Nazım'dan AŞK MASALI

[Ayşegül Duranay]

''GÜL''                                                   Masal

Bundan nice bin yıl evvel Hint illerinde

İhtiyar bir şahın dilber bir kızı varmış

Güzel sultan en hülyalı emellerinde

Şen gönlünü ağlatacak bir aşk ararmış

 

Dertlıliğine heveslenen bu dilber peri

Bulamamış gönlünü ram edecek bir yar

Etrafında ahu gözlü esireleri

Bir altın taht üstünde gezmiş bin diyar

 

Bir gün yine ateşli bir çöl geçerlerken

Gece olmuş sultan inmiş altın tahtından

Gümüş telli erganunlar inlerken birden

Şahın kızı muğber imiş yine bahtından

 

Diz çökerek birer birer çekilmiş herkes

Hint güzeli derdi için secdeye varmış

Ufuklarda ölüyorken en son kalan ses

 O '' Buda'' dan hala büyük aşkı ararmış

 

Benliğini bir rüyanın serinliğinde

Yavaş yavaş terkederken bu güzel sultan

Birden sırma çadırının derinliğinde

Peyda olmuş tunç tolgalı bir atlı civan

 

Bunca yıldır aradığı bu emeline

Tam kavuşmak ister iken artık bu tatlı

Rüya devam edememiş Hint güzeline

Gülümseyip hayal gibi kaybolmuş atlı

 

Uyanınca aşkın yalnız rüyada yeri

Olduğunu anlamıştı bu Hint sultanı

Birden sokmuş genç göğsüne demir hançeri

Çöle akmış damla damla kırmızı kanı

 

Diyorlar ki bugün ordan geçen her kervan

Kızıl renkte hiç solmayan bir gül görürmüş

Bu çiçeğin etrafında bir kırmızı kan

Ta ezelden ona sönmez bir hale örmüş.

NAZIM HİKMET