İmamın bağırarak sesini yükseltmesi (Osman Ünlü Hoca - 03.07.2026) | Cennet nimeti ve Cehennem azabı sonsuzdur (Mektûbât Tercemesi s. 368)

[Dinimizislam.com]

3 Temmuz 2026, Cuma

İmamın bağırarak sesini yükseltmesi

Sual: Cemaatle namaz kılarken, imamın sesini cemaate duyurmak için bağırarak yükseltmesi, namaza zarar verir mi? Cevap: Konu ile alakalı olarak İbni Âbidînde buyuruluyor ki: “İmamın namaza dururken, rükünden rüküne geçerken ve selam verirken, cemaat işitecek kadar, sesini yükseltmesi sünnettir. Daha fazla yükseltmesi mekruhtur. İmam, namaza başlamak için, tekbir getirmeli, cemaate duyurmayı düşünmemelidir. Aksi takdirde namazı sahih olmaz. Cemaatin hepsi, imamı işitmediği zaman, müezzinin de herkese duyuracak kadar, sesini yükseltmesi müstehab olur. Müezzin de namaza başlamayı düşünmeyip, yalnız cemaate duyurmak için bağırırsa, namazı sahih olmadığı gibi, imamı duymayıp, yalnız bu müezzinin sesi ile namaza duranların namazı da sahih olmaz. Çünkü namazı kılmayan birine uymuş olurlar. Cemaate duyuracak kadardan daha yüksek bağırmak, müezzin için de, mekruhtur.” Dört mezheb âlimleri söz birliği ile bildiriyor ki, cemaatin hepsi, imamın sesini duyarken, müezzinin de tekbir getirmesi, mekruhtur ve çirkin bidattir. Hatta Bahr-ül-fetâvâda, Feth-ul-kadîrde ve Miftâh-ul-Cennet ilm-i hâli kenarındaki Üstüvânî risalesinin sonuna doğru diyor ki: “Küçük mescitlerde, imamın tekbiri işitilirken, müezzin yüksek sesle tekbir getirirse, namazı bozulur.” Sual: Namaz kılmak için, vaktin girdiğinden emin olmak şart mıdır? Cevap: Konu ile alakalı olarak İbni Âbidînde deniyor ki: “Namazın sahih olması için, namaz vaktinin girmiş olduğunu iyi bilmek lazımdır. Vaktin girdiğinde şüphe ederek kılsa, sonra vakit girdikten sonra kılmış olduğu anlaşılsa, kılmış olduğu namaz sahih olmaz. Vaktin girdiği, adil bir Müslümanın okuduğu ezan ile anlaşılır. Ezanı okuyan adil değilse, vaktin girip girmediğini kendi araştırır. Girdiğini çok zan edince, kılar. Din işlerinde adil bir Müslümanın sözüne inanılır. Mesela, kıbleyi, bir şeyin temiz ve necis olmasını, helal, haram olmasını haber verince inanılır. Haber veren fasıksa yahut adil, fasık olduğu belli değilse, doğru söyleyip söylemediğini kendi araştırıp, zan ettiğine göre hareket eder. Çok zan etmek, iyi bilmek demektir. Namaz vaktinin girdiğini haber vermek ibadettir. Namaz vaktini bilen, akıllı baliğ, adil bir erkeğin ezanına inanılır, fasığın değil.”   Osman Ünlü hocanın Türkiye Gazetesi'nde yayımlanan makalelerin arşivi için tıklayınız...

 

 

 

Cennet nimeti ve Cehennem azabı sonsuzdur

Sual: Cennet nimetleri ve Cehennem azabı sonsuz mudur? (Rahmetim her şeyi kapladı) âyet-i kerimesini nasıl anlamamız gerekir? Cevap: İmam-ı Rabbani hazretleri Mektûbât kitabının birinci cild 266. mektupta buyuruyor ki: Cennet ve Cehennem vardır. Kıyamet günü, hesaptan sonra, birçokları Cennete gönderilecek, birçoğu da, Cehenneme sokulacaktır. Cennetin sevabı, nimetleri ve Cehennemin azabı ebedîdir, sonsuzdur. Bunlar, Kur’ân-ı kerimde ve hadîs-i şeriflerde açıkça bildirilmektedir. Muhyiddîn-i Arabî “kuddise sirruh” (Füsûs) kitabında, (Sonunda herkes rahmete kavuşacaktır) diyor ve (Rahmetim her şeyi kapladı) âyet-i kerimesini bildirip, (Kâfirler, Cehennemde üçbin sene kalarak, sonra Cehennem, bunlara serin ve rahat olacaktır, nasıl ki ateş, dünyada İbrahim aleyhisselâma selamet olmuştu. Allahü teâlâ azab vaat ettiği sözünden dönebilir) diyor. (Ehl-i dilden, hiçkimse, kâfirlerin Cehennemde ebedî kalacağını söylemedi) diyerek, burada da, doğru yoldan ayrılmaktadır. A’râf sûresinin, (Rahmetim her şeyi içine aldı) mealindeki yüzellibeşinci âyet-i kerimesinin, dünyada rahmetin, müminlere ve kâfirlere beraber olduğunu gösterdiğini anlayamadı. Ahirette, kâfirlere rahmetin zerresi bile yoktur. Cenâb-ı Hak, Kur’ân-ı kerimde bunu bildiriyor ve (Rahmetim her şeyi kaplamıştır) buyurduktan sonra mealen, (Rahmetim, benden korkup, haramlardan kaçanlar ve zekâtlarını verenler ve Kur’ân-ı kerimime inananlar içindir) buyuruyor. Muhyiddîn-i Arabî “kuddise sirruh”, âyet-i kerimenin başını okuyup, sonunu bırakıyor. Yine A’râf sûresinin ellibeşinci âyetinde mealen, (Rahmetim, imanı ve ihsanı olanlaradır) buyuruldu. İbrâhîm sûresinin, (Allahü teâlâ, Peygamberlerine verdiği sözden döner sanmayınız) mealindeki kırkyedinci âyet-i kerimesi, diğerlerine verdiği sözden döner demek değildir. Burada, yalnız Peygamberlerine verdiği sözden dönmez buyurması belki, Peygamberlerinin kâfirlerden daha kuvvetli ve onlara galip olması için verdiği sözden demektir ki, böylece hem Peygamberlerine, hem de bunların düşmanı olan kâfirlere söz verilmektedir. O hâlde, bu âyet-i kerime, hem Peygamberlerine, hem de düşmanlarına verdiği sözden dönmeyeceğini bildiriyor ki, sözünü ispat için yazdığı bu âyet-i kerime, onun yanıldığını meydana çıkarıyor. Şunu da söyleyelim ki, düşmanlarına verdiği sözden dönmesi, dostlarına verdiği sözden dönmek gibi, yalancılık olur ki, Allahü teâlâya bunu söylemek çok yersizdir. Çünkü, kâfirlere azab etmeyeceğini biliyorken, bir fayda için, bilgisinin aksine olarak, sonsuz azab edeceğim diyor demek, çok çirkin bir sözdür. Ehl-i dilin, kâfirlerin Cehennemde kalmayacaklarını söylemeleri de, Muhyiddîn-i Arabînin “kaddesallahü teâlâ sirrehül’azîz” keşif ile, yani kalbi ile anlayarak, söylediği sözlerdendir. Kalbe doğan şeylerde, çok hata olur. Din büyüklerinin, Peygamberimizden “sallallahü aleyhi ve sellem” ve Eshâb-ı kiramdan “rıdvânullahi aleyhim ecma’în” alarak yazdıklarına muhalif olan, böyle keşiflerin, kıymeti ve ehemmiyeti yoktur. [İbni Teymiyye de, kâfirlerin Cehennemde sonsuz kalacaklarını inkâr etmektedir.] (Mektûbât Tercemesi s. 368)
Dinimiz İslam Radyo	Huzura Doğru TV
Dini sualler için Üye olmak için  |  Üyelikten ayrılmak için   Google mail grubu sayfası   www.hakikatkitabevi.net   www.dinimizislam.com