شعبانیه

[maryam jabbari]

نینوا ! امشب دل و دیده برایت پر زده/امشب از شادی به بیت پاک زهرا سر زده

دست بر دست علی داده دل شیدای من/حلقه بر سبزینه پوش فاتح خیبر زده

دل برای عرض تبریک ولادت آمده/چون که خالق تاج شاهی بر سر حیدر زده

دل کند یاد از مه شعبان و میلاد حسین/دیده چون بیند،بخواهد سکه ی بر زر زده

الحق از نور رخش خورشید بی منظر شده/آفرین بر مقدمش چون بر زمین محشر زده

بر سر و لبهای خشکش آفرین و مرحبا/چون که او در کربلا هم محشری دیگر زده

نازم آن دستان حاتم گونه ی عباس را/چون به دریای دل هر عاشقی لنگر زده

........

این وطن،ایران ما ،هم کربلایی دیگرست/زین سبب عباس هم بیرق به این کشور زده

چیست این جان باختن کز هیبتش پروانه هم/نام آن را بر دو بال خود زر و زیور زده؟

آنکه در راه شرف از جسم خاکی بگذرد/لاجرم با عشق سر بر کوچه ی دلبر زده

آنکه از جان،پرده ی تن را کناری می زند/پشت پا بر تیرگی های در و پیکر زده

جان و تن در راه ایمان در طبق ها چیده او/زین سبب حلاج گونه،تکیه بر منبر زده

 هر شهیدی،اختری،هر جانفشان،سیاره ای/این وطن سقفی پر از سیاره و اختر زده