కార్లో ఏసి, ఇంట్లో ఏసి, వంట్లో మాత్రం వేడి వేడి!
ఊరు గొప్పది, పేరు గొప్పది, ఉనికి మాత్రం ఉత్తది!
సంవత్సరాలు సహచరులే, సంబంధాలు మాత్రం అరకొరలే!
ముఖము మాత్రం సుపరిచితమే, మనిషి మాత్రం అపరిచితుడే!
ఎదురు పడితేనే హై, బై, ఎపుడు కలవాలి చేయి చేయి? ఎన్నడు కావాలి భాయి
భాయి?
ఇక్కడి ఇళ్ళే బందిఖానాలు, మూసిన వాకిళ్ళు, మనసుకు సంకెళ్ళు!
భార్యా భర్తలు కూడా దూరపు బంధువులే! ఎవరి లెక్క వారిది! ఎవరి తిక్క
వారిది!
నవ్వే క్రుత్రిమం, నడత క్రుత్రిమం, అంతా అసహజత్వం, అంతా యాంత్రికం!
రోజంతా కంప్యూటర్తొ కబుర్లు, "నువ్వు కూడ ఒక యంత్రానివే" అన్నట్లు దాని
విసుర్లు!
స్వఛమయిన గాలి పీల్చి ఎన్నేళైయింది? సూర్యోదయాన్ని చూసి ఎన్నాళైయింది ?
ఆత్మీయంగా మాట్లాడే వాళ్ళ కోసం ఆత్రంగా చూడడం, తెరిచిన వాకిళ్ళ కోసం
అలుపెరుగక చూడడం!
ఎంతగా కలసిపోవాలన్నా, పరాయి వాడన్న భావన!
చుట్టూ వందలమంది ఉన్నా, ఎవరూలేని వంటరితనం!
నా దేశాన్ని దూరంచేసిన, నా రూపాయి అవిటితనం!
--unknown
author