کتاب دو قرن سکوت
Gro Bert
فقط کافی است موضوع این کتاب را با دوستان خانواده و آشنایان خود در میان بگذارید تا متوجه شوید که تا چه اندازه افراد درونگرا بودن خود را بعید میدانند. طبیعی است که بسیاری از درونگراها حتی از خودشان هم پنهان هستند.
دست کم یک سوم از افرادی که میشناسیم درونگرا هستند. آنها کسانی هستند که گوش دادن را به صحبت کردن ترجیح میدهند کسانی که ابداع و خلق میکنند اما دوست ندارند از خود تعریف کنند کسانی که تنها کار کردن را به کار کردن در گروه ترجیح میدهند. ما بسیاری از پیشرفتهای جامعه را به درونگرایان (مانند روزا پارکس شوپن دکتر زوس استیو ووزنیاک) مدیونیم.
در سکوت سوزاین کین درباره اینکه ما به چه شدت برای درونگرایان ارزش کمی قایلیم صحبت کرده و نشان میدهد چقدر این کار به ضرر ما است. اون جدولی از ایدهآل شدن برونگرایی در قرن بیستم ارائه داده و این موضوع که عمیقا در فرهنگ ما رسوخ کرده را بررسی میکند.
همچنین ما را با درونگرایان موفق از سخرانی شوخ و پرانرژی که پس از صحبتهایش به تنهایی خود پناه میبرد گرفته تا فروشندهای دارای رکورد که در سکوت به قدرت سوال پرسیدن روی میاورد آشنا میکند.
کتاب سکوت که با علاقه در آن بحث شده به شدت مورد تحقیق قرار گرفته و پر از داستانهای ماندگار از افراد واقعی است قدرت آن را دارد که کاملا دیدگاه ما درباره درونگرایان را تغییر داده اهمیتشان را نمایان کند وهمچنین نشان دهد خودشان درباره خود چگونه فکر میکنند.
بیش از اینکه حرف بزنند گوش میدهند پیش از اینکه حرف بزنند فکر میکنند و عموما احساس میکنند منظور خود را با نوشتن راحت تر از مکالمه برقرار کردن میتوانند بیان کنند. عموما از مشاجره خوششان نمی آید. بیشتر آنها از صحبت دم دستی وحشت دارند اما از مباحثات عمیق لذت میبرند.
عموما از نظر اعتقادی درونگرایان به شدت احساسی اند بیشتر به فلسفه یا عرفان گرایش دارند تا مادیگرایی و لذتگرایی. از صحبت دم دستی خوششان نمی آید. عموما خود را به عنوان فردی خلاق یا شهودی توصیف میکنند. خوابهای واضح میبینند و عمدتا روز بعد خواب خود را به یاد دارند. آنها از موسیقی طبیعت هنر و زیبایی جسمی خوششان می آید.
شاید در مدرسه به شما میگفتند از لاک خود بیرون بیایید این اصطلاح سمی توجهی ندارد که برخی حیوانات به طور طبیعی پناهگاه خود را همه جا می برند و برخی انسانها درست مانند آنها هستند.
پس به طبیعت خود پایبند بمانید. اگر دوست دارید کارها را به صورت آهسته و پیوسته انجام دهید نگذارید بقیه باعث شوند احساس کنید مجبورید مسابقه دهید. اگر به عمق اهمیت میدهید خود را مجبور نکنید دنبال چیزهای سطحی باشید.
اگر تمرکز روی یک کار را به انجام همزمان چند کار ترجیح میدهید به حیطه خود پایبند بمانید. اینکه تحت تاثیر پاداش قرار نگیرید به شما قدرت باورنکردنیی میدهد تا در مسیر خود پیش بروید.
این روزها درونگرایی به همراه فامیلهایش: احساساتی جدی و خجالتی بودن ویژگی شخصیتی دست دومی حساب میشود و جایی میان محرومیت و بیماری قرار دارد. درونگرایانی که در ایده آل برونگرا بودن زندگی میکنند مانند زنان در دنیای مرد سالار هستند و به دلیل ویژگیی که در هسته کیستی شان وجود دارد خفیف شمرده میشوند.
برونگرایی ویژگی شخصیتی به شدت جذابی است اما ما آن را تبدیل به استانداردی ظالمه کرده ایم و بیشترمان احساس میکنیم باید آنگونه باشیم.
خجالت ترس از تکذیب یا تمسخر اجتماعی است در حالی که درونگرایی ترجیح محیط هایی است که فشار روانی زیادی نداشته باشند. خجالت ذاتا دردناک است اما درونگرانی نه.
باید هدف مدرسه آماده کردن کودکان برای بقیه زندگیشان باشد اما عموما کودکان نیاز دارند برای زنده ماندن در خود مدرسه آماده شوند.
ما برای تحول شرکت ها نیاز به شخصیتهای عظیم نداریم. ما نیاز به رهبرانی داریم که نه فقط نفس خود بلکه موسسه ای که رهبری میکنند را پرورش دهند.
قبل از خواندن کتاب سکوت نوشته سوزان کین آدم فکر میکند فقط خودش اینطور است. اگر درونگرا باشید می بینید بقیه افرادی که به میهمانی میروند با پیش رفتن شب انرژیشان بیشتر میشود اما شما با گذشت زمان دوست دارید به خانه برگردید.
بعضیها حتی ممکن است فکر کنند شاید چون در رژیم غذایی شان آهن کافی وجود ندارد اینگونه اند اما این فقط آنها نیستند. این ویژگی مشترک تمام درونگرایان دنیاست.
ما اینگونه ایم چون مغز ما به کارکرد زیاد حساس است. ممکن است واقعا با شنیدن موضوعاتی که کتاب مطرح کرده شگفت زده شوید. تا جاییکه حتی ممکن است بیشتر زمانی که کتاب سوزان کین را میخوانید سر تکان داده و با خود میگویید: پس برای همین این طور هستم! چون درونگرا هستم! پس دیگر اشکال ندارد دعوت به میهمانی ها را رد کنم. دیگر لازم نیست به هیچ میهمانیی بروم!
ما بدون فکر کردن کتابهای خودیاری آنها مانند آئین دوستیابی تحسین میکنیم. او مینویسد پیش از انقلاب صنعتی کتابهای خودیاری آمریکایی شخصیتهای برونگرا را تحسین میکردند. این روزها هم نوع اخلاق تحسین میشود.
ما درونگرایان سعی میکنیم از برونگرایان تقلید کنیم. اضطراب خودمان نبودن میتواند باعث شود از نظر جسمی و ذهنی بیمار شویم. (تفاوت درونگرایی و برونگرایی را در ویکی پدیا ببینید). یکی از آشنایان درونگرای کین آنقدر تلاش میکرد با ایده آل برونگرا بودن زندگی کند که در آخر دچار پنومونی مضاعف (بیماری ریوی) شد. اگر انرژیش را در فضایی شخصی شارژ میکرد و امثال آن احتمالا این اتفاق برای او نمی افتاد.
در دانشکده بازرگانی هاروارد ارتباط اجتماعی مسئله بسیار مهمی است. برونگرایان نسبت به درونگرایان احتمال بیشتری دارد بتوانند کتاب خود را چاپ کرده یا نمایشگاه هنری بزنند. کین مجبور بود برای چاپ کتابش انتشارات را قانع کند میتواند بر ترس از صحنه اش غلبه کرده و در نمایشگاه ها کتاب خود را عرضه کند.
با خواند کتاب متوجه میشوید برخی از ویژگیهای شخصیتی شما که ممکن است به نظرتان خجالت آور باشند در اصل نشان میدهند چقدر فوق العاده هستید. اصلا جای تعجب ندارد که کتاب کوت انقدر سریع به رده های بالای لیست پرفروش ترین کتابهای نیویورک رسیده است.
اما گاهی اوقات ایده های فوق العاده اش آنقدر هم فوق العاده نوشته نشده اند. کتابش میتواند کمی سخت خوان باشد و همیشه منتظر صفحه بعد نباشید. بعضی ها میگویند کاش کمی بیشتر به ماجراجویی پرداخته و کمی کمتر به بررسی فلسفه بافی و استناد به لشکری از روانشناسان میپرداخت.
محطبان او میگویند از همدردی با او زمانی که از حاشیه امن خوود خارج شده و برای زندگی راهنمایی هایی ارائه میدهد لذت برد اند اما با پیش رفتن کتاب این ماجراجویی ها تمام میشوند و کمی کتاب کش می آید مخصوصا فصلهای متعددی که مختص به توضیح اسکن مغزی نشان میدهد میان درونگرا و برونگرایان تفاوت عصبی وجود دارد.
59fb9ae87f