Dwars door Nicaragua
198 views
Skip to first unread message
fouture
Dec 16, 2012, 3:30:35 AM12/16/12
to eclf...@googlegroups.com
Al 21 deelnemers ingeschreven voor de gloednieuwe inleefreis met Broederlijk Delen doorheen Nicaragua : land van vulkanen en meren, plantages en jungle, stranden en cultuur !
Toffe bende zoekt nog enkele nieuwe bendeleden :-). Deze reis gaat zéker door, de tickets zijn al geboekt. Opgelet : het vertrek is op 5 februari - de reis duurt dus één dag langer !
Als je zélf niet meekan in februari, sponsor dan alleszins een deelnemer, ten voordele van de locale boerengemeenschappen in een streek die fel te lijden heeft onder de klimaatopwarming.
En signaleer deze raid aan bike-maten van wie je denkt dat dit iets voor hen zou kunnen zijn !
Volg ons avontuur binnenkort hier op dit forum van El Camino Loco, op mijn FaceBook-pagina of op de blog van Broederlijk Delen.
Hier is mijn eigen pagina op die blog :
http://meedoen.broederlijkdelen.be/ddn2013/bart-viaene
Denk ook eens aan wie geen blitze bike heeft, geen kerstboom beladen met pakjes bij een rijkelijke maaltijd, maar alle dagen moet travakken onder een genadeloze zon om de maïs en de koffie genoeg water te geven, om de magere oogst te redden van de ratten, en om de kinderen voldoende eten te geven om niet ziek te worden door ondervoeding...
Sponsoring vanaf 40 € is fiscaal aftrekbaar.
Tip voor wie geen Spaans spreekt maar wél een smartphone heeft : met de iTranslate app kan je je zinnen gewoon in het Nederlands inspreken, een leuke vrouwenstem vertolkt wat je zegt meteen in het Spaans ! (of andere talen). En je kan controleren of je smartphone je wel correct begrepen heeft ! Werkt ook zonder WiFi !
Toffe bende zoekt nog enkele nieuwe bendeleden :-). Deze reis gaat zéker door, de tickets zijn al geboekt. Opgelet : het vertrek is op 5 februari - de reis duurt dus één dag langer !
Als je zélf niet meekan in februari, sponsor dan alleszins een deelnemer, ten voordele van de locale boerengemeenschappen in een streek die fel te lijden heeft onder de klimaatopwarming.
En signaleer deze raid aan bike-maten van wie je denkt dat dit iets voor hen zou kunnen zijn !
Volg ons avontuur binnenkort hier op dit forum van El Camino Loco, op mijn FaceBook-pagina of op de blog van Broederlijk Delen.
Hier is mijn eigen pagina op die blog :
http://meedoen.broederlijkdelen.be/ddn2013/bart-viaene
Denk ook eens aan wie geen blitze bike heeft, geen kerstboom beladen met pakjes bij een rijkelijke maaltijd, maar alle dagen moet travakken onder een genadeloze zon om de maïs en de koffie genoeg water te geven, om de magere oogst te redden van de ratten, en om de kinderen voldoende eten te geven om niet ziek te worden door ondervoeding...
Sponsoring vanaf 40 € is fiscaal aftrekbaar.
Tip voor wie geen Spaans spreekt maar wél een smartphone heeft : met de iTranslate app kan je je zinnen gewoon in het Nederlands inspreken, een leuke vrouwenstem vertolkt wat je zegt meteen in het Spaans ! (of andere talen). En je kan controleren of je smartphone je wel correct begrepen heeft ! Werkt ook zonder WiFi !
BikingBrecht
Feb 4, 2013, 12:39:29 PM2/4/13
to eclf...@googlegroups.com
Aan allen die de komende dagen het vliegtuig opstappen richting Nicaragua :
Enjoy the trails, enjoy the nature and enjoy the culture!
Voor zij die willen stunten : Wees toch maar een beetje voorzichtig ;-)
Have fun!
Brecht
fouture
Feb 4, 2013, 4:46:15 PM2/4/13
to eclf...@googlegroups.com
Muchas gracias, Brecht !
Oef ! Bike in extremis in orde (gebroken spaak ontdekt aan de pion - bedankt Rob voor de reparatie !), experimenteel geheim wapen tegen cactusstekels en doorns in de banden van m'n SANDMAN gestopt (2 € bij de Gamma !), dit weekend toch nog een beetje kunnen trainen in de barre sneeuwjacht, grieperige collega's handig ontweken, hopelijk met succes, valiezen volgepropt, gewogen, gepanikeerd, getriëerd, herwogen, gevloekt als Luther, alle zware dingen in m'n handbagage gepropt, nog eens gewogen - klaar !
Nicaragua here we come !
Oef ! Bike in extremis in orde (gebroken spaak ontdekt aan de pion - bedankt Rob voor de reparatie !), experimenteel geheim wapen tegen cactusstekels en doorns in de banden van m'n SANDMAN gestopt (2 € bij de Gamma !), dit weekend toch nog een beetje kunnen trainen in de barre sneeuwjacht, grieperige collega's handig ontweken, hopelijk met succes, valiezen volgepropt, gewogen, gepanikeerd, getriëerd, herwogen, gevloekt als Luther, alle zware dingen in m'n handbagage gepropt, nog eens gewogen - klaar !
Nicaragua here we come !
Katrien
Feb 4, 2013, 5:32:55 PM2/4/13
to eclf...@googlegroups.com
Ik ben curieus Bart, hoe uw anti-cactus systeem gaat presteren!
Ik ben een beetje ongerust, want heb alle gerief in 1 sportzak gestoken en die gaat dicht. Dat kan niet juist zijn..
Katrien
fouture
Feb 6, 2013, 5:27:21 AM2/6/13
to eclf...@googlegroups.com
Katrien, ik heb uiteraard ook materiaal mee voor de hike-reis na de bike-reis :-)
Vertrokken !
En meteen al materiaalpech : vlieger defect, uren moeten wachten op een onderdeel dat uit Amsterdam moest komen. Tja : ook onze bikes werden door Rob van Swooth in Aarschot gereviseerd voor de reis : better safe than sorry...
Inchecken ging bijzonder vlot, bedankt Stijn !
De vlucht was prima, en in Atlanta werden we goed opgevangen (de connectievlucht hebben we uiteraard ruim gemist) in een paar hotels op deze enorme vlieg-hub.
We kunnen morgenochtend de stad bezoeken, en daarna met zijn allen op de avondvlucht naar Managua.
De groep ziet er heel tof uit - heel veel nieuwe gezichten en namen natuurlijk - de meesten kan ik al correct benoemen.
Je kan onze avonturen volgen op verschillende fora :
Broederlijk Delen :
http://meedoen.broederlijkdelen.be/ddn2013/bart-viaene
El Camino Loco :
https://groups.google.com/forum/m/?fromgroups#!topic/eclforum/eQAMNbE0qu8
Of op FaceBook natuurlijk !
Bedankt voor het helpen sponsoren van de Nicaraguaanse boeren !
Bart
fouture
Feb 7, 2013, 6:50:02 AM2/7/13
to eclf...@googlegroups.com
Nicaragua dag 2
Een dagje in Atlanta : prachtig weer, en de meesten trekken er op uit om allerlei bezienswaardigheden te gaan bezoeken. Ik opteer voor een geleid bezoek aan CNN, daarna een halve dag in het Georgia Aquarium, en een vluggertje in het Coca Cola museum. Anderen stappen naar het Museum of Modern Art of beklimmen een draaiend restaurant op een hoge torennaald voor een panoramisch overzicht over deze toch wel zeer mooie grootstad.
Gert-Jan laat zich interviewen door CNN en nieuwsanker Costello zwaait naar ons vanachter haar camera :
Dwars door Nicaragua met Broederlijk Delen is wereldnieuws !!!
Het aquarium - the biggest in the world - is een magische voltreffer : we vergapen ons aan walvishaaien, manta-roggen, beluga-dolfijnen, gifkikkers, zeeotters, gitaar- en zaagvissen, en myriaden veelkleurig zee- en rivierleven, van zeepaardjes tot zeedraken toe. Ongeloveloos !
De dolfijnshow is wereldtop : lieftallige zwemsters rijden aan waanzinnige snelheden staand op de ruggen van een koppel dolfijnen, laten zich tien meter diep voortduwen aan hun voetzolen en meer dan vijf meter boven het wateroppervlak omhoog katapulteren door synchroon-zwemmende Flippers... nooit gezien, het brengt ons de tranen in de ogen ! Alles overgoten door een kitcherig musical-spektakel met een zingende koekjesprins, opduikende driemasters en zeemonsters, en spetterende waterfonteinen : puur Disneyland ! Ils sont fous ces Américains ! Maar dan wel op een indrukwekkende manier.
Het Coca Cola museum is één grote verzameling Americana, met een bezoek aan de brandkast waarin de geheime formule ligt, en een proeverij van ca. vijfhonderd soorten mierzoet suikerwater als afsluiter. Crazy !
Wachtend op de bus naar de luchthaven geraken we aan de praat met enkele politieagenten die ons hun dienstwagen van binnen en van buiten showen, tot in de broederlijk-gedeelde koffer toe ! De cops staan er schouderophalend bij : wat doe je eraan : ils sont fous ces Belges et Hollandais ! Deze groep heeft een mooi hoog loco-gehalte, dat belooft ;-)
We herenigen ons op de luchthaven. Ik moet mijn shampoo en scheerschuim afgeven, maar krijg na wat humoristisch-discussiëren toch mijn zonnecrème en tandpasta terug. Mijn fout - met die jetlag denk ik niet meer 100% logisch na. Na bijna vier uur vliegen landen we in een tropisch-zwoel Managua, en worden de invuldocumenten - met Sandinistische leuzen erop - ingeleverd. Viva la Révolucion !!!
Alle bagage en bike-koffers zijn er, oef ! De Nicaraguanen blijken super-efficiente, erg behulpzame mini-mannetjes te zijn, heel kort van snee maar fier als een gieter, allemaal mestiezen met hagelwit hemd en pikzwarte broek. In een ik en een gij staan de koffers buiten in de vochtige avondhitte opgelijnd in slagorde, waar Koen, Bruno en Geert ons opwachten met een reeks vervoermiddelen die ons na een paar honderd meter... afzetten aan het hotel Las Mercedes nét aan de overkant van de straat. Ik wandel er gewoon naartoe : 2 minuten stappen ;-)
Las Mercedes is een gesloten en bewaakt complex van rijtjes chalets in een park met zwembaden en palmbomen. Nice !!!
We eten aan het lekkere buffet met onberispelijke bediening en knutselen vervolgens onze bikes in elkaar aan de rand van het zwembad. Alle koffers zijn door de douane geopend, sommige fietsdozen zijn wat beschadigd in transit maar de inhoud is compleet en intact. Oef !
Tegen dat we klaar zijn, de fietsdozen afgevoerd naar de stock (met in de mijne de kleren voor de hike-trip na de bike-trip) is het al na middernacht en zijn de zwembaden gesloten voor chemische reiniging. Ik praat met een zwart-witte Nicaraguaan op krukken die me in onberispelijk Engels en super-sympathiek het hemd van het lijf vraagt over onze groep, onze reis en onze SANDMAN fatbikes.
M'n iPhone 3Gs met Proximus SIM blijkt hier niet te werken... verouderd model ? WiFi werkt gelukkig wél.
We douchen en draaien het licht uit en de airco aan voor nog maar eens een korte nacht : om half zeven ontbijt, en dan met de schoolbus naar het vertrekpunt voor de eerste rit : 700 hoogtemeters klimmen naar de rand van de vulkaankrater, en daarna een lange afdaling met klimmetje naar een kratermeer waar we gaan zwemmen !
I can't wait, maar hoe gaan we hier in godsnaam die tropische hitte verteren ? Wordt vervolgd !
Een dagje in Atlanta : prachtig weer, en de meesten trekken er op uit om allerlei bezienswaardigheden te gaan bezoeken. Ik opteer voor een geleid bezoek aan CNN, daarna een halve dag in het Georgia Aquarium, en een vluggertje in het Coca Cola museum. Anderen stappen naar het Museum of Modern Art of beklimmen een draaiend restaurant op een hoge torennaald voor een panoramisch overzicht over deze toch wel zeer mooie grootstad.
Gert-Jan laat zich interviewen door CNN en nieuwsanker Costello zwaait naar ons vanachter haar camera :
Dwars door Nicaragua met Broederlijk Delen is wereldnieuws !!!
Het aquarium - the biggest in the world - is een magische voltreffer : we vergapen ons aan walvishaaien, manta-roggen, beluga-dolfijnen, gifkikkers, zeeotters, gitaar- en zaagvissen, en myriaden veelkleurig zee- en rivierleven, van zeepaardjes tot zeedraken toe. Ongeloveloos !
De dolfijnshow is wereldtop : lieftallige zwemsters rijden aan waanzinnige snelheden staand op de ruggen van een koppel dolfijnen, laten zich tien meter diep voortduwen aan hun voetzolen en meer dan vijf meter boven het wateroppervlak omhoog katapulteren door synchroon-zwemmende Flippers... nooit gezien, het brengt ons de tranen in de ogen ! Alles overgoten door een kitcherig musical-spektakel met een zingende koekjesprins, opduikende driemasters en zeemonsters, en spetterende waterfonteinen : puur Disneyland ! Ils sont fous ces Américains ! Maar dan wel op een indrukwekkende manier.
Het Coca Cola museum is één grote verzameling Americana, met een bezoek aan de brandkast waarin de geheime formule ligt, en een proeverij van ca. vijfhonderd soorten mierzoet suikerwater als afsluiter. Crazy !
Wachtend op de bus naar de luchthaven geraken we aan de praat met enkele politieagenten die ons hun dienstwagen van binnen en van buiten showen, tot in de broederlijk-gedeelde koffer toe ! De cops staan er schouderophalend bij : wat doe je eraan : ils sont fous ces Belges et Hollandais ! Deze groep heeft een mooi hoog loco-gehalte, dat belooft ;-)
We herenigen ons op de luchthaven. Ik moet mijn shampoo en scheerschuim afgeven, maar krijg na wat humoristisch-discussiëren toch mijn zonnecrème en tandpasta terug. Mijn fout - met die jetlag denk ik niet meer 100% logisch na. Na bijna vier uur vliegen landen we in een tropisch-zwoel Managua, en worden de invuldocumenten - met Sandinistische leuzen erop - ingeleverd. Viva la Révolucion !!!
Alle bagage en bike-koffers zijn er, oef ! De Nicaraguanen blijken super-efficiente, erg behulpzame mini-mannetjes te zijn, heel kort van snee maar fier als een gieter, allemaal mestiezen met hagelwit hemd en pikzwarte broek. In een ik en een gij staan de koffers buiten in de vochtige avondhitte opgelijnd in slagorde, waar Koen, Bruno en Geert ons opwachten met een reeks vervoermiddelen die ons na een paar honderd meter... afzetten aan het hotel Las Mercedes nét aan de overkant van de straat. Ik wandel er gewoon naartoe : 2 minuten stappen ;-)
Las Mercedes is een gesloten en bewaakt complex van rijtjes chalets in een park met zwembaden en palmbomen. Nice !!!
We eten aan het lekkere buffet met onberispelijke bediening en knutselen vervolgens onze bikes in elkaar aan de rand van het zwembad. Alle koffers zijn door de douane geopend, sommige fietsdozen zijn wat beschadigd in transit maar de inhoud is compleet en intact. Oef !
Tegen dat we klaar zijn, de fietsdozen afgevoerd naar de stock (met in de mijne de kleren voor de hike-trip na de bike-trip) is het al na middernacht en zijn de zwembaden gesloten voor chemische reiniging. Ik praat met een zwart-witte Nicaraguaan op krukken die me in onberispelijk Engels en super-sympathiek het hemd van het lijf vraagt over onze groep, onze reis en onze SANDMAN fatbikes.
M'n iPhone 3Gs met Proximus SIM blijkt hier niet te werken... verouderd model ? WiFi werkt gelukkig wél.
We douchen en draaien het licht uit en de airco aan voor nog maar eens een korte nacht : om half zeven ontbijt, en dan met de schoolbus naar het vertrekpunt voor de eerste rit : 700 hoogtemeters klimmen naar de rand van de vulkaankrater, en daarna een lange afdaling met klimmetje naar een kratermeer waar we gaan zwemmen !
I can't wait, maar hoe gaan we hier in godsnaam die tropische hitte verteren ? Wordt vervolgd !
pirre
Feb 8, 2013, 4:43:25 AM2/8/13
to eclf...@googlegroups.com
awesome,
and i can't wait for yor next story
alvast de groeten aan de bende,
ik volg jullie avontuur op de voet, tenminste als ik internetverbinding heb :-)
Pirre vanuit kreta (biking and hiking)
and i can't wait for yor next story
alvast de groeten aan de bende,
ik volg jullie avontuur op de voet, tenminste als ik internetverbinding heb :-)
Pirre vanuit kreta (biking and hiking)
fouture
Feb 8, 2013, 8:10:41 PM2/8/13
to eclf...@googlegroups.com
Nicaragua dag 3
Ontbijt met alles erop en eraan : een omelet gebakken met zeven ingrediënten door de kok, studentenhaver met yoghurt die bij de eerste hap volle room blijkt te zijn, pancakes met esdoornsiroop, en vochtbalans optoppen met koffie en druivensap. Niet overdrijven want het moet allemaal de berg op :-)
Ik zoek de receptie met een loodzware reiszak op wieltjes en rij al meteen hopeloos verloren. Na zowat een kilometer rond de afsluiting kom ik lekkend van het zweet bij onze knalgele schoolbus aan. En daar begint het puzzelwerk : 22 bikes, 22 reiszakken en 22 bikers in die bus krijgen. Het lukt niet en een aantal bikes moeten er bovenop. Voor de terugweg zal het ons wél lukken : al doende leert men !
Eens we rijden brengen de schuifraampjes prima verkoeling. We bollen weg uit Managua. Het verkeer is druk maar erg gedisciplineerd. De Nica's toeteren blijkbaar alléén als ze gaan voorsteken op een smalle bergweg. Het wagenpark oogt modern, met veel terreinwagens, pick-up trucks, bussen en vooral driewielige tjoektjoeks die vooral op landwegjes in de bergen in hun element blijken. Ze produceren ook veel minder stof dan auto's. Langs de baan : tal van shops en ateliers - het lijkt Senegal wel maar dan veel zindelijker.
We stoppen op 450m hoogte, Koen geeft GPS- en walkie-talkieles en waarschuwt voor de gevaren : onaangekondigde verkeersremmers in de bebouwde kom, en spekglad wegdek waar het nat geproeid werd. Het is heet op het asfalt in de zon voor de groepsfoto in de bike-truitjes van Broederlijk Delen - gelukkig zijn het witte !
We duiken met zijn allen de holle boswegels in die ons op 950m hoogte op de rand van oude vulkanische kam moeten brengen. Dit is een bos zoals ik nog nooit gezien heb ! In de wind ratelende bamboe van minstens 20m hoog en een dijbeen dik, kokospalmen, bananenplanten (dat zijn geen bomen, maar wél flink groot), tal van bebloemde én vruchtdragende bomen - soms zelfs tegelijk op één tak - en enorme woudreuzen met majestueuze kruinen die overal boven uit torenen. Voeg daarbij een gevarieerd gamma van oerwoudgeluiden : krijsen, grauwen, kwiejoepen, brullen, raspen... heel anders dan het getsjilp van bij ons...
In het begin is de helling perfect te biken, maar eens hoog tegen de kam is het duwen geblazen ! De ondergrond is gebakken aarde met wat los gruis, erg hobbelig in vergelijking met onze aardewegen. Er zit ook wat rots tussen.
Ik voel me prima, m'n bike voelt als een verlengstuk van mijn lijf en ik bike vlot naar boven met zicht op de kopgroep. Ik zal hen de ganse dag steeds opnieuw tegenkomen. We rijden langs duizenden "plotjes" : keuterboerderijtjes met hardwerkende ouders en spelende kinderen. Holà ! Buenas dias ! Qué tal ? Adiós ! De ogen en de tanden blinken, sluike blauwzwarte haren, koperbruine lijven, erg beweeglijk ondanks de hitte. De huizen zijn in aardekleuren, louter rechthoekige vormen, zonder verdieping, met veel schuttingen en afrasteringen.
De kam is begroeid met een woud van honderden hoge en lage antennes. Aan sommige wordt hard gewerkt, veelal zonder veiligheidsgordel, soms op grote hoogte. Er is hier nog werk voor preventiediensten !
De groep is gestopt bij een cola-stalletje en eet zijn lunch : noten, gedroogd fruit, bananen, energierepen. M'n flesje cola wordt me toegeschoven doorheen een ijzeren grille waarin één grotere vertikale uitsparing zit ter grootte van een fles.
De kopgroep vertrekt weer en een minuutje later bollen de laatsten al binnen, gevolgd door gids Rudi. Het ziet ernaar uit dat onze groep redelijk homogeen is qua klimmerscapaciteiten : prima, dat opent perspectieven : iedereen kan behoorlijk goed mee !
Er volgt een lange tobogan-rit over de slingerende kam, besloten door een steile, technische afdaling over een zanderige single-track met tal van rotsblokken en drops : ideaal voor m'n SANDMAN, en ik haal de rappe klimmers dan ook meteen weer in.
Maar ik geraak er maar moeilijk voorbij op dit smalle paadje, dat wordt stof slikken ! Mijn benen zien al snel donkerbruin met witte strepen van de straaltjes zweet, en m'n tenen lijken wel autochtoon. Ik heb immers als enige geopteerd voor open kliksandalen van Shimano, en daar heb ik geen spijt van in deze tropisch-vochtige hitte die tot 33 graden opklimt.
We hebben geluk zegt streek-kenner Bruno : het is zeven graden koeler dan normaal voor de tijd van het jaar, er zit een stevige bries in de rug die ons omhoogduwt, en er zijn wat schaarse wolken die schaduw bieden op de lange klim naar de kam.
Op de afdaling blijkt er méér verschil tussen de deelnemers : sommigen hebben wat minder rijtechnische ervaring en nemen geen risico's. Toch gaan er voor mij een drietal over kop, gelukkig zonder erg. Een verbogen zadel laat zich wel terugbuigen.
Er zijn tal van uitzichtpunten op de kam, en Nicaragua dient zich aan als een groen, rollend, wijds landschap met tal van kleine en grote vulkanen. Sommige woudreuzen steken hoog boven het bos uit. Er zijn uitbarstingen van helle tinten geel en rood van grote bloemen en hangende vruchten.
Het groen langs het pad oogt vrij stoffig. Beneden in de vlakte staan Koen en José met de Toyota Hilux pick-up ons op te wachten met ijsgekoelde frisdrank. Het bier laten we liggen want we zijn nog maar halfweg van deze rit van 55 km.
De plek is goedgekozen : een wirwar van enorme paplaurieren die de hemel afschermen, waaronder letterlijk niets groeit. Bruno vertelt dat het pad hier verder naar beneden loopt maar te gevaarlijk wordt : er woont een kolonie struikrovers, inwijkelingen uit El Salvador. Hij noemt ze Mara's. De autochtonen hebben het niet zo begrepen op hun gedrag en proberen hen in te burgeren - waar hebben we dat nóg gehoord :-)
We volgen de Panamerican highway, tot we in een file belanden die wacht voor een indrukwekkende bush-brand die vanuit een diepe vallei omhoogjaagt over de weg. Vijfhonderd meter verder ligt een dorp maar zelfs de grote kerk is totaal onzichtbaar door de rook die vermengd met rossige vlammen opgezweept door de stormwind dwars over de baan jaagt.
Twee pick-ups zijn er blind doorheen gereden en staan nu aan onze kant met opgedeukte motorkap en achterbumper langs de kant. Er was ook een motor in betrokken. De officials staan druk te doen maar houden de waaghalzen die de gok wagen niet echt tegen.
Bruno vertelt dat hij een paar jaar geleden in die kloof ging biken en twee poema's (bergleeuwen) verraste ! Ongelooflijk eigenlijk in zo'n dichtbevolkte streek. Maar ik geloof hem want de brand is al indrukwekkend genoeg - waarom zou hij zoiets verzinnen ?
Ik hoor de struiken knetteren en besluit te wachten tot de brand zichzelf consumeert. Je ziet verderop trouwens geen hand voor ogen en riskeert een frontale aanrijding met een tegenligger ! De meeste bikers wagen het er toch op, maar enkelen panikeren halfweg en keren hoesten en tranend terug. Chapeau voor de durvers maar we zijn volledig in kunststof gekleed en met nog 24 dagen vakantie voor de boeg heb ik geen enkele zin in brandwonden of schroeiletsels aan m'n longen !
Na een half uurtje wordt de rook vlakbij ons dikker, zien we de struiken aan de periferie branden, maar piepen de silhoutten van de kerk en de wagens aan de overkant zo nu en dan doorheen de rook. Verderop moet de brand zo goed als uitgewoed zijn ! We bedekken neus en mond met onze buff en wagen het erop. Na zowat honderd meter doorheen dichte rook (gelukkig zonder vlammen) komen we in een zwartgeblakerd, nasmeulend landschap en vinden in het dorp de kopgroep terug. Zij hebben ons met de walkies opgeroepen om te zeggen dat het veilig was maar dat hebben we niet gehoord door de draaiende motoren van de vrachtwagens.
Blijkbaar was het een aangestoken, gecontroleerde brand want de brandweerwagens beschermden de rand van het dorp. De asse maakt de bergflank weer vruchtbaar, en het bushgewas is weggebrand voor het vee.
De Panamerican daalt nu stevig. We bollen met een rotvaart doorheen dorpen en er is vanalles te zien. Een beetje zoals langs onze lintbebouwde steenwegen. Plots zie ik de ganse groep langs de kant staan. Jan De Bock ligt op de grond : afgeleid door een manoeuvrerende bus heeft hij de verkeersdrempel niet gezien. Zijn bike heeft een starre voorvork en die ving de klap dus niet op. Hij geraakte van de baan in het gruis ernaast, miste gelukkig de boom, de borduur van het voetpad en een hoop dikke stenen, maar kwam twintig meter verder toch ten val. Zijn helm is gebroken en zijn linkerschouder deed erg veel pijn. Hij lag even volledig stil maar onder de goede zorgen van de medisch-geschoolden onder ons komt hij stilaan weer bij. Ik doe een vlugge check : waarschijnlijk een linkersleutelbeenbreuk. Mogelijk een hersenschudding, waarschijnlijk niks ergers maar een serie foto's zijn toch vereist om schedel-, halswervel- en ribletsels uit te sluiten. Geen tekenen van hersenbloeding. Zijn helm ligt in stukken maar heeft hem gered ! Als bij wonder zijn er geen grote schaafwonden. Hij lacht alweer als Koen met de pick-up komt aanrijden en hem dubbelcheckt. Ik raap zijn bril en camera op en leg ze met zijn helm en zweetkapje in de truck, die wordt overgeladen in de bus om Jan naar het hospitaal te kunnen voeren. Er was nog zó gewaarschuwd voor die nietgesignaliseerde drempels, zowel door Koen als door Bruno ! We rijden een stuk voorzichtiger verder.
De baan gaat over in aardewegen, hier en daar bedekt met enorme palmbladeren. We draaien in naar het natuurpark van de Masaya-vulkaan, die we al van ver zagen roken. Er volgt een moordende klim van 5 km in de blakke zon op gloeiend asfalt. Enkelen kiezen voor een ritje met de wagen tot boven, wat héél verstandig blijkt maar ik waag het erop - sterven of overwinnen !
Het wordt winnen, al is de laatste anderhalve kilometer stapvoets. Het landschap is indrukwekkend : geblakerde lavaformaties met struikgewas. De krater is enorm wijd en erg diep. Er wolkt een witte damp naar boven die op je adem pakt. Glimpjes van de wanden en de bodem zowat een kilometer ver en diep ! Wielende roofvogels in de stoom. Wanden vol papegaaienholen.
We bollen met een rotvaart naar beneden en bezoeken halverwege een tentoonstelling over vulkanisme. Hier kom ik nog terug met Anneli, want mijn zonnebril met lenzen is te donker om veel te zien.
Aan de ingang staat de truck en bedeelt José belegde broodjes, vers fruit en frisse pintjes. Deze deelnemer blijkt geknipt als gids voor El Camino Loco :-)
Er is veel belangstelling van de parkwachters voor de SANDMAN bikes met hun motor-dikke banden. Mijn geheim wapen tegen lekrijden - een strook harde schuimrubber van een chauffagebuisisolatiemof in het loopvlak - heeft perfect gefunctioneerd : niet lek ondanks toch nogal wat doornstruiken (die enkele slachtoffers gemaakt hebben) en ik ben totaal vergeten dat ze erin zaten : het rijgedrag is dus niet aangetast !
We rijden met de bus naar een ecolodge La Abuela (De Bomma) aan de laguna de Apoyo - een immens kratermeer. We maken een frisse duik in onze bike-kledij : het water is lauw en zit vol tilapia vissen. Er scheren vleermuizen over, en zelfs grote fruitetende vliegende honden !
Het hotel bestaat uit trappen, terassen en huisjes in een dicht bos.
De bus geraakt niet gedraaid en een trap dient weggekapt om hem beneden te krijgen !
Diner aan een lange tafel aan het water. De verhalen komen los. Jan heeft effectief een sleutelbeenbreuk, maar ze is niet verplaatst, géén andere letsels, oef ! Hij kreeg een soort lederen klimgordel/kindertuigje rondgegespt en loopt weer rond. Zijn rechterarm functioneert nog prima - pinten pakken zal geen probleem zijn ;-) José die ook niet fietst heeft voortaan een maatje, dat komt nog goed !
Er worden wilde plannen gemaakt om met de SANDMAN van het 5 meter hoge staketsel het kratermeer in te rijden. Drieëneenhalve meter water - da's diep genoeg ! En een SANDMAN drijft op die dikke banden. Ik zal filmen zeg ik, met m'n waterdichte GoPro. Wait and see tomorrow !
Vind je ons avontuur en m'n verslag leuk ? Help ons dan de projecten van Broederlijk Delen steunen via hun website :
http://meedoen.broederlijkdelen.be/ddn2013/bart-viaene
Ontbijt met alles erop en eraan : een omelet gebakken met zeven ingrediënten door de kok, studentenhaver met yoghurt die bij de eerste hap volle room blijkt te zijn, pancakes met esdoornsiroop, en vochtbalans optoppen met koffie en druivensap. Niet overdrijven want het moet allemaal de berg op :-)
Ik zoek de receptie met een loodzware reiszak op wieltjes en rij al meteen hopeloos verloren. Na zowat een kilometer rond de afsluiting kom ik lekkend van het zweet bij onze knalgele schoolbus aan. En daar begint het puzzelwerk : 22 bikes, 22 reiszakken en 22 bikers in die bus krijgen. Het lukt niet en een aantal bikes moeten er bovenop. Voor de terugweg zal het ons wél lukken : al doende leert men !
Eens we rijden brengen de schuifraampjes prima verkoeling. We bollen weg uit Managua. Het verkeer is druk maar erg gedisciplineerd. De Nica's toeteren blijkbaar alléén als ze gaan voorsteken op een smalle bergweg. Het wagenpark oogt modern, met veel terreinwagens, pick-up trucks, bussen en vooral driewielige tjoektjoeks die vooral op landwegjes in de bergen in hun element blijken. Ze produceren ook veel minder stof dan auto's. Langs de baan : tal van shops en ateliers - het lijkt Senegal wel maar dan veel zindelijker.
We stoppen op 450m hoogte, Koen geeft GPS- en walkie-talkieles en waarschuwt voor de gevaren : onaangekondigde verkeersremmers in de bebouwde kom, en spekglad wegdek waar het nat geproeid werd. Het is heet op het asfalt in de zon voor de groepsfoto in de bike-truitjes van Broederlijk Delen - gelukkig zijn het witte !
We duiken met zijn allen de holle boswegels in die ons op 950m hoogte op de rand van oude vulkanische kam moeten brengen. Dit is een bos zoals ik nog nooit gezien heb ! In de wind ratelende bamboe van minstens 20m hoog en een dijbeen dik, kokospalmen, bananenplanten (dat zijn geen bomen, maar wél flink groot), tal van bebloemde én vruchtdragende bomen - soms zelfs tegelijk op één tak - en enorme woudreuzen met majestueuze kruinen die overal boven uit torenen. Voeg daarbij een gevarieerd gamma van oerwoudgeluiden : krijsen, grauwen, kwiejoepen, brullen, raspen... heel anders dan het getsjilp van bij ons...
In het begin is de helling perfect te biken, maar eens hoog tegen de kam is het duwen geblazen ! De ondergrond is gebakken aarde met wat los gruis, erg hobbelig in vergelijking met onze aardewegen. Er zit ook wat rots tussen.
Ik voel me prima, m'n bike voelt als een verlengstuk van mijn lijf en ik bike vlot naar boven met zicht op de kopgroep. Ik zal hen de ganse dag steeds opnieuw tegenkomen. We rijden langs duizenden "plotjes" : keuterboerderijtjes met hardwerkende ouders en spelende kinderen. Holà ! Buenas dias ! Qué tal ? Adiós ! De ogen en de tanden blinken, sluike blauwzwarte haren, koperbruine lijven, erg beweeglijk ondanks de hitte. De huizen zijn in aardekleuren, louter rechthoekige vormen, zonder verdieping, met veel schuttingen en afrasteringen.
De kam is begroeid met een woud van honderden hoge en lage antennes. Aan sommige wordt hard gewerkt, veelal zonder veiligheidsgordel, soms op grote hoogte. Er is hier nog werk voor preventiediensten !
De groep is gestopt bij een cola-stalletje en eet zijn lunch : noten, gedroogd fruit, bananen, energierepen. M'n flesje cola wordt me toegeschoven doorheen een ijzeren grille waarin één grotere vertikale uitsparing zit ter grootte van een fles.
De kopgroep vertrekt weer en een minuutje later bollen de laatsten al binnen, gevolgd door gids Rudi. Het ziet ernaar uit dat onze groep redelijk homogeen is qua klimmerscapaciteiten : prima, dat opent perspectieven : iedereen kan behoorlijk goed mee !
Er volgt een lange tobogan-rit over de slingerende kam, besloten door een steile, technische afdaling over een zanderige single-track met tal van rotsblokken en drops : ideaal voor m'n SANDMAN, en ik haal de rappe klimmers dan ook meteen weer in.
Maar ik geraak er maar moeilijk voorbij op dit smalle paadje, dat wordt stof slikken ! Mijn benen zien al snel donkerbruin met witte strepen van de straaltjes zweet, en m'n tenen lijken wel autochtoon. Ik heb immers als enige geopteerd voor open kliksandalen van Shimano, en daar heb ik geen spijt van in deze tropisch-vochtige hitte die tot 33 graden opklimt.
We hebben geluk zegt streek-kenner Bruno : het is zeven graden koeler dan normaal voor de tijd van het jaar, er zit een stevige bries in de rug die ons omhoogduwt, en er zijn wat schaarse wolken die schaduw bieden op de lange klim naar de kam.
Op de afdaling blijkt er méér verschil tussen de deelnemers : sommigen hebben wat minder rijtechnische ervaring en nemen geen risico's. Toch gaan er voor mij een drietal over kop, gelukkig zonder erg. Een verbogen zadel laat zich wel terugbuigen.
Er zijn tal van uitzichtpunten op de kam, en Nicaragua dient zich aan als een groen, rollend, wijds landschap met tal van kleine en grote vulkanen. Sommige woudreuzen steken hoog boven het bos uit. Er zijn uitbarstingen van helle tinten geel en rood van grote bloemen en hangende vruchten.
Het groen langs het pad oogt vrij stoffig. Beneden in de vlakte staan Koen en José met de Toyota Hilux pick-up ons op te wachten met ijsgekoelde frisdrank. Het bier laten we liggen want we zijn nog maar halfweg van deze rit van 55 km.
De plek is goedgekozen : een wirwar van enorme paplaurieren die de hemel afschermen, waaronder letterlijk niets groeit. Bruno vertelt dat het pad hier verder naar beneden loopt maar te gevaarlijk wordt : er woont een kolonie struikrovers, inwijkelingen uit El Salvador. Hij noemt ze Mara's. De autochtonen hebben het niet zo begrepen op hun gedrag en proberen hen in te burgeren - waar hebben we dat nóg gehoord :-)
We volgen de Panamerican highway, tot we in een file belanden die wacht voor een indrukwekkende bush-brand die vanuit een diepe vallei omhoogjaagt over de weg. Vijfhonderd meter verder ligt een dorp maar zelfs de grote kerk is totaal onzichtbaar door de rook die vermengd met rossige vlammen opgezweept door de stormwind dwars over de baan jaagt.
Twee pick-ups zijn er blind doorheen gereden en staan nu aan onze kant met opgedeukte motorkap en achterbumper langs de kant. Er was ook een motor in betrokken. De officials staan druk te doen maar houden de waaghalzen die de gok wagen niet echt tegen.
Bruno vertelt dat hij een paar jaar geleden in die kloof ging biken en twee poema's (bergleeuwen) verraste ! Ongelooflijk eigenlijk in zo'n dichtbevolkte streek. Maar ik geloof hem want de brand is al indrukwekkend genoeg - waarom zou hij zoiets verzinnen ?
Ik hoor de struiken knetteren en besluit te wachten tot de brand zichzelf consumeert. Je ziet verderop trouwens geen hand voor ogen en riskeert een frontale aanrijding met een tegenligger ! De meeste bikers wagen het er toch op, maar enkelen panikeren halfweg en keren hoesten en tranend terug. Chapeau voor de durvers maar we zijn volledig in kunststof gekleed en met nog 24 dagen vakantie voor de boeg heb ik geen enkele zin in brandwonden of schroeiletsels aan m'n longen !
Na een half uurtje wordt de rook vlakbij ons dikker, zien we de struiken aan de periferie branden, maar piepen de silhoutten van de kerk en de wagens aan de overkant zo nu en dan doorheen de rook. Verderop moet de brand zo goed als uitgewoed zijn ! We bedekken neus en mond met onze buff en wagen het erop. Na zowat honderd meter doorheen dichte rook (gelukkig zonder vlammen) komen we in een zwartgeblakerd, nasmeulend landschap en vinden in het dorp de kopgroep terug. Zij hebben ons met de walkies opgeroepen om te zeggen dat het veilig was maar dat hebben we niet gehoord door de draaiende motoren van de vrachtwagens.
Blijkbaar was het een aangestoken, gecontroleerde brand want de brandweerwagens beschermden de rand van het dorp. De asse maakt de bergflank weer vruchtbaar, en het bushgewas is weggebrand voor het vee.
De Panamerican daalt nu stevig. We bollen met een rotvaart doorheen dorpen en er is vanalles te zien. Een beetje zoals langs onze lintbebouwde steenwegen. Plots zie ik de ganse groep langs de kant staan. Jan De Bock ligt op de grond : afgeleid door een manoeuvrerende bus heeft hij de verkeersdrempel niet gezien. Zijn bike heeft een starre voorvork en die ving de klap dus niet op. Hij geraakte van de baan in het gruis ernaast, miste gelukkig de boom, de borduur van het voetpad en een hoop dikke stenen, maar kwam twintig meter verder toch ten val. Zijn helm is gebroken en zijn linkerschouder deed erg veel pijn. Hij lag even volledig stil maar onder de goede zorgen van de medisch-geschoolden onder ons komt hij stilaan weer bij. Ik doe een vlugge check : waarschijnlijk een linkersleutelbeenbreuk. Mogelijk een hersenschudding, waarschijnlijk niks ergers maar een serie foto's zijn toch vereist om schedel-, halswervel- en ribletsels uit te sluiten. Geen tekenen van hersenbloeding. Zijn helm ligt in stukken maar heeft hem gered ! Als bij wonder zijn er geen grote schaafwonden. Hij lacht alweer als Koen met de pick-up komt aanrijden en hem dubbelcheckt. Ik raap zijn bril en camera op en leg ze met zijn helm en zweetkapje in de truck, die wordt overgeladen in de bus om Jan naar het hospitaal te kunnen voeren. Er was nog zó gewaarschuwd voor die nietgesignaliseerde drempels, zowel door Koen als door Bruno ! We rijden een stuk voorzichtiger verder.
De baan gaat over in aardewegen, hier en daar bedekt met enorme palmbladeren. We draaien in naar het natuurpark van de Masaya-vulkaan, die we al van ver zagen roken. Er volgt een moordende klim van 5 km in de blakke zon op gloeiend asfalt. Enkelen kiezen voor een ritje met de wagen tot boven, wat héél verstandig blijkt maar ik waag het erop - sterven of overwinnen !
Het wordt winnen, al is de laatste anderhalve kilometer stapvoets. Het landschap is indrukwekkend : geblakerde lavaformaties met struikgewas. De krater is enorm wijd en erg diep. Er wolkt een witte damp naar boven die op je adem pakt. Glimpjes van de wanden en de bodem zowat een kilometer ver en diep ! Wielende roofvogels in de stoom. Wanden vol papegaaienholen.
We bollen met een rotvaart naar beneden en bezoeken halverwege een tentoonstelling over vulkanisme. Hier kom ik nog terug met Anneli, want mijn zonnebril met lenzen is te donker om veel te zien.
Aan de ingang staat de truck en bedeelt José belegde broodjes, vers fruit en frisse pintjes. Deze deelnemer blijkt geknipt als gids voor El Camino Loco :-)
Er is veel belangstelling van de parkwachters voor de SANDMAN bikes met hun motor-dikke banden. Mijn geheim wapen tegen lekrijden - een strook harde schuimrubber van een chauffagebuisisolatiemof in het loopvlak - heeft perfect gefunctioneerd : niet lek ondanks toch nogal wat doornstruiken (die enkele slachtoffers gemaakt hebben) en ik ben totaal vergeten dat ze erin zaten : het rijgedrag is dus niet aangetast !
We rijden met de bus naar een ecolodge La Abuela (De Bomma) aan de laguna de Apoyo - een immens kratermeer. We maken een frisse duik in onze bike-kledij : het water is lauw en zit vol tilapia vissen. Er scheren vleermuizen over, en zelfs grote fruitetende vliegende honden !
Het hotel bestaat uit trappen, terassen en huisjes in een dicht bos.
De bus geraakt niet gedraaid en een trap dient weggekapt om hem beneden te krijgen !
Diner aan een lange tafel aan het water. De verhalen komen los. Jan heeft effectief een sleutelbeenbreuk, maar ze is niet verplaatst, géén andere letsels, oef ! Hij kreeg een soort lederen klimgordel/kindertuigje rondgegespt en loopt weer rond. Zijn rechterarm functioneert nog prima - pinten pakken zal geen probleem zijn ;-) José die ook niet fietst heeft voortaan een maatje, dat komt nog goed !
Er worden wilde plannen gemaakt om met de SANDMAN van het 5 meter hoge staketsel het kratermeer in te rijden. Drieëneenhalve meter water - da's diep genoeg ! En een SANDMAN drijft op die dikke banden. Ik zal filmen zeg ik, met m'n waterdichte GoPro. Wait and see tomorrow !
Vind je ons avontuur en m'n verslag leuk ? Help ons dan de projecten van Broederlijk Delen steunen via hun website :
http://meedoen.broederlijkdelen.be/ddn2013/bart-viaene
fouture
Feb 9, 2013, 12:31:19 AM2/9/13
to eclf...@googlegroups.com
Nicaragua dag 4
Ontbijt aan het water. We starten met een stevige asfaltklim uit de krater. Afzien in deze hitte ! Ik laat me 200m omhoogtrekken door de pick-up maar dat is vrij riskant en op 15% helling veel vermoeiender dan trappen of stappen en ik kan het niet lang volhouden.
Boven hergroepering en dan volgt een schitterende afdaling op piste doorheen het woud tot in Granada - de mooiste stad van het land.
Ik rij verschillende toertjes rond het marktplein maar mis de groep die even de kathedraal in is, besluit verkeerdelijk dat ze doorgereden zijn
en leg er de pees op over nog 15 km door de bossen langs de oever van het Nicaragua-meer : zo groot als België !
Op de middag bol ik als eerste binnen op een wondermooie plek aan een haventje. Ben ik ze dan voorbijgereden ? Een paar minuten later bolt Johan binnen, ook opgelucht dat hij iemand van de groep ziet. Iedereen arriveert en de pick-up volgt met de pick-nick.
Het plan om per boot over te steken en over de flanken van de enorme Mombacho-vulkaan terug naar Granada te rijden valt in duigen omdat de eigenaar van die bergflank ineens beslist dat we niet door mogen - bij de verkenning was dat nog geen probleem. Tja...
De boot is echter geboekt en we maken een wondermooie tocht tussen de tientallen eilandjes, die allemaal exuberant begroeid zijn en bewoond door bemiddelde mensen die elk hun arendsnest hebben geïnstalleerd op een rotspartij. Een Aards Paradijs ! Mét slang, weliswaar : in dit enorme meer leven grote zoetwaterhaaien : bull sharks !
We fietsen dezelfde mooie weg terug maar de laatste kilometer verwissel ik de baan voor het strand om het stof en zweet van mijn benen te wassen. Het water lokt en ik bike die kilometer door de golven op een meter of tien van het strand, tussen zwermen witte reigers : magische belevenis !!! De brede banden van de SANDMAN zinken nauwelijks weg in het zand, en het zoete water spoelt alle stof van de drive-train :-)
De Posada del Sol blijkt over een zwembad met solferwater te beschikken dat ik meteen gebruik om mezelf af te koelen tot redelijker temperaturen. Ksssjjj !
We trekken de gezellige stad in en bezichtigen het grote marktplein en enkele kerken. Ik trek naar de soekh waarin ik verdwaal tot het donker wordt en te gevaarlijk (de plaatijzeren bedaking is op maat van de bevolking : veel te laag voor mij). De vergelijking met Senegal is treffend, hoewel minder kleurrijk - alles heeft indiaanse aardetinten hier.
We dineren op een grote patio aan de Ramblas - lekker van de grill.
Koen kondigt voor morgen een lange bustransfer naar het noorden aan, over hobbelwegen. Vandaar volgt dan nog een stevige rit. Vroeg uit de veren dus !
De sfeer zit er goed in bij de groep. Het oordeel over het land is unaniem : fantastisch ! We kijken al uit naar morgen.
Ontbijt aan het water. We starten met een stevige asfaltklim uit de krater. Afzien in deze hitte ! Ik laat me 200m omhoogtrekken door de pick-up maar dat is vrij riskant en op 15% helling veel vermoeiender dan trappen of stappen en ik kan het niet lang volhouden.
Boven hergroepering en dan volgt een schitterende afdaling op piste doorheen het woud tot in Granada - de mooiste stad van het land.
Ik rij verschillende toertjes rond het marktplein maar mis de groep die even de kathedraal in is, besluit verkeerdelijk dat ze doorgereden zijn
en leg er de pees op over nog 15 km door de bossen langs de oever van het Nicaragua-meer : zo groot als België !
Op de middag bol ik als eerste binnen op een wondermooie plek aan een haventje. Ben ik ze dan voorbijgereden ? Een paar minuten later bolt Johan binnen, ook opgelucht dat hij iemand van de groep ziet. Iedereen arriveert en de pick-up volgt met de pick-nick.
Het plan om per boot over te steken en over de flanken van de enorme Mombacho-vulkaan terug naar Granada te rijden valt in duigen omdat de eigenaar van die bergflank ineens beslist dat we niet door mogen - bij de verkenning was dat nog geen probleem. Tja...
De boot is echter geboekt en we maken een wondermooie tocht tussen de tientallen eilandjes, die allemaal exuberant begroeid zijn en bewoond door bemiddelde mensen die elk hun arendsnest hebben geïnstalleerd op een rotspartij. Een Aards Paradijs ! Mét slang, weliswaar : in dit enorme meer leven grote zoetwaterhaaien : bull sharks !
We fietsen dezelfde mooie weg terug maar de laatste kilometer verwissel ik de baan voor het strand om het stof en zweet van mijn benen te wassen. Het water lokt en ik bike die kilometer door de golven op een meter of tien van het strand, tussen zwermen witte reigers : magische belevenis !!! De brede banden van de SANDMAN zinken nauwelijks weg in het zand, en het zoete water spoelt alle stof van de drive-train :-)
De Posada del Sol blijkt over een zwembad met solferwater te beschikken dat ik meteen gebruik om mezelf af te koelen tot redelijker temperaturen. Ksssjjj !
We trekken de gezellige stad in en bezichtigen het grote marktplein en enkele kerken. Ik trek naar de soekh waarin ik verdwaal tot het donker wordt en te gevaarlijk (de plaatijzeren bedaking is op maat van de bevolking : veel te laag voor mij). De vergelijking met Senegal is treffend, hoewel minder kleurrijk - alles heeft indiaanse aardetinten hier.
We dineren op een grote patio aan de Ramblas - lekker van de grill.
Koen kondigt voor morgen een lange bustransfer naar het noorden aan, over hobbelwegen. Vandaar volgt dan nog een stevige rit. Vroeg uit de veren dus !
De sfeer zit er goed in bij de groep. Het oordeel over het land is unaniem : fantastisch ! We kijken al uit naar morgen.
fouture
Feb 9, 2013, 10:56:54 PM2/9/13
to eclf...@googlegroups.com
We trekken erg vroeg naar Estelli in het noorden : drie uur rijden over asfalt met de tjokvolle schoolbus, vertraagd door twee controles en tal van zwaar-overladen vrachtwagens, gevolgd door anderhalf uur bergrit met de bus over een stenige piste tot op 1450 meter : hotsen en botsen ! Eens uitgestapt bij Miraflor kan ik mijn koersbroek letterlijk uitwringen van het zweet.
Er volgt een korte klim door een groen boslandschap, die overgaat in een pas-gegradeerde aarden piste over de kam, met prachtige zichten op vulkanische toppen. Foto-time ! Ik wissel even van fiets met een biker die m'n SANDMAN wil uitproberen en probeer zijn bike heel te houden.
Op deze hoogte is het koeler, er zijn wat wolken en er staat een stevige bries. De benen voelen goed en ik rij alles vlot omhoog, zelfs stukken waar de meesten uit het zadel moeten. Dan volgt een lange technische afdaling over single-track, met veel grote losse rotsblokken verscholen onder een laag bladeren : gevaarlijk !
Voor m'n SANDMAN is het echter een speeltuin, en ik moet nergens afstappen, wat een goeie zaak is want stappen op sandalen zou nóg gevaarlijker zijn in dit "ballenbad" !
Gunther gaat over zijn stuur (zonder erg) en Johan loopt een paar extra blauwe plekken op maar iedereen komt heelhuids beneden op de piste.
We dalen verder af naar 800 meter maar er zijn tal van venijnige klimmetjes tussenin : zo'n 850 hoogtemeters in totaal.
De pick-up staat ons op te wachten en na 26 km biken we binnen op een boerderijtje dat deel uitmaakt van het project van Broederlijk Delen, samen met een vijftiental andere in deze streek. Het gaat vooral over de re-introductie van inheemse gewassen om de erg eenzijdige voeding (maïs en bonen) te verbeteren, en duurzame pompen met een fietsaandrijving die simpel genoeg zijn om door de boeren zélf hersteld te kunnen worden.
Ik hoor dat echter pas achteraf want Wouter krijgt een soort appelflauwte en moet gaan liggen. Even later begint hij te rillen ondanks de warmte. Totaal choko gereden, of is er meer aan de hand ? We houden het op Nutella, hoewel Wouter er bijzonder fit en getraind bijloopt.
Jan (waarvan ik totnogtoe dacht dat hij José heette maar dat is zijn kameraad) voert hem naar het hospitaal. Onderweg begint Wouter te ijlen zegt Jan later. In het ziekenhuis willen ze hem houden ter observatie, maar daar wil Wouter niet van weten.
We krijgen op de boerderij een lekkere koude lunch geserveerd met groenten uit het project, en grote glazen mangosap. Niet mijn favoriet - dat is maracuya : sap van passievruchten - maar speciaal en lekker genoeg om er nog een te drinken :-)
We rijden de rit van 42 km uit via een lange brede piste met vals plat omhoog, bollen doorheen Estelli naar hotel Don Vito waar we de fietsen stallen in een stikdonkere hangar, en meteen in het érg frisse zwembad duiken.
Ik doe een was omdat het diner pas laat voorzien wordt : de vuile kleren op de vloer van de douche, een handvol shampoo er op, goed dansen, samenproppen op mijn buik, dubbelplooien om het water er uit te persen, en ophangen aan de muur-tv boven een handdoek op de grond. Zoek de fouten in deze procedure ;-)
Wouter heeft lichte koorts en ligt te rusten. We houden hem in het oog. Het rillen is gedaan maar hij heeft het afwisselend warm en koud. Mijn tentatieve diagnose van malaria wordt weggelachen. Ik vind ze ook nogal onwaarschijnlijk. We zien wel hoe het evolueert. Voorlopig gelukkig niets dramatisch.
Een mooie, stevige rit, heel anders dan de vorige twee. We zitten dan ook in een heel ander deel van het land : hoog en droog en dicht bij het geluk ;-)
Bedankt voor het sponsoren van de projecten ter plaatse : morgen bezoeken we er enkele van.
Bart
Er volgt een korte klim door een groen boslandschap, die overgaat in een pas-gegradeerde aarden piste over de kam, met prachtige zichten op vulkanische toppen. Foto-time ! Ik wissel even van fiets met een biker die m'n SANDMAN wil uitproberen en probeer zijn bike heel te houden.
Op deze hoogte is het koeler, er zijn wat wolken en er staat een stevige bries. De benen voelen goed en ik rij alles vlot omhoog, zelfs stukken waar de meesten uit het zadel moeten. Dan volgt een lange technische afdaling over single-track, met veel grote losse rotsblokken verscholen onder een laag bladeren : gevaarlijk !
Voor m'n SANDMAN is het echter een speeltuin, en ik moet nergens afstappen, wat een goeie zaak is want stappen op sandalen zou nóg gevaarlijker zijn in dit "ballenbad" !
Gunther gaat over zijn stuur (zonder erg) en Johan loopt een paar extra blauwe plekken op maar iedereen komt heelhuids beneden op de piste.
We dalen verder af naar 800 meter maar er zijn tal van venijnige klimmetjes tussenin : zo'n 850 hoogtemeters in totaal.
De pick-up staat ons op te wachten en na 26 km biken we binnen op een boerderijtje dat deel uitmaakt van het project van Broederlijk Delen, samen met een vijftiental andere in deze streek. Het gaat vooral over de re-introductie van inheemse gewassen om de erg eenzijdige voeding (maïs en bonen) te verbeteren, en duurzame pompen met een fietsaandrijving die simpel genoeg zijn om door de boeren zélf hersteld te kunnen worden.
Ik hoor dat echter pas achteraf want Wouter krijgt een soort appelflauwte en moet gaan liggen. Even later begint hij te rillen ondanks de warmte. Totaal choko gereden, of is er meer aan de hand ? We houden het op Nutella, hoewel Wouter er bijzonder fit en getraind bijloopt.
Jan (waarvan ik totnogtoe dacht dat hij José heette maar dat is zijn kameraad) voert hem naar het hospitaal. Onderweg begint Wouter te ijlen zegt Jan later. In het ziekenhuis willen ze hem houden ter observatie, maar daar wil Wouter niet van weten.
We krijgen op de boerderij een lekkere koude lunch geserveerd met groenten uit het project, en grote glazen mangosap. Niet mijn favoriet - dat is maracuya : sap van passievruchten - maar speciaal en lekker genoeg om er nog een te drinken :-)
We rijden de rit van 42 km uit via een lange brede piste met vals plat omhoog, bollen doorheen Estelli naar hotel Don Vito waar we de fietsen stallen in een stikdonkere hangar, en meteen in het érg frisse zwembad duiken.
Ik doe een was omdat het diner pas laat voorzien wordt : de vuile kleren op de vloer van de douche, een handvol shampoo er op, goed dansen, samenproppen op mijn buik, dubbelplooien om het water er uit te persen, en ophangen aan de muur-tv boven een handdoek op de grond. Zoek de fouten in deze procedure ;-)
Wouter heeft lichte koorts en ligt te rusten. We houden hem in het oog. Het rillen is gedaan maar hij heeft het afwisselend warm en koud. Mijn tentatieve diagnose van malaria wordt weggelachen. Ik vind ze ook nogal onwaarschijnlijk. We zien wel hoe het evolueert. Voorlopig gelukkig niets dramatisch.
Een mooie, stevige rit, heel anders dan de vorige twee. We zitten dan ook in een heel ander deel van het land : hoog en droog en dicht bij het geluk ;-)
Bedankt voor het sponsoren van de projecten ter plaatse : morgen bezoeken we er enkele van.
Bart
fouture
Feb 10, 2013, 8:04:38 PM2/10/13
to eclf...@googlegroups.com
Nicaragua dag 6
Wouter heeft zijn kleur terug en lijkt herboren, en omdat er een rustdag met bezoek aan enkele projecten van Broederlijk Delen op het programma staat, past hij voor de korte bike-rit van 20 km en 350 hm. Verstandig ! 't Zal dus zoals Koen zei inderdaad een combinatie geweest zijn van te hevig gefietst, te weinig gegeten en gedronken, en een lichte zonneslag.
Op het balkon aan het ontbijt word ik draaierig. Mijn buik voelt als een nest cobra's en ik ben lichtjes misselijk. Is het mijn beurt vandaag ? Ik stap toch mee op de bus naar het vertrekpunt. Enkele deelnemers nemen een rustdag, dus de bus is minder vol met bikes en het laden gaat vlot. Bruno is een echte duivel-doe-al, maar vandaag zal ik hem al helemààl niet kunnen bijhouden !
We hebben kennis gemaakt met drie Vlamingen en een Filippijnse uit Erps-Kwerps die in Nicaragua rondtrekken met een oude LandCruiser omgebouwd tot mobilhome. Ze komen vandaag met ons mee, en we hebben toffe gesprekken over het zwerversleven.
Mijn SANDMAN kwam uit de hangar met een lek voorwiel, dat door Rudi en Koen al gedemonteerd is. Ik zet me op de voorbank van de bus om de biba te verwisselen. Mijn experiment met de isolatiemof lijkt mislukt, en ik ontdek meteen waarom : door de druk en de hitte is de celstructuur van het schuimrubber compleet gedesintegreerd - de 15 mm dikke mof is nu zo plat als een ongedesemde hostie :-(
Ik zal een weerstandiger soort schuimrubber moeten zoeken (of er een duur kevlar lint in stoppen)...
Onze chauffeur rijdt ca. 10 km te ver door, waardoor we moeten terugbiken over het asfalt, met enkele stevige klimmen. Met mijn banden op lage druk is het afzien, vooral omdat ik me slechter en slechter voel. Het wordt een kalvarie voor mij vandaag, maar ik fiets koppig door - met een slakkegang maar er is vandaag gelukkig geen haast bij !
De eerste halte is bij Dona Julia : speeches van de notabelen, rondleiding door het project, foto-sessie, fruitschotel, lunch met boerderijgewassen, en fruitsap.
Er liggen nogal wat stekelige tamarinde-vruchten op de grond en Gert-Jan en Rudi rijden plat (Rudi zelfs dubbel). Hun SANDMAN heeft brede banden en dus méér kans op een doorn... Ook Michel en Dees hadden al prijs.
Ik pas voor alles behalve de fruitdrank en strek me uit op het deksel van de waterput, om de slangen in mijn buik uiteen te sorteren. Het watermeloensap-met-nog-wat-andere-tropische-vruchten helpt, en we vertrekken naar de volgde halte.
Ik film Dees die zowat een halve kilometer achtervolgd wordt door een hartstochtelijk varken, dat bijzondere belangstelling toont voor zijn enkels. De grappen zijn niet van de lucht : "Soort zoekt soort, Dees", "Dees, doe de piggy-hop !" Hij weert het beest af met zijn schoen en mag van geluk spreken dat het varken er niet in bijt.
De tweede halte is bij Don Juan, een leuk-gelegen boerderijtje omheind door een heg van smalle, driekantige cactussen, in een dorre vallei omringd door een dozijn oude vulkanen. I like this place :-)
Nieuwe redevoeringen die Gert weer simultaan vertaalt in twee richtingen, een groepje jonge meisjes in lange jurken voert fleurige volksdansen uit, Johan overhandigt met veel omhaal een symbolisch geschenk aan de president van de hulporganisatie : een handige gereedschapskoffer die hij tot hier heeft meegesleurd, tjokvol speculaas - eigenlijk een voedingswaar en dus een verboden importproduct ;-)
Een ding is zeker : de Nica's kunnen speechen : heel warm en dankbaar voor de hulp waarmee ze op deze dorre bergen kunnen overleven. Ze snappen duidelijk wat de bedoeling is : zélf hun situatie verbeteren, met onze know-how en hulp, en die ervaring doorgeven aan hun buren.
We bezichtigen de lage-brandstof broodoven en proeven het gebak (ik pas uit voorzichtigheid hoewel ik nu erg hongerig word), de groententuin, het waterbassin met zakjes tegen de malariamuggen, en fietsen de weg terug naar het dorp beneden, waar Koen me trakteert op een paar cola's die het vuur in mijn ingewanden definitief blussen.
De moedigsten zijn doorgereden tot op de baan naar Esteli, waar Gert ze pas na enig speurwerk in een café ontdekt achter een frisse pint ! Ze hadden hun bikes mee binnen genomen - een geluk dat we niet doorgereden zijn toen we ze niet zagen.
We karren met ons Yellow Schoolmasjien terug naar Esteli, waar we ons zullen verfrissen, eten (ik ga nogmaals passen) en de rustdag afgesloten zal worden met het laatste evenement : een voorstelling van de projecten van Broederlijk Delen.
Ik tik alvast het dagverslag uit op m'n iPhone in de hotsende bus, want straks is er geen tijd voor.
Ik hoor dat er ongeruste telefoons waren i.v.m. Wouter : sorry als ik iemand liet schrikken. Mijn medische achtergrond zorgt nu eenmaal dat ik belangstelling heb voor dit soort zaken. Maar we zijn in goede handen en Nicaragua is geen achterlijke negorij : als er iets misloopt is hulp nooit ver weg, en de organisatoren spelen steeds op zeker.
Hasta luego !
Wouter heeft zijn kleur terug en lijkt herboren, en omdat er een rustdag met bezoek aan enkele projecten van Broederlijk Delen op het programma staat, past hij voor de korte bike-rit van 20 km en 350 hm. Verstandig ! 't Zal dus zoals Koen zei inderdaad een combinatie geweest zijn van te hevig gefietst, te weinig gegeten en gedronken, en een lichte zonneslag.
Op het balkon aan het ontbijt word ik draaierig. Mijn buik voelt als een nest cobra's en ik ben lichtjes misselijk. Is het mijn beurt vandaag ? Ik stap toch mee op de bus naar het vertrekpunt. Enkele deelnemers nemen een rustdag, dus de bus is minder vol met bikes en het laden gaat vlot. Bruno is een echte duivel-doe-al, maar vandaag zal ik hem al helemààl niet kunnen bijhouden !
We hebben kennis gemaakt met drie Vlamingen en een Filippijnse uit Erps-Kwerps die in Nicaragua rondtrekken met een oude LandCruiser omgebouwd tot mobilhome. Ze komen vandaag met ons mee, en we hebben toffe gesprekken over het zwerversleven.
Mijn SANDMAN kwam uit de hangar met een lek voorwiel, dat door Rudi en Koen al gedemonteerd is. Ik zet me op de voorbank van de bus om de biba te verwisselen. Mijn experiment met de isolatiemof lijkt mislukt, en ik ontdek meteen waarom : door de druk en de hitte is de celstructuur van het schuimrubber compleet gedesintegreerd - de 15 mm dikke mof is nu zo plat als een ongedesemde hostie :-(
Ik zal een weerstandiger soort schuimrubber moeten zoeken (of er een duur kevlar lint in stoppen)...
Onze chauffeur rijdt ca. 10 km te ver door, waardoor we moeten terugbiken over het asfalt, met enkele stevige klimmen. Met mijn banden op lage druk is het afzien, vooral omdat ik me slechter en slechter voel. Het wordt een kalvarie voor mij vandaag, maar ik fiets koppig door - met een slakkegang maar er is vandaag gelukkig geen haast bij !
De eerste halte is bij Dona Julia : speeches van de notabelen, rondleiding door het project, foto-sessie, fruitschotel, lunch met boerderijgewassen, en fruitsap.
Er liggen nogal wat stekelige tamarinde-vruchten op de grond en Gert-Jan en Rudi rijden plat (Rudi zelfs dubbel). Hun SANDMAN heeft brede banden en dus méér kans op een doorn... Ook Michel en Dees hadden al prijs.
Ik pas voor alles behalve de fruitdrank en strek me uit op het deksel van de waterput, om de slangen in mijn buik uiteen te sorteren. Het watermeloensap-met-nog-wat-andere-tropische-vruchten helpt, en we vertrekken naar de volgde halte.
Ik film Dees die zowat een halve kilometer achtervolgd wordt door een hartstochtelijk varken, dat bijzondere belangstelling toont voor zijn enkels. De grappen zijn niet van de lucht : "Soort zoekt soort, Dees", "Dees, doe de piggy-hop !" Hij weert het beest af met zijn schoen en mag van geluk spreken dat het varken er niet in bijt.
De tweede halte is bij Don Juan, een leuk-gelegen boerderijtje omheind door een heg van smalle, driekantige cactussen, in een dorre vallei omringd door een dozijn oude vulkanen. I like this place :-)
Nieuwe redevoeringen die Gert weer simultaan vertaalt in twee richtingen, een groepje jonge meisjes in lange jurken voert fleurige volksdansen uit, Johan overhandigt met veel omhaal een symbolisch geschenk aan de president van de hulporganisatie : een handige gereedschapskoffer die hij tot hier heeft meegesleurd, tjokvol speculaas - eigenlijk een voedingswaar en dus een verboden importproduct ;-)
Een ding is zeker : de Nica's kunnen speechen : heel warm en dankbaar voor de hulp waarmee ze op deze dorre bergen kunnen overleven. Ze snappen duidelijk wat de bedoeling is : zélf hun situatie verbeteren, met onze know-how en hulp, en die ervaring doorgeven aan hun buren.
We bezichtigen de lage-brandstof broodoven en proeven het gebak (ik pas uit voorzichtigheid hoewel ik nu erg hongerig word), de groententuin, het waterbassin met zakjes tegen de malariamuggen, en fietsen de weg terug naar het dorp beneden, waar Koen me trakteert op een paar cola's die het vuur in mijn ingewanden definitief blussen.
De moedigsten zijn doorgereden tot op de baan naar Esteli, waar Gert ze pas na enig speurwerk in een café ontdekt achter een frisse pint ! Ze hadden hun bikes mee binnen genomen - een geluk dat we niet doorgereden zijn toen we ze niet zagen.
We karren met ons Yellow Schoolmasjien terug naar Esteli, waar we ons zullen verfrissen, eten (ik ga nogmaals passen) en de rustdag afgesloten zal worden met het laatste evenement : een voorstelling van de projecten van Broederlijk Delen.
Ik tik alvast het dagverslag uit op m'n iPhone in de hotsende bus, want straks is er geen tijd voor.
Ik hoor dat er ongeruste telefoons waren i.v.m. Wouter : sorry als ik iemand liet schrikken. Mijn medische achtergrond zorgt nu eenmaal dat ik belangstelling heb voor dit soort zaken. Maar we zijn in goede handen en Nicaragua is geen achterlijke negorij : als er iets misloopt is hulp nooit ver weg, en de organisatoren spelen steeds op zeker.
Hasta luego !
inge...@gmail.com
Feb 11, 2013, 9:54:06 AM2/11/13
to eclf...@googlegroups.com
dag bart viaene in nicaragua
kan je me es zeggen waar ik foto's vind van de broederlijke bende? ben op zoek en op zoek en wouter zegt me nog altijd niet waar ik iets kan zien...
trouwens: je hebt me wel eventjes de stuipen op het lijf gejaagd gisteren met je ijlende-wouter-verhaal...
greetz
inge (van wouter dus)
jan klein
Feb 11, 2013, 3:03:55 PM2/11/13
to eclf...@googlegroups.com
Hoi,
Mooie verslagen Bart, blijven trappen, blijven tikken!!
Groeten uit een grijs en koud Belgie
Jan B.
Daaaaaaaaaaaaaaaaaaaaag!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
jan klein
Feb 11, 2013, 4:25:37 PM2/11/13
to eclf...@googlegroups.com
Hoi,
In de uitzending van "Vlaanderen vakantieland" op zaterdag 16 februari komt er een reportage over Broederlijk Delen in Nicaragua. Ook een tocht met de mtb.
Ik vermoed wel dat het niet over jullie tocht gaat.
Maar toch de moeite om te kijken.
Zaterdag om 18.00 uur, zondag om 17.00 uur.
Daaaaaaaaaaaaaaaaaag!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Jan B
BikingBrecht
Feb 11, 2013, 4:41:59 PM2/11/13
to eclf...@googlegroups.com
Jan,.... ssstt.... de reportage in Vlaanderen Vakantieland gaat over de Nicaragua Classic en dat is een organisatie van Vredeseilanden.
Maar het zulllen vast mooie beelden zijn.
fouture
Feb 11, 2013, 11:48:44 PM2/11/13
to eclf...@googlegroups.com
Onze Bruno De Coster heeft ook de ganse tocht voor Vredeseilanden uitgewerkt ! Vredeseilanden heeft projecten in het zuiden en blijven daar, Broederlijk Delen in de droogste regio's in het noord-westen. Wij doen echter beide streken aan. Gelukkig zonder tv-camera op m'n neus (ik hou daar niet zo van) maar ieder diertje zijn pleziertje.
Nicaragua dag 7
Gisteravond na het diner aan een lange tafel in de tuin waren we nog te gast bij FEM, een vereniging die de sociaal-economische emancipatie van de Nicaraguaanse vrouwen promoot. Ongelooflijk noodzakelijk in dit land van macho's !
We kregen een presentatie van hun werking door hun voorzitster, een welbespraakte, door de elementen getekende boerin, een persoonlijke bedanking-met-kus voor onze hulp via Broederlijk Delen, een pak gemalen koffie Las Diones (de godinnen) van eigen oogst, en een vragenronde. De helft van de oogst is bedreigd door een plantenschimmel, en nieuwe planten dragen pas na drie jaar - in buurland Guatemala is hiervoor de noodtoestand uitgeroepen !
Als slot werden er prachtige Spaanse liederen gezongen door een virtuoze klassieke-gitaarspeler : Guantanamera, La Bamba, Mano Chao, Los Lobos, en een strijdlied van de revolutie - de meeste liedjes konden we meezingen !
Vandaag trokken we met de bus naar het zuiden, hoog de kurkdroge vulkanische bergen in, om op brede piste een tiental kilometer af te dalen met de bike. Ik vertrek als eerste en de benen en buik voelen super !
Het is bloedheet - 35°C - met lichte rugwind. We slaan linksaf een versleten jeep-track in die slingerend door dorpjes en bergkloven na een twintigtal kilometer weer op de piste uitkomt. Bij de oversteek van een rivier is het water door de andere bikers zo modderig geworden dat ik een dikke steen niet zie en te voet eruit moet stappen. Bruno geraakt niet uitgeklikt en gaat zelfs kopje onder ! Wel erg verfrissend ;-)
Ik word gedurig bijgehaald door snellere bikers maar haal hen steeds weer in bij rustpauzes, kettingbreuken (gids Rudi), platte banden (Vlaamse Gert had drie keer prijs vandaag) en cafetaria. Ik maak snel een volle liter cola soldaat (tot ontsteltenis van Hollandse Gert) en vertrek weer in pole position uit de pits. Broederlijk Gedeelde Gert heeft vandaag de groep verlaten : de plicht riep hem elders. Thanks, Gert !
Op kilometer 50 staat Koen met de lunch klaar aan een overschaduwde voorde - veel verder dan verwacht maar da's omdat Michel zó hard gebiked heeft dat Koen moeite had om hem met de terreinwagen in te halen. Prachtige plek !
Ik ga tot aan m'n fietsbroek in de rivier staan om m'n interne radiator af te koelen, eet een rijkelijk-belegde sandwich, een stuk watermeloen, een schijf ananas en drink nog een fles cola (burrrpppss !)
Er loopt een varken met een gevorkte tak rond de nek naar ons toe (de tak verhindert hem om zich in het maquis te verbergen). Ik gooi hem de schil van de watermeloen toe maar hij denkt dat het een steen is en vlucht weg. Alle huisdieren maken hier een erg schuwe indruk. De honden mijden zelfs je blik. Ik denk niet dat ze hier erg goed behandeld worden. Hetzelfde geldt naar het schijnt voor vrouwen en kinderen (huiselijk geweld, pedofilie, tienerzwangerschappen... de zwarte keerzijde van deze mestiezencultuur). Niet leuk om over te berichten, maar de waarheid heeft zijn rechten. Nog véél werk aan de emancipatiewinkel voor organisaties als Broederlijk Delen...
De laatste kilometers tot aan de grote baan gaan over een snelle, hete, stoffige piste met vrij veel verkeer. Saai, ware het niet van het schitterde zicht op smokende vulkanen, waaronder de hoogste van allemaal, de San Christobal - meer dan 1800m !
Op het asfalt is mijn beste kruit verschoten. Michel en Gaston spurten me voorbij aan minstens vier keer mijn snelheid. Ik denk niet dat ze dachten dat ik óók een fietser was :-(
Ik spot de schoolbus en het cafetarìa pas na hun schreeuw vanachter hun pint, want ik dacht dat we 76 km te rijden hadden i.p.v. 66 - maar ik ben er niet kwaad om want gloeiendhete asfaltklimmen zijn niet m'n ding :-)
De beide Jannen zijn er ook al.
Achter het cafetarìa ligt een vallei met kokende, smokende modderpoelen. Kleine kinderen leiden ons rond, wijzen ons de gevaarlijke dunne plekken en vissen met een stok kokende modder op die ze in een plastic zakje (in hun hand !) opvangen : een middel tegen muskietenbeten. Ze verkopen ook valse precolombiaanse "kunst" : o.a. Maya-kalenders (vervallen ;-)
We maken mooie foto's en bussen verder naar Leon. De paus geeft zijn ontslag en we verkiezen Bruno als nieuwe "Papa". Er was vandaag immers volop witte rook ;-)
We stappen af aan hotel Don Juan aan het marktplein en eten lekker op de binnenpatio, waar we nog uren verhalen uitwisselen.
Ik heb me vandaag voor het eerst twéémaal ingesmeerd met factor 30 maar mijn voorarmen zijn tóch verbrand - ik schaf me dus een tube met factor 100 aan, mijn spuitflesje was toch op.
Blijkbaar is het in Europa en Japan al 12 februari want ik krijg een pak verjaardagswensen ! Bedankt allemaal, ik hoop op nog zoveel jaren maar dat gaat nooit lukken. Nog een paar goeie bike-jaren is wél realistisch, afgemeten aan m'n prestaties van vandaag ! Ik hoop er genoeg straffe verhalen mee te verzamelen om later - vanuit m'n rolstoel - de verpleegstertjes te kunnen interesseren ;-)
Morgen : de Cerro Negro !
Koen waagt een snelheidspoging op zijn SANDMAN !!
Ik wil ook, maar hij werd kwaad als hij hoorde wat ik van plan ben !!!
Nu doe ik het zéker ;-)
De weddenschappen zijn geopend...
Inzetten kan op http://meedoen.broederlijkdelen.be
op de pagina van Gert-Jan Bakx en Koen Viaene !
Hopelijk gebeuren er geen ongelukken...
Nicaragua dag 7
Gisteravond na het diner aan een lange tafel in de tuin waren we nog te gast bij FEM, een vereniging die de sociaal-economische emancipatie van de Nicaraguaanse vrouwen promoot. Ongelooflijk noodzakelijk in dit land van macho's !
We kregen een presentatie van hun werking door hun voorzitster, een welbespraakte, door de elementen getekende boerin, een persoonlijke bedanking-met-kus voor onze hulp via Broederlijk Delen, een pak gemalen koffie Las Diones (de godinnen) van eigen oogst, en een vragenronde. De helft van de oogst is bedreigd door een plantenschimmel, en nieuwe planten dragen pas na drie jaar - in buurland Guatemala is hiervoor de noodtoestand uitgeroepen !
Als slot werden er prachtige Spaanse liederen gezongen door een virtuoze klassieke-gitaarspeler : Guantanamera, La Bamba, Mano Chao, Los Lobos, en een strijdlied van de revolutie - de meeste liedjes konden we meezingen !
Vandaag trokken we met de bus naar het zuiden, hoog de kurkdroge vulkanische bergen in, om op brede piste een tiental kilometer af te dalen met de bike. Ik vertrek als eerste en de benen en buik voelen super !
Het is bloedheet - 35°C - met lichte rugwind. We slaan linksaf een versleten jeep-track in die slingerend door dorpjes en bergkloven na een twintigtal kilometer weer op de piste uitkomt. Bij de oversteek van een rivier is het water door de andere bikers zo modderig geworden dat ik een dikke steen niet zie en te voet eruit moet stappen. Bruno geraakt niet uitgeklikt en gaat zelfs kopje onder ! Wel erg verfrissend ;-)
Ik word gedurig bijgehaald door snellere bikers maar haal hen steeds weer in bij rustpauzes, kettingbreuken (gids Rudi), platte banden (Vlaamse Gert had drie keer prijs vandaag) en cafetaria. Ik maak snel een volle liter cola soldaat (tot ontsteltenis van Hollandse Gert) en vertrek weer in pole position uit de pits. Broederlijk Gedeelde Gert heeft vandaag de groep verlaten : de plicht riep hem elders. Thanks, Gert !
Op kilometer 50 staat Koen met de lunch klaar aan een overschaduwde voorde - veel verder dan verwacht maar da's omdat Michel zó hard gebiked heeft dat Koen moeite had om hem met de terreinwagen in te halen. Prachtige plek !
Ik ga tot aan m'n fietsbroek in de rivier staan om m'n interne radiator af te koelen, eet een rijkelijk-belegde sandwich, een stuk watermeloen, een schijf ananas en drink nog een fles cola (burrrpppss !)
Er loopt een varken met een gevorkte tak rond de nek naar ons toe (de tak verhindert hem om zich in het maquis te verbergen). Ik gooi hem de schil van de watermeloen toe maar hij denkt dat het een steen is en vlucht weg. Alle huisdieren maken hier een erg schuwe indruk. De honden mijden zelfs je blik. Ik denk niet dat ze hier erg goed behandeld worden. Hetzelfde geldt naar het schijnt voor vrouwen en kinderen (huiselijk geweld, pedofilie, tienerzwangerschappen... de zwarte keerzijde van deze mestiezencultuur). Niet leuk om over te berichten, maar de waarheid heeft zijn rechten. Nog véél werk aan de emancipatiewinkel voor organisaties als Broederlijk Delen...
De laatste kilometers tot aan de grote baan gaan over een snelle, hete, stoffige piste met vrij veel verkeer. Saai, ware het niet van het schitterde zicht op smokende vulkanen, waaronder de hoogste van allemaal, de San Christobal - meer dan 1800m !
Op het asfalt is mijn beste kruit verschoten. Michel en Gaston spurten me voorbij aan minstens vier keer mijn snelheid. Ik denk niet dat ze dachten dat ik óók een fietser was :-(
Ik spot de schoolbus en het cafetarìa pas na hun schreeuw vanachter hun pint, want ik dacht dat we 76 km te rijden hadden i.p.v. 66 - maar ik ben er niet kwaad om want gloeiendhete asfaltklimmen zijn niet m'n ding :-)
De beide Jannen zijn er ook al.
Achter het cafetarìa ligt een vallei met kokende, smokende modderpoelen. Kleine kinderen leiden ons rond, wijzen ons de gevaarlijke dunne plekken en vissen met een stok kokende modder op die ze in een plastic zakje (in hun hand !) opvangen : een middel tegen muskietenbeten. Ze verkopen ook valse precolombiaanse "kunst" : o.a. Maya-kalenders (vervallen ;-)
We maken mooie foto's en bussen verder naar Leon. De paus geeft zijn ontslag en we verkiezen Bruno als nieuwe "Papa". Er was vandaag immers volop witte rook ;-)
We stappen af aan hotel Don Juan aan het marktplein en eten lekker op de binnenpatio, waar we nog uren verhalen uitwisselen.
Ik heb me vandaag voor het eerst twéémaal ingesmeerd met factor 30 maar mijn voorarmen zijn tóch verbrand - ik schaf me dus een tube met factor 100 aan, mijn spuitflesje was toch op.
Blijkbaar is het in Europa en Japan al 12 februari want ik krijg een pak verjaardagswensen ! Bedankt allemaal, ik hoop op nog zoveel jaren maar dat gaat nooit lukken. Nog een paar goeie bike-jaren is wél realistisch, afgemeten aan m'n prestaties van vandaag ! Ik hoop er genoeg straffe verhalen mee te verzamelen om later - vanuit m'n rolstoel - de verpleegstertjes te kunnen interesseren ;-)
Morgen : de Cerro Negro !
Koen waagt een snelheidspoging op zijn SANDMAN !!
Ik wil ook, maar hij werd kwaad als hij hoorde wat ik van plan ben !!!
Nu doe ik het zéker ;-)
De weddenschappen zijn geopend...
Inzetten kan op http://meedoen.broederlijkdelen.be
op de pagina van Gert-Jan Bakx en Koen Viaene !
Hopelijk gebeuren er geen ongelukken...
Katrien
Feb 12, 2013, 9:56:43 AM2/12/13
to eclf...@googlegroups.com
soms zegt een beeld meer dan woorden
groetjes uit Leon
Katrien
fouture
Feb 12, 2013, 11:38:37 PM2/12/13
to eclf...@googlegroups.com
Nicaragua dag 8
Slecht geslapen... heel de nacht liggen woelen en wilde plannen uitgekokerd. Het typische Nicaraguaanse basisvoedsel - met veel bruine bonen en ajuinen - helpt natuurlijk niet, en onze kamer aan de binnenpatio heeft wel airco en een ventilator, maar geen ramen...
Jullie verstaan dat ik bijzonder gemotiveerd was om als eerste te vertrekken : 25 km naar de Cerro Negro en evenveel terug : het lijkt een peulschil maar dat was het allesbehalve !
We wringen ons een weg door het hectische marktverkeer van Leon, richting vulkanische toppen. Het heeft 's nachts wat geregend en dat creëert een vochtig-tropische hitte met scherpe geuren. De piste is echter weeral poederdroog en het verkeer werpt enorme wolken wit stof op. Gelukkig is het bewolkt en rijden we meestal in de schaduw.
De piste loopt lichtjes omhoog en wordt steeds zanderiger, tot we na amper 5 km door fijne losse asse ploegen, erger dan het strand van Knokke tussen de kleedcabines : een cyclocross-ondergrond als in de West-Vlaamse duinen ! Met de SANDMAN is het wel te rijden - al is het enorm zwoegen en zweten - maar met gewone banden glibbert je voorwiel alle kanten uit en patineert je achterwiel dat het niet mooi meer is. De sterksten rijden puur op macht door, de meesten stappen grote stukken, want dit liedje blijft zowat 20 km duren... al zitten er ook iets hardere stroken tussen.
De vulkaanzandpiste slingert doorheen de tropische begroeiing, vol eenvoudige boerenhuisjes. We zien veel ruiters en paardenkarren : fietsen is in deze zandbak niet erg praktisch. De SANDMAN trekt dan ook veel belangstelling. Katrien rijdt echt supersterk - of is het om zo snel als mogelijk het aanhoudend gefluit van de macho Nica's te ontvluchten ? Aangenaam is anders - maar zij klimt te snel om er zelf bij te kunnen blijven, en ze staat haar mannetje wel - de Nica's zijn anderhalve kop kleiner ;-)
Hoe dichter we de Cerro Negro naderen, hoe grover de asse, maar ook hoe steiler, en als zowel de wolken als de schaduwbomen verdwijnen raakt mijn radiator weer zwaar oververhit en moet ik de laatste paar honderd meter te voet verder. Ik maak een foto van mezelf waar ik zelf een beetje van schrik. Hoog tijd om vanonder de hete moordenaar in het zenith uit te geraken !
Ik heb bijna alles kunnen rijden dankzij de brede lagedrukbanden, maar de aanblik van een afdak met hangmatten naast een cafetarìa met zicht op de enorme hoop pikzwarte asse van de Cerro Negro doet al mijn mooie plannen van gisteren in één klap verdampen : als ik daar nù op klim, zal iemand me er met een heli weer af moeten laten halen !
Koen is met Jan en Johan, die gisteren zijn ribben kneusde toen zijn stuurstang loskwam op een afdaling, met de 4X4 naar boven gereden en is uiteraard nog fris voor zijn "recordpoging". Dees en ik blijven vanuit een hangmat de klim volgen van de moedigen. Guy sleurt zijn bike mee naar boven, net als Koen en Rudi. Sommigen huren een surfplank ! We volgen hun tocht via de walkie-talkie. Vééél respect voor deze moedige helden ! De benen, het hart en het hoofd willen mee, maar mijn koelinstallatie is hier niet op berekend - en ik moet straks nog dezelfde lastige 25 km terug want ik verwacht dat er extra kandidaten zullen zijn voor een teruglift met de wagen !
Na een uurtje klimmen staat de groep op de top. De planksurfers komen één na één langs onze kant naar beneden in een duidelijk-zichtbare stofpluim. Ik neem foto's met 40x zoom maar ze zijn te klein om herkenbaar te zijn. We voelen ons net toeristen die alpinisten volgen op de Matterhorn :-)
De bikers kiezen de andere kant, die vlakker en minder "versleten" is. De asse vormt echter maar een dunne korst, waar de bikers vlug doorheen schieten. Guy krijgt zijn zadel niet meer naar beneden, en daalt langs het pad weer af met de wandelaars.
Koen houdt het voorzichtig - met zijn postuur is de korst hoe dan ook veel te dun voor zijn gewicht. Hij haalt een top van 66 km/uur, zonder vallen.
Rudi is lichter gebouwd en haalt een topsnelheid van 77 km/uur, maar maakt een schuiver en een paar tuimelingen. Koen meldt aan Katrien dat "al Rudi zijn onderdelen nog heel zijn" ;-)
Ik zat er met mijn weddenschap van 67/u heel dichtbij, maar Stefan, een vriend van Gert-Jan, heeft zowel op 65 als op 67/u ingezet en is dus de voornaamste winnaar.
De groep druppelt weer binnen voor een sandwich (verzorgd door ons steeds groter cateringteam, nu versterkt door Johan) en een drankje. Jan Sleutelbeen is vandaag in Leon gebleven om de stad te verkennen. Koen en Rudi fietsen rechtstreeks terug naar Leon over een andere piste. Gunther is choco gereden en geklommen en stapt in de wagen met zijn bike bovenop. Jammer genoeg worden zijn bikeschoenen vergeten. Hij kan mijn paar lenen voor de laatste ritten, ze lijken te passen.
We storten ons weer naar beneden door het mulle zand. Aan hogere snelheid is dit eigenlijk goed te rijden. Michel en Wouter rijden plat. Gaston, die een héél snelle klim op een SANDMAN maakte, laat me nu ter plekke achter op zijn eigen bike, terwijl ik net dacht dat ik hard aan het rijden was ! Ik word duidelijk oud.
In het hotel bollen de laatsten net voor donker binnen. We maken al het gekoelde bier dat er is soldaat. Koen probeert een koppel Vlaamse wereldreizigers-per-fiets met mechanische pech te helpen maar niemand heeft een compatiebele fiets-body mee. Ze zullen een gans nieuw wiel moeten kopen.
Na het avondeten brengt Katrien me een kommetje bonen-en-rijst versierd met verjaardagskaarsjes en wordt er gezongen en gefeliciteerd. Ik tracteer een rondje. Zesenvijftig ! Zucht, het wordt stilaan dramatisch...
Niet aan denken, Bart, gewoon verder biken ! Je SANDMAN-tweewieler is gelukkig nog geen rolstoel :-)
Bedankt voor de wensen, allemaal !
En bedankt voor het mee helpen steunen van de projecten van Broederlijk Delen in dit spectaculaire land !
Slecht geslapen... heel de nacht liggen woelen en wilde plannen uitgekokerd. Het typische Nicaraguaanse basisvoedsel - met veel bruine bonen en ajuinen - helpt natuurlijk niet, en onze kamer aan de binnenpatio heeft wel airco en een ventilator, maar geen ramen...
Jullie verstaan dat ik bijzonder gemotiveerd was om als eerste te vertrekken : 25 km naar de Cerro Negro en evenveel terug : het lijkt een peulschil maar dat was het allesbehalve !
We wringen ons een weg door het hectische marktverkeer van Leon, richting vulkanische toppen. Het heeft 's nachts wat geregend en dat creëert een vochtig-tropische hitte met scherpe geuren. De piste is echter weeral poederdroog en het verkeer werpt enorme wolken wit stof op. Gelukkig is het bewolkt en rijden we meestal in de schaduw.
De piste loopt lichtjes omhoog en wordt steeds zanderiger, tot we na amper 5 km door fijne losse asse ploegen, erger dan het strand van Knokke tussen de kleedcabines : een cyclocross-ondergrond als in de West-Vlaamse duinen ! Met de SANDMAN is het wel te rijden - al is het enorm zwoegen en zweten - maar met gewone banden glibbert je voorwiel alle kanten uit en patineert je achterwiel dat het niet mooi meer is. De sterksten rijden puur op macht door, de meesten stappen grote stukken, want dit liedje blijft zowat 20 km duren... al zitten er ook iets hardere stroken tussen.
De vulkaanzandpiste slingert doorheen de tropische begroeiing, vol eenvoudige boerenhuisjes. We zien veel ruiters en paardenkarren : fietsen is in deze zandbak niet erg praktisch. De SANDMAN trekt dan ook veel belangstelling. Katrien rijdt echt supersterk - of is het om zo snel als mogelijk het aanhoudend gefluit van de macho Nica's te ontvluchten ? Aangenaam is anders - maar zij klimt te snel om er zelf bij te kunnen blijven, en ze staat haar mannetje wel - de Nica's zijn anderhalve kop kleiner ;-)
Hoe dichter we de Cerro Negro naderen, hoe grover de asse, maar ook hoe steiler, en als zowel de wolken als de schaduwbomen verdwijnen raakt mijn radiator weer zwaar oververhit en moet ik de laatste paar honderd meter te voet verder. Ik maak een foto van mezelf waar ik zelf een beetje van schrik. Hoog tijd om vanonder de hete moordenaar in het zenith uit te geraken !
Ik heb bijna alles kunnen rijden dankzij de brede lagedrukbanden, maar de aanblik van een afdak met hangmatten naast een cafetarìa met zicht op de enorme hoop pikzwarte asse van de Cerro Negro doet al mijn mooie plannen van gisteren in één klap verdampen : als ik daar nù op klim, zal iemand me er met een heli weer af moeten laten halen !
Koen is met Jan en Johan, die gisteren zijn ribben kneusde toen zijn stuurstang loskwam op een afdaling, met de 4X4 naar boven gereden en is uiteraard nog fris voor zijn "recordpoging". Dees en ik blijven vanuit een hangmat de klim volgen van de moedigen. Guy sleurt zijn bike mee naar boven, net als Koen en Rudi. Sommigen huren een surfplank ! We volgen hun tocht via de walkie-talkie. Vééél respect voor deze moedige helden ! De benen, het hart en het hoofd willen mee, maar mijn koelinstallatie is hier niet op berekend - en ik moet straks nog dezelfde lastige 25 km terug want ik verwacht dat er extra kandidaten zullen zijn voor een teruglift met de wagen !
Na een uurtje klimmen staat de groep op de top. De planksurfers komen één na één langs onze kant naar beneden in een duidelijk-zichtbare stofpluim. Ik neem foto's met 40x zoom maar ze zijn te klein om herkenbaar te zijn. We voelen ons net toeristen die alpinisten volgen op de Matterhorn :-)
De bikers kiezen de andere kant, die vlakker en minder "versleten" is. De asse vormt echter maar een dunne korst, waar de bikers vlug doorheen schieten. Guy krijgt zijn zadel niet meer naar beneden, en daalt langs het pad weer af met de wandelaars.
Koen houdt het voorzichtig - met zijn postuur is de korst hoe dan ook veel te dun voor zijn gewicht. Hij haalt een top van 66 km/uur, zonder vallen.
Rudi is lichter gebouwd en haalt een topsnelheid van 77 km/uur, maar maakt een schuiver en een paar tuimelingen. Koen meldt aan Katrien dat "al Rudi zijn onderdelen nog heel zijn" ;-)
Ik zat er met mijn weddenschap van 67/u heel dichtbij, maar Stefan, een vriend van Gert-Jan, heeft zowel op 65 als op 67/u ingezet en is dus de voornaamste winnaar.
De groep druppelt weer binnen voor een sandwich (verzorgd door ons steeds groter cateringteam, nu versterkt door Johan) en een drankje. Jan Sleutelbeen is vandaag in Leon gebleven om de stad te verkennen. Koen en Rudi fietsen rechtstreeks terug naar Leon over een andere piste. Gunther is choco gereden en geklommen en stapt in de wagen met zijn bike bovenop. Jammer genoeg worden zijn bikeschoenen vergeten. Hij kan mijn paar lenen voor de laatste ritten, ze lijken te passen.
We storten ons weer naar beneden door het mulle zand. Aan hogere snelheid is dit eigenlijk goed te rijden. Michel en Wouter rijden plat. Gaston, die een héél snelle klim op een SANDMAN maakte, laat me nu ter plekke achter op zijn eigen bike, terwijl ik net dacht dat ik hard aan het rijden was ! Ik word duidelijk oud.
In het hotel bollen de laatsten net voor donker binnen. We maken al het gekoelde bier dat er is soldaat. Koen probeert een koppel Vlaamse wereldreizigers-per-fiets met mechanische pech te helpen maar niemand heeft een compatiebele fiets-body mee. Ze zullen een gans nieuw wiel moeten kopen.
Na het avondeten brengt Katrien me een kommetje bonen-en-rijst versierd met verjaardagskaarsjes en wordt er gezongen en gefeliciteerd. Ik tracteer een rondje. Zesenvijftig ! Zucht, het wordt stilaan dramatisch...
Niet aan denken, Bart, gewoon verder biken ! Je SANDMAN-tweewieler is gelukkig nog geen rolstoel :-)
Bedankt voor de wensen, allemaal !
En bedankt voor het mee helpen steunen van de projecten van Broederlijk Delen in dit spectaculaire land !
pirre
Feb 13, 2013, 3:18:22 AM2/13/13
to eclf...@googlegroups.com
happy birthday bart!
je bent er ons ene schuldig hé :-)
het voorlopige zonnige maar koude Belgie
Pirre
je bent er ons ene schuldig hé :-)
het voorlopige zonnige maar koude Belgie
Pirre
fouture
Feb 14, 2013, 9:29:47 PM2/14/13
to eclf...@googlegroups.com
Nicaragua dag 9
Vroeg uit de veren in Leon, met de bedoeling snel te kunnen vertrekken, maar we worden meteen teruggeschakeld op Nica-snelheid : het duurt een uurtje vooraleer ieders ontbijt klaar is. De keukenprinsessen doen elke handeling zéér precies : het pakje boter bovenop het doosje gelei voor de pannenkoek, strikt in de rechterbovenhoek van het dienblad. De tweede herschikt het nog en millimeter naar rechts. Ondertussen ontdekt Johan dat de stekker van het koffieapparaat niet in steekt ;-)
Koen Dens is jarig en er is een mooie geglaceerde biscuit-taart. Zijn verjaardag zal echter verschrikkelijk eindigen want bij aankomst krijgt hij bericht dat zijn vader onverwacht overleden is. We voelen sterk met Koen en zijn familie mee.
De busrit loopt vlot tot we een erg versleten asfaltstrook treffen. De bus hotst minder in de berm ernaast ! Zeer oncomfortabel voor de gekwetsten, en Johan stapt dus met een zucht van verlichting op zijn bike, gekneusde ribbenkast en al ! Hij zal de ganse rit uitrijden. Chapeau !
De piste wordt vlakgeschaafd door een wegenschaaf, ik word afgeleid door een signaleerder, mijn voorwiel slaat weg in een bergje losse aarde en ik duik er met mijn gezicht vooruit in ! Goe bezig, we zijn nog geen kilometer ver... Gelukkig voor mij zitten er geen grote stenen in - ik kom er met een paar kleine schrammen op kaak, armen en benen vanaf. Maar ik zie zo zwart als schuppenaas.
De Stille Oceaan komt in zicht, maar we slaan af op een kleinere piste naar het zuiden. Het is weer eens bloedheet en mijn kookpunt wordt voortdurend overschreden, hoewel het een grotendeels vlakke rit is.
Gelukkig kruisen we twee brede, zanderige rivieren. Ik maak een grote looping als ik door de eerste rij. Bij de tweede staat de 4X4 met de lunch.
Het strand is vlakbij, maar we geraken van de piste af op een plek vol scherpe doorns. Ik draag m'n SANDMAN erover en pluk nog drie doorns uit m'n banden maar het mag niet baten : eventjes verder rij ik plat.
Terwijl ik de binnenband wissel bezoekt de groep een zeeschildpaddenproject. Bruno fietst terug naar de rivier op zoek naar een andere biker met platte band, maar dat blijkt een verkeerde informatie.
Ondertussen peddel ik verder op het harde zand net boven de branding. Ik spoel de asse van m'n armen en benen, maar daarmee ook de sunblock crème, en dat zal ik bezuren !
De oceaan is kalm, en het strand en duinen vergelijkbaar met onze kust, alleen liggen er prachtige, witgebleekte boomstronken en ben ik hier totaal alleen.
Bruno haalt me weer in als we een rotsige kaap moeten ronden na 40 km. Ik gebruik mijn Moab slickrock skills en geraak moeiteloos over honderden meters vulkanisch basalt tot op het volgende strand - jammer genoeg niet zonder wéér een platte band.
Deze keer is door m'n brute kracht om de bike over de rotsblokken te rukken het ventiel los van de band gescheurd : onherstelbaar. Er zit niets anders op dan door het losse, grove zand verder te baggeren tot aan een magnifieke boomwortel die als een kameelzadel uit het zand steekt. Ik gebruik de stronk als werkplaats om de een uur eerder lekgeprikte biba te plakken, want ik heb voor deze rit maar één reserve mee en die is zopas gesneuveld.
Ik pomp de band zoveel mogelijk op en haal hem langs mijn neus om het gaatje te vinden, maar het waait te hard om de ontsnappende luchtstroom te voelen : ik moet ermee de zee in ! Tussen de bruisende golven zijn de momenten met helder water zonder belletjes echter schaars. Net als ik het gaatje dan toch gevonden heb, duwt een enorme golf me totaal kopje onder ! Ook dat nog : nog 20 km te gaan, in kletsnatte kledij die plakt van het zout en schuurt van het zand :-(
Gelukkig heb ik de meubelen weten te redden : m'n vinger ligt nog steeds op het gaatje. Een kwartier later is de bike weer rijklaar en zijn de banden keihard opgepompt (ik kan me geen tweede afgescheurde ventiel veroorloven). Normaal plak ik de biba aan de buba met wat contactlijm ter hoogte van het ventiel, maar m'n tube ligt thuis.
Als ik aankom bij het zwembad/café van het strandhotel waar Bruno op me ging wachten, is daar geen Bruno meer te bespeuren. Ik krijg ook geen contact met walkie-talkie of GSM. Hij is waarschijnlijk het strand verderop al aan het verkennen - stilzitten ligt niet in zijn aard :-)
Ik besluit het strand te verlaten omdat het achter de rotskaap te steil en te zacht is om te biken. De vloed komt op en door m'n dubbele pech haal ik het toch niet meer om de laatste rotskaap te ronden. Goeie beslissing, blijkt, want technisch organisator Koen haalt wat later iedereen van het strand.
Ik bol door een enorme gated community - met golflinks en al - naar de piste landinwaarts. Gelukkig is die beschaduwd door een dubbele bomenrij. Tussen de bomen vind ik squatterskampementen : hier leven de armsten onder afdakjes van wapperend plastic...
Ik hoor Rudi's oproep om me te melden, en geef door waar ik zit. Wat later kraakt de walkie onverstaanbaar : blijkbaar probeert ook Koen me te localiseren. Ik ga een paar minuten onder een gewasberegeningsinstallatie staan om af te koelen en als ik weer vertrek halen Bruno, en later ook Koen en Rudi me in.
Als we op de hoofdweg komen treffen we Gert-Jan aan een baanwinkeltje. We rehydrateren ons met wat er in de frigo zit : een enorme fles cola, twee flesjes geel vruchtensap en twee met een mix van kersen- en appelsap : lekker, maar met een chemische nasmaak. Als ik die weg probeer te spoelen met cola, reageren beide vloeistoffen in m'n mond en maag : zou er Menthos in gezeten hebben ook ?!
We rijden binnen in Hotel Summer aan het strand : een schitterende paalwoning. Johan rijdt met z'n bike in zee ! En later nog eens met een geleende bakfiets. Ik leg een paar mooie maar gehavende schelpen die ik onderweg gevonden heb op tafel, als we het droeve nieuws krijgen over het overlijden van Koen Dens' vader. Dat zet een zware domper op de vreugde van een erg geslaagde rit.
Ik ga afkoelen in zee en in het zwembad. We drinken een Toña biertje en genieten van de zonsondergang. De bikes worden afgespoten, de bagage uitgeladen uit de schoolbus, de lange tafel gedekt.
Vis met rijst, friet, spaghetti, kaas en looksaus :-) Het smaakt ongelooflijk en de gesprekken komen los.
Jonge Koen zit er uiteraard erg stil bij en ik weet niet wat zeggen. Mijn euforie van de aankomst vloekt enorm met mijn medeleven om zijn verdriet. Ik kan ze geen van tweeën uitschakelen, maar ik kan ze ook niet tegelijk voelen of uiten, deze gevoelens strijden om het voorplan en blokkeren elke actie. Onze vader is vorig jaar gestorven aan complicaties van de behandeling van een zware ziekte. We hebben ons daarop kunnen voorbereiden en afscheid kunnen nemen. Maar zo'n onverwacht overlijden terwijl je aan de andere kant van de wereld zit : als koude douche kan dat tellen...
Het leven lijkt dan ineens weer erg fragiel... en maakt het vinden van de juiste balans tussen meegenieten en meeleven, vanop afstand toekijken of gaan helpen o zo belangrijk.
Koen, sterkte man !
Even later klopt de realiteit van het leven weer aan in zijn volle glorie : er kriebelt iets in m'n bed. Ik mep ernaar, vermorzel het beest maar het bijt zich toch nog vast in m'n hand. Een grote gele mier of termiet. En nog een. En nog een. Waarschijnlijk de gevleugelde versie. Dit wordt een lange nacht voor een luxe-paardje als ik...
Vroeg uit de veren in Leon, met de bedoeling snel te kunnen vertrekken, maar we worden meteen teruggeschakeld op Nica-snelheid : het duurt een uurtje vooraleer ieders ontbijt klaar is. De keukenprinsessen doen elke handeling zéér precies : het pakje boter bovenop het doosje gelei voor de pannenkoek, strikt in de rechterbovenhoek van het dienblad. De tweede herschikt het nog en millimeter naar rechts. Ondertussen ontdekt Johan dat de stekker van het koffieapparaat niet in steekt ;-)
Koen Dens is jarig en er is een mooie geglaceerde biscuit-taart. Zijn verjaardag zal echter verschrikkelijk eindigen want bij aankomst krijgt hij bericht dat zijn vader onverwacht overleden is. We voelen sterk met Koen en zijn familie mee.
De busrit loopt vlot tot we een erg versleten asfaltstrook treffen. De bus hotst minder in de berm ernaast ! Zeer oncomfortabel voor de gekwetsten, en Johan stapt dus met een zucht van verlichting op zijn bike, gekneusde ribbenkast en al ! Hij zal de ganse rit uitrijden. Chapeau !
De piste wordt vlakgeschaafd door een wegenschaaf, ik word afgeleid door een signaleerder, mijn voorwiel slaat weg in een bergje losse aarde en ik duik er met mijn gezicht vooruit in ! Goe bezig, we zijn nog geen kilometer ver... Gelukkig voor mij zitten er geen grote stenen in - ik kom er met een paar kleine schrammen op kaak, armen en benen vanaf. Maar ik zie zo zwart als schuppenaas.
De Stille Oceaan komt in zicht, maar we slaan af op een kleinere piste naar het zuiden. Het is weer eens bloedheet en mijn kookpunt wordt voortdurend overschreden, hoewel het een grotendeels vlakke rit is.
Gelukkig kruisen we twee brede, zanderige rivieren. Ik maak een grote looping als ik door de eerste rij. Bij de tweede staat de 4X4 met de lunch.
Het strand is vlakbij, maar we geraken van de piste af op een plek vol scherpe doorns. Ik draag m'n SANDMAN erover en pluk nog drie doorns uit m'n banden maar het mag niet baten : eventjes verder rij ik plat.
Terwijl ik de binnenband wissel bezoekt de groep een zeeschildpaddenproject. Bruno fietst terug naar de rivier op zoek naar een andere biker met platte band, maar dat blijkt een verkeerde informatie.
Ondertussen peddel ik verder op het harde zand net boven de branding. Ik spoel de asse van m'n armen en benen, maar daarmee ook de sunblock crème, en dat zal ik bezuren !
De oceaan is kalm, en het strand en duinen vergelijkbaar met onze kust, alleen liggen er prachtige, witgebleekte boomstronken en ben ik hier totaal alleen.
Bruno haalt me weer in als we een rotsige kaap moeten ronden na 40 km. Ik gebruik mijn Moab slickrock skills en geraak moeiteloos over honderden meters vulkanisch basalt tot op het volgende strand - jammer genoeg niet zonder wéér een platte band.
Deze keer is door m'n brute kracht om de bike over de rotsblokken te rukken het ventiel los van de band gescheurd : onherstelbaar. Er zit niets anders op dan door het losse, grove zand verder te baggeren tot aan een magnifieke boomwortel die als een kameelzadel uit het zand steekt. Ik gebruik de stronk als werkplaats om de een uur eerder lekgeprikte biba te plakken, want ik heb voor deze rit maar één reserve mee en die is zopas gesneuveld.
Ik pomp de band zoveel mogelijk op en haal hem langs mijn neus om het gaatje te vinden, maar het waait te hard om de ontsnappende luchtstroom te voelen : ik moet ermee de zee in ! Tussen de bruisende golven zijn de momenten met helder water zonder belletjes echter schaars. Net als ik het gaatje dan toch gevonden heb, duwt een enorme golf me totaal kopje onder ! Ook dat nog : nog 20 km te gaan, in kletsnatte kledij die plakt van het zout en schuurt van het zand :-(
Gelukkig heb ik de meubelen weten te redden : m'n vinger ligt nog steeds op het gaatje. Een kwartier later is de bike weer rijklaar en zijn de banden keihard opgepompt (ik kan me geen tweede afgescheurde ventiel veroorloven). Normaal plak ik de biba aan de buba met wat contactlijm ter hoogte van het ventiel, maar m'n tube ligt thuis.
Als ik aankom bij het zwembad/café van het strandhotel waar Bruno op me ging wachten, is daar geen Bruno meer te bespeuren. Ik krijg ook geen contact met walkie-talkie of GSM. Hij is waarschijnlijk het strand verderop al aan het verkennen - stilzitten ligt niet in zijn aard :-)
Ik besluit het strand te verlaten omdat het achter de rotskaap te steil en te zacht is om te biken. De vloed komt op en door m'n dubbele pech haal ik het toch niet meer om de laatste rotskaap te ronden. Goeie beslissing, blijkt, want technisch organisator Koen haalt wat later iedereen van het strand.
Ik bol door een enorme gated community - met golflinks en al - naar de piste landinwaarts. Gelukkig is die beschaduwd door een dubbele bomenrij. Tussen de bomen vind ik squatterskampementen : hier leven de armsten onder afdakjes van wapperend plastic...
Ik hoor Rudi's oproep om me te melden, en geef door waar ik zit. Wat later kraakt de walkie onverstaanbaar : blijkbaar probeert ook Koen me te localiseren. Ik ga een paar minuten onder een gewasberegeningsinstallatie staan om af te koelen en als ik weer vertrek halen Bruno, en later ook Koen en Rudi me in.
Als we op de hoofdweg komen treffen we Gert-Jan aan een baanwinkeltje. We rehydrateren ons met wat er in de frigo zit : een enorme fles cola, twee flesjes geel vruchtensap en twee met een mix van kersen- en appelsap : lekker, maar met een chemische nasmaak. Als ik die weg probeer te spoelen met cola, reageren beide vloeistoffen in m'n mond en maag : zou er Menthos in gezeten hebben ook ?!
We rijden binnen in Hotel Summer aan het strand : een schitterende paalwoning. Johan rijdt met z'n bike in zee ! En later nog eens met een geleende bakfiets. Ik leg een paar mooie maar gehavende schelpen die ik onderweg gevonden heb op tafel, als we het droeve nieuws krijgen over het overlijden van Koen Dens' vader. Dat zet een zware domper op de vreugde van een erg geslaagde rit.
Ik ga afkoelen in zee en in het zwembad. We drinken een Toña biertje en genieten van de zonsondergang. De bikes worden afgespoten, de bagage uitgeladen uit de schoolbus, de lange tafel gedekt.
Vis met rijst, friet, spaghetti, kaas en looksaus :-) Het smaakt ongelooflijk en de gesprekken komen los.
Jonge Koen zit er uiteraard erg stil bij en ik weet niet wat zeggen. Mijn euforie van de aankomst vloekt enorm met mijn medeleven om zijn verdriet. Ik kan ze geen van tweeën uitschakelen, maar ik kan ze ook niet tegelijk voelen of uiten, deze gevoelens strijden om het voorplan en blokkeren elke actie. Onze vader is vorig jaar gestorven aan complicaties van de behandeling van een zware ziekte. We hebben ons daarop kunnen voorbereiden en afscheid kunnen nemen. Maar zo'n onverwacht overlijden terwijl je aan de andere kant van de wereld zit : als koude douche kan dat tellen...
Het leven lijkt dan ineens weer erg fragiel... en maakt het vinden van de juiste balans tussen meegenieten en meeleven, vanop afstand toekijken of gaan helpen o zo belangrijk.
Koen, sterkte man !
Even later klopt de realiteit van het leven weer aan in zijn volle glorie : er kriebelt iets in m'n bed. Ik mep ernaar, vermorzel het beest maar het bijt zich toch nog vast in m'n hand. Een grote gele mier of termiet. En nog een. En nog een. Waarschijnlijk de gevleugelde versie. Dit wordt een lange nacht voor een luxe-paardje als ik...
fouture
Feb 14, 2013, 9:32:52 PM2/14/13
to eclf...@googlegroups.com
Nicaragua dag 10
Langer uitgeslapen - tot half acht ;-)
Het is eb en we wandelen of biken in gespreide slagorde alle kanten op, na tijdens het ontbijt de vissers hun nachtelijke vangst - blauwvintonijn en dorado - aan land te hebben zien brengen.
Koen, Gert-Jan, Gunther en Koen zijn al meteen afgereisd naar Managua.
Ik volg Ludo en Maarten over het strand naar het volgende dorpje. Onderweg pikken we Linda en Michel op. We jagen op loopkrabbetjes, fotograferen pelikanen, gieren, haviken, reigers, fregatvogels...
De kustlijn is dichtbegroeid met palmen en bananen, waartussen huizen en veranda's met palmbladeren daken van het geheel een soort tropisch vakantieparadijs maken.
Het is eb en de bevolking zoekt zeevruchten op uitgestrekte rotsformaties die lijken te bestaan uit uitgehouwen rechthoekige steenblokken : volstrekt geometrisch !
We drinken iets onder een palmafdak. Dadelijk schieten er verkopers van schelpen en juwelen op ons af. Een Nicaraguaan in een hangmat krijgt een pedicure en een serenade. Hij zingt uit volle borst mee :-)
De bikers arriveren ook op het strand om te tanken. We stappen terug voor het middagmaal. Op Bruno's aangeven probeer ik langoust met look - heel lekker, en 't kost hier maar een schijntje.
Ik doe nog een laatste zwem en bewonder het luchtballet van de fregatvogels : echte opportunisten die enkel de honden niet aandurven.
We pakken in en bussen terug naar Managua, waar we de bikes inpakken in de vliegdozen. In de mijne gaat ook al m'n bike-kledij - die blijft in het hotel tot na onze rondreis.
En nu maar hopen dat Anneli de verbindingsvluchten gehaald heeft !
Ik fatsoeneer mezelf wat in de badkamer. Baard bijknippen met nagelschaartje = aartslastig ! Dan maar helemaal eraf... hopelijk herkent Anneli me nog ;-)
fouture
Feb 15, 2013, 9:53:33 AM2/15/13
to eclf...@googlegroups.com
Nicaragua dag 11
Anneli is in goede gezondheid gearriveerd.
We hebben een nachtelijke fles wijn gekraakt aan het zwembad, om de overgang van Valentino naar onze 27e anniversario conjugal te vieren.
Het hotel was vol maar Koen is galant aan het zwembad gaan slapen (om zijn achterstallige mails af te werken zei hij) - thx !
Ik heb Koen en de reisgenoten uitgewuifd terwijl Anneli sliep en we hebben ontbeten in afwachting dat de reisorganisatie ons ophaalt voor de start van onze gezamenlijke conquista.
Snelle Bruno was al door de paspoortcontrole - bij deze mijn hééééél hartelijke dank voor de voortreffelijke uitwerking en begeleiding van deze magnifieke én interessante mountainbike/inleefreis in het land van de Nica's ! Voor herhaling vatbaar !!
Behouden terugreis, amigos y amigas !
Bart & Anneli
Anneli is in goede gezondheid gearriveerd.
We hebben een nachtelijke fles wijn gekraakt aan het zwembad, om de overgang van Valentino naar onze 27e anniversario conjugal te vieren.
Het hotel was vol maar Koen is galant aan het zwembad gaan slapen (om zijn achterstallige mails af te werken zei hij) - thx !
Ik heb Koen en de reisgenoten uitgewuifd terwijl Anneli sliep en we hebben ontbeten in afwachting dat de reisorganisatie ons ophaalt voor de start van onze gezamenlijke conquista.
Snelle Bruno was al door de paspoortcontrole - bij deze mijn hééééél hartelijke dank voor de voortreffelijke uitwerking en begeleiding van deze magnifieke én interessante mountainbike/inleefreis in het land van de Nica's ! Voor herhaling vatbaar !!
Behouden terugreis, amigos y amigas !
Bart & Anneli
Reply all
Reply to author
Forward
0 new messages