Een update over het duifje met de scheve poot :
Week 5 – na mijn gesprek met de vogelspecialist zag ik het even niet
meer zitten. Hij ging er zo gemakkelijk over – pootje breken, recht
zetten… Dat klinkt voor mij als leek nogal belastend voor zo’n klein
beestje. Hoe zetten en houden ze die poot in de juiste stand? En
hoelang zal het herstel dan wel niet duren?
Ik heb gebeld met de Universitaire Dierenkliniek in Gent, voor een
tweede opinie, en daar klonk het heel anders. Nee, zo’n operatie is
echt een allerlaatste redmiddel. Het risico dat er daarbij iets
misgaat is veel te groot, vooral omdat er in zo’n pootje behalve bot,
zenuwbanen en bloedvaten bijna geen anders weefsel zit. Als er bij
een operatie ook maar iets misgaat, is het pootje verloren – en dus
ook het duifje.
Kom er even mee langs, zeiden ze, dan bekijken we het hier wel. Ik ga
dus volgende week naar Gent…
Week 6 – de consultatie in Gent is bijzonder goed verlopen. Er lagen
op een bepaald moment zelfs vier laatstejaarsstudenten en één
dierenarts op hun knieën rond mijn duifje om te kunnen vaststellen of
hij op een ruwe ondergrond in staat was zijn pootje zonder verband te
gebruiken! Best grappig eigenlijk, en nog beter : het resultaat was
positief.
Een operatie is niet nodig. Omdat de aandoening in één poot voorkomt
(heel vaak is het in beide poten!) zit de kans erin dat de scheve poot
zich mettertijd vanzelf herstelt, in die mate dat hij voor het duifje
volledig bruikbaar wordt. Helemaal recht zal die poot natuurlijk
nooit komen, maar op termijn zal het duifje er geen of heel weinig
hinder van hebben.
Om het herstel te bespoedigen wordt het beestje op een vitaminekuur
gezet van vier weken.
Kleine Luca (ja, het beestje heeft intussen een naam) bleek een
voorbeeldige patiënt. Hij kan intussen vliegen maar deed op geen
enkel moment een poging om er vandoor te gaan. Hij leek al die
aandacht zelfs best te appreciëren en liet zich door de verzamelde
studentes vol genoegen “kopjekrauwen”. Een handtamme duif, ze maken
dat daar blijkbaar niet veel mee – zelfs de dierenarts was helemaal
gecharmeerd door mijn rotverwend mormeltje…
Week 7 – Luca vindt de vitamines niet zo lekker. Hij weigert zelfs
maar in de buurt te komen van zijn drinkenbak als de druppels erin
zijn. Ik ben bij de apotheker een spuitje gaan halen en spuit hem nu
de dosis rechtstreeks in de bek. Vindt hij helemaal niet leuk. Maar
het moet dan maar zo.
Hij vliegt goed, maar durft niet goed op de hoge planken. Door de
kluistertjes, waar hij mogelijk nog een paar maanden mee verder moet,
is hij nogal onhandig bij het landen waardoor hij waarschijnlijk
liever dicht bij de grond blijft.
Week 8 – weinig verandering. Ik heb de indruk dat zijn poot sterker
wordt.
Wordt vervolgd.
> > - Tekst uit oorspronkelijk bericht weergeven -- Tekst uit oorspronkelijk bericht niet weergeven -