Fwd: နာနာဘာဝႏွင့္ေတြ႔ဖူးသူမ်ား(၂)

[Mr.Kyaw Zay Ya]

---------- Forwarded message ----------
From: soe zaw hein <szh.soe...@googlemail.com>
Date: 2011/5/22
Subject: နာနာဘာဝႏွင့္ေတြ႔ဖူးသူမ်ား(၂)
To:

နာနာဘာဝႏွင့္ေတြ႔ဖူးသူမ်ား(၂)

အ႐ွင္ပညာသီဟာဘိဝံသ(ပဥၥနိကာယ္)

စိတ္ေဝဒနာ႐ွင္ႏွင့္ေၾကာက္စိတ္(ေဒါသ)ကို ပယ္သတ္ထားၿပီးေသာ အနာဂါမ္၊ရဟႏၱာတို႔မွတပါး အျခားမည္သူမဆို တေစၦသရဲ ဆိုရင္ ေၾကာက္ၿပီးသား။ အေၾကာက္ကေလးႏွင့္ အေၾကာက္ႀကီးဘဲ ကြာပါသည္ ။ေၾကာက္ေအာင္ေျခာက္ရင္ေၾကာက္ တတ္ၾက၏။ စိတ္၏ဓမၼတာ ျဖစ္၏။ထို႔ေၾကာင့္......

 

 

စိတ္ခံစားမႈ ရသကိုးပါးမွာ ေၾကာက္ျခင္း(ဘယာနက)ရသကိုပါ ထည့္သြင္းထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

ေၾကာက္စိတ္ႏွင့္ သတ္ျဖတ္လိုစိတ္သည္ ေဒါသအရင္ခံ စိတ္တစ္မ်ိဳးတည္း ျဖစ္၏။ ေၾကာက္တတ္ေသာစိတ္ကို ဆုတ္နစ္ သည့္ ေဒါသ၊ သတ္ျ ဖတ္ႏွိပ္ စက္ လိုေသာ စိတ္ကို တက္ျြကေဒါသ-ဟု အဘိဓမၼာ၌ ခြဲျခားျပဆိုသည္။

ရန္သူကို ေၾကာက္တတ္ေသာေဒါသ၏ အက်ိဳးဆက္မွာ စိုးရြံ႕ျခင္း၊ထိန္႔လန္႔ျခင္း၊ ကိုယ္တုန္လႈပ္ျခင္း၊ မ်က္ရည္က်ျခင္း၊ ကိုယ္ေတာင့္တင္းျခင္း တို႔ ျဖစ္တတ္ သည္။႐ုဒၶရသ-ၾကမ္းတမ္းရသ-ဟု ဆိုသည္။

သရဲတေစၦေၾကာက္သည့္ ေဒါသ၏အက်ိဳးဆက္မွာ အသဲတလွပ္လွပ္၊ ရင္တဖိုဖို ၊စိုးတထိတ္ ထိတ္၊ ေက်ာတခ်မ္းခ်မ္း၊ ေနာက္ေၾကာ မလံုသလို မ်ိဳး ျဖစ္ တတ္၏။ထိုကိုေတာ့ ဘယာနကရသ-ေၾကာင္းျခင္းရသ-ဟု ဆိုသည္။

ေလာကဓာတ္အတြင္း႐ွိ သတြာေတြကို အုပ္စုအေနျဖင့္ခြဲက ျဗဟၼာ နတ္ လူ ငရဲ တိရစၦာန္ ၿပိတၲာ အသူရ ကာယ္ဟူ၍ (၇)မ်ိဳးသာ ႐ွိ၏။နာနာဘာဝ ဆိုတာ ၿပိတၲာ၏အမည္ျဖစ္၏။တေစၦ အစိမ္း သရဲ  သဘက္ ဝိဉာဥ္ လိပ္ျပာ၊မွင္စာ၊ မကြ်တ္လြတ္သူ၊မေကာင္းဆိုးဝါး-စေသာအမည္မ်ား စြာျဖင့္ျမန္မာတို႔က ေခၚဆိုၾကသည္။တိရစၦာန္တို႔ကဲ့သို႔ ကိုယ္ခႏၶာအေသး အႀကီး၊ပံုသဏၭာန္မ်ိဳးစံုကို ဖန္ဆင္း၍ရႏိုင္ေသာ ကမၼဇဒၶိ (ကံေၾကာင့္ျဖစ္ေသာတန္ခိုး)မ်ိဳး႐ွိဟန္တူပါသည္။

“သရဲ တကယ္႐ွိလား”ဟု ေမးလာရင္ေတာ့ အေသအျခာ ႐ွိတယ္လို႔ပဲ ေျဖရပါလိမ့္မည္။ယခင္ကေရာ ယခုပါ သရဲကို ျမင္ေတြ႔ဖူး သူမ်ား႐ွိၾက၍ ျဖစ္၏။ ပိဋကတ္ေတာ္ စတုတၳပါရာဇိက ဝိနီတဝတၳဳမွာ အ႐ွင္ေမာဂၢလာန္ႏွင့္အ႐ွင္လကၡဏ ဆြမ္းခံအျြက ဂိဇၥ်ကုဋ္ေတာင္မွအဆင္း ၿပိတၲာေတြကို ပံုသဏၭာန္မ်ိဳးစံုျဖင့္ ေပါမွေပါကို ေတြ႔ျမင္ၾက၍ ဗုဒၶကိုေလွ်ာက္ထားသည့္အခါ ဗုဒၶက“ငါဘုရားလည္း ဘုရားျဖစ္လွ်င္ျဖစ္ျခင္း ၿပိတၲာေတြကို ေတြ႔ျမင္ ရေၾကာင္း” ကို မိန္႔ေတာ္မူပါသည္။ထို႔ေၾကာင့္ သရဲ႐ွိတာကို ဘုရား႐ွင္ကိုယ္ေတာ္တိုင္ လက္ခံတယ္လို႔ ဆိုရပါမည္။

အ႐ွင္ေမာဂၢလာန္ေတြ႔ရေသာ သရဲေတြအနက္ မိမိေဝွးေစ့ႀကီးကို ထမ္းပိုၿပီး သြားေနသည့္ သရဲႀကီးတစ္ေယာက္လည္း ပါသတဲ့။အဲဒါႀကီးက ဘယ္ေလာက္ႀကီးသလဲဆိုရင္ ေ႐ႊဖ႐ံုသီးေလာက္ကို ႀကီးမား၍ ထိုင္လို႔မရဘူးသည့္အျပင္ သိမ္းငွက္ မ်ား၊က်ီးငွက္မ်ားက သံႏႈတ္သီးျဖင့္ လိုက္ၿပီး ထိုးဆိတ္ေနၾက၍ ကယ္ပါယူပါ တစာစာျဖင့္ ေအာ္ဟစ္ငိုယို ေျပးလႊားေနရပါ သတဲ့။အေတာ္ႀကီးမားသည့္ဒုကၡကို ခံစားေနရေၾကာင္း ဗုဒၶကို ေလွ်ာက္ထားတဲ့အခါ]]အဲဒီ သရဲႀကီးဟာ လူဘဝတုန္းက တရားသူႀကီးျဖစ္ခဲ့ေၾကာင္း၊တရားခံဖက္ကေရာ တရားလိုဖက္ကပါ ႏွစ္ဖက္မသိေအာင္ တိတ္တဆိတ္ လာဘ္ယူခဲ့တဲ့အတြက္ ယခုလို ဖံုးကြယ္ရမဲ့အရာႀကီးဟာ  ေပၚေပၚထင္ထင္ႀကီး ျဖစ္ေနေၾကာင္း}}ကို မိန္႔ေတာ္မူ၏။သံေဝဂယူဖို႔ အလြန္ေကာင္းလွ၏။လူ႔ဘဝမွေန ေျခေခ်ာ္လက္ေခ်ာ္ျဖစ္၍ အပါယ္ဘဝေရာက္သြားရင္ ျပန္အဖတ္ဆယ္ဖို႔ဆိုတာ အေတာ့္ကို ခဲရင္းပါသည္။ အပါယ္ဘဝေတြက သုဂတိဘဝေတြထက္ သက္တမ္း႐ွည္ၾကာ၏။ကုသိုလ္ကံျဖင့္သာ ရႏိုင္သည့္လူဘဝကို ကုသိုလ္ျပဳခြင့္ မသာေသာအပါယ္ဘံုသားတို ႔အဖို႔ ျပန္ရဖို႔ဆိုတာ ခက္ခဲလြန္းလွသည္။

သရဲဟူသည္ အကုသိုလ္ကံ၏ဆိုးက်ိဳးကို ေပးဆပ္ေနၾကရေသာ ဒုကၡဘံုသားေတြ ျဖစ္ၾက၏။ပိဋကတ္ေတာ္အလို သရဲကို ၿပိတၲာ-ဟူ၍ သံုးႏွံးသည္။ အ႐ွင္ေမာဂၢလာန္ေတြ႔ေသာ နာနာဘာဝသည္ နာနာဘာဝ အမ်ိဳးအစားမ်ားစြာထဲက တစ္မ်ိဳးသာ ျဖစ္သည္။အကုသိုလ္ကံအလိုက္ နာနာဘာဝ တို၏ ေၾကာက္လန္႔ ဖြယ္ရာ ပံုသဏၭာန္မ်ားစြာ ေတြ႔ရပါသည္။

က်ဳပ္တို႔ငယ္စဥ္က ေနခဲ့ရသည့္ ေ႐ႊမဥၨဴေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းသားကိုရင္မ်ားေနေသာေက်ာင္းအိုႀကီး၏ ေျခရင္းဖက္ မီးဖိုေဆာင္ႏွင့္ ဆယ္ေ တာင္ေ လာက္  အကြာမွာ ယခင္က ဇီးပင္ႀကီးတစ္ပင္ ႐ွိ၏။ေ႐ႊသာေလ်ာင္း ဘုရားတေဆာင္းႏွင့္ ကပ္လ်က္၊ဇီးပင္ႏွင့္ေ႐ႊသာေလ်ာင္းဘုရား အၾကားမွာ ႐ြာထဲက လူမ်ားေသရင္ အေလာင္းတင္ရာ ကုဋင္ေဟာင္းတစ္လံုးအၿမဲထား၏။လူေသရင္ လာယူၾက၊ၿပီးေတာ့ အဲဒီေနရာမွာ ျပန္ထား။

ဆရာေတာ္ႀကီးအတြက္ လဘက္ရည္ပြဲကို မနက္ေစာေစာ ေရေႏြးအိုး အလွည့္က် ထက်ိဳၾကရေသာ ကိုရင္ေက်ာင္း သားမ်ားသည္ မနက္ေစာေစာ ထၾကရမွာ ေၾကာက္ၾက၏။မေန႔က ေသၿပီးသူကို တင္ၿပီး၍ ထားခဲ့ျခင္းျဖစ္က ထိုေန႔မနက္ အ႐ုဏ္သည္ အေၾကာက္ပို႔ရေသာ အ႐ုဏ္ ျဖစ္ေတာ့၏။

တစ္ေန႔မွာ အာ႐ံုတက္ခ်ိန္ ေရေႏြးအိုးထႀကိဳေသာ ေက်ာင္းသားႀကီး ကိုစိန္သန္းသည္ ဇီးပင္းႀကီးမွေန အေမြးအျမင္ေတြျဖင့္ ထူပိန္းမဲနက္ေနေသာ လက္မဲႀကီးေပၚထြက္လာတာကို ဇီးပင္နား မတ္ရပ္ က်င္ငယ္စြန္႔ေနရင္း လေရာင္ ေဖြးေဖြးမွာ ျမင္ရၿပီး၊အေၾကာက္လြန္ကာ စကားမေျပာႏိုင္ဘဲ မွင္သက္မိလ်က္ မ်က္လံုးျပဴးေၾကာင္ေၾကာင္ျဖင့္ ဆြံ႔အသလိုမ်ိဳးျဖစ္သြားတာ အသက္ (၆၀)ယခုတိုင္ ျဖစ္ပါသည္။ဦးဇဝန ဘြဲ႔အမည္ျဖ င့္  ေ႐ႊမဥၨဴေက်ာင္းမွာပင္ ဦးဇင္းႀကီးဝတ္ေနသည္။

ဘာေျပာေျပာ မ်က္လံုးျပဴးလွ်က္ ေျပာသူကို ျပန္ၾကည့္ေနတတ္၏။ယခင္ကထဲက ေက်ာင္းသားအစဥ္အဆက္ ထိုေနရာမွေန လက္မဲႀကီး ထြက္ ထြက္လာတတ္သည္ကို အခ်င္းခ်င္း ေျခာက္လန္႔ေနၾကတာျဖစ္၍ ယခုလို႔ ပက္ပင္းေတြ႔လိုက္ရေသာအခါ အေၾကာက္ လြန္သြားျခင္း  ျဖစ္ႏိုင္၏။ခန္းေနဆရာေတာ္က ေရမန္းတိုက္ေပးခဲ့ရ၏။

သရဲဆိုတာ မျမင္အပ္သည့္ အဒိ႒သတၲဝါမ်ိဳး ျဖစ္ၿပီး။ကံနိမ့္ေသာအခါ ျမင္တတ္သည္ဟု ဆို႐ွိၾက၏။ တစ္ခါတရံေျခာက္လွန္႔ တတ္ၿပီး၊ တစ္ခါတစ္ရံမွာေတာ့ ကုသိုလ္အဖို႔ကို ရခ်င္၍ ကိုယ္ထင္ျပတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္၏။ေျခာက္တာႏွင့္ပါတ္သက္၍ သရဲမဟုတ္ပါဘဲ ေျခာက္လွန္႔တာကိုလည္း ပိဋကတ္စာေပမွာ ဤသို႔ ေတြ႔ရသည္။

သာဝတၳိၿမိဳ႔ႏွင့္ ယူဇနာတစ္ရာေလာက္ ေဝးကြာေသာ ေတာအရပ္တစ္ေနရာမွာ တရားအားထုတ္ေနၾကသည့္ ရဟန္းေတာ္ငါးရာ အေျခာက္ခံေနၾကရ၍ စိတ္လက္မသက္မသာ ျဖစ္ေနၾကရပါသည္။

တရားအားထုတ္သည့္ေနရာ၊ စၾကန္ေလွ်ာက္သည့္ေနရာတို႔၌ ညအခါ ေခါင္းျပတ္ေနေသာ ခႏၶာကိုယ္ႀကီးေတြကို ေတြ႔ျမင္ၾကရသတဲ့ ။ေန႔အခါေတြမွာ ေၾကာက္စရာအသံမ်ိဳးစံုကို ၾကားေနၾကရသတဲ့။ရဟန္းေတာ္မ်ား တရားအားထုတ္၍ မျဖစ္ၾက႐ံုမွ်မက ၊ေခ်ာင္း ဆိုး ေရာဂါမ်ား လည္း ျဖစ္လာၾက၏။ တရားအားထုတ္သူမ်ားကိုလည္း ေျခာက္တတ္တာကို ေတြ႔ရပါ သည္။တရားအားထုတ္ေနတာဘဲ မေျခာက္ပါဘူး ဆိုၿပီ သြားေတာ့ မစမ္းေလနဲ႔။ယခု ရဟန္းငါးရာမို႔လို႔သာ တစ္ပါးတည္း ဦေခါင္းမပါေသာ ေခါင္းျပတ္ကိုယ္လံုးႀကီးကိုသာ ပက္ပင္းေတြ႔မည္ဆိုက က်ဳပ္တို႔႐ြာ က ဦးဇင္းႀကီးဦးဇဝနထက္ ဆိုးဝါးသြားႏိုင္သည္။အမႏုႆ(လူမဟုတ္တဲ့)ေဘး ျဖစ္ေပၚလာရင္ ေရာဂါေဘးလည္း ပူးတြဲျဖစ္တတ္သည္။

“တို႔ေတာ့ဒီအရပ္ တရားအားထုတ္လို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေခ်ဘူး ဒို႔ ျပန္ၾကပါစို႔”ဟု တိုင္ပင္ၿပီး သာဝတၲိၿမိဳ႔၊ေဇတဝန္ေက်ာင္း ဘုရားထံျပန္ လာၾကကာ ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ေအာင္ ေလွ်ာက္တင္ၾကပါသည္။

ျမတ္စြာဘုရားက“ခ်စ္သားတို႔က၊လက္နက္မွ ယူေဆာင္မသြားၾကတာကိုး”ဟုမိန္႔ကာေမတၲသုတ္ကို သင္ေပးပါသည္။ေတာအရပ္သို႔ ဝင္ၿပီး ဆိုကတည္းက ႐ြက္ပြားၾကဖို႔လည္း မိန္႔မွာလိုက္ပါသည္။

 

ရဟန္းေတာ္မ်ားသည္ ေတာစပ္ေျခတာႏွင့္ ေမတၲာသုတ္ကို ႐ြတ္ၿပီးဝင္သြားၾက၏။ေတာေစာင့္နတ္၊ေတာင္ေစာင့္ နတ္ေတြကို လည္း ေမတၲာပို႔ၾကသည္။ မေျခာက္လန္႔သည့္ျပင္ ေတာေစာင့္နတ္မ်ားကပင္ အကူအညီ ေပးၾကပါသတဲ့။ ရဟန္းေတာ္မ်ားသည္ ခ်မ္းသာစြာ တရားအားထုတ္ႏိုင္ၾက၍ ရဟႏၱာမ်ား အျဖစ္သို႔ ေရာက္ခဲ့ၾကပါသည္။

ေမတၲာသုတ္ျဖစ္ေပၚလာရျခင္း အေၾကာင္းရင္း မွန္ျဖစ္သည္။အမ်ားစု ၾကားဖူးၾကမွာပါ။ ေျခာက္လွန္႔ သူမ်ားသည္ သရဲမ်ားမဟုတ္ၾက ၊ေတာေစာင့္နတ္မ်ားက ရဟန္းေတာ္မ်ားကို ေျခာက္လန္႔ၾကျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ရဟန္းေတာ္ငါးရာ တရားထုတ္ရန္ ေရာက္လာေတာ့ “ေခတၲခဏ လာေရာက္ၾကတာထင္ပါရဲ့၊ ရဟန္းေတြက ေအာက္၊ငါတို႔က အထက္သစ္ပင္ ေတြေပၚမွာ ေနလို႔လည္း မသင့္}ဟု ေတြးၿပီး သစ္ပင္ေတြေပၚက ဆင္းကာ ေျမႀကီးေပၚမွာဘဲ သားမယားေတြႏွင့္ေနေပးၾကသတဲ့။

ရဟန္းေတာ္မ်ား ထြက္သြားႏိုး၊ထြက္သြားႏိုးျဖင့္ ေစာင့္ၾကည့္ေနၾက၏၊ရဟန္းေတာ္မ်ား ျပန္ဟန္မေပၚဘဲ၊ဝါဆိုၾကမည့္ အေျခအေနကို ရိပ္မိၾကေတာ့မွ “ ဟာ၊ ဒီအတိုင္း ေျမႀကီးေပၚမွာ တမိုးတြင္းလံုးေနရရင္ ဒုကၡေရာက္ၾကမွာ၊ဒီရဟန္းေတြကို မေနႏိုင္ႏိုင္ေအာင္ ေျခာက္လွန္႔ၾကစို႔” ဟု စည္းေဝးဆံုးျဖတ္ၾကၿပီး ေျခာက္လွန္႔ၾကျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

သို႔ပါေသာေၾကာင့္ ေနရာသစ္ေရာက္ရင္ ေမတၲာသုတ္ကို ႐ြတ္ၾကဖို႔၊ေမတၲာပို႔ဖို႔ကို မေမ့ၾကၾကပါႏွင့္-ဟု သတိေပးလိုက္ပါသည္။ “ကရဏီယ မေက် ၊ေတာေက်ာင္းေန၊ တေစၦေျခာက္တတ္သည္” ဟု ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ား ဆံုးမၾက၏။

အမရပူရၿမိဳ႔၊မဟာဂႏၶာ႐ံုေက်ာင္းတိုက္မွာ စာသင္သားဘဝျဖင့္ ေနခဲ့ရစဥ္ တစ္ေန႔ စာဝါတက္ရင္း စာခ်ဘုန္းႀကီး ဦးဇနပတိ (အဂၢမဟာ ဂႏၴဝါစကပ႑ိတ) က နာနာဘာႏွင့္ႏြယ္၍ ေက်ာင္းတိုက္မွာ ျဖစ္ခဲ့သည့္ အေၾကာင္းမွန္ကို ဤသို႔ ေျပာျပပါသည္။

ဆရာေတာ္ႀကီး၏က်မ္းစာအုပ္မ်ားကို ႐ိုက္ႏွိပ္ေသာ နယူးဘားမား ပံုႏွိပ္တိုက္သည္ ေက်ာင္းတိုက္ဇရပ္ဝင္းထဲ၌ ႐ွိ၏။မန္က်ည္းပင္ႀကီးေတြက ပံုႏွိပ္တိုက္ေျမာက္ဖက္၊တံတိုင္းႏွင့္ကပ္လွ်က္ အစီအရီ ႐ွိေနသည္။က်မ္းစာေတြကို မျပတ္လပ္ ေအာင္႐ိုက္ေနရတာမို႔ ေနေရာညပါ ႐ိုက္ရ၏။ ညပိုင္းဆိုရင္ စာစီစာ႐ိုက္ စက္သမားမ်ား သရဲေျခာက္၍ေၾကာက္လန္႔ၿပီး ညဖက္မွာ မ႐ိုက္ရဲဘဲ ျဖစ္ေနၾကသည္။ထိုအေၾကာင္း ဆရာေတာ္ႀကီး ကို ေလွ်ာက္ထားၾကရသည္။ ဆရာေတာ္ႀကီးက ေက်ာင္းတိုက္မွာ သံဃာလည္းမ်ားဆိုေတာ့ ပံုႏွိပ္တိုက္ကို ေလးဖက္ေလးတန္ ဝိုင္းရန္ သံဃာေတာ္ေတြ လက္ခ်င္းခ်ိတ္ဆက္ၿပီးပရိတ္႐ြတ္ ေစေတာ့၏။

ေနာက္ေန႔မွာ ပူးၿပီးေတာ့ သရဲကေျပာဆိုဘဲ။ “ဘယ္ရမလဲကြာ၊ဘုန္းႀကီးေတြ ပရိတ္႐ြတ္ေတာ့ ငါက မန္က်ည္း ပင္ေပၚတက္ၿပီး ရီေနတာေပါ့”တဲ့။ သရဲပါးျဖစ္၏။ပရိတ္ကို အေရွာင္အတိမ္းျဖင့္ ဂ်က္ကီဂ်ိန္း လုပ္သြားတာကို ေျပ ာ ျပပါသည္။ေဆးယဥ္ေနေသာ ေရာဂါသယ္ကဲ့သို႔ ပရိတ္႐ြတ္ျခင္း၊ ကမၼဝါ ဖတ္ျခင္းေၾကာင့္ မေျပးသည့္ ပရိတ္ယဥ္ေနေသာသရဲမ်ိဳး ျဖစ္ဟန္တူပါ၏။ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဝင္ေနေသာ သူရဲျဖစ္၍ ဘုန္းႀကီးတေစၦ ကမၼဝါမေၾကာက္ ဆိုတာမ်ိဳးမ်ား ျဖစ္ေနမလား၊ေတြးစရာပါ။

က်ဳပ္တို႔ အရပ္မွာ ၿမိဳ႔ေပၚေဆး႐ံုတက္ ကုသသူ ေသရင္ ႐ြာကိုဘဲ ျပန္သယ္လာၾကရသည္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဓမၼာ႐ံုက ေျခတန္႐ွည္ျဖစ္၍ ဓမၼာ႐ံုေအာက္မွာ မသာကို လာထားတတ္ၾကသည္။သည့္အျပင္ ႐ြာမွာ ဓားခုတ္မႈျဖစ္၍ လူေသရင္လည္း ေ႐ႊေတာင္ၿမိဳ႔႐ွိ ရဲစခန္းမွာ ျပစ္မႈဆိုင္ရာ စစ္ေဆးၿပီး ႐ြာျပန္သယ္ၾကရ၏၊ေက်ာင္းေပါက္အထြက္ လက္ခုပ္ပင္ေအာက္မွာ ထားၾကသည္။အရပ္ထဲတြင္ ထား၍ မျဖစ္။႐ြာဓေလ့က ႐ြာအျပင္မွာ ေသရင္ ႐ြာထဲကို ျပန္မသြင္းရ၊႐ြာခိုက္တတ္သည္ဟု  အယူ႐ွိၾက၍ ျဖစ္သည္။

မသာတစ္ေလာင္းထည္း ႐ြာျပင္မွာ ပစ္ထားရာ မေရာက္ေအာင္ ထားစရာေနရာကလည္း တစ္ေနရာပဲ႐ွိ၏။ထိုေနရာကား ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ဓမၼာ႐ံုေအာက္ျဖစ္၏။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတာ့ ခိုက္ခိုက္ဆိုသည့္ သေဘာမ်ိဳး ျဖစ္ေနတာကို အသက္ႀကီး ပါမွ ေတြးမိသည္ ။ေ႐ွးဆရာေတာ္ႀကီးေတြ ဆိုေတာ့ လူေတြ၏အလိုက္မသိတတ္တာကို အထူးေျပာမေနၾက။ သီးခံေတာ္မူၾကသည္။ ၾကည္ညိဳစရာ အလြန္ေကာင္း လွ၏။

ေ႐ွးေက်ာင္းအိုႀကီးမ်ား၊ဘုရာအို၊ဘုရားပ်က္၊သစ္ႀကီးဝါးႀကီးမ်ားျဖင့္ ကိုရင္ေက်ာင္းသားတို႔အဖို႔ အလင္းေရာင္ဆို၍ မွန္အိမ္မီးေရာင္ မႈန္ဝါးဝါးျဖင့္ တစ္ညလံုး အဘယ္မွ် ေၾကာက္စိတ္ ႀကီးစိုးမည္ကို သိႏိုင္ပါသည္။ဦးဇင္းႀကီးမ်ား၊ကိုရင္ႀကီး မ်ားကလည္း ညဆို သရဲအေၾကာင္းပဲ စုေျပာေနၾက၍ အေတာ္ေၾကာက္ခဲ့ရ၏။ေနရာေဒသ အခင္းအက်င္းကလည္း ေၾကာက္စိတ္ျဖစ္ေစဖို႔ကို တြန္းအားေပးေနသည္။

ေၾကာက္စိတ္ႏွင့္ပါတ္သက္၍ အေသအျခာေတြၾကည့္က ေၾကာက္စိတ္ျဖစ္ေပၚ၍ ေၾကာက္တာကို သတိထားမိသည္၊ တရားအားထုတ္ရာ တြင္ ေၾကာက္စိတ္ကို စိုက္႐ႈရင္းျဖင့္ ေၾကာက္စိတ္ေပ်ာက္ၿပီး မေၾကာက္ေတာ့တာကို ဉာဏ္ျဖင့္သိရ၏။

ယေန႔ေခတ္ ဘုန္းႀကီးမ်ားႏွင့္လူတို႔မွာ ထိုအယူအစြဲမ်ိဳး ေပ်ာက္သေလာက္ျဖစ္၍ ကိုယ့္အိမ္ကို ျပန္သယ္ၿပီး အိမ္ေရာက္မွ အသက္ထြက္ သေယာင္ျဖင့္ အိမ္ေ႐ွ႔မွာဘဲ အေလာင္းစင္ကို ခပ္တည္တည္ျပင္ထားၾကေတာ့၏။ဓာခုတ္မႈ မ်ိဳးက်ေတာ့လည္း သုသာန္မွာဘဲ သြားထားလိုက္ၾက၏ ။ေခတ္ဘုန္းႀကီးေတြကလည္း သူ႔ေက်ာင္းဝင္းထဲမွာ မသာႀကီးကို လက္ခံၾကမည္ မဟုတ္ေတာ့၊ဒကာမ်ားကလည္း စာနာ နားလည္လာၾက၏ ၊ေခတ္ႀကီးက ေျပာင္းၿပီကို။

မေျပာင္းတာကေတာ့ ေၾကာက္စိတ္ျဖစ္ပါသည္။က်ဳပ္မွာ ႐ြာျပန္ေရာက္တိုင္း ေၾကာက္ရ သည့္ျဖစ္အင္ေတြက ယခုတိုင္ ျဖစ္၏။လူႀကီးသူမေတြက သရဲ႐ွိေသာ သစ္ပင္ေအာက္ေရာက္လွ်င္ ၾကက္သီးေမြးညွင္း ထတတ္သည္ဟုေျပာၾက၏၊။

က်ဳပ္မွာေတာ့ ႐ြာေက်ာင္းျပန္ေရာက္ရင္ ေနရာတိုင္း ၾကက္သီးေမြးညွင္းက ထေနေတာ့၏။ တစ္ပါးတည္းေက်ာင္းေဆာင္ထဲမွာ မအိပ္ရဲေသး၊ညအခ်ိန္ ေက်ာင္းဝင္းထဲ တစ္ပါးတည္း မသြားမလာရဲေသး၊  ေၾကာက္စိတ္က ေပ်ာက္ေတာ့မယ္မထင္။ ငယ္ကေၾကာက္ခဲ့ ရတာေၾကာင့္ ျဖစ္မယ္ ထင္၏။

၂၆/၁၁/ဝ၆-ေန႔က ႐ြာက အစ္ကိုဘုန္းႀကီး ရန္ကုန္လာ၍ “ခု လက္ခုပ္ပင္က သရဲ ျပန္ေျခာက္ေနလို႔ကြ၊ငါ ႐ြာျပန္ေရာက္ရင္ ပရိတ္႐ြတ္ေပးရဦးမယ္” ဟု ေျပာပါသည္။

“ဘယ္လို ျပန္ေျခာက္ေနတာလဲ”ဟု စာေရးသူက ေမး၍ “စက္ခန္းထဲမွာ ကိုညြန္႔ေ႐ႊလိုလို၊ကိုတူးလိုလို ကုလားထိုင္မွာ ထိုင္ေနတာကို အေဝး ကေနျ မင္ ရၿပီး၊ အနားေရာက္ေတာ့ ဘယ္သူမွ မ႐ွိဘူးတဲ့ကြာ၊ညပိုင္း ဖြဲျပာသြန္တဲ့ သူကို ေနာက္ကေန  ေတာင္းလိုက္ဆြဲ တယ္လို႔ လည္း ေျပာတယ္ကြ” ဟု ေျပာျပသည္။

ေက်း႐ြာမီးလင္းေရး အစီအစဥ္အရ ကိုညြန္႔ေ႐ႊ၊ကိုေက်ာ္ဝင္း၊ကိုတူးတို႔ သံုးဦး စပ္တူလုပ္လုပ္ၾကသည့္ စပါးခြန္သံုးမီးစက္႐ံုကို အထက္ မွာေရးခဲ့သည့္ ဓားခုတ္မႈျဖင့္ အစိမ္းေသမ်ား ထားဘူးေသာ လက္ခုပ္ပင္ေအာက္မွာ ေဆာက္လုပ္ထား ၿပီး တစ္႐ြာလံုးကို ညေန(၆)နာရီမွ တီဗီၿပီးခ်ိန္ထိ မီးေပးေန၏။တစ္နာရီကို စပါးခြံ(၁၀)တင္းေလာက္ကုန္၍ စပါးခြံထည့္ ထားအခိုက္ ဟိုဟိုဒီဒီ ခဏသြားၿပီး ဖြဲျပာထုတ္၊လယ္ထဲသြား ဖြဲျပာသြန္ျခင္းကို တစ္နာရီတစ္ခါ လုပ္ေပးေနရ၏။ထိုအခိုက္ သရဲက စက္႐ံုထဲမွာ ကိုညြန္ေ႐ႊလိုလို၊ကိုတူးလိုလို ပံုမွား႐ိုက္ ထိုင္ေနျခင္း ၊ဖြဲျပာသြန္သူကို ေနာက္ကေန ေတာင္းလိုက္ဆြဲေနျခင္း ကို ေျပာျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။လက္ခုပ္ပင္က ဟိုယခင္ကပင္ သရဲေျခာက္သည္-ဟု ရာဇဝင္႐ွိခဲ့၏။

 

ေညာင္စာေရး႐ြာ၏ ႐ြာဘံုဘုရားက “ေဂါတမေစတီေတာ္” ျဖစ္ပါသည္။ေျမျပင္မွေန(၈)ေပသာသာ အျမင့္မွာကုန္းေတာ္ ျပဳလုပ္ထားၿပီး ။ေလးဖက္ေလးတန္ ေစာင္းတန္းႏွင့္ေလွခါး(၄)စင္း၊Óဏ္ေတာ္(၁၀၈)ေပ အျမင့္႐ွိ၍ အရံေစတီ(၄)ဆူအျပင္၊ဂ်ပန္ေခတ္က စစ္ေျပးတ႐ုပ္လူမ်ိဳးမ်ား တည္ထားခဲ့သည့္ ဦးတ႐ုပ္ေစတီႏွင့္အျခားေစတီပ်က္(၂)ဆူ၊ဂႏၶကုဋိတိုက္၊ ပ႒ာန္းတန္ေဆာင္း၊ ဦးတလုပ္တိုက္ ၊ဆင္းတုေတာ္ တန္ေဆာင္း(၄)ေဆာင္၊ကုန္းေတာ္၏အက်ယ္မွာ ေလးဖက္ေလးတန္ စတုရန္ေပ ေလးငါးရာေလာက္ အက်ယ္အဝန္း႐ွိမည္ထင္၏။

က်ဳပ္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားတုန္းက ယခုလို မြမ္းမံထားျခင္း၊ရင္ျပင္အျပည့္ အဂၤေတခင္ျခင္းမ႐ွိေသး။ ေစတီေတာ္ႀကီးတစ္ဆူသာ အေကာင္း ပကတိ ျဖစ္ၿပီး၊က်န္သည့္ အေဆာက္အဦးေတြက ဘုရားၿပိဳ၊ တန္ေဆာင္းပ်က္မ်ားသာ ျဖစ္ၾက၏။ရင္ျပင္အျပည့္ ေပါင္းျမက္ေတြအျပင္ အုပ္ ဆိုင္းေနေသာ  ခေရပင္ႀကီးကလည္း အေ႐ွ႔ဖက္ေစာင္းတန္း အနီးမွာ႐ွိ၏။ထို အခ်ိန္က ခေရပင္ႀကီးတြင္ အဝတ္ျဖဴျဖဴျဖင့္ ႐ုကၡစိုးႀကီး တစ္ေယာက္ကို ညသန္းေခါင္းယံတြင္ ရန္ဖန္ရံခါ ေတြ႔ရတတ္၏ -ဟု ေျပာဆိုၾကသည္။

အေ႐ွ႔ဖက္ေစာင္းတန္း အဆင္း၊ပန္းတင္႐ြာသြားသည့္ လွည္းလမ္းသာျခား၍ နတ္ကြန္းစင္ေလးႏွင့္ဧရာမေညာင္ ပင္ႀကီး၊ခပ္လွန္းလွန္းတြင္ ဥစၥာေစာင့္႐ွိသည္-ဟု နာမည္ႀကီးသည့္ အုတ္မ်ားကို ေလွခါးသဖြယ္ တစ္ထစ္ခ်င္းနိမ့္ဆင္းကာ အတြင္းဖက္ေအာက္သို႔ က်ဥ္းဝင္သြားၿပီး သကၠရာဇ္ကိုပင္ မမွန္းဆႏိုင္ေတာ့သည့္ ေရကန္ေဟာင္းႀကီးႏွင့္ကသစ္ပင္အိုႀကီးက လမ္းတစ္ဖက္ တြင္ ေပါက္ေန၏။ ဘုရားႏွင့္ အုတ္ေရကန္ ၊ႏွစ္က်ိပ္႐ွစ္ဆူဘုရားတို႔သည့္ ႀတိဂံအေနအထားျဖစ္ၿပီး အလယ္တြင္ သရက္ဥယ်ာဥ္ႀကီးႏွင့္ေတာထေနသည့္ အေလ့က်အပင္တို႔ျဖင့္ အုပ္ဆိုင္းေနသည္ ။ေမာက္ဖက္မွာ ကုကၠိဳပင္ ႀကီးမ်ားျဖင့္ အုပ္ဆိုင္းေနေသာ ေျမထိမ္းနံရန္ျဖင့္ ေရကန္ႀကီး႐ွိသည္။

ထိုေနရာသည္ ညေနပိုင္း မိုးခ်ဳပ္ခ်ိန္ အသားငါးေရာင္းသူ ေဈးသယ္မ်ား ျဖတ္ျပန္လာရင္ ေဈးေတာင္းထဲပါေသာ သားစိမ္းငါးစိမ္းကို ဆြဲယူေလ့႐ွိတတ္ေၾကာင္း အေျပာမ်ားသည္။က်ဳပ္အရပ္မွာ အမ်ိဳးသမီးမ်ားက ညေနပိုင္းဆို ပန္းတင္႐ြာ၊ စိန္ကေလး႐ြာ၊ဆယ္ႀကီးႀကီး႐ြာမ်ားသို႔ သားငါးမ်ားကို ေဈးေတာင္းေခါင္း႐ြက္လွ်က္ ေဈးေရာင္းထြက္ေလ့႐ွိၾကသည္။ထိုေန ရာမေရာက္ခင္ ပန္းတင္႐ြာထိပ္မွေန ဆိုင္ရာ ေယာက်ာ္း မ်ားက ေစာင့္ႀကိဳၾကရသည္။

ထိုအုတ္ကန္မွေန အေ႐ွဖက္ ကိုက္(၃၀)ေလာက္ အကြာမွာေတာ့ ယခု သရဲျပန္ေျခာက္ေနေသာ လက္ခုပ္ပင္ႀကီး(၃)ပင္ႏွင့္ လယ္သံုးေလးကြက္အေက်ာ္တြင္  ထန္းသံုးပင္ ဖိုခေနာက္ဆိုင္လွ်က္ ႐ွိေနသည္။လယ္ခြက္ေလးငါးကြက္ အေက်ာ္မွာ ေတာ့ အုတ္ဂူမ်ားျဖင့္ ေညာင္ပင္၊ သစ္ႀကီးဝါးႀကီးေတြျဖင့္ အုပ္မိုးထားသည့္ ေလသာကုန္းေခၚ ႐ြာသခ်ိဳင္းကုန္း႐ွိ၏။

ေယာက်ာ္းႀကီးမ်ားပင္ ညအခ်ိန္၌ သာမာန္သတၲိျဖင့္ ျဖတ္မသြားရဲေသာ လမ္းျဖစ္၏။ထန္း(၃)ပင္မွေန လက္ခုပ္ ပင္၊လက္ခုပ္ပင္မွေန ဘုရာေစာင္းတန္း သို႔ ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္ ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြးအေကာင္ႀကီးက အၿမဲတက္တက္ သြားေနတာကိုေတာ့ ဟိုေ႐ွးယခင္ကပင္ ကိုယ္တိုင္ႀကံဳေတြ႔ဖူးသူေတြ မ်ားလွသည္။

က်ဳပ္ကိုရင္တုန္းက ႐ြာေက်ာင္းမွာ ႀကီးမွရဟန္းျပဳလာသည့္ ဦးဇင္းအမိုးႀကီးဆိုတာ ႐ွိ၏။သူလူတုန္းကတစ္ည(၁၂)နာရီသာသာ ပန္းတင္႐ြာကေန အဲဒီလမ္းအတိုင္း ခပ္ေထြေထြ၊ခပ္ယိုငိုာ္င္ေလး ျပန္လာခဲ့ရာ၊အုတ္ကန္ႏွင့္ ကသစ္ပင္ၾကားအေရာက္ ဘုရားအေ႐ွ႔ဖက္ ေစာင္းတန္း မွေန ျဖဴျဖဴျမင့္ျမင့္မားမားႀကီးက တေ႐ြ႔ေ႐ြ႔ျဖင့္ တက္သြားတာကို ျမင္ရသတဲ့၊

လူကလည္းေထြလာ၊ေၾကာက္ကလည္း မေၾကာက္ ေလးခြျဖင့္ထိုင္ၿပီးပစ္ေနတာ ေစာင္းတန္းအမိုးေပၚ ေလာက္စာလံုးက်သံ ေတြ တဒိုင္းဒိုင္းမို႔ ႐ြာကလူေတြ ထြက္လာၾကမွဘဲ ရပ္လိုက္ရေၾကာင္း ေျပာျပဖူးသည္။

လြန္ခဲ့ေသာ(၁၃)ႏွစ္ေလာက္ကအမွတ္(၁)စစ္မႈထမ္းေဟာင္းစံျပ႐ြာ၊ဒဂံုၿမိဳ႔သစ္(ေတာင္ပိုင္း)ၿမိဳနယ္၊သီရိဂုဏ္ ေဝဓမၼဗိမာန္ေက်ာင္း တည္ေထာင္ကာစ ၊ေပ(၃၀)+(၃၅)ေပ႐ွိ ေျမစိုက္အုပ္ညွပ္ေက်ာင္းကေလးမွာ တပည့္(၅) ပါးႏွင့္ အတူေနခဲ့ရစဥ္ လသာသာညတစ္ည သန္ေခါင္ယံ အခ်ိန္ ေက်ာင္းအမိုးေပၚက တေတာက္ေတာက္အသံမည္ေန၏။ခပ္ေဝး ေဝးကြင္းျပင္ထဲကလည္း ေခြးအူသံေတြကိုလည္း ၾကားေနသည္၊ ညကလည္း အလ်င္းတိတ္ဆပ္ၿငိမ္သက္လို႔။

ေက်ာင္းေစာက္စဥ္က သစ္ဝါးမ်ားကို လာေစာင့္ေသာ ဒကာက ညတိုင္းသရဲ ေခ်ာက္ေၾကာင္းကို ေျပာျပထားသည့္ျပင္ တပည့္ျဖစ္သူ ကု႑လကလည္း အူမႀကီးကင္ဆာျဖင့္ ပ်ံလြန္ေတာ္မူၿပီစ၊သရဲကေတာ့ အေသအခ်ာေျခာက္ေနပါၿပီ။

အိပ္လို႔လည္း မေပ်ာ္။တပည့္ေတြႏိုးၿပီး အသံမည္ေနသည့္ ေနရာကို ဝါးလံုးျဖင့္ ေဆာင့္ထိုးလိုက္ရင္ အသံကတိတ္သြား။မၾကာခင္ ျပန္ျမည္ေနျပန္၏။

ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားငယ္ဘဝမွာ ညတိုင္ တစ္ေဒါက္ေဒါက္ျမည္ေနရင္ သစ္ေျခာက္ျခင္း ျဖစ္၍ သစ္မင္းျဖင့္႐ိုက္ပါမွ အသံေပ်ာက္သည္-ဟု စိတ္ အစြဲက လည္း႐ွိေန၍ မသန္႔သည့္သစ္ ပါလာလို႔ထင္ရဲ့ေပါ့။သစ္မင္းကလည္းမ႐ွိ၊ေနာက္ဆံုး မျဖစ္ေခ်ဘူး၊သရဲဖမ္းၾကစို႔-ဟု သတၲိေမြးၿပီး တပည့္တစ္ပါးကို ေက်ာင္းအမိုးေပၚတက္ေစ၏။ အမိုးေပၚေရာက္ပါမွာ။ေခ်ာက္ေနသည့္သရဲကို ေတြ႔ၿပီးျဖစ္ေၾကာင္းကို တပည့္က လွမ္းေျပာသည္။

သရဲကို ေခါင္းအုပ္သြပ္နဲ႔ အမိုးသြပ္ၾကားမွာ ထက္ေအာက္အၿမီးေဆာ့ေနတာကို ေတြ႕ရပါေတာ့၏။ေအာ္ သရဲရယ္ လို႔ပဲ ဩခ်ရပါေတာ့သည္။

 

ဆက္လက္ေဖၚျပေပးသြားပါမည္။

 

ေမတၱာမ်ားျဖင့္

ေမတၱာဥယ်ာဥ္

www.ashinsirinda.com