korkuyorum ( paylaşmak istedim )

[Mihriban Ortaç-KIRAÇ]

 

Yine yudum yudum sensizim..mevsim hazan...Yani vakt-i hazan
Hala bendesin..Hala benimsin..Ağlamaklı yüreğim sessiz çığlıklara boğuluyor yada senli olanlara.Kıyıya vuran her dalga seni anımsatıyor.Beni al kucağına diyor pinhani...üşürmüş sabaha kadar.
Üzgünüm,ama vakit vakt-i hazan...ayrılığın simgesinde,tam ortadayım.Zalim umutlarım, gebe olmuş geleceğe.
Zoraki yazıyorum şimdi,yazmaklar kaçıyor benden,ben senden...
GEL deme bana nolur...ölüm soluyor bu beden.Ruhu ürkütür seni,bedeni...
Ama geçmişim temiz ve ben o geçmişi sana veriyorum...geleceğimi bana bırak yalvarıyorum...Ben vakt-i hazan'ı seviyorum....

Nasıl sevmezki insan hazanı...Doğada onca dökülen şey varken nasıl olurda dökülmez bendekiler.
Nasıl olurda sarmaz atkılar bedenleri yada
Ne olsun isterdin?
Vakt-i hazanda seni sevmemi mi?
(vakti)nde ölmemi mi?
Geçmişim vardı ya ,hani sana vermiştim bi ara...
Al onları gel.Vakt-i hazanda ol mezarımda...
Dirilen aşkım boyun eğmez ozaman,düzensel dünyaya.

ımmmmmm

Bu şehirde ,

Gökyüzü yere dökülüyor sanki, bembeyaz bir gülücükle, nazla...

Bir eski hikaye geziniyor sokakları gözlerimin içinde...

İnsanlar farkında değil

Hazan doluyor ,bu şehre,

korkuyorum...!