Ook gematigde Moesavi zou blijvend gevaar vormen
JERUZALEM - Meir Dagan, hoofd van de Mossad, zegt dat ook indien
Moesavi de verkiezingen gewonnen had het gevaar vanuit Iran niet
voorbij zou zijn. Wellicht zouden wij voor een veel groter probleem
staan, meent Dagan. "Indien de gematigde Moesavi gewonnen had, zou
Israël een ernstig probleem hebben gehad, want we zouden de wereld uit
moeten leggen dat het gevaar van de nucleaire dreiging niet verdwenen
is. Het was Moesavi die als premier Irans nucleaire programma is
begonnen.”
Ooit leverde Israël Teheran voor honderden miljoenen aan wapens. Ook
hielp het bij de opleiding van de geheime dienst, de Savak. Dat was
voor de islamitische revolutie in 1979. De banden tussen Israël en de
sjah waren innig. Het paste in Israëls beleid strategische allianties
te sluiten met de niet-Arabische landen, van Ethiopië tot Iran, die
een ring vormden rond de Israël-vijandige Arabische landen.
Israël vs Iran
Na zijn aantreden, in 1921, richtte Reza Khan (hij liet zich
vervolgens sjah Reza Pahlawi noemen) de eerste gecentraliseerde
Iraanse staat op. Zijn inspiratiebron was Atatürk, die op de puinhopen
van het Ottomaanse rijk het moderne Turkije bouwde. Hij begon met de
economische modernisering en landhervorming en het onderwijs- en
rechtsysteem werd uit de handen van islamitische geestelijken gehaald.
Dat laatste zorgde er voor dat het Pahlawi-bewind gehaat werd door de
orthodoxe moslims. Tijdens de WOII werd sjah Reza Pahlawi (een groot
voorstander van Adolf Hitler en zijn oplossing van het 'Joodse
probleem') door de Britten afgezet.
Mohammed Reza, de zoon van de Reza Khan, werd in het zadel geholpen.
Onder het bewind van Mohammed ontstonden overal politieke partijen en
de vrije pers bloeide als nooit tevoren. Groot thema werd: "Weg met
het Britse bezettingsmacht" en nationaliseer de Iraanse olie. In 1951
greep Mohammed Mossadegh de macht, waarop de Britten (die zich
inmiddels terug hadden getrokken) een internationale economische
boycot tegen Iran begonnen. Door deze boycot ontstonden grote
economische problemen en leidde tot een nieuwe staatsgreep.
De VS hielpen sjah Mohammed Reza Pahlavi weer in het zadel. Alle
politieke partijen werden verboden, en de politieke tegenstanders
werden gemarteld of geëxecuteerd. Daarna kwam er weer een periode van
relatieve rust. Israël onderhield banden met Iran en leerden de
agenten van Savak dat er ook andere methoden zijn om aan informatie te
komen dan martelen, hetgeen Savak daarvoor bij zijn gevangenen deed.
In 1977 overleed de zoon van ayatollah Chomeini, volgens tegenstanders
van de sjah zou hij achter de dood van de jongen zitten. Opnieuw
braken er onlusten uit, de achterban van de ayatollah begonnen een
revolutie tegen de sjah. In meer dan twee jaar werden duizenden mensen
vermoord in de burgeroorlog. In 1979 besteeg Chomeini de Iraanse troon
en volgden de islamitische revoluties elkaar op, waarbij de ene
gruwelijker en beknottender was dan de ander. Onder leiding van
Chomeine werd een sterk isolationistisch bewind gevoerd. Het aantal
islamitische scholen en universiteiten steeg enorm, paradoxaal is
echter dat de kwaliteit van het onderwijs enorm terug.
Chomeini riep de Verenigde Staten (zoals hij dat noemde 'de grote
satan') en Israël (zoals hij dat noemde 'de kleine satan') uit tot
staatsvijanden, overgelopen leden van Savak werden ingezet om in de VS
en Israël te spioneren. Chomeini riep de PLO herhaaldelijk op er alles
aan te doen om Israël te vernietigen en "het land terug te nemen".
Van 1980 tot 1989 verkeerde Iran in een hevige oorlog met buurland
Irak, feitelijk de eerste Golf Oorlog. De Iran-Irak oorlog eiste
eveneens duizenden slachtoffer en eiste zijn tol op de Iraanse
samenleving en economie.
Na de dood van de ayatollah, in 1990, is Iran geleidelijk een andere
koers gaan varen. Onder Khatami, die in 1997 president werd, zette
Iran koers op een tolerantere samenleving, rechtszekerheid voor allen
en de opbouw van een civiele maatschappij.
In 2005 werd Mahmoud Ahmadinejad verkozen tot president, dit betekende
het einde van acht jaar hervormingsgezindheid. Ahmadinejad dankte zijn
populariteit onder meer aan zijn belofte prioriteit te geven aan de
lediging van sociale noden, bestrijding van armoede en discriminatie
en technologische vooruitgang. Hoewel Iran één van de grootste olie
producenten van de wereld is, word er weinig geld besteed voor de
Iraanse bevolking, daar tegenover worden er miljarden besteed aan de
vernietiging van de Joodse staat. Er word geld en wapens naar de
terreurgroeperingen Hamas en Hezbollah gestuurd.
Kort na zijn aantreden organiseerde Ahmadinejad de conferentie 'de
wereld zonder zionisme' (met zionisme bedoelt hij alle Joden die naar
Israël terug zijn gekomen en Joden -& anderen- die de Joodse staat
steunen). Hij gaf er blijk van dat hij Israël wil vernietig: "Zoals de
imam zei, Israël moet van de kaart worden geveegd," stelde
Ahmadinejad, verwijzend naar ayatollah Chomeini. "Een golf Palestijnse
aanvallen zou de vernietiging van Israël moeten bewerkstelligen."
Ahmadinejad zij tijdens een toespraak in mei 2006, tijdens een
toespraak tot studenten van de universiteit in de Indonesische
hoofdstad Jakarta: "Het zionistische regime zal op een dag
verdwijnen."
In december 2006 organiseerde Ahmadinejad een controversiële
negationistische conferentie waarbij diverse 'prominente Holaucaust
ontkenners' aanwezig zijn.
In juli 2008 test Iran een langeafstandsraket waarmee het zegt doelen
in Israël te kunnen raken.
In september 2008 ontving Ahmadinejad een applaus van de lidstaten van
de Algemene Vergadering van de VN voor de volgende woorden: "De
waardigheid, de integriteit en de rechten van het Europese en
Amerikaanse volk worden bespeeld door een kleine, maar bedrieglijk
aantal zionisten. Hoewel ze een minuscule minderheid vormen, domineren
zij op een bedrieglijke, complexe en stiekeme wijze een belangrijk
deel van de monetaire en financiële centra, alsook van politieke
besluitvormingscentra binnen een aantal Europese landen en de
Verenigde Staten. (...) Dit betekent dat de mensen van Amerika en
diverse Europese landen moeten voldoen aan de eisen en de wensen van
een klein aantal hebzuchtige en binnendringende mensen. (...) Vandaag
de dag staat het Zionistische regime op de rand van instorting, en er
is geen manier om het uit de beerput te krijgen die het zelf en zijn
aanhangers gecreëerd heeft."
Tijdens de antidiscriminatie conferentie in april 2009 zei Ahmadinejad
in zijn speech dat 'Joden na de Tweede Wereldoorlog naar het Midden-
Oosten zijn gestuurd om, onder het mom van het lijden door de
Holocaust, een racistische Israëlische regering te installeren in
Palestina'. Hij betitelde 'Israël als een wreed en onderdrukkend
land', hij stelde 'zionisme gelijk aan racisme'. Hoewel enkele VN
leden vooraf al hadden gezegd niet te komen, en enkele VN lidstaten
weg liepen tijdens zijn speech kon Ahmadinejad ook nu weer rekenen op
een luid applaus van de lidstaten van de Algemene Vergadering van de
VN.
De vorige week gehouden verkiezingen zijn anders uitgevallen dat
menigeen gedacht/gehoopt had. Of er gefraudeerd is met de biljetten
zal nooit bekend worden. Wel is duidelijk dat er vele demonstraties
gehouden worden, anti Khamenei & Ahmadinejad demonstraties. Deze
demonstraties weet de moslim propaganda echter direct naar haar hand
te zetten. Zaterdag 20 juni 2009 gaf de islamitische leider Khamenei
de schuld aan Israël dat er demonstraties in zijn land gehouden
werden, en dat het dus de schuld van de Joden is dat de betogers is
elkaar worden geslagen door de Iraanse garde. In de toespraak van
zaterdag zei Khamenei: "Ik zal het niet toelaten dat de zionisten,
zoals in Georgië, met een paar miljoen dollars een revolutie gaan
ontketenen. Wij zullen de zionistische revolutie met harde hand neer
slaan."
Momenteel volgt Israël de geweldadigheden na de afloop van de
verkiezingen met argusogen. De Mossad voorspelde dat de protesten niet
lang aan zullen houden. "De Iraanse realiteit gaat niet veranderen,"
meent Meir Dagan. Dagan verwacht dat Iran zijn eerste nucleaire bom in
2014 gereed heeft, "als het project doorgaat en niet wordt
onderbroken."
Politiek commentator Aluf Benn is het totaal oneens met Dagan: "De
prijs voor de stomste opmerking gaat deze week naar degenen die menen
dat Israël beter af is met een overwinning van Ahmadinejad. Een
duidelijker manifestatie van oogkleppen in Israëls strategisch denken
is nauwelijks denkbaar. De gedachte zou zijn dat Israël beter af is
met de meest vooraanstaande Holocaustontkenner die dreigt Israël te
vernietigen, omdat Israël dan gemakkelijker steun in de wereld kan
vergaren om Iran onder druk te zetten.”
Volgens Benn bewijzen de feiten het tegendeel. Onder Ahmadinejad heeft
Irans nucleaire project de ’technologische drempel’ overschreden, en
kan het nu uranium verrijken – zonder zich iets gelegen te laten
liggen aan loze woorden over sancties. George Walker Bush gaf Israël
geen toestemming aan te vallen, en Barack Hussein Obama is nog fermer
in zijn eis dat Israël ’hem niet verrast’. Benn meent dat de wereld
zich uiteindelijk neer zal leggen bij een nucleair Iran. "Onder die
omstandigheden is Israël gebaat bij een Iraans leiderschap dat de
spanningen in de regio kan kalmeren in plaats van het vuur op te
stoken."
Begin juni 2009 zei Mohamed El-Baradei, topman van het Internationale
Atoom– en Energie Agentschap: "Iran wil kennis verwerven om nucleaire
wapens te maken als verzekering tegen de veronderstelde dreiging van
buurlanden en de Verenigde Staten." Hij voegde er aan toe dat: "Het
ultieme doel van Iran is, en zo kijk ik er tegenaan, dat ze erkenning
willen als een belangrijke macht in het Midden–Oosten."
Bron:
- Jerusalem Post
- Intermediar (1987)
- Manor Books (1979)
- Maarev
- Ha’aretz
- RTR