4th March 2012 - MoeMaKa Daily

31 views
Skip to first unread message

Maung Yit

unread,
Mar 4, 2012, 3:14:15 AM3/4/12
to sfbcir...@moemaka.info, moemak...@moemaka.biz, burm...@googlegroups.com, moemaka

ကခ်င္ျပည္သူတိုု႔အေရး လႈပ္ရွားသူ ေဒၚေဘာက္ဂ်ာႏွင့္ ဆန္ဖရန္ေဘးဧရိယာ ျမန္မာတိုုင္းရင္းသားတိုု႔ ေတြ႔ဆုုံ
မိုုးမခအေထာက္ေတာ္ ၀၀၂၊ မတ္၄၊ ၂၀၁၂
ကခ်င္ျပည္သူတိုု႔အေရး လႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္ေနသူ ကခ်င္အမ်ဳိးသမီး ေဒၚေဘာက္ဂ်ာသည္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုုသိုု႔ NED အဖြဲ႔ၾကီး၏ ဖိတ္ၾကားခ်က္ျဖင့္ အလည္အပတ္ေရာက္ရွိေနရာ မတ္လ ၃ ရက္ေန႔က ဥကၠလံျမိဳ႔၊ ျမန္မာတိုုင္းရင္းသားတိုု႔၏ ခရစ္ယာန္ဘုုရားရွိခိုုးေက်ာင္းေတာ္တြင္ ေန႔ခင္း ၁၁ နာရီမွ ၂ နာရီအထိ ကြန္ျမဳနီတီေတြ႔ဆုုံပြဲ က်င္းပခဲ့သည္။ ေတြ႔ဆုုံပြဲကိုု Kachin Heritage Foundation က စီစဥ္ခဲ့ျပီး စိတ္၀င္စားသူ ျမန္မာတိုုင္းရင္းသားတိုု႔ တက္ေရာက္ၾကသည္။ 
ေဒၚေဘာက္ဂ်ာက ကခ်င္ျပည္သူတိုု႔၏ အေရးကိစၥကိုု ျမန္မာစစ္အစိုုးရလက္ထက္ကတည္းက အခက္အခဲမ်ဳိးစုုံ၊ စိန္ေခၚမႈမ်ဳိးစုုံ၊ စြန္႔လႊတ္စြန္႔စားမႈ မ်ဳိးစုုံျဖင့္ လႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္ခဲ့ရသည့္ အေတြ႔အၾကဳံမ်ား၊ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ အန္ဒီအက္ဖ္ပါတီ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ကိုုယ္စားလွယ္တဦးအျဖစ္ ၀င္ေရာက္ယွဥ္ျပိဳင္ရာတြင္ ရင္ဆိုုင္ခဲ့ရသည့္ အခက္အခဲမ်ား၊ မတရားမႈမ်ားႏွင့္ လက္ရွိႏိုုင္ငံေရးအေျခအေနမ်ား ဆက္လက္ ေျဖရွင္းရန္ ေဆာင္ရြက္ေနမႈမ်ား၊ လုုိအပ္ခ်က္မ်ားကိုု ရွင္းလင္းတင္ျပ ေဆြးေႏြးသြားသည္။
လာမည့္ ၂၀၁၂ ဧျပိလ ၁ရက္တြင္ က်င္းပမည့္ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ ဖားကန္႔ျမိဳ႔နယ္ကိုုယ္စားျပဳ လႊတ္ေတာ္ကိုုယ္စားလွယ္တဦးအျဖစ္ ၀င္ေရာက္ ယွဥ္ျပိဳင္အေရြးခံမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေတာင္သူမ်ား လယ္ယာေျမ ဆုုံးရႈံးသည့္ကိစၥမ်ား၊ တိုုင္းရင္းသားကေလးသူငယ္တိုု႔၏ ဘ၀ထူေထာင္ေရးကိစၥမ်ားမွ အစျပဳျပီး ပိုု၍ က်ယ္ျပန႔္အေရးပါေသာ ျပည္တြင္းျငိမ္းခ်မ္းေရး တိုုင္းရင္းသားအားလုုံး နားလည္မႈ စာနာမႈတိုု႔ တည္ေဆာက္ျပီး လက္တြဲညီညြတ္စြာ ဖယ္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုုၾကီး တည္ေဆာက္ၾကရမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း စသည္တိုု႔ကိုု ေျပာၾကားသြားသည္။

ပရိသတ္တိုု႔က ေဒၚေဘာက္ဂ်ာသည္ မိမိရင္ဆိုုင္ျဖတ္သန္းခဲ့ရသည့္ ဆင္းရဲဒုုကၡတိုု႔ကိုု အျပဳံးမပ်က္၊ ေမတၱာ ေစတနာမပ်က္ ရင္ဆိုုင္၀ံ့သူ အမ်ဳိးသမီးေခါင္းေဆာင္တဦးအျဖစ္ အ့ံၾသမိသည္ဟုု ေျပာဆိုုခဲ့ရာ ေဒၚေဘာက္ဂ်ာက ဘုုရားသခင္၏ ဂုုဏ္ေက်းဇူးေတာ္ေၾကာင့္ မိမိေဆာင္ရြက္ႏိုုင္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း ျပန္လည္ ေျဖၾကားခဲ့သည္။
ေဒၚေဘာက္ဂ်ာသည္ အေမရိကန္ခရီးစဥ္အတြင္း ကခ်င္တိုုင္းရင္းသားကြန္ျမဴနီတီတိုု႔ စုုေ၀းရာ ျပည္နယ္မ်ားသိုု႔ လွည့္လည္ျပီး ေတြ႔ဆုုံေဆြးေႏြးမႈမ်ား ျပဳလုုပ္လ်က္ရွိသည္။ ျမန္မာျပည္က မထြက္ခြာမီက မိမိတြင္ ကခ်င္ျပည္သူတိုု႔၏ ခံစားခ်က္မ်ား၊ ဆႏၵမ်ားကိုု သယ္ေဆာင္ျပီး ထုုတ္ေဖာ္ရန္ သူတိုု႔အေရးကိုု ေဆာင္ရြက္မည္ဟူေသာ ၀န္ကိုု ယူုုေဆာင္ခဲ့ေၾကာင္း၊ ယခုု ျမန္မာျပည္ပသိုု႔ ေရာက္ရွိေသာအခါ ျပည္ပေရာက္ တိုုင္းရင္းသားျမန္မာတိုု႔ကလည္း မိမိဇာတိေျမသိုု႔ ေအးခ်မ္းစြာ ျပန္သြားလိုုၾကသည့္ ဆႏၵသေဘာထားမ်ားကိုု ထုုတ္ေဖာ္ၾကသည္ကိုု ေတြ႔ရသျဖင့္ ထိုုဆႏၵမ်ားကိုု ေဖာ္ေဆာင္ေပးရန္ ေနာက္ထပ္ တာ၀န္တိုု႔ တိုုးလာသည္ဟုု ယူဆမိေၾကာင္း ေျပာၾကားသြားသည္။

Posted by MoeMaKa at 11:39 PM 0 comments

Shwe Mi - Youth Issues by Burmese Writers

စာအုပ္အမည္ - လူငယ္ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုုရာျပႆနာႏွင့္ သမုိင္းကိုဖန္တီးသူမ်ား
ေရႊမိ၊ မတ္ ၄၊ ၂၀၁၂
ကေလာင္စုံ - သာဘန္း၊ ေမာင္ေမာင္လွျမင့္၊ သစၥာနီ၊ ဦးဘုန္း(ဓာတု)၊ ေနာင္ေက်ာ္၊ ဦးတင္ဦး(က်ဴရွင္)
ၾကည္မင္း၊ ေမာင္ခင္မင္(ဓနူျဖဴ)၊ ခင္ျမဇင္၊ မုိယ္းေဇာ္၊ ေျမလတ္ေမာင္ျမင့္သူ၊ ၾကဴးနစ္၊ ေဇာ္ခုိင္ဦး၊ ဂ်ဴနီယာ၀င္း၊
ေအာင္ထက္လူ၊ ခင္ေစာတင့္၊ ေဒါက္တာခင္ေမာင္၀င္း၊ ေဒါက္တာေမာင္သင္း၊ စုိးဦး(ဒသာန)၊ စုိးျမင့္လတ္။

ထုုတ္ေ၀သူ မွတ္တမ္း - ေခတ္ျပတုိက္စာေပ
အုပ္ေရ ၁၀၀၀
ပထမအၾကိမ္ ၂၀၁၂ ဇန္န၀ါရီ
စာမ်က္ႏွာ ၁၈၄
တန္ဖုိး ၂၀၀၀ က်ပ္
စာေရးဆရာစုံ၏ လူငယ္မ်ားအတြက္ဟု ရည္စူးကာ ေဆာင္းပါး ၂၁ပုဒ္၊ စာေရးဆရာ ၂၁ ေယာက္၏ ေဆာင္းပါးမ်ား ပါ၀င္ထားသည္။ ေဆာင္းပါးမ်ားသည္ လူငယ္မ်ားကုိဦးစားေပးကာ ေရးသားထားသည္။ ဘ၀အေၾကာင္း၊ သမုိင္းအၾကာင္း၊ အနာဂတ္၊ အႏုပညာ၊ ကဗ်ာ၊ ေတးဂီတ၊ ပင္လုံ၊ အျမင္၀ါဒမ်ားအျပင္ စိတ္ခ်မ္းသာျခင္း အေၾကာင္းမ်ား၊ သမုိင္းဖန္တီးသူမ်ား အေၾကာင္းစုံလင္စြာ ေတြ႕ရွိ ဖတ္ရူၾကရမည္။ ထုိ႕အျပင္ စာဖတ္သူ၊ စာမဖတ္သူမ်ားနွင့္ ပတ္သက္ျပီး ဆရာၾကီးမ်ား၏ အျမင္ရႈေထာင့္မ်ားကိုလည္း ေတြ႕ရသည္။ ဖတ္ၾကည့္ျပီးေတာ့ သုံးသပ္ရမည္ထင္ပါသည္။
Posted by MoeMaKa at 10:00 PM 0 comments

Cartoon Gyaw Dee - Empty Tax for the rich


ကာတြန္း ေဂ်ာ္ဒီး - အခြံခ်ည္းပဲ ေပးေတာ့မယ့္ ႏိုုင္ငံေတာ့္ေစတနာ
မတ္ ၄၊ ၂၀၁၂
Posted by MoeMaKa at 9:36 PM 0 comments

Cartoon Nay Myo Aye: Big Change

ကာတြန္း ေနမ်ဳိးေအး - ႀကီးမားေသာ အေျပာင္းအလဲ
မတ္ ၄၊ ၂၀၁၂

မူရင္း - ေဒါက္တာလြဏ္းေဆြဘေလာ့ http://drlunswe.blogspot.com/
Posted by Phan Mee Ain - Literature Lovers at 7:16 PM 0 comments

Daw Suu and Mandalay

NLD Facebook တြင္ ေတြ႔ရေသာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ မႏၱေလး ခရီး
ဓာတ္ပုံသတင္း
မတ္ ၃၊ ၂၀၁၂

(ဓာတ္ပုံမ်ား - NLD ျပန္ၾကားေရးဌာန)
NLD Facebook တြင္ ေတြ႔ရေသာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ မႏၱေလး ခရီးစဥ္ ဓာတ္ပုံ ၃၄ ပုံကုိ ကူးယူ ေဖာ္ျပလုိက္ပါသည္။
Posted by Aung Htet at 8:34 AM 0 comments
Labels: News in Photos

Than Win Hlaing - Articles

အာဇာနည္လယ္သမားေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဂဠဳန္ဆရာစံ
သန္းဝင္းလႈိင္
မတ္လ ၃၊ ၂၀၁၂



ျမင့္မိုရ္ေတာင္ႏွင့္ဆီးေစ့ပမာ လက္နက္အင္အားခ်င္းကြာျခားလွေသာ ၿဗိတိသွ်နယ္ခ်ဲ႕အစိုးရကိုအာခံကာ ခုခံေတာ္လွန္ခဲ့သည့္ ရဲရဲေတာက္ အာဇာနည္ ပုဂၢိဳလ္ထူးမွာ လယ္သမားေခါင္းေဆာင္ႀကီး ‘သုပဏၰကဂဠဳနရာဇာ’ ဘြဲ႔ခံ ဆရာစံပင္ျဖစ္သည္။

ဆရာစံကို ျမန္မာသကၠရာဇ္၁၂၃၈ခုႏွစ္ တန္ေဆာင္မုန္းလဆန္း ၈ရက္ (ခရစ္ ၁၈၇၆ ေအာက္တိုဘာ ၂၄) အဂၤါေန႔ နံနက္ ၁၁ နာရီ ၅၅ မိနစ္တြင္ ေရႊဘိုခ႐ိုင္ ဒီပဲယင္းၿမိဳ႕နယ္ မူးေခ်ာင္းအေနာက္ဘက္ကမ္းရွိ သရက္ကန္အေ႐ွ႔ကန္ရြာ၌ အဖ ေတာင္သူလယ္သမားႀကီး ဦးေၾကး၊ အမိ ေဒၚဖက္တို႔မွ ဖြားျမင္ခဲ့သည္။

ဆရာစံ၏မိခင္မွာ ပုဂံမင္းလက္ထက္ႏွင့္ မင္းတုန္းမင္းလက္ထက္မ်ားတြင္ နန္းတြင္းအပ်ိဳးေတာ္ျဖစ္သည္။ ဆရာစံမွာ ဦးေၾကးႏွင့္ ေဒၚဖက္တို႔ ၏ သားသမီး ငါးေယာက္အနက္ အေထြးဆံုးသားျဖစ္သည္။ ဆရာစံ၏ငယ္မည္မွာ ေမာင္ရာေက်ာ္ ေခၚ ေမာင္စံ႐ွားျဖစ္သည္။ ဆရာစံ၏ ေမြးခ်င္းမ်ားမွာ ကိုရာၾကဴး၊ မေအးျမင့္ ႏွင့္ မေအးဆင့္တို႔ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ဆရာစံဖခင္ ဦးေၾကးသည္ ေဒၚဖက္ႏွင့္ အေၾကာင္းမပါမီက ေဒၚေဌးႏွင့္ ပထမအိမ္ေထာင္ျပဳ၍ သမီးမရြက္ ထြန္းကားခဲ့သည္။ ပထမဇနီး ေဒၚေဌးကြယ္လြန္ၿပီးမွ ဆရာစံမိခင္ ေဒၚဖက္ႏွင့္ အေၾကာင္းပါ ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

ဆရာစံသည္ အသက္ ၅ ႏွစ္သားအရြယ္ ၁၈၈၁ခုႏွစ္တြင္ ေရႊဘိုနယ္ မင္းကုန္းေက်ာင္းဦး မဂၤလာဆရာေတာ္ထံတြင္ ပညာစတင္သင္ၾကား ခဲ့ေလသည္။ ခုနစ္ႏွစ္ သားအရြယ္တြင္ ျမင္းသူႀကီးရြာ ဘုန္းႀကီးဦးကလ်ာဏေက်ာင္း၌ ဆက္လက္သင္ယူသည္။ သရက္ကန္အေရွ႕ရြာ၊ အေနာက္ရြာၾကားတြင္ရွိေသာ ဦးသူရိယ အုတ္ေက်ာင္း၌ ပညာသင္ယူေနစဥ္ အသက္ ၁၄ ႏွစ္အရြယ္တြင္ ဖခင္ႀကီးကြယ္လြန္ခဲ့ေလသည္။ ၁၈၉၁ခုႏွစ္တြင္ ႐ွင္သာမေဏ (၁) ႏွစ္ေက်ာ္ ဝတ္သည္။

ထို႔ေနာက္ ဆရာစံသည္ အသက္ ၁၆ ႏွစ္တြင္ ရဟန္းေဘာင္မွ လူထြက္၍ မိုးကုတ္ၿမိဳ႕ သို႔တက္၍ ေဆးကု၊ ဇာတာဖြဲ႔ျဖင့္ အသက္၀မ္းျပဳခဲ့သည္။ ဆရာစံသည္ ေအာက္ျပည္ေအာက္ရြာသို႔ဆင္း၍ အလုပ္အကိုင္႐ွာေဖြေနစဥ္ သူ႔အသက္ ၂၀ တြင္ မိခင္ႀကီးကြယ္လြန္ခဲ့ေလသည္။

ထိုမွတဖန္ဆရာစံသည္ မႏၱေလးရတနာဘုမၼိအရပ္ရွိ မဏိရတနာရာမ ျမေတာင္တိုက္တြင္ သကၤန္းဆည္းလ်က္ ပညာဆည္းပူးခဲ့ျပန္သည္။ ဆရာစံသည္ ျမေတာင္တိုက္တြင္ ၂ ႏွစ္ခန္႔ ပညာသင္ၾကားၿပီးေနာက္ လူထြက္၍ ေတာင္ငူဘက္သို႔ သြားေရာက္ေနထိုင္ခဲ့ေလသည္။ ထိုမွတဆင့္ ျဖဴးၿမိဳ႕အေရွ႕ဖက္ရွိ ငါးေခါင္းအင္းရြာသို႔ အလုပ္အကိုင္႐ွာေဖြရန္ ခရီးထြက္ခဲ့ျပန္သည္။ ထိုရြာတြင္ ေနထိုင္စဥ္အတြင္း အညာ ေဒသ ယာဥ္ျခင္းရြာမွေရာက္ရွိေနထိုင္ေသာ ေဒၚေကႏွင့္အေၾကာင္းပါ၍ မမယ္စိန္ႏွင့္ေမာင္ေရႊရင္အမည္ရွိ သမီးတစ္ေယာက္ႏွင့္ သားတစ္ ေယာက္ ထြန္းကားခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ ၁၉၀၉ တြင္ ေကာ့ကရိတ္တြင္ ရဟန္းခံ၍ ရဟန္းဘ၀ျဖင့္ (၂) ႏွစ္ခန္႔ေနၿပီး လူထြက္သည္။

ယင္းေနာက္ ဆရာစံသည္ ေရႊဘိုခ႐ိုင္မွ ေအာက္ျပည္သို႔ စုန္ဆင္း၍ ေကာ့ကရိတ္၊ အေပါင္၊ ကြၽဲျခံ၊ ဘီလူးကြၽန္း ကမာမိုရြာတို႔တြင္ ေဆးဆရာ အျဖစ္ လွည့္လည္ေဆးကု၏။ ဆရာစံသည္ တုိင္းရင္းေဆးကုရာတြင္ နာမည္ႀကီး၍ တပည့္တပန္းေပါမ်ားသည့္အျပင္ ေရာဂါ၏လကၡဏာကို မည္သို႔စစ္ေဆးရမည္၊ မည္ကဲ့သို႔ေသာ ေဆး၀ါးဓာတ္စာတို႔ကို ေပးရမည္ဟူေသာ ကုထံုးအတြက္ “လကၡဏုဇေဆးက်မ္း” ကိုပင္ စီရင္ေရး သားသြားခဲ့သည္။ ထို႔အျပင္ လုပ္ရပ္ႏွင့္ဆိုင္ေသာ “ဝိဇၨာသိပၸံအဂၤုတၱက်မ္း”ႏွင့္ “ညာေဏာဒီဇေဆးက်မ္း” တို႔ကိုလည္း ေရးသားျပဳစုခဲ့သည္။ နကၡတ္ေဗဒင္ဖက္တြင္လည္း ကေညာ္တလိုင္း ဆရာေတာ္ထံ နည္းနာခံယူသင္ၾကား၍ သႀကၤန္စာမ်ားကိုပင္ ဆရာစံအမည္ျဖင့္ ထုတ္ေဝခဲ့ဖူး သည္။ ဆရာစံသည္ တုိင္းရင္းေဆးပညာအစြယ္အပြားမ်ားျဖစ္သည့္ အဂၢိရတ္ပညာႏွင့္ ေဗဒင္နကၡတ္ပညာတို႔ကိုကြၽမ္းက်င္ၿပီး ေနာက္ ဓာတ္ပညာတြင္ အႏုစိတ္သည့္ ေဆးဝါးေဖာ္စပ္မႈႏွင့္ဆုိင္ေသာ “ညာေတာဓိရံက်မ္း” ကို ေရးသားခဲ့ေသးသည္။

ဆရာစံမွာ အရပ္ျမင့္ျမင့္၊ ပိန္ပိန္ပါးပါး၊ အသားညိဳညိဳ၊ ႏွာတံေပၚေပၚႏွင့္ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးေရးေရးရွိ၏။ စကားေျပာတရားေဟာလည္း အလြန္ ေကာင္းသည္ဟု ဆိုၾကသည္။

သို႔ကလို ဆရာစံသည္ ေတာင္သာဂိုဏ္းဝင္ ေဆးဆရာအျဖစ္ ေဆးကုသရင္း လူမႈေရး၊ ဘာသာေရးလုပ္ငန္းမ်ားကို တဖက္တလမ္းမွ ေဆာင္႐ြက္သည္။ ၁၉၀၇ခုႏွစ္ တြင္ ကမာမိုရြာ၌ ဓမၼရကၡိတအသင္းတစ္သင္းကို ဦးစီးတည္ေထာင္ခဲ့သည္။ ဆရာစံမွာ ထိုအသင္းတြင္ ဥကၠဌအျဖစ္ တင္ေျမႇာက္ခံရသည္။ ထို႔ေနာက္ ထိုအသင္းအား ေငြစုေငြေခ်းအသင္းအျဖစ္ေျပာင္းလဲဖြဲ႕စည္းရန္ ဆရာစံစိတ္ကူးမိကာ သမဝါယမအသင္းႏွင့္ ဆက္သြယ္ၿပီး ေငြစုေငြေခ်းအသင္းအျဖစ္ ေျပာင္းလဲဖြဲ႔စည္းခဲ့သည္။ ၁၉၂၀ျပည့္ႏွစ္တြင္ ဆရာစံသည္ သူ၏ဆရာရင္း ျဖစ္ေသာ ဆရာေတာ္ဦးသီဟ သီတင္းသံုးရာ ေညာင္ေက်ာင္းဝင္းအတြင္း၌ သိမ္တေဆာင္ မဟာဒုတ္ စာေရးတံမဲမ်ားျပဳလုပ္ေကာက္ခံခဲ့ရာ အဂၤလိပ္အစိုးရက ဆရာစံအား ထီဖြင့္လွစ္သည္ဟု တရားစြဲကာ ေထာင္ဒဏ္ (၇) လ ခ်မွတ္ခဲ့သည္။ ေထာင္မွလြတ္ၿပီးေနာက္ သိမ္ကို ဆက္လက္အေကာင္အထည္ေဖာ္ေဆာက္လုပ္ခဲ့ရာ အထေျမာက္ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။

ဆရာစံသည္ ၁၉၂၃တြင္ ဂ်ီစီဘီေအအသင္းႀကီးသို႔ ဝင္ေရာက္ခဲ့သည္။ ၁၉၂၅ တြင္ ေရႊဘိုၿမိဳ႕၌က်င္းပေသာ ၁၂ ႀကိမ္ေျမာက္ ႏွစ္ပတ္လည္ ညီလာခံသို႔ ေမာ္လၿမိဳင္ခ႐ိုင္ ကိုယ္စားလွယ္အျဖစ္တက္ေရာက္ခဲ့သည္။ ၁၉၂၈ ခုႏွစ္ ဂ်ီစီဘီေအ စံုစမ္းေရးေကာ္မတီဥကၠဌအျဖစ္ သာယာ ဝတီခ႐ိုင္၊ ဖ်ာပံုခ႐ိုင္၊ ျပည္ခ႐ိုင္၊ ကသာခ႐ိုင္၊ ေရႊဘိုခ႐ိုင္၊ မုံရြာခ႐ိုင္၊ သရက္ခ႐ိုင္၊ အင္းစိန္ခ႐ိုင္မ်ားအတြင္းရွိ ေက်းရြာမ်ားသို႔ လွည့္လည္ကာ ေတာင္သူ လယ္သမားတို႔၏ ဆင္းရဲဒုကၡအေျခအေန အေၾကာင္းစံုကို စံုစမ္း၍ အမႈတြဲေပါင္း (၁၇၀) မွ်ရွိေသာ အစီရင္ခံစာကို တင္သြင္းခဲ့သည္။ အဆိုပါအစီရင္ခံစာ၌ နယ္ခ်ဲ႕အဂၤလိပ္တို႔၏ ဥပေဒမဲ့က်ဴးလြန္ေစာ္ကားမႈမ်ားကို သက္ေသအေထာက္အထားအျပည့္အစံုျဖင့္ ဂ်ီစီဘီေအ ဗဟိုဌာနခ်ဳပ္သို႔ အၾကံျပဳတင္ျပခဲ့သည္။ သို႔ရာတြင္ ဗဟိုဌာနခ်ဳပ္က ဆရာစံ၏အၾကံေပးခ်က္ကို လက္မခံခဲ့ေခ်။

ထို႔ေၾကာင့္ ဆရာစံသည္ ေတာင္ငူညီလာခံႀကီး ၿပီးစီးေသာအခါ ဝံသာႏုေခါင္းေဆာင္အခ်ိဳ႕၏ ေပ်ာ့ညံ့မႈ၊ အဂၤလိပ္အစိုးရအား အေလ်ာ့ေပး ေစ့စပ္လိုမႈ၊ ရာထူးဂုဏ္ထူးမက္ေမာမႈတို႔ကို ျမင္ေတြ႕လာခဲ့သျဖင့္ လက္နက္ကိုင္လမ္းစဥ္ကို ကိုယ္တုိင္ဦးေဆာင္ဆင္ႏႊဲရန္ ဦးစိုးသိမ္း ဂ်ီစီ ဘီေအႏွင့္ အဆက္အသြယ္ ျဖတ္ေတာက္လုိက္ေလသည္။

ထို႔ေနာက္ အဂၤလိပ္အစိုးရ၏ ဖိႏွိပ္ညႇင္းပမ္းႏွိပ္စက္ခံရသျဖင့္ အစိုးရအား နာက်ည္းေနေသာ သာယာဝတီနယ္မွ စတင္ကာ နယ္ခ်ဲ႕အစိုးရအား ေတာ္လွန္ပုန္ကန္မႈျပဳလုပ္ပါက ေအာင္ျမင္ႏိုင္သည္ဟုယူဆကာ အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕တို႔အား စတင္ပုန္ကန္ရန္အတြက္ သာယာဝတီနယ္ကို ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့ေလသည္။

ဤသို႔ျဖင့္ ၁၉၃၀ ျပည့္ႏွစ္ ဇန္နဝါရီ ၁၈ ရက္တြင္ နယ္ခ်ဲ႕အစိုးရအား လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ရန္ ေမာ္လၿမိဳင္မွ သာယာဝတီသို႔ ထြက္ခြာလာ ခဲ့သည္။ ၁၉၃၀ ျပည့္ႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလ ၂၆ တြင္ သာယာဝတီ အင္းရြာ မက်ီးကုန္းဘုန္ႀကီးေက်ာင္း၌ ဝံသာႏုလယ္သမားေခါင္းေဆာင္ မ်ားႏွင့္ လွ်ိဳ႕ဝွက္အစည္းအေဝးျပဳလုပ္ၿပီး ႏိုင္ငံတဝွမ္းရွိ လယ္သမားမ်ားႏွင့္ ဂဠဳန္တပ္မ်ားကို စတင္ဖြဲ႕စည္းသည္။

၁၉၃၀ ေအာက္တိုဘာ ၂၈တြင္ တုိက္ႀကီးၿမိဳ႕နယ္ ဥကၠံၿမိဳ႕အေရွ႕ေျမာက္အရပ္ရွိ ျမစိမ္းေတာင္ညိဳဘုရားတြင္ ဆရာစံသည္ လက္ပံပင္မွ ဂဠဳန္ငွက္မင္းဟူေသာ အဓိပၸါယ္ျဖင့္ ‘သုပဏၰက ဂဠဳနရာဇာ’ဘြဲ႕ကို ခံယူ၍ ဥပုသ္ႀကီးဝင္ခဲ့သည္။ ဆရာစံသည္ ဂဠဳန္တပ္ဖြဲ႕ဝင္မ်ားကို ‘က’၊ ‘ခ’ ဟူ၍ ႏွစ္မ်ိဳးခြဲျခားထားသည္။ ‘က’ ဂဠဳန္ တပ္ဖြဲ႕ဝင္မ်ားသည္ လက္နက္စြဲကိုင္လ်က္ နယ္ခ်ဲ႕အစိုးရတပ္မ်ားကို ေရွ႕တန္းမွ တုိက္ခိုက္ရသည္။ အာဏာဖီဆန္ေသာအေနျဖင့္ အစိုးရသစ္ေတာႀကိဳးဝိုင္း မ်ားအတြင္းသို႔ဝင္၍ သစ္ဝါးမ်ားခုတ္ၾကရမည္။ ‘ခ’ ဂဠဳန္တပ္မ်ားသည္ ေနာက္ပိုင္းမွ စားနပ္ရိကၡာမ်ား ေထာက္ပံ့ရသည္။ ထို႔အျပင္ ေရွ႕တန္းမွလိုအပ္ေသာ အကူအညီမ်ားကို ေပးရမည့္အျပင္ ‘က’ ဂဠဳန္တပ္ဖြဲ႕ဝင္မ်ား တုိက္ပြဲ က်ဆံုးလွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေထာင္တန္းက်လွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း က်န္ရစ္သူ အိမ္ေထာင္စုဝင္မ်ားကို ‘ခ’ ဂဠဳန္တပ္ဖြဲ႕ဝင္မ်ားက ဝိုင္းဝန္းေစာင့္ေ႐ွာက္ရသည္။

ဆရာစံသည္ ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ အခိုင္အမာတပ္စြဲရန္ အလံေတာင္တြင္ ၁၉၃၀ ဒီဇင္ဘာ ၂၁ တြင္ ဌာနခ်ဳပ္ျပဳလုပ္ခဲ့သည္။ အလံေတာင္ သည္ သာယာဝတီၿမိဳ႕၏ အေရွ႕ဘက္ ၁၅ မိုင္ခန္႔အကြာ ပဲခူး႐ိုးမေတာင္တန္းတန္းတြင္ ရွိသည္။

ဆရာစံသည္ ဂဠဳန္တပ္၏ေအာင္လံကိုလည္း တီထြင္ခဲ့သည္။ ဂဠဳန္တပ္၏ေအာင္လံမွာ နဂါးကို ဂဠဳန္သုတ္ေနပံုျဖစ္သည္။ နဂါးသည္ နယ္ ခ်ဲ႕အဂၤလိပ္တို႔ကို ရည္ၫႊန္းထားျခင္းျဖစ္သည္။ နယ္ခ်ဲ႕အဂၤလိပ္ (နဂါး) ကို ဂဠဳန္လာသုတ္သည့္အဓိပၸါယ္ျဖင့္ စီစဥ္ျခင္းျဖစ္သည္။

ဆရာစံ၏ ဂဠဳန္တပ္သည္ စည္း႐ုံးေရးဘက္တြင္ အားေကာင္းေသာ္လည္း လက္နက္အင္အားဘက္တြင္ လြန္စြာခ်ိဳ႕တဲ့သည္။ ပုန္ကန္ခ်ိန္၌ သူတို႔သည္ ေခတ္မီ လက္နက္ဆို၍ ျပည္တြင္းျဖစ္ လုပ္ေသနတ္အလက္(၃၀)ခန္႔သာ ရွိသည္။ က်န္လက္နက္မ်ားမွာ ဓား၊ လွံ၊ ဝါးခၽြန္၊ ဒူးေလး၊ ေကာက္စြ၊ ဝါးရင္းတုတ္ စသည္တို႔ သာျဖစ္သည္။ ေခတ္မီေသနတ္မ်ားသာမက စက္ေသနတ္မ်ားပင္ စြဲကိုင္ထားေသာ နယ္ခ်ဲ႕ၿဗိတိသွ်စစ္တပ္ မ်ားကို တိုက္ခိုက္ရန္မလြယ္ေၾကာင္း သူတို႔ မသိမ ဟုတ္ သိၾကသည္။

သို႔ေသာ္ ထိုစဥ္က ေတာင္သူလယ္သမားတို႔ကလည္း စီးပြားေရးက်ပ္တည္းမႈဒဏ္ႏွင့္ အစိုးရ၏ အမ်ိဳးမ်ိဳးႏွိပ္စက္ညႇင္းပမ္းေသာဒဏ္ကို မခံရပ္ႏိုင္သည့္အတြက္ အသက္႐ွင္လ်က္ ဆင္းရဲငတ္ျပတ္ကာေနရျခင္းထက္ မိမိထက္ အစစအရာရာအင္အားႀကီးမားေသာရန္သူကို ရွိ သည့္လက္နက္ျဖင့္ တြန္းလွန္တုိက္ခုိက္ၿပီး ဂုဏ္သိကၡာရွိရွိေသရျခင္းက ျမတ္သည္ဟု ခံယူခဲ့ေလသည္။

ထိုစဥ္က ျမန္မာျပည္ဘုရင္ခံ ဆာခ်ားလ္အင္းနစ္သည္ ဘိလပ္သို႔ ျမန္မာျပည္ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲအုပ္ခ်ဳပ္ေရးအတြက္ ဘိလပ္ပါလီမန္အစိုးရႏွင့္ ေဆြးေႏြးရန္ ခြင့္ယူ၍ ျပန္သြားစဥ္ ျမန္မာလူမ်ိဳး ဆာေဂ်ေအေမာင္ႀကီးအား ေခတၱဘုရင္ခံအျဖစ္ ခန္႔အပ္ခဲ့သည္။ ဆာေဂ်ေအေမာင္ႀကီးသည္ တုိင္းခန္းလွည့္လည္ရင္း သာယာဝတီသို႔အေရာက္ အစိုးရစစ္တပ္မ်ားက ေက်းရြာမ်ားအား မတရားဖိႏွိပ္ရက္စက္မႈမ်ားကို ရြာသားတို႔က ေလွ်ာက္လႊာမ်ားေရးသား၍ ေခတၱဘုရင္ခံ ဆာေဂ်ေအေမာင္ႀကီးထံသို႔ တုိင္တန္းၾကသည္။ သာယာဝတီ ဒီစႀကိတ္ေကာင္စီလူႀကီးမ်ားက ဘုရင္ခံထံသို႔ဆက္သေသာ ဧည့္ခံၾသဘာစာတြင္ ျပည္သူတို႔ၾကည္ျဖဴစြာမေပးလိုေသာ သႆေမစႏွင့္လူခြန္ကို ဖ်က္သိမ္းသင့္ေၾကာင္း အႀကံေပးခဲ့ၾကသည္။

သို႔ေသာ္ ဆာေဂ်ေအေမာင္ႀကီးက … “အစိုးရစစ္တပ္မ်ားက ေက်းရြာမ်ားကို ႏွိပ္စက္သည္ဟု တိုင္တန္းထားေသာ ေလွ်ာက္လႊာမ်ားကို ရ ေၾကာင္း”၊ သႆေမစ ႏွင့္လူခြန္ကို အစိုးရက ဖ်က္သိမ္းရန္ မႀကံရြယ္ေၾကာင္း” ေျပာဆိုခဲ့သည္။ ဘုရင္ခံထံမွ ျငင္းဆိုေသာစကားကို ၾကားရ ေသာအခါ ေတာင္သူလယ္သမားတို႔အဖို႔ “ေသလွ်င္ေျမႀကီး ႐ွင္လွ်င္ေရႊထီး” ဟူသကဲ့သို႔ ေတာ္လွန္ပုန္ကန္ရန္မွတပါး အျခားမရွိၿပီဟု စိတ္ႏွလံုး ဒံုးဒုံးခ်လိုက္ၾကေလေတာ့သည္။​ ဤသို႔ျဖင့္ ဆရာစံ၏အမိန္႔ျဖင့္ ၁၉၃၀ ဒီဇင္ဘာလ ၂၂ရက္ေန႔တြင္ ရဲေက်ာ္ထင္ဘြဲ႕ရ ဗိုလ္ဘိုးေဆာ့ ေခါင္းေဆာင္ေသာ ေတာင္သူလယ္သမား ဂဠဳန္တပ္ဖြဲ႕ဝင္မ်ားသည္ သာယာဝတီေထာင္ဖြင့္ရန္ သာယာဝတီၿမိဳ႕သို႔ ခ်ီတက္ရာ စမ္းတြင္းရြာ အနီးတြင္ ဇိမ္ဇာရြာသူႀကီး ဦးဖိုးၫြန္႔ႏွင့္ ေနာက္လိုက္မ်ားကို ေတြ႕ရွိၿပီး တိုက္ခိုက္မႈျဖစ္ပြားရာမွ ေတာင္သူလယ္သမားအေရးေတာ္ပံုႀကီး စတင္ ခဲ့ေလသည္။

ဤသို႔ေသာ အေျခအေနတို႔ေၾကာင့္ လယ္သမားအေရးေတာ္ပံုႀကီး ေပၚေပါက္ရျခင္းႏွင့္ပတ္သက္၍ ထိုစဥ္က နယ္ခ်ဲ႕ၿဗိတိသွ်အစိုးရက သူတို႔၏ စာအုပ္ျပာ အစီရင္ခံစာ၌ “မင္းေလာင္း႐ူးႏွင့္ ဓားျပတစ္စု” တို႔၏ထႂကြျခင္းသာျဖစ္ေလသည္ဟု အေရးေတာ္ပံုႀကီးကို ေမွးမွိန္ေသး သိမ္ေစရန္ ခ်ိဳးႏွိမ္ေဖာ္ျပခဲ့ေလသည္။

နယ္ခ်ဲ႕တို႔က မည္သို႔ပင္ခ်ိဳးႏွိမ္ေစကာမူ ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းက ဂဠဳန္ပ်ံဒီပနီဋီကာ၌ -

“ေၾသာ္… ျမန္မာျပည္တဝွမ္းတြင္ျဖင့္ သာယာဝတီစခန္းဆီက အာဇာနည္အစြမ္းေတြ ဟိုလာရင္ ရမန္က ဗဟိုရ္ပုလႅင္ပ်ံမွာ သမထ မတိမ္းေအာင္လို႔တဲ႔ ဗိုလ္ဝင္ခံကာ ျမန္မာ့ကိန္းေတြႏွင့္ ျမစိမ္းေတာင္ညိဳညိဳက ရဂံုစံခ်င္စရာ တပည့္တို႔မွာျဖင့္ ဥဳံ အရဟံ သစၥာ ဂတိေတြႏွင့္… ဂဠဳန္ သရဏံ ဂစၦာမိၾကေလေတာ့” ဟု ေရးသားကာ ေထာက္ခံအားေပးခဲ့ေလသည္။

ၿဗိတိသွ်အစိုးရ၏ အရာရွိတစ္ဦးျဖစ္ေသာ အေရးပိုင္ မစၥတာ ေမာရစ္ေကာလစ္ ကလည္း ၿဗိတိသွ်အစိုးရႏွင့္ ဆန္႔က်င္ၿပီးသူ “ျမန္မာျပည္တြင္ စစ္ေဆးခဲ့ေသာ အမႈအခင္းမ်ား” (Trails in Burma) စာအုပ္၌ -

“ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ၿဗိတိသွ်တို႔ မလုပ္သင့္ေသာလုပ္ငန္းႏွစ္ရပ္ကို မွားယြင္းစြာလုပ္ကိုင္ခဲ့ၾကေလသည္။ ပထမအခ်က္မွာ ၿဗိတိသွ်တို႔၏ အက်ိဳး စီးပြားသက္သက္ကိုသာ ထာဝစဥ္ေ႐ွး႐ႈထားျခင္းႏွင့္ ဒုတိယအခ်က္မွာ ျမန္မာတို႔အား လူသားအခ်င္းခ်င္းဟူ၍ သေဘာမထားႏိုင္ဘဲ နိမ့္က် ယုတ္ညံ့ေသာ တိရိစာၦန္မ်ားသဖြယ္ သေဘာထားျပဳမူျခင္းတို႔ပင္ ျဖစ္ေလသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ေငြကလည္း မရွိ၊ ကြၽမ္းက်င္မႈလည္းမရွိေသာ ျမန္မာတို႔မွာ ေဖာင္စီးရင္းေရငတ္ဆိုသလို ကိုယ့္ေျမေပၚမွာပင္ျဖစ္လ်က္ ေနစရာမရွိ၊ စားစရာမရွိ ဆင္းရဲငတ္ျပတ္လွ၏။ ထိုမြဲငတ္မႈေၾကာင့္ပင္ ျမန္မာတို႔မွာ လူရာမဝင္ျဖစ္ခဲ့ရ၏။

သို႔ေသာ္ (၁၉၃၀) ျပည့္ႏွစ္တြင္ရွိေသာ အေျခအေနဆိုးမ်ားအရ ျမန္မာလူမ်ိဳးတို႔သည္ မိမိတို႔အေပၚတြင္ စိတ္ေကာင္းထားပါသည္ဆိုေသာ ၿဗိတိသွ်အစိုးရ၏ေစတနာကို ယံုၾကည္ႏိုင္စရာအေၾကာင္းမရွိေတာ့ေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ လယ္သမားသူပုန္ထပြဲႀကီး (ဝါ) လယ္သမားေတာ္လွန္ေရး ႀကီး ေပၚေပါက္လာရျခင္းပင္ျဖစ္ေလသည္” ဟူ၍ ေရးသားထားေလသည္။

ေတာင္သူလယ္သမားအေရးေတာ္ပံုသည္ သာယာဝတီနယ္ ဇိမ္စာ၊ အင္းေကာက္၊ ေရတိုက္၊ ဖားေရႊေက်ာ္၊ ဆီႏွစ္ခြ၊ လွည္းလမ္းကူး အစရွိ ေသာ ေက်းရြာမ်ားမွ စတင္ကာ ရက္အနည္းငယ္အတြင္း သာယာဝတီနယ္အႏွံ႔ တိုက္ပြဲမ်ားျဖစ္ပြားခဲ့သည္။

နယ္ခ်ဲ႕အစိုးတပ္မ်ားလည္း ထိတ္လန္႔တုန္လႈပ္သြားကာ အျပင္းအထန္ႏွိမ္နင္းခဲ့ရသည္။ အျခားနယ္မ်ားသို႔ ေတာ္လွန္ပုန္ကန္မႈမ်ား မျပန္႔ ပြားေစရန္လည္း အစြမ္းကုန္တားဆီးခဲ့ရသည္။ ၿဗိတိသွ်အစိုးရသည္ မည္မွ်ေလာက္ဗ်ာမ်ားသြားသည္ဟူမူ ခြင့္ယူထားေသာ ဘုရင္ခံ ဆာ ခ်ားလ္အင္းနစ္သည္ ခြင့္ရက္မေစ့မီ ျမန္မာျပည္သို႔အျမန္ျပန္လာရၿပီး လွံက်ိဳး ဓားပဲ့ႏွင့္ ဒူးေလးမွလြဲ၍ လက္နက္ေကာင္းဟူ၍ လံုးဝမရွိ ေသာဂဠဳန္တပ္မ်ားကို ျမန္မာျပည္ရွိ စစ္တပ္၊ ပုလိပ္တပ္မ်ားအျပင္ ဘိလပ္မွ ေဂါရာတပ္၊ အိႏိၵယမွ ပန္ခ်ာပီတပ္မ်ားပင္ေခၚယူကာ ေခတ္မီ လက္နက္မ်ားျဖင့္ အျပင္းအထန္ႏွိမ္နင္းခဲ့ရေလသည္။

ေခါင္းေဆာင္ႀကီးဆရာစံအား ဖမ္းဆီးႏိုင္ရန္ ဆုေငြ ၅၀၀၀ိ/- ေပးမည္ဟု ၁၉၃၁ ဇန္နဝါရီလ ၉ ရက္ေန႔တြင္ ေၾကညာခဲ့ေလသည္။ ထိုမွတဖန္ ငါးမည္ရ ဆရာစံ ဆုေငြ ၅၀၀၀ိ မွ ၁၀၀၀၀ က်ပ္အထိတိုးေပးမည္ဟု ဧၿပီလ ၂၃ ရက္ေန႔တြင္ ထပ္မံေၾကညာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

ဆရာစံသည္ မူလက ခ႐ိုင္အသီးသီးတြင္ တၿပိဳင္နက္တည္း ထႂကြပုန္ကန္ရန္ အစီအစဥ္မ်ား ျပဳလုပ္ထားေသာ္လည္း အျခားခ႐ိုင္မွ ပုန္ကန္ ထႂကြမႈမ်ားမရွိေသးဘဲ သာယာဝတီခ႐ိုင္ထဲ၌သာ ပုန္ကန္လ်က္ရွိရာ နယ္ခ်ဲ႕တပ္မ်ား အလံုးအရင္းႏွင့္ ဖိ၍တုိက္ခိုက္မႈမ်ားေၾကာင့္ ဆရာစံ အား အစိုးရတပ္မ်ားက လက္ရဖမ္းဆီးသြားမည္ကို စိုးရိမ္ေသာေၾကာင့္ ေခတၱခဏမွ် တေနရာသို႔ ေ႐ွာင္တိမ္းရန္ အႀကံေပးၾကသည္။ ဤသို႔ ျဖင့္ ဆရာစံသည္ အလံေတာင္စခန္းကို ဘားမား႐ိုင္ဖယ္တပ္မ်ား တက္ေရာက္သိမ္းပိုက္သည့္ေန႔မွာပင္ အလံေတာင္စခန္းမွ တိမ္းေ႐ွာင္သြား ခဲ့သည္။

၁၉၃၁ခု ဇူလိုင္လတြင္ ဆရာစံသည္ ႐ွမ္းျပည္သို႔တိမ္းေ႐ွာင္၍ ႐ွမ္းေတာင္သူႀကီးမ်ားႏွင့္ဖြဲ႔စည္းထားေသာ ဂဠဳန္တပ္မ်ားျဖင့္ ေနာင္ခ်ိဳ၊ ေနာင္ပိန္၊ ရပ္ေစာက္တို႔ရွိ နယ္ခ်ဲ႕အစိုးရတပ္မ်ားအား ခ်ီတက္တုိက္ခိုက္သည္။

ထို႔ေနာက္ ၁၉၃၁ ၾသဂုတ္ ၂တြင္ ဆရာစံအား ေနာင္ခ်ိဳၿမိဳ႕ ေျမာက္ဘက္ သံုးဆယ္နယ္၊ ကုလားကြဲခ႐ိုင္ ဟိုခိုေနာင္ကြမ္းရြာအနီးတြင္ အဂၤ လိပ္ ပုလိပ္တပ္မ်ားက ဖမ္းဆီးရမိခဲ့သည္။ ၾသဂုတ္လ ၄ ရက္ေန႔တြင္ ဆရာစံအား ပုလိပ္တို႔က ဝါးညႇပ္ေျခထိပ္ခတ္ၿပီး ေနာင္ခ်ိဳအခ်ဳပ္ေထာင္သို႔ ပို႔သည္။ ထိုမွတဆင့္ စစ္တပ္အေစာင့္အေ႐ွာက္မ်ားျဖင့္ ဆရာစံအား သာယာဝတီေထာင္သို႔ပို႔ခဲ့ရာ ၾသဂုတ္ ၁၄ ၇က္ေန႔တြင္ သာယာဝတီ ေထာင္သို႔ေရာက္သည္။

၁၉၃၁ ၾသဂုတ္ ၁၅ တြင္ ဆရာစံအား သာယာဝတီတရား႐ုံးသို႔ ႐ုံးထုတ္စစ္ေဆး၍ ၾသဂုတ္လ ၂၈ ရက္ေန႔တြင္ တရားသူႀကီး မစၥတာကန္းလခ္ (Mr. J.R.E Cunliffe) မစၥတာဒါဝုဒ္ (Mr. A.J. Darwood) ႏွင့္ ဦးဘဦး (ေနာင္ျမန္မာႏိုင္ငံသမၼတႀကီး ေဒါက္တာဘဦး) တို႔ပါဝင္သည့္ တရား႐ုံးက ဆရာစံအား အိႏိၵယရာဇသတ္ႀကီးပုဒ္မ ၁၂၁ အရ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္ေၾကာင္းထင္႐ွား၍ ေသဒဏ္အမိန္႔ခ်မွတ္လုိက္သည္။

နယ္ခ်ဲ႕အစိုးရသည္ ဆရာစံအား အထူးတရား႐ုံးတြင္ စစ္ေဆးစဥ္ကပင္ ဆရာစံက မည္သို႔မွ် မထုေခ်ဘဲ ေနမည္ကိုလည္းေကာင္း၊ ထုေခ်ျပန္ လွ်င္လည္း အဂၤလိပ္အစိုးရ၏ ကြၽန္ဘဝမွလြတ္ေျမာက္ရန္ ေတာ္လွန္ပုန္ကန္ရပါသည္ဟုလည္းေကာင္း ထုေခ်မည္ကို အထူးစိုးရိမ္ခဲ့သည္။ အကယ္၍ တရား႐ုံးေပၚတြင္ ဆရာစံက မည္သို႔မွ်မထုေခ်ဘဲ ေရငံုႏႈတ္ပိတ္ေနပါက ဆရာစံအား ေသဒဏ္အျပစ္ေပးရမည္မွာလည္း အစိုးရ အတြက္အခက္ျဖစ္ေနသည္။ ထိုနည္းတူ ဆရာစံအား အျပစ္မွ လႊတ္ရမည္မွာလည္း မျဖစ္ႏိုင္ေပ။ ထိုသို႔ အစိုးရမွာ ေဘးက်ပ္နံက်ပ္ျဖစ္ေနစဥ္ ဆရာစံအား ႐ုံးတင္စစ္ေဆးေသာအခါ ဆရာစံသည္ တရား႐ုံးေပၚ၌ ထုေခ်ခဲ့ေလသည္။

စင္စစ္ ဆရာစံထုေခ်သည္ဆိုေသာထုေခ်လႊာမွာ ဆရာစံ၏သေဘာဆႏၵအရ ဆရာစံကိုယ္တုိင္ေရးသားထားေသာ ထုေခ်လႊာမဟုတ္ေပ။ ဆရာစံဘက္မွ အခမဲ့လုိက္ပါေဆာင္႐ြက္ခဲ့ၾကေသာ ေဒါက္တာဘေမာ္ႏွင့္ သာယာဝတီဦးပုတို႔က အဂၤလိပ္တို႔အလိုက် အဂၤလိပ္လိုေရးသား ထားသည့္ထုေခ်လႊာကို ဆရာစံအား လက္မွတ္ေရးထိုးေစၿပီး ဆရာစံကတင္သြင္းသည့္အေနျဖင့္ ေရးသားေလွ်ာက္ထားထားျခင္းျဖစ္သည္။

ထုေခ်လႊာတြင္ -

“ဂဠဳန္အဖြဲ႕ဝင္အသင္းသားမ်ားသည္ အဖြဲ႕၏ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွင့္ ေသြးထြက္သံယိုအၾကမ္းမလုပ္ရန္ ကြႏ္ု္ပ္က အတိအလင္းထုတ္ျပန္သည့္ အမိန္႔တို႔ကိုမနာခံဘဲ အၾကမ္းဖက္မႈမ်ားျပဳလုပ္ၾကရန္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကသည္ ဟူ၍လည္းေကာင္း၊ အၾကမ္းဖက္ရန္တုိက္တြန္းၾကသည့္ ေခါင္း ေဆာင္မ်ားက မိမိတို႔ဘက္၌ လူအမ်ားပါသည္ကို သိၾကသည့္အတုိင္း ကြၽႏ္ုပ္ထံအမိန္႔မ်ားကိုမလိုက္နာဘဲ ျငင္းဆန္ခဲ့ၾကသည္ ဟူ၍ လည္းေကာင္း၊ ဂဠဳန္အဖြဲ႕ဝင္အသင္းသားတို႔သည္ ကြၽႏု္ပ္၏အမိန္႔ႏွင့္ အဖြဲ႕၏ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ားကို ဆန္႔က်င္လ်က္ျပဳလုပ္ေနၾကျခင္းမ်ားကို ကြၽႏု္ပ္ေတြ႕ေသာအခါ ထို အသင္းသားမ်ားအေပၚမအုပ္ခ်ဳပ္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ အလံေတာင္မွ ထြက္ခြာလာသျဖင့္ ကၽြႏု္ပ္သည္ ထိုအသင္းသားမ်ား အၾကမ္းပတမ္းျပဳလုပ္ ျခင္းကို ကၽြႏု္ပ္က မႏွစ္သက္ေသာေၾကာင့္ ထိုအမႈမ်ားသည္ ကၽြႏု္ပ္ႏွင့္ ဘာမွ်မသက္ဆုိင္ေတာ့ေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ ထုေခ်ခဲ့သည္။

ဆရာစံသည္ အဂၤလိပ္အစိုးရအား လူစုက ေတာ္လွန္ပုန္ကန္ခဲ့သည့္အတြက္ မည္သည့္နည္းႏွင့္မွ် အစိုးရက သူ႔အား အသက္ခ်မ္းသာေပးမည္ မဟုတ္သည္ကို နားလည္ၿပီးျဖစ္ေလသည္။ သို႔ေသာ္ ဆရာစံသည္ ၄င္း၏ ေရွ႕ေနႀကီးမ်ား၏ဆႏၵအရ ထုေခ်လႊာကို လက္မွတ္ေရးထိုးခဲ့ရေလ သည္။ အကယ္၍ ေဒါက္တာဘေမာ္ႏွင့္ ၄င္း သာယာဝတီဦးပုတို႔၏ ပေယာဂေၾကာင့္သာမဟုတ္ခဲ့လွ်င္ ဆရာစံသည္ အဆိုပါ အဂၤလိပ္လို ေရးသားထားေသာ ထုေခ်လႊာကိုလက္မွတ္ေရးထိုးၿပီး အဂၤလိပ္အစိုးရထံအညံ့ခံသည့္အေနျဖင့္ တင္သြင္းလိမ့္မည္မဟုတ္ေခ်။ ေဒါက္တာ ဘေမာ္ႏွင့္ သာယာဝတီဦးပုတို႔ကသာ အဂၤလိပ္တို႔အလုိက် ဆရာစံကို တဖက္သတ္သိမ္းသြင္း၍ လွည့္ျဖားကာ ထုေခ်လႊာတင္သြင္းခိုင္းသည့္ အတြက္ ၄င္းတို႔ႏွစ္ဦးသည္သာ လံုးဝတာဝန္ရွိေလသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ဦးဘခိုင္ (ေဖဘီယန္)က သူ၏ “ျမန္မာျပည္ႏုိင္ငံေရးရာဇဝင္” စာအုပ္ စာမ်က္ႏွာ ၁၃၉တြင္-

“ဤကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ ဆရာစံအတြက္ ထုေခ်လႊာတင္သြင္းေသာ ေဒါက္တာဘေမာ္ႏွင့္သာယာဝတီဦးပု အစရွိေသာပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ားက ဆရာစံအတြက္ အဘယ့္ေၾကာင့္ ထုေခ်လႊာေရးသားရသနည္း။ ဆရာစံႀကိဳးဒဏ္ကလြတ္မည္ဟု မည္သည့္အေၾကာင္းမ်ားျဖင့္ ထင္ျမင္သ နည္း။ ဆရာစံ ဤကဲ့သို႔ထုေခ်လႊာတင္သြင္းလွ်င္ လြတ္လိမ့္မည္ဟု အဘယ့္ေၾကာင့္ အႀကံဉာဏ္ေပးရသည္ကို တုိင္းျပည္အား ႐ွင္းျပသင့္ ေပသည္။ ဆရာစံမွာ ေသခါနီး အႀကံေကာင္းဉာဏ္ေကာင္းေပးမည့္သူ မရွိသျဖင့္ ဝမ္းနည္းဖြယ္ပင္”ဟု ေရွ႕ေနႀကီးမ်ား၏ဆႏၵအရ ထုေခ် လႊာကို ဆရာစံလက္မွတ္ထုိးျခင္းႏွင့္ပတ္သက္၍ မွတ္ခ်က္ခ်ထားေလသည္။

အကယ္၍ ဆရာစံအတြက္ ထုေခ်လႊာကို ေရးသားခဲ့ၾကသည့္ ေဒါက္တာဘေမာ္အမွဴးျပဳသည့္ ေရွ႕ေနႀကီးမ်ားက ဆရာစံလြတ္ေျမာက္ေစရန္ ဆိုသည့္ စိတ္ရင္းေစတနာေကာင္းျဖင့္ ေရးသားရပါသည္ဟုဆိုပါကလည္း ၁၉၃၁ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၂ တြင္က်င္းပေသာ ဥပေဒျပဳလႊတ္ေတာ္ အစည္းအေဝး၌ “ကြၽႏ္ုပ္တို႔၏ တာဝန္ဝတၱရားမွာ ႐ွင္းလွပါသည္။ မၿငိမ္သက္မႈမွန္သမွ်ကို အစြမ္းကုန္ေခ်မႈန္းခဲ့ရေပမည္။ ဤပုန္ကန္ထႂကြမႈ တြင္ ေခါင္ေးဆာင္ခဲ့သူမ်ားကိုလည္း ႀကီးမားေသာ အျပစ္ဒဏ္မ်ားကို ေပးရမည္။” ဟု ဘုရင္ခံခ်ားလ္အင္းနစ္စ္ ထုတ္ေဖာ္ေၾကညာခဲ့ေသာ ေၾကညာခ်က္ကို အဆိုပါေရွ႕ေနႀကီးမ်ား သတိျပဳမိခဲ့ပါသည္။

ထို႔အျပင္ ေဒါက္တာဘေမာ္သည္ အထူးခံု႐ုံးဥကၠဌတရားသူႀကီး မစၥတာ ကန္းလစ္ဖ္၏ မိတ္ေဆြရင္းတစ္ဦးျဖစ္သည္။ မစၥတာကန္းလစ္ဖ္က ေဒါက္တာဘေမာ္အား အခြင့္ေကာင္းႀကံဳႀကိဳက္စဥ္ တရားခံဘက္မွ လိုက္ပါေဆာင္႐ြက္ျခင္းျဖင့္ ႏိုင္ငံေရးနယ္ပယ္ထဲ ဝင္ေရာက္ေရးအတြက္ အခြင့္အေရးေကာင္းတစ္ခုရႏိုင္ေၾကာင္း ေျပာဆိုခဲ့၏။ ထိုအခ်ိန္က ေဒါက္တာဘေမာ္မွာ နာမည္လူသိ မမ်ားေသးေသာ ဝတ္လံုးေတာ္ရကေလး ျဖစ္သည္။ ဤသို႔အခြင့္အေရးရစဥ္ ႏိုင္ငံေရးနယ္ပယ္တြင္ ေပၚလြင္ေအာင္လုပ္ရန္ စိတ္ကူးရခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အခြင့္ေကာင္းတစ္ရပ္အ ေနျဖင့္ ဆရာစံအတြက္ လုိက္ပါေဆာင္ရြက္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

စင္စစ္ ေဒါက္တာဘေမာ္သည္ ေနာင္လာေနာက္သားမ်ားအတြက္ သမိုင္းတြင္က်န္ရစ္ေစရန္ ရာဇဝင္ေျပာင္ေျမာက္မည့္ စကားလံုးမ်ားျဖင့္ အစိုးရ၏အျပစ္မ်ားကို တရားခြင္တြင္ေဖာ္ထုတ္ဖြင့္ခ်ရန္ ဆရာစံအားအႀကံဉာဏ္ေကာင္းေပးရမည့္အစား ႏိုင္ငံေရးခုတံုးလုပ္ကာ ကိုယ္က်ိဳး ႐ွာခဲ့သည္။ ဆရာစံအား နယ္ခ်ဲ႕အစိုးရထံ အညံ့ခံေစျခင္းျဖင့္ ဆရာစံ၏ဇာတိေသြးဇာတိမာန္ကို ေသးသိမ္ေမွးမွိန္ေစရန္ အႀကံေပးခဲ့သည့္ ေဒါက္တာဘေမာ္လိုလူမ်ိဳးအား အားကိုးမိသည့္ ဆရာစံ၏ အမွားလည္းျဖစ္ေပသည္။

ဆရာစံသည္ မည္သို႔မွ် မေခ်ပဘဲ ေရငံုႏႈတ္ပိတ္ေနပါက ဤကဲ့သို႔ ႀကိဳးဒဏ္ေပးျခင္းကို ခံရဖို႔မရွိေခ်။ ႀကိဳးဒဏ္ခံရေစဦး အဂၤလိပ္တို႔ အုပ္ ခ်ဳပ္ျခင္းကိုမႏွစ္သက္၍ ခုခံတုိက္ခုိက္ရသည္ဟု ထုေခ်ပါကလည္း စိတ္သက္သာဖြယ္ရွိေသးသည္ဟု ေပ်ာ္ဘြယ္သခင္ဗေဆြက သူ၏ “ဗမာ့ပုန္ကန္မႈမ်ား” စာအုပ္ စာမ်က္ႏွာ ၁၄၄တြင္ သံုးသပ္ထားေပသည္။

မည္သို႔ဆိုေစ ဆရာစံသည္ အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕အစိုးရက မည္သည့္နည္းႏွင့္မဆို ေသဒဏ္ေပးခဲ့သည္ကို အစိုးရထံအယူခံဝင္ျခင္း၊ အသနား ခံျခင္းတို႔ကို မလုပ္ခဲ့ေခ်။

ထို႔ေနာက္ ဟိုက္ကုတ္လႊတ္ေတာ္က ၁၉၃၁ စက္တင္ဘာလ ၂၉ ရက္ေန႔တြင္ ဆရာစံအမႈႏွင့္ပတ္သက္၍ ေအာက္႐ုံးစီရင္ခ်က္ကို အတည္ျပဳ ခဲ့သည္။

ေဒါက္တာဘေမာ္အမွဴးျပဳသည့္အဖြဲ႕သည္ ဆရာစံ အေနာက္ဘိလပ္ပရီဗီေကာင္စီ (ဘုရင့္အႀကံေပးေကာင္စီ) သို႔ ၁၉၃၁ ေအာက္တိုဘာလ ၂၂ ရက္တြင္ အယူခံဝင္ရန္ ဖြဲ႕စည္းခဲ့ျပန္သည္။

သို႔ေသာ္ ဘိလပ္ပရီဗီေကာင္စီသို႔အယူခံဝင္ရန္ တင္သြင္းလႊာကိုပယ္ခ်၍ ၁၉၃၁ ေအာက္တိုဘာလ ၂၉ တြင္ တရားလႊတ္ေတာ္ခ်ဳပ္က ဆရာစံအေပၚခ်မွတ္ထားသည့္ေသဒဏ္ကို အတည္ျပဳခဲ့သည္။

ထို႔ေနာက္ ေတာင္သူလယ္သမားအေရးေတာ္ပံုေခါင္းေဆာင္ႀကီး အာဇာနည္ သုပဏၰကဂဠဳနရာဇာဘြဲ႔ခံ ဆရာစံအား သာယာဝတီေထာင္တြင္ ၁၉၃၁ ႏုိဝင္ဘာလ ၂၈ ရက္ စေနေန႔ နံနက္ ၅ နာရီ ၄၅ မိနစ္ခန္႔တြင္ ႀကိဳးေပးကြပ္မ်က္လုိက္ေလသည္။ ကြယ္လြန္ခ်ိန္၌ ဆရာစံသည္ အသက္ ၅၅ ႏွစ္အရြယ္ရွိၿပီျဖစ္သည္။

ယင္းသို႔ ႀကိဳးေပးခံရခါနီးတြင္ ဆရာစံသည္ ကဗ်ာလကၤာ (၄) ပိုဒ္ကို ဖြဲ႔ဆိုခဲ့ေသးသည္။ ကဗ်ာမွာ-

(၁) မည္သူမည္ဝါ၊ ဤကမၻာတြင္ ခႏၶာခိုင္စြဲ၊
မၿမဲမွတ္ရာ ၊ လူတံထြာတည္း။

(၂) မီးတဆယ့္တစ္၊ ၿငိမ္းရျဖစ္ေသာ
စစ္စစ္ဧကန္ ၊ ျပည္နိဗၺာန္သို႔၊
အျမန္ထုတ္ေျခာက္ ၊ မေရာက္ရေသး၊
လူတေဝးတို႔ ၊ ေသေဘးေတြ႔ရ၊
ျဖစ္လာအမွန္ ၊ ပ်က္ၿမဲျပန္တည္း။

(၃) ေၾကာက္ေသြးဟူ၍၊ ႏွမ္းတစ္ေစ့မွ်၊
ေဝွ႔စိတ္ထဲ ၊ ရိပ္မဝဲတည့္၊
အၿမဲမတည္ ၊ လူဟူသည္ကား၊
မ႐ွည္အသက္ ၊ ၾကားေနပ်က္ကို၊
ျပက္ျပက္ထင္ထင္ ၊ ငါ့အျမင္တည္း။

(၄) ထက္ေအာက္ ျမန္မာ၊ လူတကာတို႔ ဆရာေခၚဆို၊
ငါ့ဂုဏ္လိုလွ်င္ ၊ ၾကဴးပို႔သည့္႐ုံး၊ ဘယ္သို႔ကံုးလည္း၊
အဆံုးဆိုေရး ၊ ႀကိဳးဒဏ္ေဘးႏွင့္၊ ေဝးရမည္တည္း။

ဆရာစံအား ႀကိဳးစင္တင္၍သတ္စဥ္က သာယာဝတီေထာင္မွဴးကေလးအျဖစ္ေဆာင္႐ြက္ခဲ့သည့္ အၿငိမ္းစားေထာင္ပိုင္ဝန္ ဦးစိန္က သူ၏ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕အျဖစ္အပ်က္ကို ဤသို႔ ျပန္လည္ေျပာျပေလသည္။

“မနက္ျဖန္ႀကိဳးေပးေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ အခုလိုညမွာ ဆရာစံကို က်ေနာ္တို႔ ႀကိဳးစင္အနီးမွာရွိတဲ့ ႀကိဳးတိုက္ (ယခုသီးျခားတုိက္) ကို ေျပာင္း ထားလုိက္ပါတယ္။ အဲဒီညမွာ ဆရာစံဟာ ေကာင္းေကာင္းအိပ္ပါတယ္။ ဆရာစံအရင္ သူပုန္အမႈနဲ႔ ႀကိဳးေပးတဲ့လူေပါင္းဟာ သာယာဝတီ ေထာင္ထဲမွာ ၁၀၀ အတြင္းမွာရွိပါတယ္။ တရာခံႀကိဳးေပးေတာ့ က်ေနာ္အနားမွာ ရွိပါတယ္။ က်ေနာ္နဲ႔ဆိုရင္ ႏွစ္ေတာင္ေလာက္ပဲေဝးပါ တယ္။ ဆရာစံႀကိဳးေပးတဲ့ေနရာကေတာ့ အခုလက္ရွိသာယာဝတီေထာင္က ႀကိဳးစင္အေဟာင္းပါပဲ။ အခုထက္ထိ ရွိပါေသးတယ္။ ေျပာင္းလဲ မႈမရွိပါဘူး။ ႀကိဳးသမားတက္လိုက္လို႔ရွိရင္ ႏွစ္စင္ရွိတဲ့အနက္ ဝဲဘက္ကစင္ျဖစ္ပါတယ္။ ႀကိဳးေပးတဲ့ေန႔က ဟိုတုန္းက ဒုတိယကအေရး ပိုင္ျဖစ္တဲ့ ဦးေက်ာ္ကိုယ္တိုင္တက္ေရာက္ပါတယ္။ လက္ပံတန္းက ျမဴနီစပါယ္လူႀကီးမ်ား၊ အထူး အာဏာရတရားသူႀကီးမ်ား၊ သံုးဆယ္က သူႀကီးမ်ား၊ အျခားထင္႐ွားသူ ၂၀ေလာက္ ရွိပါလိမ့္မယ္။ ရက္ေတာ့ က်ေနာ္ ေကာင္းေကာင္း မမွတ္မိပါဘူး။ အခ်ိန္ေတာ့ နံနက္ ၅နာရီ ၄၅မိနစ္ေလာက္ ရွိပါလိမ့္မယ္။ အက်ဥ္းသားႏွစ္ေယာက္ ႀကိဳးတိုက္က ဆရာစံကို ထုတ္ရပါတယ္။ တစ္ေယာက္က ႀကိဳးတုတ္အကႌ်ေခၚတဲ့ တိုက္ထုတ္အကႌ်ကို ဝတ္ေပးၿပီးေတာ့ လက္ထပ္ကို ေနာက္ျပန္ခတ္ၿပီး တံေတာင္ဆစ္ေကြးကေနၿပီးေတာ့ ေနာက္ျပန္ႀကိဳးခ်ည္လုိက္ပါတယ္။ ႀကိဳးစင္တက္တယ္ ဆိုတာကေတာ့ ေလွကားလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ကုန္းျမင့္ကေလးကို တက္သြားတာပါပဲ။ ဆရာစံက ဘာစေျပာသလဲဆိုေတာ့ “အမ်ိဳးဘာသာ၊ သာသနာ၊ ပညာႀကီးပြားရာ ႀကီးပြားေၾကာင္းေဆာင္႐ြက္လို႔ အခုလိုႀကံဳေတြ႕ရတာပဲ၊ သုခလို႔ မွတ္ပါတယ္၊ ဖယ္ေပးၾက၊ ငါ့ဟာငါတက္မယ္” ဆိုၿပီး အနားမွာတြဲထားတဲ့အက်ဥ္းသားနွစ္ေယာက္ကို ဖယ္လိုက္ၿပီး တြန္းပစ္လုိက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ဟာသူ တက္သြားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အက်ဥ္းသားနွစ္ေယာက္ကေတာ့ အနားက ေဖးေဖးမမေခၚသြားတာပဲ။ ေခၚသြားတဲ့အခါက်ေတာ့ ႀကိဳးစင္ေပၚ လည္းေရာက္ေရာ အနားမွာရွိတဲ့ဧည့္သည္ေတြကို ႏႈတ္ဆက္သြားတယ္။ “သြားၿပီ” တဲ့။ “ျဖစ္ေလရာဘဝမွာ အဂၤလိပ္ကို အႏိုင္ရတဲ့ကိုယ္ ျဖစ္ပါေစ” လို႔ဆိုၿပီး ဆုေတာင္းသြားပါတယ္ဗ်ာ။ ဆရာစံဆုေတာင္းလည္းၿပီးေရာ မ်က္ႏွာဖံုးလို႔ေခၚတဲ့ ေခါင္းစြပ္အိတ္ႀကီးစြပ္ေပးၿပီး လည္ ပင္းႀကိဳးတပ္ ေဒါက္ျဖဳတ္ခ်လိုက္ပါတယ္၏” ဟု ေၾကကြဲစြာ ေျပာျပေလသည္။

ဆရာစံအေလာင္းကို သာယာဝတီေထာင္အနီးရွိ သာယာဝတီသုႆန္၌ပင္ ေျမျမႇဳပ္သၿဂႋဳလ္ထားေလသည္။

ဆရာစံကြယ္လြန္ေသာ္လည္း အျခားဂဠဳန္တပ္သားမ်ား၏ ေတာ္လွန္ပုန္ကန္မႈတို႔မွာမရပ္ေသးဘဲ ဆက္လက္ျဖစ္ပြားလ်က္ရွိသည္။ နယ္ခ်ဲ႕ တပ္မ်ား၏ အျပင္းအထန္နွိမ္နင္းမႈမ်ားေၾကာင့္ ေသေၾကထိခိုက္ဒဏ္ရာရသူမ်ားမွာလည္း မနည္းလွေပ။

၁၉၃၀ ျပည့္ႏွစ္ ေတာင္သူလယ္သမားအေရးေတာ္ပံုႀကီး ဆင္ႏႊဲမႈႏွင့္ပတ္သက္၍ ၿဗိတိသွ်အစိုးရ၏ အစီရင္ခံစာအရ-

၁၉၂၉ - ၃၀ တြင္ ႀကိဳးဒဏ္ခံရသူေပါင္း ၇၆ ေယာက္ တသက္တကြၽန္းျပစ္ဒဏ္ခံရသူေပါင္း ၂၁၈ ေယာက္ရွိခဲ့သည္။
၁၉၃၀ - ၃၁ တြင္ ႀကိဳးဒဏ္က်ခံရသူေပါင္း ၁၄၄ ေယာက္၊ တသက္တကြၽန္းက်ခံရသူ ၁၈၆ ေယာက္။
၁၉၃၁ -၃၂ တြင္ ႀကိဳးဒဏ္က်ခံရသူေပါင္း ၁၁၂ ေယာက္၊ တသက္တကြၽန္းျပစ္ဒဏ္ခံရသူေပါင္း ၄၈၆ ေယာက္ရွိေၾကာင္း ေဖာ္ျပထားသည္။

ဆရာစံ၏ ေတာင္သူလယ္သမားအေရးေတာ္ပုံႀကီးအေရးနိမ့္ခဲ့ရသည္မွာ ထိုစဥ္က လက္နက္အင္အားမညီမွ်ျခင္း၊ ၀ါဒေရးရာအားျဖင့္ ေခတ္မီေသာ သေဘာတရားမရွိျခင္း၊ ႏိုင္ငံေရးပါတီ တခုခုက ဦးေဆာင္မႈမရွိခဲ့ျခင္း၊ ျပည္သူတရပ္လုံးကို စည္း႐ုံးႏိုင္စြမ္းမရွိျခင္းတို႔ေၾကာင့္ျဖစ္သည္ဟု သမိုင္းသုေတသီတို႔က သုံးသပ္တင္ျပခဲ့ၾကသည္။

မည္သို႔ဆိုေစ… သူ႔ကၽြန္ဘဝလြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးႀကိဳးပမ္းမႈသမိုင္းတြင္ ဆရာစံႏွင့္ ေတာင္သူလယ္သမားအေရး ေတာ္ပံု ေခါင္းေဆာင္ ႀကီးမ်ား၏ ေဆာင္႐ြက္ခဲ့မႈမ်ားသည္ ထာဝရကမၺည္းတင္လ်က္ရွိေနမည္မွာ မလြဲဧကန္ပင္တည္း။

Ku Mojo - Cartoon

ဒီပုံစံအတုိင္းဆုိရင္ ....
ကာတြန္း - ကူမုိးႀကိဳး
မတ္လ ၃၊ ၂၀၁၂


Ashin Pyin Nar Nanda - Articles

အညတရအက်ဥ္းသားရဟန္းေတာ္မ်ား (၁၄) ဆရာေတာ္ အရွင္သုမဂၤလလကၤာရ
အရွင္ပညာနႏၵ
မတ္လ ၃၊ ၂၀၁၂


(၁)
၁၉၉၀ ခုႏွစ္က ပတၱနိကုဇၨနသပိတ္ေမွာက္ကံေဆာင္ပြဲမွာ ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားတဲ့ဆရာေတာ္ေတြအမ်ားအျပား န၀တစစ္အစုိးရရဲ႕မတရားဖမ္း ဆီးၿခင္းခံခဲ့ရပါတယ္။အဖမ္းခံခဲ့ရတဲ့ဆရာေတာ္ေတြထဲမွာ ပိဋကတ္သုံးပုံေဆာင္ ဆရာေတာ္တပါး ပါ၀င္ပါတယ္။ အဲဒီဆရာေတာ္ႀကီးက ေတာ့ ရန္ကုန္ မဟာဂႏၶာ႐ုံေက်ာင္းတုိက္က ဆရာေတာ္အရွင္သုမဂၤလလကၤာရျဖစ္ပါတယ္။

မႏၱေလးမွာသံဃာေတြသပိတ္ကံေဆာင္ေတာ့ ရန္ကုန္မွာရွိတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြလည္း ေျခာက္ထပ္ႀကီးဘုရား၀င္းအတြင္းမွာ သပိတ္ကံ ေဆာင္ဘုိ ့စီစဥ္ၾကပါတယ္။ သပိတ္ကံေဆာင္သင့္ မေဆာင္သင့္ကုိ မႏၱေလးသံဃာထုက ရန္ကုန္မွာရွိတဲ့ ဆရာေတာ္ဦးသုမဂၤလထံသုိ႔ စာ ေရး ဆက္သြယ္ေမးျမန္းေလွ်ာက္ထားခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္အခါတုန္းကဆရာေတာ္ဦးသုမဂၤလက သူ႔ရဲ႕သေဘာထားကုိ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ထုတ္ေဖာ္ျပသခဲ့ပါတယ္။ ဆြမ္းေလာင္းပြဲမွာ ရဟန္းေတာ္ေတြကုိ ေသနတ္နဲ႔ပစ္တဲ့ စစ္အစုိးရရဲ႕ လုပ္ပုံကုိင္ပုံ၊ ျပည္သူေတြကုိႏွိပ္စက္သတ္ျဖတ္ပုံေတြအတြက္ ပတၱနိကၠဳဇၨနကံ ေဆာင္ ထုိက္ မေဆာင္ထုိက္ဆုံးျဖတ္ေပးဘုိ႔ ဘုန္းေတာ္ႀကီးဆီကုိစာလာကပ္ၾကပါတယ္။ ဘုန္းႀကီးဆီ စာေရာက္တာကုိ ေထာက္လွမ္းေရးကသိေတာ့ အရွင္ဘုရား ျဖစ္ႏုိင္ရင္ စာမျပန္ပါနဲ႔။ ျပန္မယ္ဆုိရင္လည္း မေဆာင္ထုိက္ဘူးလုိ႔ျပန္ေျဖေပးပါလုိ႔ ေလွ်ာက္ၾကပါတယ္။ ဘုန္းႀကီးက ဒကာတုိ႔ သတိေပးတာ ေက်းဇူးတင္တယ္။ သုိ႔ေသာ္ ဘုရားစကားကုိသာ ဘုန္းႀကီးနားေထာင္ရလိမ့္မယ္။ တရားေတာ္မွာလာတဲ့အတုိင္းသာ က်မ္း တတ္ဘုန္းႀကီးတပါးအေနနဲ႔ ေျဖရပါလိမ့္မယ္လုိ႔ ဘုန္းႀကီး ျပန္လည္မိန္ၾကားပါတယ္။ ကံေဆာင္ထုိက္ေၾကာင္း အဆုံးအျဖတ္ စာတမ္းေရးၿပီး ရဟန္းပ်ဳိအဖြဲ႔ေတြထံကုိ ဘုန္းႀကီး ျပန္ၾကားေပးခဲ့ပါတယ္။ မၾကာပါဘူး။ ဖမ္းတာပါပဲ။ အဖမ္းခံရမယ္ဆုိတာ ဘုန္းႀကီးသိၿပီးသားပါလုိ ့ေထာင္ ကထြက္လာၿပီးေနာက္ပုိင္း ရင္းႏွီးတဲ့တပည့္ဒကာတေယာက္ကုိ မိန္႔ၾကားဘူးေၾကာင္းၾကားသိရပါတယ္။

ဆရာေတာ္ ဦးသုမဂၤလလကၤာရဟာ ျမန္မာႏုိင္ငံက တိပိဋကဘြဲ႕ရ ဆရာေတာ္ ၁၂ ပါးအနက္ ေလးပါးေျမာက္ဆရာေတာ္ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၇၃ ခုႏွစ္၊ သက္ေတာ္ ၂၇ ႏွစ္အရြယ္မွာ ပိဋကတ္သုံးပုံကုိ ေရးေျဖ ႏႈတ္ေျဖ ႏွစ္မ်ိဳးလုံး ေအာင္ျမင္ေတာ္မူတဲ့အတြက္ တိပိဋကဓရ၊ တိပိဋ က ေကာဝိဒဘြဲ႕ေတာ္ႏွစ္မ်ဳိးရခဲ့တဲ့ဆရာေတာ္ျဖစ္သလုိ အမရပူရ (ေတာင္ၿမဳိ႕) မဟာဂႏၶာ႐ံုေက်ာင္းတုိက္၊ က်မ္းျပဳအေက်ာ္ ဆရာေတာ္ အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသရဲ႕တပည့္ရင္းတပါးလည္းျဖစ္ပါတယ္။

တိပိဋကဓရဘြဲ႕တံဆိပ္ရတဲ့ႏွစ္မွာဘဲ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ကမၻာေအး မဟာဂႏၶာ႐ံုေက်ာင္းတိုက္ကိုတည္ေထာင္ေတာ္မူၿပီး တပည့္သံဃာေတာ္ေတြ ပရိယတၱိစာေပမ်ားသင္ၾကားပုိ ့ခ်ေပးၿပီး က်မ္းစာမ်ားျပဳစုကာ သီတင္းသုံးေနထုိင္ေတာ္မူပါတယ္။ ပတၱနိကုဇၨနကံေဆာင္တာနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ ဆရာေတာ္ရဲ႕တပည့္တပါးလည္းျဖစ္ၿပီး ယခုအေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုမွာသီတင္းသုံးေနတဲ့ ဆရာေတာ္တပါးကလည္း ေအာက္ပါအတုိင္း ေျပာျပဘူးပါတယ္။

မႏၱေလးၿမိဳ႕မွာ ဆရာေတာ္သံဃာေတာ္ေတြအစုိးရကုိသပိတ္ေမွာက္ကံေဆာင္ေနၾကျပီ။ သံဃာဆိုတာ ညီညြတ္ရမယ္။ သံဃာအဆက္ဆက္ ညီညြတ္ခဲ့လုိ႔ ဒီေန႔တိုင္ေအာင္ သာသနာေတာ္တည္ေနျခင္းၿဖစ္တယ္။ မႏၱေလးသံဃာက အစိုးရကို သပိတ္ေမွာက္ကံေဆာင္ၿပီး ရန္ကုန္ သံဃာက သပိတ္မေမွာက္ကံမေဆာင္ခဲ့ဘူးဆုိရင္္ သံဃာညီညြတ္ေရးပ်က္ျပားလိမ့္မယ္။ သံဃာညီညြတ္ေရးကို ေရွး႐ႈၿပီးေတာ့ သာသနာ အတြက္ တာ၀န္ေက်ရမယ္လုိ႔ မိန္ေတာ္မူတယ္။

တဆက္ထဲဘဲ အင္းစိန္ရြာမ တိုက္အုပ္ဆရာေတာ္ ဦးတိေလာက၊ ေရႊဘုန္းပြင့္ဆရာေတာ္၊ ေက်ာက္ကုန္းေမဒိနီ ဆရာေတာ္စေသာထင္ရွား ေသာဆရာေတာ္မ်ားကိုပင့္ဖိတ္ၿပီး ဆရာေတာ္က ဥကၠဌ၊ အင္းစိန္ရြာမ တိုက္အုပ္ဆရာေတာ္က အတြင္းေရးမွဴးတာ၀န္ယူကာ စစ္အစိုးရကုိသပိတ္ေမွာက္ကံေဆာင္ေၾကာင္း လက္မွတ္ေရးထိုးေပးပို႔ခဲ့တယ္။

တပည့္ စာခ်ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြကိုေစလႊတ္ၿပီး ေျခာက္ထပ္ႀကီးဘုရားမွာ န၀တစစ္အစိုးရကုိ သပိတ္ေမွာက္ကံေဆာင္ေစခဲ့တယ္လုိ႔ ေျပာျပ ပါတယ္။ ရန္ကုန္မႏၱေလးကသံဃာေတာ္ေတြရဲ႕ သပိတ္ေမွာက္ကံေဆာင္မႈေၾကာင့္ စစ္တပ္အတြင္းမွာျပဳလုပ္တဲ့ ဘာသာေရးေရးအခမ္း အနားေတြကုိ သံဃာေတာ္ေတြက ေဆာင္ရြက္မေပးေတာ့တဲ့အတြက္ စစ္တပ္အတြင္းမွာ မေျပလည္မႈေတြျဖစ္ပြားခဲ့ပါတယ္။ သပိတ္ ေမွာက္ကံေဆာင္ၿပီးမၾကာခင္ သာသနာေရးဦးစီးဌာန ညြန္ၾကားေရးမွဴးခ်ဳပ္လည္းျဖစ္၊ ဆရာေတာ္နဲ႔ စာသင္ဘက္ငယ္သူခ်င္းလည္းျဖစ္တဲ့ ဦးအံ့ေမာင္ကိုယ္တိုင္ တိပိဋကဓရဆရာေတာ္ႀကီး အရွင္သုမဂၤလာလကၤာရကို လာေရာက္ေတြ ့ဆုံၿပီး ေအာက္ပါအတုိင္းေလ်ာက္ထားခဲ့ပါတယ္။

“အရွင္ဘုရား လက္မွတ္ထိုးၿပီး သပိတ္ကို ျပန္လွန္ေပးေတာ္မူပါ။ တပည့္ေတာ္မွာ ေရြးခ်ယ္စရာလမ္းမရွိေတာ့ပါဘူးဘုရား။ ဒီကိစၥကို ဗိုလ္ ခ်ဳပ္ခင္ညႊန္႔ကိုယ္တိုင္ကိုင္ေနတာ။ တပည့္ေတာ္အေနနွင့္တာ၀န္ေပးလာလို႔ အရွင္ဘုရားကိုဖမ္းရေတာ့ပါမယ္ဘုရား” လို႔ေလွ်ာက္ထား ေၾကာင္း သိရပါတယ္။

တိပိဋကဓရဆရာေတာ္ႀကီး အရွင္သုမဂၤလာလကၤာရမွ ျပန္ၿပီးမိန္႔ေတာ္မူတာက “အံ့ေမာင္ ငါ၀ိနည္းကို ဖ်က္တာမဟုတ္ဘူး။ ၀ိနည္းနွင့္ အညီလုပ္တာ။ အမ်ဳိးသာသာ သာသနာအတြက္ ငါ့အေနနွင့္ အေလွ်ာ့မေပးနိုင္ဘူး။ မင္းလုပ္ရမယ့္ မင္းအလုပ္ကို မင္းဆက္သာလုပ္ပါ” လို႔ သာသနာ့အာဇာနည္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက မိန္႕ခဲ့ေၾကာင္း ဦးအံ့ေမာင္႐ုံးမွာ ႐ုံးကိစၥေတြလုပ္ေနတဲ့သံဃာေတာ္ေတြက တဆင့္သိခဲ့ရ ပါတယ္။ ဒီသတင္းအျပင္ေပါက္ၾကားလုိဆုိၿပီး အဲဒီရုံးထုိင္တဲ့သံဃာေတာ္ေတြကုိပါဖမ္းဆီးၿပီး အင္းစိန္ေထာင္ကုိပုိ႔လုိက္ေၾကာင္း အင္းစိန္ ေထာင္မွာအတူေနခဲ့ရတဲ့ ေထာင္ထြက္ႏုိင္ငံေရးသမားတေယာက္က ျပန္ေျပာျပပါတယ္။ ရန္ကုန္န႔ဲ မႏၱေလးမွာရွိတဲ့သံဃာေတာ္ေတြ သ ပိတ္ေမွာက္ကံေဆာင္လုိက္တဲ့အတြက္ စစ္တပ္အတြင္းျပႆနာတက္ရေတာ့မဲ့အေျခအေနဆုိက္ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ (၃)ရက္အတြင္း သပိတ္မလွန္ရင္္ ျပင္းထန္စြာအေရးယူမဲ့အေၾကာင္း ဆရာေတာ့္ထံ စာပို႔လာပါတယ္။ စစ္အစိုးရအေၾကာင္းကိုသိေတာ္မူတဲ့ အရွင္သုမဂၤလရဲ႕ ဆရာလည္းျဖစ္တဲ့ မႏၱေလး မဟာ၀ိသုဒၶါရံုတိုက္၊ သံေတာ္ဆင့္ဆရာေတာ္က လက္မွတ္ထုိးလုိက္ဘုိ႔ ေဖ်ာင္းဖ်ေတာ္မူပါတယ္။ ဆရာ့စကားကို မပယ္ရွားလို၍ သပိတ္လွန္ေၾကာင္းလက္မွတ္ထိုးေပးခဲ့ေပမဲ့ လက္မွတ္ထိုးၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔ သံဃာေတာ္မ်ားဆြမ္းခံႂကြခ်ိန္မွာ စစ္အာ ဏာရွင္ေတြက ေက်ာင္းတုိက္ကုိလာေရာက္ၿပီး ဆရာေတာ္အရွင္သုမဂၤလကုိ ဖမ္းဆီးေခၚသြားပါတယ္။

(၂)
ဆရာေတာ္ ဦးသုမဂၤလအဖမ္းဆီးခံရတဲ့သတင္းက ခ်က္ခ်င္းျပန္႔ႏွံ႔သြားပါတယ္။ ဆရာေတာ္ကိုဖမ္းဆီးထားတဲ့ကိစၥအေပၚ မေက်နပ္မႈေတြ ေပါက္ကြဲထြက္လာၾကမွာကို န၀တစစ္အာဏာရွင္ေတြ အႀကီးအက်ယ္စိုးရိမ္သြားခဲ့ရပါတယ္။ ဆရာေတာ္ကို တရားရံုးမထုတ္ပဲ မ်က္ကြယ္ရ မန္ယူေစခဲ့ပါတယ္။ ဆရာေတာ္ကို ရံုးထုတ္တရားရင္ဆုိင္မဲ့ေန႔မွာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ဘားလမ္း (စတီး၀ပ္) အခ်ဳပ္ခန္းကို လူေတြအမ်ားအျပား လာ ေရာက္ေစာင့္ၾကည့္ၾကၿပီး အဲဒီထဲမွာ ဆရာေတာ္ကုိၾကည္ညဳိေလးစားတဲ့ န၀တအရာရွိေတြရဲ့ ေဆြမ်ဳိးအသိုင္းအ၀ိုင္းက ဒကာ ဒကာမေတြ လည္း လာေရာက္ၾကတယ္လို႔သိရပါတယ္။

န၀တရဲ႕ အထူးစစ္ခံု႐ံုးက ကံေဆာင္သပိတ္ေမွာက္တာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အတင္းအက်ပ္ၿခိမ္းေျခာက္၀န္ခံခုိင္းၿပီး ေထာင္ဒဏ္ႏွစ္ (၁၀)ခ်မွတ္ခဲ့ ပါတယ္။ ကုိယ့္သေဘာနဲ႔ကုိယ္ လူထြက္ေၾကာင္းလည္း အာဏာပုိင္ေတြက လက္မွတ္ထုိးခုိင္းပါတယ္။

“ဘုန္းႀကီးကုိ အင္းစိန္ေထာင္ကေန ျမစ္ႀကီးနားေထာင္ကုိပုိ႔ေတာ့ ေလယာဥ္ေပၚမွာ ေထာက္လွမ္းေရးေတြက လမ္းတေလွ်ာက္လုံး ႀကိမ္း ေမာင္းလာပါတယ္။ ျမစ္ႀကီးနားေထာင္ထဲ မပုိ႔ခင္ ျမစ္ႀကီးနားေထာက္လွမ္းေရးတပ္မွာ ဘုန္းႀကီးကုိ အရပ္၀တ္အတင္း၀တ္ခုိင္းၿပီး အရာရွိ လုပ္သူက စစ္တပ္ဟာ အမိန္႔ရထားရင္ ဘာမဆုိ လုပ္မယ္ဆုိတာသိသလားတဲ့။ သူတုိ႔ပုံစံက ႐ုိက္ႏွက္ႏွိပ္စက္မဲ့ဟန္ပါပဲ။ ဘုန္းႀကီးအား နာပါနကုိ တေလွ်ာက္လုံးမွတ္လာခဲ့ပါတယ္။ ဘုန္းႀကီး မုသားမေျပာဘူး။ ေၾကာက္စိတ္ရွိေသာ္ျငားလည္း ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကုိမျပင္ႏုိင္တဲ့အ ေၾကာင္း၊ ရဟန္းဘဝကုိစြန္႔ဘုိ႔ထက္ အသက္ကုိသာစြန္႔မဲ့အေၾကာင္း အာဏာရွင္ေတြကုိေျပာခဲ့ပါတယ္လုိ႔” ေထာင္ကထြက္လာၿပီးေနာက္ပုိင္း တပည့္ဒကာတဦးကုိ ျပန္ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။

(၃)
ေထာင္ထဲမွာ (၂) ႏွစ္ခြဲေလာက္ေနခဲ့ရၿပီး ၁၉၉၃ ခုႏွစ္မွာ ဆရာေတာ္ေထာင္က ျပန္လည္လြတ္ေျမာက္လာပါတယ္။ ခ်မွတ္ထားတဲ့ေထာင္ဒဏ္ႏွစ္မျပည့္ခင္ န၀တစစ္အစုိးရက ဆရာေတာ္ကုိျပန္လြတ္ေပးခဲ့တာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး သတင္း ႏွစ္ခုထြက္ခဲ့ပါတယ္။

(၁) ေရႊဟသၤာဆရာေတာ္ႀကီးနဲ႔ အျခားထင္ရွားတဲ့ဆရာေတာ္ႀကီးေတြက ဦးသုမဂၤလလုိ သာသနာ့အာဇာနည္တပါးကုိ ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ထား တာဟာ သာသနာအတြက္ အ႐ုပ္ဆုိးလွတယ္။ မလုပ္ေကာင္း၊ မျပဳလုပ္ေကာင္းေၾကာင္းေျပာၿပီး အစုိးရဆီမွာအလွဴခံေၾကာင္း။

(၂) မင္းကြန္းဆရာေတာ္ႀကီး ပ်ံလြန္ေတာ္မမူမီရက္ပုိင္းအလုိမွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးခင္ညြန္႔ ဆရာေတာ္ထံသြားေရာက္ဖူးေမွ်ာ္ခဲ့ၿပီး ဆရာေတာ္ႀကီး ကုိကုသေပးေနတဲ့ သမားေတာ္ႀကီး ေဒါက္တာဦးထြန္းတင္ကုိ ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕က်န္းမာေရးအေျခအေနကုိေမးျမန္းေၾကာင္း၊ ဆရာေတာ္ ႀကီးရဲ႕အေျခအေနမွာ ရက္ပုိင္းအတြင္းျပန္လြန္ေတာ္မူေတာ့မွာျဖစ္ေၾကာင္းရွင္းျပခဲ့တယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။ အဲဒီအခါ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးခင္ညြန္႔က ဆရာေတာ္ကုိရွိခုိးၿပီး ဆရာေတာ္ႀကီးၿဖစ္ခ်င္သည့္ဆႏၵကုိေျပာပါ။ အတတ္ႏုိင္ဆုံးျဖစ္ေအာင္ေဆာင္ရြက္ေပးပါမည္ဟု ေလ်ာက္ထားေၾကာင္း၊ ဆရာေတာ္ႀကီးက အခ်က္ (၃) ကုိ ရွင္းျပေတာင္း ဆုိေၾကာင္း၊
(က) ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိ အက်ယ္ခ်ဳပ္က ျပန္လြတ္ေပးရန္။
(ခ) သီတဂူဆရာေတာ္ အရွင္ဥာဏိႆကုိ ျပည္ခြင့္ျပန္ေပးရန္။
(၈) တိပိဋကဓရဆရာေတာ္ ဦးသုမဂၤလကုိ ျမစ္ႀကီးနားေထာင္မွျပန္လႊတ္ေပးရန္တုိ႔ျဖစ္ေၾကာင္းသိရပါတယ္။

အဲဒီအခါ ဗုိလ္ခင္ညႊန္ ့က (က) အခ်က္ကုိ သူတာ၀န္မယူႏုိင္ေၾကာင္း (ခ) (ဂ) ႏွစ္ခ်က္ကုိေတာ့ တာ၀န္ယူႏုိင္တယ္လုိ ့ေလ်ာက္ထားခဲ့ေၾကာင္း၊ (က၊ခ၊ ႏွစ္ခ်က္ ဒီေနရာနဲ႔မသက္ဆုိင္လုိ ့ရွင္းမျပေတာ့ပါ)

ဆရာေတာ္ဦးသုမဂၤလနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး မင္းကြန္းဆရာေတာ္ႀကီးက တိပိဋကရတာခ်င္းအတူတူ ငါ့ကုိေတာ့ခ်ီးေျမႇာ္ပူေဇာ္ၿပီး၊ ဦးသုမဂၤလကုိ ေထာင္ခ်ထားတာ ငါလုံး၀စိတ္မခ်မ္းသာဘူး။ မင္းတုိ႔အျပစ္လုိ႔ေျပာေပမယ့္ ငါ့အျမင္ေတာ့အျပစ္မရွိပါဘူးလုိ ့ ဗုိလ္ခင္ညႊန္႔ကုိရွင္းျပေၾကာင္း သိရပါတယ္။ မၾကာခင္ဦးသုမဂၤလေထာင္ကျပန္လည္ေျမာက္ခဲ့ၿပီး ဦးဉာဏိႆရလည္း အဂၤလန္ကေန ျမန္မာျပည္ကုိျပန္လည္ေရာက္ရွိလာ ခဲ့ပါတယ္။

ဆရာေတာ္ဦးသုမဂၤလေထာင္ကထြက္လာၿပီးေနာက္ပိုင္း န၀တစစ္အာဏာရွင္ေတြနဲ႔ ခပ္ေ၀းေ၀းေနခဲ့ေပမယ့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အ က်ယ္ခ်ဳပ္ကျပန္လည္လြတ္ေျမာက္လာတဲ့အခါ ဆရာေတာ္ကို သြားေရာက္ဖူးေျမႇာ္ပါတယ္။ မၾကာခင္မွာပဲ ဆရာေတာ္ဆီကို န၀တအရာ ရွိေတြေရာက္လာၿပီး ဆရာေတာ္ရဲ႕ေက်ာင္းတုိက္ကို တပ္မေတာ္ ၾကည္း၊ ေရ၊ ေလမိသားစုကေနၿပီး ဆန္၊ ဆီ၊ ဆား၊ ေဆး ဆပ္ကပ္ လွဴဒါန္း ခ်င္ပါတယ္လို႔ လာေရာက္ေလွ်ာက္ပါေတာ့တယ္။ ဆရာေတာ္က ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာျပည့္စံုပါတယ္။ အျခားလိုအပ္ေနတဲ့ ေက်ာင္းတိုက္ေတြ ကိုသာ သြားေရာက္လႈဒါန္းၾကပါလို႔ ႐ုိး႐ုိးသားသား အၾကံျပဳလိုက္ပါတယ္။ အဲဒါကုိဘဲ အာဏာပုိင္ေတြက ဆရာေတာ္ဟာေခါင္းမာေၾကာင္း၊ အခုခ်ိန္ထိ ကံေဆာင္သပိတ္ေမွာက္ေနတုန္းပဲျဖစ္ေၾကာင္း၊ ႐ုန္႔ရင္းၾကမ္းတမ္းတဲ့ စကားလံုးေတြနဲ႔ မဟုတ္မမွန္ လုပ္ၾကံသတင္းေတြကုိ လူထုၾကားထဲ အၾကည္ညိဳပ်က္ေအာင္ ၀ါဒျဖန္ ့ပါေတာ့တယ္။ ဆရာေတာ္ကို ေက်ာင္းတိုက္က ဖယ္ရွားဖို႔အတြက္ သာသနာေရးဦးစီးဌာနကေန အာဏာစက္သံုးၿပီး ၿခိမ္းေျခာက္ျပန္ပါတယ္။ မၾကာခင္မွာ ဆရာေတာ္ေက်ာင္းတိုက္ကို န၀တအတြင္းေရးမွဴး (၁) ျဖစ္တဲ့ စစ္ေထာက္လွမ္းေရး အႀကီးအကဲ ဒုဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးခင္ၫႊန္႔ကိုယ္တိုင္ အရွက္မရွိ မ်က္ႏွာေျပာင္တိုက္ၿပီးေရာက္လာပါတယ္။ ဆရာေတာ္ကို ဦး (၃) ႀကိမ္ခ် ကန္ ေတာ့ၿပီး (၅) ထပ္ေက်ာင္းေဆာင္သစ္ ေဆာက္လုပ္လႈဒါန္းတာေတြ၊ ဆရာေတာ္ေက်ာင္းတိုက္အတြက္ ဘက္စံုမြမ္းမံေရးေကာ္မတီဖြဲ႕ၿပီး အလွဴေငြေကာက္ခံတာေတြလုပ္ပါေတာ့တယ္။ ဒီအေၾကာင္းေတြကို န၀တပိုင္သတင္းစာ၊ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားကေနလႊင့္ထုတ္ၿပီး ဘာသာေရး ကိုင္း႐ႈိင္းသေယာင္ ေၾကာ္ျငာၾကပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက သာသနာေရး၀န္ႀကီးျဖစ္ေနတဲ့ ဒုဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ိဳးၫႊန္႔က ပိိဋကတ္ (၃) ပံု အာဂံုေဆာင္ ႏိုင္တဲ့သံဃာဆိုတာ အင္မတန္မွရွားပါးလွၿပီး ေပၚေပါက္ရန္ခဲယဥ္းတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ဘုရားငယ္တစ္ဆူပါပဲလို႔ ဆရာေတာ္ကုိတင္စား ေျပာ ဆိုသြားတယ္လို႔ ၾကားရပါတယ္။ လုိတမ်ဳိး မလုိတမ်ဳိးတတ္လည္း တတ္ႏုိင္တဲ့ စစ္အာဏာရွင္ေတြပါ။

စစ္အာဏာရွင္ေတြဟာ သူတို႔အာဏာတည္ၿမဲေရးအတြက္ဆိုရင္ ဘာသာ၊ သာသနာကို ထည့္သြင္းစဥ္းစားမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ဆရာေတာ္ ဦးသုမဂၤလာလကၤာရနဲ႔သံဃာေတာ္ေတြအေပၚမွာ က်ဴးလြန္ခဲ့တာေတြ ကုိၾကည့္ရင္သိႏိုင္ပါတယ္။

(၄)
ဆရာေတာ္ေထာင္ကလြတ္ေျမာက္လာေပမဲ့လည္း ေထာက္လွမ္းေရးက အနီးကပ္ေစာင့္ၾကည့္ေနဆဲပါ။ ၁၉၉၈ ခုႏွစ္၊ ထုိင္းႏုိင္ငံ၊ ခ်ဴလာ ေလာင္ကြန္ ရာဇ၀ိဇၨာလယတကၠသုိလ္က ဗုဒၶစာေပဆုိင္ရာ ဂုဏ္ထူးေဆာင္ ပါရဂူ (Ph.D) ဘြဲ႔ ဆက္ကပ္ခံရစဥ္ကလည္း စစ္အစုိးရက ဆရာေတာ္ကုိ သံသယမကင္းဘူးဆုိတာသိသာပါတယ္။

“ထုိင္းႏုိင္ငံ ခ်ဴလာေလာင္ကြန္တကၠသုိလ္က စာတေစာင္ေရာက္လာတယ္။ ဘုန္းႀကီးေရးလုိတဲ့ ဗုဒၶစာေပဆုိင္ရာစာတမ္းတခုကုိ ပါဠိခ်ည္း သက္သက္ ေရးပို႔ဖို႔ ေလွ်ာက္ထားတာပါ။ ဘုန္းႀကီး စာမ်က္ႏွာေလးဆယ္ရွိတဲ့စာတမ္းကုိ ေရးပုိ႔ၿပီး မၾကာခင္မွာ ေဒါက္တာဘြဲ႕ဆက္ကပ္ တဲ့အေၾကာင္း စာေရာက္လာပါတယ္။ ဒါကို အစိုးရက ေသြး႐ုိးသား႐ုိးမွဟုတ္ပါ့မလားဆိုၿပီး မယံုဘူးဗ်ာ”

“အဲဒီအခမ္းအနားကုိ လႊတ္မလုိလုိ၊ မလႊတ္လုိလုိနဲ႔ ေနာက္ဆုံးက်မွ အေစာင့္နဲ႔တက္ခြင့္ရတယ္။ သူတုိ႔ကေတာ့ ကပိၸယအေနနဲ႔ လုိက္တာပါ ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အခမ္းအနားက်င္းပေနခ်ိန္အထိ ဗုိလ္ခင္ညြန္႔ဆီကုိ အေသးစိတ္သတင္းပို႔ေနတာ ဘုန္းႀကီးၾကားေနတာပဲ။ ဘုန္းႀကီးဘြဲ႔အမည္ ေခၚၿပီး ဘြဲ႔လက္မွတ္ကပ္ၿပီးမွပဲ သူတို႔စိတ္ေအးသြားပံုပဲ”

၂၀၀၀ ခုႏွစ္တုန္းကလည္း အေမရိကန္ႏိုင္ငံ၊ နယူးေယာက္ၿမိဳ႕မွာက်င္းပတဲ့ ကမၻာ့ဘာသာေပါင္းစုံညီလာခံကုိ ဆရာေတာ္ႂကြတုန္းကလည္း စစ္အစုိးရ ရာဇမာန္ရွခဲ့ျပန္ပါေသးတယ္။ ေထာက္လွမ္းေရးက အေမရိကားေရာက္ရင္ ဘယ္သတင္းဌာနနဲ႔မွ အဆက္အသြယ္မလုပ္ဘုိ႔ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ပိတ္ပင္တားၿမစ္ခဲ့ပါတယ္။

“ဘုန္းႀကီး ဘာတတ္ႏုိင္မလဲ။ သူတုိ႔က ဘယ္သတင္းဌာနနဲ႔မွ စကားမေျပာပါနဲ႔လုိ႔ မွာထားတယ္။ ဘုန္းႀကီးတပါးတည္း ဟုိတယ္ခန္းမွာ ရွိေန တုန္း ဟဲလုိ တပည့္ေတာ္စိန္ေက်ာ္လိႈင္ပါဘုရား။ တိပိဋကဆရာေတာ္ရွိပါသလားဘုရားဆုိေတာ့ ဘုန္းႀကီး ဘယ့္ႏွယ္လုပ္လိမ္မလဲ။ ေအး ဘုန္းႀကီးပဲဆုိၿပီး သူတုိ႔ေမးတာ သုံးေလးခြန္းေျဖလုိက္တယ္။ သာသနာေရးနဲ႔သာပတ္သက္တယ္။ ျပန္လည္းေရာက္ေရာ အစုိးရတဖြဲ႔လုံး ခပ္တန္းတန္းျဖစ္ေရာ” လုိ ့မိန္႔ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။

ဘာသာေရးကိစၥမွမဟုတ္၊ ဆရာေတာ္ရဲ႕ က်န္းမားေရးကိစၥကုိေတာင္ အာဏာရွင္ေတြက မရုိးမသားလုပ္ခဲ့တာပါ။ “ဘုန္းႀကီးေနမေကာင္း တာကုိ တာ၀န္ရွိသူေတြကုိ အေၾကာင္းၾကားေတာ့ ဆရာ၀န္ႀကီးေတြလႊတ္ေပးတယ္။ အဲဒီဆရာ၀န္ႀကီးေတြက “ဘာမွမျဖစ္ဘူးတဲ့ဗ်ာ” ဘုန္း ႀကီးက ခံစားေနရသူဆုိေတာ့ ေသခ်ာစစ္ပါဦးေျပာေတာ့လည္း မႀကိဳက္ၾကဘူး။ ကုိယ့္စားရိတ္နဲ႔ကုိယ္သြားမယ္ေျပာတာေတာင္ မယုံလုိ႔ထင္ ပါရဲ႕။ လြယ္လြယ္နဲ႔ မလႊတ္ဘူး။ အႀကိမ္ႀကိမ္စစ္ေမးၿပီးမွ သြားခြင့္ရတယ္။ ဒီေရာက္ေတာ့မွ ေသခ်ာၾကပ္မတ္စစ္ေဆးၾကည့္ေတာ့ ႐ုိးတြင္းျခင္ ဆီကင္ဆာေရာဂါျဖစ္မွန္းသိရလို႔ ကုသေပးေနၾကတာ။ ဗမာျပည္မွာဆုိ ဘုန္းႀကီးေသေလာက္ျပီ” တဲ့။

ဆရာေတာ္ရဲUက်န္းမာေရးကိစၥႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး ထုိင္းဘုရင့္မိသားစုက တာ၀န္ေက်လွပါတယ္။ ထုိင္းဘုရင့္တပ္မေတာ္က ဗုိလ္ခ်ဳပ္ ၀ိခ်စ္ ယာဒိပ္၏သတင္းပုိ႔မႈေၾကာင့္ ထုိင္းဘုရင္မိသားစုက ဆရာေတာ္ရဲ႕ေဆး၀ါးကုသစရိတ္အ၀၀ကုိ ထုိင္းဘတ္ေငြ ၃ သန္းခန္႔အထိ အကုန္ အက်ခံခဲ့ၿပီး ထုိင္းသာသနာပုိင္သာအသုံးျပဳရတဲ့ သံဃာ့၀ဇီရဉာဏေဆာင္မွာပင္ ျပဳစုကုသေပးပါတယ္။ ။ျမန္မာအစုိးရကဘာမွတာ၀န္မယူ။ ရွက္ဘုိ႔ေကာင္းေလစြ။ ျမန္မာဆရာ၀န္သမားေတာ္ႀကီးမ်ားက ဘာမွမျဖစ္ပါဟု ဘာေၾကာင့္မွတ္ခ်က္ခ်ခဲ့သည္မသိ။ ဆရာေတာ္ရဲ႕ က်န္း မာေရးအတြက္ ထုိင္းႏုိင္ငံဆရာ၀န္မ်ားက အဂၤလန္၊ အေမရိကန္ ႏုိင္ငံတုိ႔ရွိ အႏုဇီ၀ဓါတ္ခြဲခန္းအကူအညီနဲ႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ ႀကိဳးစားကုသ ေပးခဲ့ေပမဲ့လည္း ၂၀၀၆ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလ (၂၄) ရက္၊ တနဂၤေႏြေန႔ (၀၇း၃၅) နာရီတြင္ ထုိင္းႏုိင္ငံ၊ ဘန္ေကာက္ေလဆိပ္မွာ ဆရာေတာ္ ဘ၀နတ္ထံ ပ်ံလြန္ေတာ္မူခဲ့ရပါတယ္။

စစ္အာဏာရွင္ေတြလက္ေအာက္မွာ ပိဋကတ္သုံးပုံေဆာင္ (တိပိဋဓရ) သာသနာ့အာဇာနည္ဆရာေတာ္တပါး မဆုံး႐ႈံးသင့္ဘဲ ဆုံး႐ႈံးခဲ့ရတာ ပါ။ တကယ့္ကုိ၀မ္းးနည္းေၾကကြဲစရာေကာင္းလွပါတယ္။ ၾကည္ညဳိေလးစားစြာ ကန္ေတာ့ပါတယ္ဘုရား။ ။

ရင္းျမစ္
၁။ သံဃာ့ဂုိဏ္း မသင့္ေစဘုိ ့(အရွင္တိကၡဉာဏ)
၂။ ပိဋကတ္ဖ်က္တဲ့ႂကြက္စုတ္ (ေနလင္း)
၃။ မင္းဒင္ရဲ႕သက္ခုိင္ (မင္းဒင္)
၄။ အက်ဥ္းေထာင္တြင္း ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားနွင့္သံဃာေတာ္မ်ား သီတင္းသံုးရပံု (ရဲမင္းထြန္း)
၅။ မင္းကြန္းဆရာေတာ္ႀကီး၏ေတာင္းဆုိခ်က္ (၃) ခ်က္။ ေဒါက္တာထူးထူး (The hotnews weekle သတင္းဂ်ာနယ္)

Friday, March 2, 2012

Daw Suu in Mdy

NLD ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အား မႏၱေလးလူထု ေသာင္းေသာင္းျဖျဖ ႀကိဳဆုိ
ဓာတ္ပုံသတင္း
မတ္ ၃၊ ၂၀၁၂
(ဓာတ္ပုံမ်ား - Ko Pauk Mandalay (Ko Pauk)/facebook)

ယေန႔ မႏၱေလးျမိဳ႕သုိ႔ ေရာက္ရိွသြားေသာ NLD ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အား မႏၱေလးလူထု၏ ႀကိဳဆုိပုံ ဓာတ္ပုံမ်ားကုိ Ko Pauk Mandalay (Ko Pauk)၏ facebook စာမ်က္ႏွာမွ ကူးယူ ေဖာ္ျပလုိက္ပါသည္။
Posted by Moemaka at 11:11 PM 0 comments
Labels: News in Photos

treasure of my life, poems from my heart - 34

ဘ၀ထဲက ရတနာ၊ ရင္ထဲက ကဗ်ာ (၃၄)
တင္မုိး
မတ္ ၃၊ ၂၀၁၂


"---စစ္ဗိုလ္ႀကီးေတြ လက္၀ါးႀကီးအုပ္လို႔၊ တုိ႔တုိင္းျပည္ လက္ႏွီးစုတ္ျဖစ္ခဲ့ၿပီ---"


--
Send email to - edi...@moemaka.com to contact and contribute with MoEmAKa

MoeMaKa on Facebook Page from here  (For Burma / Myanmar User)

MoeMaKa News & Media covering Burmese Community
PO Box 320-207, San Francisco, CA 94132-0207, USA.
http://MoeMaKa.Com - Burmese Language
http://MoeMaKa.Org - English Edition
http://MoeMaKa.Net - Audio & Video Archives
Reply all
Reply to author
Forward
0 new messages