Spektroskopia Masowa

[Dinah Lianes]

Spektroskopiamasowa jonizacji termicznej (ang. Thermal ionization mass spectrometry, TIMS) jest metodą spektrometrii masowej służącą do rozpoznawania izotopw pierwiastkw. Metoda charakteryzuje się bardzo dużą czułością. Technika jest szeroko używana w geochemii, geochronologii i astrochemii izotopw[1].

Początkowo czysta chemicznie prbka jest ogrzewana w celu wywołania jonizacji atomw prbki. Jony za pomocą elektromagnesu są skupiane w wiązkę, a następnie rozdzielane ze względu na stosunek masy do ładunku jonu na pojedyncze wiązki w polu magnetycznym. Wiązki trafiają do odbiornikw, gdzie zamieniane są na napięcie elektryczne. Porwnanie napięć odpowiadających poszczeglnym wiązkom dają dokładne proporcje izotopw[2].

Dwutlenek tytanu (TiO2) to biały barwnik, ktry został zatwierdzony jako dodatek do żywności E171. W międzyczasie Komisja UE zaklasyfikowała ten dodatek jako niebezpieczny i zakazała jego stosowania od 7 lutego 2022 roku.

Francja, ale także Szwajcaria, wycofały już zgodę na stosowanie dwutlenku tytanu na szczeblu krajowym, ponieważ nie udało się rozwiać podejrzeń o działanie genotoksyczne. Jako dodatek do żywności, E171 znajdował się głwnie w słodyczach, delikatnym pieczywie, zupach, rosole i sosach, sałatkach delikatesowych i smarowidłach. Barwnik ten nadawał się jako dodatek kolorystyczny i pozwalał uzyskać bardzo błyszczące powierzchnie na drażach i dekoracji. Po wprowadzeniu zakazu przemysłowi spożywczemu przyznano sześciomiesięczny okres przejściowy do sierpnia tego roku, aby produkty, ktre zostały już wyprodukowane lub są już na rynku, nie musiały zostać zniszczone. To nie sam dwutlenek tytanu, ale wysoki udział nanocząsteczek TWJA KORZYŚĆ: AGROLAB oferuje oznaczanie tytanu lub dwutlenku tytanu w zakładzie AGROLAB Iberica w Tarragonie. Analizę można jednak zamwić bez dodatkowych kosztw w dowolnym laboratorium spożywczym AGROLAB w Europie.

Metal rzadki jest oznaczany ilościowo po strawieniu prbki przy użyciu ICP MS (spektroskopia masowa z plazmą sprzężoną z jonami). W tej metodzie oznaczany jest sam metal, a wielkość cząsteczek TiO2 nie ma znaczenia.

Inne metody analityczne, m.in. pirolityczna spektroskopia masowa, potwierdziły rezultaty otrzymane dzięki analizie spektralnej (POINAR & HAVERKAMP, 1985). Bursztyn bałtycki nie zawiera kwasu abietowego, ktry chemicznie charakteryzuje żywice pochodzące od sosnowatych (Pinaceae). Większość rodzajw bursztynu bałtyckiego zawiera jednak kwas bursztynowy, ktry z kolei nie występuje w żywicach pochodzących od Araucariaceae, a jest uznawany za wyrżniający składnik chemiczny bursztynu bałtyckiego. Jednak ta wyjątkowa cecha chemiczna bursztynu bałtyckiego została podważona przez fakt odnalezienia kwasu bursztynowego w innych żywicach kredowych i paleogeńskich (ANDERSON & LEPAGE 1995, NGUYEN TU et al. 2000, OTTO & SIMONEIT 2001, WOLFE A.P. et al. 2009). Rwnież żywice wspłczesnych sosnowatych z rodzajw Keteleeria (CARRIRE) oraz Pseudolarix (GORDON) zawierają kwas bursztynowy (GRIMALDI 1996). Szczeglnie interesujące są modrzewniki Pseudolarix, bowiem w skamieniałych eoceńskich szyszkach Pseudolarix wehri (GOOCH) z wyspy Axel Heiberg w Arktyce kanadyjskiej zachowała się żywica zawierająca kwas bursztynowy (ANDERSON & LEPAGE 1995). Bursztyn ten został odnaleziony na złożu pierwotnym wraz z fosylnymi szczątkami drewna. Obecnie drzewa z tego rodzaju są reprezentowane przez jedyny gatunek Pseudolarix amabilis (NELSON, REHDER) ograniczony w naturalnym zasięgu wyłącznie do niektrych obszarw grskich w południowo-wschodnich Chinach. Taki obraz rozmieszczenia reprezentantw Pseudolarix dawniej i wspłcześnie może sugerować, że rodzaj ten sięgał dawniej daleko na płnoc, włączając obszar Fennosarmacji w eocenie, i że mgł być jednym ze składnikw lasw bursztynowych.

Sugeruje się, że kwas bursztynowy powstaje na skutek fermentacji celulozy, polisacharydw żywic, rozkładu lignin i biodegradacji substancji organicznych z udziałem mikroorganizmw oraz procesw redoks z udziałem jonw żelaza (stąd prawdopodobnie obecność wtrętw pirytowych w bursztynie). Kwas bursztynowy zatem jest prawdopodobnie produktem diagenetycznym i nie powinien być traktowany jako chemotaksonomiczny indykator bursztynu bałtyckiego.

Ostatnio opublikowano hipotezę sugerującą, iż to wymarłe drzewa z rodziny sośnicowatych (Sciadopityaceae), bliskie wspłczesnemu rodzajowi Sciadopitys (SIEBOLD et ZUCCARINI), były roślinami macierzystymi żywicy bursztynu bałtyckiego (WOLFE P.A. et al. 2009). Hipoteza ta została potwierdzona analizami spektroskopowymi w podczerwieni z użyciem transformacji Fouriera [Fourier-transform infrared spectroscopy (FTIR)], a także badaniami z użyciem chromatografii gazowej i spektroskopii masowej. Widmo żywicy sośnicy japońskiej Sciadopitys verticillata (THUNBERG, SIEBOLD et ZUCCARINI) jest bardzo zbliżone do widma w podczerwieni bursztynu bałtyckiego (WOLFE P.A. et al. 2009). Na naturalnych stanowiskach roślina ta występuje obecnie wyłącznie w Japonii, gdzie dorasta do 40 m wysokości. W innych częściach świata spotkać ją można jedynie w parkach i ogrodach. W Polsce występuje tylko w części zachodniej.

Sośnica japońska jest zaliczana do samodzielnej rodziny Sciadoptyaceae (STEFANOVIAC et al. 1998) spokrewnionej najbliżej z cypryśnikowatymi Cupressaceae. W osadach wczesnego paleocenu pyłki typu Sciadopitys stanowią do 60% wszystkich pyłkw w prbkach (KRUTZSCH 1971, GOTHAN &WEYLAND 1973), wskazując, że zasięg geograficzny tych drzew sięgał do średnich szerokości geograficznych, w owym czasie będących w strefie subtropikalnej. Lasy zdominowane przez sośnicę Sciadopitys zlokalizowane zostały rwnież w osadach mioceńskich węgla brunatnego doliny Renu (MOSBRUGGER et al. 1994). Dane z analiz pyłkowych sugerują, iż szczątkowe populacje tych drzew mogły przetrwać w Europie aż do pliocenu (VAN DER HAMMEN et al. 1971).

Nawiązując do właściwości antybiotycznych sośnicy warto podkreślić, że żywice drzew z rodziny sosnowatych są zupełnie nieodporne na szybką degradację pod wpływem czynnikw biologicznych (bakterie, grzyby) i chemicznych, w związku z czym nie mogły dłużej zalegać w środowisku zewnętrznym. Odporne na biodegradację żywice produkują rośliny araukariowate (np. żywica kauri). Problem w tym, że na Płkuli Płnocnej rośliny te występowały tylko do końca ery mezozoicznej, zatem w czasie powstawania bursztynu bałtyckiego nie mogły wspłtworzyć lasw bursztynowych.

Oprcz nadzwyczaj dokładnego doboru całej gamy technologii powlekania proszkowego (np. unikalne efekty specjalne takie jak gładkie, metaliczne powierzchnie i powłoki proszkowe o specjalnych własnościach itd.) oferujemy Państwu rwnież bogaty arsenał urządzeń badawczych (np. do testw wytrzymałości na warunki atmosferyczne, ochrony przed korozją, testw mechanicznych, badań rozkładu rozmiarw ziaren, odporności na substancje chemiczne i wiele innych...).

Poza szeroką ofertą rżnego rodzaju usług oferujemy także unikalną możliwość przeprowadzenia zindywidualizowanych analiz stanowiących źrdło informacji niezbędnych na potrzeby procesu decyzyjnego.

Opracowywanie wzorcw kolorw UNI

W oparciu o prbkę lub standard farby laboratorium TIGER opracowuje indywidualny produkt o wybranym połysku; 1 x 0,8 kg prbki proszku i 1 płytka formatu QV.

Płytki wzorcowe

Płytki wzorcowe w formacie QV zgodnie z aktualnym asortymentem TIGER; format DIN A4 dla wszystkich kolorw i efektw oferowanych w ramach usługi TAS dla architektw.

Starzenie prbki na Florydzie zgodnie z normą ISO 2810

Testowanie arkuszy prbek odbywa się w Miami, w kierunku południowym. Wilgotny i ciepły klimat południowej Florydy idealnie nadaje się do badania odporności na działanie warunkw atmosferycznych w czasie rzeczywistym. Czas trwania ekspozycji zależy od rodzaju użytego materiału: dla poliestru standardowego

wynosi 1 lat, dla powłok typu HWF (o wysokiej odporności na warunki pogodowe) 3 lub 5 lat, a dla fluoropolimeru 10 lat.

Badanie odpornościowe przyspieszone zgodnie z normą EN ISO 11341 Test przyspieszony polega na symulowaniu w krtkim czasie szkodliwego działania światła, wilgoci i temperatury, ktrych wpływ musi wytrzymać powłoka stosowana na zewnątrz. Ma on na celu rozrżnienie jakości zgodnie z klasami odporności na działanie warunkw atmosferycznych: standardową, bardzo trwałą (HWF) i ultratrwałą. Z uwagi na czas trwania test ten jest źrdłem bardzo dobrych wartości porwnawczych w stosunku do metody starzenia prbek na Florydzie. Czas trwania testu: 300 godzin.

UV-B 313 nm zgodnie z normą DIN 53384 Podczas testu UV-B powierzchnia jest poddawana oddziaływaniu promieni UV w krtkim czasie. Jest to jeszcze szybsza metoda określania odporności powłoki na działanie warunkw atmosferycznych.

Badanie w mgle solnej zgodnie z normą EN ISO 9227

Test ten umożliwia kontrolę całego systemu (podłoża, obrbki wstępnej, proszku i warunkw wypalania). Możliwość przeprowadzenia testu na aluminium i stali. Czas trwania testu: 1000 godzin.

Określenie stopnia odporności na wilgotność (test tropikalny) zgodnie z normą DIN EN ISO 6270-2

Test przyczepności lakieru w zmiennej atmosferze zawierającej wodę kondensacyjną mający na celu ocenę jakości obrbki wstępnej. Czas trwania testu: 1000 godzin.

Metoda siatki nacięć (zgodnie z normą EN ISO 2409)

Metoda siatki nacięć umożliwia sprawdzenie przyczepności do podłoża i przyczepności między warstwami. Polega ona na

wykonaniu nożykiem 6 nacięć pionowych i 6 nacięć poziomych aż do podłoża w powłoce farby pokrywającej płytkę testową. Test ten służy do określania przyczepności utwardzonego lakieru proszkowego

do podłoża, a w przypadku powłok wielowarstwowych umożliwia ocenę przyczepności między warstwami.

Badanie wykonywane bezpłatnie w przypadku dostarczenia prbki.

3a8082e126