Passenger Patchwork Album Download Zip
Dibe Naro
I remember going on holiday with my family around the age of 13 or 14. I got The Fat Of The Land by The Prodigy on cassette the same day and rinsing both of them on my Walkman. I could have picked either album, but I remember OK Computer felt like the first time I started thinking about production. And the work on that record is incredible, to be honest Radiohead are renowned for those huge productions.
Verrassing! Passenger heeft zonder aankondiging zijn twaalfde album uitgebracht. De Britse singer-songwriter Michael David Rosenberg volgt zijn album van vorig jaar op met een plaat die geboren is tijdens de lockdown. Patchwork is ontstaan met behulp van producer Chris Vallejo en gastmuzikanten Andrew Philip en Richard Brinklow.
De plaat telt acht liedjes en met een kleine 25 minuten is het niet lang genieten. Desalniettemin geeft Passenger ons met Year on Year, Day by Day dezelfde sfeer als zijn bekende album All the Little Lights. Hij versnelt het tempo om vervolgens weer fragiel te klinken op de titeltrack. Het album is dan ook een korte achtbaanrit, maar dat zijn de meeste mensen wel gewend van de zanger. Op de titeltrack zijn de gastmuzikanten goed te horen, wat op de meerderheid van de plaat te verwaarlozen is.
Passenger komt opnieuw met een album vol bijzondere en kwetsbare nummers. Een sprankeltje hoop, dat wil Passenger zijn. Met zijn beeldende teksten zorgt hij hier de afgelopen maanden al voor met steeds een klein stukje van deze tracks. Passenger keert in zijn materiaal steeds terug naar zijn bekende stijl. Dit maakt hem niet divers maar wel erg herkenbaar. Nu hij de hele plaat heeft gedropt is het zeker. Sprankeltje hoop of niet, Passenger maakt weer duidelijk hoeveel hij in zijn mars heeft.
My mother is sitting by the edge of the bed making some last-minute adjustments to a dress she has made for me as a going-away present. It is designed from a patchwork of colorful fabrics she combined from favorite traditional wrappers of all the women in my family; aunts, grandmothers and all the women that make up the village that raised me. I love the dress. It is filled with pockets and so much love. There is an amused look on her face. I know that she is thinking that no matter how many times I read it, the instructions from the airline are not going to change. I also know she knows that I will have to unpack one or two pairs of jeans. We wear the same size, so she automatically adds two pairs of jeans to her wardrobe.
I remove another pair of jeans to make space for the album, adding it to the large cardboard box laying next to me with its mouth hungry for possessions that are no longer mine, refusing to believe that I have to pack my whole life in two suitcases, one carry-on bag and a personal item.
And it's more than just wanderlust and my desire to adventure. It's that something here is pulling at me, pick-pick-picking at me from some part of my brain that I haven't yet been able to shine a light on, leaving me with this incredible gnawing feeling of incompleteness. It's as if there's this urgent hollowness that seems to grow in the pit of my gut as the minute and hour hands of the clock race towards the moment when I'll see the red soil of Malawi fall far below me, and the places and people I've met here will blend together to form a beautiful patchwork of farmland and villages; a simplified and aggregated memory of the experiences I've had while I've been here.
08ab062aa8