tanıtım son

[Guray Dincol]

baktım kimse yazmıyor, delirdim ben yazıyorum.
bunu da yazıp yatacağım söz.
birtakım eklemeler ve kısaltmalar yaptım.
katkılarınıza açık...
iyi geceler, iyi sabahlar artık sabah mı akşam mı neyse!

Bir işsiz,
Bir stajyer,
Bir garson,
Bir iş kadını
Bir iş adamı...
Hepsi aynı oyunda buluşurlar:
EKMEK PARASI
Her gün...Bir gün...
Her perşembe, tek perde


Ekmek Parası Çağdaş Alman Tiyatrosunun önemli yazarlarından Gesine Danckwart'ın oynandığı birçok ülkede çok ses getirmiş, monologlardan oluşan çağdaş bir tiyatro  denemesi.Kendi yaşamının hapsinde, neden olduğunu bilmeksizin günü kurtarmaya, ayakta kalmaya, kendini varetmeye çalışan isimsiz beş karakter her günü tek ve aynı bir gün gibi yaşamaya çalışırlarken içinde bulundukları kavganın amacı Ekmek Parası mı acaba?

Dünyadaki bütün bu hırgür, bu keşmekeş neye hizmet ediyor? Para hırsıyla canımızı dişimize takmış zenginlik, iktidar ve mükemmellik peşinde koşup duruyoruz. Bu koşunun sonunda ne bekliyor bizi? Doğanın gereklerini mi yerine getirmeye uğraşıyoruz? en yoksul işçinin yevmiyesi bile doğanın gereklerini karşılamaya yeter. Öyleyse; daha iyi şartlarda yaşamak adını  verdiğimiz o yüce amacın nasıl bir yararı var bize?

Adam Smith

Adına yaşamak kavgası da diyebileceğimiz bir paradoksa saplanmış beş karakter ekseninden,varolan sistemin yaratıcısı, üreticisi ve tüketicisi konumundaki çağdaş insan masaya yatırılıyor ve didik didik ediliyor Ekmek Parasında.Alışılageldik oyunların aksine diyaloğun neredeyse hiç yer almadığı oyunda soluk aldıkları her an boyunca zihinleri susmayan, sessizce bağıran ve biricik, yaşadığı dramı yalnız kendisinin yaşıyor olduğunu düşünen, yapayalnız ve kalabalık  beş kafa sesi... Oyun boyunca susmaksızın düşünen, tartışan, kavga eden kısaca günü geçiren,kurtaran ve kazanan beş şehirli...

'Biz evde çakılıp kalanlar, hastaymış gibi yataktan çıkamayanlar, duvara bakakalanlar, neden ben diyenler klubüyüz.Biz hepimiz yalnızız. Bu, biz bilmesek de, bizi birbirimize bağlıyor'

Oyundan

Bugün kuşatılmış olduğumuz maddi-manevi bir değerler sistemi var.Bu bir takım oyunu ve kimse yedekte kalmak ya da oyun dışı kalmak istemiyor.Kimsenin tek başına sorumlu tutulamayacağı bir takım oyunu 'Ekmek Parası'. Herkesin tuttuğu bir takım.Riskten uzak ama korkuyla taraftar olduğu bir takım.

Hepimiz kendimize tahammül etmek için, dünyanın bize saygı duyduğuna dairbir takım işaretler arar, onlara bel bağlarız ve bir kez başarısız olduk mu, bizi yiyip bitiren bir aşağılık duygusu başgösterir. Dünyayı aslında değerli bir varlık olduğumuza ikna edemediğimizi,sonsuza dek başarılı kişileri buruklukla, kendimizi de utançla anmaya mahkum edildiğimizi düşünürüz.

Alain De Bottom(Statü Endişesi)

Oyun bir bilinç akışı, beş karakterin bir gününe ve zihinlerinden geçen her düşünceye , en mahremlerine tanıklık. Kendi yaşamlarının seyircisi beş kişi, seyretme eylemini seyirciyle paylaşan beş edilgen...

*"Gerçek tarafından altüst edilen özne kendisinin ve dünyasının güçsüz bir
seyircisine dönüşür."*

Zizek-Sanat ya da Konuşan Kafalar

Ekmek Parası, kendimizi anlamaya soyunmuş performatif bir tiyatro denemesi...

Gösteri, görüşün hükümranlığıdır ve görüş de dışsallıktır, yani benliğinden yoksun kalmaktır. Seyreden insanın hastalığı şu kısa ifadeyle özetlenebilir:'Seyre daldıkça, daha az varolur'

Jacques Ranciere-Özgürleşen Seyirci

Ekmek Parası, paylaştığımız yerkürenin bir kara komedisi.

'Çökmüş içimize kahır yarası,hepimizin kavgası ekmek parası'

Ferdi Tayfur'un Ekmek Parası şarkı sözlerinden

[PINAR AKKUZU]

kanka sen niye delirdin bilemedim ki ben onu?

gayet iyi olmuş bence.

birincisi de sonuncusu da iyi.

sonuncusu daha kapsamlı sadece.

bence hepsi de iyi gayet.

delirme.

güzel bunlar, iyi olmuş.

03 Mart 2011 02:03 tarihinde Guray Dincol <guray...@gmail.com> yazdı:

[evrim dogan]

abi ben satın alıyorum... çok başarılı olmuş bence de..

eline sağlık