มีใครเป็นแฟนหมีพูห์บ้างเอ่ย?

[Kittipong S]

ที่มา: http://dungtrin.com/mag/?67.doctor

คอลัมน์ของฝากจากหมอ

มีใครเป็นแฟนหมีพูห์บ้างเอ่ย

เจ้าหมีตัวกลม กุมหัวใจคนทั่วโลกด้วยรูปลักษณ์น่ากอด
หน้าตาน่ารัก แม้ว่าเพื่อนๆ สัตว์ตัวน้อยจะชอบดุว่าพูห์เป็น
“หมีสมองเล็ก” ก็ตาม

เรื่องของพูห์ นอกจากจะเป็นหนึ่งในนิทานขายดีตลอดกาลแล้ว
ยังเคยเป็นบทความเชิงวิเคราะห์มาแล้วหลายครั้ง
เคยเป็นกระทั่งวิทยานิพนธ์ระดับปริญญาด้านวรรณกรรมอังกฤษ
มีงานเขียนที่ร่ายเป็นฉากๆ ว่าแต่ละคำของหมีพูห์ที่ดูซื่อๆ ธรรมดาๆ
กลับซุกซ่อนปรัชญาชีวิต สังคม เศรษฐศาสตร์ เอาไว้อย่างลึกซึ้ง

Picture : www.todayinliterature.com

หมีพูห์ ถือกำเนิดปีค.ศ. ๑๙๒๖ โดยคุณลุง เอ.เอ.มิลน์
ท่านใช้ตุ๊กตาบนเตียงของลูกมาร้อยเรียงเป็นนิทานแสนดี
เพื่อขับกล่อมลูกชายตัวน้อย คริสโตเฟอร์ โรบิน มิลน์
ต้นแบบตัวจริงของเด็กชายคริสโตเฟอร์ โรบินในนิทาน

เนื้อเรื่องละเอียดอ่อน ละมุนละไม สดชื่นมีชีวิตชีวา
สอนให้เด็กๆ ซื่อสัตย์ กล้าหาญ ตรงไปตรงมา และจริงใจ
นิทานที่กลั่นออกมาจากหัวใจ ความรักอย่างสุดซึ้งที่ท่านมีต่อลูก

ฉันรักหมีพูห์
สำหรับฉัน พูห์เป็นมากกว่าแค่นิทาน

อย่างน้อย ก็เป็นลายวอลเปเปอร์ในห้องเด็กบางห้องด้วย
ไม่นึกเลยว่า พูห์เพื่อนรักค่าตัวแพงกว่าลายธรรมดาถึงสามเท่า!

Picture : http://www.gbtc.com

หนูพีชเป็นคนไข้ของฉัน

สาวน้อยอัจฉริยะวัยสิบขวบ เธอเก่งไปเสียทุกอย่าง
ไม่ว่าจะผลการเรียนระดับห้องกิฟท์ นักกีฬาตัวแทนเขต นักดนตรี
เชียร์ลีดเดอร์ เคยแนะนำให้เสริมด้านศาสนา คุณแม่ก็พาไปเรียน
พุทธศาสนาวันอาทิตย์ และเป็นตัวแทนประกวดชิงรางวัลมาแล้ว

วันนี้หนูพีชไข้สูง ต้องพาไปห้องหมีพูห์ หรือห้องเจาะเลือดนั่นเอง

คุณแม่พัชบอกว่าจะทำอะไรลูกก็ได้ แต่ขอไม่นอนโรงพยาบาล
เพราะพรุ่งนี้น้องต้องไปประกวดดนตรี ต่อด้วยประกวดรำไทย
เธอเล่าว่าน้องเตรียมตัวเพื่องานนี้มานาน พลาดโอกาสไม่ได้เด็ดขาด

“คุณหมอคิดดูนะ พัชตื่นตั้งแต่ตีสี่พาเขาไปบ้านครู แล้วกลับโรงเรียน
เย็นก็พาไป… ต่อด้วย… ยิ่งถ้าเสาร์อาทิตย์จะยิ่งกว่านี้อีกค่ะ
เริ่มจากตีห้าเลยนะคะ จะไป… ต่อด้วย… และ… กับ… ฯลฯ ต่อค่ะ”

ฉันถามน้องพีชว่า “ติ๊งต่างว่าเป็นวันเกิดหนู หนูจะขออะไรก็ได้
อยากให้คุณแม่ทำอะไร พาไปไหน ซื้ออะไรให้ก็ได้ หนูจะขออะไร”

สาวน้อยตอบว่า “หนูอยากอยู่บ้าน อยากให้คุณแม่ไม่มายุ่งกับหนู”

คุณพัชร้องไห้โฮ

Picture : http://stores.ebay.com.sg/itsIrresistables

มีใครทราบบ้างว่า นิทานหมีพูห์เป็นโศกนาฎกรรม

ลูกชายที่รัก คริสโตเฟอร์ตัวเป็นๆ เกลียดคุณพ่อเอ.เอ.มาก!
เขาเกลียดการถูกกระทำเหมือนยังเป็นเด็กเล็กๆ
เขารังเกียจที่คนทั่วโลกจำเขาในภาพเด็กน้อยผมบลอนด์
ผู้ที่ชอบใส่ชุดนอนยาวคล้ายเด็กผู้หญิง คนที่ชอบคุยกับตุ๊กตาหมี
และจะโกรธมาก ถ้าถูกแซวว่าไม่ได้พาเพื่อนพูห์มาด้วยเหรอจ๊ะวันนี้

หนุ่มน้อยคริสโตเฟอร์เลือกออกจากบ้าน เปลี่ยนชื่อตัวเองใหม่
ทิ้งคุณพ่อ ทิ้งหมีพูห์ ทิ้งอดีตที่เขาไม่ต้องการเอาไว้เบื้องหลัง

ใครที่เป็นแฟนหมีพูห์ เคยอ่านตอนจบของนิทานหมีพูห์ไหมคะ

Picture : http://i164.photobucket.com/albums/u37/tzanakz

คริสโตเฟอร์ โรบิน กล่าวคำอำลาหมีพูห์ว่า
เขาจะเดินทางไปไกลแสนไกล ไปเติบโตเป็นผู้ใหญ่
โลกของผู้ใหญ่ไม่มีที่สำหรับหมีพูห์

พูห์ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมเขาตามไปอยู่โลกของผู้ใหญ่ด้วยไม่ได้

คริสโตเฟอร์ โรบิน ยิ้มอย่างใจดี ปลอบเพื่อนว่า
ไม่ต้องห่วงไปนะ เพราะมองออกไปจากที่ตรงนี้
จะยังคงมีคริสโตเฟอร์ โรบิน และหมีพูห์ เพื่อนของเขา
วิ่งเล่นอยู่ด้วยกันที่ป่าร้อยเอเคอร์นี้ ตลอดไปชั่วนิรันดร์

อวสานนิทานหมีพูห์ ด้วยความตรอมใจของคุณลุงเอ.เอ.
ใครจะคิดว่านิทานอบอุ่นนี้เป็นดาบคมทำร้ายลูกชายของท่าน
และคมดาบยังย้อนตวัดมาตัดความสัมพันธ์ฉันท์พ่อลูกได้

อีกนานแสนนาน นานจนคุณลุงเอ.เอ.ทนรอไม่ไหว
คริสโตเฟอร์เติบโตจนเป็นพ่อคนแล้วจึงกลับบ้าน

คริสโตเฟอร์ช่วยทำพิพิธภัณฑ์ และประวัติหมีพูห์
เพื่อนตุ๊กตาทั้งหมดที่กลายเป็นดาราดังไปแล้ว
ตอนนี้ถูกจัดแสดงไว้ที่ห้องสมุดประชาชนนิวยอร์ค

แต่กระนั้นเขาก็ยังให้สัมภาษณ์กับนักข่าวว่า
“พ่อไม่ค่อยเข้าใจผม ผมคิดว่าท่านเขียนเรื่องนี้
เพื่อชดเชยความสัมพันธ์ที่ไม่ค่อยดีนักของเรามากกว่า”

Picture : http://farm2.static.flickr.com

ฉันมองน้ำตาคุณพัช สลับกับสบตาหมีพูห์ที่มองมาจากข้างฝา
ถามในใจว่า เรื่องราวทำนองนี้กำลังจะเกิดขึ้นอีกแล้วใช่ไหม

เมื่อไรคำว่า “รัก” จะไม่ใช่อาวุธทำร้ายกันได้

ไม่ใช่แค่ความสัมพันธ์ฉันท์พ่อแม่ลูก สามีภรรยา หมอกับคนไข้
แต่หมายถึงความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลทุกๆ มิติ

เพราะรักเขา จึงอยากควบคุม อยากบังคับ อยากปั้นให้เขาได้ดั่งใจ
อยากลิขิตเส้นทางชีวิตให้ ถ้าไม่ตามใจเรา ไม่คิดเหมือนเราก็โกรธกัน

ความรักมีสิทธิ์ขนาดนั้นจริงหรือ

ทำอย่างไร ความรักและปรารถนาดี ถึงจะเป็น พรหมวิหารสี่ แท้ๆได้
ฉันนั่งตรงนี้กับพี่หมีพูห์ เห็นฉากแบบตรงหน้านี้ไม่รู้กี่ร้อยกี่พันรอบ

เคยตั้งใจว่า เด็กๆ ในความดูแลของฉันจะต้องไม่เจอเรื่องแบบนี้อีก
เพราะเคยคิดแบบนี้ จึงเคยใช้พลังงานเต็มแรง ปะทะกับใครต่อใคร

ผลที่เกิดขึ้นนอกจากช่วยอะไรเด็กๆ ไม่ได้ แก้ไขอะไรไม่ไหวแล้ว
ยังมีแต่ความเหนื่อย เบื่อ ท้อ และรอยแผลคมที่บาดลึกกันทุกฝ่าย
ดูสิ ดู ฉันเองก็พยายามลิขิต และครอบงำคนอื่นเหมือนกันนั่นแหละ

เมื่อไรก็ตาม ที่รู้สึกเหนื่อย รู้สึกเหมือนกำลังเข็นอะไรสักอย่าง
อะไรที่ต้องใช้พลังงานมากมาย ความรู้สึกวุ่นวาย ร้อน และเจ็บใจ
ลองย้อนมาอยู่กับตัวเองสักพัก เราเข้าใจอะไรบางอย่างผิดไปหรือเปล่า

โลกนี้ เราสั่งได้ตามแต่ใจจริงหรือ
คนที่เรารัก เรามีสิทธิสั่งเขาได้ขนาดนั้นจริงหรือ

เราเข้าใจคำว่าเมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขาขนาดไหน
เมตตา กับ อัตตา เหมือนกันตรงไหน ต่างกันอย่างไร

ฉันบอกน้องพีชให้มองข้อดี มองให้เห็นความเสียสละของคุณแม่
และก็ต้องแสดงความรู้สึกที่สุภาพและตรงไปตรงมาของตัวเองได้
คุณแม่พัชก็ต้องรับฟังลูกให้มากขึ้น “คุยกัน” ไม่เหมือนกับสั่ง
การอยู่ร่วมกัน เติบโตและเกื้อกูลกัน คือนิยามของคำว่าครอบครัว

คนเราผิดพลาด พลั้งเผลอกันได้ แต่ขอให้รู้ทัน
ขออภัย แก้ไข ปรับตัวเข้าหากัน เราเริ่มกันใหม่ได้ตลอดเวลา

คุณแม่หลายท่าน “ให้” ลูกมากๆ ทั้งเวลา กำลังกาย กำลังทรัพย์
ลูกที่มีความสุขความสำเร็จดีก็มี แต่ส่วนใหญ่ที่เจอจะมีทุกข์ด้วย

คุณแม่ท่านหนึ่งต่อต้านการเรียนพิเศษ จนลูกร้องไห้อยากเรียน
“หนูเป็นคนเดียวในห้องที่ไม่ได้เรียน เขาพูดอะไรหนูก็ไม่รู้เรื่อง”
ถ้าคุณแม่มีเวลาและกำลังจะส่งเสีย ให้ลูกลองก็ไม่น่าจะเสียหาย
ถ้าไม่สะดวก หรือมีความเห็นอื่นก็ควรจะคุยกัน แล้วฟังเสียงลูกด้วย
ไม่น่าจะตัดโอกาสของลูก เพียงเพราะอคติว่าแม่ไม่ชอบระบบเลย

จุ๊ จุ๊ หมีพูห์เตือนฉันว่า
หมอมีหน้าที่ให้ข้อมูล แต่ไม่มีหน้าที่ตัดสินเขา พลาดไปอีกแล้วนะ
เราเองก็ไม่มีสิทธิใช้ความรักและปราถนาดี เอาไว้โจมตีใครเหมือนกัน

มนุษย์เรานี่ล่ะหนา ความรักชนิดที่มีความหวังดี
อยากเห็นเขามีความสุข อยากเห็นเขาไม่มีทุกข์
ยินดีกับความสุขความสำเร็จของเขาทำได้ง่าย

แต่การยอมรับสิ่งที่เขาตัดสินใจ ยอมรับวิถีทางเดิน
ยอมรับความต่างกันนี่ละยากที่สุด

เคยเห็นคุณพ่อหลายท่าน โกรธที่คุณแม่เด็กๆ ทำไม่ได้ดั่งใจ
ลูกหลานหลายคน โกรธที่คุณย่าคุณยายไม่ระวังเลือกอาหาร
คู่รักหลายคู่ ต้องเลิกกันเพียงเพราะว่าบังคับกันไม่ได้

ในสังคมนักปฏิบัติธรรม มักจะได้ยินว่าอยากให้คนที่รักมาทางธรรม
มีกระทั่งผู้ที่คิดจะเลิกกับคนรัก เพราะธรรมะไม่เสมอกัน

รักแท้ๆ ต้องมีพรหมวิหารสี่ จบด้วยอุเบกขา
การใช้ชีวิตแท้ๆ ไม่ได้ต้องการการออกแบบ
ใครอยากเหนื่อยกับการวุ่นวายขีดเส้นทางชีวิตก็ตามใจ

ถ้าเราจะอยู่ร่วมกันไม่ได้ เหตุการณ์จะแปรผันไปเอง
ไม่ใช่หน้าที่ของเราออกแบบชีวิต หรือลิขิตเส้นทางชีวิตใครๆ

คนเจ็บป่วย คนชรา คุณตาคุณยาย ล้วนมีวิถีชีวิตของตัวเอง
หากท่านเดินมาไกลจนสุดทาง ต้องยุติฉากชีวิตแล้ว ใครก็ห้ามไม่ได้
ไม่เกี่ยวกับการเคี่ยวเข็ญหรือโวยวายของใคร แม้แต่คนที่เป็นหมอ
เราจะต้องทะเลาะกันเรื่องอาหารทุกคำ ลูกอมทุกเม็ด ยาทุกมื้อเพื่ออะไร

ให้ข้อมูล การดูแล ความอาทรและเป็นห่วงใย ต่างกับการครอบงำ
พรหมวิหารสี่ไม่จำเป็นต้องมีโทสะ ถ้ามีแรงร้อนขึ้นโปรดพิจารณาอีกครั้ง

ใครๆ ก็มีวิถีชีวิตของตัวเอง
เอาใจเราเข้าไปวุ่นวายตัดสิน ใช้มาตรฐานที่หัวใจตัวเองไม่ได้

ให้รัก เป็นดุจแสงจันทร์นวล
สว่าง สะอาด อบอุ่น มีพลังในตัวเอง
ไม่ร้อน ไม่บีบบังคับ ไม่ครอบงำกัน

รักที่เย็นสบายดีด้วยกันทุกฝ่าย

นิทานหมีพูห์ มีเรื่องของรักที่ไม่ครอบงำแฝงไว้แนบสนิท
ความปราถนาดีต่อกัน เข้าใจผิดบ้างถูกบ้าง จบที่การให้อภัย

ยอมรับในความต่างซึ่งกันและกัน เคารพในวิถีชีวิตที่ต่างกัน
ใช้ความคิดของหมี ตัดสินความคิดของกระต่ายไม่ได้
ไม่เคยมีกรณีที่ต้องโกรธกัน เพียงเพราะว่าเราบังคับกันไม่ได้

Picture : http://www.inlandempireadvocacy.com

พูห์เป็นมากกว่าแค่นิทานและวอลเปเปอร์แต่งห้องเด็ก

มีใครหลงรักพูห์เพิ่มขึ้นไหมเอ่ย

---

Insert movie times and more without leaving Hotmail®. See how.