Canan

[mterci]

Yine hicranla seni andı gönül,
Tende cânım, rûh-u revânım Cânân..
Andıkça hasretlere yandı gönül;
Ne olur kıl artık vuslata şâyân.!
Hem sevip hem ağlayan bîçâreyim,
Kararsız, derbeder ve âvâreyim,
Yıkılıp dökülmüş bir virâneyim;
Hâl-i hazînim tam mevsimi hazân..
Güller gülse de ağlıyor hep bülbül,
Bir dert küpü âdeta şimdi gönül;
Bilmem mümkün mü bu hale tahammül?
Ruhumda âh-u zâr, dilimde figân.
Yanıp kebap oldum ümidim yıkma!
İtâb et, ama ağyâra bırakma!
Vefasız bir kulum cürmüme bakma!
Vasf-ı hâle ne hacet her şey ayân...
Bilirsin gayri imdat edecek yok;
Gönlümü dertten âzâd edecek yok;
Kıtmîri başka âbâd edecek yok,
Hatırım virâne, gözlerim giryân...
Gel vur mızrabını da kalbimi söylet!
Vur ruhuma nağmelerini dinlet!
Ve gönlüme geleceğini vâdet!
Vâdet ki kalmadı dizimde dermân..!

[mterci]

Aşk ve Vuslat


Şahlanırken doludizgin mavi hülyâlarla,
Duyar Cânân'ı rûh sihirli râyihalarla.

Sardıkça her yanı o füsunlu hâtıralar,
Köpürür dalga dalga vuslat tüten duygular.

Uzaklaştıkça kendine âit sahillerden,
Ağarır az ötede ufuk, ağarır birden..

Derken sarar her yanı Mâşuk'un câzibesi,
Duyulur tasavvurlar üstü sihirli sesi...

Varlık aşkla gürleyen bir mûsıkî kesilir,
Az ötede sihirli bir âleme erilir.

Artık her yerde bir sırla gezer ki, büyülü,
Her manzarada tüllenir Cânân'ın kâkülü...

Hislerde işveyle tüten bir üslûp duyulur,
Derken insan ötelere sırlı bir yol bulur.

Düşünceleriyle hummâlı, rûhu pür-neş'e,
Ziyâ püskürür, fecrin tepeleri peş peşe...

Rüyâ gibi bir iklime varılır ki; eşsiz,
Kuşatır füsûnuyla bir haz, her yanı sessiz.

Donakalır, sarı güller gibi alnında ter,
Sonra da bir ışığa erer ve her şey biter...

Solar bütün renkler; yeşil, mavi, pembe ve mor,
Mekân 'lâ mekân' olur, zamanın nabzı durur.

Görülen bu rüyâ bitince her yan ağarır,
Rûh da, vuslata ereceği rıhtıma varır.

Anlar o zaman gâyenin Allah olduğunu;
Duyar, var olmanın zevkini duyanlar bunu...


Fethullah Gülen
01.08.1994

Sızıntı, Ağustos 1994, Cilt 16, Sayı 187