"Μανιφέστο" της Διανοητικής Αριστεράς

[Sissi Soko]

«Μανιφέστο» της Διανοητικής Αριστεράς

 

Από την Sissi Siko

 

Ο Τάκης Φωτόπουλος έγραψε προ λίγου στην Ελευθεροτυπία ότι η Αριστερά δεν μπορεί να είναι ενωμένη. Ότι πρέπει να διαχωρίζουμε την ρεφορμιστική από την αντισυστημική αριστερά. Πολύ ωραία… Πολύ ωραία; Κάποιο μένουν ακόμα γαντζωμένοι στις παλιές έννοιες προσπαθώντας να τις φρεσκάρουν…Μην ξεχνάμε όμως ότι το ΚΚΕ είναι επίσης αριστερά. Γνήσια Αριστερά εργατική  (θα έπρεπε να είναι) ενώ η Αριστερά των Διανοούμενων θα έπρεπε επιτέλους να αποκτήσει την ταξική της αυτοσυνείδηση. Και αυτοσυνείδηση για τους διανοούμενους σημαίνει να ξέρουν ότι δεν είναι ούτε υπηρέτες της εργατικής τάξης όπως μας το μάθαιναν πονειρά οι εργατοπατέρες ούτε πατερούληδες τους που οφοίλουν να τους υπερασπίζονται. Η Διανοητική αριστερά έχει τα δικά της ενδιαφέροντα έναντι στα συμφέροντα της εργατικής τάξης που προς το παρών δεν έχει ενδιαφέροντα. Ή έχει;

Στης σλάβικες γλώσσες δεν υπάρχουν δύο λέξης: ενδιαφέροντα και συμφέροντα. Μόνο μία: ενδιαφέροντα.

Η Διανόηση έχει εξελιχθεί σε μία καινούργια πολυπληθής τάξη σε σύγκριση με τα χρόνια του Μαρξ, του Λένιν και του Στάλιν και δεν μπορεί να συγχέεται πια με την γραφειοκρατία.

Η Διανόηση είναι για τους εργάτες ισότιμοι παρτενέρ, σύζυγοι που ΘΕΛΟΥΝ να δημιουργούν. Να κάνουν πράγματα εδώ και τώρα και απ’ αυτό βγαίνει η «ρεφορμιστική» προσέγγιση τους. Apage αυτή η λέξη! Μόνο δημιουργώντας μπορούν οι Διανοούμενοι να συνεισφέρουν στην αλλαγή της κοινωνίας.

Εμείς έχουμε την βία ξεπεράσει ως αποτέλεσμα της εξέλιξης της προσωπικότητας του καθενός. Η διανόηση ΘΕΛΕΙ να ρουφήξει όλες τις δυνατές εμπειρίες για να μπορεί να δώσει έργα τέχνης και σοφίας. Ώες εκ τούτου ΘΕΛΕΙ να έχει άμεσα βιώματα συμπεριλαμβανόμενου και της εμπειρίας της κοινωνικής και κομματικής οργάνωσης και της εξουσίας. Αλλά αυτό ο καθένας για λόγους καθαρά προσωπικούς. Άσχετα με το αν παριστάνει (κακώς) ότι προστατεύει τους «εργαζόμενους». Έχουμε προσωπικούς λόγους, ατομικούς αν θέλετε για την δυνατότητα της πιο πρωτότυπης και φρέσκιας δημιουργίας. Να γράφουμε δηλαδή βιβλία και να δίνουμε διαλέξεις ή να κάνουμε περφόρμανς κάθε είδους.

Δημιουργείς με περισσότερη φαντασία αν έχεις δοκιμάσει έστω για λίγο την εμπειρία της πολιτικής στο πετσί σου. Ο καθένα ς διανοούμενος κατά βάθος το θέλει, είναι ένα από τα  το ενδιαφέροντα του. Τουλάχιστον στο κόμμα του (ως αρχή). Για αυτό πρέπει τον λεγόμενο αγώνα για τις καρέκλες να τον δούμε με άλλο μάτι.

Ο Διανοούμενος (και αφήστε τις σεμνοτυφίες, Διανοούμενος είναι ο καθένας που δημιουργεί με την φαντασία του, και όχι μόνο ο Θεοδωράκης και άντε και πέντε άλλοι), ο Διανοούμενος λοιπόν είναι ένας ισότιμος παρατενέρ, ελεύθερος στην ψυχή του που ξέρει να χειρίζεται τα προβλήματα με ειρηνικούς τρόπους αλλά ΠΡΕΠΕΙ να έχει για αυτό τον χώρο του.

Και η κοινωνία τον κάνει να ασφυκτιά.

Από την άλλη είναι ο εργάτης, ο ανώριμός,  ο εξαρτώμενος (από τα αφεντικά του) έφηβος που ΘΕΛΕΙ να τα σπάσει, να δραπετεύσει, να ανυπακούσει και να ελευθερωθεί υλικά. Να γίνει ο ίδιος αφεντικό του αφεντικού του. Δεν ξέρει άλλους διεξόδους για το εαυτό του. Έμαθε να έχει μόνο συμφέροντα και όχι ενδιαφέροντα.

Και είναι ο λόγος του Διανοούμενου να του δώσει, ευρύνει τα ενδιαφέροντα του.

Αυτό που οφείλει να κάνει η Δανοητική αριστερά για τους «εραζόεμενους» είναι να τους δώσει τέχνη, σοφία και ομορφιά. Για να έχουν από πού να αντλούν ενέργεια για την φυγή τους από την σκλαβιά.

Λάθος λοιπόν να παίζουν οι Αριστεροί Διανοούμενη τους προστάτες της εργατικής τάξης. Οι Διανοούμενοι οφείλουν στο αυτό τους και στην κοινωνία να προστατευθούν οι ίδιοι. Η κοινωνία δεν τους αφήνει να δημιουργούν ελεύθερα. Τους βάζει στα καλούπια του Κρατικού ή Ιδιωτικού ανελεύθερου Πανεπιστήμιου, στα καλούπια της κάθε είδους Γραφειοκρατίας από όπου πραγματική τέχνη και σοφία είναι αδύνατων να δημιουργείται.

Λάθος είναι επίσης να παίζουν οι κομμουνιστές τους προστάτες των φοιτητών γιατί οι αποστολή των φοιτητών είναι να γίνουν Διανοούμενοι και να δώσουν τέχνη, ομορφιά και σοφία σε όλη την κοινωνία. Η δουλειά των φοιτητών δεν είναι  να τρέχουν για την αφισοκόλληση και την οργάνωση «λαϊκών συλλαλητηρίων» από δω και από κει κάθε μέρα μέχρι εξαντλήσεως. Η δουλειά τους είναι να μαζεύουνε ιδέες για την μελλοντική δημιουργία τους. Οι φοιτητές έχουν το καθήκον και την χαρά να μαθαίνουν για να μπορέσουν να δημιουργούν σε ανώτερο επίπεδο από ότι τους προσφέρει η εργατική «αντισυστημικότητα».

Και η εργάτες διψούν για πραγματική τέχνη. Δεν το συνειδητοποιούν (;) αλλά είναι ό μόνος τρόπος να ξελαφρώνουν από το άγχος της καθημερινότητας και να έχουν δύναμη και να αποκτούν επίσης φαντασία για αγώνες πράγματι ουσιαστικούς.

Η πολιτική Αριστερά λοιπόν ως σύνολο, και Εργατική και Διανοητική, έχει το καθήκον να συνεργαστεί χωρίς να ενωθεί για να δώσει στον ΚΑΘΕΝΑ την δυνατότητα ελεύθερης απόκτησης οποιασδήποτε κοινωνικής εμπειρίας. Ως βάση. 

            Ο Γιάννης Πανούσης γράφει αυτή τη Δευτέρα στην Ελευθεροτυπία ότι η «πολυδιασπασμένη Αριστερά κινείται ιδεολογικά με ρυθμούς χελώνας». Αλλά μήπως γίνεται αυτό επειδή δίνεται λόγος στις επίσημες πλατφόρμες μόνο σε αυτούς που είναι από πάνω; Έχουμε και εμείς δημιουργική δύναμη που πρώτη φορά τολμάμε να γράψουμε σε εφημερίδα, έχουμε να δώσουμε ιδέες!

Θα χαιρόμουνα αυτό το «Μανιφέστο» να γινόταν μία σπίθα για ομαδική υπόθεση υμών, των Διανοούμενων «από κάτω».

 

 

 

Η Si