Discussie op shoa
51 views
Skip to first unread message
niels...@gmail.com
Jan 24, 2009, 2:04:56 PM1/24/09
to BekijkHetMaar
Nederland was kil en onverschillig tegenover Joden
JERUZALEM - Een "pikzwart hoofdstuk" in de Nederlandse geschiedenis.
Zo omschreef premier Balkenende vanmorgen in de Israëlische hoofdstad
Jeruzalem de uitroeiing van bijna de hele Joodse gemeenschap in
Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog. Kilheid en onverschilligheid
voerden de boventoon, aldus de premier.
Balkenende sprak tijdens een bijeenkomst ter gelegenheid van de
opening van het nieuwe Holocaust Geschiedenis Museum Yad Vashem. "Ja,
natuurlijk kunnen we ook wijzen op de vele voorbeelden van moed en
vriendschap en solidariteit", aldus de minister-president. "Maar ook
van onverschilligheid en kilheid en verraad."
Voor de Tweede Wereldoorlog leefden in Nederland 140.000 Joden. Zij
waren " volledig geïntegreerd in de Nederlandse samenleving",
beschreef Balkenende die periode. Meer dan 100.000 Joden keerden niet
terug uit vernietigingskampen. De nazi's hebben nergens zoveel Joden
naar kampen weten af te voeren als in Nederland. "De deportatie van de
meeste Nederlandse Joden tijdens de bezetting is een pikzwart
hoofdstuk in de geschiedenis van mijn land. Een hoofdstuk dat ook zijn
donkere schaduw werpt op onze naoorlogse geschiedenis", stelde de
premier.
Het heeft ons land volgens Balkenende veel moeite gekost om de
waarheid onder ogen te zien van wat er is gebeurd tussen 1940 en '45.
"Stap na pijnlijke stap hebben we met een kritisch oog leren kijken
naar wat er is gebeurd", aldus de minister-president.
Hij verwees daarbij naar de toespraak die koningin Beatrix hield in
het Israëlische parlement (Knesset) deze maand precies tien jaar
geleden. Zij noemde toen Nederlanders die zich hadden ingezet voor hun
Joodse medeburgers "uitzonderingen". Later dat jaar zei de vorstin,
terugblikkend op de holocaust, dat we "met een diep gevoel van
schaamte" zouden moeten terugkijken op "deze schandvlek op onze
beschaafde wereld".
De rede van de minister-president is een gebaar naar de Joodse
gemeenschap. Tijdens zijn bezoek aan Israël heeft Balkenende
verscheidene malen zijn afschuw uitgesproken over de gebeurtenissen
van de Tweede Wereldoorlog. Daarbij waarschuwde hij voortdurend voor
het opnieuw naar boven komen van antisemitisme.
JERUZALEM - Een "pikzwart hoofdstuk" in de Nederlandse geschiedenis.
Zo omschreef premier Balkenende vanmorgen in de Israëlische hoofdstad
Jeruzalem de uitroeiing van bijna de hele Joodse gemeenschap in
Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog. Kilheid en onverschilligheid
voerden de boventoon, aldus de premier.
Balkenende sprak tijdens een bijeenkomst ter gelegenheid van de
opening van het nieuwe Holocaust Geschiedenis Museum Yad Vashem. "Ja,
natuurlijk kunnen we ook wijzen op de vele voorbeelden van moed en
vriendschap en solidariteit", aldus de minister-president. "Maar ook
van onverschilligheid en kilheid en verraad."
Voor de Tweede Wereldoorlog leefden in Nederland 140.000 Joden. Zij
waren " volledig geïntegreerd in de Nederlandse samenleving",
beschreef Balkenende die periode. Meer dan 100.000 Joden keerden niet
terug uit vernietigingskampen. De nazi's hebben nergens zoveel Joden
naar kampen weten af te voeren als in Nederland. "De deportatie van de
meeste Nederlandse Joden tijdens de bezetting is een pikzwart
hoofdstuk in de geschiedenis van mijn land. Een hoofdstuk dat ook zijn
donkere schaduw werpt op onze naoorlogse geschiedenis", stelde de
premier.
Het heeft ons land volgens Balkenende veel moeite gekost om de
waarheid onder ogen te zien van wat er is gebeurd tussen 1940 en '45.
"Stap na pijnlijke stap hebben we met een kritisch oog leren kijken
naar wat er is gebeurd", aldus de minister-president.
Hij verwees daarbij naar de toespraak die koningin Beatrix hield in
het Israëlische parlement (Knesset) deze maand precies tien jaar
geleden. Zij noemde toen Nederlanders die zich hadden ingezet voor hun
Joodse medeburgers "uitzonderingen". Later dat jaar zei de vorstin,
terugblikkend op de holocaust, dat we "met een diep gevoel van
schaamte" zouden moeten terugkijken op "deze schandvlek op onze
beschaafde wereld".
De rede van de minister-president is een gebaar naar de Joodse
gemeenschap. Tijdens zijn bezoek aan Israël heeft Balkenende
verscheidene malen zijn afschuw uitgesproken over de gebeurtenissen
van de Tweede Wereldoorlog. Daarbij waarschuwde hij voortdurend voor
het opnieuw naar boven komen van antisemitisme.
niels...@gmail.com
Jan 24, 2009, 2:05:34 PM1/24/09
to BekijkHetMaar
Steeds meer lijken ontdekt in Duits massagraf
MENDEN - De Duitse autoriteiten hebben al zeker dertig lijken gevonden
in een deze week ontdekt massagraf in het West-Duitse Menden-Barge.
Het gaat om slachtoffers uit de nazitijd, aldus Duitse media vrijdag.
Donderdagmiddag waren al negentien lijken geborgen uit het graf aan de
rand van een begraafplaats. Onder de doden zijn veel kinderen. Een
lijk vertoonde sporen van amputatie. Op de slachtoffers zijn mogelijk
medische experimenten uitgevoerd in het kader van het
nationaalsocialistische project om mensen te vernietigen die door de
nazi´s als minderwaardig werden beschouwd, zoals gehandicapten en
Joden.
In de buurt van de begraafplaats bevond zich een ziekenhuis, waarin
dergelijke experimenten zouden zijn uitgevoerd. Zeker twee kinderen
uit het graf waren gehandicapt. De speurtocht naar het massagraf begon
na een reeks geruchten en verklaringen van getuigen, meldde de Duitse
televisie. Het betrokken ziekenhuis werd in 1943 opgericht door de
lijfarts van Adolf Hitler, Karl Brandt.
MENDEN - De Duitse autoriteiten hebben al zeker dertig lijken gevonden
in een deze week ontdekt massagraf in het West-Duitse Menden-Barge.
Het gaat om slachtoffers uit de nazitijd, aldus Duitse media vrijdag.
Donderdagmiddag waren al negentien lijken geborgen uit het graf aan de
rand van een begraafplaats. Onder de doden zijn veel kinderen. Een
lijk vertoonde sporen van amputatie. Op de slachtoffers zijn mogelijk
medische experimenten uitgevoerd in het kader van het
nationaalsocialistische project om mensen te vernietigen die door de
nazi´s als minderwaardig werden beschouwd, zoals gehandicapten en
Joden.
In de buurt van de begraafplaats bevond zich een ziekenhuis, waarin
dergelijke experimenten zouden zijn uitgevoerd. Zeker twee kinderen
uit het graf waren gehandicapt. De speurtocht naar het massagraf begon
na een reeks geruchten en verklaringen van getuigen, meldde de Duitse
televisie. Het betrokken ziekenhuis werd in 1943 opgericht door de
lijfarts van Adolf Hitler, Karl Brandt.
niels...@gmail.com
Jan 24, 2009, 2:06:26 PM1/24/09
to BekijkHetMaar
Joods massagraf ontdekt in Oekraïne
ODESSA - In het zuiden van Oekraïne is een massagraf aangetroffen met
daarin de vermoedelijke overblijfselen van duizenden Joden die door de
Oekraïners, onder toeziendoog van de nazi's werden vermoord. Dat heeft
een woordvoerder van de plaatselijke Joodse gemeenschap bekendgemaakt.
Werklieden stuitten op het massagraf bij graafwerkzaamheden in het
dorp Gvozdavka-1, waar een nieuw gasleidingenstelsel wordt aangelegd.
Gvozdavka-1 ligt niet ver van Odessa. Volgens de woordvoerder van de
Joodse gemeenschap stond in de buurt van het dorp vanaf november 1941
een concentratiekamp en werden daar rond de 5.000 Joden vermoord.
De Shoa had een verwoestende uitwerking op de Joodse bevolking van
Oekraïne. In september 1941 executeerden de nazi's in twee dagen tijd
zo'n 34.000 Joden bij een ravijn even buiten de hoofdstad Kiev. Het
ravijn, Babi Yar, geldt nog altijd als belangrijk symbool van de Shoa
in Oekraïne.
ODESSA - In het zuiden van Oekraïne is een massagraf aangetroffen met
daarin de vermoedelijke overblijfselen van duizenden Joden die door de
Oekraïners, onder toeziendoog van de nazi's werden vermoord. Dat heeft
een woordvoerder van de plaatselijke Joodse gemeenschap bekendgemaakt.
Werklieden stuitten op het massagraf bij graafwerkzaamheden in het
dorp Gvozdavka-1, waar een nieuw gasleidingenstelsel wordt aangelegd.
Gvozdavka-1 ligt niet ver van Odessa. Volgens de woordvoerder van de
Joodse gemeenschap stond in de buurt van het dorp vanaf november 1941
een concentratiekamp en werden daar rond de 5.000 Joden vermoord.
De Shoa had een verwoestende uitwerking op de Joodse bevolking van
Oekraïne. In september 1941 executeerden de nazi's in twee dagen tijd
zo'n 34.000 Joden bij een ravijn even buiten de hoofdstad Kiev. Het
ravijn, Babi Yar, geldt nog altijd als belangrijk symbool van de Shoa
in Oekraïne.
niels...@gmail.com
Jan 24, 2009, 2:06:58 PM1/24/09
to BekijkHetMaar
Bouwplannen Auschwitz ontdekt in Berlijnse flat
BERLIJN - Bij het leegmaken van een appartement in Berlijn zijn de
oorspronkelijke bouwplannen van het nazi-vernietigingskamp van
Auschwitz teruggevonden. Dat schrijft de Duitse krant Bild. De krant
drukt ook enkele van de plannen af. Het gaat in totaal om 28 plannen
op een schaal van 1/100, die dateren van de periode 1941 tot 1943.
Onder verschillende plannen staan de handtekeningen van voormalige
hoge SS-verantwoordelijken. Onder één van de plannen staan ook de
initialen van voormalig SS-chef Heinrich Himmler.
Authentiek
Sommige documenten verwijzen naar de bouw van een kamp voor
'oorlogsgevangenen' in Auschwitz. Bij de teruggevonden plannen zit ook
dat van een gaskamer van 11,66 x 11,20 meter. Dat plan is ondertekend
door 'gevangene nr. 127' en gedateerd op 8 november 1941. Toen waren
de experimenten met het gas Zykon B al aan de gang. In het
vernietigingskamp van Auschwitz, nabij het Poolse Krakau, zijn meer
dan 1 miljoen gedeporteerden om het leven gekomen, van wie het
merendeel Joden. De directeur van de Duitse archieven Hans-Dieter
Kreikamp benadrukt alvast het buitengewone belang van de teruggevonden
documenten. "Het is een authentiek bewijs van de systematisch geplande
genocide op de Joden", aldus Kreikamp.
Bij het einde van de Tweede Wereldoorlog kwamen er volgens officiële
instanties alleen in Duitsland al zo'n 13,2 miljoen mensen in
aanmerking voor onmiddellijke arrestatie omdat ze onderdeel uitmaakten
van het Nazi-apparaat. Maar minder dan 3,5 miljoen onder hen werden
beschuldigd en van die groep werden er 2,5 miljoen vrijgelaten zonder
enige vorm van proces. Dat betekende dat uiteindelijk amper 1 miljoen
mensen werden vervolgd. Het merendeel kwam er vanaf met een boete, een
tijdelijk verbod op werk of een openbare functie en sommigen zagen de
eigendommen die ze tijdens de oorlog van joden hadden gestolen in
beslag genomen. In 1949, vier jaar na het einde van de oorlog, zaten
minder dan 300 van die 13,2 miljoen in een gevangenis.
BERLIJN - Bij het leegmaken van een appartement in Berlijn zijn de
oorspronkelijke bouwplannen van het nazi-vernietigingskamp van
Auschwitz teruggevonden. Dat schrijft de Duitse krant Bild. De krant
drukt ook enkele van de plannen af. Het gaat in totaal om 28 plannen
op een schaal van 1/100, die dateren van de periode 1941 tot 1943.
Onder verschillende plannen staan de handtekeningen van voormalige
hoge SS-verantwoordelijken. Onder één van de plannen staan ook de
initialen van voormalig SS-chef Heinrich Himmler.
Authentiek
Sommige documenten verwijzen naar de bouw van een kamp voor
'oorlogsgevangenen' in Auschwitz. Bij de teruggevonden plannen zit ook
dat van een gaskamer van 11,66 x 11,20 meter. Dat plan is ondertekend
door 'gevangene nr. 127' en gedateerd op 8 november 1941. Toen waren
de experimenten met het gas Zykon B al aan de gang. In het
vernietigingskamp van Auschwitz, nabij het Poolse Krakau, zijn meer
dan 1 miljoen gedeporteerden om het leven gekomen, van wie het
merendeel Joden. De directeur van de Duitse archieven Hans-Dieter
Kreikamp benadrukt alvast het buitengewone belang van de teruggevonden
documenten. "Het is een authentiek bewijs van de systematisch geplande
genocide op de Joden", aldus Kreikamp.
Bij het einde van de Tweede Wereldoorlog kwamen er volgens officiële
instanties alleen in Duitsland al zo'n 13,2 miljoen mensen in
aanmerking voor onmiddellijke arrestatie omdat ze onderdeel uitmaakten
van het Nazi-apparaat. Maar minder dan 3,5 miljoen onder hen werden
beschuldigd en van die groep werden er 2,5 miljoen vrijgelaten zonder
enige vorm van proces. Dat betekende dat uiteindelijk amper 1 miljoen
mensen werden vervolgd. Het merendeel kwam er vanaf met een boete, een
tijdelijk verbod op werk of een openbare functie en sommigen zagen de
eigendommen die ze tijdens de oorlog van joden hadden gestolen in
beslag genomen. In 1949, vier jaar na het einde van de oorlog, zaten
minder dan 300 van die 13,2 miljoen in een gevangenis.
niels...@gmail.com
Jan 24, 2009, 2:07:41 PM1/24/09
to BekijkHetMaar
Ontkenner van de gaskamer mag geen rehabilitatie
VATICAANSTAD - Joodse leiders hebben er vrijdag bij paus Benedictus
XVI op aangedrongen de in Engeland geboren Richard Williamson niet te
rehabiliteren. Williamson beweert dat in de Tweede Wereldoorlog nooit
een Jood in een gaskamer is vergast.
Volgens berichten in de Italiaanse media staat de paus op het punt de
excommunicatie van vier bisschoppen op te heffen, die de uiterst
behoudende aartsbisschop Marcel Lefebvre in 1988 wijdde tegen de wil
van het Vaticaan. Paus Johannes Paulus II zette Lefebvre en de vier
vervolgens uit de kerk. Een van de vier wijdelingen was Williamson.
Die zei deze week voor de Zweedse televisie dat er 'overweldigende'
bewijzen zijn dat er nooit gaskamers hebben bestaan. Weliswaar zijn er
volgens hem slechts enkele Joden, zo tussen de 200.000 en 300.000, in
de naziconcentratiekampen gestorven, maar geen enkele kwam om in een
gaskamer, zo zei Williamson.
VATICAANSTAD - Joodse leiders hebben er vrijdag bij paus Benedictus
XVI op aangedrongen de in Engeland geboren Richard Williamson niet te
rehabiliteren. Williamson beweert dat in de Tweede Wereldoorlog nooit
een Jood in een gaskamer is vergast.
Volgens berichten in de Italiaanse media staat de paus op het punt de
excommunicatie van vier bisschoppen op te heffen, die de uiterst
behoudende aartsbisschop Marcel Lefebvre in 1988 wijdde tegen de wil
van het Vaticaan. Paus Johannes Paulus II zette Lefebvre en de vier
vervolgens uit de kerk. Een van de vier wijdelingen was Williamson.
Die zei deze week voor de Zweedse televisie dat er 'overweldigende'
bewijzen zijn dat er nooit gaskamers hebben bestaan. Weliswaar zijn er
volgens hem slechts enkele Joden, zo tussen de 200.000 en 300.000, in
de naziconcentratiekampen gestorven, maar geen enkele kwam om in een
gaskamer, zo zei Williamson.
niels...@gmail.com
Jan 25, 2009, 12:06:44 PM1/25/09
to BekijkHetMaar
Auschwitz herdacht in Amsterdam
AMSTERDAM - Enkele duizenden belangstellenden hebben vanochtend in
Amsterdam de jaarlijkse Auschwitz-herdenking bijgewoond.
Het organiserende Nederlands Auschwitz Comité telde er drieduizend, de
gemeente tweeduizend. Dat is meer dan in voorgaande jaren. De
aanwezigen stonden stil bij de bevrijding van het vernietigingskamp
Auschwitz op 27 januari 1945 en de moord op miljoenen Joden,
Zigeuners, homoseksuelen en anderen door de nazi's tijdens de Tweede
Wereldoorlog.
Minister Eberhard van der Laan van Integratie had vooral Marokkaanse
Nederlanders opgeroepen de bijeenkomst te bezoeken. Dat zou tot meer
begrip tussen hen en Joden moeten leiden. Niet heel veel moslims
hadden gehoor gegeven aan de oproep, er waren wel vertegenwoordigers
van onder meer het Landelijk Beraad Marokkanen (LBN). Ook politici als
voorzitter Ahmed Marcouch van het Amsterdamse stadsdeel Slotervaart,
PvdA-Tweede Kamerlid Samira Bouchibti en voorzitter Fatima Elatik van
stadsdeel Zeeburg waren van de partij.
"De Joodse gemeenschap in Nederland moet veilig en vrij zijn om zijn
ding te kunnen doen. Daar werken wij aan mee", legde Brahim Bourzik
van het LBN uit. Hij zei 'diep getroffen' te zijn door de herdenking.
"Er gaat echt een rilling door je rug."
Fatima Elatik zei niet te zijn gekomen vanwege de oproep van Van der
Laan. "Ik had van tevoren al besloten mee te gaan." Ze noemde de Joden
vernietiging "Een deel van de vaderlandse geschiedenis" en "een zwarte
pagina."
De herdenking was beladen door de Israëlische aanval op de
terreurgroeperingen in de Gazastrook. Tijdens demonstraties in de
gehele wereld, dus ook in Nederland, werden antisemitische leuzen
gescandeerd. Een Nederlandse politicus riep op tot 'Jihaat tegen
Israël', demonstranten droegen spandoekenen met nazi vergelijkingen,
er werd geweld gebruikt tegen Joodse personen en Joodse gebouwen
werden in brand gestoken. Hoewel er zondag veel
beveiligingsmedewerkers op de been waren, hoefden zij niet in actie te
komen: de herdenking verliep rustig en waardig.
De belangstellenden verzamelden zich in het stadhuis van de hoofdstad.
Vervolgens begonnen ze aan een stille tocht naar het spiegelmonument
'Nooit Meer Auschwitz' van Jan Wolkers in het Wertheimpark. Daar waren
toespraken en werden kransen gelegd.
Onder de deelnemers waren verder hoogwaardigheidsbekleders als de
Amsterdamse burgemeester Job Cohen en staatssecretaris Jet Bussemaker
(VWS). SP-Kamerlid Harry van Bommel was er niet bij. Hem was verzocht
de herdenking niet te bezoeken. De linkse politicus was in opspraak
geraakt omdat hij voorop in een demonstratie lipe en riep "Intifada,
intifada, Palestina vrij", andere leuzen die tijdens deze demonstratie
werden geroepen waren "Hamas, Hamas, Joden aan het gas", "Allah
akhbar" en "zionisme is nazisme".
AMSTERDAM - Enkele duizenden belangstellenden hebben vanochtend in
Amsterdam de jaarlijkse Auschwitz-herdenking bijgewoond.
Het organiserende Nederlands Auschwitz Comité telde er drieduizend, de
gemeente tweeduizend. Dat is meer dan in voorgaande jaren. De
aanwezigen stonden stil bij de bevrijding van het vernietigingskamp
Auschwitz op 27 januari 1945 en de moord op miljoenen Joden,
Zigeuners, homoseksuelen en anderen door de nazi's tijdens de Tweede
Wereldoorlog.
Minister Eberhard van der Laan van Integratie had vooral Marokkaanse
Nederlanders opgeroepen de bijeenkomst te bezoeken. Dat zou tot meer
begrip tussen hen en Joden moeten leiden. Niet heel veel moslims
hadden gehoor gegeven aan de oproep, er waren wel vertegenwoordigers
van onder meer het Landelijk Beraad Marokkanen (LBN). Ook politici als
voorzitter Ahmed Marcouch van het Amsterdamse stadsdeel Slotervaart,
PvdA-Tweede Kamerlid Samira Bouchibti en voorzitter Fatima Elatik van
stadsdeel Zeeburg waren van de partij.
"De Joodse gemeenschap in Nederland moet veilig en vrij zijn om zijn
ding te kunnen doen. Daar werken wij aan mee", legde Brahim Bourzik
van het LBN uit. Hij zei 'diep getroffen' te zijn door de herdenking.
"Er gaat echt een rilling door je rug."
Fatima Elatik zei niet te zijn gekomen vanwege de oproep van Van der
Laan. "Ik had van tevoren al besloten mee te gaan." Ze noemde de Joden
vernietiging "Een deel van de vaderlandse geschiedenis" en "een zwarte
pagina."
De herdenking was beladen door de Israëlische aanval op de
terreurgroeperingen in de Gazastrook. Tijdens demonstraties in de
gehele wereld, dus ook in Nederland, werden antisemitische leuzen
gescandeerd. Een Nederlandse politicus riep op tot 'Jihaat tegen
Israël', demonstranten droegen spandoekenen met nazi vergelijkingen,
er werd geweld gebruikt tegen Joodse personen en Joodse gebouwen
werden in brand gestoken. Hoewel er zondag veel
beveiligingsmedewerkers op de been waren, hoefden zij niet in actie te
komen: de herdenking verliep rustig en waardig.
De belangstellenden verzamelden zich in het stadhuis van de hoofdstad.
Vervolgens begonnen ze aan een stille tocht naar het spiegelmonument
'Nooit Meer Auschwitz' van Jan Wolkers in het Wertheimpark. Daar waren
toespraken en werden kransen gelegd.
Onder de deelnemers waren verder hoogwaardigheidsbekleders als de
Amsterdamse burgemeester Job Cohen en staatssecretaris Jet Bussemaker
(VWS). SP-Kamerlid Harry van Bommel was er niet bij. Hem was verzocht
de herdenking niet te bezoeken. De linkse politicus was in opspraak
geraakt omdat hij voorop in een demonstratie lipe en riep "Intifada,
intifada, Palestina vrij", andere leuzen die tijdens deze demonstratie
werden geroepen waren "Hamas, Hamas, Joden aan het gas", "Allah
akhbar" en "zionisme is nazisme".
Message has been deleted
niels...@gmail.com
Feb 1, 2009, 2:20:24 PM2/1/09
to BekijkHetMaar
Auschwitz moet niet vergeleken worden met Gaza
AMSTERDAM - Vrijdag 30 januari organiseerde Elsbeth Asbeek Brusse, in
het kader van de internationale ‘Holocaust Memorial Day’, een lezing
over de slachtoffers van de Shoa en andere genociden in de
Universiteit van Amsterdam (UvA). Helaas werd er al snel vergeten dat
de Shoa (of Holocaust zoals men de Joden vervolging door de nazi's
oneerdbiedig noemen) het thema zou zijn. In plaats van het stil willen
staan bij het feit dat Joden door de eeuwen heen niet voldoende
(konden) ondernemen tegen hun uitroeiing lijkt men het belangrijk te
vinden om niet de slachtoffers te verdedigen maar de daders.
In de laatste maand zijn er vele demonstraties geweest waarin de
'nieuwe Hitler' wordt verdedigd en de al oude Joodse slachtoffers
verketteren. De Joden over de gehele wereld kunnen rekenen op
komentaar over de verdedigingstrijd die het voert tegen de PLO in de
Gazastrook. Vanuit de Gazastrook zijn alleen dit jaar al 445 raketten
en mortieren afgeschoten op Israël, dat maakt een gemiddelde van bijna
14 raketten per dag.
Historica Dienke Hondius bestede uitvoerig aandacht aan het feit dat
de Shoa en Gaza niet met elkaar verward moet worden. "De oorlog in
Gaza moet worden losgekoppeld van de Nationale Auschwitz Herdenking,
dit zijn twee totaal verschillende zaken."
De Nederlandse universiteiten zouden de hand in eigen boezem moeten
steken. Vanuit de UvA werden honderden Joodse professoren en studenten
weggevoerd terwijl bijna niemand hier iets tegen ondernam. "De
Holocaust vond hier plaats, ook aan de UvA. Hieraan zou best meer
aandacht mogen worden besteed," zei Hondius.
Er was een kleine groep binnen de UvA die verzet pleegde tegen de
deportaties, zoals Sieny Cohen-Kattenburg, die de eerste jaren van de
oorlog Joodse kinderen van hun deportatie redde, maar uiteindelijk
zelf moest onderduiken.
"Ondanks het verzet waren de Nederlanders de Duitsers over het
algemeen zeer behulpzaam in het deporteren van Joden," weet zij. Voor
het luttele bedrag van drie rijksdaalders werden Joden als slaven aan
de nazi's verkocht.
Met de laatste spreker, oorlogsfotograaf Teun Voeten, werd ook een
link naar genocide en rassenhaat in het hier en nu gelegd. En dat is
waar het Elsbeth Asbeek Brusse, die het programma op eigen initiatief
organiseerde, vooral om ging. "Het is belangrijk dat jongeren zich
ervan bewust zijn dat hetgeen er in het verleden gebeurd is, vandaag
de dag nog steeds gebeurt." Ze was het eens met Hondius’ oproep om
meer aandacht te besteden aan de herinnering van de Shoa door de UvA
maar voegde eraan toe dat het er vooral om gaat jongeren bewust te
maken van de gevaren van rassenhaat, discriminatie en antisemitisme.
AMSTERDAM - Vrijdag 30 januari organiseerde Elsbeth Asbeek Brusse, in
het kader van de internationale ‘Holocaust Memorial Day’, een lezing
over de slachtoffers van de Shoa en andere genociden in de
Universiteit van Amsterdam (UvA). Helaas werd er al snel vergeten dat
de Shoa (of Holocaust zoals men de Joden vervolging door de nazi's
oneerdbiedig noemen) het thema zou zijn. In plaats van het stil willen
staan bij het feit dat Joden door de eeuwen heen niet voldoende
(konden) ondernemen tegen hun uitroeiing lijkt men het belangrijk te
vinden om niet de slachtoffers te verdedigen maar de daders.
In de laatste maand zijn er vele demonstraties geweest waarin de
'nieuwe Hitler' wordt verdedigd en de al oude Joodse slachtoffers
verketteren. De Joden over de gehele wereld kunnen rekenen op
komentaar over de verdedigingstrijd die het voert tegen de PLO in de
Gazastrook. Vanuit de Gazastrook zijn alleen dit jaar al 445 raketten
en mortieren afgeschoten op Israël, dat maakt een gemiddelde van bijna
14 raketten per dag.
Historica Dienke Hondius bestede uitvoerig aandacht aan het feit dat
de Shoa en Gaza niet met elkaar verward moet worden. "De oorlog in
Gaza moet worden losgekoppeld van de Nationale Auschwitz Herdenking,
dit zijn twee totaal verschillende zaken."
De Nederlandse universiteiten zouden de hand in eigen boezem moeten
steken. Vanuit de UvA werden honderden Joodse professoren en studenten
weggevoerd terwijl bijna niemand hier iets tegen ondernam. "De
Holocaust vond hier plaats, ook aan de UvA. Hieraan zou best meer
aandacht mogen worden besteed," zei Hondius.
Er was een kleine groep binnen de UvA die verzet pleegde tegen de
deportaties, zoals Sieny Cohen-Kattenburg, die de eerste jaren van de
oorlog Joodse kinderen van hun deportatie redde, maar uiteindelijk
zelf moest onderduiken.
"Ondanks het verzet waren de Nederlanders de Duitsers over het
algemeen zeer behulpzaam in het deporteren van Joden," weet zij. Voor
het luttele bedrag van drie rijksdaalders werden Joden als slaven aan
de nazi's verkocht.
Met de laatste spreker, oorlogsfotograaf Teun Voeten, werd ook een
link naar genocide en rassenhaat in het hier en nu gelegd. En dat is
waar het Elsbeth Asbeek Brusse, die het programma op eigen initiatief
organiseerde, vooral om ging. "Het is belangrijk dat jongeren zich
ervan bewust zijn dat hetgeen er in het verleden gebeurd is, vandaag
de dag nog steeds gebeurt." Ze was het eens met Hondius’ oproep om
meer aandacht te besteden aan de herinnering van de Shoa door de UvA
maar voegde eraan toe dat het er vooral om gaat jongeren bewust te
maken van de gevaren van rassenhaat, discriminatie en antisemitisme.
niels...@gmail.com
Feb 17, 2009, 8:00:13 AM2/17/09
to BekijkHetMaar
Israëlische onderscheiding voor Wehrmachtofficier
JERUZALEM - Yad Vashem heeft postuum de Duitse Wehrmachtofficier Wilm
Hosenfeld geëerd. Die heeft in de Tweede Wereldoorlog de Pools-Joodse
muzikant Wladyslaw Szpilman het leven gered.
Yad Vashem is het officiële Israëlische instituut dat de herinnering
aan de Shoa levend houdt. Hosenfeld kreeg vandaag van het instituut de
titel 'Rechtvaardige onder de volkeren'. De toekenning is gebaseerd op
verklaringen van Shoa-overlevenden. Hosenfield heeft in de Tweede
Wereldoorlog volgens die verklaringen ten minste twee Poolse Joden
voor de genocide van de Nazi's behoed, onder wie Szpilman.
Hoe dat ging is door regisseur Roman Polanski verbeeld in de film 'The
Pianist', die veel prijzen won. Na de oorlog werd Hosenfeld door de
Sovjets gevangengenomen en opgesloten. In 1959 stierf hij in een
gevangenenkamp.
Video vragmenten van 'The Pianist':
http://www.youtube.com/watch?v=RkUVb1AJbSM&eurl=http://video.google.nl/videosearch?q=The+pianist&hl=nl&emb=0&aq=-1&oq=&feature=player_embedded
JERUZALEM - Yad Vashem heeft postuum de Duitse Wehrmachtofficier Wilm
Hosenfeld geëerd. Die heeft in de Tweede Wereldoorlog de Pools-Joodse
muzikant Wladyslaw Szpilman het leven gered.
Yad Vashem is het officiële Israëlische instituut dat de herinnering
aan de Shoa levend houdt. Hosenfeld kreeg vandaag van het instituut de
titel 'Rechtvaardige onder de volkeren'. De toekenning is gebaseerd op
verklaringen van Shoa-overlevenden. Hosenfield heeft in de Tweede
Wereldoorlog volgens die verklaringen ten minste twee Poolse Joden
voor de genocide van de Nazi's behoed, onder wie Szpilman.
Hoe dat ging is door regisseur Roman Polanski verbeeld in de film 'The
Pianist', die veel prijzen won. Na de oorlog werd Hosenfeld door de
Sovjets gevangengenomen en opgesloten. In 1959 stierf hij in een
gevangenenkamp.
Video vragmenten van 'The Pianist':
http://www.youtube.com/watch?v=RkUVb1AJbSM&eurl=http://video.google.nl/videosearch?q=The+pianist&hl=nl&emb=0&aq=-1&oq=&feature=player_embedded
Bekijkhetmaar
Mar 4, 2009, 1:07:41 PM3/4/09
to BekijkHetMaar
Oproep: steun Auschwitz
Het voormalige nazi-concentratiekamp Auschwitz-Birkenau dreigt te
vervallen, help dit UNESCO-monument tegen menselijke waanzin in stand
te helpen houden.
Er is dringend financiële steun nodig. Aangezien Auschwitz een trieste
mijlpaal is in de geschiedenis, en niet alleen de Joodse maar ook die
van Roma's, Sinty's, homoseksueelen en jehova geschiedenis.
Gezamenlijk zouden we moeten strijden voor behoud van dit onmisbare
monument.
Waren het eerst de nazi’s, nu is de tand des tijds de grote
vernietigingskracht. Het terrein met de vele gebouwen wordt gekenmerkt
door verval en achterstallig onderhoud. Als er niets gedaan wordt,
bestaat de kans dat delen van het complex verdwijnen. Nu is het budget
van het museum 6,8 miljoen euro, waarvan ongeveer de helft opgebracht
wordt door de Poolse overheid (situatie 2008). Voor de meest urgente
herstelwerkzaamheden is echter 60 miljoen euro nodig. De totale
conservatie wordt zelfs geraamd op 120 miljoen euro. Van het huidige
budget is minder dan 6 procent afkomstig uit het buitenland.
Beheerders van het monument willen dan ook dat de internationale
gemeenschap zich meer inzet voor het onderhoud van het complex.
Auschwitz-Birkenau is naast een monument, tegen menselijke waanzin en
als zodanig voor en van iedereen, een waarschuwing voor de waanzin die
ook vandaag nog sluimert. Er is weinig nodig om de wereld terug te
brengen naar de jaren '40-'45, niet voor niets word 2009 nu vergeleken
met die van de jaren dertig.
Meer info:
http://en.auschwitz.org.pl/m/index.php?option=com_content&task=view&id=523&Itemid=10
Het voormalige nazi-concentratiekamp Auschwitz-Birkenau dreigt te
vervallen, help dit UNESCO-monument tegen menselijke waanzin in stand
te helpen houden.
Er is dringend financiële steun nodig. Aangezien Auschwitz een trieste
mijlpaal is in de geschiedenis, en niet alleen de Joodse maar ook die
van Roma's, Sinty's, homoseksueelen en jehova geschiedenis.
Gezamenlijk zouden we moeten strijden voor behoud van dit onmisbare
monument.
Waren het eerst de nazi’s, nu is de tand des tijds de grote
vernietigingskracht. Het terrein met de vele gebouwen wordt gekenmerkt
door verval en achterstallig onderhoud. Als er niets gedaan wordt,
bestaat de kans dat delen van het complex verdwijnen. Nu is het budget
van het museum 6,8 miljoen euro, waarvan ongeveer de helft opgebracht
wordt door de Poolse overheid (situatie 2008). Voor de meest urgente
herstelwerkzaamheden is echter 60 miljoen euro nodig. De totale
conservatie wordt zelfs geraamd op 120 miljoen euro. Van het huidige
budget is minder dan 6 procent afkomstig uit het buitenland.
Beheerders van het monument willen dan ook dat de internationale
gemeenschap zich meer inzet voor het onderhoud van het complex.
Auschwitz-Birkenau is naast een monument, tegen menselijke waanzin en
als zodanig voor en van iedereen, een waarschuwing voor de waanzin die
ook vandaag nog sluimert. Er is weinig nodig om de wereld terug te
brengen naar de jaren '40-'45, niet voor niets word 2009 nu vergeleken
met die van de jaren dertig.
Meer info:
http://en.auschwitz.org.pl/m/index.php?option=com_content&task=view&id=523&Itemid=10
Bekijkhetmaar
Mar 12, 2009, 3:25:10 AM3/12/09
to BekijkHetMaar
Duitsland wil Demjanjuk berechten
MÜNCHEN - Een rechtbank in het Duitse München heeft woensdag een
arrestatiebevel uitgevaardigd tegen de van oorlogsmisdaden verdachte
John Demjanjuk, bijgenaamd Ivan de Verschrikkelijke. Hij wordt ervan
verdacht in de Tweede Wereldoorlog duizenden Joden in Poolse
naziconcentratiekampen te hebben vermoord.
De in Oekraïne geboren Demjanjuk werd in 1988 in Israël ter dood
veroordeeld, maar in 1993 in hoger beroep vrijgesproken bij gebrek aan
bewijs. De 88-jarige woont in de Verenigde Staten, maar hij verloor
wel zijn Amerikaanse nationaliteit. Hij moet rekening houden met
uitzetting.
Demjanjuk was in 1943 bewaker in het vernietigingskamp Sobibor hij
heeft geholpen bij de moord op minstens 29.000 Joden. Een woordvoerder
van het Simon Wiesenthal Center zei 'verheugd' te zijn dat de Duitse
justitie de stap heeft gezet.
MÜNCHEN - Een rechtbank in het Duitse München heeft woensdag een
arrestatiebevel uitgevaardigd tegen de van oorlogsmisdaden verdachte
John Demjanjuk, bijgenaamd Ivan de Verschrikkelijke. Hij wordt ervan
verdacht in de Tweede Wereldoorlog duizenden Joden in Poolse
naziconcentratiekampen te hebben vermoord.
De in Oekraïne geboren Demjanjuk werd in 1988 in Israël ter dood
veroordeeld, maar in 1993 in hoger beroep vrijgesproken bij gebrek aan
bewijs. De 88-jarige woont in de Verenigde Staten, maar hij verloor
wel zijn Amerikaanse nationaliteit. Hij moet rekening houden met
uitzetting.
Demjanjuk was in 1943 bewaker in het vernietigingskamp Sobibor hij
heeft geholpen bij de moord op minstens 29.000 Joden. Een woordvoerder
van het Simon Wiesenthal Center zei 'verheugd' te zijn dat de Duitse
justitie de stap heeft gezet.
Bekijkhetmaar
Mar 20, 2009, 8:52:13 AM3/20/09
to BekijkHetMaar
VS leveren voormalig nazi-kampbewaker uit
WASHINGTON - De Verenigde Staten leveren de voormalige bewaker van
nazi-concentratiekampen Josias Kumpf uit aan Oostenrijk. Dat maakte
het ministerie van Justitie donderdag bekend. De nu 83-jarige Kumpf
heeft toegegeven dat hij betrokken was bij ‘Aktion Erntefest', het
afslachten van achtduizend Joden in het Poolse werkkamp Trawniki in
1943.
Als lid van de Waffen-SS stond hij op wacht bij het bloedbad buiten
het Poolse werkkamp Trawniki, zijn taak daarbij was het neerschieten
van eenieder die een vluchtpoging ondernam. Na het bloedbad hielp hij
bij het controleren of er geen overlevenden waren. Om zeker te zijn
dat geen enkele overlevende zou kunnen ontsnappen schoot hij bij
enkelen nog een kogel door het hoofd.
Kumpf was verder onder meer bewaker in het Duitse concentratiekamp
Sachsenhausen en in een Frans werkkamp. Kumpf zag kans om via
Oostenrijk uit de handen van de geallieerden te blijven. Ruim tien
jaar verbleef hij in Egypte en vertok daarna in 1956 naar de Verenigde
Staten en kreeg acht jaar later een Amerikaans paspoort.
Hij leefde jarenlang in het pittoreske Racine in de staat Wisconsin.
Het staatsburgerschap is hem ontnomen. Kumpf wordt uitgezet naar
Oostenrijk, omdat hij bij binnenkomst in de VS heeft gelogen over zijn
SS-verleden. Of hij in Oostenrijk vervolgd gaat worden is onbekend.
Kumpf is de honderdste ex-nazi die door een in 1979 opgericht
Amerikaanse overheidsbureau is opgespoord.
WASHINGTON - De Verenigde Staten leveren de voormalige bewaker van
nazi-concentratiekampen Josias Kumpf uit aan Oostenrijk. Dat maakte
het ministerie van Justitie donderdag bekend. De nu 83-jarige Kumpf
heeft toegegeven dat hij betrokken was bij ‘Aktion Erntefest', het
afslachten van achtduizend Joden in het Poolse werkkamp Trawniki in
1943.
Als lid van de Waffen-SS stond hij op wacht bij het bloedbad buiten
het Poolse werkkamp Trawniki, zijn taak daarbij was het neerschieten
van eenieder die een vluchtpoging ondernam. Na het bloedbad hielp hij
bij het controleren of er geen overlevenden waren. Om zeker te zijn
dat geen enkele overlevende zou kunnen ontsnappen schoot hij bij
enkelen nog een kogel door het hoofd.
Kumpf was verder onder meer bewaker in het Duitse concentratiekamp
Sachsenhausen en in een Frans werkkamp. Kumpf zag kans om via
Oostenrijk uit de handen van de geallieerden te blijven. Ruim tien
jaar verbleef hij in Egypte en vertok daarna in 1956 naar de Verenigde
Staten en kreeg acht jaar later een Amerikaans paspoort.
Hij leefde jarenlang in het pittoreske Racine in de staat Wisconsin.
Het staatsburgerschap is hem ontnomen. Kumpf wordt uitgezet naar
Oostenrijk, omdat hij bij binnenkomst in de VS heeft gelogen over zijn
SS-verleden. Of hij in Oostenrijk vervolgd gaat worden is onbekend.
Kumpf is de honderdste ex-nazi die door een in 1979 opgericht
Amerikaanse overheidsbureau is opgespoord.
Bekijkhetmaar
Mar 21, 2009, 2:30:42 PM3/21/09
to BekijkHetMaar
Uitgezette oud-nazi word niet vervolgd in Oostenrijk
WENEN - Michael Krüger (FPÖ), de Oostenrijkse minister van Justitie,
maakte vrijdag bekend dat Josias Kumpf niet in Oostenrijk vervolgd kan
worden. Kumpf verkreeg een Amerikaans paspoort door te legen over zijn
verleden. Nadat uit kwam dat Kumpf een voormalige kamp bewaker was en
donderdag door de Verenigde Staten werd uitgezet naar Oostenrijk.
Michael Krüger (FPÖ) zegt de Amerikaanse overheid al eerder
gewaarschuwd te hebben dat de 83-jarige Josias Kumpf niet vervolgd kan
worden. Zijn misdaden zijn verjaard. Ook is de man geen Oostenrijker,
maar een Serviër en de misdaden zijn niet in Oostenrijk gepleegd.
Kumpf werkte tijdens de Tweede Wereldoorlog onder meer in
concentratiekamp Sachsenhausen in Duitsland en in een werkkamp in
Frankrijk.
Kumpf is nu officieel stateloos, omdat hij ook geen Oostenrijkse
verblijfsvergunning heeft. Omdat er geen land is waar Wenen Kumpf
naartoe kan sturen, mag hij blijven op voorwaarde dat hij laat weten
waar hij gaat wonen. De VS stuurden hem naar Oostenrijk, omdat dat het
land was waarvandaan hij naar Amerika reisde na de oorlog.
WENEN - Michael Krüger (FPÖ), de Oostenrijkse minister van Justitie,
maakte vrijdag bekend dat Josias Kumpf niet in Oostenrijk vervolgd kan
worden. Kumpf verkreeg een Amerikaans paspoort door te legen over zijn
verleden. Nadat uit kwam dat Kumpf een voormalige kamp bewaker was en
betrokken was bij ‘Aktion Erntefest', het afslachten van achtduizend
Joden in het Poolse werkkamp Trawniki in 1943, werd de Oostenrijker
donderdag door de Verenigde Staten werd uitgezet naar Oostenrijk.
Michael Krüger (FPÖ) zegt de Amerikaanse overheid al eerder
gewaarschuwd te hebben dat de 83-jarige Josias Kumpf niet vervolgd kan
worden. Zijn misdaden zijn verjaard. Ook is de man geen Oostenrijker,
maar een Serviër en de misdaden zijn niet in Oostenrijk gepleegd.
Kumpf werkte tijdens de Tweede Wereldoorlog onder meer in
concentratiekamp Sachsenhausen in Duitsland en in een werkkamp in
Frankrijk.
Kumpf is nu officieel stateloos, omdat hij ook geen Oostenrijkse
verblijfsvergunning heeft. Omdat er geen land is waar Wenen Kumpf
naartoe kan sturen, mag hij blijven op voorwaarde dat hij laat weten
waar hij gaat wonen. De VS stuurden hem naar Oostenrijk, omdat dat het
land was waarvandaan hij naar Amerika reisde na de oorlog.
Bekijkhetmaar
Mar 21, 2009, 2:36:32 PM3/21/09
to BekijkHetMaar
Joden vluchtelingen moesten betalen voor bouw Westerbork
ELSPEET - Wanneer Hitler in 1933 aan de macht komt blijkt al snel dat
hij geen Joden in zijn rijk wenst. Het antisemitisme neemt enorm toe
en zo'n 25.000 Duitse Joden vluchten naar Nederland, de Holanders
ontvangen deze groep vluchtelingen zeker niet met open armen op.
In Nederland werden er in diverse gemeenten speciale comités opgericht
om er voor te zorgen dat de vluchtelingen onderdak krijgen, maar dan
wel zo ver mogelijk buiten de dorps- en stads kern. Later doet de
regering er nog even een stapje bij boven op. Na de 'Kristallnacht',
waarbij in Duitsland bijna 200 synagoge en 7.500 Joodse winkels en
Joden worden aangevallen, doet de Nederlandse regering er alles aan om
de grenzen te sluiten.
De angst zou namelijk bestaan dat anders de toeloop te groot zou wordt
en dat zou het land in crisistijd niet aan kunnen. Veel Joden opvangen
zou erger zijn dan een natuurramp en tevens slecht voor het toerisme
zijn.
'Bovendien,' meent minister-president Colijn in november 1938. 'Te
veel Joodse vluchtelingen is niet goed voor de Nederlandse Joden'. Het
zou het antisemitisme alleen maar verder aanwakkeren. In 1939, als
duizenden vluchtelingen zijn verdeeld over 26 locaties, komt de
regering tot de conclusie dat er een groot centraal opvangkamp moet
komen. Minister Van Boeien van Binnenlandse Zaken wil een miljoen
gulden uitgeven voor de bouw, maar wel op rekening van het Centraal
Comité voor Bijzondere Joodsche Belangen. Er zijn aanvankelijk drie
opties: leegstaande gebouwen in Hellevoetsluis, de duinstreek bij
Haarlem, en de Veluwe. Het oog valt op Elspeet, zij voldoet aan alle
voorwaarden. De grond is goedkoop, de kans op assimilatie met de
bevolking van de streek is klein.Van Boeyen kent dat gebied. Hij komt
zelf oorspronkelijk uit Putten en zijn vrouw is een Nunspeetse.
De gemeenteraad gaat akkoord, en niets lijkt de bouw van het kamp, op
een defensieterrein, nog in de weg te staan. Maar hier is koningin
Wilhelmina het helemaal niet mee eens. Vanuit haar zomerpaleis 't Loo
in Apeldoorn schrijft ze een brief aan de minister van Binnenlandse
Zaken. Ze stelt een opvangkamp in haar achtertuin niet op prijs.
Hierbij meet haar achtertuin blijkbaar twaalf kilometer. Korte daarop
valt, op 19 juli 1939, de definitieve keuze op het Amerveld bij
Westerbork.
Uit archiefstukken blijkt dat minister Van Boeyen niet gelukkig is
geweest met de keuze voor Westerbork. In april 1939 deelt hij het
Comité voor de Bijzondere Joodsche Belangen mee daartoe gedwongen te
zijn door gebrek aan een andere mogelijkheid. In de zomer van 1939
begint de bouw. De Joden moeten zelf de kosten voor het kamp
ophoesten. Ze steken uiteindelijk 1,25 miljoen gulden in kamp
Westerbork. Op 9 oktober arriveren de eerste 22 bewoners.
Eind 1941 beslissen de nazi's Westerbork voor deportatiedoeleinden
gereed te maken. De kosten, zoals uitbreiding met 24 grote barakken,
worden betaald met in beslaggenomen Joodse vermogens. Kamp Westerbork
gaat de geschiedenis in als het symbool van de moord op 102.000 in
Nederland levende Joden, en 200 Sinti en Roma-zigeuners.
ELSPEET - Wanneer Hitler in 1933 aan de macht komt blijkt al snel dat
hij geen Joden in zijn rijk wenst. Het antisemitisme neemt enorm toe
en zo'n 25.000 Duitse Joden vluchten naar Nederland, de Holanders
ontvangen deze groep vluchtelingen zeker niet met open armen op.
In Nederland werden er in diverse gemeenten speciale comités opgericht
om er voor te zorgen dat de vluchtelingen onderdak krijgen, maar dan
wel zo ver mogelijk buiten de dorps- en stads kern. Later doet de
regering er nog even een stapje bij boven op. Na de 'Kristallnacht',
waarbij in Duitsland bijna 200 synagoge en 7.500 Joodse winkels en
Joden worden aangevallen, doet de Nederlandse regering er alles aan om
de grenzen te sluiten.
De angst zou namelijk bestaan dat anders de toeloop te groot zou wordt
en dat zou het land in crisistijd niet aan kunnen. Veel Joden opvangen
zou erger zijn dan een natuurramp en tevens slecht voor het toerisme
zijn.
'Bovendien,' meent minister-president Colijn in november 1938. 'Te
veel Joodse vluchtelingen is niet goed voor de Nederlandse Joden'. Het
zou het antisemitisme alleen maar verder aanwakkeren. In 1939, als
duizenden vluchtelingen zijn verdeeld over 26 locaties, komt de
regering tot de conclusie dat er een groot centraal opvangkamp moet
komen. Minister Van Boeien van Binnenlandse Zaken wil een miljoen
gulden uitgeven voor de bouw, maar wel op rekening van het Centraal
Comité voor Bijzondere Joodsche Belangen. Er zijn aanvankelijk drie
opties: leegstaande gebouwen in Hellevoetsluis, de duinstreek bij
Haarlem, en de Veluwe. Het oog valt op Elspeet, zij voldoet aan alle
voorwaarden. De grond is goedkoop, de kans op assimilatie met de
bevolking van de streek is klein.Van Boeyen kent dat gebied. Hij komt
zelf oorspronkelijk uit Putten en zijn vrouw is een Nunspeetse.
De gemeenteraad gaat akkoord, en niets lijkt de bouw van het kamp, op
een defensieterrein, nog in de weg te staan. Maar hier is koningin
Wilhelmina het helemaal niet mee eens. Vanuit haar zomerpaleis 't Loo
in Apeldoorn schrijft ze een brief aan de minister van Binnenlandse
Zaken. Ze stelt een opvangkamp in haar achtertuin niet op prijs.
Hierbij meet haar achtertuin blijkbaar twaalf kilometer. Korte daarop
valt, op 19 juli 1939, de definitieve keuze op het Amerveld bij
Westerbork.
Uit archiefstukken blijkt dat minister Van Boeyen niet gelukkig is
geweest met de keuze voor Westerbork. In april 1939 deelt hij het
Comité voor de Bijzondere Joodsche Belangen mee daartoe gedwongen te
zijn door gebrek aan een andere mogelijkheid. In de zomer van 1939
begint de bouw. De Joden moeten zelf de kosten voor het kamp
ophoesten. Ze steken uiteindelijk 1,25 miljoen gulden in kamp
Westerbork. Op 9 oktober arriveren de eerste 22 bewoners.
Eind 1941 beslissen de nazi's Westerbork voor deportatiedoeleinden
gereed te maken. De kosten, zoals uitbreiding met 24 grote barakken,
worden betaald met in beslaggenomen Joodse vermogens. Kamp Westerbork
gaat de geschiedenis in als het symbool van de moord op 102.000 in
Nederland levende Joden, en 200 Sinti en Roma-zigeuners.
Bekijkhetmaar
Mar 29, 2009, 3:06:55 PM3/29/09
to BekijkHetMaar
PETA vergelijkt dierenleed met concentratiekamp
BERLIJN - PETA een dierenrechten organisatie heeft in een campagne de
rechten van dieren in slachthuizen vergeleken met de nazi dood
kampen.
Duitslands de hoogste rechter heeft geoordeeld dat een PETA campagne,
waarin slachthuizen worden vergelijken aan de Shoa een aanval is tegen
de menselijke waardigheid.
Op bolboards staan twee foto's, Op de linkerkant staat een van
concentratie kamp gevangenen en op de rechterkant staan dieren in
kooien bij een slachthuis. Onder de foto's staat de tekst "De
Holocaust op je bord."
Het constitutionele hof zei dat de campagne 'het lot van de
slachtoffers van de Holocaust hierdoor tot banaal en onbeduidend word
verklaard'. "Deze manier van campagne voeren heeft niets met de wet op
bescherming van de vrijheid van meningsuiting te maken," zei de
rechter.
PETA woordvoerder zei de campagne, die eerder al in de Verenigde
Staten was gehouden, uitsluitend is bedoelt om mensen bewust te maken
dat dieren leed ondergaan, en dat daarom geen vlees meer gegeten mag
worden.
Paul Spiegel, de voormalige voorzitter van de Centrale Raad van Joden
in Duitsland, heeft een klacht ingediend tegen de campagne. Andere
Joodse organisaties hebben zich aangesloten bij de klacht.
BERLIJN - PETA een dierenrechten organisatie heeft in een campagne de
rechten van dieren in slachthuizen vergeleken met de nazi dood
kampen.
Duitslands de hoogste rechter heeft geoordeeld dat een PETA campagne,
waarin slachthuizen worden vergelijken aan de Shoa een aanval is tegen
de menselijke waardigheid.
Op bolboards staan twee foto's, Op de linkerkant staat een van
concentratie kamp gevangenen en op de rechterkant staan dieren in
kooien bij een slachthuis. Onder de foto's staat de tekst "De
Holocaust op je bord."
Het constitutionele hof zei dat de campagne 'het lot van de
slachtoffers van de Holocaust hierdoor tot banaal en onbeduidend word
verklaard'. "Deze manier van campagne voeren heeft niets met de wet op
bescherming van de vrijheid van meningsuiting te maken," zei de
rechter.
PETA woordvoerder zei de campagne, die eerder al in de Verenigde
Staten was gehouden, uitsluitend is bedoelt om mensen bewust te maken
dat dieren leed ondergaan, en dat daarom geen vlees meer gegeten mag
worden.
Paul Spiegel, de voormalige voorzitter van de Centrale Raad van Joden
in Duitsland, heeft een klacht ingediend tegen de campagne. Andere
Joodse organisaties hebben zich aangesloten bij de klacht.
Bekijkhetmaar
Apr 2, 2009, 12:24:05 PM4/2/09
to BekijkHetMaar
'Oorlogsmisdadiger komt maandag aan in Duitsland'
BERLEIN - Maandag zal de Verenigde Staten de van oorlogsmisdaden
verdachte John Demjanjuk aan Duitsland uitleveren. Dat heeft een
woordvoerder van het ministerie van justitie donderdag bekend gemaakt.
Het openbaar ministerie in München Demjanjuk vervolgen wegens
medeplichtigheid aan de moord op 29 duizend Joden in het
vernietigingskamp Sobibor.
De juridische mogelijkheden, voor de geboren Oekraïner, om zich tegen
uitlevering te verzetten zijn uitgeput. Zijn beroep op de Amerikaanse
grondwet wordt pas na zijn uitlevering behandeld. Demjanjuk, die
vrijdag 89 wordt en 'misschien aan leukemie' lijdt, wordt zondag onder
begeleiding van een arts, verpleegkundige en politieagent van zijn
woonplaats Cleveland via New York naar München gevlogen. "Tot die tijd
worden zijn gangen met behulp van een elektronische enkelband
bewaakt," zegt zijn Amerikaanse advocaat John Broadley.
Demjanjuk was in 1943 enkle maanden kampbewaker in het nazi
concentratiekamp Sobibor. Als bewaker hielp hij minstens 29 duizend
Joden direct van de treinen naar de gaskamers te drijven.
De eerste zeven jaar na de capitulatie zag Demjanjuk (Iwan de
verschrikkelijke) kans om ongestoord in de omgeving van München te
blijven wonen.
In 1952 emigreerde hij naar de Verenigde Staten, waar hij het
Amerikaanse staatsburgerschap verwierf en zijn voornaam Iwan in John
veranderde.
Na de ontdekking van zijn verleden hield hij in eerste instantie bij
hoog en bij laag vol niet Iwan te zijn, het zou volgens hem om een
persoonsverwisseling gaan. Nadat zijn dienstpas boven tafel kwam hield
zijn leugen niet langer stand.
Omdat hij zijn verleden had verzwegen werd hem het staatsburgerschap
weer afgenomen. De VS wil al meer dan een jaar van de statenloze
Demjanjuk af, maar vond tot voor kort geen land bereid hem op te
nemen.
Demjanjuk werd in 1988 ter dood veroordeeld. De Israëlische rechters
bestrafte hem om zijn daden die hij in Treblinka had begaan, daar was
hij betrokken bij de dood van honderdduizend mensen. Demjanjuk zag
kans de dans te ontspringen door te beweren dat het hier om een
persoonsverwisseling zou gaan, daarop gelastte het Israëlische
hooggerechtshof in 1993 zijn vrijlating.
BERLEIN - Maandag zal de Verenigde Staten de van oorlogsmisdaden
verdachte John Demjanjuk aan Duitsland uitleveren. Dat heeft een
woordvoerder van het ministerie van justitie donderdag bekend gemaakt.
Het openbaar ministerie in München Demjanjuk vervolgen wegens
medeplichtigheid aan de moord op 29 duizend Joden in het
vernietigingskamp Sobibor.
De juridische mogelijkheden, voor de geboren Oekraïner, om zich tegen
uitlevering te verzetten zijn uitgeput. Zijn beroep op de Amerikaanse
grondwet wordt pas na zijn uitlevering behandeld. Demjanjuk, die
vrijdag 89 wordt en 'misschien aan leukemie' lijdt, wordt zondag onder
begeleiding van een arts, verpleegkundige en politieagent van zijn
woonplaats Cleveland via New York naar München gevlogen. "Tot die tijd
worden zijn gangen met behulp van een elektronische enkelband
bewaakt," zegt zijn Amerikaanse advocaat John Broadley.
Demjanjuk was in 1943 enkle maanden kampbewaker in het nazi
concentratiekamp Sobibor. Als bewaker hielp hij minstens 29 duizend
Joden direct van de treinen naar de gaskamers te drijven.
De eerste zeven jaar na de capitulatie zag Demjanjuk (Iwan de
verschrikkelijke) kans om ongestoord in de omgeving van München te
blijven wonen.
In 1952 emigreerde hij naar de Verenigde Staten, waar hij het
Amerikaanse staatsburgerschap verwierf en zijn voornaam Iwan in John
veranderde.
Na de ontdekking van zijn verleden hield hij in eerste instantie bij
hoog en bij laag vol niet Iwan te zijn, het zou volgens hem om een
persoonsverwisseling gaan. Nadat zijn dienstpas boven tafel kwam hield
zijn leugen niet langer stand.
Omdat hij zijn verleden had verzwegen werd hem het staatsburgerschap
weer afgenomen. De VS wil al meer dan een jaar van de statenloze
Demjanjuk af, maar vond tot voor kort geen land bereid hem op te
nemen.
Demjanjuk werd in 1988 ter dood veroordeeld. De Israëlische rechters
bestrafte hem om zijn daden die hij in Treblinka had begaan, daar was
hij betrokken bij de dood van honderdduizend mensen. Demjanjuk zag
kans de dans te ontspringen door te beweren dat het hier om een
persoonsverwisseling zou gaan, daarop gelastte het Israëlische
hooggerechtshof in 1993 zijn vrijlating.
Bekijkhetmaar
Apr 4, 2009, 3:06:13 PM4/4/09
to BekijkHetMaar
Demjanjuk toch nog niet uitgezet
WASHINGTON - Afgelopen vrijdag werd de uitzetting van de van
oorlogsmisdadiger John Demjanjuk opgeschort. Volgens een Amerikaanse
rechter in Arlington (in de staat Virginia) zou de gezondheid van
Demjanjuk te slecht zijn om op transport te kunnen.
De 89-jarige Demjanjuk zou maandag naar Duitsland afreizen om daar
terecht te staan wegens oorlogsmisdaden tijdens de Tweede
Wereldoorlog.
Hij is volgens de Duitse justitie mede schuldig aan de moord op 29.000
Joodse Europeanen. Het gaat hier voornamelijk om Joden die te veel
verzwakt waren tijdens hun transport naar de vernietigingskampen. Voor
de nazi's was het toch al belangrijk om alle Joden uit te moorden,
maar de groep zwakke en/of oude Joden moesten als eerste naar de
gaskamers.
Sinds 2008 loopt er in München een onderzoek naar de daden van
Demjanjuk die hij in het vernietigingskamp Sobibor beging. Duitse
officieren van justitie zijn zeggen over voldoende bewijs te
beschikken waaruit zij kunnen aan tonen dat Demjanjuk werkte als een
nazi-bewaker en hij is er mede verantwoordelijk voor dat Joden om
kwamen in de gaskamers. De rechter heeft een grote hoeveelheid
bewijzen openbaar gemaakt dat verzameld is uit verschillende dossiers
en rapporten.
In 1951 emigreerde Demjanjuk naar de VS en nam daar een valse
identiteit aan, na de ontdekking van zijn ware geschiedenis werd zijn
staatsburgerschap ingetrokken.
Demjanjuk's familie beweert dat hij te zwak is om naar Duitsland
gebracht te worden. Zij zijn verbijsterd dat de oud nazi in Duitsland
berecht zal worden. "Het is ongelofelijk dat uitgerekend de Duitsers
mijn vader, die tijdens de oorlog als soldaat bijna werd vermoord door
de gevangenen," zegt de zoon van Demjanjuk. "Nu hij oud en zwak is, en
niet meer voor zichzelf kan zorgen, willen de Duitsers hem oppakken.
Mijn vader heeft naast een bloed-en vaatziekten ook nog een chronische
nierziekte. Daarnaast lijd hij aan hevige pijn in zijn heupen, rug en
benen, " vervolgd Demjanjuk's zoon, John Jr.
Vernietigingskamp
De bouw van het vernietigingskamp Sobibor werd in maart 1942
opgestart. Aanvankelijk werden ongeveer 700 Joodse slavenarbeiders
vooruit gezonden om met de aanleg van Sobibor te beginnen. Ze werden
daarin bijgestaan door Poolse arbeiders. De bouwkundigen voor dit
project maakten gebruik van de eerder opgedane ervaring in Belzec.
De afmetingen van Sobibor waren 400 x 610 meter. Het kamp was omheind
door 3 rijen prikkeldraad met hier en daar een wachttoren voor extra
bewaking. Rond het gehele kamp was een mijnenveld aangelegd.
Het vernietigingskamp bestond uit vier gedeelten. Elk was voorzien van
een eigen omheining. Kamp I werd het Vorlager genoemd. Het perron
behoorde bij het Vorlager. Boven de hoofdingang hing een houten bord
waarop in gotische letters de naam SS-Sonderkommando was geschreven.
Kamp II was het ontvangstterrein, bestaande uit het station met een
klein perron, bood plaats aan een treinstel bestaande uit 20
goederenwagons. Op het ontvangstterrein stonden de
administratiegebouwen, de barakken voor de SS en het onderkomen voor
de Oekraïners, alsmede hun wapenkamer.
Ook werd het Vorlager gebruikt om de Sonderkommandos te huisvesten.
Deze Joden ondergingen een iets betere behandeling dan de ongelukkigen
die gedwongen werden om het afschuwelijke werk in de crematoria uit te
voeren. Deze Sonderkommandos moesten de achtergelaten bagage opruimen
en persoonlijke eigendommen sorteren. Ook waren ze verantwoordelijk
voor het verwerken van goud dat van de slachtoffers afgenomen was,
sieraden maar ook tandvullingen. Onder hen waren juweliers,
timmerlieden, kleermakers, schoenmakers en kappers.
De zojuist aangekomen Joden werden van al hun aardse bezittingen
beroofd waren inclusief de kleding die ze droegen. Daarna werden ze
via een 150 meter lang pad dat 3 tot 4 meter breed was en met
prikkeldraad en dennentakken gecamoufleerd van Kamp II naar Kamp III
gejaagd. Het pad werd door de SSers spottend
"Himmelfahrtstrasze" (Hemelvaartstraat) genoemd. Kamp III was het
eigenlijke vernietigingscentrum. Daar stond het gebouw met de
gaskamers. Halverwege werden de vrouwen nog van het hoofdhaar ontdaan
waarna allen, eenmaal in Kamp III aangekomen, het "Joodse vraagstuk"
oplosten.
Kamp III was het meest afgelegen. Het lag omringd door bomen. De
afmeting van de gaskamers bedroeg 4 x 4 x 2.2 meter. Elke gaskamer
moest tussen 450-500 slachtoffers per keer verwerken om aan de
vereiste quota te voldoen. Als gifgas werd koolmonoxide gebruikt dat
door dieselmotoren werd verwekt. Nadat het gifgas zijn vernietigende
werk had gedaan, werden de lijken door het crematorium Sonderkommando
verwijderd en in massagraven gedeponeerd. De zwakken, bedlegerigen en
ernstig zieken werden door de SS per smalspoor regelrecht naar de
plaats van de massagraven gereden waar ze met een kogel werden
afgemaakt. Vaak werden jonge kinderen op de zelfde manier om het leven
gebracht.
Kamp IV bood 'huisvesting' aan de sterkste Joden. Zij werden belast
met het leeg halen van de gaskamer. Hetgeen betekende dat sommigen
zelfs de stoffelijke overschotten van hun eigen zuster, verloofde,
moeder, broer of vader uit de gaskamer moester verslepen naar een
massagraf.
Tussen mei en juli 1942 werden ongeveer 100,000 Joden in Sobibor
vermoord. Ze kwamen uit Lublin en omgeving, Tsjechoslowakije,
Duitsland en Oostenrijk. Hun werd verteld dat ze in een doorgangskamp
aangekomen waren. Het stationsgebouwtje werkte mee om hen gerust te
stellen. Er was zelfs een klok en een bord met de aankomsttijd van de
trein die uit de andere richting moest komen. Dat geen andere trein
binnen zou komen en dat de klok altijd dezelfde tijd aangaf ging aan
de meesten voorbij. Van aankomst tot einddoel nam niet meer dan 20 tot
30 minuten in beslag. Het uitzoeken van alle bagage, het sorteren van
kostbaarheden en meegebracht voedsel, het uitkleden, de scheiding
tussen mannen, vrouwen en jonge kinderen tot aan de uiteindelijke
vergassing nam voor een konvooi van ongeveer 20 wagons niet meer dan 3
uur in beslag.
In augustus '42 vonden de nazi's dat het kamp 'veel efficiënter te
werk kon gaan'. Het spoortraject werd veranderd en er werden drie
gaskamers bij gebouwd. Aan beide zijden van de gang, die door het
midden van het gebouw liep, waren er nu drie gaskamers.
In februari 1943 bezocht Himmler het kamp. Tijdens zijn bezoek gaf hij
de opdracht om van Sobibor een concentratiekamp te maken.
Onderwijl werkten Leon Feldhendler en Alexander (Sacha) Perchersky een
ontsnappingsplan uit voor het Sonderkommando. De opstand vond plaats
op 14 oktober 1943. Tijdens het gevecht voor de vrijheid kwamen 11
SS'ers en verscheiden KaPo's om het leven. KaPo's (Kamp Polizei) waren
politieke gevangen uit de Oekraïne, vaak waren de KaPo's wreder dan de
SS'ers.
Meer dan 300 Joden wisten door de omheining heen te breken, het
mijnenveld, dat rond het kamp lag, eiste het leven van tientallen
Joden. In de dagen die er op volgden wisten de herdershonden meer dan
honderd Joden op te sporen, deze Joden werden ter plekke vermoord.
Na de opstand in 1943 werden de graven geopend en de lijken verbrand,
alle gebouwen werden vernietigd en het terrein omgewerkt tot
boerenland. Elk bewijs van massamoord moest uitgewist worden.
Geschat wordt dat zeker 250.000 mensen door de nazi's in Sobibor
vermoord werden. Het merendeel bestond uit Joden.
- Ongeveer 70 tot 80,000 Joden uit Galacia
- 145.00 tot 150.000 Joden uit het Generaal Gouvernement
- 25.000 waren Slowaakse Joden
- Het eerste west Europese transport bestond uit Franse Joden, zij
kwam in maart 1943 aan
- Vanuit Nederland vonden er 19 transporten plaats hierbij werden
35.000 Nederlandse Joden vervoerd
- De laatste transporten die net voor de opstand plaats vonden, waren
Joden uit de getto's van Wilna, Minsk en Lida Van alle Joden die op
transport gesteld werden naar Sobibor hebben er nog geen 50 kans
gezien om aan de vernietigingsmachine te ontsnappen.
WASHINGTON - Afgelopen vrijdag werd de uitzetting van de van
oorlogsmisdadiger John Demjanjuk opgeschort. Volgens een Amerikaanse
rechter in Arlington (in de staat Virginia) zou de gezondheid van
Demjanjuk te slecht zijn om op transport te kunnen.
De 89-jarige Demjanjuk zou maandag naar Duitsland afreizen om daar
terecht te staan wegens oorlogsmisdaden tijdens de Tweede
Wereldoorlog.
Hij is volgens de Duitse justitie mede schuldig aan de moord op 29.000
Joodse Europeanen. Het gaat hier voornamelijk om Joden die te veel
verzwakt waren tijdens hun transport naar de vernietigingskampen. Voor
de nazi's was het toch al belangrijk om alle Joden uit te moorden,
maar de groep zwakke en/of oude Joden moesten als eerste naar de
gaskamers.
Sinds 2008 loopt er in München een onderzoek naar de daden van
Demjanjuk die hij in het vernietigingskamp Sobibor beging. Duitse
officieren van justitie zijn zeggen over voldoende bewijs te
beschikken waaruit zij kunnen aan tonen dat Demjanjuk werkte als een
nazi-bewaker en hij is er mede verantwoordelijk voor dat Joden om
kwamen in de gaskamers. De rechter heeft een grote hoeveelheid
bewijzen openbaar gemaakt dat verzameld is uit verschillende dossiers
en rapporten.
In 1951 emigreerde Demjanjuk naar de VS en nam daar een valse
identiteit aan, na de ontdekking van zijn ware geschiedenis werd zijn
staatsburgerschap ingetrokken.
Demjanjuk's familie beweert dat hij te zwak is om naar Duitsland
gebracht te worden. Zij zijn verbijsterd dat de oud nazi in Duitsland
berecht zal worden. "Het is ongelofelijk dat uitgerekend de Duitsers
mijn vader, die tijdens de oorlog als soldaat bijna werd vermoord door
de gevangenen," zegt de zoon van Demjanjuk. "Nu hij oud en zwak is, en
niet meer voor zichzelf kan zorgen, willen de Duitsers hem oppakken.
Mijn vader heeft naast een bloed-en vaatziekten ook nog een chronische
nierziekte. Daarnaast lijd hij aan hevige pijn in zijn heupen, rug en
benen, " vervolgd Demjanjuk's zoon, John Jr.
Vernietigingskamp
De bouw van het vernietigingskamp Sobibor werd in maart 1942
opgestart. Aanvankelijk werden ongeveer 700 Joodse slavenarbeiders
vooruit gezonden om met de aanleg van Sobibor te beginnen. Ze werden
daarin bijgestaan door Poolse arbeiders. De bouwkundigen voor dit
project maakten gebruik van de eerder opgedane ervaring in Belzec.
De afmetingen van Sobibor waren 400 x 610 meter. Het kamp was omheind
door 3 rijen prikkeldraad met hier en daar een wachttoren voor extra
bewaking. Rond het gehele kamp was een mijnenveld aangelegd.
Het vernietigingskamp bestond uit vier gedeelten. Elk was voorzien van
een eigen omheining. Kamp I werd het Vorlager genoemd. Het perron
behoorde bij het Vorlager. Boven de hoofdingang hing een houten bord
waarop in gotische letters de naam SS-Sonderkommando was geschreven.
Kamp II was het ontvangstterrein, bestaande uit het station met een
klein perron, bood plaats aan een treinstel bestaande uit 20
goederenwagons. Op het ontvangstterrein stonden de
administratiegebouwen, de barakken voor de SS en het onderkomen voor
de Oekraïners, alsmede hun wapenkamer.
Ook werd het Vorlager gebruikt om de Sonderkommandos te huisvesten.
Deze Joden ondergingen een iets betere behandeling dan de ongelukkigen
die gedwongen werden om het afschuwelijke werk in de crematoria uit te
voeren. Deze Sonderkommandos moesten de achtergelaten bagage opruimen
en persoonlijke eigendommen sorteren. Ook waren ze verantwoordelijk
voor het verwerken van goud dat van de slachtoffers afgenomen was,
sieraden maar ook tandvullingen. Onder hen waren juweliers,
timmerlieden, kleermakers, schoenmakers en kappers.
De zojuist aangekomen Joden werden van al hun aardse bezittingen
beroofd waren inclusief de kleding die ze droegen. Daarna werden ze
via een 150 meter lang pad dat 3 tot 4 meter breed was en met
prikkeldraad en dennentakken gecamoufleerd van Kamp II naar Kamp III
gejaagd. Het pad werd door de SSers spottend
"Himmelfahrtstrasze" (Hemelvaartstraat) genoemd. Kamp III was het
eigenlijke vernietigingscentrum. Daar stond het gebouw met de
gaskamers. Halverwege werden de vrouwen nog van het hoofdhaar ontdaan
waarna allen, eenmaal in Kamp III aangekomen, het "Joodse vraagstuk"
oplosten.
Kamp III was het meest afgelegen. Het lag omringd door bomen. De
afmeting van de gaskamers bedroeg 4 x 4 x 2.2 meter. Elke gaskamer
moest tussen 450-500 slachtoffers per keer verwerken om aan de
vereiste quota te voldoen. Als gifgas werd koolmonoxide gebruikt dat
door dieselmotoren werd verwekt. Nadat het gifgas zijn vernietigende
werk had gedaan, werden de lijken door het crematorium Sonderkommando
verwijderd en in massagraven gedeponeerd. De zwakken, bedlegerigen en
ernstig zieken werden door de SS per smalspoor regelrecht naar de
plaats van de massagraven gereden waar ze met een kogel werden
afgemaakt. Vaak werden jonge kinderen op de zelfde manier om het leven
gebracht.
Kamp IV bood 'huisvesting' aan de sterkste Joden. Zij werden belast
met het leeg halen van de gaskamer. Hetgeen betekende dat sommigen
zelfs de stoffelijke overschotten van hun eigen zuster, verloofde,
moeder, broer of vader uit de gaskamer moester verslepen naar een
massagraf.
Tussen mei en juli 1942 werden ongeveer 100,000 Joden in Sobibor
vermoord. Ze kwamen uit Lublin en omgeving, Tsjechoslowakije,
Duitsland en Oostenrijk. Hun werd verteld dat ze in een doorgangskamp
aangekomen waren. Het stationsgebouwtje werkte mee om hen gerust te
stellen. Er was zelfs een klok en een bord met de aankomsttijd van de
trein die uit de andere richting moest komen. Dat geen andere trein
binnen zou komen en dat de klok altijd dezelfde tijd aangaf ging aan
de meesten voorbij. Van aankomst tot einddoel nam niet meer dan 20 tot
30 minuten in beslag. Het uitzoeken van alle bagage, het sorteren van
kostbaarheden en meegebracht voedsel, het uitkleden, de scheiding
tussen mannen, vrouwen en jonge kinderen tot aan de uiteindelijke
vergassing nam voor een konvooi van ongeveer 20 wagons niet meer dan 3
uur in beslag.
In augustus '42 vonden de nazi's dat het kamp 'veel efficiënter te
werk kon gaan'. Het spoortraject werd veranderd en er werden drie
gaskamers bij gebouwd. Aan beide zijden van de gang, die door het
midden van het gebouw liep, waren er nu drie gaskamers.
In februari 1943 bezocht Himmler het kamp. Tijdens zijn bezoek gaf hij
de opdracht om van Sobibor een concentratiekamp te maken.
Onderwijl werkten Leon Feldhendler en Alexander (Sacha) Perchersky een
ontsnappingsplan uit voor het Sonderkommando. De opstand vond plaats
op 14 oktober 1943. Tijdens het gevecht voor de vrijheid kwamen 11
SS'ers en verscheiden KaPo's om het leven. KaPo's (Kamp Polizei) waren
politieke gevangen uit de Oekraïne, vaak waren de KaPo's wreder dan de
SS'ers.
Meer dan 300 Joden wisten door de omheining heen te breken, het
mijnenveld, dat rond het kamp lag, eiste het leven van tientallen
Joden. In de dagen die er op volgden wisten de herdershonden meer dan
honderd Joden op te sporen, deze Joden werden ter plekke vermoord.
Na de opstand in 1943 werden de graven geopend en de lijken verbrand,
alle gebouwen werden vernietigd en het terrein omgewerkt tot
boerenland. Elk bewijs van massamoord moest uitgewist worden.
Geschat wordt dat zeker 250.000 mensen door de nazi's in Sobibor
vermoord werden. Het merendeel bestond uit Joden.
- Ongeveer 70 tot 80,000 Joden uit Galacia
- 145.00 tot 150.000 Joden uit het Generaal Gouvernement
- 25.000 waren Slowaakse Joden
- Het eerste west Europese transport bestond uit Franse Joden, zij
kwam in maart 1943 aan
- Vanuit Nederland vonden er 19 transporten plaats hierbij werden
35.000 Nederlandse Joden vervoerd
- De laatste transporten die net voor de opstand plaats vonden, waren
Joden uit de getto's van Wilna, Minsk en Lida Van alle Joden die op
transport gesteld werden naar Sobibor hebben er nog geen 50 kans
gezien om aan de vernietigingsmachine te ontsnappen.
Bekijkhetmaar
Apr 7, 2009, 7:45:52 AM4/7/09
to BekijkHetMaar
Demjanjuk in beroep tegen uitlevering
WASHINGTON - De nazi-misdadiger John Demjanjuk gaat alsnog in beroep
tegen zijn uitlevering aan Duitsland. Dat maakte zijn Amerikaanse
advocaat bekend.
De nazi-misdadiger zou zondag per vliegtuig vanuit de VS naar
Duitsland gebracht worden en daar berecht worden. Maar vanwege zijn
'ziekbed' kon hij niet vervoerd worden. Maandag bepaalde dezelfde
Amerikaanse rechter, die vrijdag had besloten dat Demjanjuk,
bijgenaamd 'Ivan de Verschrikkelijke', te ziek zou zijn niet uitgezet
kon worden, dat hij mag worden uitgewezen. De rechter herzag zijn
oordeel omdat zijn rechtbank niet bevoegd was een beslissing te nemen
wat betreft Demjanjuk gezondheid.
In 1986 werd hij uitgewezen naar Israël omdat hij herkend was als de
kampbeul van het concentratiekamp Treblinka.
Na een spectaculair proces werd hij in 1988 ter dood veroordeeld, maar
in 1993 sprak het Israëlische Hooggerechtshof hem vrij wegens gebrek
aan bewijs en keerde hij terug naar de VS.
In 2002 werd zijn paspoort afgenomen, omdat nieuw bewijs aantoonde dat
hij toch bewaker is geweest in nazi-kampen en had gelogen om het
staatsburgerschap te verkrijgen.
In 2006 bevalen de Amerikanen zijn uitzetting, maar het was
onduidelijk waar hij naar toe moest. In 2008 begon justitie in het
Duitse München een zaak tegen de statenloze Demjanjuk.
De Duitse justitie beschuldigt de 89-jarige van medeplichtigheid aan
de moord op 29.000 Joodse Europeanen in het vernietigingskamp
Sobibor.
Het is overigens niet de eerste keer dat een oorlogsmisdadiger onder
zijn staf uit weet te komen door een ziekte te veinzen. In februari
2004 wist Herbertus Bikker, alias de Beul van Ommen, aan een straf te
ontkomen door zich zwak en kreupel bij de rechter te melden. De
rechtbank in het Duitse Hagen oordeelde dat de toen 89-jarige Bikker
wegens zijn ziekte niet in staat was zijn eigen proces fatsoenlijk te
volgen. Na zijn vrijspraak leek Bikker als bij wonder genezen. Hij
liet zijn wandelstok staan en liep vier overeind de deur uit. Bikker
verwierf de bijnaam, de Beul van Ommen, door zijn gewelddadige gedrag
als bewaker in het werkkamp kamp Erika dat de nazi's in het
Nederlandse Ommen in hadden gericht. Bikker werd na de oorlog
veroordeeld tot de doodstraf. Hij werd in Brede gevangen gezet waar
ook de oorlogmisdadigers Klaas Carel Faber, Willem van der Neut (Beul
van Amersfoort), Sander Borgers, Willem Polak, Antoine Touseul, Jacob
de Jonge zaten met wie hij tijdens kerstavond in 1952 wist te
ontsnappen tijden een bezoek aan de bioscoop. Zij vier kornuiten,
Frans Fischer, Ferdinand aus der Fünten, Joseph Kotälla en Willy Lages
zagen geen kans om te ontsnappen. In 1966 werd Lages naar huis
gestuurd omdat hij te ziek zou zijn, vijf jaar later overleed hij.
Israël hater en toenmalig minister van Justitie, Dries van Agt, wilde
de andere 'Drie van Breda' in 1972 vrij laten "omdat hun gevangenschap
volgens de minister "geen enkel juridisch doel" meer zou dienen.
Pieter Dietz de Loos, secretaris van het Dachau Comité, zei op de
vraag of het nog wel zin had om deze misdadigers op te blijven sporen
als ze toch weer naar huis gestuurd worden. ''De jacht gaat door. Er
zijn nog vele oorlogsmisdadigers die opgespoord kunnen worden. Dat ze
oud en ziek zijn, doet niet ter zake. Per geval moet beoordeeld worden
of ze terecht kunnen staan."
WASHINGTON - De nazi-misdadiger John Demjanjuk gaat alsnog in beroep
tegen zijn uitlevering aan Duitsland. Dat maakte zijn Amerikaanse
advocaat bekend.
De nazi-misdadiger zou zondag per vliegtuig vanuit de VS naar
Duitsland gebracht worden en daar berecht worden. Maar vanwege zijn
'ziekbed' kon hij niet vervoerd worden. Maandag bepaalde dezelfde
Amerikaanse rechter, die vrijdag had besloten dat Demjanjuk,
bijgenaamd 'Ivan de Verschrikkelijke', te ziek zou zijn niet uitgezet
kon worden, dat hij mag worden uitgewezen. De rechter herzag zijn
oordeel omdat zijn rechtbank niet bevoegd was een beslissing te nemen
wat betreft Demjanjuk gezondheid.
In 1986 werd hij uitgewezen naar Israël omdat hij herkend was als de
kampbeul van het concentratiekamp Treblinka.
Na een spectaculair proces werd hij in 1988 ter dood veroordeeld, maar
in 1993 sprak het Israëlische Hooggerechtshof hem vrij wegens gebrek
aan bewijs en keerde hij terug naar de VS.
In 2002 werd zijn paspoort afgenomen, omdat nieuw bewijs aantoonde dat
hij toch bewaker is geweest in nazi-kampen en had gelogen om het
staatsburgerschap te verkrijgen.
In 2006 bevalen de Amerikanen zijn uitzetting, maar het was
onduidelijk waar hij naar toe moest. In 2008 begon justitie in het
Duitse München een zaak tegen de statenloze Demjanjuk.
De Duitse justitie beschuldigt de 89-jarige van medeplichtigheid aan
de moord op 29.000 Joodse Europeanen in het vernietigingskamp
Sobibor.
Het is overigens niet de eerste keer dat een oorlogsmisdadiger onder
zijn staf uit weet te komen door een ziekte te veinzen. In februari
2004 wist Herbertus Bikker, alias de Beul van Ommen, aan een straf te
ontkomen door zich zwak en kreupel bij de rechter te melden. De
rechtbank in het Duitse Hagen oordeelde dat de toen 89-jarige Bikker
wegens zijn ziekte niet in staat was zijn eigen proces fatsoenlijk te
volgen. Na zijn vrijspraak leek Bikker als bij wonder genezen. Hij
liet zijn wandelstok staan en liep vier overeind de deur uit. Bikker
verwierf de bijnaam, de Beul van Ommen, door zijn gewelddadige gedrag
als bewaker in het werkkamp kamp Erika dat de nazi's in het
Nederlandse Ommen in hadden gericht. Bikker werd na de oorlog
veroordeeld tot de doodstraf. Hij werd in Brede gevangen gezet waar
ook de oorlogmisdadigers Klaas Carel Faber, Willem van der Neut (Beul
van Amersfoort), Sander Borgers, Willem Polak, Antoine Touseul, Jacob
de Jonge zaten met wie hij tijdens kerstavond in 1952 wist te
ontsnappen tijden een bezoek aan de bioscoop. Zij vier kornuiten,
Frans Fischer, Ferdinand aus der Fünten, Joseph Kotälla en Willy Lages
zagen geen kans om te ontsnappen. In 1966 werd Lages naar huis
gestuurd omdat hij te ziek zou zijn, vijf jaar later overleed hij.
Israël hater en toenmalig minister van Justitie, Dries van Agt, wilde
de andere 'Drie van Breda' in 1972 vrij laten "omdat hun gevangenschap
volgens de minister "geen enkel juridisch doel" meer zou dienen.
Pieter Dietz de Loos, secretaris van het Dachau Comité, zei op de
vraag of het nog wel zin had om deze misdadigers op te blijven sporen
als ze toch weer naar huis gestuurd worden. ''De jacht gaat door. Er
zijn nog vele oorlogsmisdadigers die opgespoord kunnen worden. Dat ze
oud en ziek zijn, doet niet ter zake. Per geval moet beoordeeld worden
of ze terecht kunnen staan."
Bekijkhetmaar
Apr 14, 2009, 2:29:58 PM4/14/09
to BekijkHetMaar
15 april 1945: Bevrijding concentratiekamp Bergen-Belsen
BERGEN-BELSEN - Toen de zegevierende Britse troepen eindelijk na 5
jaar oorlog het concentratiekamp Bergen-Belsen bevrijdden in de tweede
week van april 1945, deden ze gruwelijke ontdekkingen die de wereld
schokten. In het kamp lagen tienduizend lijken opgestapeld, te wachten
om begraven te worden. Minstens vijftigduizend overlevenden leden aan
vlektyfus, uithongering en dysenterie. De vraag was hoeveel van de
nauwelijks levenden nog gered konden worden. Een noodhulp-operatie
werd op touw gezet. Terwijl de oorlog voortduurde, stuurde het Britse
leger medische troepen naar Belsen. Ze werden bijgestaan door
vrijwilligers uit Engeland, Ierland, Zwitserland, Belgie en de
Verenigde Staten.
Het ministerie van Informatie wilde dat Duitse burgers geconfronteerd
zouden worden met wat Britten en Canadezen hadden aangetroffen in het
kamp en wat uit naam van het Duitse volk was gebeurd. Op de middag van
24 april 1945 werden de burgemeesters van Celle en andere stadjes in
de buurt van Weimar naar het concentratiekamp Bergen-Belsen gebracht
en rondgeleid. Toen werden ze eerst naar de grafkuil gebracht die al
halfvol lichamen en skeletten lag. De mannelijke en vrouwelijke SS’ers
traden aan een kant van het gapende graf aan terwijl de Duitse
burgemeesters aan de rand moesten gaan staan. Vervolgens werd de
luidsprekerwagen van Derrick Sington erbij gehaald en las kolonel
Spottiswoode, de commandant van het Militair Bestuur, een lange
aanklacht voor in het Duits, terwijl de menigte er zwijgend bij stond.
Na de burgemeesters eraan herinnerd te hebben dat de Engelsen in
Bergen-Belsen al een week bezig waren met opruimen, zodat de situatie
aanzienlijk was verbeterd, en dat het bij lange na niet het ergste
kamp was, stak de kolonel van wal:
"Wat u hier zult zien is de definitieve en totale veroordeling van de
nazipartij. Het rechtvaardigt elke maatregel die de Verenigde Naties
zullen nemen om die partij te liquideren. Wat u hier zult zien, is
zo’n schande voor het Duitse volk dat zijn naam moet worden gewist van
de lijst van beschaafde naties. U die de vaders en broers van de
Duitse jeugd vertegenwoordigt, ziet enkelen van de zoons en dochters
voor u die een klein deel van de directe verantwoordelijkheid voor
deze misdaad dragen. Een klein deel slechts, maar voor de menselijke
ziel niettemin een te zware last om te dragen. Maar wie draagt de
uiteindelijke verantwoordelijkheid? U, die uw Führer zijn
afschuwelijke grillen heeft laten botvieren. U die niet in staat bent
gebleken ook maar iets te doen om zijn geperverteerde triomfen een
halt toe te roepen. U die van deze kampen had gehoord, of ten minste
een vaag idee had van wat zich daar afspeelde. U die niet spontaan in
opstand kwam om de naam van Duitsland te zuiveren, zonder vrees voor
persoonlijke gevolgen. U staat hier terecht voor wat u in het kamp
zult zien. Rekent u erop zwoegend in het zweet te moeten boeten voor
wat uw kinderen hebben begaan en u verzuimd hebt te voorkomen."
Weinig bekend is dat er weliswaar tegen eind juni 1945 slechts 46.000
mensen gered konden worden, maar hiervan nog ongeveer 14.000 mensen nà
de bevrijding alsnog toch het leven lieten. Twee maanden lang deed
iedereen zijn uiterste best zoveel mogelijk slachtoffers te redden van
de dood. Maar de acties werden ernstig gehinderd door een tekort aan
medicijnen en materiaal met alle catastrofale gevolgen van dien voor
zij die Bergen-Belsen hadden overleefd: van 19 tot 30 april stierven
8.992 mensen, over de ganse maand mei stierven nog eens 4.531 mensen,
nadien tot aan de 20ste juni zullen nog eens 421 mensen sterven aan de
gevolgen van opsluiting in Bergen-Belsen.
BERGEN-BELSEN - Toen de zegevierende Britse troepen eindelijk na 5
jaar oorlog het concentratiekamp Bergen-Belsen bevrijdden in de tweede
week van april 1945, deden ze gruwelijke ontdekkingen die de wereld
schokten. In het kamp lagen tienduizend lijken opgestapeld, te wachten
om begraven te worden. Minstens vijftigduizend overlevenden leden aan
vlektyfus, uithongering en dysenterie. De vraag was hoeveel van de
nauwelijks levenden nog gered konden worden. Een noodhulp-operatie
werd op touw gezet. Terwijl de oorlog voortduurde, stuurde het Britse
leger medische troepen naar Belsen. Ze werden bijgestaan door
vrijwilligers uit Engeland, Ierland, Zwitserland, Belgie en de
Verenigde Staten.
Het ministerie van Informatie wilde dat Duitse burgers geconfronteerd
zouden worden met wat Britten en Canadezen hadden aangetroffen in het
kamp en wat uit naam van het Duitse volk was gebeurd. Op de middag van
24 april 1945 werden de burgemeesters van Celle en andere stadjes in
de buurt van Weimar naar het concentratiekamp Bergen-Belsen gebracht
en rondgeleid. Toen werden ze eerst naar de grafkuil gebracht die al
halfvol lichamen en skeletten lag. De mannelijke en vrouwelijke SS’ers
traden aan een kant van het gapende graf aan terwijl de Duitse
burgemeesters aan de rand moesten gaan staan. Vervolgens werd de
luidsprekerwagen van Derrick Sington erbij gehaald en las kolonel
Spottiswoode, de commandant van het Militair Bestuur, een lange
aanklacht voor in het Duits, terwijl de menigte er zwijgend bij stond.
Na de burgemeesters eraan herinnerd te hebben dat de Engelsen in
Bergen-Belsen al een week bezig waren met opruimen, zodat de situatie
aanzienlijk was verbeterd, en dat het bij lange na niet het ergste
kamp was, stak de kolonel van wal:
"Wat u hier zult zien is de definitieve en totale veroordeling van de
nazipartij. Het rechtvaardigt elke maatregel die de Verenigde Naties
zullen nemen om die partij te liquideren. Wat u hier zult zien, is
zo’n schande voor het Duitse volk dat zijn naam moet worden gewist van
de lijst van beschaafde naties. U die de vaders en broers van de
Duitse jeugd vertegenwoordigt, ziet enkelen van de zoons en dochters
voor u die een klein deel van de directe verantwoordelijkheid voor
deze misdaad dragen. Een klein deel slechts, maar voor de menselijke
ziel niettemin een te zware last om te dragen. Maar wie draagt de
uiteindelijke verantwoordelijkheid? U, die uw Führer zijn
afschuwelijke grillen heeft laten botvieren. U die niet in staat bent
gebleken ook maar iets te doen om zijn geperverteerde triomfen een
halt toe te roepen. U die van deze kampen had gehoord, of ten minste
een vaag idee had van wat zich daar afspeelde. U die niet spontaan in
opstand kwam om de naam van Duitsland te zuiveren, zonder vrees voor
persoonlijke gevolgen. U staat hier terecht voor wat u in het kamp
zult zien. Rekent u erop zwoegend in het zweet te moeten boeten voor
wat uw kinderen hebben begaan en u verzuimd hebt te voorkomen."
Weinig bekend is dat er weliswaar tegen eind juni 1945 slechts 46.000
mensen gered konden worden, maar hiervan nog ongeveer 14.000 mensen nà
de bevrijding alsnog toch het leven lieten. Twee maanden lang deed
iedereen zijn uiterste best zoveel mogelijk slachtoffers te redden van
de dood. Maar de acties werden ernstig gehinderd door een tekort aan
medicijnen en materiaal met alle catastrofale gevolgen van dien voor
zij die Bergen-Belsen hadden overleefd: van 19 tot 30 april stierven
8.992 mensen, over de ganse maand mei stierven nog eens 4.531 mensen,
nadien tot aan de 20ste juni zullen nog eens 421 mensen sterven aan de
gevolgen van opsluiting in Bergen-Belsen.
Bekijkhetmaar
Apr 15, 2009, 5:46:53 AM4/15/09
to BekijkHetMaar
Demjanjuk ontspringt de dans weer eens
WASHINGTON - Een Amerikaans hof van beroep heeft dinsdag op de valreep
een voorlopig halt toegeroepen aan de uitlevering van John Demjanjuk.
Agenten hadden hem al thuis opgehaald om hem op het vliegtuig naar
Duitsland te zetten. Justitie in München wil Demjanjuk berechten voor
de dood van tienduizenden Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog.
De advocaat en de familie van de 89-jarige oud-nazi hadden betoogd dat
de statenloze ex-Oekraïner te ziek is om terecht te staan. Berechting
zou volgens het O.M. neerkomen op marteling. Volgens het Amerikaanse
openbaar ministerie is het federale hof van beroep in Cincinnati niet
bevoegd zich over de kwestie uit te spreken. Totdat de kwestie van de
bevoegdheid is opgehelderd, mag Demjanjuk voorlopig niet worden
uitgeleverd.
Dinsdag arriveerden vijf mannen in ongemarkeerde auto's bij zijn huis
in Cleveland in de staat Ohaio, waar de nazi-kamp bewaker in
afwachting van zijn deportatie naar Duitsland verbleef. Kort daarop
kwam een melding via de portofoon waarin werd gezegd "John kan niet
uit bed." Vervolgens arriveerde een man in een SUV.
"De zes mannen zijn agenten van de emigratie dienst, die de bewaker
van het nazi-dodenkamp naar het plaatselijke vliegveld moesten
brengen. Daar vandaan zou hij naar New York worden gevlogen, van
waaruit hij naar Europa gebracht had moeten worden," aldus een
woordvoerder.
Demjanjuk vluchtte begin jaren '50 naar de VS en nam een
persoonsverwisseling aan. Hij is medeplichtigheid aan de moord op meer
dan 29.000 Joden in het vernietigingskamp Sobibor in Polen tijdens de
Tweede Wereldoorlog.
Demjanjuk heeft een eerdere beroepszaak tegen zijn uitlevering aan
Duitsland verloren. Een Amerikaanse beroepscommissie voor
immigratiezaken liet vrijdag weten dat er geen reden is de uitlevering
van de 89-jarige statenloze Demjanjuk tegen te houden.
Demjanjuk werd eerder in Israël berecht en ter dood veroordeeld omdat
hij Ivan de Verschrikkelijke uit het kamp Treblinka zou zijn. In hoger
beroep werd hij echter vrijgesproken.
Bron:
- Y net
- Plain Dealer
WASHINGTON - Een Amerikaans hof van beroep heeft dinsdag op de valreep
een voorlopig halt toegeroepen aan de uitlevering van John Demjanjuk.
Agenten hadden hem al thuis opgehaald om hem op het vliegtuig naar
Duitsland te zetten. Justitie in München wil Demjanjuk berechten voor
de dood van tienduizenden Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog.
De advocaat en de familie van de 89-jarige oud-nazi hadden betoogd dat
de statenloze ex-Oekraïner te ziek is om terecht te staan. Berechting
zou volgens het O.M. neerkomen op marteling. Volgens het Amerikaanse
openbaar ministerie is het federale hof van beroep in Cincinnati niet
bevoegd zich over de kwestie uit te spreken. Totdat de kwestie van de
bevoegdheid is opgehelderd, mag Demjanjuk voorlopig niet worden
uitgeleverd.
Dinsdag arriveerden vijf mannen in ongemarkeerde auto's bij zijn huis
in Cleveland in de staat Ohaio, waar de nazi-kamp bewaker in
afwachting van zijn deportatie naar Duitsland verbleef. Kort daarop
kwam een melding via de portofoon waarin werd gezegd "John kan niet
uit bed." Vervolgens arriveerde een man in een SUV.
"De zes mannen zijn agenten van de emigratie dienst, die de bewaker
van het nazi-dodenkamp naar het plaatselijke vliegveld moesten
brengen. Daar vandaan zou hij naar New York worden gevlogen, van
waaruit hij naar Europa gebracht had moeten worden," aldus een
woordvoerder.
Demjanjuk vluchtte begin jaren '50 naar de VS en nam een
persoonsverwisseling aan. Hij is medeplichtigheid aan de moord op meer
dan 29.000 Joden in het vernietigingskamp Sobibor in Polen tijdens de
Tweede Wereldoorlog.
Demjanjuk heeft een eerdere beroepszaak tegen zijn uitlevering aan
Duitsland verloren. Een Amerikaanse beroepscommissie voor
immigratiezaken liet vrijdag weten dat er geen reden is de uitlevering
van de 89-jarige statenloze Demjanjuk tegen te houden.
Demjanjuk werd eerder in Israël berecht en ter dood veroordeeld omdat
hij Ivan de Verschrikkelijke uit het kamp Treblinka zou zijn. In hoger
beroep werd hij echter vrijgesproken.
Bron:
- Y net
- Plain Dealer
Bekijkhetmaar
Apr 20, 2009, 7:34:31 AM4/20/09
to BekijkHetMaar
Yom HaShoah in Europa
JERUZALEM - Gezanten van het Joodse Agentschap zeggen dat je in Europa
nog steeds het antisemitisme kunt voelen wanneer de plechtigheden van
het Yom HaShoah worden gehouden.
De Yom HaShoah (ook wel Holocaust Herdenkingsdag) werd officieel
ingesteld in Israël in 1951 die toen bij wet ondertekend werd door de
toenmalige eerste minister van Israël David Ben-Goerion en President
Yitzhak Ben-Zvi. De datum waarop de herdenkingsdag wordt gehouden, is
afhankelijk van de Joodse kalender en verschilt daarom van jaar tot
jaar.
Het oorspronkelijke voorstel om Yom HaShoah te houden was op de 14de
dag van de maand Nisan, de jaarlijkse herdenking van de Opstand in het
Getto van Warschau (19 april 1943). Die datum bleek nogal
problematisch omdat de 14de Nisan vlak voor het begin van de Pesach
(Joodse Pasen) valt. Aldus werd de datum verschoven naar de 27ste
Nisan, die precies acht dagen valt voor Yom HaAtzmaoet, of Israël’s
Dag van de Onafhankelijkheid die dit jaar volgens de Joodse kalender
op 29 april wordt gevierd en volgens de westerse kalender: 14 mei
(1948)
Joodse gemeenschappen in Europa begon de herdenking van de Yom Hashoah
op zondag. Sommige van deze plechtigheden, die in heel Europa werden
gehouden, gingen gepaard met antisemitische protesten.
In Boedapest leek de herdenking volledig uit de hand te lopen. Er
moest een grote politiemacht opgeroepen worden omdat de plaatselijke
bevolking in opstand kwam tegen de herdenking. "Er is een extreem-
rechtse partij hier in Boedapest. Deze groepering is officieel tegen
alles wat buitenlander is maar uiteindelijk blijkt dat zij zich alleen
tegen de Joden keren," zei Amit Davidson, gezand van het Joodse
Agentschap.
Hij vertelde dat de aanhangers van de partij pro-Palestijnse leuzen
riepen zoals: 'Palestinian holocaust'.
"Je voelt je ver van huis, je wordt behandeld als ongewenst
vreemdeling," zei hij. "Iedereen hier loopt met gemengde gevoelens
rond."
In Israël zal maandagavond bij zonsondergang door het hele land het
luchtalarm te horen zijn. Dinsdagochtend zal eveneens het luchtalarm
te horen zijn waarop alles en iedereen vijf minuten stilte in acht zal
nemen. Het was voor mij (Niels) heel bijzonder om te zien dat mensen
letterlijk stil staan bij de gruwelen die ons volk aangedaan zijn.
Verkeersdeelnemers binden blauwe en witte linten aan hun auto's. Ook
zullen tassen, gebouwen en synagogen met blauwe en witte linten
versiert worden, om de hele wereld te laten zien dat het Volk Israël
niet te vernietigen is.
B>Nederland
Op maandagavond 20 april en dinsdag 21 april 2009 herdenken de Joden
in Israël in de rest van de wereld de Yom HaShoah (Holocaust
Remembrance Day), de moord op zes miljoen Joden tijdens de Tweede
Wereldoorlog. In Amsterdam wordt deze op maandagavond 20 april om
19.30 uur precies herdacht in de voormalige Hollandsche Schouwburg,
Plantage Middenlaan 24 in Amsterdam waarvandaan de transporten van de
Nederlandse Joden naar het Doorgangskamp van Westerbork en verder naar
de vernietigingskampen plaats vonden.
Ook op maandagavond 20 april vindt in Rotterdam de Yom Hashoa-
herdenking plaats bij het monument aan het begin van de Joodse
begraafplaats aan het Toepad. De herdenking wordt geleid door rabbijn
Jehoeda Vorst.
België
In Brussel wordt de Jom HaShoah herdenkingsdag georganiseerd door Beth
Hillel, eveneens op maandagavond 20 april om 18.30 uur aan de synagoog
in de Rue des Primeurs nr 80 te 1190 Brussel.
De Herdenking in Antwerpen vind pas op 23 april plaats, in het Romi
Goldmuntz Centrum in de Nerviërsstraat. Deze datum is gekozen omdat
dit samen valt met de herdenking aan de Opstand van het Getto van
Warschau.
Duitsland
Tijdens een ceremonie in het Duitse Dusseldorf, eveneens maandagavond,
zullen Joodse kinderen de namen lezen van de bewoners uit deze stad
die tijdens de Shoa zijn vermoord.
Noorwegen
In Noorwegen is eveneens op maandagavond een ceremonie gepland door
Bnei Akiva en de Joodse gemeenschap, in de loop van de herdenking
zullen enkele deelnemers een ontmoeting hebben met een Noorse Shoa
overlevende die naar Zweden wist te vluchten om uit de klauwen van de
nazi's te blijven.
Deborah Geldman, gezant van het Joodse Agentschap in Noorwegen, zegt
dat het antisemitisme ook steeds duidelijker waarneembaar is in
Noorwegen."Mensen zijn bang om hier rond te lopen met een joodse of
Israëlische symbolen. Kinderen van joodse ouders worden voortdurend
lastiggevallen, opvallend meer dan andere kinderen. Tijdens de oorlog
in de Gazastrook durfde ik geen Hebreeuws te spreken buiten onze
gemeenschap," zei ze.
Zwitserland
Tijdens de VN-racisme conferentie in Genève die vandaag begon, niet
alleen tijdens Yom Hashoah maar tevens de 120 verjaardag van Hitler,
heeft Bnei Akiva een pro-Israël public relations-campagne opgestart.
Tijdens de VN-top zullen de meeste deelnemers (omdat de rest weg
blijft) anti-Israëlische, anti Westerse en anti homo verklaringen uit
spreken. Israël de VS en een aantal andere westerse landen blijven weg
bij wat ook wel de anti-Israël VN top genoemd word.
Israël
De Algemene Vergadering van de Verenigde Naties heeft per 1 november
2005, 27 januari ingesteld als Internationale Dag van de Holocaust
(International Holocaust Day). Op 27 januari 1945 werd namelijk KZ-
Auschwitz-Birkenau bevrijd door het Rode Leger, vandaar dat deze dag
verkozen werd.
Bron:
- Ynet Nieuws
- Brabosh.com
- NIK
JERUZALEM - Gezanten van het Joodse Agentschap zeggen dat je in Europa
nog steeds het antisemitisme kunt voelen wanneer de plechtigheden van
het Yom HaShoah worden gehouden.
De Yom HaShoah (ook wel Holocaust Herdenkingsdag) werd officieel
ingesteld in Israël in 1951 die toen bij wet ondertekend werd door de
toenmalige eerste minister van Israël David Ben-Goerion en President
Yitzhak Ben-Zvi. De datum waarop de herdenkingsdag wordt gehouden, is
afhankelijk van de Joodse kalender en verschilt daarom van jaar tot
jaar.
Het oorspronkelijke voorstel om Yom HaShoah te houden was op de 14de
dag van de maand Nisan, de jaarlijkse herdenking van de Opstand in het
Getto van Warschau (19 april 1943). Die datum bleek nogal
problematisch omdat de 14de Nisan vlak voor het begin van de Pesach
(Joodse Pasen) valt. Aldus werd de datum verschoven naar de 27ste
Nisan, die precies acht dagen valt voor Yom HaAtzmaoet, of Israël’s
Dag van de Onafhankelijkheid die dit jaar volgens de Joodse kalender
op 29 april wordt gevierd en volgens de westerse kalender: 14 mei
(1948)
Joodse gemeenschappen in Europa begon de herdenking van de Yom Hashoah
op zondag. Sommige van deze plechtigheden, die in heel Europa werden
gehouden, gingen gepaard met antisemitische protesten.
In Boedapest leek de herdenking volledig uit de hand te lopen. Er
moest een grote politiemacht opgeroepen worden omdat de plaatselijke
bevolking in opstand kwam tegen de herdenking. "Er is een extreem-
rechtse partij hier in Boedapest. Deze groepering is officieel tegen
alles wat buitenlander is maar uiteindelijk blijkt dat zij zich alleen
tegen de Joden keren," zei Amit Davidson, gezand van het Joodse
Agentschap.
Hij vertelde dat de aanhangers van de partij pro-Palestijnse leuzen
riepen zoals: 'Palestinian holocaust'.
"Je voelt je ver van huis, je wordt behandeld als ongewenst
vreemdeling," zei hij. "Iedereen hier loopt met gemengde gevoelens
rond."
In Israël zal maandagavond bij zonsondergang door het hele land het
luchtalarm te horen zijn. Dinsdagochtend zal eveneens het luchtalarm
te horen zijn waarop alles en iedereen vijf minuten stilte in acht zal
nemen. Het was voor mij (Niels) heel bijzonder om te zien dat mensen
letterlijk stil staan bij de gruwelen die ons volk aangedaan zijn.
Verkeersdeelnemers binden blauwe en witte linten aan hun auto's. Ook
zullen tassen, gebouwen en synagogen met blauwe en witte linten
versiert worden, om de hele wereld te laten zien dat het Volk Israël
niet te vernietigen is.
B>Nederland
Op maandagavond 20 april en dinsdag 21 april 2009 herdenken de Joden
in Israël in de rest van de wereld de Yom HaShoah (Holocaust
Remembrance Day), de moord op zes miljoen Joden tijdens de Tweede
Wereldoorlog. In Amsterdam wordt deze op maandagavond 20 april om
19.30 uur precies herdacht in de voormalige Hollandsche Schouwburg,
Plantage Middenlaan 24 in Amsterdam waarvandaan de transporten van de
Nederlandse Joden naar het Doorgangskamp van Westerbork en verder naar
de vernietigingskampen plaats vonden.
Ook op maandagavond 20 april vindt in Rotterdam de Yom Hashoa-
herdenking plaats bij het monument aan het begin van de Joodse
begraafplaats aan het Toepad. De herdenking wordt geleid door rabbijn
Jehoeda Vorst.
België
In Brussel wordt de Jom HaShoah herdenkingsdag georganiseerd door Beth
Hillel, eveneens op maandagavond 20 april om 18.30 uur aan de synagoog
in de Rue des Primeurs nr 80 te 1190 Brussel.
De Herdenking in Antwerpen vind pas op 23 april plaats, in het Romi
Goldmuntz Centrum in de Nerviërsstraat. Deze datum is gekozen omdat
dit samen valt met de herdenking aan de Opstand van het Getto van
Warschau.
Duitsland
Tijdens een ceremonie in het Duitse Dusseldorf, eveneens maandagavond,
zullen Joodse kinderen de namen lezen van de bewoners uit deze stad
die tijdens de Shoa zijn vermoord.
Noorwegen
In Noorwegen is eveneens op maandagavond een ceremonie gepland door
Bnei Akiva en de Joodse gemeenschap, in de loop van de herdenking
zullen enkele deelnemers een ontmoeting hebben met een Noorse Shoa
overlevende die naar Zweden wist te vluchten om uit de klauwen van de
nazi's te blijven.
Deborah Geldman, gezant van het Joodse Agentschap in Noorwegen, zegt
dat het antisemitisme ook steeds duidelijker waarneembaar is in
Noorwegen."Mensen zijn bang om hier rond te lopen met een joodse of
Israëlische symbolen. Kinderen van joodse ouders worden voortdurend
lastiggevallen, opvallend meer dan andere kinderen. Tijdens de oorlog
in de Gazastrook durfde ik geen Hebreeuws te spreken buiten onze
gemeenschap," zei ze.
Zwitserland
Tijdens de VN-racisme conferentie in Genève die vandaag begon, niet
alleen tijdens Yom Hashoah maar tevens de 120 verjaardag van Hitler,
heeft Bnei Akiva een pro-Israël public relations-campagne opgestart.
Tijdens de VN-top zullen de meeste deelnemers (omdat de rest weg
blijft) anti-Israëlische, anti Westerse en anti homo verklaringen uit
spreken. Israël de VS en een aantal andere westerse landen blijven weg
bij wat ook wel de anti-Israël VN top genoemd word.
Israël
De Algemene Vergadering van de Verenigde Naties heeft per 1 november
2005, 27 januari ingesteld als Internationale Dag van de Holocaust
(International Holocaust Day). Op 27 januari 1945 werd namelijk KZ-
Auschwitz-Birkenau bevrijd door het Rode Leger, vandaar dat deze dag
verkozen werd.
Bron:
- Ynet Nieuws
- Brabosh.com
- NIK
Bekijkhetmaar
Apr 24, 2009, 6:19:39 AM4/24/09
to BekijkHetMaar
Video toot aan dat Demjanjuk gezond genoeg is om te kunnen reizen
WASHINGTON - De oorlogsmisdadiger John Demjanjuk zou volgens een
rechter in te ziek zijn om aan Duitsland uitgeleverd te worden, meende
Een Amerikaans hof van beroep op 14 april. In riep, op de valreep, een
voorlopig halt toe aan de uitlevering. Bij vele nabestaanden van zijn
slachtoffers sloeg daarop de twijfel van echtheid toe. Demjanjuk zou
daarmee niet de eerste oud-nazi zijn die aan zijn straf weet te
ontkomen door zich ziek te simuleren.
Op een nieuwe video vertoont hij zich op een zichtbaar goed
gezondheid. De krant Cleveland Plain Dealer publiceerde vrijdag een
video die de laat zien dat nazimisdadiger langzaam maar zonder
problemen in zijn auto stapt. Vervolgens loopt hij geanimeerd pratend
weg.
Aanklagers diende op 6 april enkele video's in bij het 6e US Circuit
Court of Appeals, en zei dat de video's een contrast aan toont
- van de 89-jarige man die zich blijkbaar zonder problemen voort kan
bewegen en
de zelfde man die zich amper een week later, op 14 april, door
ambtenaren uit zijn woning in Seven Hills bij Cleveland in Ohio
gehaald moet worden. De man verkeerde blijkbaar in zwaar zieke
toestand.
"De video bewijst dat Demjanjuk fit genoeg is om aan Duitsland
uitgeleverd te worden, argumenteerde het Openbaar Ministerie
donderdagavond.
Volgens het O.M. zou uit de beelden van 14 blijken dat de ex-Oekraïner
niet gehoord zou mogen worden "Verhoor komt neerkomen op marteling
gezien zijn huidige toestand," aldus het O.M. toen.
De rechtbank heeft inmiddels verzocht gedetailleerde dossiers over
Demjanjuk de medische conditie om te zien of hij gezond genoeg om naar
Duitsland te kunnen reizen. Het Openbaar Ministerie in München
beschuldigt Demjanjuk ervan van maart tot eind september 1943 als 23-
jarige bewaker in het vernietigingskamp Sobibor medeplichtig te zijn
aan moord op minstens 29.000 Joden.
Bron:
- Jerusalem Post
- Cleveland Plain Dealer
- Telegraph
WASHINGTON - De oorlogsmisdadiger John Demjanjuk zou volgens een
rechter in te ziek zijn om aan Duitsland uitgeleverd te worden, meende
Een Amerikaans hof van beroep op 14 april. In riep, op de valreep, een
voorlopig halt toe aan de uitlevering. Bij vele nabestaanden van zijn
slachtoffers sloeg daarop de twijfel van echtheid toe. Demjanjuk zou
daarmee niet de eerste oud-nazi zijn die aan zijn straf weet te
ontkomen door zich ziek te simuleren.
Op een nieuwe video vertoont hij zich op een zichtbaar goed
gezondheid. De krant Cleveland Plain Dealer publiceerde vrijdag een
video die de laat zien dat nazimisdadiger langzaam maar zonder
problemen in zijn auto stapt. Vervolgens loopt hij geanimeerd pratend
weg.
Aanklagers diende op 6 april enkele video's in bij het 6e US Circuit
Court of Appeals, en zei dat de video's een contrast aan toont
- van de 89-jarige man die zich blijkbaar zonder problemen voort kan
bewegen en
de zelfde man die zich amper een week later, op 14 april, door
ambtenaren uit zijn woning in Seven Hills bij Cleveland in Ohio
gehaald moet worden. De man verkeerde blijkbaar in zwaar zieke
toestand.
"De video bewijst dat Demjanjuk fit genoeg is om aan Duitsland
uitgeleverd te worden, argumenteerde het Openbaar Ministerie
donderdagavond.
Volgens het O.M. zou uit de beelden van 14 blijken dat de ex-Oekraïner
niet gehoord zou mogen worden "Verhoor komt neerkomen op marteling
gezien zijn huidige toestand," aldus het O.M. toen.
De rechtbank heeft inmiddels verzocht gedetailleerde dossiers over
Demjanjuk de medische conditie om te zien of hij gezond genoeg om naar
Duitsland te kunnen reizen. Het Openbaar Ministerie in München
beschuldigt Demjanjuk ervan van maart tot eind september 1943 als 23-
jarige bewaker in het vernietigingskamp Sobibor medeplichtig te zijn
aan moord op minstens 29.000 Joden.
Bron:
- Jerusalem Post
- Cleveland Plain Dealer
- Telegraph
Bekijkhetmaar
May 2, 2009, 3:06:44 PM5/2/09
to BekijkHetMaar
Kosten voor onderhoud Auschwitz geraamd op 120 miljoen euro
WARSCHAU - Polen wacht op formele engagementen met het oog op de
oprichting van een internationaal fonds voor het onderhoud van het
nazi-uitroeiingskamp van Auschwitz-Birkenau. De Poolse premier Donald
Tusk schreef begin jaar de verantwoordelijken van 39 landen aan om
steun te vragen voor het project. Hij rekent op 120 miljoen euro.
De oprichting van het internationaal fonds komt in juni ter sprake
tijdens de EU-top. Duitsland, Frankrijk, Groot-Brittanië en Tsjechië
hebben al informeel laten weten dat ze achter het project staan.
Begin dit jaar kreeg het museum van Auschwitz-Birkenau al vier miljoen
euro Europese steun voor onderhoudswerken aan de site. De museumsite
beslaat 200 ha en bevat 150 gebouwen en 300 ruïnes.
Vorig jaar kreeg het museum 1,3 miljoen bezoekers over de vloer
waarvan 410.000 Polen, 110.000 Britten, 75.000 Amerikanen, 58.000
Duitsers en 44.000 Israëli’s.
Nazi Duitsland heeft tussen 1940 en begin 1945 ongeveer 1,1 miljoen
personen uitgeroeid in Auschwitz-Birkenau, waarvan 1 miljoen Joden.
Dit oude ’kamp van de dood’ is voor de wereld het symbool geworden van
de Holocaust tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Bron:
- RKnieuws.net
WARSCHAU - Polen wacht op formele engagementen met het oog op de
oprichting van een internationaal fonds voor het onderhoud van het
nazi-uitroeiingskamp van Auschwitz-Birkenau. De Poolse premier Donald
Tusk schreef begin jaar de verantwoordelijken van 39 landen aan om
steun te vragen voor het project. Hij rekent op 120 miljoen euro.
De oprichting van het internationaal fonds komt in juni ter sprake
tijdens de EU-top. Duitsland, Frankrijk, Groot-Brittanië en Tsjechië
hebben al informeel laten weten dat ze achter het project staan.
Begin dit jaar kreeg het museum van Auschwitz-Birkenau al vier miljoen
euro Europese steun voor onderhoudswerken aan de site. De museumsite
beslaat 200 ha en bevat 150 gebouwen en 300 ruïnes.
Vorig jaar kreeg het museum 1,3 miljoen bezoekers over de vloer
waarvan 410.000 Polen, 110.000 Britten, 75.000 Amerikanen, 58.000
Duitsers en 44.000 Israëli’s.
Nazi Duitsland heeft tussen 1940 en begin 1945 ongeveer 1,1 miljoen
personen uitgeroeid in Auschwitz-Birkenau, waarvan 1 miljoen Joden.
Dit oude ’kamp van de dood’ is voor de wereld het symbool geworden van
de Holocaust tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Bron:
- RKnieuws.net
Bekijkhetmaar
May 2, 2009, 3:07:15 PM5/2/09
to BekijkHetMaar
Verrassend briefje uit de hel van Auschwitz
PARIJS - Albert Veissid (84) herinnert zich hun namen niet meer, wel
hun gezichten. En hij is verrast dat zijn naam voorkomt op het briefje
dat zijn zes Poolse medegevangenen in Auschwitz op 20 september 1944
in een fles inmetselden in een muur van een SS-gebouw, even buiten het
kamp, waar zij als bouwvakkers tewerkgesteld waren.
De fles met het briefje werd vorige week ontdekt bij renovatiewerk in
het gebouw. In potlood staan daar op het ruwe papiertje, vermoedelijk
afgescheurd van een cementzak, de namen van de zes Polen met hun
kampnummer, hun woonplaats en de datum waarop het briefje werd
geschreven. Als zevende wordt vermeld: 'A12063 Veissid Albert, Lyon
(Frankrijk)'. De laatste woorden op het briefje: 'Allen in de leeftijd
van 18 tot 20 jaar'.
Veissids kleindochter vertelde hem maandag van de vondst, en sindsdien
komen herinneringen bij hem op, die hij al die jaren heeft weten weg
te stoppen. Hij was van de werkploeg van zeven de enige Jood. De Polen
waren allen katholiek, en ze spraken slechts gebrekkig Frans. Zij
werkten overdag op de steiger, hij in de kelder van het gebouw,
waarvan de SS een bunker wilden maken.
's Morgens brachten de Polen hem jam, herinnert hij zich, en andere
beetjes voedsel die ze hadden weten te stelen. Die verborg hij dan
gedurende de dag voor hen in de kelder, en ze kwamen die 's avonds, na
afloop van het werk, in het kamp weer ophalen. Dan brachten ze soep
voor hem mee, soms zoveel soep dat hij nog met anderen kon delen, zegt
Veissid.
Het treft hem dat de Polen hem als één van de hunnen beschouwden,
gezien de antisemitische passages in de Poolse geschiedenis. "Ik
veronderstel dat ze het deden uit waardering. Door hun spullen te
verbergen, riskeerde ik mijn leven." Veissid werd geboren 1924 in
Constantinopel, het huidige Istanboel.
Als kind kwam hij met zijn ouders naar Frankrijk, naar Lyon. Als
achttienjarige werd hij daar bij een razzia door de Gestapo opgepakt.
Hij belandde in het doorgangskamp Drancy bij Parijs, vanwaar in de
oorlogsjaren 76.000 Franse Joden op transport werden gesteld naar de
vernietigingskampen. Slechts 3000 van hen keerden terug.
Het briefje werd geschreven door Bronislaw Jankowiak. Een vriend heeft
diens handschrift herkend. Jankowiak stierf in 1997. Twee andere Polen
op het briefje zijn nog in leven.
Bij het naderen van de Sovjettroepen werden de Polen, voor zover geen
Jood, vanuit Auschwitz overgeplaatst naar kampen verder naar het
westen. Veissid kreeg in Auschwitz een andere taak: als klarinetspeler
werd hij ingedeeld bij het kamporkest. "'s Morgens moesten we spelen
als de gevangenen op appèl stonden. Eens in de veertien dagen moesten
we 's avonds een concert geven voor de Duitsers."
Voordat de Russen het kamp in januari 1945 bevrijdden, waren de meeste
nog levende gedeporteerden door de Duitsers naar het westen gedreven.
Veissid overleefde die dodenmars. Hij werd uiteindelijk door de
Amerikanen bevrijd bij Karlovy Vary in Tsjechië. "Maar de oorlog had
geen week langer moeten duren..."
Bron:
- AP
PARIJS - Albert Veissid (84) herinnert zich hun namen niet meer, wel
hun gezichten. En hij is verrast dat zijn naam voorkomt op het briefje
dat zijn zes Poolse medegevangenen in Auschwitz op 20 september 1944
in een fles inmetselden in een muur van een SS-gebouw, even buiten het
kamp, waar zij als bouwvakkers tewerkgesteld waren.
De fles met het briefje werd vorige week ontdekt bij renovatiewerk in
het gebouw. In potlood staan daar op het ruwe papiertje, vermoedelijk
afgescheurd van een cementzak, de namen van de zes Polen met hun
kampnummer, hun woonplaats en de datum waarop het briefje werd
geschreven. Als zevende wordt vermeld: 'A12063 Veissid Albert, Lyon
(Frankrijk)'. De laatste woorden op het briefje: 'Allen in de leeftijd
van 18 tot 20 jaar'.
Veissids kleindochter vertelde hem maandag van de vondst, en sindsdien
komen herinneringen bij hem op, die hij al die jaren heeft weten weg
te stoppen. Hij was van de werkploeg van zeven de enige Jood. De Polen
waren allen katholiek, en ze spraken slechts gebrekkig Frans. Zij
werkten overdag op de steiger, hij in de kelder van het gebouw,
waarvan de SS een bunker wilden maken.
's Morgens brachten de Polen hem jam, herinnert hij zich, en andere
beetjes voedsel die ze hadden weten te stelen. Die verborg hij dan
gedurende de dag voor hen in de kelder, en ze kwamen die 's avonds, na
afloop van het werk, in het kamp weer ophalen. Dan brachten ze soep
voor hem mee, soms zoveel soep dat hij nog met anderen kon delen, zegt
Veissid.
Het treft hem dat de Polen hem als één van de hunnen beschouwden,
gezien de antisemitische passages in de Poolse geschiedenis. "Ik
veronderstel dat ze het deden uit waardering. Door hun spullen te
verbergen, riskeerde ik mijn leven." Veissid werd geboren 1924 in
Constantinopel, het huidige Istanboel.
Als kind kwam hij met zijn ouders naar Frankrijk, naar Lyon. Als
achttienjarige werd hij daar bij een razzia door de Gestapo opgepakt.
Hij belandde in het doorgangskamp Drancy bij Parijs, vanwaar in de
oorlogsjaren 76.000 Franse Joden op transport werden gesteld naar de
vernietigingskampen. Slechts 3000 van hen keerden terug.
Het briefje werd geschreven door Bronislaw Jankowiak. Een vriend heeft
diens handschrift herkend. Jankowiak stierf in 1997. Twee andere Polen
op het briefje zijn nog in leven.
Bij het naderen van de Sovjettroepen werden de Polen, voor zover geen
Jood, vanuit Auschwitz overgeplaatst naar kampen verder naar het
westen. Veissid kreeg in Auschwitz een andere taak: als klarinetspeler
werd hij ingedeeld bij het kamporkest. "'s Morgens moesten we spelen
als de gevangenen op appèl stonden. Eens in de veertien dagen moesten
we 's avonds een concert geven voor de Duitsers."
Voordat de Russen het kamp in januari 1945 bevrijdden, waren de meeste
nog levende gedeporteerden door de Duitsers naar het westen gedreven.
Veissid overleefde die dodenmars. Hij werd uiteindelijk door de
Amerikanen bevrijd bij Karlovy Vary in Tsjechië. "Maar de oorlog had
geen week langer moeten duren..."
Bron:
- AP
Bekijkhetmaar
May 4, 2009, 3:49:01 PM5/4/09
to BekijkHetMaar
Poolse gevangenen moeten hun lesje leren in Auschwitz
WARSCHAU - De Poolse regering komt miljoenen te kort om het voormalige
concentratie- en vernietigingskamp Auschwitz te behoeden van verval.
Auschwitz onderhouden is niet langer rendabel. Toch lijkt het er op
dat het landelijke gevangenisbestuur hier een oplossing voor gevonden
heeft: "shocktherapie". Het landelijke gevangenisbestuur wil
gevangenen naar kamp Auschwitz sturen in het kader van hun
resocialisatie.
"De gevangenen moeten zich ervan bewust worden waar kwaad toe kan
leiden," zegt een woordvoerder van het gevangenisbestuur. "Geweld en
vervolging kunnen een verschrikkelijk systeem tot gevolg hebben."
Voor het resocialisatieproject worden gevangenen geselecteerd die al
het grootste deel van hun straf hebben uitgezeten. De geselecteerde
groep worden verplicht op één dag een bezoek af te leggen aan zowel:
Auschwitz I, Auschwitz II (Birkenau) en het werkkamp Auschwitz III
(Monowitz). De deelnemers krijgen informatie over de gaskamers, de
openbare terechtstellingen en de medische experimenten die op de
kampbewoners werden uitgevoerd. Ook zijn er lezingen, een film en een
seminar gepland.
Het voorstel kent niet alleen voorstanders maar ook tegenstanders.
Wladyslaw Bartoszewski is voormalig minister van Buitenlandse Zaken en
overleefde Auschwitz. "Ik heb mijn twijfels of gevangenen
geresocialiseerd kunnen worden door ze gevangenissen te laten zien die
gruwelijker waren," aldus Bartoszewski.
"We moeten ernstig rekening houden met het gevaar dat gevangenen zich
vereenzelvigen met de kampbeulen van destijds, en dan niet met een
schuld gevoel maar met het gevoel een gemeenschappelijke vijand te
hebben. ook hier in Polen kent het antisemitisme een ernstige
opleving," zei de sociologe Malgorzata Lesiak.
"Ik ben zelf één maal in Auschwitz I, Auschwitz II (Birkenau) en het
werkkamp Auschwitz III (Monowitz) geweest," is de reactie van een
tweede genaratie camp slachtoffers in Nederland. "Voor mij waren de
indrukken die ik op één dag op deed veel te veel om te kunnen
verwerken. Ik denk niet dat je dit anderen aan kunt doen. Daarnaast
vraag ik me af hoe ze zoiets willer realisrenen?" vraagt hij zich af.
"Willen ze een groep mensen die geboeid zijn tussen het publiek door
laten lopen? Of wat te denken als het een groep is waarbij het hen
warm nog koud laat om in Auschwitz te zijn, moet je nabestaanden
confronteren met een groepje ongeintereseerden? Ik moet overigens
zeggen dat ik het schokkend vind om een groep te sellecteren: 'de
groep naar links gaat naar auschwitz en de groep die naar rechts
gestuurd word hoeft niet...?"
In Auschwitz werden tussen 1940 en 1945 meer dan een miljoen mensen
omgebracht door de nazi's. Veruit de meeste slachtoffers waren Joden.
Het kamp staat symbool voor de Shoa, de massale moord op Joden in de
Tweede Wereldoorlog.
Bron:
- Gazeta Wyborcza
- ANP
- DPA
WARSCHAU - De Poolse regering komt miljoenen te kort om het voormalige
concentratie- en vernietigingskamp Auschwitz te behoeden van verval.
Auschwitz onderhouden is niet langer rendabel. Toch lijkt het er op
dat het landelijke gevangenisbestuur hier een oplossing voor gevonden
heeft: "shocktherapie". Het landelijke gevangenisbestuur wil
gevangenen naar kamp Auschwitz sturen in het kader van hun
resocialisatie.
"De gevangenen moeten zich ervan bewust worden waar kwaad toe kan
leiden," zegt een woordvoerder van het gevangenisbestuur. "Geweld en
vervolging kunnen een verschrikkelijk systeem tot gevolg hebben."
Voor het resocialisatieproject worden gevangenen geselecteerd die al
het grootste deel van hun straf hebben uitgezeten. De geselecteerde
groep worden verplicht op één dag een bezoek af te leggen aan zowel:
Auschwitz I, Auschwitz II (Birkenau) en het werkkamp Auschwitz III
(Monowitz). De deelnemers krijgen informatie over de gaskamers, de
openbare terechtstellingen en de medische experimenten die op de
kampbewoners werden uitgevoerd. Ook zijn er lezingen, een film en een
seminar gepland.
Het voorstel kent niet alleen voorstanders maar ook tegenstanders.
Wladyslaw Bartoszewski is voormalig minister van Buitenlandse Zaken en
overleefde Auschwitz. "Ik heb mijn twijfels of gevangenen
geresocialiseerd kunnen worden door ze gevangenissen te laten zien die
gruwelijker waren," aldus Bartoszewski.
"We moeten ernstig rekening houden met het gevaar dat gevangenen zich
vereenzelvigen met de kampbeulen van destijds, en dan niet met een
schuld gevoel maar met het gevoel een gemeenschappelijke vijand te
hebben. ook hier in Polen kent het antisemitisme een ernstige
opleving," zei de sociologe Malgorzata Lesiak.
"Ik ben zelf één maal in Auschwitz I, Auschwitz II (Birkenau) en het
werkkamp Auschwitz III (Monowitz) geweest," is de reactie van een
tweede genaratie camp slachtoffers in Nederland. "Voor mij waren de
indrukken die ik op één dag op deed veel te veel om te kunnen
verwerken. Ik denk niet dat je dit anderen aan kunt doen. Daarnaast
vraag ik me af hoe ze zoiets willer realisrenen?" vraagt hij zich af.
"Willen ze een groep mensen die geboeid zijn tussen het publiek door
laten lopen? Of wat te denken als het een groep is waarbij het hen
warm nog koud laat om in Auschwitz te zijn, moet je nabestaanden
confronteren met een groepje ongeintereseerden? Ik moet overigens
zeggen dat ik het schokkend vind om een groep te sellecteren: 'de
groep naar links gaat naar auschwitz en de groep die naar rechts
gestuurd word hoeft niet...?"
In Auschwitz werden tussen 1940 en 1945 meer dan een miljoen mensen
omgebracht door de nazi's. Veruit de meeste slachtoffers waren Joden.
Het kamp staat symbool voor de Shoa, de massale moord op Joden in de
Tweede Wereldoorlog.
Bron:
- Gazeta Wyborcza
- ANP
- DPA
Bekijkhetmaar
May 6, 2009, 10:09:40 AM5/6/09
to BekijkHetMaar
"Dokter des Doods leeft"
BERLEIN - "Mogelijk leeft de beruchte SS kamparts nog," zeggen Duitse
rechercheurs die de speurtocht naar de Aribert Heim hebben heropend.
’Dokter Tod’ (Dokter des Doods), want zo was hij bekend, zou volgens
eerdere berichten op 78 jarige leeftijd overleden zijn aan
darmkanker.
In februari dit jaar wisten verschillende media 'met zekerheid' te
vertellen dat Rüdiger Heim, de zoon van Aribert, de waarheid sprak.
Volgens Rüdiger woonde zijn vader onder de valse naam Hussein in de
Egyptische hoofdstad Caïro, maar was ruim zestien jaar geleden
gestorven aan darmkanker. Rüdiger toonde daarbij enkele 'officiële'
documenten moesten bevestigden dat Aribert overleden zou zijn tijdens
de Olympische Spelen '92 (die in Barcelona gehouden werden).
Na uitgebreid onderzoek menen de rechercheurs "geen enkel bewijs van
zijn dood" te kunnen vinden in de papieren. Op basis van nieuwe
informatie heeft de politie verklaard het onderzoek opnieuw te openen.
Aribert Heim is daarmee nog steeds de meest gezochte nazi. Hij heeft
in het concentratiekamp van Mauthausen bij het Oostenrijkse Lindz
honderden mensen gefolterd en op de meest beestachtige wijze
vermoord.
De oorlogsmisdadiger, Oostenrijker van geboorte maar in het bezit van
de Duitse nationaliteit, was tijdens W.O. II ook actief in Buchenwald
en Sachsenhausen. Heim wordt beschouwd als één van de meest
sadistische nazibeulen.
Aribert dook in 1962 onder nadat een internationaal arrestatiebevel
tegen hem was uitgevaardigd. "Toen mijn vader 48 jaar was moest hij
zijn huis verlaten om zijn leven te redden. Hij stak de Duitse grens
over naar Frankrijk en trok vervolgens via Spanje, Marokko, Algerije,
Tunesië, Libië naar Egypte. Mijn vader moest in Egypte overleven van
het geld dat zijn huurwoning in Berlijn op bracht. Mijn tante woonde
in mijn vaders huis," aldus Rüdiger.
Het Simon Wiesenthal Center heeft nog steeds 485.000 US dollar
(361.860 Euro) uitgeloofd voor tips die kunnen leiden tot zijn
arrestatie.
Bron:
- Der Spiegel
- SWC
BERLEIN - "Mogelijk leeft de beruchte SS kamparts nog," zeggen Duitse
rechercheurs die de speurtocht naar de Aribert Heim hebben heropend.
’Dokter Tod’ (Dokter des Doods), want zo was hij bekend, zou volgens
eerdere berichten op 78 jarige leeftijd overleden zijn aan
darmkanker.
In februari dit jaar wisten verschillende media 'met zekerheid' te
vertellen dat Rüdiger Heim, de zoon van Aribert, de waarheid sprak.
Volgens Rüdiger woonde zijn vader onder de valse naam Hussein in de
Egyptische hoofdstad Caïro, maar was ruim zestien jaar geleden
gestorven aan darmkanker. Rüdiger toonde daarbij enkele 'officiële'
documenten moesten bevestigden dat Aribert overleden zou zijn tijdens
de Olympische Spelen '92 (die in Barcelona gehouden werden).
Na uitgebreid onderzoek menen de rechercheurs "geen enkel bewijs van
zijn dood" te kunnen vinden in de papieren. Op basis van nieuwe
informatie heeft de politie verklaard het onderzoek opnieuw te openen.
Aribert Heim is daarmee nog steeds de meest gezochte nazi. Hij heeft
in het concentratiekamp van Mauthausen bij het Oostenrijkse Lindz
honderden mensen gefolterd en op de meest beestachtige wijze
vermoord.
De oorlogsmisdadiger, Oostenrijker van geboorte maar in het bezit van
de Duitse nationaliteit, was tijdens W.O. II ook actief in Buchenwald
en Sachsenhausen. Heim wordt beschouwd als één van de meest
sadistische nazibeulen.
Aribert dook in 1962 onder nadat een internationaal arrestatiebevel
tegen hem was uitgevaardigd. "Toen mijn vader 48 jaar was moest hij
zijn huis verlaten om zijn leven te redden. Hij stak de Duitse grens
over naar Frankrijk en trok vervolgens via Spanje, Marokko, Algerije,
Tunesië, Libië naar Egypte. Mijn vader moest in Egypte overleven van
het geld dat zijn huurwoning in Berlijn op bracht. Mijn tante woonde
in mijn vaders huis," aldus Rüdiger.
Het Simon Wiesenthal Center heeft nog steeds 485.000 US dollar
(361.860 Euro) uitgeloofd voor tips die kunnen leiden tot zijn
arrestatie.
Bron:
- Der Spiegel
- SWC
Bekijkhetmaar
May 8, 2009, 3:50:46 AM5/8/09
to BekijkHetMaar
Shoa stopte niet in '45
UTRECHT - Op dit moment leven er nauwelijks meer dan dertien miljoen
Joden verspreid over de gehele wereld. Wanneer Hitler zijn bloederige
jacht op de Joden tijdens de Shoa niet had ingezet zouden dat er
vandaag de dag tussen 26 en de 32 miljoen Joden leven.
De demograaf Sergio DellaPergola van de Hebreeuwse universiteit van
Jeruzalem becijferde dat er in Israël vijf miljoen, in de Verenigde
Staten leven er eveneens vijf miljoen de rest leeft verspreid verdeelt
over alle diaspora landen leven. Maar dat ons volk veel groter zou
zijn zonder Hitler. "In 1939 waren er 16,5 miljoen Joden in de
wereld," zegt DellaPergola. "In 1945 werd hun aantal op 11 miljoen
geschat." De Jodenvervolging sloeg een dusdanig gat in het
demografische, culturele en sociale weefsel van het Joodse volk, dat
de consequenties tot op vandaag voelbaar zijn.
De Jodenvervolging tijdens de oorlog had meerdere
langetermijngevolgen:
Ten eerste de vernietiging van culturele verbanden, wat Joden lange
tijd belemmerde in het sluiten van huwelijken en het krijgen van
kinderen.
Ten tweede een stijging van het aantal gemengde huwelijken, omdat dit
als een manier werd gezien om aan vervolging te ontkomen.
Ten derde een groter aantal mannelijke dan vrouwelijke slachtoffers,
wat eveneens leidde tot gemengde huwelijken en een teruglopende
vruchtbaarheid.
Ten vierde de moord op talloze kinderen, die de basis onder de Joodse
bevolkingspiramide uithaalde.
Aan de hand van twee rekenmodellen laat DellaPergola zien hoe het
Jodendom er vandaag demografisch zou hebben voorgestaan, als de Shoa
niet had plaatsgevonden.
Zijn eerste rekenmodel is behoudend. Het model gaat uit van een
aanhoudend sociaal-economische situatie van de Joden in Oost-Europa,
met een laag kindertal en veel gemengde huwelijken als gevolg. Volgens
deze voorwaarden komt DellaPergola uit op 26.000.000, nog geen tien
miljoen meer dus dan er bij het begin van de oorlog waren.
Zijn tweede rekenmodel is optimistischer. Het model gaat uit van een
verbeterende economische positie voor Oost-Europese Joden, met weinig
menging en veel kinderen als gevolg. Resultaat: 32.000.000 Joden.
Volgens deze berekening vaagde de Shoa ook dus miljoenen virtuele,
ongeboren levens weg.
DellaPergola publiceert zijn demografische analyse binnenkort in het
Israëlische vakblad Bishvil Hazikaron.
UTRECHT - Op dit moment leven er nauwelijks meer dan dertien miljoen
Joden verspreid over de gehele wereld. Wanneer Hitler zijn bloederige
jacht op de Joden tijdens de Shoa niet had ingezet zouden dat er
vandaag de dag tussen 26 en de 32 miljoen Joden leven.
De demograaf Sergio DellaPergola van de Hebreeuwse universiteit van
Jeruzalem becijferde dat er in Israël vijf miljoen, in de Verenigde
Staten leven er eveneens vijf miljoen de rest leeft verspreid verdeelt
over alle diaspora landen leven. Maar dat ons volk veel groter zou
zijn zonder Hitler. "In 1939 waren er 16,5 miljoen Joden in de
wereld," zegt DellaPergola. "In 1945 werd hun aantal op 11 miljoen
geschat." De Jodenvervolging sloeg een dusdanig gat in het
demografische, culturele en sociale weefsel van het Joodse volk, dat
de consequenties tot op vandaag voelbaar zijn.
De Jodenvervolging tijdens de oorlog had meerdere
langetermijngevolgen:
Ten eerste de vernietiging van culturele verbanden, wat Joden lange
tijd belemmerde in het sluiten van huwelijken en het krijgen van
kinderen.
Ten tweede een stijging van het aantal gemengde huwelijken, omdat dit
als een manier werd gezien om aan vervolging te ontkomen.
Ten derde een groter aantal mannelijke dan vrouwelijke slachtoffers,
wat eveneens leidde tot gemengde huwelijken en een teruglopende
vruchtbaarheid.
Ten vierde de moord op talloze kinderen, die de basis onder de Joodse
bevolkingspiramide uithaalde.
Aan de hand van twee rekenmodellen laat DellaPergola zien hoe het
Jodendom er vandaag demografisch zou hebben voorgestaan, als de Shoa
niet had plaatsgevonden.
Zijn eerste rekenmodel is behoudend. Het model gaat uit van een
aanhoudend sociaal-economische situatie van de Joden in Oost-Europa,
met een laag kindertal en veel gemengde huwelijken als gevolg. Volgens
deze voorwaarden komt DellaPergola uit op 26.000.000, nog geen tien
miljoen meer dus dan er bij het begin van de oorlog waren.
Zijn tweede rekenmodel is optimistischer. Het model gaat uit van een
verbeterende economische positie voor Oost-Europese Joden, met weinig
menging en veel kinderen als gevolg. Resultaat: 32.000.000 Joden.
Volgens deze berekening vaagde de Shoa ook dus miljoenen virtuele,
ongeboren levens weg.
DellaPergola publiceert zijn demografische analyse binnenkort in het
Israëlische vakblad Bishvil Hazikaron.
Bekijkhetmaar
May 10, 2009, 9:15:48 AM5/10/09
to BekijkHetMaar
Iwan de Verschrikkelijke wellicht toch uitgeleverd aan Duitsland
WASHINGTON - De oorlogmisdadiger John Demjanjuk simuleert niet langer
ziek te zijn om zijn uitlevering tegen te gaan.
De 89-jarige Demjanjuk heeft meer malen actie ondernomen om zijn
uitlevering aan Duitsland te verhinderen. Hij heeft verschillende
rechtzaken aangespannen en heeft zich ernstig ziek gesimuleerd. De oud
nazi-beul zal door de Duitse justitie in München berecht worden en zal
zich moeten verantwoorden voor zijn misdaden die hij, tijdens de
Tweede Wereldoorlog, heeft gepleegd tegen de Joden in het
concentratie- en vernietigingskamp Sobibor.
Een rechter van het Amerikaanse hooggerechtshof verwierp donderdag het
beroep dat Demjanjuk, een inwoner van de Amerikaanse stad Cleveland,
tegen zijn uitlevering had aangetekend. Demjanjuk zou zich nog tot een
andere rechter van het hof kunnen wenden. Zijn advocaat John Broadley
zei dat zijn cliënt de strijd heeft gestaakt. "Wij hebben alle
juridische mogelijkheden aangegrepen, maar dat heeft niets
uitgehaald," zei Broadley.
De afgelopen jaren probeerden diverse landen Demjanjuk in handen te
krijgen. In april haalden agenten om hem op het vliegtuig naar
Duitsland te zetten. Diverse kranten toonden foto's waarop te zien is
dat een ernstig zieke, aan rolstoel gekluisterde oude man uit huis
word gedragen. "Mijn vader kan zich niet verplaatsen zonder rolstoel.
Het is een misdaad dat mensen die hun vaderland hebben gediend op zo'n
gruwelijke manier behandeld worden," zei de zoon van, de in de
Oekraïne geboren, Demjanjuk. Een rechter besloot alsnog te bekijken of
de uitzetting neer zou kunnen komen op marteling waarmee die reis op
het laatste moment werd afgeblazen.
Vervolgens dook videomateriaal op met kort daarvoor opgenomen beelden
van de oud-nazi. Op de beelden is te zien dat Demjanjuk naar zijn auto
wandelt, instapt en vervolgens gewoon wegrijdt. Daarop kreeg justitie
alsnog toestemming om de man uit te zetten. Demjanjuk zal zich nu bij
de Amerikaanse immigratiedienst moeten melden in verband met zijn
aanstaande uitlevering.
Demjanjuk wist na de Tweede Wereldoorlog aan berechting te ontkomen.
Hij emigreerde begin jaren vijftig naar de VS. Iwan de
Verschrikkelijke werd eerder in Israël berecht en ter dood
veroordeeld. In hoger beroep werd hij echter vrijgesproken.
Bron:
- Metro (VS)
- Der Spiegel
WASHINGTON - De oorlogmisdadiger John Demjanjuk simuleert niet langer
ziek te zijn om zijn uitlevering tegen te gaan.
De 89-jarige Demjanjuk heeft meer malen actie ondernomen om zijn
uitlevering aan Duitsland te verhinderen. Hij heeft verschillende
rechtzaken aangespannen en heeft zich ernstig ziek gesimuleerd. De oud
nazi-beul zal door de Duitse justitie in München berecht worden en zal
zich moeten verantwoorden voor zijn misdaden die hij, tijdens de
Tweede Wereldoorlog, heeft gepleegd tegen de Joden in het
concentratie- en vernietigingskamp Sobibor.
Een rechter van het Amerikaanse hooggerechtshof verwierp donderdag het
beroep dat Demjanjuk, een inwoner van de Amerikaanse stad Cleveland,
tegen zijn uitlevering had aangetekend. Demjanjuk zou zich nog tot een
andere rechter van het hof kunnen wenden. Zijn advocaat John Broadley
zei dat zijn cliënt de strijd heeft gestaakt. "Wij hebben alle
juridische mogelijkheden aangegrepen, maar dat heeft niets
uitgehaald," zei Broadley.
De afgelopen jaren probeerden diverse landen Demjanjuk in handen te
krijgen. In april haalden agenten om hem op het vliegtuig naar
Duitsland te zetten. Diverse kranten toonden foto's waarop te zien is
dat een ernstig zieke, aan rolstoel gekluisterde oude man uit huis
word gedragen. "Mijn vader kan zich niet verplaatsen zonder rolstoel.
Het is een misdaad dat mensen die hun vaderland hebben gediend op zo'n
gruwelijke manier behandeld worden," zei de zoon van, de in de
Oekraïne geboren, Demjanjuk. Een rechter besloot alsnog te bekijken of
de uitzetting neer zou kunnen komen op marteling waarmee die reis op
het laatste moment werd afgeblazen.
Vervolgens dook videomateriaal op met kort daarvoor opgenomen beelden
van de oud-nazi. Op de beelden is te zien dat Demjanjuk naar zijn auto
wandelt, instapt en vervolgens gewoon wegrijdt. Daarop kreeg justitie
alsnog toestemming om de man uit te zetten. Demjanjuk zal zich nu bij
de Amerikaanse immigratiedienst moeten melden in verband met zijn
aanstaande uitlevering.
Demjanjuk wist na de Tweede Wereldoorlog aan berechting te ontkomen.
Hij emigreerde begin jaren vijftig naar de VS. Iwan de
Verschrikkelijke werd eerder in Israël berecht en ter dood
veroordeeld. In hoger beroep werd hij echter vrijgesproken.
Bron:
- Metro (VS)
- Der Spiegel
Bekijkhetmaar
May 12, 2009, 2:37:06 PM5/12/09
to BekijkHetMaar
Demjanjuk aangekomen in Duitsland
BERLEIN - De oud nazi, John Demjanjuk, heeft de 'martelende
reis' (zoals John Demjanjuk junior dat noemde) van de Verenigde Staten
naar Duitsland overleefd. Direct na aankomst op het vliegveld van
München werd hij naar de Stadelheim-gevangenis gebracht.
In Duitsland zal 'Iwan de verschrikkelijke' berechten voor
medeplichtigheid aan marteling van Joden en de moord op 29.000 Joden
in het vernietigingskamp Sobibor. De Oekraïense Deserteur was tijdens
de Tweede Wereldoorlog één van de meest gevreesde bewakers in kamp
Sobibor. Hij ontkent 'ooit iemand een haar gekrengd te hebben in de
tijd dat hij kampbewaker.
Jaren eerder ontkwam hij ternauwernood aan terechtstelling in Israël.
De rechter schrapte toen het doodvonnis, omdat er tijdens het proces
mogelijk een persoonsverwisseling was geweest.
Bron:
- Wereldomroep
BERLEIN - De oud nazi, John Demjanjuk, heeft de 'martelende
reis' (zoals John Demjanjuk junior dat noemde) van de Verenigde Staten
naar Duitsland overleefd. Direct na aankomst op het vliegveld van
München werd hij naar de Stadelheim-gevangenis gebracht.
In Duitsland zal 'Iwan de verschrikkelijke' berechten voor
medeplichtigheid aan marteling van Joden en de moord op 29.000 Joden
in het vernietigingskamp Sobibor. De Oekraïense Deserteur was tijdens
de Tweede Wereldoorlog één van de meest gevreesde bewakers in kamp
Sobibor. Hij ontkent 'ooit iemand een haar gekrengd te hebben in de
tijd dat hij kampbewaker.
Jaren eerder ontkwam hij ternauwernood aan terechtstelling in Israël.
De rechter schrapte toen het doodvonnis, omdat er tijdens het proces
mogelijk een persoonsverwisseling was geweest.
Bron:
- Wereldomroep
Bekijkhetmaar
May 14, 2009, 3:11:13 AM5/14/09
to BekijkHetMaar
"Demjanjuk is gezien zijn leeftijd zeer gezond"
MUNCHEN - Uit onderzoek, door artsen in de Stadelheim-gevangenis in
München, blijkt dat Iwan de verschikkelijke medisch in staat is voor
een verblijf in de gevangenis. "Hij geniet een betere gezondheid dan
men bij een man van 89 jaar zou verwachten," maakte Jochem Menzel, de
onderdirecteur van de penitentiaire inrichting, woensdag bekend.
Iwan Demianiuk is medeplichtig aan de moord op 29.000 Joodse
Europeanen die in 1943 werden gepleegd in het nazilamp Sobibor.
In 1952 zag de nazibeul kans om te ontsnappen naar de verenigde
staten, daar liet hij zijn naam veranderen in John Demjanjuk. Hij
solliciteerde bij de auto fabriek Ford al waar hij tot zijn
pensionering bleef werken.
In 1986 werd Demjanjuk aan Israël uitgeleverd, waar hij in 1988 ter
dood werd veroordeeld als ‘Iwan de Verschrikkelijke’. In 1993 ontstond
er echter twijfel of deze 'Iwan de Verschrikkelijke' de zelfde 'Iwan
de Verschrikkelijke' was uit Treblinka. Tijdens de Tweede Wereldoorlog
colborateerden vele Oekraïners met de nazi's, Iwan is een veel
voorkomende naam in de Oekraïne. Dankzij deze twijfel moest hij werd
vrijgelaten worden en kon hij weer naar zijn huis in Cleveland terug.
In 2001 dook er bewijsmateriaal op waaruit bleek dat Demjanjuk
kampbewaker was geweest in Sobibor. In de VS is het niet mogelijk
veroordeeld te worden voor misdaden begaan buiten het land zelf daarom
probeerde de VS hem uit te leveren aan zijn geboorteland Oekraïne,
maar Demjanjuk wist dat via de rechter te voorkomen. In maart 2009
verzocht Duitsland om zijn uitlevering. Vorige maand zou hij
uitgeleverd worden maar 'opeens zou Demjanjuk al geruime tijd ernstig
ziek zijn en niet in staat zijn zichzelf zonder rolstoel te
verplaatsen'. Uit video beelden bleek echter dat hij de hele boel bij
elkaar loog, wat op de beelden die een week eerder gemaakt waren was
duidelijk te zien dat hij zelf lopend naar zijn auto ging, in stapte
en weg reed.
Afgelopen week werd hij naar Duitsland over gevlogen. Aangezien
Demjanjuk het Amerikaans staatsburgerschap is kwijtgeraakt, zal hij
wat er ook gebeurt in het proces in Duitsland moeten blijven.
Bron:
- RTL
- Der Spiegel
- Bekijk Het Maar
MUNCHEN - Uit onderzoek, door artsen in de Stadelheim-gevangenis in
München, blijkt dat Iwan de verschikkelijke medisch in staat is voor
een verblijf in de gevangenis. "Hij geniet een betere gezondheid dan
men bij een man van 89 jaar zou verwachten," maakte Jochem Menzel, de
onderdirecteur van de penitentiaire inrichting, woensdag bekend.
Iwan Demianiuk is medeplichtig aan de moord op 29.000 Joodse
Europeanen die in 1943 werden gepleegd in het nazilamp Sobibor.
In 1952 zag de nazibeul kans om te ontsnappen naar de verenigde
staten, daar liet hij zijn naam veranderen in John Demjanjuk. Hij
solliciteerde bij de auto fabriek Ford al waar hij tot zijn
pensionering bleef werken.
In 1986 werd Demjanjuk aan Israël uitgeleverd, waar hij in 1988 ter
dood werd veroordeeld als ‘Iwan de Verschrikkelijke’. In 1993 ontstond
er echter twijfel of deze 'Iwan de Verschrikkelijke' de zelfde 'Iwan
de Verschrikkelijke' was uit Treblinka. Tijdens de Tweede Wereldoorlog
colborateerden vele Oekraïners met de nazi's, Iwan is een veel
voorkomende naam in de Oekraïne. Dankzij deze twijfel moest hij werd
vrijgelaten worden en kon hij weer naar zijn huis in Cleveland terug.
In 2001 dook er bewijsmateriaal op waaruit bleek dat Demjanjuk
kampbewaker was geweest in Sobibor. In de VS is het niet mogelijk
veroordeeld te worden voor misdaden begaan buiten het land zelf daarom
probeerde de VS hem uit te leveren aan zijn geboorteland Oekraïne,
maar Demjanjuk wist dat via de rechter te voorkomen. In maart 2009
verzocht Duitsland om zijn uitlevering. Vorige maand zou hij
uitgeleverd worden maar 'opeens zou Demjanjuk al geruime tijd ernstig
ziek zijn en niet in staat zijn zichzelf zonder rolstoel te
verplaatsen'. Uit video beelden bleek echter dat hij de hele boel bij
elkaar loog, wat op de beelden die een week eerder gemaakt waren was
duidelijk te zien dat hij zelf lopend naar zijn auto ging, in stapte
en weg reed.
Afgelopen week werd hij naar Duitsland over gevlogen. Aangezien
Demjanjuk het Amerikaans staatsburgerschap is kwijtgeraakt, zal hij
wat er ook gebeurt in het proces in Duitsland moeten blijven.
Bron:
- RTL
- Der Spiegel
- Bekijk Het Maar
Bekijkhetmaar
Jun 4, 2009, 7:26:59 AM6/4/09
to BekijkHetMaar
”Het Derde Rijk. Oorlog”
In ”Het Derde Rijk. Oorlog”, is (zoals de schrijver Richard Evans dat
noemt) complete, allesomvattende geschiedenis van nazi-Duitsland. De
Britse hoogleraar Duitse geschiedenis heeft tien jaar gewerkt voordat
zijn 3.000 pagina's tellende boek voltooid was.
Tijdens het schrijven heeft hij informatie geput uit maar liefst
37.000 titels. "Vooral in het Duits bestaan er verzamelwerken. Maar
die zijn vaak niet volledig of concentreren zich op één aspect. Er
zijn ook wel korte introducties, soms zelfs bijzonder goede. Maar ik
wilde graag het complete panorama bieden." Bij het verzamelen van
informatie kwam er een brief boven water waarin Albert Speer vertelt
dat hij aan het eind van de oorlog bij de toespraak was waarin Himmler
vrij openlijk opriep tot de moord op de Joden. Terwijl Speer later
ontkende ooit opgeroepen te hebben tot de vernietiging van de Joden.
Volgens veel onderzoekers zou het naziregime aanvankelijk niet
terroristisch van aard geweest zijn, volgens Evans blijkt dat al vanaf
het begin het geweld in de kern van het regime aanwezig was en zou dit
ook nodig geweest zijn om de zaak overeind te houden. "In 1935 zaten
er al 2000 mensen om politieke redenen in concentratiekampen.
Gaandeweg werd dit geweld alleen maar erger," zegt Evans.
De Brit voelde zich tijdens het schrijven regelmatig 'geraakt' over de
wreedheden en haat die bij de Duitsers leefde. "Vooral toen ik me
verdiepte in het sadisme waarmee de Duitsers in Polen optraden. De
behandeling van de bevolking –en vooral de Joden daar– is werkelijk
schokkend." Die wreedheden waren beslist niet omdat de Duitse soldaten
zo ernstig gestrest waren tijdens de veldtocht. "Bij het mooiste weer
marcheerde men het land binnen. Het heeft meer te maken met de haat
die de Duitsers al vanuit de negentiende eeuw hadden tegen de
Slavische volken. En de Joden in Polen waren –in tegenstelling tot die
in Duitsland– vaak heel armoedig. De nazi’s gebruikten de Slavische
Joden in hun propaganda. Ik citeer in mijn boeken nogal eens dagboeken
en brieven van soldaten. De diepe afkeer druipt daarvan af.," gaat
Evans verder.
Heel schijnend zijn de parallellen tussen de nazi periode en de dag
van vandaag. De complottheorieën werden uit de kast gehaald en de
Joden werden tot 'wereldvijand nummer één' verklaard. De nazi’s zeiden
dat Churchill, Roosevelt en Stalin allen deel uitmaakten van een
Joodse samenzwering. Vandaag de dag hoef je maar te googlen met
zoektermen als 'complot' of 'samenzwering' en de benaming Jood
verschijnt op je scherm. Dit is zeer schokkend en bewijst dat de massa
moord op de Joden dichter bij is dan je zomaar aan zult nemen. Joden
toen en nu veranderen in untermenschen. Zodoende kon Josef Mengele in
het kamp rustig gevangenen laten doden om materiaal voor zijn
promotieonderzoek te verzamelen. Zodra je mensen verdeelt in über- en
untermenschen, opent dat de deur naar grote misdrijven.
Gaskamers
In 1939 ontwierpen een groep technici al gaskamers (aanvankelijk
vooral met autogas) deze werden gebruikt om de gehandicapten uit te
moorden. Volgens het nazi regime want de zorg voor hen 'verspilde
moeite'. Later werden deze gaskamers ingezet om ook alcoholisten en
'lastige mensen'.
In totaal werden er 70.000 Duitsers omgebracht. Hoewel men er alles
aan deed dit geheim te houden, begon het na verloop van tijd
natuurlijk wel op te vallen. In de loop van 1941 ontstond er grote
onrust bij de Duitse families, in kerken en zelfs in justitiekringen.
De regering begreep dat men het programma moest onderbreken om steun
van de bevolking te houden.
De techniek van de gaskamers werd echter verplaatst naar het oosten
gevoerd, naar Treblinka en Sobibor. Daar werd het 'werk' voortgezet,
nu niet op gehandicapten maar op Joden, en op zeer grotere schaal.
Nu de Joden en-masse vermoord werden hielden de Duitse families,
kerken en justitie zich gedeisd. Evans meent dat de Duitsers ziet met
de Joden bezig hield. "Een belangrijke factor was dat de Joden –hoe
goed geïntegreerd ze ook waren– geen deel uitmaakten van Duitse
families. Die invalide mensen hadden echt Duitse vaders en moeders,"
zegt Evans.
Dat er ondanks de gaskamers 1,5 miljoen Joden werden doodgeschoten
kwam voornamelijk omdat in het begin de gaskamers nog niet effectief
waren. De Joden werden niet alleen de gaskamers in gejaagd omdat deze
manier van moorden gaskamers was. De nazi kopstukken vonden het ook
heel belangrijk om 'de psychische druk' van de betrokken SS’ers te
verlichten.
Boek: Het Derde Rijk. Oorlog
Schrijver: Richard J. Evans
Uitgeverij: Het Spectrum, Houten
ISBN: 978 90 712 06 597
In ”Het Derde Rijk. Oorlog”, is (zoals de schrijver Richard Evans dat
noemt) complete, allesomvattende geschiedenis van nazi-Duitsland. De
Britse hoogleraar Duitse geschiedenis heeft tien jaar gewerkt voordat
zijn 3.000 pagina's tellende boek voltooid was.
Tijdens het schrijven heeft hij informatie geput uit maar liefst
37.000 titels. "Vooral in het Duits bestaan er verzamelwerken. Maar
die zijn vaak niet volledig of concentreren zich op één aspect. Er
zijn ook wel korte introducties, soms zelfs bijzonder goede. Maar ik
wilde graag het complete panorama bieden." Bij het verzamelen van
informatie kwam er een brief boven water waarin Albert Speer vertelt
dat hij aan het eind van de oorlog bij de toespraak was waarin Himmler
vrij openlijk opriep tot de moord op de Joden. Terwijl Speer later
ontkende ooit opgeroepen te hebben tot de vernietiging van de Joden.
Volgens veel onderzoekers zou het naziregime aanvankelijk niet
terroristisch van aard geweest zijn, volgens Evans blijkt dat al vanaf
het begin het geweld in de kern van het regime aanwezig was en zou dit
ook nodig geweest zijn om de zaak overeind te houden. "In 1935 zaten
er al 2000 mensen om politieke redenen in concentratiekampen.
Gaandeweg werd dit geweld alleen maar erger," zegt Evans.
De Brit voelde zich tijdens het schrijven regelmatig 'geraakt' over de
wreedheden en haat die bij de Duitsers leefde. "Vooral toen ik me
verdiepte in het sadisme waarmee de Duitsers in Polen optraden. De
behandeling van de bevolking –en vooral de Joden daar– is werkelijk
schokkend." Die wreedheden waren beslist niet omdat de Duitse soldaten
zo ernstig gestrest waren tijdens de veldtocht. "Bij het mooiste weer
marcheerde men het land binnen. Het heeft meer te maken met de haat
die de Duitsers al vanuit de negentiende eeuw hadden tegen de
Slavische volken. En de Joden in Polen waren –in tegenstelling tot die
in Duitsland– vaak heel armoedig. De nazi’s gebruikten de Slavische
Joden in hun propaganda. Ik citeer in mijn boeken nogal eens dagboeken
en brieven van soldaten. De diepe afkeer druipt daarvan af.," gaat
Evans verder.
Heel schijnend zijn de parallellen tussen de nazi periode en de dag
van vandaag. De complottheorieën werden uit de kast gehaald en de
Joden werden tot 'wereldvijand nummer één' verklaard. De nazi’s zeiden
dat Churchill, Roosevelt en Stalin allen deel uitmaakten van een
Joodse samenzwering. Vandaag de dag hoef je maar te googlen met
zoektermen als 'complot' of 'samenzwering' en de benaming Jood
verschijnt op je scherm. Dit is zeer schokkend en bewijst dat de massa
moord op de Joden dichter bij is dan je zomaar aan zult nemen. Joden
toen en nu veranderen in untermenschen. Zodoende kon Josef Mengele in
het kamp rustig gevangenen laten doden om materiaal voor zijn
promotieonderzoek te verzamelen. Zodra je mensen verdeelt in über- en
untermenschen, opent dat de deur naar grote misdrijven.
Gaskamers
In 1939 ontwierpen een groep technici al gaskamers (aanvankelijk
vooral met autogas) deze werden gebruikt om de gehandicapten uit te
moorden. Volgens het nazi regime want de zorg voor hen 'verspilde
moeite'. Later werden deze gaskamers ingezet om ook alcoholisten en
'lastige mensen'.
In totaal werden er 70.000 Duitsers omgebracht. Hoewel men er alles
aan deed dit geheim te houden, begon het na verloop van tijd
natuurlijk wel op te vallen. In de loop van 1941 ontstond er grote
onrust bij de Duitse families, in kerken en zelfs in justitiekringen.
De regering begreep dat men het programma moest onderbreken om steun
van de bevolking te houden.
De techniek van de gaskamers werd echter verplaatst naar het oosten
gevoerd, naar Treblinka en Sobibor. Daar werd het 'werk' voortgezet,
nu niet op gehandicapten maar op Joden, en op zeer grotere schaal.
Nu de Joden en-masse vermoord werden hielden de Duitse families,
kerken en justitie zich gedeisd. Evans meent dat de Duitsers ziet met
de Joden bezig hield. "Een belangrijke factor was dat de Joden –hoe
goed geïntegreerd ze ook waren– geen deel uitmaakten van Duitse
families. Die invalide mensen hadden echt Duitse vaders en moeders,"
zegt Evans.
Dat er ondanks de gaskamers 1,5 miljoen Joden werden doodgeschoten
kwam voornamelijk omdat in het begin de gaskamers nog niet effectief
waren. De Joden werden niet alleen de gaskamers in gejaagd omdat deze
manier van moorden gaskamers was. De nazi kopstukken vonden het ook
heel belangrijk om 'de psychische druk' van de betrokken SS’ers te
verlichten.
Boek: Het Derde Rijk. Oorlog
Schrijver: Richard J. Evans
Uitgeverij: Het Spectrum, Houten
ISBN: 978 90 712 06 597
Bekijkhetmaar
Jun 7, 2009, 1:05:31 PM6/7/09
to BekijkHetMaar
Ook Joodse dwangarbeiders hebben recht op pensioen
BERLEIN - Een speciale Duitse rechtbank oordeelde afgelopen woensdag
dat twee (!) Joden die door de nazi's in ghetto's te werk werden
gesteld recht hebben op pensioen. De uitspraak baant de weg voor
duizenden personen die in soortgelijke omstandigheden verkeerden.
Het hof voor sociale zaken in Kassel oordeelde dat de twee eisers
weliswaar geen salaris of andere financiële compensatie voor hun
arbeid ontvingen, maar wel voedsel en andere zaken kregen. Daarmee
erkende de Duitse overheid haar verantwoordelijkheid voor de te werk
gestelden, aldus het hof. Het tweetal deed schoonmaakwerk in een
ghetto in Polen.
De uitspraak schept jurisprudentie voor ongeveer zeventigduizend
mensen die door de nazi's in ghetto's te werk werden gesteld. Ook hun
nazaten kunnen mogelijk claims indienen.
Voor de meesten kan het oordeel een uitkering van 150 euro per maand
opleveren, met terugwerkende kracht van 1 juli 1997. In totaal zou met
de pensioengelden meer dan een miljard euro gemoeid zijn.
Een vertegenwoordiger van de Jewish Claims Conference in Duitsland,
Georg Heuberger, zei blij te zijn met de uitspraak. Heuberger noemde
het oordeel 'in overeenstemming met de geest van de wet'. Hij zei ook
dat overlevenden van de Holocaust die eerder nul op het rekest kregen
bij pensioenaanvragen nu 'een beetje recht' wordt gedaan.
Bron:
- Novum
- ANP
BERLEIN - Een speciale Duitse rechtbank oordeelde afgelopen woensdag
dat twee (!) Joden die door de nazi's in ghetto's te werk werden
gesteld recht hebben op pensioen. De uitspraak baant de weg voor
duizenden personen die in soortgelijke omstandigheden verkeerden.
Het hof voor sociale zaken in Kassel oordeelde dat de twee eisers
weliswaar geen salaris of andere financiële compensatie voor hun
arbeid ontvingen, maar wel voedsel en andere zaken kregen. Daarmee
erkende de Duitse overheid haar verantwoordelijkheid voor de te werk
gestelden, aldus het hof. Het tweetal deed schoonmaakwerk in een
ghetto in Polen.
De uitspraak schept jurisprudentie voor ongeveer zeventigduizend
mensen die door de nazi's in ghetto's te werk werden gesteld. Ook hun
nazaten kunnen mogelijk claims indienen.
Voor de meesten kan het oordeel een uitkering van 150 euro per maand
opleveren, met terugwerkende kracht van 1 juli 1997. In totaal zou met
de pensioengelden meer dan een miljard euro gemoeid zijn.
Een vertegenwoordiger van de Jewish Claims Conference in Duitsland,
Georg Heuberger, zei blij te zijn met de uitspraak. Heuberger noemde
het oordeel 'in overeenstemming met de geest van de wet'. Hij zei ook
dat overlevenden van de Holocaust die eerder nul op het rekest kregen
bij pensioenaanvragen nu 'een beetje recht' wordt gedaan.
Bron:
- Novum
- ANP
Bekijkhetmaar
Jun 18, 2009, 2:41:27 PM6/18/09
to BekijkHetMaar
Haatgevoelens tegen Joden nog springlevend
DEN HAAG – "Antisemitisme is tegenwoordig politiek incorrect, maar
haatgevoelens tegen Israël, de Jood onder de naties, zijn nog
springlevend," zei de Israëlische ambassadeur Kney-Tal woensdag op een
bijeenkomst waar twaalf families postuum de Yad Vashemeremedaille
kregen uitgereikt.
"Men zou denken dat na de tragedie van de Shoa het antisemitisme
volledig zou zijn uitgeroeid. Helaas, onverdraagzaamheid en
discriminatie jegens Joden zijn nog steeds springlevend," aldus de
Joodse gezant.
Kney-Tal riep de aanwezigen ertoe op te waken voor misbruik van de
vrijheid van meningsuiting, in het bijzonder als het gaat om de
ontkenning van de gruwelen die het Joodse volk aangedaan zijn tijdens
de Tweede Wereldoorlog. "Het trekken van valse parallellen tussen het
lijden van de Holocaustslachtoffers en slachtoffers van andere
politieke conflicten vermindert het belang van de Shoa, de unieke
misdaad in de annalen van de geschiedenis."
De titel 'rechtvaardige onder de volkeren' die de twaalf families
kregen, is de hoogste onderscheiding die de staat Israël kent. In de
Eremuur van Yad Vashem in Jeruzalem staan de namen van de
gedecoreerden voor altijd gebeiteld, zo klonk het gisteren bij de
uitreiking van elke onderscheiding.
"Grootse daden gebeuren vaak door kleine dingen," zei minister Maxim
Verhagen (CDA) van Buitenlandse Zaken in het Haagse Provinciehuis. .
"Het kwaad gedijt, als de goeden besluiten niets te doen," hiermee
citeerde hij de Joodse schrijver Eli Wiesel. "Degenen die echter wel
hun medemenselijkheid toonden en onderduikers verborgen, zijn de witte
stippen op een inktzwarte bladzijde in de geschiedenis," aldus
Verhagen
De minister vertelde dat hij door emoties overmand werd bij zijn
eerste bezoek aan Yad Vashem in Jeruzalem. "Daar verliest de Holocaust
elke abstractie. Wie daar geweest is, draagt voorgoed een kras op zijn
ziel met zich mee."
De opa van de katholieke minister (toen nog lid van de Katholieke
Volkspartij) was actief in het verzet, hij werd gevangengezet in het
nazi concentratiekamp Buchenwald, als 'politiek gevangene'. De vader
van Verhagen was in die tijd wethouder maar moest onderduiken.
Namens de Joodse overlevenden van de oorlog sprak Jack Chapon. In 1943
belandde Chapon bij de familie Fokker in Bussum. Omdat de kinderen van
het Gooise gezin nogal donker waren qua uiterlijk viel Chapon niet op.
In de hoedanigheid van Wim Fokker was hij voor de buitenwereld het
natuurlijke broertje van Adriaan en Cor.
Chapon zei zich nog dagelijks bewust te zijn van de heldendaad van de
Fokkers. Onverschrokken heldenmoed zal de nageslachten inspireren
medemenselijkheid te tonen in moeilijke situaties. Want: "Wie een ziel
redt, redt de wereld," hiermee spreekt de bejaarde man een oude Joodse
wijsheid uit.
Twaalf families, twaalf unieke verhalen. Bijvoorbeeld het verhaal van
de familie Mulder. Aan de zwangerschap van dochter Tiny kwam een
adrupt einde nadat het kindje in moeders schoot was gestorven. Maar
ook de Joodse onderduikfamilie verwachte gezinsuitbreiding. Om wat
voor hen te doen stopte Tiny elke week een handdoek meer onder haar
kleding. Niemand wist beter dan dat het Joodse jongetje een kind van
Tiny was. Tiny’s man Henk deed zelfs aangifte van de geboorte, zodat
de naam van het Joodse kind in het trouwboekje van zijn pleegouders
belandde.
Ook het verhaal van de Eibergse familie Wassink is bijzonder. Beide
echtgenoten hadden de rotsvaste overtuiging dat wat ze deden een hun
door G'd opgelegde plicht was. Hun onderduikers hebben allen de oorlog
overleefd.
Bijna 5000 Nederlanders zijn onderscheiden met de eremedaille van Yad
Vashem. Alleen in Polen zijn tot nu toe meer verzetshelden geëerd door
het Israëlische herinnerings- en -documentatiecentrum.
De Hebreeuwse woorden Yad Vashem, die hand van herdenking betekent,
verwijzen naar Jesaja 56:5: "Ik zal hen ook in Mijn huis en binnen
Mijn muren een plaats en een naam geven, beter dan der zonen en dan
der dochteren; een eeuwigen naam zal Ik een ieder van hen geven, die
niet uitgeroeid zal worden."
Bron:
- Reformatorisch Dagblad
- Intermediair
DEN HAAG – "Antisemitisme is tegenwoordig politiek incorrect, maar
haatgevoelens tegen Israël, de Jood onder de naties, zijn nog
springlevend," zei de Israëlische ambassadeur Kney-Tal woensdag op een
bijeenkomst waar twaalf families postuum de Yad Vashemeremedaille
kregen uitgereikt.
"Men zou denken dat na de tragedie van de Shoa het antisemitisme
volledig zou zijn uitgeroeid. Helaas, onverdraagzaamheid en
discriminatie jegens Joden zijn nog steeds springlevend," aldus de
Joodse gezant.
Kney-Tal riep de aanwezigen ertoe op te waken voor misbruik van de
vrijheid van meningsuiting, in het bijzonder als het gaat om de
ontkenning van de gruwelen die het Joodse volk aangedaan zijn tijdens
de Tweede Wereldoorlog. "Het trekken van valse parallellen tussen het
lijden van de Holocaustslachtoffers en slachtoffers van andere
politieke conflicten vermindert het belang van de Shoa, de unieke
misdaad in de annalen van de geschiedenis."
De titel 'rechtvaardige onder de volkeren' die de twaalf families
kregen, is de hoogste onderscheiding die de staat Israël kent. In de
Eremuur van Yad Vashem in Jeruzalem staan de namen van de
gedecoreerden voor altijd gebeiteld, zo klonk het gisteren bij de
uitreiking van elke onderscheiding.
"Grootse daden gebeuren vaak door kleine dingen," zei minister Maxim
Verhagen (CDA) van Buitenlandse Zaken in het Haagse Provinciehuis. .
"Het kwaad gedijt, als de goeden besluiten niets te doen," hiermee
citeerde hij de Joodse schrijver Eli Wiesel. "Degenen die echter wel
hun medemenselijkheid toonden en onderduikers verborgen, zijn de witte
stippen op een inktzwarte bladzijde in de geschiedenis," aldus
Verhagen
De minister vertelde dat hij door emoties overmand werd bij zijn
eerste bezoek aan Yad Vashem in Jeruzalem. "Daar verliest de Holocaust
elke abstractie. Wie daar geweest is, draagt voorgoed een kras op zijn
ziel met zich mee."
De opa van de katholieke minister (toen nog lid van de Katholieke
Volkspartij) was actief in het verzet, hij werd gevangengezet in het
nazi concentratiekamp Buchenwald, als 'politiek gevangene'. De vader
van Verhagen was in die tijd wethouder maar moest onderduiken.
Namens de Joodse overlevenden van de oorlog sprak Jack Chapon. In 1943
belandde Chapon bij de familie Fokker in Bussum. Omdat de kinderen van
het Gooise gezin nogal donker waren qua uiterlijk viel Chapon niet op.
In de hoedanigheid van Wim Fokker was hij voor de buitenwereld het
natuurlijke broertje van Adriaan en Cor.
Chapon zei zich nog dagelijks bewust te zijn van de heldendaad van de
Fokkers. Onverschrokken heldenmoed zal de nageslachten inspireren
medemenselijkheid te tonen in moeilijke situaties. Want: "Wie een ziel
redt, redt de wereld," hiermee spreekt de bejaarde man een oude Joodse
wijsheid uit.
Twaalf families, twaalf unieke verhalen. Bijvoorbeeld het verhaal van
de familie Mulder. Aan de zwangerschap van dochter Tiny kwam een
adrupt einde nadat het kindje in moeders schoot was gestorven. Maar
ook de Joodse onderduikfamilie verwachte gezinsuitbreiding. Om wat
voor hen te doen stopte Tiny elke week een handdoek meer onder haar
kleding. Niemand wist beter dan dat het Joodse jongetje een kind van
Tiny was. Tiny’s man Henk deed zelfs aangifte van de geboorte, zodat
de naam van het Joodse kind in het trouwboekje van zijn pleegouders
belandde.
Ook het verhaal van de Eibergse familie Wassink is bijzonder. Beide
echtgenoten hadden de rotsvaste overtuiging dat wat ze deden een hun
door G'd opgelegde plicht was. Hun onderduikers hebben allen de oorlog
overleefd.
Bijna 5000 Nederlanders zijn onderscheiden met de eremedaille van Yad
Vashem. Alleen in Polen zijn tot nu toe meer verzetshelden geëerd door
het Israëlische herinnerings- en -documentatiecentrum.
De Hebreeuwse woorden Yad Vashem, die hand van herdenking betekent,
verwijzen naar Jesaja 56:5: "Ik zal hen ook in Mijn huis en binnen
Mijn muren een plaats en een naam geven, beter dan der zonen en dan
der dochteren; een eeuwigen naam zal Ik een ieder van hen geven, die
niet uitgeroeid zal worden."
Bron:
- Reformatorisch Dagblad
- Intermediair
Bekijkhetmaar
Jul 5, 2009, 10:16:47 AM7/5/09
to BekijkHetMaar
John Demjanjuk moet stoppen met aanstellen
MÜNCHEN - Oorlogsmisdadiger John Demjanjuk is gezond genoeg om terecht
te staan voor zijn betrokkenheid bij de moord op 29.000 Joden tijdens
de Tweede Wereldoorlog. Het Openbaar Ministerie in München liet een
team van medische experts onderzoek doen naar de gezondheid van
Demjanjuk. Naar het er nu naar uitziet zal dit één van de laatste
processen in Duitsland zijn wegens nazi-misdaden.
De 89-jarige Demjanjuk, van oorsprong Oekraïner, probeerde in mei aan
een uitlevering te ontsnappen door zich te beroepen op zijn 'zeer
ernstige ziekte'. Volgens eigen beweringen zou hij zich niet kunnen
verplaatsen zonder rolstoel, maar merendeel van de dag zelfs alleen
nog maar op bed door zou brengen. Korte tijd later dook er een video
van hem op waarin te zien is dat hij zelf lopend naar zijn auto gaat,
redelijk kwiek (gezien zijn leeftijd) in de auto stapte en weg reed.
Hierop werd de oud-nazi alsnog in mei door de Verenigde Staten
uitgeleverd.
Na aankomst in Duitsland hing hij opnieuw de zielenpiet uit, zijn
advocaat zei dat "een proces tegen Demjanjuk een misdaad zou zijn.
Volgens de artsen kan Demjanjuk niet ‘fulltime’ terecht mag staan: per
dag mogen maar twee zittingen van hooguit anderhalf uur worden
gehouden.
Bron:
- ANP
- RTR
- AFP
MÜNCHEN - Oorlogsmisdadiger John Demjanjuk is gezond genoeg om terecht
te staan voor zijn betrokkenheid bij de moord op 29.000 Joden tijdens
de Tweede Wereldoorlog. Het Openbaar Ministerie in München liet een
team van medische experts onderzoek doen naar de gezondheid van
Demjanjuk. Naar het er nu naar uitziet zal dit één van de laatste
processen in Duitsland zijn wegens nazi-misdaden.
De 89-jarige Demjanjuk, van oorsprong Oekraïner, probeerde in mei aan
een uitlevering te ontsnappen door zich te beroepen op zijn 'zeer
ernstige ziekte'. Volgens eigen beweringen zou hij zich niet kunnen
verplaatsen zonder rolstoel, maar merendeel van de dag zelfs alleen
nog maar op bed door zou brengen. Korte tijd later dook er een video
van hem op waarin te zien is dat hij zelf lopend naar zijn auto gaat,
redelijk kwiek (gezien zijn leeftijd) in de auto stapte en weg reed.
Hierop werd de oud-nazi alsnog in mei door de Verenigde Staten
uitgeleverd.
Na aankomst in Duitsland hing hij opnieuw de zielenpiet uit, zijn
advocaat zei dat "een proces tegen Demjanjuk een misdaad zou zijn.
Volgens de artsen kan Demjanjuk niet ‘fulltime’ terecht mag staan: per
dag mogen maar twee zittingen van hooguit anderhalf uur worden
gehouden.
Bron:
- ANP
- RTR
- AFP
Bekijkhetmaar
Jul 6, 2009, 5:49:16 AM7/6/09
to BekijkHetMaar
Ovadia Yosef: Shoah slachtoffers - reïncarnatie zondaars
JERUZALEM - In zijn wekelijkse zaterdagavond preek gaf Rabbi Ovadia
Yosef, spiritueel leider van de Shas partij, een verklaring op Tamuz
17. Volgens Yosef hebben zich een aantal incidenten voorgedaan waaruit
blijkt dat zondaars gestraft worden in een volgend leven. "Joden die
ver,oord zijn tijdens de Shoa hebben in hun vorige leven als zondaars
geleefd," meende Yosef.
Volgens de Rabbi zijn mensen in het verleden vaker ernstig gestraft
voor hun daden in het vorige leven. Volgens hem zou de schending van
de muren van Jeruzalem er toe hebben geleid dat de Tempel op Tisha
Be'av werd vernietigd en zouden de zonde van het gouden kalf hebben
geleid tot het breken van de Stenen Tafelen.
"Er is geen ramp dat het volk Israël plaats vond dat in direct verband
staat van [de straf voor] de zonde van het gouden kalf. De tragedies
die we hele generaties hebben meegemaakt, denk daarbij aan de
inquisitie en de Shoa, ze zijn allemaal onderdeel van de zonde van het
gouden kalf, " licht Rabbijn Yosef toe.
"Er zijn vele mensen die boos zijn en zich de vraag stellen waarom
heeft de Shoa plaats gevonden? Wee ons, want wij hebben gezondigd. Wee
ons, want er is niets dat we kunnen zeggen om onze daden te
rechtvaardigen," zei hij.
"Het spreekt vanzelf dat wij geloven in reïncarnatie," zet Yosef zijn
betoog voort. "Het is een reïncarnatie van de ziel. Onze leraar Ari
zei dat er geen nieuwe zielen meer bij zijn gekomen in onze
generaties ... alle zielen waren ooit op de wereld en ze zijn
teruggekeerd."
Het is niet de eerste keer dat Yosef 'hel-en-verdoemenis'-predikt. Ook
in 2006 noemde hij de zes miljoen Shoa-slachtoffers reïncarnaties van
zondaars.
Volgens de klassieke Kabbala (de joodse mystiek) is reïncarnatie (in
het jodendom 'Gilgal' genoemd) een straf voor begane misstappen in een
vorig leven, men keert terug om gebruik te maken van de mogelijkheid
om deze fouten te corrigeren. De opvatting dat een ziel reïncarneert
om genadeloos voor zijn zonden te kunnen worden afgestraft, is een
uitzondering die volgens drs. J. Laenen, onderzoeker van de joodse
mystiek, "Nooit eerder is geopperd en het jodendom volledig vreemd
is."
Overigens is de opvatting van Gilgal alleen binnen de Kabbala een
bekend thema, de Golim is hier het meest bekend van. In de Talmoed en
de Midrasj is hier niets over terug te vinden.
Zo ver bekend is Gilgal voor het eerst beschreven in het boek Bahir
dat zond 1150 G.J. geschreven werd. Bahir beschrijft de
zielsverhuizing als de gewoonste zaak van de wereld en ziet het als
iets heel positiefs dat mensen de gelegenheid krijgen hun fouten recht
te zetten. Alle zielen worden regelmatig in de gelegenheid gesteld om
eerder gemaakte fouten te herstellen en rechtvaardig te worden, wat
een voorwaarde is voor de terugkeer naar G'd.
Het zijn voornamelijk de chassidische Joden die zich vast houden aan
Gilgal. Binnen de andere joodse stromingen word veel minder aandacht
aan dit onderwerp besteed.
Ovadia Yosef
De in Iran geboren Abdullah Youssef vluchtte na het uitroepen van de
Joodse staat naar Israël. Hier veranderde hij zijn naam in Ovadia
Yosef. In Israël werd hij opperrabbijn, hoewel hij deze titel heeft
afgestaan is hij momenteel de voornaamste religieuze leider van het
Sefardisch charedisch jodendom.
De volgelingen van Yosef zijn strikt in de leer en voor alles bedreven
onderhandelaars. Tijdens de verkiezingen kan Yosef er op rekenen dat
alle Charedische joden hun stem op hem uit brengen. Hierdoor de
spirituele leider van de Shas politieke partij een sleutelpositie
houden in de Israëlische regering.
Bron:
- Jerusalem Post
- Ma'arev
- Joods Nederland
- Kabbala
JERUZALEM - In zijn wekelijkse zaterdagavond preek gaf Rabbi Ovadia
Yosef, spiritueel leider van de Shas partij, een verklaring op Tamuz
17. Volgens Yosef hebben zich een aantal incidenten voorgedaan waaruit
blijkt dat zondaars gestraft worden in een volgend leven. "Joden die
ver,oord zijn tijdens de Shoa hebben in hun vorige leven als zondaars
geleefd," meende Yosef.
Volgens de Rabbi zijn mensen in het verleden vaker ernstig gestraft
voor hun daden in het vorige leven. Volgens hem zou de schending van
de muren van Jeruzalem er toe hebben geleid dat de Tempel op Tisha
Be'av werd vernietigd en zouden de zonde van het gouden kalf hebben
geleid tot het breken van de Stenen Tafelen.
"Er is geen ramp dat het volk Israël plaats vond dat in direct verband
staat van [de straf voor] de zonde van het gouden kalf. De tragedies
die we hele generaties hebben meegemaakt, denk daarbij aan de
inquisitie en de Shoa, ze zijn allemaal onderdeel van de zonde van het
gouden kalf, " licht Rabbijn Yosef toe.
"Er zijn vele mensen die boos zijn en zich de vraag stellen waarom
heeft de Shoa plaats gevonden? Wee ons, want wij hebben gezondigd. Wee
ons, want er is niets dat we kunnen zeggen om onze daden te
rechtvaardigen," zei hij.
"Het spreekt vanzelf dat wij geloven in reïncarnatie," zet Yosef zijn
betoog voort. "Het is een reïncarnatie van de ziel. Onze leraar Ari
zei dat er geen nieuwe zielen meer bij zijn gekomen in onze
generaties ... alle zielen waren ooit op de wereld en ze zijn
teruggekeerd."
Het is niet de eerste keer dat Yosef 'hel-en-verdoemenis'-predikt. Ook
in 2006 noemde hij de zes miljoen Shoa-slachtoffers reïncarnaties van
zondaars.
Volgens de klassieke Kabbala (de joodse mystiek) is reïncarnatie (in
het jodendom 'Gilgal' genoemd) een straf voor begane misstappen in een
vorig leven, men keert terug om gebruik te maken van de mogelijkheid
om deze fouten te corrigeren. De opvatting dat een ziel reïncarneert
om genadeloos voor zijn zonden te kunnen worden afgestraft, is een
uitzondering die volgens drs. J. Laenen, onderzoeker van de joodse
mystiek, "Nooit eerder is geopperd en het jodendom volledig vreemd
is."
Overigens is de opvatting van Gilgal alleen binnen de Kabbala een
bekend thema, de Golim is hier het meest bekend van. In de Talmoed en
de Midrasj is hier niets over terug te vinden.
Zo ver bekend is Gilgal voor het eerst beschreven in het boek Bahir
dat zond 1150 G.J. geschreven werd. Bahir beschrijft de
zielsverhuizing als de gewoonste zaak van de wereld en ziet het als
iets heel positiefs dat mensen de gelegenheid krijgen hun fouten recht
te zetten. Alle zielen worden regelmatig in de gelegenheid gesteld om
eerder gemaakte fouten te herstellen en rechtvaardig te worden, wat
een voorwaarde is voor de terugkeer naar G'd.
Het zijn voornamelijk de chassidische Joden die zich vast houden aan
Gilgal. Binnen de andere joodse stromingen word veel minder aandacht
aan dit onderwerp besteed.
Ovadia Yosef
De in Iran geboren Abdullah Youssef vluchtte na het uitroepen van de
Joodse staat naar Israël. Hier veranderde hij zijn naam in Ovadia
Yosef. In Israël werd hij opperrabbijn, hoewel hij deze titel heeft
afgestaan is hij momenteel de voornaamste religieuze leider van het
Sefardisch charedisch jodendom.
De volgelingen van Yosef zijn strikt in de leer en voor alles bedreven
onderhandelaars. Tijdens de verkiezingen kan Yosef er op rekenen dat
alle Charedische joden hun stem op hem uit brengen. Hierdoor de
spirituele leider van de Shas politieke partij een sleutelpositie
houden in de Israëlische regering.
Bron:
- Jerusalem Post
- Ma'arev
- Joods Nederland
- Kabbala
Bekijkhetmaar
Jul 9, 2009, 10:10:15 AM7/9/09
to BekijkHetMaar
Duits hooggerechtshof verwerpt bezwaar Demjanjuk
BERLIJN - Het Grondwettelijk Hof, de hoogste rechterlijke autoriteit
in Duitsland, heeft vandaag het bezwaar verworpen dat de 89-jarige
John Demjanjuk had ingediend tegen zijn uitlevering in mei van de VS
naar Duitsland. De oud-nazi zal naar alle verwachting volgende maand
worden aangeklaagd wegens oorlogsmisdaden.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog was hij als SS'er in het Nazi-
vernietigingskamp in Sobibor, in bezet Polen, medeverantwoordelijk
voor de dood door vergassing van 29.000 Joden.
De in Oekraïne geboren Demjanjuk had geargumenteerd dat bij de
uitlevering zijn basisrechten waren geschonden, maar de rechtbank in
Karlsruhe stelde dat hij niet heeft gespecificeerd welke overtredingen
van de Duitse grondwet zouden zijn begaan, en wuifde zijn bezwaar weg.
Voor zijn uitlevering simuleerde de oud-SS'er een ernstige ziekte. Hij
liet zich op brancards uit zijn huis in de VS halen en vertelde aan de
pers dat hij 'zich zonder hulpmiddelen niet kon verplaatsen'. Al snel
bleek dat hij de hele boel bij elkaar had gelogen toen er een video op
door die een week voor zijn arrestatie gemaakt was. Op de video is te
zien dat de man kwiek en zonder gebruikt te hoeven maken van
hulpmiddelen naar zijn auto loopt. Na aankomst in Duitsland heeft hij
zich ernstig ziek gemeld en vertoeft in de ziekenboeg van een
gevangenis in München. Na de WOII zag Demjanjuk kans om onder een
valse naam naar de VS te emigreren, hij werd daar gelegaliseerd,
inmiddels is zijn staatsburgerschap ingetrokken.
Bron:
- DPA
- ED
BERLIJN - Het Grondwettelijk Hof, de hoogste rechterlijke autoriteit
in Duitsland, heeft vandaag het bezwaar verworpen dat de 89-jarige
John Demjanjuk had ingediend tegen zijn uitlevering in mei van de VS
naar Duitsland. De oud-nazi zal naar alle verwachting volgende maand
worden aangeklaagd wegens oorlogsmisdaden.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog was hij als SS'er in het Nazi-
vernietigingskamp in Sobibor, in bezet Polen, medeverantwoordelijk
voor de dood door vergassing van 29.000 Joden.
De in Oekraïne geboren Demjanjuk had geargumenteerd dat bij de
uitlevering zijn basisrechten waren geschonden, maar de rechtbank in
Karlsruhe stelde dat hij niet heeft gespecificeerd welke overtredingen
van de Duitse grondwet zouden zijn begaan, en wuifde zijn bezwaar weg.
Voor zijn uitlevering simuleerde de oud-SS'er een ernstige ziekte. Hij
liet zich op brancards uit zijn huis in de VS halen en vertelde aan de
pers dat hij 'zich zonder hulpmiddelen niet kon verplaatsen'. Al snel
bleek dat hij de hele boel bij elkaar had gelogen toen er een video op
door die een week voor zijn arrestatie gemaakt was. Op de video is te
zien dat de man kwiek en zonder gebruikt te hoeven maken van
hulpmiddelen naar zijn auto loopt. Na aankomst in Duitsland heeft hij
zich ernstig ziek gemeld en vertoeft in de ziekenboeg van een
gevangenis in München. Na de WOII zag Demjanjuk kans om onder een
valse naam naar de VS te emigreren, hij werd daar gelegaliseerd,
inmiddels is zijn staatsburgerschap ingetrokken.
Bron:
- DPA
- ED
Bekijkhetmaar
Jul 13, 2009, 4:53:44 AM7/13/09
to BekijkHetMaar
Tiel: Joods slachtoffers moeten zwijgen
TIEL - Een omwonende van een Monument voor de in de Tweedewereld
Oorlog afgevoerde Joden klaagt dat het te veel geluidsoverlast geeft.
Op de muur van de voormalige synagoge in Tiel is een goudkleurige wolk
bevestigd. Achter die wolk zitten luidsprekertjes, waar de hele dag
stemmen uit komen. Hardop worden alle namen genoemd van de Joden die
in de Tweede Wereldoorlog uit Tiel werden weggevoerd naar de Nazi
kampen en nooit meer terugkeerden.
In de goudkleurige wolk is een hand te herkennen die wijst naar de uit
het Hebreeuws vertaalde tekst: "Men zal zich herinneren". Onder de
wolk hangt ook een kleine gedenksteen met de tekst:
"Hierachter in de synagoge kwamen de joodse mensen uit Tiel en
omgeving bij elkaar. Velen van hen zijn weggevoerd naar
vernietigingskampen. Niemand keerde terug. De joodse gemeenschap
verdween uit Tiel"
Uit de wolk komt een regenbui die in kleine regendruppels uiteen valt
op de muur. In vijftien druppels zijn kleine speakers verwerkt. Deze
geven heel zacht de namen weer van de joodse slachtoffers uit Tiel die
naar het Oosten waren afgevoerd door de Nazi's en nooit meer weer
keerden. Deze namen zijn: Jozef Bartels, Rebekka van Buuren, Samuël
Joseph van Buuren, Suzanne van Buuren, Mietje van Buuren-Goldsmid,
Rosina Cohen-Levie, Izak Dasberg, Jacob Elburg, Johanna Elburg, David
Solomon Gersons, Rika van der Horst, Amalia de Winter, Louis Salomon
de Winter, Robert de Winter, Samuel de Winter (1897), Samuel de Winter
(1890), Roosje de Winter-Oppenheimer en Henriette de Winter-Polak
daarna volgt "Dit nooit meer".
Het monument is een ontwerp van de kunstenaars Willem den Ouden en
Johan Goedhart en werd in 1996 onthuld en de namen worden ook al 13
jaar uitgesproken.
Het geeft geen hard geluid, maar net luid genoeg om het op een rustige
avond vanaf een meter of vijftien, twintig te horen. Het bereikt
daardoor het terrasje van het café aan de andere kant van de straat.
Ook een aantal appartementen staan binnen de straal van het geluid. En
zo kan het gebeuren dat zij 's avonds op hun balkon zitten en in de
verte de namen zachtjes horen.
De voormalige synagoge, dat in 1979 de bestemming van moskee kreeg,
bevind zich op een steenworp vanaf het uitgaanscentrum van Tiel waar
de cafes en de disco net als in de rest van Nederland tot in de kleine
uurtjes open zijn.
De gemeente heeft gehoor gegeven aan de klaager en laat nu de stemmen
eerder op de dag zwijgen. Een aantal jaren geleden werd na klachten
van onder meer de caféhouder tegenover het monument al besloten het
geluid iets zachter te zetten. Ook werd de duur van het geluid
teruggebracht tot negen uur 's avonds. Daarvoor waren de stemmen zelfs
in de nachtelijke uren te horen.
De klager eiste van de gemeente dat:
1. De stemmen moeten niet langer tot 's avonds negen uur te horen zijn
2. De geluidsfragmenten zouden uitsluitend via het indrukken van een
drukknop te horen moeten zijn
3. De doordringende vrouwenstem, die af en toe een naam noemt, moet
worden afgezwakt
De gemeente is ermee akkoord gegaan het monument om vijf uur 's
middags het zwijgen op te leggen. "We vonden dat een redelijk verzoek,
dan hebben de mensen die 's avonds op hun balkon zitten er geen last
van. Maar het is voor ons geen optie het geluid helemaal weg te laten,
dan is de waarde van het gedenkteken helemaal weg. De gedachte achter
het monument is juist helemaal gebaseerd op de combinatie van vorm en
geluid. Bovendien, niets is zo subjectief als wat iemand ervaart als
geluidsoverlast," vertelt wethouder Willem Gradisen.
Maar een vergelijking met de klokkenluidende pastoor Schilder uit
Tilburg gaat niet op, zegt een Tielse wethouder.
In Tilburg wordt gesteggeld over de geluidsoverlast die pastoor Harm
Schilder veroorzaakt door 's morgens vroeg kerkklokken te luiden. De
gemeente Zutphen ligt overhoop met een het Leger des Heils over het
lawaai van praisediensten. Bewoners van het multifunctionele gebouw
"De Kandelaar" in Amsterdam klaagden afgelopen donderdag over
geluidsoverlast die de aangrenzende Ghanese kerken zouden veroorzaken.
In die gevallen spelen juridische procedures. Maar het geluid van het
Joods Monument in Tiel is niet te vergelijken met die kwesties, vindt
Gradisen. "Er zitten wel juridische haken en ogen aan het geluid van
het monument, omdat het om een kunstwerk met auteursrecht gaat. Wij
mogen het geluid niet zomaar zachter zetten of eerder laten stoppen,
maar overleggen bij aanpassing altijd met de makers van het monument."
Overigens hebben lang niet alle bewoners van het nabijgelegen, vooral
door ouderen bevolkte appartementencomplex last van het monument.
Bron:
- De Gelderlander
- Joods Historisch Museum
- Comité 4 & 5 mei
- Nederlands Dagblad
- Parool
TIEL - Een omwonende van een Monument voor de in de Tweedewereld
Oorlog afgevoerde Joden klaagt dat het te veel geluidsoverlast geeft.
Op de muur van de voormalige synagoge in Tiel is een goudkleurige wolk
bevestigd. Achter die wolk zitten luidsprekertjes, waar de hele dag
stemmen uit komen. Hardop worden alle namen genoemd van de Joden die
in de Tweede Wereldoorlog uit Tiel werden weggevoerd naar de Nazi
kampen en nooit meer terugkeerden.
In de goudkleurige wolk is een hand te herkennen die wijst naar de uit
het Hebreeuws vertaalde tekst: "Men zal zich herinneren". Onder de
wolk hangt ook een kleine gedenksteen met de tekst:
"Hierachter in de synagoge kwamen de joodse mensen uit Tiel en
omgeving bij elkaar. Velen van hen zijn weggevoerd naar
vernietigingskampen. Niemand keerde terug. De joodse gemeenschap
verdween uit Tiel"
Uit de wolk komt een regenbui die in kleine regendruppels uiteen valt
op de muur. In vijftien druppels zijn kleine speakers verwerkt. Deze
geven heel zacht de namen weer van de joodse slachtoffers uit Tiel die
naar het Oosten waren afgevoerd door de Nazi's en nooit meer weer
keerden. Deze namen zijn: Jozef Bartels, Rebekka van Buuren, Samuël
Joseph van Buuren, Suzanne van Buuren, Mietje van Buuren-Goldsmid,
Rosina Cohen-Levie, Izak Dasberg, Jacob Elburg, Johanna Elburg, David
Solomon Gersons, Rika van der Horst, Amalia de Winter, Louis Salomon
de Winter, Robert de Winter, Samuel de Winter (1897), Samuel de Winter
(1890), Roosje de Winter-Oppenheimer en Henriette de Winter-Polak
daarna volgt "Dit nooit meer".
Het monument is een ontwerp van de kunstenaars Willem den Ouden en
Johan Goedhart en werd in 1996 onthuld en de namen worden ook al 13
jaar uitgesproken.
Het geeft geen hard geluid, maar net luid genoeg om het op een rustige
avond vanaf een meter of vijftien, twintig te horen. Het bereikt
daardoor het terrasje van het café aan de andere kant van de straat.
Ook een aantal appartementen staan binnen de straal van het geluid. En
zo kan het gebeuren dat zij 's avonds op hun balkon zitten en in de
verte de namen zachtjes horen.
De voormalige synagoge, dat in 1979 de bestemming van moskee kreeg,
bevind zich op een steenworp vanaf het uitgaanscentrum van Tiel waar
de cafes en de disco net als in de rest van Nederland tot in de kleine
uurtjes open zijn.
De gemeente heeft gehoor gegeven aan de klaager en laat nu de stemmen
eerder op de dag zwijgen. Een aantal jaren geleden werd na klachten
van onder meer de caféhouder tegenover het monument al besloten het
geluid iets zachter te zetten. Ook werd de duur van het geluid
teruggebracht tot negen uur 's avonds. Daarvoor waren de stemmen zelfs
in de nachtelijke uren te horen.
De klager eiste van de gemeente dat:
1. De stemmen moeten niet langer tot 's avonds negen uur te horen zijn
2. De geluidsfragmenten zouden uitsluitend via het indrukken van een
drukknop te horen moeten zijn
3. De doordringende vrouwenstem, die af en toe een naam noemt, moet
worden afgezwakt
De gemeente is ermee akkoord gegaan het monument om vijf uur 's
middags het zwijgen op te leggen. "We vonden dat een redelijk verzoek,
dan hebben de mensen die 's avonds op hun balkon zitten er geen last
van. Maar het is voor ons geen optie het geluid helemaal weg te laten,
dan is de waarde van het gedenkteken helemaal weg. De gedachte achter
het monument is juist helemaal gebaseerd op de combinatie van vorm en
geluid. Bovendien, niets is zo subjectief als wat iemand ervaart als
geluidsoverlast," vertelt wethouder Willem Gradisen.
Maar een vergelijking met de klokkenluidende pastoor Schilder uit
Tilburg gaat niet op, zegt een Tielse wethouder.
In Tilburg wordt gesteggeld over de geluidsoverlast die pastoor Harm
Schilder veroorzaakt door 's morgens vroeg kerkklokken te luiden. De
gemeente Zutphen ligt overhoop met een het Leger des Heils over het
lawaai van praisediensten. Bewoners van het multifunctionele gebouw
"De Kandelaar" in Amsterdam klaagden afgelopen donderdag over
geluidsoverlast die de aangrenzende Ghanese kerken zouden veroorzaken.
In die gevallen spelen juridische procedures. Maar het geluid van het
Joods Monument in Tiel is niet te vergelijken met die kwesties, vindt
Gradisen. "Er zitten wel juridische haken en ogen aan het geluid van
het monument, omdat het om een kunstwerk met auteursrecht gaat. Wij
mogen het geluid niet zomaar zachter zetten of eerder laten stoppen,
maar overleggen bij aanpassing altijd met de makers van het monument."
Overigens hebben lang niet alle bewoners van het nabijgelegen, vooral
door ouderen bevolkte appartementencomplex last van het monument.
Bron:
- De Gelderlander
- Joods Historisch Museum
- Comité 4 & 5 mei
- Nederlands Dagblad
- Parool
Bekijkhetmaar
Aug 5, 2009, 3:07:50 PM8/5/09
to BekijkHetMaar
Duitse Joden steunen publicatie Mein Kampf
MAINZ - Duitse Joden zijn niet meer voor een verbod van het boek dat
Adolf Hitler in 1925 uit liet geven. De Centrale Raad van de Joden in
Duitsland zegt een becommentarieerde uitgave van Mein Kampf te
ondersteunen.
"Een wetenschappelijk onderbouwde editie van het boek vol nazi-
ideologiën is nuttig en belangrijk," zei Stephan Kramer, secretaris-
generaal van de raad. De Joodse organisatie schaart zich daarmee
achter een instituut in de Beierse hoofdstad München, dat het boek
opnieuw op de markt wil brengen.
Het Beierse ministerie van Financiën, dat de auteursrechten op het
boek bezit, voelt niets voor een heruitgave. De rechten vervallen over
vijf en een half jaar, zeventig jaar na de dood van Hitler aan het
einde van de Tweede Wereldoorlog. In het boek zet de latere Führer
zijn politieke en antisemitische opvattingen uiteen.
Geert Wilders, partijleider van de Nederlandse Partij Voor de Vrijheid
(PVV), zette zich twee jaar geleden af tegen het idee van minister
Plasterk van Onderwijs dat het boek Mein Kampf van Adolf Hitler vrij
verkrijgbaar zou moet zijn.
Twee dagen later, op 8 aug 2007, noemde Wilders de koran 'het
islamitische Mein Kampf'. En riep op tot een verbod op dat boek. "Het
gebruik van de Koran in huiselijke kring en in de moskee moet worden
bestraft," aldus Wilders.
Een verbod op de koran is een duidelijk signaal aan islamisten die de
koran als 'excuus en inspiratie' voor geweld gebruiken, aldus het
Kamerlid. "Genoeg is genoeg."
Mein Kampf
Hitlers Mein Kampf is uitest populair in
de islamitische & Arabische landen.
"Mein Kampf" (Mijn Strijd) is het boek van Adolf Hitler dat zijn
ideeën over Duitsland, ras en politiek bevat. Het eerste deel heeft
hij tijdens zijn gevangenschap, na een mislukte staatsgreep in 1923,
in Landsberg am Lech gedicteerd. In Mein Kampf zijn enige denkbeelden
van Henry Ford (die van de autofabriek) letterlijk over genomen. Het
eerste deel droeg de titel "Eine Abrechnung" (Een afrekening) deze
werd in juli 1925 uitgegeven. Deel tweede, die oorspronkelijk de titel
"Vier-Jahres-Kampf gegen Lügen, Dummheit und Feigheit" (Viereneenhalf
jaar strijd tegen leugens, domheid en lafheid) droeg, werd uitgegeven
onder de naam: "Die national-sozialistische Bewegung" (De nationaal-
socialistische beweging) kwam in 1926 in de schappen te liggen.
Het boek is voor de hedendaagse lezer niet gemakkelijk te lezen. De
stijl is wijdlopig, zodat Hitlers gedachtegang moeilijk te volgen is.
De thematiek van het boek ageert voor een belangrijk deel tegen het
Verdrag van Versailles. Door dit verdrag had de Duitse bevolking erg
te lijden en hier speelde Hitler handig op in. Ook verdedigde Hitler
de "Dolkstootlegende", een complottheorie waarin de
"Novemberverbrecher" (Joden, Bolsjewisten, pacifisten en andere
'landverraders') beschuldigd worden van landverraad tijdens de
Novemberrevolutie in 1918. De Joden zouden het Duitse herstel ook
frustreren door middel van 'Die Große Lüge'. Hitler wilde dit alsnog
rechtzetten met een hervatting van de strijd om alsnog de 'Grote
Oorlog' te winnen en de schuldigen van dit verraad te vernietigen (de
Shoa).
Ook zette hij zijn theorieën uiteen over de superioriteit van wat hij
"het Germaanse ras" noemde. Prominent aanwezig in Hitlers boek is het
antisemitisme en "het Joodse complot". Zo schreef hij dat de
internationale taal Esperanto een onderdeel van een Joods complot zou
zijn.
Mein Kampf word op dit moment het meest gelezen door neo-nazi's en in
de Arabische wereld is het na de koran het meest gekochtte boek.
Het boek is overigens te down-loaden op: http://www.stormfront.org/forum/showthread.php?t=93204
En in boekvorm is te koop op: http://www.beslist.nl/boeken/d0000006578/Adolf_Hitlers_Mein_Kampf.html
Bron:
- Der Bilt
- PVV
- de Volkskrant
- Go 2 War 2
- Mijn Kamp
MAINZ - Duitse Joden zijn niet meer voor een verbod van het boek dat
Adolf Hitler in 1925 uit liet geven. De Centrale Raad van de Joden in
Duitsland zegt een becommentarieerde uitgave van Mein Kampf te
ondersteunen.
"Een wetenschappelijk onderbouwde editie van het boek vol nazi-
ideologiën is nuttig en belangrijk," zei Stephan Kramer, secretaris-
generaal van de raad. De Joodse organisatie schaart zich daarmee
achter een instituut in de Beierse hoofdstad München, dat het boek
opnieuw op de markt wil brengen.
Het Beierse ministerie van Financiën, dat de auteursrechten op het
boek bezit, voelt niets voor een heruitgave. De rechten vervallen over
vijf en een half jaar, zeventig jaar na de dood van Hitler aan het
einde van de Tweede Wereldoorlog. In het boek zet de latere Führer
zijn politieke en antisemitische opvattingen uiteen.
Geert Wilders, partijleider van de Nederlandse Partij Voor de Vrijheid
(PVV), zette zich twee jaar geleden af tegen het idee van minister
Plasterk van Onderwijs dat het boek Mein Kampf van Adolf Hitler vrij
verkrijgbaar zou moet zijn.
Twee dagen later, op 8 aug 2007, noemde Wilders de koran 'het
islamitische Mein Kampf'. En riep op tot een verbod op dat boek. "Het
gebruik van de Koran in huiselijke kring en in de moskee moet worden
bestraft," aldus Wilders.
Een verbod op de koran is een duidelijk signaal aan islamisten die de
koran als 'excuus en inspiratie' voor geweld gebruiken, aldus het
Kamerlid. "Genoeg is genoeg."
Mein Kampf
Hitlers Mein Kampf is uitest populair in
de islamitische & Arabische landen.
"Mein Kampf" (Mijn Strijd) is het boek van Adolf Hitler dat zijn
ideeën over Duitsland, ras en politiek bevat. Het eerste deel heeft
hij tijdens zijn gevangenschap, na een mislukte staatsgreep in 1923,
in Landsberg am Lech gedicteerd. In Mein Kampf zijn enige denkbeelden
van Henry Ford (die van de autofabriek) letterlijk over genomen. Het
eerste deel droeg de titel "Eine Abrechnung" (Een afrekening) deze
werd in juli 1925 uitgegeven. Deel tweede, die oorspronkelijk de titel
"Vier-Jahres-Kampf gegen Lügen, Dummheit und Feigheit" (Viereneenhalf
jaar strijd tegen leugens, domheid en lafheid) droeg, werd uitgegeven
onder de naam: "Die national-sozialistische Bewegung" (De nationaal-
socialistische beweging) kwam in 1926 in de schappen te liggen.
Het boek is voor de hedendaagse lezer niet gemakkelijk te lezen. De
stijl is wijdlopig, zodat Hitlers gedachtegang moeilijk te volgen is.
De thematiek van het boek ageert voor een belangrijk deel tegen het
Verdrag van Versailles. Door dit verdrag had de Duitse bevolking erg
te lijden en hier speelde Hitler handig op in. Ook verdedigde Hitler
de "Dolkstootlegende", een complottheorie waarin de
"Novemberverbrecher" (Joden, Bolsjewisten, pacifisten en andere
'landverraders') beschuldigd worden van landverraad tijdens de
Novemberrevolutie in 1918. De Joden zouden het Duitse herstel ook
frustreren door middel van 'Die Große Lüge'. Hitler wilde dit alsnog
rechtzetten met een hervatting van de strijd om alsnog de 'Grote
Oorlog' te winnen en de schuldigen van dit verraad te vernietigen (de
Shoa).
Ook zette hij zijn theorieën uiteen over de superioriteit van wat hij
"het Germaanse ras" noemde. Prominent aanwezig in Hitlers boek is het
antisemitisme en "het Joodse complot". Zo schreef hij dat de
internationale taal Esperanto een onderdeel van een Joods complot zou
zijn.
Mein Kampf word op dit moment het meest gelezen door neo-nazi's en in
de Arabische wereld is het na de koran het meest gekochtte boek.
Het boek is overigens te down-loaden op: http://www.stormfront.org/forum/showthread.php?t=93204
En in boekvorm is te koop op: http://www.beslist.nl/boeken/d0000006578/Adolf_Hitlers_Mein_Kampf.html
Bron:
- Der Bilt
- PVV
- de Volkskrant
- Go 2 War 2
- Mijn Kamp
Bekijkhetmaar
Aug 7, 2009, 1:50:19 PM8/7/09
to BekijkHetMaar
Advocaat Demjanjuk zoekt uitwegen
BERLIJN - John Broadley, de advocaat van oorlogsmisdadiger John
Demjanjuk, heeft opnieuw een uitweg gezocht om zijn cliënt te
vrijwaren van strafvervolging. Naast het oude verhaal dat Demjanjuk te
ziek zou zijn draagt Broadley nu aan dat "de bewijslast erg rommelig"
zou zijn.
Voordat Demjanjuk uitgeleverd zou worden beriep de Joden moordenaar
zich op zijn ernstig verslechterde gezondheid, hij zou zich al maanden
nauwelijks buiten huis kunnen verplaatsen en als hij dan toch naar
buiten ging, zo zei hij, moest hij in een rolstoel voortgeduwd worden
door één van zijn begeleiders. Nadat een video op gedoken was waarin
te zien was dat de misdadiger zelf lopend naar zijn auto ging, in
stapte en weg reed. Werd zijn verhaal uiterst ongeloofwaardig en werd
Demjanjuk alsnog uitgeleverd.
Direct na aankomst, in mei, in Duitsland probeerde de advocaat opnieuw
een uitvlucht te vinden door zijn cliënt als 'uiterst zwak persoon' af
te schilderen. Na onderzoek door Duitse artsen bleek dat de man wel
zwak was maar niet te zwak om berecht te worden. De rechtszaak zou
beperkt blijven tot twee hoorzittingen van 90 minuten per dag, maar
zelfs daartoe zou Demjanjuk niet in staat zijn weet de verdediger te
melden. Toch zal Demjanjuk zich moeten verantwoorden voor zijn
medeplichtigheid aan de moord op 27.900 Joden in het concentratiekamp
Sobibor.
Maar de advocaat blijkt meer noten op zijn zang te hebben. "Mijn
cliënt kon er niets aan doen dat hij zich minder netjes op heeft
gesteld naar zijn mede gevangenen. U lijkt te vergeten dat ook mijn
cliënt slachtoffer is," meent Broadley.
Iwan Demjanjuk werd 89 jaar geleden in de Oekraïne geboren. In 1940
zou hij opgeroepen zijn om dienst te doen in het Rode Leger. In 1942
wordt hij vervolgens gevangen genomen door de Duitsers en wordt hij
krijgsgevangene. Net als vele soldaten van het Rode Leger koos hij
ervoor om met de nazi’s samen te werken: als Hilfswillige, ook wel
‘Fremdvölkische’ genoemd.
Gehuld in nazi uniformen folterden zij de Joodse gevangenen. Een
Hilfswillige werd bewapend met een zweep, een knuppel en eventueel een
oud geweer, voor hun 'goede daden' ontvingen zij een (schamel)
salaris, kost en inwoning. Ze werden door de nazi’s belast met het
smerigste deel van de 'oplossing van het Joodse probleem', de
feitelijke uitvoering van de volkenmoord.
Demjanjuk krijgt zijn opleiding in het SS-kamp Trawniki, eveneens in
Polen. Daarna werkte hij in verschillende concentratie- en
vernietigingskampen.
Eind jaren ’70 wordt hij ervan beschuldigd ‘Iwan de Verschrikkelijke’
te zijn, de meest sadistische bewaker van het vernietigingskamp
Treblinka. Demjanjuk wordt uitgeleverd aan Israël, waar hij
terechtstaat en in 1988 ter dood wordt veroordeeld. Maar het vonnis
wordt in hoger beroep wegens gebrek aan bewijs ongedaan gemaakt.
De ‘Hilfswillige’ Demjanjuk was tussen maart en september 1943 bewaker
geweest in Sobibor, een Duits vernietigingskamp in Polen waar naar
schatting 150.000 tot 250.000 Joden werden vermoord, zij kregen de
doodstraf omdat hun enige misdaad die zij hadden begaan was Jood zijn.
Demjanjuk bood in zijn tijd in Sobibor actieve hulp bij de moord op
29.000 mensen.
Waaruit het werk van Hilfswillige (ook wel KaPo's genoemd) kon
bestaan, beschrijft de Poolse Danuta Czech, aangehaald in "Das
Echolot" door de Duitse schrijver Walter Kempowski over vrouwen die
ruim 13 uur in de vrieskou buiten op appel moeten staan:
"De kampleiding verordonneert een algemeen appel in het vrouwenkamp
van Birkenau, dat om half vier ’s ochtends begint. Alle vrouwelijke
gevangenen worden op een veld gedreven waar ze, ontoereikend gekleed
(bijna naakt -red.) en zonder voedsel, tot vijf uur ’s middags in de
sneeuw worden vastgehouden.
De terugweg moeten ze in looppas afleggen.
Bij de kamppoort staan SS’ers en helpers die de terugkerende
gevangenen met knuppels opjagen. Degenen die niet kunnen lopen, die te
oud of te zwak zijn, worden opgepakt en naar de gaskamers
overgebracht”.
De 82-jarige Thomas Blatt overleefde ondanks zijn Joods zijn Sobibor,
na de Shoa bleek zijn huis bewoond door nieuwe mensen. Al zijn
bezittingen waren geroofd en hij was nergens meer welkom. Uiteindelijk
zocht hij zijn toevlucht in Amerika. Hij beschreef later zijn
ervaringen te boek stelde in "From the Ashes of Sobibor". Blatt wordt
waarschijnlijk als kroongetuige naar München gehaald. Hij zei onlangs:
"Demjanjuk was het ergst van allemaal; een engel des doods. Ik wil hem
in de ogen kijken. Ik wil meemaken hoe hij veroordeeld wordt".
In mei 1945 meldt Demjanjuk zich bij de Amerikanen die hem over
brengen naar een kamp voor ontheemden. In 1952 emigreert Iwan
Demjanjuk naar Amerika, waar hij zich John Demjanjuk, hij vestigd zich
in Amerika en gaat aan het werk als automonteur (voor de Tweede
Wereldoorlog was hij tractor chauffeur en moest zelf zijn tractor
onderhouden).
Zoals eerder beschreven werd hij eind jaren ’70 ervan beschuldigd
‘Iwan de Verschrikkelijke’ te zijn, maar hij kon uiteindelijk weer
terug keren naar Amerika. In Amerika begint jaren later een nieuw
proces tegen hem. Zijn Amerikaanse staatsburgerschap raakt hij kwijt.
Daardoor is hij gedoemd in Duitsland te blijven, of hij nu berecht
wordt of niet.
Een van de meest gestelde vragen luidt: moet de 89-jarige Demjanjuk,
misschien zieke man nog wel worden berecht? Is het gesleep met een
hoogbejaarde nog wel menselijk te noemen? Charlotte Knobloch,
voorzitster van de Centrale Raad van Joden in Duitsland, is stellig:
"Hij moet voor de rechter komen. Een misdaad waaraan Demjanjuk zich
als handlanger van de nazi’s schuldig kan hebben gemaakt, verjaart
niet. Het gaat niet om wraak, het gaat om gerechtigheid."
In de Bondsrepubliek zijn elf kampbewakers uit Sobibor voor de rechter
gekomen. De bekendste van hen is Franz Stangl, de commandant van het
vernietigingskamp. Hij kreeg in 1970 levenslang; in 1971 overleed
hij.
Bron:
- AP
BERLIJN - John Broadley, de advocaat van oorlogsmisdadiger John
Demjanjuk, heeft opnieuw een uitweg gezocht om zijn cliënt te
vrijwaren van strafvervolging. Naast het oude verhaal dat Demjanjuk te
ziek zou zijn draagt Broadley nu aan dat "de bewijslast erg rommelig"
zou zijn.
Voordat Demjanjuk uitgeleverd zou worden beriep de Joden moordenaar
zich op zijn ernstig verslechterde gezondheid, hij zou zich al maanden
nauwelijks buiten huis kunnen verplaatsen en als hij dan toch naar
buiten ging, zo zei hij, moest hij in een rolstoel voortgeduwd worden
door één van zijn begeleiders. Nadat een video op gedoken was waarin
te zien was dat de misdadiger zelf lopend naar zijn auto ging, in
stapte en weg reed. Werd zijn verhaal uiterst ongeloofwaardig en werd
Demjanjuk alsnog uitgeleverd.
Direct na aankomst, in mei, in Duitsland probeerde de advocaat opnieuw
een uitvlucht te vinden door zijn cliënt als 'uiterst zwak persoon' af
te schilderen. Na onderzoek door Duitse artsen bleek dat de man wel
zwak was maar niet te zwak om berecht te worden. De rechtszaak zou
beperkt blijven tot twee hoorzittingen van 90 minuten per dag, maar
zelfs daartoe zou Demjanjuk niet in staat zijn weet de verdediger te
melden. Toch zal Demjanjuk zich moeten verantwoorden voor zijn
medeplichtigheid aan de moord op 27.900 Joden in het concentratiekamp
Sobibor.
Maar de advocaat blijkt meer noten op zijn zang te hebben. "Mijn
cliënt kon er niets aan doen dat hij zich minder netjes op heeft
gesteld naar zijn mede gevangenen. U lijkt te vergeten dat ook mijn
cliënt slachtoffer is," meent Broadley.
Iwan Demjanjuk werd 89 jaar geleden in de Oekraïne geboren. In 1940
zou hij opgeroepen zijn om dienst te doen in het Rode Leger. In 1942
wordt hij vervolgens gevangen genomen door de Duitsers en wordt hij
krijgsgevangene. Net als vele soldaten van het Rode Leger koos hij
ervoor om met de nazi’s samen te werken: als Hilfswillige, ook wel
‘Fremdvölkische’ genoemd.
Gehuld in nazi uniformen folterden zij de Joodse gevangenen. Een
Hilfswillige werd bewapend met een zweep, een knuppel en eventueel een
oud geweer, voor hun 'goede daden' ontvingen zij een (schamel)
salaris, kost en inwoning. Ze werden door de nazi’s belast met het
smerigste deel van de 'oplossing van het Joodse probleem', de
feitelijke uitvoering van de volkenmoord.
Demjanjuk krijgt zijn opleiding in het SS-kamp Trawniki, eveneens in
Polen. Daarna werkte hij in verschillende concentratie- en
vernietigingskampen.
Eind jaren ’70 wordt hij ervan beschuldigd ‘Iwan de Verschrikkelijke’
te zijn, de meest sadistische bewaker van het vernietigingskamp
Treblinka. Demjanjuk wordt uitgeleverd aan Israël, waar hij
terechtstaat en in 1988 ter dood wordt veroordeeld. Maar het vonnis
wordt in hoger beroep wegens gebrek aan bewijs ongedaan gemaakt.
De ‘Hilfswillige’ Demjanjuk was tussen maart en september 1943 bewaker
geweest in Sobibor, een Duits vernietigingskamp in Polen waar naar
schatting 150.000 tot 250.000 Joden werden vermoord, zij kregen de
doodstraf omdat hun enige misdaad die zij hadden begaan was Jood zijn.
Demjanjuk bood in zijn tijd in Sobibor actieve hulp bij de moord op
29.000 mensen.
Waaruit het werk van Hilfswillige (ook wel KaPo's genoemd) kon
bestaan, beschrijft de Poolse Danuta Czech, aangehaald in "Das
Echolot" door de Duitse schrijver Walter Kempowski over vrouwen die
ruim 13 uur in de vrieskou buiten op appel moeten staan:
"De kampleiding verordonneert een algemeen appel in het vrouwenkamp
van Birkenau, dat om half vier ’s ochtends begint. Alle vrouwelijke
gevangenen worden op een veld gedreven waar ze, ontoereikend gekleed
(bijna naakt -red.) en zonder voedsel, tot vijf uur ’s middags in de
sneeuw worden vastgehouden.
De terugweg moeten ze in looppas afleggen.
Bij de kamppoort staan SS’ers en helpers die de terugkerende
gevangenen met knuppels opjagen. Degenen die niet kunnen lopen, die te
oud of te zwak zijn, worden opgepakt en naar de gaskamers
overgebracht”.
De 82-jarige Thomas Blatt overleefde ondanks zijn Joods zijn Sobibor,
na de Shoa bleek zijn huis bewoond door nieuwe mensen. Al zijn
bezittingen waren geroofd en hij was nergens meer welkom. Uiteindelijk
zocht hij zijn toevlucht in Amerika. Hij beschreef later zijn
ervaringen te boek stelde in "From the Ashes of Sobibor". Blatt wordt
waarschijnlijk als kroongetuige naar München gehaald. Hij zei onlangs:
"Demjanjuk was het ergst van allemaal; een engel des doods. Ik wil hem
in de ogen kijken. Ik wil meemaken hoe hij veroordeeld wordt".
In mei 1945 meldt Demjanjuk zich bij de Amerikanen die hem over
brengen naar een kamp voor ontheemden. In 1952 emigreert Iwan
Demjanjuk naar Amerika, waar hij zich John Demjanjuk, hij vestigd zich
in Amerika en gaat aan het werk als automonteur (voor de Tweede
Wereldoorlog was hij tractor chauffeur en moest zelf zijn tractor
onderhouden).
Zoals eerder beschreven werd hij eind jaren ’70 ervan beschuldigd
‘Iwan de Verschrikkelijke’ te zijn, maar hij kon uiteindelijk weer
terug keren naar Amerika. In Amerika begint jaren later een nieuw
proces tegen hem. Zijn Amerikaanse staatsburgerschap raakt hij kwijt.
Daardoor is hij gedoemd in Duitsland te blijven, of hij nu berecht
wordt of niet.
Een van de meest gestelde vragen luidt: moet de 89-jarige Demjanjuk,
misschien zieke man nog wel worden berecht? Is het gesleep met een
hoogbejaarde nog wel menselijk te noemen? Charlotte Knobloch,
voorzitster van de Centrale Raad van Joden in Duitsland, is stellig:
"Hij moet voor de rechter komen. Een misdaad waaraan Demjanjuk zich
als handlanger van de nazi’s schuldig kan hebben gemaakt, verjaart
niet. Het gaat niet om wraak, het gaat om gerechtigheid."
In de Bondsrepubliek zijn elf kampbewakers uit Sobibor voor de rechter
gekomen. De bekendste van hen is Franz Stangl, de commandant van het
vernietigingskamp. Hij kreeg in 1970 levenslang; in 1971 overleed
hij.
Bron:
- AP
Bekijkhetmaar
Aug 26, 2009, 2:27:32 PM8/26/09
to BekijkHetMaar
The Holocaust by Bullets
PARIJS - Tussen 1941 en 1944 vermoordden geheime Nazi-doodseskaders in
Oekraïne zeker anderhalf miljoen Joden. "The Mass Shooting of Jews in
Ukraine 1941-1944: The Holocaust by Bullets" is een reizende
tentoonstelling over deze geschiedenis is vanaf 10 september te zien
in Nationaal Monument Kamp Vught. Tegelijkertijd zal het boek
"Holocaust door kogels" uitgegeven gaan worden.
Vijf jaar hebben Patrick Desbois en zijn team onderzoek gedaan naar de
massa-executies in Oekraïne. Hij maakte vele reizen door de Oekraïne
op zoek naar ooggetuigen en locaties waar massale executies plaats
vonden. Sinds 2004 spreekt Desbois met ooggetuigen in afgelegen
dorpen. Hij sprak met burgers die grafkuilen moesten graven om
vervolgens hun Joodse landgenoten executeren. Desbois tekent alle
verhalen op om zoveel mogelijk bewijs te verzamelen. Desbois ontdekte
inmiddels al ruim 700 massagraven.
"The Mass Shooting of Jews in Ukraine 1941-1944: The Holocaust by
Bullets" was eerder te zien in New York en Stockholm. Het
herinneringscentrum van voormalig Kamp Vught is normaal gesproken
terughoudend in het tonen van gruwelijke beelden van de Shoa
(Holocaust) in de permanente expositie. Met de nieuwe expositie wordt
van deze koers afgeweken. "omdat de gruwelijke realiteit van deze
'onbekende' Holocaust onlosmakelijk verbonden is met het verhaal van
de vervolging van grote groepen mensen in de Tweede Wereldoorlog,"
aldus het herinneringscentrum. De expositie is geschikt voor bezoekers
vanaf 16 jaar.
Het beleid van de nazi's in de Oekraïne was kil: "Een kogel per Jood,
één jood per kogel". Anders dan in Polen, waar Joden werden vermoord
in vernietigingskampen, werden de meeste Joden in Oekraïne
geëxecuteerd en ter plekke begraven. In de expositie wordt het
onderzoeksteam gevolgd bij hun systematische zoektocht naar de
massagraven. De resultaten van het onderzoek naar deze ‘vergeten Shoa’
worden getoond; veel historische foto's en authentieke objecten zoals
(machine-)geweren, hulzen, kogels en kleding. De expositie gaat in op
details van de Shoa, die voor veel Nederlanders onbekend zijn. De
expositie is een aanrader voor de nieuwe generatie Joden haters (die
zichzelf overigens liever 'anti-Zionisten' noemen).
Ter gelegenheid van de tentoonstelling vindt op 11 september in Vught
een conferentie plaats over de Jodenvervolging in Oekraïne. De
organisatie is in handen van het Centrum voor Holocaust en
Genocidestudies (CHGS) van de Universiteit van Amsterdam. Patrick
Desbois treedt tijdens deze conferentie op als keynote speaker.
Bron:
- www.chgs.nl/02_site_structure/04.html
- www.holocaustbybullets.com
- www.nmkampvught.nl/
PARIJS - Tussen 1941 en 1944 vermoordden geheime Nazi-doodseskaders in
Oekraïne zeker anderhalf miljoen Joden. "The Mass Shooting of Jews in
Ukraine 1941-1944: The Holocaust by Bullets" is een reizende
tentoonstelling over deze geschiedenis is vanaf 10 september te zien
in Nationaal Monument Kamp Vught. Tegelijkertijd zal het boek
"Holocaust door kogels" uitgegeven gaan worden.
Vijf jaar hebben Patrick Desbois en zijn team onderzoek gedaan naar de
massa-executies in Oekraïne. Hij maakte vele reizen door de Oekraïne
op zoek naar ooggetuigen en locaties waar massale executies plaats
vonden. Sinds 2004 spreekt Desbois met ooggetuigen in afgelegen
dorpen. Hij sprak met burgers die grafkuilen moesten graven om
vervolgens hun Joodse landgenoten executeren. Desbois tekent alle
verhalen op om zoveel mogelijk bewijs te verzamelen. Desbois ontdekte
inmiddels al ruim 700 massagraven.
"The Mass Shooting of Jews in Ukraine 1941-1944: The Holocaust by
Bullets" was eerder te zien in New York en Stockholm. Het
herinneringscentrum van voormalig Kamp Vught is normaal gesproken
terughoudend in het tonen van gruwelijke beelden van de Shoa
(Holocaust) in de permanente expositie. Met de nieuwe expositie wordt
van deze koers afgeweken. "omdat de gruwelijke realiteit van deze
'onbekende' Holocaust onlosmakelijk verbonden is met het verhaal van
de vervolging van grote groepen mensen in de Tweede Wereldoorlog,"
aldus het herinneringscentrum. De expositie is geschikt voor bezoekers
vanaf 16 jaar.
Het beleid van de nazi's in de Oekraïne was kil: "Een kogel per Jood,
één jood per kogel". Anders dan in Polen, waar Joden werden vermoord
in vernietigingskampen, werden de meeste Joden in Oekraïne
geëxecuteerd en ter plekke begraven. In de expositie wordt het
onderzoeksteam gevolgd bij hun systematische zoektocht naar de
massagraven. De resultaten van het onderzoek naar deze ‘vergeten Shoa’
worden getoond; veel historische foto's en authentieke objecten zoals
(machine-)geweren, hulzen, kogels en kleding. De expositie gaat in op
details van de Shoa, die voor veel Nederlanders onbekend zijn. De
expositie is een aanrader voor de nieuwe generatie Joden haters (die
zichzelf overigens liever 'anti-Zionisten' noemen).
Ter gelegenheid van de tentoonstelling vindt op 11 september in Vught
een conferentie plaats over de Jodenvervolging in Oekraïne. De
organisatie is in handen van het Centrum voor Holocaust en
Genocidestudies (CHGS) van de Universiteit van Amsterdam. Patrick
Desbois treedt tijdens deze conferentie op als keynote speaker.
Bron:
- www.chgs.nl/02_site_structure/04.html
- www.holocaustbybullets.com
- www.nmkampvught.nl/
Bekijkhetmaar
Sep 4, 2009, 9:57:01 AM9/4/09
to BekijkHetMaar
Nazi's leverden wapens voor Arabische opstand in Brits mandaatgebied
JERUZALEM - De Egyptische psychologe Wafa Musta vindt dat de joden die
tijdens de Tweede Wereldoorlog gestorven zijn hun verdiende loon
hebben gekregen. "De enige god voor Joden is geld," zegt Musta.
Op 14 mei 2009 zond Hamas TV "de Vrouwen Show" uit. De vertaling werd
door Memritv.org vertaald.
Na het zien van deze video ben ik nog maar eens in de nazi-
islamitische geschiedenis gedoken.
Dat de moslims, met name de Groot-moefti van Jeruzalem, met de nazi's
heulde is niet vreemd. Maar dat de nazi's ruimhartig wapens leverden
aan de Arabieren in dit gebied is minder bekend. "De Arabische
bewoners hebben veel sympathie voor het nieuwe Duitsland en zijn
Führer," schreef een nazi-ambtenaar, vanuit het mandaatgebied, in een
brief naar Berlijn in 1937. Hij voegde er aan toe: "Vooral tijden de
onrusten heb ik kunnen zien hoe ver deze sympathieën voor het nieuwe
Duitsland gaan. De nazi wapens verstrekte gratis wapens die door de
moslims werden gebruikt tijdens de Arabische opstand van 1936–1939.
De groot-moefti van Jeruzalem, Hadj Amin al-Hoesseini, was in de jaren
20 en 30 verantwoordelijk voor gewelddadige acties tegen de Joden in
het mandaatgebied. Hitler die in 1933 aan de macht kwam en in 1935 de
anti-joodse rassenwetten (wetten van Neurenberg) aan liet nemen, kon
rekenen op de vriendschap van de groot-moefti. De eerste telegrammen
met gelukwensen die Hitler ontving nadat hij Bondskanselier werd,
waren niet alleen afkomstig van de groot-moefti maar ook van andere
Arabische leiders uit de regio. In Syrie werd Hitler 'Abu Ali'
genoemd, in Egypte noemden de islamitische leiders Hirler 'Muhammed
Haider'.
De liefde was wederzijds en werd, in de jaren voorafgaande aan de
WOII, bezegeld met wapenleveranties aan de moordenaarsbende van de
groot-moefti.
In 1941 vluchtte de moefti naar Nazi-Duitsland waar hij op 28 november
van datzelfde jaar een ontmoeting had met zijn geestverwant Adolf
Hitler. Hij bezocht de concentratiekampen en vroeg aan Hitler om ook
vernietigingskampen te bouwen in het nabije-oosten. Daarnaast
rekruteerde de moefti tienduizenden islamitische strijders voor de
SS.
Niet alleen de groot-Moelti was een nazi collaborateur, er was
verregaande samenwerking tussen de nazi's en de Arabieren, en de steun
voor de nazi's onder zowel de islamitische leiders als het volk was
groot.
De Britse anti-Joodse (en pro-islamitische) houding die in de jaren
'30 steeds sterker werd kan niet los worden gezien van de samenwerking
tussen de nazi's en de Arabieren, en heeft vele Joden het leven
gekost. De samenwerking met de nazi's en de moslims bestond er niet
alleen uit de wapenleveranties ongestoord doorgang verleend kregen van
de Britten maar ook uit het tegenhouden van Joodse vluchtelingen. In
1938 werden 20.000 Duits-Joodse vluchtelingen, waarvan de helft uit
kinderen bestond, niet toe gelaten en daarmee overgeleverd aan de nazi
beulen.
Het zal dan ook niemand verbasen dat Groot-Brittannië deze informatie
pas een paar jaar geleden vrijgaf. Deze belangrijke informatie is
overigens daarna niet echt opgepakt door media. Indien dit bericht wel
aandacht krijgt, van iemand die het toch maar waagt 'tegen de stroom
in te zwemmen', ze word door sympathisanten van de PLO glashard voor
leugenaar uitgemaakt.
De Arabisch-Palestijnse opstand van 1936–1939 waren voornamelijk
gericht en tegen de Joodse vluchtelingen. De gebeurtenissen tijdens
deze opstand legden de kiem voor de Arabisch Oorlog van 1948
(Onafhankelijks Oorlog).
Op 25 april 1936 stelde het Arabisch Hoge Comité, dat werd voorgezeten
door groot-moefti Amin al-Hoesseini, de volgende eisen aan de Britten:
1. Stopzetting van de Joodse immigratie.
2. Een verbod op het verkopen van grond aan Joden
3. Instelling van een islamitische regering in het gebied
Een maand na het begin riep van de opstand riep het Arabisch Hoge
Comité op tot een economische boycot van de Joden. Er werden Joodse
dorpen en de Joodse burgers in grote plaatsen als Haifa en Jeruzalem
werden aangevallen door mensen waar zij van meet af aan buren mee
waren. De wapens werden verstrekt door het Arabisch Hoge Comité die
geleverd waren door de nazi's uit Duitsland.
Als reactie op de aanvallen op de Joodse gemeenschap begon ook deze
zich in het geheim te bewapenen en zij richtte de Haganah op. Het was
door de Britten voor de Joden verboden wapens te dragen alleen de
Jewish Settlement Police kregen lichte handwapens.
De chef van de Duitse Abwehr, Wilhelm Canaris, ontving op 18 juni 1939
een bedankbrief van de groot-moefti, Al-Hoesseini, waarin hij de
Duitsers bedankt voor de financiële ondersteuning, zonder welke hij de
opstand niet zo lang had kunnen volhouden.
Na de opstand raakte het land in toenemende mate gesplitst: de
economische boycot van de Joden had ertoe geleid dat de Joodse en
Arabische economie los van elkaar kwamen te staan. Ook hadden de Joden
nu eigen bestuurlijke organen en met de Haganah een eigen
veiligheidsdienst.
G'd
Hitler verachtte de G'd van joden en christenen die hij in zijn
'Tafelgesprekken' steevast over dezelfde kam scheerde. De enige god
die hij in het Nationaal-Socialsime een ereplaats wilde geven was die
van de moslims, Allah.
Enkele uitspraken die dit bewijzen:
- 13 december 1941: "Ik kan me voorstellen dat mensen warm lopen voor
het paradijs van Mohammed, maar niet voor dat smakeloze paradijs van
de christenen...?"
- 4 april 1942: "Net als bij de islam, is er geen enkel soort van
terrorisme in de Japanse staatsgodsdienst, maar integendeel een
belofte van geluk."
- 5 juni 1942: "Het maakt een mens woedend te bedenken dat, terwijl in
andere delen van de wereld godsdienstige leren als die van Confusius,
Boeddha en Mohammed een onbetwistbare brede kennis bieden voor de
godsdienstgezinden, de Duitsers moesten worden gedupeerd door een
theologische verklaring (Bijbel - red.) die gespeend is van iedere
oprechte diepgaandheid.'
- 1 augustus 1942: "In dat opzicht is de Mohammedaan tenminste meer
verlicht als hij zegt: het is de mens niet gegeven zich een
voorstelling van Allah te vormen."
- 1 augustus 1942: "Het Arabische tijdperk was het meest beschaafde,
meest intellectuele en in ieder opzicht het beste en gelukkigste
tijdperk in de Spaanse geschiedenis."
Uit tal van niet mis te verstane uitlatingen valt af te leiden dat hij
het vaste voornemen had om de jacht te openen op de christenen nadat
hij het "Jodenprobleem" zou hebben afgehandeld.
Bron:
- Y-Net News
- www.youtube.com/watch?v=m2PKSZOTFaI&feature=player_embedded
- Memritv.org
- Al Yazeera
- Das Dritte Reich, die Araber und Palästina (boek)
- 'Hitlers Tafelgesprekken 1941-1944' (boek)
- 'Hitler, Een leven voor de dood' (boek)
- 'Eurabie, De geheime banden tussen Europa en de Arabische wereld'
- 'De zwarte wieg' (boek)
- 'Jorg Haider, Makelaar in ongenoegen'
- 'Herinneringen deel 1'
- 'Herinneringen deel 2'
JERUZALEM - De Egyptische psychologe Wafa Musta vindt dat de joden die
tijdens de Tweede Wereldoorlog gestorven zijn hun verdiende loon
hebben gekregen. "De enige god voor Joden is geld," zegt Musta.
Op 14 mei 2009 zond Hamas TV "de Vrouwen Show" uit. De vertaling werd
door Memritv.org vertaald.
Na het zien van deze video ben ik nog maar eens in de nazi-
islamitische geschiedenis gedoken.
Dat de moslims, met name de Groot-moefti van Jeruzalem, met de nazi's
heulde is niet vreemd. Maar dat de nazi's ruimhartig wapens leverden
aan de Arabieren in dit gebied is minder bekend. "De Arabische
bewoners hebben veel sympathie voor het nieuwe Duitsland en zijn
Führer," schreef een nazi-ambtenaar, vanuit het mandaatgebied, in een
brief naar Berlijn in 1937. Hij voegde er aan toe: "Vooral tijden de
onrusten heb ik kunnen zien hoe ver deze sympathieën voor het nieuwe
Duitsland gaan. De nazi wapens verstrekte gratis wapens die door de
moslims werden gebruikt tijdens de Arabische opstand van 1936–1939.
De groot-moefti van Jeruzalem, Hadj Amin al-Hoesseini, was in de jaren
20 en 30 verantwoordelijk voor gewelddadige acties tegen de Joden in
het mandaatgebied. Hitler die in 1933 aan de macht kwam en in 1935 de
anti-joodse rassenwetten (wetten van Neurenberg) aan liet nemen, kon
rekenen op de vriendschap van de groot-moefti. De eerste telegrammen
met gelukwensen die Hitler ontving nadat hij Bondskanselier werd,
waren niet alleen afkomstig van de groot-moefti maar ook van andere
Arabische leiders uit de regio. In Syrie werd Hitler 'Abu Ali'
genoemd, in Egypte noemden de islamitische leiders Hirler 'Muhammed
Haider'.
De liefde was wederzijds en werd, in de jaren voorafgaande aan de
WOII, bezegeld met wapenleveranties aan de moordenaarsbende van de
groot-moefti.
In 1941 vluchtte de moefti naar Nazi-Duitsland waar hij op 28 november
van datzelfde jaar een ontmoeting had met zijn geestverwant Adolf
Hitler. Hij bezocht de concentratiekampen en vroeg aan Hitler om ook
vernietigingskampen te bouwen in het nabije-oosten. Daarnaast
rekruteerde de moefti tienduizenden islamitische strijders voor de
SS.
Niet alleen de groot-Moelti was een nazi collaborateur, er was
verregaande samenwerking tussen de nazi's en de Arabieren, en de steun
voor de nazi's onder zowel de islamitische leiders als het volk was
groot.
De Britse anti-Joodse (en pro-islamitische) houding die in de jaren
'30 steeds sterker werd kan niet los worden gezien van de samenwerking
tussen de nazi's en de Arabieren, en heeft vele Joden het leven
gekost. De samenwerking met de nazi's en de moslims bestond er niet
alleen uit de wapenleveranties ongestoord doorgang verleend kregen van
de Britten maar ook uit het tegenhouden van Joodse vluchtelingen. In
1938 werden 20.000 Duits-Joodse vluchtelingen, waarvan de helft uit
kinderen bestond, niet toe gelaten en daarmee overgeleverd aan de nazi
beulen.
Het zal dan ook niemand verbasen dat Groot-Brittannië deze informatie
pas een paar jaar geleden vrijgaf. Deze belangrijke informatie is
overigens daarna niet echt opgepakt door media. Indien dit bericht wel
aandacht krijgt, van iemand die het toch maar waagt 'tegen de stroom
in te zwemmen', ze word door sympathisanten van de PLO glashard voor
leugenaar uitgemaakt.
De Arabisch-Palestijnse opstand van 1936–1939 waren voornamelijk
gericht en tegen de Joodse vluchtelingen. De gebeurtenissen tijdens
deze opstand legden de kiem voor de Arabisch Oorlog van 1948
(Onafhankelijks Oorlog).
Op 25 april 1936 stelde het Arabisch Hoge Comité, dat werd voorgezeten
door groot-moefti Amin al-Hoesseini, de volgende eisen aan de Britten:
1. Stopzetting van de Joodse immigratie.
2. Een verbod op het verkopen van grond aan Joden
3. Instelling van een islamitische regering in het gebied
Een maand na het begin riep van de opstand riep het Arabisch Hoge
Comité op tot een economische boycot van de Joden. Er werden Joodse
dorpen en de Joodse burgers in grote plaatsen als Haifa en Jeruzalem
werden aangevallen door mensen waar zij van meet af aan buren mee
waren. De wapens werden verstrekt door het Arabisch Hoge Comité die
geleverd waren door de nazi's uit Duitsland.
Als reactie op de aanvallen op de Joodse gemeenschap begon ook deze
zich in het geheim te bewapenen en zij richtte de Haganah op. Het was
door de Britten voor de Joden verboden wapens te dragen alleen de
Jewish Settlement Police kregen lichte handwapens.
De chef van de Duitse Abwehr, Wilhelm Canaris, ontving op 18 juni 1939
een bedankbrief van de groot-moefti, Al-Hoesseini, waarin hij de
Duitsers bedankt voor de financiële ondersteuning, zonder welke hij de
opstand niet zo lang had kunnen volhouden.
Na de opstand raakte het land in toenemende mate gesplitst: de
economische boycot van de Joden had ertoe geleid dat de Joodse en
Arabische economie los van elkaar kwamen te staan. Ook hadden de Joden
nu eigen bestuurlijke organen en met de Haganah een eigen
veiligheidsdienst.
G'd
Hitler verachtte de G'd van joden en christenen die hij in zijn
'Tafelgesprekken' steevast over dezelfde kam scheerde. De enige god
die hij in het Nationaal-Socialsime een ereplaats wilde geven was die
van de moslims, Allah.
Enkele uitspraken die dit bewijzen:
- 13 december 1941: "Ik kan me voorstellen dat mensen warm lopen voor
het paradijs van Mohammed, maar niet voor dat smakeloze paradijs van
de christenen...?"
- 4 april 1942: "Net als bij de islam, is er geen enkel soort van
terrorisme in de Japanse staatsgodsdienst, maar integendeel een
belofte van geluk."
- 5 juni 1942: "Het maakt een mens woedend te bedenken dat, terwijl in
andere delen van de wereld godsdienstige leren als die van Confusius,
Boeddha en Mohammed een onbetwistbare brede kennis bieden voor de
godsdienstgezinden, de Duitsers moesten worden gedupeerd door een
theologische verklaring (Bijbel - red.) die gespeend is van iedere
oprechte diepgaandheid.'
- 1 augustus 1942: "In dat opzicht is de Mohammedaan tenminste meer
verlicht als hij zegt: het is de mens niet gegeven zich een
voorstelling van Allah te vormen."
- 1 augustus 1942: "Het Arabische tijdperk was het meest beschaafde,
meest intellectuele en in ieder opzicht het beste en gelukkigste
tijdperk in de Spaanse geschiedenis."
Uit tal van niet mis te verstane uitlatingen valt af te leiden dat hij
het vaste voornemen had om de jacht te openen op de christenen nadat
hij het "Jodenprobleem" zou hebben afgehandeld.
Bron:
- Y-Net News
- www.youtube.com/watch?v=m2PKSZOTFaI&feature=player_embedded
- Memritv.org
- Al Yazeera
- Das Dritte Reich, die Araber und Palästina (boek)
- 'Hitlers Tafelgesprekken 1941-1944' (boek)
- 'Hitler, Een leven voor de dood' (boek)
- 'Eurabie, De geheime banden tussen Europa en de Arabische wereld'
- 'De zwarte wieg' (boek)
- 'Jorg Haider, Makelaar in ongenoegen'
- 'Herinneringen deel 1'
- 'Herinneringen deel 2'
Bekijkhetmaar
Sep 22, 2009, 2:16:00 PM9/22/09
to BekijkHetMaar
"Driemaal levenslang oud-SS'er Boere"
AMSTERDAM - Justitie in Duitsland wil driemaal levenslang eisen tegen
de Nederlandse oorlogsmisdadiger Heinrich Boere.
De nu 87-jarige oud-SS'er werd door een Nederlandse tv ploeg met een
verborgen camera opgezocht in een bejaardenhuis in Duitsland. Hij is
onder anderen verantwoordelijk voor de moord op de Bredase apotheker
Fritz Bicknese, en het dood schieten van Nederlandse burgers in Breda,
Wassenaar en Voorschoten, in 1944.
"Bevel was bevel," meent Boere. "Bovendien diende ik een goede zaak".
De Limburger had zich tijdens de Tweede Wereldoorlog vrijwillig
aangemeld bij de Duitse de Waffen-SS. Het proces tegen Boere begint
eind oktober. Boere wist zijn proces bijna 11 maanden te rekken door
zich te presenteren als 'ernstige ziekte met hartklachten'.
De zoon van een Nederlandse vader en Duitse moeder werd na de
bevrijding gevangen genomen en ontsnapte in 1947. Hij werd hartelijk
ontvangen door zijn familie in Maastricht. In 1954 emigreerde hij naar
Duitsland, hij vestigde zich in Eschweiler en woont nu in een
verzorgingstehuis.
Boere melde zich in 1940 aan bij de SS en heeft nooit ontkend
executies te hebben uitgevoerd ter vergelding van aanslagen van het
verzet. Samen met zijn moordcommando vermoorde de groep 55 mensen,
onder wie A.M. de Jong, de schrijver van het boek Merijntje Gijzen. Op
de vraag van het Duitse tijdschrift Focus of het moorden hem zwaar
viel, antwoordde Boere. "Ach laat ik het zo zeggen; Je hoeft maar één
vinger te bewegen. Peng, dood."
De rechtbank in Amsterdam veroordeelde hem in 1949 bij verstek ter
dood. Die straf is later omgezet in levenslang. Ook werd hem het
Nederlanderschap ontnomen. In 1980 strandde een verzoek om
uitlevering, omdat Duitsland geen staatsburgers uitlevert.
In 2003 vroeg toenmalige minister van Justitie Piet Hein Donner
Duitsland de Nederlandse straffen voor oorlogsmisdadigers, onder wie
Boere, over te nemen. Na een proces van vier jaar verklaarde het
Oberlandesgericht in Keulen het Nederlandse vonnis nietig omdat de
verdediging van Boere in 1949 niet correct verlopen zou zijn. Het OM
in Dortmund zag in de nietigverklaring kans het dossier Boere te
heropenen en besloot tot vervolging. Officier van justitie Ulrich
Maass uitte toen al de vrees dat de gezondheid van de oud-SS'er roet
in het eten kon gooien. Die vrees lijkt nu bewaarheid.
Bron:
- EénVandaag
- Parool
AMSTERDAM - Justitie in Duitsland wil driemaal levenslang eisen tegen
de Nederlandse oorlogsmisdadiger Heinrich Boere.
De nu 87-jarige oud-SS'er werd door een Nederlandse tv ploeg met een
verborgen camera opgezocht in een bejaardenhuis in Duitsland. Hij is
onder anderen verantwoordelijk voor de moord op de Bredase apotheker
Fritz Bicknese, en het dood schieten van Nederlandse burgers in Breda,
Wassenaar en Voorschoten, in 1944.
"Bevel was bevel," meent Boere. "Bovendien diende ik een goede zaak".
De Limburger had zich tijdens de Tweede Wereldoorlog vrijwillig
aangemeld bij de Duitse de Waffen-SS. Het proces tegen Boere begint
eind oktober. Boere wist zijn proces bijna 11 maanden te rekken door
zich te presenteren als 'ernstige ziekte met hartklachten'.
De zoon van een Nederlandse vader en Duitse moeder werd na de
bevrijding gevangen genomen en ontsnapte in 1947. Hij werd hartelijk
ontvangen door zijn familie in Maastricht. In 1954 emigreerde hij naar
Duitsland, hij vestigde zich in Eschweiler en woont nu in een
verzorgingstehuis.
Boere melde zich in 1940 aan bij de SS en heeft nooit ontkend
executies te hebben uitgevoerd ter vergelding van aanslagen van het
verzet. Samen met zijn moordcommando vermoorde de groep 55 mensen,
onder wie A.M. de Jong, de schrijver van het boek Merijntje Gijzen. Op
de vraag van het Duitse tijdschrift Focus of het moorden hem zwaar
viel, antwoordde Boere. "Ach laat ik het zo zeggen; Je hoeft maar één
vinger te bewegen. Peng, dood."
De rechtbank in Amsterdam veroordeelde hem in 1949 bij verstek ter
dood. Die straf is later omgezet in levenslang. Ook werd hem het
Nederlanderschap ontnomen. In 1980 strandde een verzoek om
uitlevering, omdat Duitsland geen staatsburgers uitlevert.
In 2003 vroeg toenmalige minister van Justitie Piet Hein Donner
Duitsland de Nederlandse straffen voor oorlogsmisdadigers, onder wie
Boere, over te nemen. Na een proces van vier jaar verklaarde het
Oberlandesgericht in Keulen het Nederlandse vonnis nietig omdat de
verdediging van Boere in 1949 niet correct verlopen zou zijn. Het OM
in Dortmund zag in de nietigverklaring kans het dossier Boere te
heropenen en besloot tot vervolging. Officier van justitie Ulrich
Maass uitte toen al de vrees dat de gezondheid van de oud-SS'er roet
in het eten kon gooien. Die vrees lijkt nu bewaarheid.
Bron:
- EénVandaag
- Parool
Bekijkhetmaar
Sep 29, 2009, 2:25:49 PM9/29/09
to BekijkHetMaar
Heeft Hitler wel echt zelfmoord gepleegd?
LONDEN - Volgens de Russen had Adolf Hitler op 30 april 1945, vlak
voor het einde van de Tweede Wereldoorlog, zelfmoord gepleegd in zijn
bunker in Berlijn. Als bewijs bezat de USSR een stuk schedel. Uit DNA-
onderzoek door Amerikaanse wetenschappers is echter gebleken dat het
schedelstuk helemaal niet van Hitler is, maar van een jonge vrouw.
Het stuk schedel werd in 1946 gevonden door soldaten van de Sovjet-
Unie. Het lag net buiten de bunker waar Hitler zelfmoord gepleegd zou
hebben.
Het schedelfragment met kogelgat werd lange tijd gezien als het
belangrijkste bewijs dat Hitler zelfmoord had gepleegd. Het werd door
de Russen ook als zodanig tentoongesteld in 2000, precies 55 jaar na
Eva Braun zelfmoord door, vlak voor de invasie van het Russische
leger, een cyanidepil te slikken waarna de Führer zich door het hoofd
schoot. Zijn lichaam werd verbrand door getrouwen.
De half verbrande lichamen van Hitler en zijn geliefde werden in 1945
al ontdekt door de Russen en naar Moskou overgebracht, waar Sovjet-
onderzoekers de lijken bestudeerden. Het stuk schedel werd een jaar
later ontdekt.
Om onduidelijke reden bewaarden de Sovjets het lichaam tot 1970,
waarna het door de Russische geheime dienst (de KGB) verbrand werd.
Daarna was het schedelfragment het enige overgebleven tastbare bewijs
van de zelfmoord van Hitler.
Vorige week kregen wetenschappers van de universiteit van Conneticut
de mogelijkheid om het bot te onderzoeken. Het door hen uitgevoerde
DNA-onderzoek heeft nu onomstotelijk aangetoond dat het
schedelfragment toebehoort aan een jonge vrouw van rond de dertig
jaar.
Eva Braun moet op 30 april 34 jaar geweest zijn. Maar volgens de
onderzoekers kan de schedel niet van de minares van de Führer zijn.
"Er zijn geen aanwijzingen dat Eva Braun zichzelf door het hoofd heeft
geschoten, of dat iemand anders dat heeft gedaan," zegt de
hoofdonderzoeker Nick Bellantoni. "De schedel kan van iedereen zijn
geweest. Er zijn veel mensen gedood in de buurt van de Berlijnse
bunker."
Het enige overgebleven bewijs voor de zelfmoord van Hitler zouden de
gebitsgegevens zijn. Volgens historicus en journalist Gerrard Williams
is ook dat geen bewijs te noemen: "De gebitsgegevens van alle
belangrijke Nazi-leiders zijn vernietigd in 1944 op bevel van de
secretaris van Hitler, Martin Borman. Dat betekent dat de door de
Sovjets verzamelde gebitsgegevens nergens mee vergeleken kunnen
worden", vertelde Williams tegen de Britse nieuwszender Sky News
Bron:
- The Guardian
- History Channel
LONDEN - Volgens de Russen had Adolf Hitler op 30 april 1945, vlak
voor het einde van de Tweede Wereldoorlog, zelfmoord gepleegd in zijn
bunker in Berlijn. Als bewijs bezat de USSR een stuk schedel. Uit DNA-
onderzoek door Amerikaanse wetenschappers is echter gebleken dat het
schedelstuk helemaal niet van Hitler is, maar van een jonge vrouw.
Het stuk schedel werd in 1946 gevonden door soldaten van de Sovjet-
Unie. Het lag net buiten de bunker waar Hitler zelfmoord gepleegd zou
hebben.
Het schedelfragment met kogelgat werd lange tijd gezien als het
belangrijkste bewijs dat Hitler zelfmoord had gepleegd. Het werd door
de Russen ook als zodanig tentoongesteld in 2000, precies 55 jaar na
het einde van de Tweede Wereldoorlog.
Volgens de officiële lezing pleegde Hitler samen met zijn echtgenote
Eva Braun zelfmoord door, vlak voor de invasie van het Russische
leger, een cyanidepil te slikken waarna de Führer zich door het hoofd
schoot. Zijn lichaam werd verbrand door getrouwen.
De half verbrande lichamen van Hitler en zijn geliefde werden in 1945
al ontdekt door de Russen en naar Moskou overgebracht, waar Sovjet-
onderzoekers de lijken bestudeerden. Het stuk schedel werd een jaar
later ontdekt.
Om onduidelijke reden bewaarden de Sovjets het lichaam tot 1970,
waarna het door de Russische geheime dienst (de KGB) verbrand werd.
Daarna was het schedelfragment het enige overgebleven tastbare bewijs
van de zelfmoord van Hitler.
Vorige week kregen wetenschappers van de universiteit van Conneticut
de mogelijkheid om het bot te onderzoeken. Het door hen uitgevoerde
DNA-onderzoek heeft nu onomstotelijk aangetoond dat het
schedelfragment toebehoort aan een jonge vrouw van rond de dertig
jaar.
Eva Braun moet op 30 april 34 jaar geweest zijn. Maar volgens de
onderzoekers kan de schedel niet van de minares van de Führer zijn.
"Er zijn geen aanwijzingen dat Eva Braun zichzelf door het hoofd heeft
geschoten, of dat iemand anders dat heeft gedaan," zegt de
hoofdonderzoeker Nick Bellantoni. "De schedel kan van iedereen zijn
geweest. Er zijn veel mensen gedood in de buurt van de Berlijnse
bunker."
Het enige overgebleven bewijs voor de zelfmoord van Hitler zouden de
gebitsgegevens zijn. Volgens historicus en journalist Gerrard Williams
is ook dat geen bewijs te noemen: "De gebitsgegevens van alle
belangrijke Nazi-leiders zijn vernietigd in 1944 op bevel van de
secretaris van Hitler, Martin Borman. Dat betekent dat de door de
Sovjets verzamelde gebitsgegevens nergens mee vergeleken kunnen
worden", vertelde Williams tegen de Britse nieuwszender Sky News
Bron:
- The Guardian
- History Channel
Bekijkhetmaar
Oct 2, 2009, 1:40:38 PM10/2/09
to BekijkHetMaar
Grote collectie Shoa documenten onlinen
NEW YORK - Honderdduizenden documenten over de Shoa zijn deze maand
(oktober) vrij toegankelijk te doorzoeken. Na oktober zal er
abonnementsgeld voor gevraagd worden.
Onder de digitale documenten bevinden zich o.a. vele foto's, de
transcripties van het Nürnberg proces, registratielijsten van Dachau,
Mauthausen, Flossenberg en Auschwitz.
Door het openstellen van de Nationale Archieven van Amerika, in
samenwerking met "Footnote" komt een enorme collectie van
gedigitaliseerde bestanden vrij, die onderzoek naar Nazi praktijken
makkelijker moet maken. Naast de reeds genoemde documenten zullen ook
de overgebleven dodenlijsten van concentratiekampen, deportatielijsten
en de zogenaamde Ardelia Hall Collection (deze bevat gegevens over
geroofde Joodse bezittingen en kunst) online te lezen zijn.
Helaas is de collectie verre van compleet, dit komt voornamelijk omdat
de nazi's niet alleen zeer gedreven waren om de Joden uit te roeien
maar ook om, toen de geallieerden kwamen, de bewijzen te vernietigen.
Toen de Russen in november 1944 in ‘hoog tempo’ Auschwitz naderde
raakten de nazi's in paniek. Om alle sporen uit te wissen werden alle
gaskamers, crematoria en dossiers vernietigd. Op 19 januari 1945
besloot de kampleiding tot ontruiming van Auschwitz en Auschwitz-
Birkenau over te gaan. Elke gevangene die nog in staat was te lopen,
moest mee naar Duitsland.
De evacuatie van de concentratiekampen had drie doeleinden:
1. SS-autoriteiten wilden niet dat de gevangenen levend in handen
zouden vallen, zodat zij niet konden vertellen aan welke nazi gruwelen
zij uiteindelijk ontsnapt waren.
2. De SS dacht dat ze de gevangenen nog goed zouden kunnen gebruiken
als slaven, voor de productie van wapens.
3. Sommige nazi kopstukken, waaronder Himmler, meenden dat de Joden
gebruiukt zouden kunnen worden als gijzelaars. Welke ingezet zouden
kunnen worden tijdens de onderhandelingen om ook na het afsluiten van
vrede het nazisme voort zou blijven bestaan.
De zieken en stervenden werden in de kampen achtergelaten en aan hun
lot overgelaten. Geschat wordt dat dit er zo'n 10.000 waren. De nazi’s
waren oorspronkelijk van plan deze mensen allen te doden, maar bij
gebrek aan tijd en om kogels te sparen (in die tijd klonken de bevelen
"einem bullet fur einem Juden") waren zij voor de dood achter gelaten.
Toen het Russische leger op 27 januari 1945 Auschwitz binnen
marcheerden was een kwart van hen al gestorven, de overige 7.500 leken
echter ook eerder dood dan levend.
De Russen troffen ook nog enkele nazi bewakers aan. Zij waren nog druk
in de weer om alle achtergelaten bewijzen te vernietigen, bergen
identiteitsbewijzen lagen nog na te smeulen.
Bron:
- http://www.footnote.com/pages/
- Van Jeruzalem tot Auschwitz (boek)
NEW YORK - Honderdduizenden documenten over de Shoa zijn deze maand
(oktober) vrij toegankelijk te doorzoeken. Na oktober zal er
abonnementsgeld voor gevraagd worden.
Onder de digitale documenten bevinden zich o.a. vele foto's, de
transcripties van het Nürnberg proces, registratielijsten van Dachau,
Mauthausen, Flossenberg en Auschwitz.
Door het openstellen van de Nationale Archieven van Amerika, in
samenwerking met "Footnote" komt een enorme collectie van
gedigitaliseerde bestanden vrij, die onderzoek naar Nazi praktijken
makkelijker moet maken. Naast de reeds genoemde documenten zullen ook
de overgebleven dodenlijsten van concentratiekampen, deportatielijsten
en de zogenaamde Ardelia Hall Collection (deze bevat gegevens over
geroofde Joodse bezittingen en kunst) online te lezen zijn.
Helaas is de collectie verre van compleet, dit komt voornamelijk omdat
de nazi's niet alleen zeer gedreven waren om de Joden uit te roeien
maar ook om, toen de geallieerden kwamen, de bewijzen te vernietigen.
Toen de Russen in november 1944 in ‘hoog tempo’ Auschwitz naderde
raakten de nazi's in paniek. Om alle sporen uit te wissen werden alle
gaskamers, crematoria en dossiers vernietigd. Op 19 januari 1945
besloot de kampleiding tot ontruiming van Auschwitz en Auschwitz-
Birkenau over te gaan. Elke gevangene die nog in staat was te lopen,
moest mee naar Duitsland.
De evacuatie van de concentratiekampen had drie doeleinden:
1. SS-autoriteiten wilden niet dat de gevangenen levend in handen
zouden vallen, zodat zij niet konden vertellen aan welke nazi gruwelen
zij uiteindelijk ontsnapt waren.
2. De SS dacht dat ze de gevangenen nog goed zouden kunnen gebruiken
als slaven, voor de productie van wapens.
3. Sommige nazi kopstukken, waaronder Himmler, meenden dat de Joden
gebruiukt zouden kunnen worden als gijzelaars. Welke ingezet zouden
kunnen worden tijdens de onderhandelingen om ook na het afsluiten van
vrede het nazisme voort zou blijven bestaan.
De zieken en stervenden werden in de kampen achtergelaten en aan hun
lot overgelaten. Geschat wordt dat dit er zo'n 10.000 waren. De nazi’s
waren oorspronkelijk van plan deze mensen allen te doden, maar bij
gebrek aan tijd en om kogels te sparen (in die tijd klonken de bevelen
"einem bullet fur einem Juden") waren zij voor de dood achter gelaten.
Toen het Russische leger op 27 januari 1945 Auschwitz binnen
marcheerden was een kwart van hen al gestorven, de overige 7.500 leken
echter ook eerder dood dan levend.
De Russen troffen ook nog enkele nazi bewakers aan. Zij waren nog druk
in de weer om alle achtergelaten bewijzen te vernietigen, bergen
identiteitsbewijzen lagen nog na te smeulen.
Bron:
- http://www.footnote.com/pages/
- Van Jeruzalem tot Auschwitz (boek)
Bekijkhetmaar
Oct 4, 2009, 1:27:37 PM10/4/09
to BekijkHetMaar
NSB presenteerde in '38 een deportatieplan als hulp aan de moslims
AMSTERDAM - Nederland heeft door de eeuwen heen de reputatie gehad
toleranter tegenover Joodse-vluchtelingen te staan dan andere landen
van Europa. Nederland was niet alleen een toevluchtsoord voor Joden,
maar ook voor andere om hun geloof vervolgden, zoals de calvinistische
Hugenoten. Toch werden vanuit Nederland de meeste Joden afgevoerd naar
de nazi vernietigingskampen.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog wist Nederland neutraal op te stellen.
Voor het vluchtelingen- en immigratiebeleid van de Nederlandse
regering in de periode vlak vóór WOII is geen andere verklaring te
vinden dan dat men hoopte dat we opnieuw neutraal konden blijven.
Tussen 1933 en 1938 zagen ongeveer 15.000 Joden uit Duitsland kans een
veilig heenkomen te vinden in Nederland. Op 18 november 1938
presenteerde Anton Mussert, de leider van de NSB in Nederland, een
deportatieplan. Hij wilde de Joden naar Guyana deporteren. Hij wilde
hiermee de moslims, met name Hadj Amin al-Hoesseini (de Groot-moefti
van Jeruzalem), tegemoet komen. De nazi's voelden veel symphatie voor
de moslims die tegen de Joden vochten. Sinds 1934 verstrekte de nazi's
gratis wapens die vervolgens tegen de Joden in werden gezet tijdens de
ieder land een stuk land in Zuid Amerika af zou moeten staan. De NSB-
leider beargumenteerde dat op die manier verdere slachtoffers, "nu
Engelse, straks ook Nederlandse en Franse soldaten", konden worden
voorkomen.
Ongeveer een maand na 'Kristall nacht' werden er, na 15 december 1938,
geen Joden meer toe gelaten. Joden werden opeens niet langer meer
bestempeld als vluchteling maar kreeg het nieuwe label opgeplakt als
'ongewenst vreemdeling'. In februari 1939 besloot de Nederlandse
regering tot de bouw van één groot vluchtelingenkamp, deze werd
geplaatst op slechts 40 kilometer vanaf de Duitse grens. De Joods
gemeenschap moest betalen voor de bouw van dit vluchtelingenkamp.
Vanuit dit Vluchtelingenkamp "Westerbork" zouden de Joden naar Guyana
afgevoerd kunnen worden. Uiteindelijk werd Westerbork ingezet om de
Joden naar de nazi vernietigingskampen af te voeren. Volgens een door
de Duitse bezetter opgedragen telling woonden in Nederland in 1941
rond de 150.000 Joden, waarvan 15.000 als vluchteling. Circa 107.000
van hen werden afgevoerd naar Duitse kampen. Ruim 102.000 Nederlandse
Joden werden daar vermoord.
Na afloop van de oorlog blijkt dat uit Nederland naar verhouding meer
Joden zijn afgevoerd en vermoord dan uit de andere landen van bezet
Europa. Ook het aantal Nederlandse soldaten dat deelnam aan de Duitse
aanvallen in Rusland zou onevenredig groter zijn geweest dan dat van
andere door de Duitsers bezette landen.
Hoewel de tolerantie van Nederland breed wordt uitgemeten, nam tijdens
de oorlog vrijwel geen enkele autoriteit het voor de Joodse
medeburgers op. Nazileider Himmler schreef tijdens de oorlog zelfs een
brief aan Hitler waarin hij de Hollandse effectiviteit prees!
Bron:
- VECIP
- Docu kid.nl
- CIA.gov
AMSTERDAM - Nederland heeft door de eeuwen heen de reputatie gehad
toleranter tegenover Joodse-vluchtelingen te staan dan andere landen
van Europa. Nederland was niet alleen een toevluchtsoord voor Joden,
maar ook voor andere om hun geloof vervolgden, zoals de calvinistische
Hugenoten. Toch werden vanuit Nederland de meeste Joden afgevoerd naar
de nazi vernietigingskampen.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog wist Nederland neutraal op te stellen.
Voor het vluchtelingen- en immigratiebeleid van de Nederlandse
regering in de periode vlak vóór WOII is geen andere verklaring te
vinden dan dat men hoopte dat we opnieuw neutraal konden blijven.
Tussen 1933 en 1938 zagen ongeveer 15.000 Joden uit Duitsland kans een
veilig heenkomen te vinden in Nederland. Op 18 november 1938
presenteerde Anton Mussert, de leider van de NSB in Nederland, een
deportatieplan. Hij wilde de Joden naar Guyana deporteren. Hij wilde
hiermee de moslims, met name Hadj Amin al-Hoesseini (de Groot-moefti
van Jeruzalem), tegemoet komen. De nazi's voelden veel symphatie voor
de moslims die tegen de Joden vochten. Sinds 1934 verstrekte de nazi's
gratis wapens die vervolgens tegen de Joden in werden gezet tijdens de
Arabische opstand van 1936–1939.
Mussert ging in overleg met Nederland, Engeland en Frankrijk, waarbij
ieder land een stuk land in Zuid Amerika af zou moeten staan. De NSB-
leider beargumenteerde dat op die manier verdere slachtoffers, "nu
Engelse, straks ook Nederlandse en Franse soldaten", konden worden
voorkomen.
Ongeveer een maand na 'Kristall nacht' werden er, na 15 december 1938,
geen Joden meer toe gelaten. Joden werden opeens niet langer meer
bestempeld als vluchteling maar kreeg het nieuwe label opgeplakt als
'ongewenst vreemdeling'. In februari 1939 besloot de Nederlandse
regering tot de bouw van één groot vluchtelingenkamp, deze werd
geplaatst op slechts 40 kilometer vanaf de Duitse grens. De Joods
gemeenschap moest betalen voor de bouw van dit vluchtelingenkamp.
Vanuit dit Vluchtelingenkamp "Westerbork" zouden de Joden naar Guyana
afgevoerd kunnen worden. Uiteindelijk werd Westerbork ingezet om de
Joden naar de nazi vernietigingskampen af te voeren. Volgens een door
de Duitse bezetter opgedragen telling woonden in Nederland in 1941
rond de 150.000 Joden, waarvan 15.000 als vluchteling. Circa 107.000
van hen werden afgevoerd naar Duitse kampen. Ruim 102.000 Nederlandse
Joden werden daar vermoord.
Na afloop van de oorlog blijkt dat uit Nederland naar verhouding meer
Joden zijn afgevoerd en vermoord dan uit de andere landen van bezet
Europa. Ook het aantal Nederlandse soldaten dat deelnam aan de Duitse
aanvallen in Rusland zou onevenredig groter zijn geweest dan dat van
andere door de Duitsers bezette landen.
Hoewel de tolerantie van Nederland breed wordt uitgemeten, nam tijdens
de oorlog vrijwel geen enkele autoriteit het voor de Joodse
medeburgers op. Nazileider Himmler schreef tijdens de oorlog zelfs een
brief aan Hitler waarin hij de Hollandse effectiviteit prees!
Bron:
- VECIP
- Docu kid.nl
- CIA.gov
- Das Dritte Reich, die Araber und Palästina (boek)
Bekijkhetmaar
Oct 9, 2009, 1:28:08 PM10/9/09
to BekijkHetMaar
Omstreden nazifilm nog één maal in de bios
AMSTERDAM - In veel landen is hij verboden, Jud Süss uit 1940, de
antisemitische nazifilm wordt op zondag 18 oktober eenmalig in
Amsterdam vertoond. De film vertoning zal in bioscoop Tuschinski
plaats vinden. Dit maakte David Barnouw van het Nederland Instituut
voor Oorlogsdocumentatie (NIOD) donderdag bekend.
Barnouw maakt duidelijk dat de vertoning onderdeel is van een
symposium over oorlogspropaganda. Joseph Goebbels, minister van
propaganda onder Hitler, maakte het romantische kostuumdrama om het
Duitse volk op te zetten tegen de Joden. De Joodse personages in de
film zijn onaantrekkelijke karikaturen met haakneuzen. Zij zijn
doortrapt, niet te vertrouwen, immoreel, agressief en extreem
materialistisch ingesteld.
Jud Süss ging in 1940 in première op het Filmfestival van Venetië en
trok in nazi-Duitsland meer dan twintig miljoen bezoekers. De film
werd tijdens de Shoa gebruikt om de SS-ers aan te sporen als zij op
missie werden gestuurd naar Joodse getto's of concentratiekampen.
De Berlijnse stichting die de rechten van de film bezit, stelt
tegenwoordig zeer strenge eisen aan de vertoning van Jud Süss. De
productie mag alleen worden vertoond als hij nadrukkelijk in een
wetenschappelijke context wordt geplaatst. Daarom leidt historicus
Barnouw van het NIOD de film ook in. Bovendien mag er geen reclame
voor de film worden gemaakt of mogen geen affiches worden opgehangen.
Na de voorstelling staat een debat tussen Barnouw,
televisiepresentator Frits Barend en journalist Joris Luyendijk op het
programma over de complexiteit van propaganda en beeldvorming. Jud
Süss is vijftien jaar geleden ook al eens in Amsterdam vertoond. Toen
leidde dit volgens het NIOD tot protesten en opstootjes.
Bron:
- NIOD
- Centrum voor Holocaust en Genocidestudie
- Het Historisch Nieuwsblad
AMSTERDAM - In veel landen is hij verboden, Jud Süss uit 1940, de
antisemitische nazifilm wordt op zondag 18 oktober eenmalig in
Amsterdam vertoond. De film vertoning zal in bioscoop Tuschinski
plaats vinden. Dit maakte David Barnouw van het Nederland Instituut
voor Oorlogsdocumentatie (NIOD) donderdag bekend.
Barnouw maakt duidelijk dat de vertoning onderdeel is van een
symposium over oorlogspropaganda. Joseph Goebbels, minister van
propaganda onder Hitler, maakte het romantische kostuumdrama om het
Duitse volk op te zetten tegen de Joden. De Joodse personages in de
film zijn onaantrekkelijke karikaturen met haakneuzen. Zij zijn
doortrapt, niet te vertrouwen, immoreel, agressief en extreem
materialistisch ingesteld.
Jud Süss ging in 1940 in première op het Filmfestival van Venetië en
trok in nazi-Duitsland meer dan twintig miljoen bezoekers. De film
werd tijdens de Shoa gebruikt om de SS-ers aan te sporen als zij op
missie werden gestuurd naar Joodse getto's of concentratiekampen.
De Berlijnse stichting die de rechten van de film bezit, stelt
tegenwoordig zeer strenge eisen aan de vertoning van Jud Süss. De
productie mag alleen worden vertoond als hij nadrukkelijk in een
wetenschappelijke context wordt geplaatst. Daarom leidt historicus
Barnouw van het NIOD de film ook in. Bovendien mag er geen reclame
voor de film worden gemaakt of mogen geen affiches worden opgehangen.
Na de voorstelling staat een debat tussen Barnouw,
televisiepresentator Frits Barend en journalist Joris Luyendijk op het
programma over de complexiteit van propaganda en beeldvorming. Jud
Süss is vijftien jaar geleden ook al eens in Amsterdam vertoond. Toen
leidde dit volgens het NIOD tot protesten en opstootjes.
Bron:
- NIOD
- Centrum voor Holocaust en Genocidestudie
- Het Historisch Nieuwsblad
Bekijkhetmaar
Oct 30, 2009, 11:08:32 AM10/30/09
to BekijkHetMaar
Zondag 8 november herdenkt Gent de Kristallnacht
GENT - Op 7 november 1938 werd Ernst vom Rath, de derde secretaris van
de Duitse ambassade in Parijs, neergeschoten door de 17-jarige
Herschel Grynszpan, een Poolse Jood uit Hannover. Amper twee dagen
later gaf dit aanleiding tot een grootschalige pogrom, de
Kristallnacht in de nacht van 9 op 10 november 1938, die zijn naam
ontleent aan de talloze ruiten die sneuvelen.
Bij deze ‘spontane’ pogrom worden, volgens de officiële nazi-
documenten:
- 20.000 Joden gearresteerd
- 36 Joden vermoord
- ruim veertig Joden raakten zwaar gewond
- 191 synagogen verbrand
- 76 synagogen met de grond gelijk gemaakt
- 7.500 winkels werden deels of volledig vernietigd.
Uit officieuze cijfers blijkt later dat deze cijfers minstens
verdubbeld mogen worden.
De dag na aanval werden er op bevel van Himmler nog eens 30.000 Joden
gearresteerd en gedeporteerd naar de Kampen Dachau, Sachsenhausen en
Buchenwald. De 700.000 Duitse Joden, die slachtoffer waren van de
onlusten, werden verplicht alle schade van 1 miljard Mark te betalen.
De nazi-represailles tijdens en na de Kristallnacht zijn uitgegroeid
tot wat zonder meer aanzien kan worden als het grootschalige
startschot voor de Shoa (de massale moord op de Joden in WO II). De
Kristallnacht heeft een symboolwaarde zo groot als de gruwel van de
genocide zelf. De grondigheid en de openbaarheid waarmee een en ander
uitgevoerd werd, kon niet langer de bewering "Ich habe nicht
bekannt" (dat heb ik niet geweten) rechtvaardigen, noch voor de
Duitse, noch voor de Europese publieke opinie. Hierdoor is de
Kristallnacht dus ook het symbool voor de complete negatie van enige
democratische reflex.
Dit jaar zal de plechtigheid o.a. in Gent worden gehouden op zondag 8
november om 11 uur aan de Lindenlei bij het 'Michaël Lustig Monument'.
Het monument werd in 1999 geplaats. De Stad Gent herdenkt hier ieder
jaar, in samenwerking met de Joodse Gemeenschap van Gent, de
Kristallnacht.
Het 'Michaël Lustig Monument' vermeldt de namen van de Gentse
slachtoffers van de genocide. De herdenking wil echter aandacht vragen
voor àlle slachtoffers. In naam van de Stad Gent wordt iedereen
uitgenodigd om aan deze sobere ingetogen plechtigheid deel te nemen.
De gelegenheidstoespraken worden gehouden door Tom Balthazar, schepen
van Milieu en Sociale Zaken, (namens de Stad Gent) en Lieve Schacht,
schoolcoördinator in het Atheneum Wispelberg, (namens de Joodse
Gemeenschap van Gent).
Na de plechtigheid volgt er een sobere receptie in de lokalen van het
Instituut van Gent.
Bron:
- Vredeshuis Gent
- Tom Balthazar
GENT - Op 7 november 1938 werd Ernst vom Rath, de derde secretaris van
de Duitse ambassade in Parijs, neergeschoten door de 17-jarige
Herschel Grynszpan, een Poolse Jood uit Hannover. Amper twee dagen
later gaf dit aanleiding tot een grootschalige pogrom, de
Kristallnacht in de nacht van 9 op 10 november 1938, die zijn naam
ontleent aan de talloze ruiten die sneuvelen.
Bij deze ‘spontane’ pogrom worden, volgens de officiële nazi-
documenten:
- 20.000 Joden gearresteerd
- 36 Joden vermoord
- ruim veertig Joden raakten zwaar gewond
- 191 synagogen verbrand
- 76 synagogen met de grond gelijk gemaakt
- 7.500 winkels werden deels of volledig vernietigd.
Uit officieuze cijfers blijkt later dat deze cijfers minstens
verdubbeld mogen worden.
De dag na aanval werden er op bevel van Himmler nog eens 30.000 Joden
gearresteerd en gedeporteerd naar de Kampen Dachau, Sachsenhausen en
Buchenwald. De 700.000 Duitse Joden, die slachtoffer waren van de
onlusten, werden verplicht alle schade van 1 miljard Mark te betalen.
De nazi-represailles tijdens en na de Kristallnacht zijn uitgegroeid
tot wat zonder meer aanzien kan worden als het grootschalige
startschot voor de Shoa (de massale moord op de Joden in WO II). De
Kristallnacht heeft een symboolwaarde zo groot als de gruwel van de
genocide zelf. De grondigheid en de openbaarheid waarmee een en ander
uitgevoerd werd, kon niet langer de bewering "Ich habe nicht
bekannt" (dat heb ik niet geweten) rechtvaardigen, noch voor de
Duitse, noch voor de Europese publieke opinie. Hierdoor is de
Kristallnacht dus ook het symbool voor de complete negatie van enige
democratische reflex.
Dit jaar zal de plechtigheid o.a. in Gent worden gehouden op zondag 8
november om 11 uur aan de Lindenlei bij het 'Michaël Lustig Monument'.
Het monument werd in 1999 geplaats. De Stad Gent herdenkt hier ieder
jaar, in samenwerking met de Joodse Gemeenschap van Gent, de
Kristallnacht.
Het 'Michaël Lustig Monument' vermeldt de namen van de Gentse
slachtoffers van de genocide. De herdenking wil echter aandacht vragen
voor àlle slachtoffers. In naam van de Stad Gent wordt iedereen
uitgenodigd om aan deze sobere ingetogen plechtigheid deel te nemen.
De gelegenheidstoespraken worden gehouden door Tom Balthazar, schepen
van Milieu en Sociale Zaken, (namens de Stad Gent) en Lieve Schacht,
schoolcoördinator in het Atheneum Wispelberg, (namens de Joodse
Gemeenschap van Gent).
Na de plechtigheid volgt er een sobere receptie in de lokalen van het
Instituut van Gent.
Bron:
- Vredeshuis Gent
- Tom Balthazar
Bekijkhetmaar
Nov 6, 2009, 7:29:45 AM11/6/09
to BekijkHetMaar
BOEK: Gewillig België
De Belgische Overheid en Jodenvervolging tijdens de Tweede
Wereldoorlog
Tussen 1940 en 1944 werkten Belgische overheden op alle niveaus
gewillig mee met de registratie en deportatie van nagenoeg 25.000
Joden, van wie het merendeel Auschwitz verlieten via de schoorsteen,
dit kon 'dankzij' het gebrek aan juridisch-administratieve
voorbereiding op de bezetting. Veel hadden de Belgen niet geleerd van
de Eerste Wereldoorlog. Alleen dat men maar beter maximaal kon
samenwerken met de bezetter "dan zou er een snel herstel plaats
vinden" was de overtuiging. Deze zogenaamde 'politiek van het minste
kwaad' leidde ertoe dat er maar weinig vragen werden gesteld bij het
waarom van bepaalde acties. Het was een escalerende dynamiek van
collaboratie, waarbij vrij snel de stap werd gezet van passieve naar
actieve collaboratie.
Toen de blinde uitvoeringsdynamiek ook de anti-Joodse verordeningen
opnam, voelde niemand zich geroepen te wijzen op de wettelijke of
morele grenzen van de samenwerkingspolitiek. Maar er was meer aan de
hand dan een wereldvreemd geworden administratie. Een latent
antisemitisme was de leidende elites in België niet vreemd. Het anti-
Judaïsme van katholieken en protestanten werd aangezwengeld door de
socio-economische crisis en het conjunctuurgevoelige arbeidsprofiel
van de Joden, hetgeen hen in scherpe concurrentie bracht met bepaalde
socialistische groepen.
Een van de meest zwarte perioden uit de Belgische geschiedenis begint
in oktober 1940, vijf maanden na het begin van de bezetting, met de
registratie van de Joodse bevolking in België, en kent haar triest
hoogtepunt in de zomer van 1942, wanneer de uitroeiing van de Joden op
de nazi-agenda komt. Niettegenstaande de Duitse bevelhebber Von
Falkenhausen bij het begin van de bezetting had erkend dat de
Belgische ambtenaren gewetensbezwaren mochten inroepen om bepaalde
taken niet uit te voeren, schroomde het Antwerpse politiekorps niet om
bij een razzia in de nacht van 28 op 29 augustus 1942 op eigen houtje
meer dan 1200 Joden te arresteren en over te dragen aan de Duitsers.
Dat het ook anders kon, bewees men tezelfdertijd, weliswaar in een
andere context, in Brussel, waar de weigering om de Jodenster uit te
delen onbestraft bleef. Een voorbode van de afbouw van het
samenwerkingsbeleid van de Belgische overheden, die na 1943 minder
gewillig opstelden tegenover de Duitsers. Niet dankzij het standpunt
van de Brusselnaren om Joden te redden maar omdat de oorlog spoedig
tot een einde leek te komen.
De Belgische regering heeft nooit meer iets ondernomen voor de Joden
dat de vervolgingen te veroordelen. Zij lieten het na om de link te
leggen tussen de deportaties in België en de vernietigingen in Polen,
waarover zij in Londen wel reeds de nodige onheilstijdingen ontvingen.
Overigens waren het hier niet alleen de Belgen die deze link niet
wilden leggen ook de andere Europesche landvertegenwoordigers en de
geallieerden weigerden iets te doen voor de Joden die afgevoerd waren
naar Polen, allen onder het motto dat zij de link niet hadden gelegd.
Ook was een grote reden waarom men niet opkwam voor de Joden was dat
de meeste Joden werden gezien als vreemdelingen, staatlozen en mensen
die voor de oorlog gevlucht waren uit Duitsland, de Belgische overheid
voelde zich dan ook niet verantwoordelijk voor hen.
Direct na de had de erkenning van de Joodse genocide geen prioriteit
voor het Belgische beleid. Was er wel een zekere goodwill, dan stuitte
een mogelijke bestraffing van de feiten op de beperkingen van de
Belgische strafwet, ontworpen voor individuele feiten, en niet voor
feiten gepleegd tegen grote groepen mensen, van wie maar weinigen de
bezetting hadden overleefd. Een specifiek onderzoek naar de
medewerking aan de razzia’s in Antwerpen werd stopgezet wegens ‘te
kies’. Iedere verantwoordelijkheid van de Belgische overheid werd
afgewezen.
De Jodenvervolging in België was lange tijd een taboeonderwerp.
Studie- en Documentatiecentrum Oorlog & Hedendaagse Maatschappij
(SOMA) voerde een onderzoek
Het omvangrijke rapport van Rudi Van Doorslaer en zijn medewerkers
werd bij Meulenhoff/Manteau herwerkt tot het boek "Gewillig België"
van ruim 1000 bladzijden.
Na ruim 50 jaar werden de verantwoordelijkheden van de Belgische
regering dan toch erkend. Na het verschijnen van het onderzoeksrapport
van het SOMA in 2007, brachten zowel toenmalig premier Verhofstadt als
Antwerps burgemeester Janssens, in naam van respectievelijk de
Belgische overheid en de stad Antwerpen, hun excuses over aan de
Joodse gemeenschap. Daarmee is “Gewillig België”, naast het
standaardwerk over de Jodenvervolging in België, ook een boek met
politieke gevolgen.
Auteur: Rudi Van Doorslaer, Emmanuel Debruyne, Frank Seberechts, Nico
Wouters
ISBN: 9789085421023
Pagina's: 1163
Prijs: 69.95 EUR
Uitgever: Meulenhoff/Manteau
De Belgische Overheid en Jodenvervolging tijdens de Tweede
Wereldoorlog
Tussen 1940 en 1944 werkten Belgische overheden op alle niveaus
gewillig mee met de registratie en deportatie van nagenoeg 25.000
Joden, van wie het merendeel Auschwitz verlieten via de schoorsteen,
dit kon 'dankzij' het gebrek aan juridisch-administratieve
voorbereiding op de bezetting. Veel hadden de Belgen niet geleerd van
de Eerste Wereldoorlog. Alleen dat men maar beter maximaal kon
samenwerken met de bezetter "dan zou er een snel herstel plaats
vinden" was de overtuiging. Deze zogenaamde 'politiek van het minste
kwaad' leidde ertoe dat er maar weinig vragen werden gesteld bij het
waarom van bepaalde acties. Het was een escalerende dynamiek van
collaboratie, waarbij vrij snel de stap werd gezet van passieve naar
actieve collaboratie.
Toen de blinde uitvoeringsdynamiek ook de anti-Joodse verordeningen
opnam, voelde niemand zich geroepen te wijzen op de wettelijke of
morele grenzen van de samenwerkingspolitiek. Maar er was meer aan de
hand dan een wereldvreemd geworden administratie. Een latent
antisemitisme was de leidende elites in België niet vreemd. Het anti-
Judaïsme van katholieken en protestanten werd aangezwengeld door de
socio-economische crisis en het conjunctuurgevoelige arbeidsprofiel
van de Joden, hetgeen hen in scherpe concurrentie bracht met bepaalde
socialistische groepen.
Een van de meest zwarte perioden uit de Belgische geschiedenis begint
in oktober 1940, vijf maanden na het begin van de bezetting, met de
registratie van de Joodse bevolking in België, en kent haar triest
hoogtepunt in de zomer van 1942, wanneer de uitroeiing van de Joden op
de nazi-agenda komt. Niettegenstaande de Duitse bevelhebber Von
Falkenhausen bij het begin van de bezetting had erkend dat de
Belgische ambtenaren gewetensbezwaren mochten inroepen om bepaalde
taken niet uit te voeren, schroomde het Antwerpse politiekorps niet om
bij een razzia in de nacht van 28 op 29 augustus 1942 op eigen houtje
meer dan 1200 Joden te arresteren en over te dragen aan de Duitsers.
Dat het ook anders kon, bewees men tezelfdertijd, weliswaar in een
andere context, in Brussel, waar de weigering om de Jodenster uit te
delen onbestraft bleef. Een voorbode van de afbouw van het
samenwerkingsbeleid van de Belgische overheden, die na 1943 minder
gewillig opstelden tegenover de Duitsers. Niet dankzij het standpunt
van de Brusselnaren om Joden te redden maar omdat de oorlog spoedig
tot een einde leek te komen.
De Belgische regering heeft nooit meer iets ondernomen voor de Joden
dat de vervolgingen te veroordelen. Zij lieten het na om de link te
leggen tussen de deportaties in België en de vernietigingen in Polen,
waarover zij in Londen wel reeds de nodige onheilstijdingen ontvingen.
Overigens waren het hier niet alleen de Belgen die deze link niet
wilden leggen ook de andere Europesche landvertegenwoordigers en de
geallieerden weigerden iets te doen voor de Joden die afgevoerd waren
naar Polen, allen onder het motto dat zij de link niet hadden gelegd.
Ook was een grote reden waarom men niet opkwam voor de Joden was dat
de meeste Joden werden gezien als vreemdelingen, staatlozen en mensen
die voor de oorlog gevlucht waren uit Duitsland, de Belgische overheid
voelde zich dan ook niet verantwoordelijk voor hen.
Direct na de had de erkenning van de Joodse genocide geen prioriteit
voor het Belgische beleid. Was er wel een zekere goodwill, dan stuitte
een mogelijke bestraffing van de feiten op de beperkingen van de
Belgische strafwet, ontworpen voor individuele feiten, en niet voor
feiten gepleegd tegen grote groepen mensen, van wie maar weinigen de
bezetting hadden overleefd. Een specifiek onderzoek naar de
medewerking aan de razzia’s in Antwerpen werd stopgezet wegens ‘te
kies’. Iedere verantwoordelijkheid van de Belgische overheid werd
afgewezen.
De Jodenvervolging in België was lange tijd een taboeonderwerp.
Studie- en Documentatiecentrum Oorlog & Hedendaagse Maatschappij
(SOMA) voerde een onderzoek
Het omvangrijke rapport van Rudi Van Doorslaer en zijn medewerkers
werd bij Meulenhoff/Manteau herwerkt tot het boek "Gewillig België"
van ruim 1000 bladzijden.
Na ruim 50 jaar werden de verantwoordelijkheden van de Belgische
regering dan toch erkend. Na het verschijnen van het onderzoeksrapport
van het SOMA in 2007, brachten zowel toenmalig premier Verhofstadt als
Antwerps burgemeester Janssens, in naam van respectievelijk de
Belgische overheid en de stad Antwerpen, hun excuses over aan de
Joodse gemeenschap. Daarmee is “Gewillig België”, naast het
standaardwerk over de Jodenvervolging in België, ook een boek met
politieke gevolgen.
Auteur: Rudi Van Doorslaer, Emmanuel Debruyne, Frank Seberechts, Nico
Wouters
ISBN: 9789085421023
Pagina's: 1163
Prijs: 69.95 EUR
Uitgever: Meulenhoff/Manteau
Bekijkhetmaar
Nov 8, 2009, 5:32:12 AM11/8/09
to BekijkHetMaar
Britse jeugd weet te weinig van WOII
LONDEN - Met de kennis van de Tweede Wereldoorlog is het slecht
gesteld bij de jeugd. Wanneer er "Hamas, Hamas alle Joden aan het gas"
of "Ze hadden de verkeerde te pakken stink een Jood," tegen een Joodse
man geroepen word of word dit door de politie, politici of docenten
steevast vergoelijkt met de mededeling dat 'ze niet beter weten'.
Ik heb het de politici en de docenten altijd kwalijk genomen dat die
jongeren blijkbaar dus niet beter weten, naar mijn mening hebben de
'grote mensen' dan een grote fout gemaakt.
Maar niet alleen in Nederland 'weten die jongeren niet beter'.
Erskine, een Britse veteranenorganisatie, heeft laten onderzoeken wat
Britse leerlingen van de oorlogen in de 20e eeuw weten en dat blijkt
niet bijster veel te zijn.
Op de vraag "wie Joseph Goebbels?" gaven Britse kinderen: "Een Jood
die het dagboek van Anne Frank schreef", als antwoord. Zij denken dat
Auschwitz een themapark over de Tweede Wereldoorlog is en dat Adolf
Hitler de bondscoach van het Duitse nationale elftal was.
Verder dachten de kinderen dat "De Holocaust is het feest om het eind
van WOII te vieren", "D-Day staat voor Doomsday" (een science fiction
film uit 2008 onder regie van Neil Marshall), "de kernbom is op Pearl
Harbor gegooid", de afkorting "SS staat voor de Secret Seven" (een
boek van Enid Blyton), "de Blitzkrieg was de opruimactie na afloop van
de oorlog", "de 'gouden bogen' staan symbool van de nationale
herdenkingsdag op 11 november" vervelgens weten zij echter niet wat er
nu eigenlijk op die 11de november herdacht word.
"We zijn geschokt door sommige antwoorden," zei Jim Panton,
bestuurslid van Erskine. "Kinderen zijn de toekomst van ons land en
het is belangrijk dat we hun leren over de geschiedenis van ons land
en omringende landen" aldus Panton.
Van de ondervraagde kinderen bleek 70 procent het met hem eens te
zijn. Zij willen dan ook graag meer over wereldoorlogen op school
leren.
Even voor alle duidelijkheid;
Joseph Goebbels: de minister van propaganda onder het bewind van Adolf
Hitler
Anne Frank: Anne Frank schreef zelf haar dagboek. Nadat zij in het
concentratiekamp Bergen-Belsen om het leven kwam heeft haar vader het
dagboek uitgegeven
Auschwitz: het symbolisch voor de nazi vernietigings- en
concentratiekampen
Adolf Hitler: de nazi leider die de Tweede Wereld Oorlog begon en die
alles in het werk stelde om de Joden uit te roeien
Holocaust: een veel gebruikte term voor de Joden vernietiging. De
letterlijke betekenis is 'verbranding' of 'offer' Joden gebruiken
liever de benaming Shoa (catastrofe)
D-Day: de dag aan te duiden waarop een aanval of operatie gepland was.
Meestal refereert het naar de landing in Normandië op dinsdag 6 juni
1944
Kernbom (of atoombom): de Amerikanen wierpen de atoombom op de Japanse
steden Hiroshima en Nagasaki, augustus 1945, om een einde te maken aan
WOII
Pearl Harbor: op 7 december 1941 viel de Japanse Keizerlijke Marine op
de Amerikaanse marinebasis Pearl Harbor aan, daarmee raakte ook de VS
betrokken bij de WOII
SS: Schutz Staffel, een paramilitaire organisatie die behoorde tot de
Duitse nazi-partij, de NSDAP
Blitzkrieg: het Duitse woord voor 'bliksemoorlog', 'Strategische
Overval' of 'Gemechaniseerde Bewegingsoorlog'
De 'gouden bogen': zijn het logo van Mc Donalds, 's werelds grootste
keten van fastfoodrestaurants
11 november: nationale herdenkingsdag, op deze dag herdenken wij de
overleden militairen
Bron:
- Spits
- mijn oude geschiedenis boeken
LONDEN - Met de kennis van de Tweede Wereldoorlog is het slecht
gesteld bij de jeugd. Wanneer er "Hamas, Hamas alle Joden aan het gas"
of "Ze hadden de verkeerde te pakken stink een Jood," tegen een Joodse
man geroepen word of word dit door de politie, politici of docenten
steevast vergoelijkt met de mededeling dat 'ze niet beter weten'.
Ik heb het de politici en de docenten altijd kwalijk genomen dat die
jongeren blijkbaar dus niet beter weten, naar mijn mening hebben de
'grote mensen' dan een grote fout gemaakt.
Maar niet alleen in Nederland 'weten die jongeren niet beter'.
Erskine, een Britse veteranenorganisatie, heeft laten onderzoeken wat
Britse leerlingen van de oorlogen in de 20e eeuw weten en dat blijkt
niet bijster veel te zijn.
Op de vraag "wie Joseph Goebbels?" gaven Britse kinderen: "Een Jood
die het dagboek van Anne Frank schreef", als antwoord. Zij denken dat
Auschwitz een themapark over de Tweede Wereldoorlog is en dat Adolf
Hitler de bondscoach van het Duitse nationale elftal was.
Verder dachten de kinderen dat "De Holocaust is het feest om het eind
van WOII te vieren", "D-Day staat voor Doomsday" (een science fiction
film uit 2008 onder regie van Neil Marshall), "de kernbom is op Pearl
Harbor gegooid", de afkorting "SS staat voor de Secret Seven" (een
boek van Enid Blyton), "de Blitzkrieg was de opruimactie na afloop van
de oorlog", "de 'gouden bogen' staan symbool van de nationale
herdenkingsdag op 11 november" vervelgens weten zij echter niet wat er
nu eigenlijk op die 11de november herdacht word.
"We zijn geschokt door sommige antwoorden," zei Jim Panton,
bestuurslid van Erskine. "Kinderen zijn de toekomst van ons land en
het is belangrijk dat we hun leren over de geschiedenis van ons land
en omringende landen" aldus Panton.
Van de ondervraagde kinderen bleek 70 procent het met hem eens te
zijn. Zij willen dan ook graag meer over wereldoorlogen op school
leren.
Even voor alle duidelijkheid;
Joseph Goebbels: de minister van propaganda onder het bewind van Adolf
Hitler
Anne Frank: Anne Frank schreef zelf haar dagboek. Nadat zij in het
concentratiekamp Bergen-Belsen om het leven kwam heeft haar vader het
dagboek uitgegeven
Auschwitz: het symbolisch voor de nazi vernietigings- en
concentratiekampen
Adolf Hitler: de nazi leider die de Tweede Wereld Oorlog begon en die
alles in het werk stelde om de Joden uit te roeien
Holocaust: een veel gebruikte term voor de Joden vernietiging. De
letterlijke betekenis is 'verbranding' of 'offer' Joden gebruiken
liever de benaming Shoa (catastrofe)
D-Day: de dag aan te duiden waarop een aanval of operatie gepland was.
Meestal refereert het naar de landing in Normandië op dinsdag 6 juni
1944
Kernbom (of atoombom): de Amerikanen wierpen de atoombom op de Japanse
steden Hiroshima en Nagasaki, augustus 1945, om een einde te maken aan
WOII
Pearl Harbor: op 7 december 1941 viel de Japanse Keizerlijke Marine op
de Amerikaanse marinebasis Pearl Harbor aan, daarmee raakte ook de VS
betrokken bij de WOII
SS: Schutz Staffel, een paramilitaire organisatie die behoorde tot de
Duitse nazi-partij, de NSDAP
Blitzkrieg: het Duitse woord voor 'bliksemoorlog', 'Strategische
Overval' of 'Gemechaniseerde Bewegingsoorlog'
De 'gouden bogen': zijn het logo van Mc Donalds, 's werelds grootste
keten van fastfoodrestaurants
11 november: nationale herdenkingsdag, op deze dag herdenken wij de
overleden militairen
Bron:
- Spits
- mijn oude geschiedenis boeken
Bekijkhetmaar
Nov 11, 2009, 2:47:12 PM11/11/09
to BekijkHetMaar
Hitlers belangrijkste handlanger
Hij was waarschijnlijk de grootste massamoordenaar van nazi-Duitsland.
Heinrich Himmler stond aan het hoofd van de SS, organiseerde de Shoa,
liet zijn mannen zonder pardon executies uitvoeren en aan christenen
had hij een nog grotere hekel dan aan Joden. Toch is er tot op heden
weinig over de architect van de Shoa weinig gesproken.
In vergelijking tot Hitler, Goebbels en Speer bleef de Reichsführer SS
een wat bleke figuur op de achtergrond. De Duitse historicus Peter
Longerich haalt dit nazikopstuk door een geweldige biografie voor het
voetlicht.
Via de dagboeken en brieven van Himmler probeert Longerich de psyche
van hem te doorgronden. Centraal staat de vraag hoe een onbeduidende
en ziekelijke leraarszoon, met soep ogen, een wijkende kin en een
slappe handdruk zich kon ontwikkelen tot de machtigste nazi op Hitler
na.
In normale tijden zou niemand ooit van de landbouwdeskundige gehoord
hebben. Maar het waren geen normale tijden de turbulente jaren, in de
eerste 45 jaar van de twintigste eeuw, boden de zonderlinge Himmler de
mogelijkheid dat hij kon opklimmen tot Reichsführer SS, tot de meest
gevreesde man van Europa, tot Adolf Hitlers belangrijkste handlanger.
Longerich vermoedt dat Himmlers opportunisme en mentale flexibiliteit
een belangrijke rol in zijn loopbaan hebben gespeeld. Waarschijnlijk
was hij ook gewoon de juiste man op de juiste plek. Daarbij kan de
carrière van Himmler niet los worden gezien van de SS, de organisatie
die hij gestalte gaf. Himmler wist een groep lijfwachten rond Hitler
te veranderen in een de meest efficiënte en gevreesde legereenheden
van Europa, de Waffen-SS.
Waarom de rechterhand van Hitler zich ontwikkelde tot een menselijk
monster is overigens nog steeds niet duidelijk. Op 7 oktober 1900 zag
hij het levenslicht, zijn vader was gymnasiumleraar in München en
samen met zijn oudere broer was hij vaak in de rooms-katholiek te
zien.
Als Heinrich vijf jaar is, komt er nog een broertje bij: "Heinrich
bevond zich nu in de gecompliceerde positie van de middelste zoon,
ingeklemd tussen de hem in alles overtreffende grote broer en het
behoedzaam rekening houden met de kleine Ernst. In deze situatie waren
ziekten niet alleen een tijd van lijden, maar ook een mogelijkheid
weer meer aandacht van zijn ouders te krijgen. Mogelijk liggen hier de
wortels voor zijn latere psychosomatische kwalen."
Als kind is Heinrich niet alleen ziekelijk, maar ook aanhankelijk,
gezeglijk en intelligent. Later vallen nog andere karaktertrekken op.
Hij is pedant, bemoeizuchtig, contactgestoord en seksueel geremd.
Als 16 jarige knaap meldt Himmler zich aan bij het leger om mee te
vechten tijdens de Eerste Wereldoorlog. Maar omdat hij te jong is, mag
hij niet naar het front. Himmler zal het ontbreken van frontervaring
later compenseren met wat hij voor een strikt militaire levenshouding
en gedragscode houdt.
De nederlaag van Duitsland in de Eerste Wereldoorlog drijft Himmler in
de armen van de nazi’s, die op dat moment nog niet meer dan een
extremistische splintergroepering vormen. Himmler werkt eerst op de
propaganda-afdeling, later bij de Schutzstaffel, ofwel de SS, die
aanvankelijk dient als lijfwacht van de nazileiding en ordebewakers
bij nazi-evenementen.
Via de SS weet Himmler zich op te werken. Uiteindelijk wordt hij na
Hitler de machtigste man in het Derde Rijk. Zijn naam is onlosmakelijk
verbonden met de concentratie- en vernietigingskampen. Het levert hem
de bijnaam ”architect van de Holocaust” op.
Bij de vernietiging van de Joden kent Himmler geen enkele scrupule:
"Bent u een Jood?" vraagt Himmler bij een bezoek aan het Oostfront aan
een Russische gevangene met opvallend blonde haren.
"Ja”, zegt de man.
"Beide ouders zijn Jood?”
"Ja”, zegt de arme man.
"Hebt u niemand in uw familie die geen Jood was?”
"Nee.”
"Dan kan ik u ook niet helpen.”
De man wordt doodgeschoten. Dit is typisch Himmler.
Van zijn mannen verwacht hij dat ze net zo meedogenloos zijn. Himmler
beveelt de SS-cavaleristen in Wit-Rusland de Joodse mannen neer te
schieten en de Joodse vrouwen in het moeras te drijven. Het tweede SS-
cavalerieregiment antwoordt: "Vrouwen en kinderen in het moeras
drijven heeft niet het verwachte resultaat, want de moerassen zijn
niet zo diep dat ze kunnen verdrinken.” Natuurlijk moeten ze
desondanks sterven.
Bij sommige SS’ers protesteert het lichaam tegen de gruweldaden die ze
uitvoeren. Ze hebben last van depressies, maagklachten en
zenuwinzinkingen. 'Oostfrontkolder' noemen de mannen de gevolgen van
de misdaden. De SS richt in Karlsbad een speciaal sanatorium in waar
de mannen weer op verhaal kunnen komen. Himmler beveelt de mannen
toast te eten en af te zien van aardappelen. Zo blijven zijn mannen
fit voor de massa vernietioging van de Joden.
Bizar is dat de meedogenloze Himmler in 1943, bij zijn bekende
toespraak in Posen zegt dat men "eerlijk, fatsoenlijk, trouw en
kameraadschappelijk tegenover mensen van ons eigen bloed dient te zijn
en verder tegenover niemand." Joden zijn in zijn ogen 'mensendieren'.
Fatsoen tegenover mensendieren is geen moreel gebod, aldus Himmler.
Dit is een van de gruwelijke vondsten van Longerich: de
Jodenvervolging was voor Himmler 'slechts uitgangspunt' voor verdere
gigantische misdaden met miljoenen slachtoffers waartoe het gekomen
zou zijn als de geallieerden het naziregime niet ten val brengen.
In Himmlers gedachtewereld is er geen plaats voor Joden, maar evenmin
voor Slaven, homoseksuelen, gehandicapten en (protestands-)christenen.
Tegenover de buitenwereld probeert Himmler de indruk te wekken dat de
SS neutraal tegenover confessionele vraagstukken staat. In kleine
kring laat hij een geheel ander geluid horen. Het christendom is in
zijn ogen "een pervers en levensvreemd wereldbeeld.” Himmler noemt het
christendom "de vernietiger van alle volken” en "de grootste pest ons
in de geschiedenis is overkomen.”
Longerich: "Aan Himmlers anticommunisme en antisemitisme bestaat geen
twijfel, en beide tegenstanders wil hij zonder mededogen uit de wereld
helpen. Maar in wezen interesseert het christendom hem veel meer: de
confrontatie met het christendom heeft voor hem een regelrecht
existentiële betekenis en door de bestrijding van de christenen te
verbinden met het idee van het herstel van de verdwenen wereld van
Germanië, heeft hij een levenstaak gevonden.”
Aan Himmlers levenswerk komt een einde als Stalins Rode Leger de
NAZI's uit Rusland verdrijft. Als Hitler-Duitsland eind april 1945
bijna is verslagen wil Himmler met de westerse geallieerden
onderhandelen over de capitulatie van Duitsland. Engeland en Amerika
gaan echter niet op zijn avances in en Hitler, die van zijn stappen
hoort, ontneemt Himmler al zijn functies.
Himmler pleegt, net als Hitler gedaan zou hebben, zelfmoord wanneer
blijkt dat de NAZI's verslagen zijn.
”Heinrich Himmler”
Schrijver: Peter Longerich
Uitgeveri": De Bezige Bij, Amsterdam
ISBN: 978 90 234 2869 5
991 blz.
€ 59,50.
Hij was waarschijnlijk de grootste massamoordenaar van nazi-Duitsland.
Heinrich Himmler stond aan het hoofd van de SS, organiseerde de Shoa,
liet zijn mannen zonder pardon executies uitvoeren en aan christenen
had hij een nog grotere hekel dan aan Joden. Toch is er tot op heden
weinig over de architect van de Shoa weinig gesproken.
In vergelijking tot Hitler, Goebbels en Speer bleef de Reichsführer SS
een wat bleke figuur op de achtergrond. De Duitse historicus Peter
Longerich haalt dit nazikopstuk door een geweldige biografie voor het
voetlicht.
Via de dagboeken en brieven van Himmler probeert Longerich de psyche
van hem te doorgronden. Centraal staat de vraag hoe een onbeduidende
en ziekelijke leraarszoon, met soep ogen, een wijkende kin en een
slappe handdruk zich kon ontwikkelen tot de machtigste nazi op Hitler
na.
In normale tijden zou niemand ooit van de landbouwdeskundige gehoord
hebben. Maar het waren geen normale tijden de turbulente jaren, in de
eerste 45 jaar van de twintigste eeuw, boden de zonderlinge Himmler de
mogelijkheid dat hij kon opklimmen tot Reichsführer SS, tot de meest
gevreesde man van Europa, tot Adolf Hitlers belangrijkste handlanger.
Longerich vermoedt dat Himmlers opportunisme en mentale flexibiliteit
een belangrijke rol in zijn loopbaan hebben gespeeld. Waarschijnlijk
was hij ook gewoon de juiste man op de juiste plek. Daarbij kan de
carrière van Himmler niet los worden gezien van de SS, de organisatie
die hij gestalte gaf. Himmler wist een groep lijfwachten rond Hitler
te veranderen in een de meest efficiënte en gevreesde legereenheden
van Europa, de Waffen-SS.
Waarom de rechterhand van Hitler zich ontwikkelde tot een menselijk
monster is overigens nog steeds niet duidelijk. Op 7 oktober 1900 zag
hij het levenslicht, zijn vader was gymnasiumleraar in München en
samen met zijn oudere broer was hij vaak in de rooms-katholiek te
zien.
Als Heinrich vijf jaar is, komt er nog een broertje bij: "Heinrich
bevond zich nu in de gecompliceerde positie van de middelste zoon,
ingeklemd tussen de hem in alles overtreffende grote broer en het
behoedzaam rekening houden met de kleine Ernst. In deze situatie waren
ziekten niet alleen een tijd van lijden, maar ook een mogelijkheid
weer meer aandacht van zijn ouders te krijgen. Mogelijk liggen hier de
wortels voor zijn latere psychosomatische kwalen."
Als kind is Heinrich niet alleen ziekelijk, maar ook aanhankelijk,
gezeglijk en intelligent. Later vallen nog andere karaktertrekken op.
Hij is pedant, bemoeizuchtig, contactgestoord en seksueel geremd.
Als 16 jarige knaap meldt Himmler zich aan bij het leger om mee te
vechten tijdens de Eerste Wereldoorlog. Maar omdat hij te jong is, mag
hij niet naar het front. Himmler zal het ontbreken van frontervaring
later compenseren met wat hij voor een strikt militaire levenshouding
en gedragscode houdt.
De nederlaag van Duitsland in de Eerste Wereldoorlog drijft Himmler in
de armen van de nazi’s, die op dat moment nog niet meer dan een
extremistische splintergroepering vormen. Himmler werkt eerst op de
propaganda-afdeling, later bij de Schutzstaffel, ofwel de SS, die
aanvankelijk dient als lijfwacht van de nazileiding en ordebewakers
bij nazi-evenementen.
Via de SS weet Himmler zich op te werken. Uiteindelijk wordt hij na
Hitler de machtigste man in het Derde Rijk. Zijn naam is onlosmakelijk
verbonden met de concentratie- en vernietigingskampen. Het levert hem
de bijnaam ”architect van de Holocaust” op.
Bij de vernietiging van de Joden kent Himmler geen enkele scrupule:
"Bent u een Jood?" vraagt Himmler bij een bezoek aan het Oostfront aan
een Russische gevangene met opvallend blonde haren.
"Ja”, zegt de man.
"Beide ouders zijn Jood?”
"Ja”, zegt de arme man.
"Hebt u niemand in uw familie die geen Jood was?”
"Nee.”
"Dan kan ik u ook niet helpen.”
De man wordt doodgeschoten. Dit is typisch Himmler.
Van zijn mannen verwacht hij dat ze net zo meedogenloos zijn. Himmler
beveelt de SS-cavaleristen in Wit-Rusland de Joodse mannen neer te
schieten en de Joodse vrouwen in het moeras te drijven. Het tweede SS-
cavalerieregiment antwoordt: "Vrouwen en kinderen in het moeras
drijven heeft niet het verwachte resultaat, want de moerassen zijn
niet zo diep dat ze kunnen verdrinken.” Natuurlijk moeten ze
desondanks sterven.
Bij sommige SS’ers protesteert het lichaam tegen de gruweldaden die ze
uitvoeren. Ze hebben last van depressies, maagklachten en
zenuwinzinkingen. 'Oostfrontkolder' noemen de mannen de gevolgen van
de misdaden. De SS richt in Karlsbad een speciaal sanatorium in waar
de mannen weer op verhaal kunnen komen. Himmler beveelt de mannen
toast te eten en af te zien van aardappelen. Zo blijven zijn mannen
fit voor de massa vernietioging van de Joden.
Bizar is dat de meedogenloze Himmler in 1943, bij zijn bekende
toespraak in Posen zegt dat men "eerlijk, fatsoenlijk, trouw en
kameraadschappelijk tegenover mensen van ons eigen bloed dient te zijn
en verder tegenover niemand." Joden zijn in zijn ogen 'mensendieren'.
Fatsoen tegenover mensendieren is geen moreel gebod, aldus Himmler.
Dit is een van de gruwelijke vondsten van Longerich: de
Jodenvervolging was voor Himmler 'slechts uitgangspunt' voor verdere
gigantische misdaden met miljoenen slachtoffers waartoe het gekomen
zou zijn als de geallieerden het naziregime niet ten val brengen.
In Himmlers gedachtewereld is er geen plaats voor Joden, maar evenmin
voor Slaven, homoseksuelen, gehandicapten en (protestands-)christenen.
Tegenover de buitenwereld probeert Himmler de indruk te wekken dat de
SS neutraal tegenover confessionele vraagstukken staat. In kleine
kring laat hij een geheel ander geluid horen. Het christendom is in
zijn ogen "een pervers en levensvreemd wereldbeeld.” Himmler noemt het
christendom "de vernietiger van alle volken” en "de grootste pest ons
in de geschiedenis is overkomen.”
Longerich: "Aan Himmlers anticommunisme en antisemitisme bestaat geen
twijfel, en beide tegenstanders wil hij zonder mededogen uit de wereld
helpen. Maar in wezen interesseert het christendom hem veel meer: de
confrontatie met het christendom heeft voor hem een regelrecht
existentiële betekenis en door de bestrijding van de christenen te
verbinden met het idee van het herstel van de verdwenen wereld van
Germanië, heeft hij een levenstaak gevonden.”
Aan Himmlers levenswerk komt een einde als Stalins Rode Leger de
NAZI's uit Rusland verdrijft. Als Hitler-Duitsland eind april 1945
bijna is verslagen wil Himmler met de westerse geallieerden
onderhandelen over de capitulatie van Duitsland. Engeland en Amerika
gaan echter niet op zijn avances in en Hitler, die van zijn stappen
hoort, ontneemt Himmler al zijn functies.
Himmler pleegt, net als Hitler gedaan zou hebben, zelfmoord wanneer
blijkt dat de NAZI's verslagen zijn.
”Heinrich Himmler”
Schrijver: Peter Longerich
Uitgeveri": De Bezige Bij, Amsterdam
ISBN: 978 90 234 2869 5
991 blz.
€ 59,50.
Bekijkhetmaar
Nov 30, 2009, 1:54:40 AM11/30/09
to BekijkHetMaar
Proces Demjanjuk kan tot meer zaken leiden
AMSTERDAM - John Demjanjuk wordt medeplichtigheid verweten aan de
moord op 27.900 mensen in het nazi-concentratiekamp Sobibor. Dat is
zacht uitgedrukt niet niks, maar toch is het opmerkelijk dat de 89-
jarige Demjanjuk wordt berecht. Het is namelijk voor het eerst dat een
persoon die zo laaggeplaatst was -de Oekraïner was zelf
krijgsgevangene en was aangesteld als Kamp Politzei (KaPo)- voor de
rechter moet verschijnen voor oorlogsmisdaden, begaan in de Tweede
Wereldoorlog. Zijn eventuele veroordeling kan betekenen dat andere
laaggeplaatste ex-nazi's ook vervolgd gaan worden voor hun aandeel in
de Shoa.
Bij zijn eerdere berechting, in de jaren '80 in Israël, werd Demjanjuk
ervan beschuldigd 'Ivan de Verschrikkelijke' te zijn, een van de meest
gevreesde bewakers van het vernietigingskamp Treblinka. Nadat hij
jaren had geprobeerd dit te voorkomen werd de Demjanjuk in 1986 door
de Verenigde Staten uitgeleverd aan Israël. Al in 1981 had de VS, waar
hij sinds 1952 woonde, hem zijn Amerikaanse paspoort afgenomen.
Na een lang proces werd hij in 1988 ter dood veroordeeld, maar dat
vonnis werd vijf jaar later in hoger beroep vernietigd toen bleek dat
de herkenning door overlevenden van Treblinka als onbetrouwbaar moest
worden beschouwd. Demjanjuk zou het slachtoffer zijn van
identiteitsverwisseling, deze 'Ivan de Verschrikkelijke' martelde niet
in Treblinka (maar wel in Sobibor en Maidanek). Na zijn vrijspraak in
1993 keerde hij terug naar de VS en vijf jaar later kreeg hij zijn
Amerikaanse staatsburgerschap terug. In 1999 werd hij echter opnieuw
aangeklaagd, nu wel voor zijn aandeel in de twee andere
vernietigingskampen. Nadat een rechter had geoordeeld dat vaststond
dat hij bewaker was geweest in Sobibor werd hem in 2004 opnieuw zijn
Amerikaanse paspoort afgenomen en in mei van dit jaar werd hij
uitgeleverd aan Duitsland, waar hij inmiddels was aangeklaagd voor
zijn rol in Sobibor.
Demjanjuk houdt vol dat hij een slachtoffer van de nazi's was. Hij zou
hebben gediend in het Sovjet-leger en als krijgsgevangene in Duitsland
zijn beland, waar hij onder verschrikkelijke omstandigheden in
verschillende kampen vastzat. Volgens het Duitse openbaar ministerie
meldde hij zich als krijgsgevangene vrijwillig aan bij de SS, waarna
hij als bewaker in Sobibor terechtkwam, in het door de nazi's bezette
Polen.
Nazi-jager Efraim Zuroff, directeur van het Simon Wiesenthalcentrum,
ziet de rechtszaak tegen Demjanjuk als een positieve wijziging in het
Duitse vervolgingsbeleid ten opzichte van ex-nazi's.
Direct na de oorlog werden nazi-kopstukken als Hermann Göring berecht
door oorlogstribunalen die waren opgezet door de Geallieerden. De
vervolging van lagergeplaatste nazi's werd uiteindelijk een zaak van
de Duitse justitie. Veel van deze door Duitsland gevoerde rechtszaken
resulteerden in lage straffen of vrijspraak. Vaak betrof het personen
die meer verantwoordelijkheid droegen dan Demjanjuk gedaan zou hebben.
Demjanjuk zou hebben gediend als KaPo en later zelfs als Wachmann
[bewaker] de laagste rang onder de 'Hilfswillige' [vrijwilligers] die
ondergeschikt waren aan de Duitse SS'ers. Karl Streibel bijvoorbeeld,
de commandant van het SS-trainingskamp waar Demjanjuk werd opgeleid,
werd in 1976 vrijgesproken omdat de rechters het niet bewezen achtten
dat hij wist waarvoor de door hem opgeleide bewakers werden ingezet.
De huidige rechters, opgegroeid in de jaren '50 en '60, geven in zaken
tegen verdachten van nazi-oorlogsmisdaden blijk van een andere
opstelling dan hun voorgangers. In augustus bevond de rechtbank die
ook Demjanjuk gaat berechten de voormalige nazi-officier Josef
Scheungraber schuldig aan de in 1944 in Italië gepleegde moord op tien
burgers, hoewel niemand kon getuigen dat hij daartoe opdracht had
gegeven. Ook in de zaak tegen Demjanjuk ontbreekt het aan ooggetuigen.
De aanklagers redeneren echter dat als vaststaat dat Demjanjuk als
bewaker in Sobibor diende, dat automatisch inhoudt dat hij onderdeel
vormde van de moordmachinerie.
"Aan het begin van de jaren '50 zijn er zeker fouten gemaakt en in
sommige gevallen zat daar mogelijk een agenda achter," zegt Kurt
Schrimm, hoofd van de afdeling van het Duitse OM die misdaden uit de
nazi-tijd onderzoekt. "Men moet bedenken dat onze afdeling zich na
haar oprichting in 1958 op totaal onontgonnen terrein begaf. Het is
uniek dat een volk tientallen jaren zijn eigen misdaden vervolgt en we
leren nog steeds bij."
Volgens zijn familie wordt Demjanjuk vervolgd onder druk van 'de
Joodse lobby' (waarmee zij in dit geval het Simon Wiesenthalcentrum en
het Amerikaanse ministerie van justitie mee aan duiden). "Ik denk dat
het proces hoe dan ook wordt doorgezet, vanwege het mediacircus en om
aan te tonen dat Duitsland er alles aan doet om zogenoemde nazi-
oorlogsmisdadigers op te pakken en te vervolgen," zegt John Demjanjuk
junior. Hij voegde eraan toe dat zijn vader aan een botziekte lijdt en
mogelijk nog maar een paar maanden te leven heeft. Eerder beriep de
kamp beul zich ook al op ziektes. Eerst zou hij niet kunnen lopen maar
moest dit rectificeren nadat op video werd aangetoond dat hij naar
zijn auto liep om er vervolgens in weg te rijden, alsof er niets aan
de hand was. Daarna deed hij overkomen dat hij zwaar hart patiënt was,
maar een onderzoek door artsen kon zijn bewering niet ondersteunen.
Schrimm zegt dat er pas in 2008 voldoende bewijs was om een rechtszaak
te beginnen. Dat was nadat er lijsten waren gevonden met de namen van
Joden, die in de periode dat Demjanjuk er had gewerkt, naar Sobibor
werden getransporteerd. Het Openbaar Menisterie (OM) kan volgens hem
niet anders dan de rechtszaak doorzetten.
"Natuurlijk is het moeilijk om mannen aan te pakken die bijna 90
zijn," zegt Schrimm. "Maar er is geen twijfel mogelijk: in 1979
schafte het parlement de verjaring voor moord af en ik zie geen reden
dit geval anders te behandelen."
Demjanjuk houdt vol dat hij nooit in Sobibor is geweest en betwist de
authenticiteit van een van de belangrijkste bewijsstukken: een SS-
identiteitskaart van Demjanjuk waarop staat dat hij in Sobibor werkt.
Hij zegt opnieuw het slachtoffer te zijn van identiteitsverwisseling.
Thomas Blatt, een Sobibor-overlevende wiens moeder, vader en broer in
april 1943 direct na aankomst in het kamp werden vermoord, zal in
München getuigen, maar weet zeker dat hij Demjanjuk niet meer zal
kunnen herkennen. "Demjanjuk die hooguit 25 jaar was toen de oorlog
eindigde is in die tijd enorm veranderd, het zou een wonder zijn
wanneer ik hem na al die jaren nog zou herkennen," zei de 82-jarige
Blatt. "Ik kan me de gezichten van mijn ouders niet eens meer
herinneren. Hoe zou ik me hem dan kunnen herinneren?" Toch wil hij de
rechters graag vertellen over de bewakers in het kamp, die hij uit de
gaskamers zag terugkeren met bloed aan hun laarzen van Joden die zij
hadden afgeslacht omdat deze Joden zich niet 'als lammeren naar de
slachtbank af hadden laten voeren'.
"Dat is wat ik kan vertellen, alleen wat de groep deed. Het waren geen
gewone bewakers. Het waren moordenaars."
Een deel van de door het OM aangevoerde bewijzen tegen Demjanjuk is
afkomstig uit verklaringen die worden toegeschreven aan Ignat
Daniltsjenko, een inmiddels overleden Oekraïner die ooit in het
Sovjetleger diende en na de oorlog wegens hulp aan de nazi's naar
Siberië werd verbannen. In 1979 zei hij tegen de KGB dat hij met
Demjanjuk in Sobibor had gediend en dat Demjanjuk net als alle
bewakers in het vernietigingskamp deelnam aan de massamoord op Joden.
Demjanjuk wordt berecht in München. Zijn rechtszaak begint maandag.
Als hij schuldig wordt bevonden kan hij vijftien jaar gevangenisstraf
krijgen, mogelijk met aftrek van de zeven jaar die hij al in Israël
gevangen heeft gezeten. Als hij wordt vrijgesproken moet hij
waarschijnlijk in Duitsland blijven, aangezien hij zijn Amerikaanse
paspoort kwijt is.
Mijn vader krijgt geen eerlijke kans meent Demjanjuk
junior."Gerechtigheid in deze zaak is niet mogelijk, wat de uitkomst
ook is." Dat er voor de Joden in de nazi kampen zelfs geen ruimte was
voor een proces, omdat Jood zijn al een misdaad op zich was in de ogen
van de nazi's, laat hem koud.
Bron:
- Associated Press
- Reuters
--------------------------------------------------------------------------------
Alles ging aan flarden
AMSTERDAM - "Ik hoop vurig dat alles wat ik hierin heb geschreven nog
eens de buitenwereld zal bereiken," schrijft de 32 jarige naaister
Klaartje de Zwarte-Walvisch in 1943. Haar laatste wens komt na 66 jaar
eindelijk uit. De ontdekking en publicatie van een recent ontdekt
dagboek uit de Tweede Wereldoorlog toont een nieuw, uniek en
persoonlijk perspectief op de verschrikkingen van de deportatie van de
Joden.
Op 22 maart 1943 sleurt een Jodenjager Klaartje de Zwarte-Walvisch en
haar man Joseph uit hun woning in de Tweede Oosterparkstraat in
Amsterdam. Hij brengt ze naar de Hollandse Schouwburg, die dienst doet
als verzamelplaats. Na een verblijf in Kamp Vught wordt Klaartje
verplaatst naar Westerbork; ze wordt in de gaskamers van Sobibor
vermoord.
Klaartje schrijft in die periode twee schriftjes en twee blocnotes
vol. Ze verbergt de boekjes al die tijd in de voering van haar tas.
Vlak voor haar deportatie naar Sobibor geeft ze het werk aan haar
zwager, die het jarenlang thuis bewaart. Via zijn dochter - die niet
weet dat het van haar tante afkomstig is - komen de dagboeken in het
archief van het Joods Historisch Museum.
Daar ligt het vijf jaar stof te vangen, totdat het in de handen wordt
gedrukt van researchers van tv-programma De oorlog. De redactie raakt
onder de indruk van de dagboekinhoud en gaat op zoek naar de
identiteit van de anonieme schrijfster. Omdat Klaartje expliciet de
verjaardag van haar zusje noemt, weet het tv-programma via
transportlijsten en het slachtofferregister de naam van Klaartje te
achterhalen en kan haar dagboek, met de titel "Alles ging aan
flarden", is gepubliceerd.
Volgens Ad van Liempt, eindredacteur van "De oorlog", is het werk van
Klaartje uniek omdat er slechts een handvol dagboeken zijn die het
leven vanuit een kamp beschrijven. Daarnaast roemt hij haar directe,
emotionele stijl: "Ze observeert heel goed. Het is alsof je er zelf
bij bent. Het is niet alleen wat ze beschrijft, maar ook hoe."
Als voorbeeld noemt Van Liempt Klaartjes beschrijving van een
kindertransport, begin juni 1943. "Zoals men wel eens onwillekeurig
een stukje papier versnippert, zo werden harten en zielen verscheurd
en uit elkaar gerukt. Alles ging aan flarden. Alles werd vertrapt,"
schrijft ze over die ontluisterende gebeurtenis, waar vaders en
moeders meedogenloos van hun kinderen worden gescheiden.
Volgens directeur van het Joods Historisch Museum, Joël Cahen, liggen
er nog talloze documenten te wachten op publicatie. Wekelijks ontvangt
hij mensen met oude dagboeken, foto's en documenten. "We kunnen niet
alles onderzoeken. Het is te veel. Wat je nodig hebt, is een motor. Ad
van Liempt en zijn programma leveren die nu."
Dat juist dit boek wordt gepubliceerd, heeft volgens hem ook te maken
met de tijd: "Het is eenvoudig opgeschreven; geen literatuur, maar
heel direct. De derde generatie wil precies weten hoe het toen was,
zonder opsmuk. Veertig jaar geleden was dit nooit gepubliceerd, de
tijd is nu rijp."
Alles ging aan flarden
Het oorlogsdagboek van Klaartje de Zwarte-Walvisch,
Uitgeverij Balans
Verschijningsdatum: november 2009
Gebonden; aantal pagina's 256
ISBN 10: 9460032184
17,95 euro.
--------------------------------------------------------------------------------
Nazi verdachte trots op zijn SS-verleden
TEL AVIV - Heinrich Boere (88), die zaterdag voor de rechter moest
verschijnen wegens moord op drie Nederlanders in de Tweede
Wereldoorlog, zei vrijdag trots te zijn op zijn keuze om voor de
nazi's te vechten.
Voor het eerst sinds einde oktober verbrak hij zijn stilzwijgen.
De voormalige SS’er Heinrich Boere moet zich na 65 jaar verantwoorden
voor de moord op drie burgers: Fritz Bicknese uit Breda en Teun de
Groot en Frans Kusters uit Voorschoten.
Boere, zoon van een Nederlandse vader en een Duitse moeder, was lid
van het SS-Sonderkommando Feldmeijer, dat van september ’43 tot
september ’44 ruim vijftig Nederlanders vermoordde als represaille
voor aanslagen van het verzet.
Boere zei dat hij zich nog herinnerde dat zijn moeder hem in de nacht
van mei 1940 wakker maakte en vertelde dat Duitsland zijn woonplaats
binnenvielen. Hij keer uit het raam en zag de Stuka-duikbommenwerpers
over vliegen. In plaats van angst te voelen voor de Duitse bommen was,
net als de rest van zijn familie, blij nu de aanval was ingezet op
Holland.
Ze [zijn moeder] zei: "Ze komen, alles zal nu beter zijn," vertelde
hij de rechter. Hij spreken geanimeerd tegen het panel van rechters.
"En het was beter," voegde hij er later aan toe.
Ulrich Maass, nazi-jager, zegt blij te zijn dat de moordenaar die hij
jaren achtervolgde eindelijk voor het gerecht moest verschijnen.
Maass, officier van justitie te Dortmund en hoofd van het Schwerpunkt-
Staatsanwaltschaft für NS-Verbrechen, hield voor de rechtbank van Aken
zijn openingspleidooi in waarschijnlijk het laatste proces tegen een
Nederlandse oorlogsmisdadiger uit de Tweede Wereldoorlog.
Aan het begin van dit jaar zag het er weinig rooskleurig uit voor
Maass. Boere leek hem na jarenlang juridisch gesteggel door de vingers
te zijn geglipt. De rechtbank in Aken besloot op 7 januari dat hij
lichamelijk niet meer in staat was een proces te doorstaan. Maar het
hof in Keulen en daarna het Constitutionele Hof in Karlsruhe
verwierpen die beslissing. Boere is niet ziek genoeg om aan vervolging
te ontkomen, oordeelden Duitslands hoogste rechters. Maass: "Ik heb de
zaak goed kunnen voorbereiden. De strafeis wordt levenslang."
Voor zijn deelname aan de zogenoemde Silbertanne-moorden werd Boere in
Nederland in 1949, bij verstek, ter dood veroordeeld. Hij was in 1947
uit Nederlandse gevangenschap ontsnapt en naar Duitsland gevlucht.
Omdat hij een Duitse moeder had, kon hij er het staatsburgerschap
krijgen. Aangezien Duitsland geen eigen burgers uitlevert, had de
Nederlandse justitie het nakijken. Dat Boeres doodstraf werd omgezet
in levenslang was een formaliteit.
Documentairemaker Rob van Olm spoorde de Nederlandse SS’er in 2000 op
in Aken. In zijn film, uitgezonden door de NPS, toonde Boere geen
berouw. "Ik voel me niet schuldig. Daarom heb ik er altijd voor
gezorgd dat ze me niet te pakken kregen." Hij had twee jaar gediend
aan het Oostfront. "Wij aten onze boterhammen zittend op de lijken van
de Russen. Ik zag de verzetsstrijders als vijanden." Dit optreden
bracht zijn zaak opnieuw onder de aandacht van justitie, de
Nederlandse en Duitse.
Maass ging met het Nederlandse strafdossier uit 1949 naar de rechtbank
in Boeres woonplaats Aken. Die nam het Nederlandse oordeel over, maar
in hoger beroep besloot het hof in Keulen in 2007 dat het dossier
waardeloos was, omdat de SS’er indertijd niet door een advocaat
verdedigd was. Daarom moet Maass nu in dertien zittingsdagen de zaak
helemaal opnieuw opbouwen.
Hij verwacht geen onoverkomelijke problemen. "Boere heeft immers
bekend. Het is aan mij om te bewijzen dat de moorden heimtückisch
(boosaardig) waren. Anders zijn ze verjaard. Daarnaast moet ik
aantonen dat er geen sprake was van Befehlsnotstand: de situatie
waarin het niet opvolgen van een bevel de weigeraar in levensgevaar
brengt. Vroeger hebben veel oorlogsmisdadigers zich achter dat excuus
verscholen, maar de tijden zijn veranderd. De rechter accepteert dat
niet zomaar meer."
In processen tegen oorlogsmisdadigers kunnen in Duitsland
(familieleden van) slachtoffers zich als Nebenklager aanmelden. Zij
hebben het recht bewijs aan te leveren en de verdachte te bevragen.
Nebenklager Teun de Groot uit Heiloo zal morgen op de eerste rij
zitten, op een plek die hem het beste uitzicht biedt op Boere, de man
die op 3 september 1944 zijn vader vermoordde.
De Groot was 11 toen hij zijn vader, Teun senior, verloor. "De
kinderen waren niet in huis toen het gebeurde," vertelt hij. "Mijn
moeder lag voor een kleine operatie in het ziekenhuis, dus we
logeerden bij ooms en tantes. Ik herinner me nog goed dat mijn oom met
me kwam praten. Er was iets ergs gebeurd, zei hij. Ik vroeg eerst of
het om mijn moeder ging, want ik was zó dol op mijn vader. Het idee
dat er iets met hem aan de hand was, wilde ik niet eens toelaten in
mijn hoofd. Maar het was dus wel mijn vader; hij was vermoord,
doodgeschoten in ons huis."
Teun de Groot senior was actief in de onderduikershulp, maar daarom
werd hij niet vermoord, weet zijn zoon. "Als de Duitsers dat hadden
geweten, hadden ze hem al lang opgepakt. Nee, het ging erom dat hij
bekend stond als fel anti-Duits. De NSB had al eens gedemonstreerd
voor zijn fietsenmakerszaak. Op hun spandoeken stond: ‘Hier heerst de
Engelse ziekte’. De nazi’s wilden een signaal afgeven: aanslagen van
het verzet zouden met grof geweld vergolden worden."
Na de oorlog vernam De Groot nog wel dat Boere bij verstek veroordeeld
werd, maar tot 2000 hoorde hij niets meer hem. Boeres optreden in de
NPS-documentaire maakte hem erg boos. "Hij toonde geen greintje
berouw. Ik hoop dat hij tot levenslang veroordeeld wordt. Levenslang
met rente, voor elke dag dat hij zich aan de gerechtigheid onttrokken
heeft."
De Groot wordt behalve door een advocaat ook bijgestaan door
historicus Stephan Stracke, van de actiegroep Angreifbare
Traditionspflege (dubieuze traditiekoestering). Stracke, gepromoveerd
op de naoorlogse behandeling van nazimisdadigers, vindt het een grof
schandaal dat Boere nu pas terechtstaat. Hij is niet onder de indruk
van de inspanningen van de Duitse justitie de afgelopen jaren. "Nu er
nog maar een paar van deze misdadigers over zijn, worden ze opeens
berecht. Als justitie daar een decennium geleden mee was begonnen,
hadden het er honderden kunnen zijn. Maar al die oude nazi’s zijn in
Duitsland lang uit de wind gehouden. De mensen op invloedrijke
posities die hun de hand boven het hoofd hielden, zijn nu eindelijk
verdwenen. Maar er zijn ondertussen veel mensen aan de gerechtigheid
ontsnapt. Heinrich Boere gaat gelukkig zijn verdiende loon nog
krijgen."
Bij het proces liet de nazi beul een verklaring van 25 pagina's
voorlezen. Conclusie: een mix van overtuiging en armoede zorgde ervoor
dat hij er trots op was in de oorlog bij de moordbende van de SS aan
de slag te gaan.
Boere stelde onder meer dat hij nooit met een geweer had geschoten
toen hij dienst deed aan het Oostfront. De aanklagers trokken deze
bewering in twijfel. "Boere was lid van de SS-divisie Wiking, werkte
twee jaar als grenadier bij de artillerie. Hij zei dat hij in het
vroegere Lemberg, in de Oekraïne, was geweest. Daar hebben
afschuwelijke slachtingen plaatsgevonden," aldus advocaat Wolfgang
Heijermann.
De Keulse zegsman van Nederlandse nabestaanden legde de vinger ook op
andere ongerijmdheden in het betoog van Boere. "Na de oorlog
verklaarde Boere in de verhoren met de Nederlandse politie dat hij in
1943 een baantje in Maastricht kreeg. Nu zegt hij dat hij direct van
de veldtocht in Rusland bij het Nederlandse SS-doodseskader
'Feldmeijer' kwam. Dat klopt niet."
Volgens Heijermann was Boere uit overtuiging bij de SS. "En voor hem
was het mooi meegenomen dat hij opeens meer verdiende." Boere
verklaarde gisteren trots te zijn dat hij van honderd jongens was
uitgekozen om bij de SS te komen. In 1940 kreeg hij in München zijn
'opleiding'. Zijn beste vriend in het bejaardentehuis in Eschweiler is
ook SS'er geweest.
Bij het monsterproces van Neurenberg in 1946 tegen hoge nazi's werd de
SS als 'terroristische organisatie' gebrandmerkt. Enig woord van spijt
klonk gisteren niet bij Boere. Aanstaande dinsdag zal de aangeklaagde
persoonlijk op de moorden op drie Nederlanders ingaan" aldus advocaat
Gordon Christiansen" de zegsman van Boere. In 1944 was Boere lid van
het doodseskader dat Fritz Bicknese" Teun de Groot en Frans Kusters om
het leven bracht.
Bron:
- Jerusalem Post
- NRC-Handelsblad
- RD
--------------------------------------------------------------------------------
Nieuw Shoa museum in kibboets Givat Chaviva
JERUZALEM - Er is een nieuw Shoa museum gevestigd in kibboets Givat
Chaviva. De nadruk ligt op de opstand van Joodse jongeren.
Ook is er aandacht voor onbekende opstand van gewone burgers. Het
museum is vernoemd naar de leider van de opstand in het Getto van
Warschau, Mordechai Anilewicz.
Bron:
- Israel National News
AMSTERDAM - John Demjanjuk wordt medeplichtigheid verweten aan de
moord op 27.900 mensen in het nazi-concentratiekamp Sobibor. Dat is
zacht uitgedrukt niet niks, maar toch is het opmerkelijk dat de 89-
jarige Demjanjuk wordt berecht. Het is namelijk voor het eerst dat een
persoon die zo laaggeplaatst was -de Oekraïner was zelf
krijgsgevangene en was aangesteld als Kamp Politzei (KaPo)- voor de
rechter moet verschijnen voor oorlogsmisdaden, begaan in de Tweede
Wereldoorlog. Zijn eventuele veroordeling kan betekenen dat andere
laaggeplaatste ex-nazi's ook vervolgd gaan worden voor hun aandeel in
de Shoa.
Bij zijn eerdere berechting, in de jaren '80 in Israël, werd Demjanjuk
ervan beschuldigd 'Ivan de Verschrikkelijke' te zijn, een van de meest
gevreesde bewakers van het vernietigingskamp Treblinka. Nadat hij
jaren had geprobeerd dit te voorkomen werd de Demjanjuk in 1986 door
de Verenigde Staten uitgeleverd aan Israël. Al in 1981 had de VS, waar
hij sinds 1952 woonde, hem zijn Amerikaanse paspoort afgenomen.
Na een lang proces werd hij in 1988 ter dood veroordeeld, maar dat
vonnis werd vijf jaar later in hoger beroep vernietigd toen bleek dat
de herkenning door overlevenden van Treblinka als onbetrouwbaar moest
worden beschouwd. Demjanjuk zou het slachtoffer zijn van
identiteitsverwisseling, deze 'Ivan de Verschrikkelijke' martelde niet
in Treblinka (maar wel in Sobibor en Maidanek). Na zijn vrijspraak in
1993 keerde hij terug naar de VS en vijf jaar later kreeg hij zijn
Amerikaanse staatsburgerschap terug. In 1999 werd hij echter opnieuw
aangeklaagd, nu wel voor zijn aandeel in de twee andere
vernietigingskampen. Nadat een rechter had geoordeeld dat vaststond
dat hij bewaker was geweest in Sobibor werd hem in 2004 opnieuw zijn
Amerikaanse paspoort afgenomen en in mei van dit jaar werd hij
uitgeleverd aan Duitsland, waar hij inmiddels was aangeklaagd voor
zijn rol in Sobibor.
Demjanjuk houdt vol dat hij een slachtoffer van de nazi's was. Hij zou
hebben gediend in het Sovjet-leger en als krijgsgevangene in Duitsland
zijn beland, waar hij onder verschrikkelijke omstandigheden in
verschillende kampen vastzat. Volgens het Duitse openbaar ministerie
meldde hij zich als krijgsgevangene vrijwillig aan bij de SS, waarna
hij als bewaker in Sobibor terechtkwam, in het door de nazi's bezette
Polen.
Nazi-jager Efraim Zuroff, directeur van het Simon Wiesenthalcentrum,
ziet de rechtszaak tegen Demjanjuk als een positieve wijziging in het
Duitse vervolgingsbeleid ten opzichte van ex-nazi's.
Direct na de oorlog werden nazi-kopstukken als Hermann Göring berecht
door oorlogstribunalen die waren opgezet door de Geallieerden. De
vervolging van lagergeplaatste nazi's werd uiteindelijk een zaak van
de Duitse justitie. Veel van deze door Duitsland gevoerde rechtszaken
resulteerden in lage straffen of vrijspraak. Vaak betrof het personen
die meer verantwoordelijkheid droegen dan Demjanjuk gedaan zou hebben.
Demjanjuk zou hebben gediend als KaPo en later zelfs als Wachmann
[bewaker] de laagste rang onder de 'Hilfswillige' [vrijwilligers] die
ondergeschikt waren aan de Duitse SS'ers. Karl Streibel bijvoorbeeld,
de commandant van het SS-trainingskamp waar Demjanjuk werd opgeleid,
werd in 1976 vrijgesproken omdat de rechters het niet bewezen achtten
dat hij wist waarvoor de door hem opgeleide bewakers werden ingezet.
De huidige rechters, opgegroeid in de jaren '50 en '60, geven in zaken
tegen verdachten van nazi-oorlogsmisdaden blijk van een andere
opstelling dan hun voorgangers. In augustus bevond de rechtbank die
ook Demjanjuk gaat berechten de voormalige nazi-officier Josef
Scheungraber schuldig aan de in 1944 in Italië gepleegde moord op tien
burgers, hoewel niemand kon getuigen dat hij daartoe opdracht had
gegeven. Ook in de zaak tegen Demjanjuk ontbreekt het aan ooggetuigen.
De aanklagers redeneren echter dat als vaststaat dat Demjanjuk als
bewaker in Sobibor diende, dat automatisch inhoudt dat hij onderdeel
vormde van de moordmachinerie.
"Aan het begin van de jaren '50 zijn er zeker fouten gemaakt en in
sommige gevallen zat daar mogelijk een agenda achter," zegt Kurt
Schrimm, hoofd van de afdeling van het Duitse OM die misdaden uit de
nazi-tijd onderzoekt. "Men moet bedenken dat onze afdeling zich na
haar oprichting in 1958 op totaal onontgonnen terrein begaf. Het is
uniek dat een volk tientallen jaren zijn eigen misdaden vervolgt en we
leren nog steeds bij."
Volgens zijn familie wordt Demjanjuk vervolgd onder druk van 'de
Joodse lobby' (waarmee zij in dit geval het Simon Wiesenthalcentrum en
het Amerikaanse ministerie van justitie mee aan duiden). "Ik denk dat
het proces hoe dan ook wordt doorgezet, vanwege het mediacircus en om
aan te tonen dat Duitsland er alles aan doet om zogenoemde nazi-
oorlogsmisdadigers op te pakken en te vervolgen," zegt John Demjanjuk
junior. Hij voegde eraan toe dat zijn vader aan een botziekte lijdt en
mogelijk nog maar een paar maanden te leven heeft. Eerder beriep de
kamp beul zich ook al op ziektes. Eerst zou hij niet kunnen lopen maar
moest dit rectificeren nadat op video werd aangetoond dat hij naar
zijn auto liep om er vervolgens in weg te rijden, alsof er niets aan
de hand was. Daarna deed hij overkomen dat hij zwaar hart patiënt was,
maar een onderzoek door artsen kon zijn bewering niet ondersteunen.
Schrimm zegt dat er pas in 2008 voldoende bewijs was om een rechtszaak
te beginnen. Dat was nadat er lijsten waren gevonden met de namen van
Joden, die in de periode dat Demjanjuk er had gewerkt, naar Sobibor
werden getransporteerd. Het Openbaar Menisterie (OM) kan volgens hem
niet anders dan de rechtszaak doorzetten.
"Natuurlijk is het moeilijk om mannen aan te pakken die bijna 90
zijn," zegt Schrimm. "Maar er is geen twijfel mogelijk: in 1979
schafte het parlement de verjaring voor moord af en ik zie geen reden
dit geval anders te behandelen."
Demjanjuk houdt vol dat hij nooit in Sobibor is geweest en betwist de
authenticiteit van een van de belangrijkste bewijsstukken: een SS-
identiteitskaart van Demjanjuk waarop staat dat hij in Sobibor werkt.
Hij zegt opnieuw het slachtoffer te zijn van identiteitsverwisseling.
Thomas Blatt, een Sobibor-overlevende wiens moeder, vader en broer in
april 1943 direct na aankomst in het kamp werden vermoord, zal in
München getuigen, maar weet zeker dat hij Demjanjuk niet meer zal
kunnen herkennen. "Demjanjuk die hooguit 25 jaar was toen de oorlog
eindigde is in die tijd enorm veranderd, het zou een wonder zijn
wanneer ik hem na al die jaren nog zou herkennen," zei de 82-jarige
Blatt. "Ik kan me de gezichten van mijn ouders niet eens meer
herinneren. Hoe zou ik me hem dan kunnen herinneren?" Toch wil hij de
rechters graag vertellen over de bewakers in het kamp, die hij uit de
gaskamers zag terugkeren met bloed aan hun laarzen van Joden die zij
hadden afgeslacht omdat deze Joden zich niet 'als lammeren naar de
slachtbank af hadden laten voeren'.
"Dat is wat ik kan vertellen, alleen wat de groep deed. Het waren geen
gewone bewakers. Het waren moordenaars."
Een deel van de door het OM aangevoerde bewijzen tegen Demjanjuk is
afkomstig uit verklaringen die worden toegeschreven aan Ignat
Daniltsjenko, een inmiddels overleden Oekraïner die ooit in het
Sovjetleger diende en na de oorlog wegens hulp aan de nazi's naar
Siberië werd verbannen. In 1979 zei hij tegen de KGB dat hij met
Demjanjuk in Sobibor had gediend en dat Demjanjuk net als alle
bewakers in het vernietigingskamp deelnam aan de massamoord op Joden.
Demjanjuk wordt berecht in München. Zijn rechtszaak begint maandag.
Als hij schuldig wordt bevonden kan hij vijftien jaar gevangenisstraf
krijgen, mogelijk met aftrek van de zeven jaar die hij al in Israël
gevangen heeft gezeten. Als hij wordt vrijgesproken moet hij
waarschijnlijk in Duitsland blijven, aangezien hij zijn Amerikaanse
paspoort kwijt is.
Mijn vader krijgt geen eerlijke kans meent Demjanjuk
junior."Gerechtigheid in deze zaak is niet mogelijk, wat de uitkomst
ook is." Dat er voor de Joden in de nazi kampen zelfs geen ruimte was
voor een proces, omdat Jood zijn al een misdaad op zich was in de ogen
van de nazi's, laat hem koud.
Bron:
- Associated Press
- Reuters
--------------------------------------------------------------------------------
Alles ging aan flarden
AMSTERDAM - "Ik hoop vurig dat alles wat ik hierin heb geschreven nog
eens de buitenwereld zal bereiken," schrijft de 32 jarige naaister
Klaartje de Zwarte-Walvisch in 1943. Haar laatste wens komt na 66 jaar
eindelijk uit. De ontdekking en publicatie van een recent ontdekt
dagboek uit de Tweede Wereldoorlog toont een nieuw, uniek en
persoonlijk perspectief op de verschrikkingen van de deportatie van de
Joden.
Op 22 maart 1943 sleurt een Jodenjager Klaartje de Zwarte-Walvisch en
haar man Joseph uit hun woning in de Tweede Oosterparkstraat in
Amsterdam. Hij brengt ze naar de Hollandse Schouwburg, die dienst doet
als verzamelplaats. Na een verblijf in Kamp Vught wordt Klaartje
verplaatst naar Westerbork; ze wordt in de gaskamers van Sobibor
vermoord.
Klaartje schrijft in die periode twee schriftjes en twee blocnotes
vol. Ze verbergt de boekjes al die tijd in de voering van haar tas.
Vlak voor haar deportatie naar Sobibor geeft ze het werk aan haar
zwager, die het jarenlang thuis bewaart. Via zijn dochter - die niet
weet dat het van haar tante afkomstig is - komen de dagboeken in het
archief van het Joods Historisch Museum.
Daar ligt het vijf jaar stof te vangen, totdat het in de handen wordt
gedrukt van researchers van tv-programma De oorlog. De redactie raakt
onder de indruk van de dagboekinhoud en gaat op zoek naar de
identiteit van de anonieme schrijfster. Omdat Klaartje expliciet de
verjaardag van haar zusje noemt, weet het tv-programma via
transportlijsten en het slachtofferregister de naam van Klaartje te
achterhalen en kan haar dagboek, met de titel "Alles ging aan
flarden", is gepubliceerd.
Volgens Ad van Liempt, eindredacteur van "De oorlog", is het werk van
Klaartje uniek omdat er slechts een handvol dagboeken zijn die het
leven vanuit een kamp beschrijven. Daarnaast roemt hij haar directe,
emotionele stijl: "Ze observeert heel goed. Het is alsof je er zelf
bij bent. Het is niet alleen wat ze beschrijft, maar ook hoe."
Als voorbeeld noemt Van Liempt Klaartjes beschrijving van een
kindertransport, begin juni 1943. "Zoals men wel eens onwillekeurig
een stukje papier versnippert, zo werden harten en zielen verscheurd
en uit elkaar gerukt. Alles ging aan flarden. Alles werd vertrapt,"
schrijft ze over die ontluisterende gebeurtenis, waar vaders en
moeders meedogenloos van hun kinderen worden gescheiden.
Volgens directeur van het Joods Historisch Museum, Joël Cahen, liggen
er nog talloze documenten te wachten op publicatie. Wekelijks ontvangt
hij mensen met oude dagboeken, foto's en documenten. "We kunnen niet
alles onderzoeken. Het is te veel. Wat je nodig hebt, is een motor. Ad
van Liempt en zijn programma leveren die nu."
Dat juist dit boek wordt gepubliceerd, heeft volgens hem ook te maken
met de tijd: "Het is eenvoudig opgeschreven; geen literatuur, maar
heel direct. De derde generatie wil precies weten hoe het toen was,
zonder opsmuk. Veertig jaar geleden was dit nooit gepubliceerd, de
tijd is nu rijp."
Alles ging aan flarden
Het oorlogsdagboek van Klaartje de Zwarte-Walvisch,
Uitgeverij Balans
Verschijningsdatum: november 2009
Gebonden; aantal pagina's 256
ISBN 10: 9460032184
17,95 euro.
--------------------------------------------------------------------------------
Nazi verdachte trots op zijn SS-verleden
TEL AVIV - Heinrich Boere (88), die zaterdag voor de rechter moest
verschijnen wegens moord op drie Nederlanders in de Tweede
Wereldoorlog, zei vrijdag trots te zijn op zijn keuze om voor de
nazi's te vechten.
Voor het eerst sinds einde oktober verbrak hij zijn stilzwijgen.
De voormalige SS’er Heinrich Boere moet zich na 65 jaar verantwoorden
voor de moord op drie burgers: Fritz Bicknese uit Breda en Teun de
Groot en Frans Kusters uit Voorschoten.
Boere, zoon van een Nederlandse vader en een Duitse moeder, was lid
van het SS-Sonderkommando Feldmeijer, dat van september ’43 tot
september ’44 ruim vijftig Nederlanders vermoordde als represaille
voor aanslagen van het verzet.
Boere zei dat hij zich nog herinnerde dat zijn moeder hem in de nacht
van mei 1940 wakker maakte en vertelde dat Duitsland zijn woonplaats
binnenvielen. Hij keer uit het raam en zag de Stuka-duikbommenwerpers
over vliegen. In plaats van angst te voelen voor de Duitse bommen was,
net als de rest van zijn familie, blij nu de aanval was ingezet op
Holland.
Ze [zijn moeder] zei: "Ze komen, alles zal nu beter zijn," vertelde
hij de rechter. Hij spreken geanimeerd tegen het panel van rechters.
"En het was beter," voegde hij er later aan toe.
Ulrich Maass, nazi-jager, zegt blij te zijn dat de moordenaar die hij
jaren achtervolgde eindelijk voor het gerecht moest verschijnen.
Maass, officier van justitie te Dortmund en hoofd van het Schwerpunkt-
Staatsanwaltschaft für NS-Verbrechen, hield voor de rechtbank van Aken
zijn openingspleidooi in waarschijnlijk het laatste proces tegen een
Nederlandse oorlogsmisdadiger uit de Tweede Wereldoorlog.
Aan het begin van dit jaar zag het er weinig rooskleurig uit voor
Maass. Boere leek hem na jarenlang juridisch gesteggel door de vingers
te zijn geglipt. De rechtbank in Aken besloot op 7 januari dat hij
lichamelijk niet meer in staat was een proces te doorstaan. Maar het
hof in Keulen en daarna het Constitutionele Hof in Karlsruhe
verwierpen die beslissing. Boere is niet ziek genoeg om aan vervolging
te ontkomen, oordeelden Duitslands hoogste rechters. Maass: "Ik heb de
zaak goed kunnen voorbereiden. De strafeis wordt levenslang."
Voor zijn deelname aan de zogenoemde Silbertanne-moorden werd Boere in
Nederland in 1949, bij verstek, ter dood veroordeeld. Hij was in 1947
uit Nederlandse gevangenschap ontsnapt en naar Duitsland gevlucht.
Omdat hij een Duitse moeder had, kon hij er het staatsburgerschap
krijgen. Aangezien Duitsland geen eigen burgers uitlevert, had de
Nederlandse justitie het nakijken. Dat Boeres doodstraf werd omgezet
in levenslang was een formaliteit.
Documentairemaker Rob van Olm spoorde de Nederlandse SS’er in 2000 op
in Aken. In zijn film, uitgezonden door de NPS, toonde Boere geen
berouw. "Ik voel me niet schuldig. Daarom heb ik er altijd voor
gezorgd dat ze me niet te pakken kregen." Hij had twee jaar gediend
aan het Oostfront. "Wij aten onze boterhammen zittend op de lijken van
de Russen. Ik zag de verzetsstrijders als vijanden." Dit optreden
bracht zijn zaak opnieuw onder de aandacht van justitie, de
Nederlandse en Duitse.
Maass ging met het Nederlandse strafdossier uit 1949 naar de rechtbank
in Boeres woonplaats Aken. Die nam het Nederlandse oordeel over, maar
in hoger beroep besloot het hof in Keulen in 2007 dat het dossier
waardeloos was, omdat de SS’er indertijd niet door een advocaat
verdedigd was. Daarom moet Maass nu in dertien zittingsdagen de zaak
helemaal opnieuw opbouwen.
Hij verwacht geen onoverkomelijke problemen. "Boere heeft immers
bekend. Het is aan mij om te bewijzen dat de moorden heimtückisch
(boosaardig) waren. Anders zijn ze verjaard. Daarnaast moet ik
aantonen dat er geen sprake was van Befehlsnotstand: de situatie
waarin het niet opvolgen van een bevel de weigeraar in levensgevaar
brengt. Vroeger hebben veel oorlogsmisdadigers zich achter dat excuus
verscholen, maar de tijden zijn veranderd. De rechter accepteert dat
niet zomaar meer."
In processen tegen oorlogsmisdadigers kunnen in Duitsland
(familieleden van) slachtoffers zich als Nebenklager aanmelden. Zij
hebben het recht bewijs aan te leveren en de verdachte te bevragen.
Nebenklager Teun de Groot uit Heiloo zal morgen op de eerste rij
zitten, op een plek die hem het beste uitzicht biedt op Boere, de man
die op 3 september 1944 zijn vader vermoordde.
De Groot was 11 toen hij zijn vader, Teun senior, verloor. "De
kinderen waren niet in huis toen het gebeurde," vertelt hij. "Mijn
moeder lag voor een kleine operatie in het ziekenhuis, dus we
logeerden bij ooms en tantes. Ik herinner me nog goed dat mijn oom met
me kwam praten. Er was iets ergs gebeurd, zei hij. Ik vroeg eerst of
het om mijn moeder ging, want ik was zó dol op mijn vader. Het idee
dat er iets met hem aan de hand was, wilde ik niet eens toelaten in
mijn hoofd. Maar het was dus wel mijn vader; hij was vermoord,
doodgeschoten in ons huis."
Teun de Groot senior was actief in de onderduikershulp, maar daarom
werd hij niet vermoord, weet zijn zoon. "Als de Duitsers dat hadden
geweten, hadden ze hem al lang opgepakt. Nee, het ging erom dat hij
bekend stond als fel anti-Duits. De NSB had al eens gedemonstreerd
voor zijn fietsenmakerszaak. Op hun spandoeken stond: ‘Hier heerst de
Engelse ziekte’. De nazi’s wilden een signaal afgeven: aanslagen van
het verzet zouden met grof geweld vergolden worden."
Na de oorlog vernam De Groot nog wel dat Boere bij verstek veroordeeld
werd, maar tot 2000 hoorde hij niets meer hem. Boeres optreden in de
NPS-documentaire maakte hem erg boos. "Hij toonde geen greintje
berouw. Ik hoop dat hij tot levenslang veroordeeld wordt. Levenslang
met rente, voor elke dag dat hij zich aan de gerechtigheid onttrokken
heeft."
De Groot wordt behalve door een advocaat ook bijgestaan door
historicus Stephan Stracke, van de actiegroep Angreifbare
Traditionspflege (dubieuze traditiekoestering). Stracke, gepromoveerd
op de naoorlogse behandeling van nazimisdadigers, vindt het een grof
schandaal dat Boere nu pas terechtstaat. Hij is niet onder de indruk
van de inspanningen van de Duitse justitie de afgelopen jaren. "Nu er
nog maar een paar van deze misdadigers over zijn, worden ze opeens
berecht. Als justitie daar een decennium geleden mee was begonnen,
hadden het er honderden kunnen zijn. Maar al die oude nazi’s zijn in
Duitsland lang uit de wind gehouden. De mensen op invloedrijke
posities die hun de hand boven het hoofd hielden, zijn nu eindelijk
verdwenen. Maar er zijn ondertussen veel mensen aan de gerechtigheid
ontsnapt. Heinrich Boere gaat gelukkig zijn verdiende loon nog
krijgen."
Bij het proces liet de nazi beul een verklaring van 25 pagina's
voorlezen. Conclusie: een mix van overtuiging en armoede zorgde ervoor
dat hij er trots op was in de oorlog bij de moordbende van de SS aan
de slag te gaan.
Boere stelde onder meer dat hij nooit met een geweer had geschoten
toen hij dienst deed aan het Oostfront. De aanklagers trokken deze
bewering in twijfel. "Boere was lid van de SS-divisie Wiking, werkte
twee jaar als grenadier bij de artillerie. Hij zei dat hij in het
vroegere Lemberg, in de Oekraïne, was geweest. Daar hebben
afschuwelijke slachtingen plaatsgevonden," aldus advocaat Wolfgang
Heijermann.
De Keulse zegsman van Nederlandse nabestaanden legde de vinger ook op
andere ongerijmdheden in het betoog van Boere. "Na de oorlog
verklaarde Boere in de verhoren met de Nederlandse politie dat hij in
1943 een baantje in Maastricht kreeg. Nu zegt hij dat hij direct van
de veldtocht in Rusland bij het Nederlandse SS-doodseskader
'Feldmeijer' kwam. Dat klopt niet."
Volgens Heijermann was Boere uit overtuiging bij de SS. "En voor hem
was het mooi meegenomen dat hij opeens meer verdiende." Boere
verklaarde gisteren trots te zijn dat hij van honderd jongens was
uitgekozen om bij de SS te komen. In 1940 kreeg hij in München zijn
'opleiding'. Zijn beste vriend in het bejaardentehuis in Eschweiler is
ook SS'er geweest.
Bij het monsterproces van Neurenberg in 1946 tegen hoge nazi's werd de
SS als 'terroristische organisatie' gebrandmerkt. Enig woord van spijt
klonk gisteren niet bij Boere. Aanstaande dinsdag zal de aangeklaagde
persoonlijk op de moorden op drie Nederlanders ingaan" aldus advocaat
Gordon Christiansen" de zegsman van Boere. In 1944 was Boere lid van
het doodseskader dat Fritz Bicknese" Teun de Groot en Frans Kusters om
het leven bracht.
Bron:
- Jerusalem Post
- NRC-Handelsblad
- RD
--------------------------------------------------------------------------------
Nieuw Shoa museum in kibboets Givat Chaviva
JERUZALEM - Er is een nieuw Shoa museum gevestigd in kibboets Givat
Chaviva. De nadruk ligt op de opstand van Joodse jongeren.
Ook is er aandacht voor onbekende opstand van gewone burgers. Het
museum is vernoemd naar de leider van de opstand in het Getto van
Warschau, Mordechai Anilewicz.
Bron:
- Israel National News
Bekijkhetmaar
Nov 30, 2009, 1:44:19 PM11/30/09
to BekijkHetMaar
Top-10 van loslopende oorlogsmisdadigers
BERLEIN - John Demjanjuk staat terecht. Hij staat bovenaan de lijst
van nog in leven zijnde verdachten van oorlogsmisdaden in de Tweede
Wereldoorlog.
Hieronder volgt de meest recente top-10 van verdachten van het Simon
Wiesenthal Center, dat wereldwijd jacht maakt op voortvluchtigen uit
WOII.
> JOHN DEMJANJUK. Werd er in 1977 van beschuldigd 'Ivan de Verschrikkelijke' te zijn, de beruchte kampbeul uit het vernietigingskamp Treblinka. Door de Verenigde Staten uitgeleverd aan Israël en in 1986 veroordeeld tot de doodstraf. Vijf jaar later alsnog vrijgesproken, omdat sprake zou zijn van persoonsverwisseling. In mei 2009 opnieuw uitgeleverd door de VS. Deze keer aan Duitsland, waar aanklagers Demjanjuk verdenken van betrokkenheid bij de moord op 27.900 joden in het vernietigingskamp Sobibor.
> SANDOR KEPIRO. De Servische aanklager voor oorlogsmisdaden vroeg vorig jaar een nieuw onderzoek aan naar deze 95-jarige Hongaar. Kepiro zou betrokken zijn geweest bij genocide op zeker tweeduizend joden en Serviërs in 1942 in het noorden van Servië. De verdachte werd in 1944 veroordeeld tot tien jaar celstraf, maar dat vonnis werd later dat jaar vernietigd nadat een fascistische regime aan de macht was gekomen in Hongarije.
> MILIVOJ ASNER. Deze Kroaat was één van de hoofdverantwoordelijken voor de deportatie van joden en Serviërs uit Kroatië tijdens WOII. Asner verblijft sinds 2005 in Oostenrijk, dat hem weigert uit te leveren wegens zijn zwakke gezondheid.
> SOREN KAM. Deense SS'er zou onder meer betrokken zijn geweest bij de moord in 1943 in Kopenhagen op een journalist. Kam werd in 2006 in Duitsland gearresteerd en wordt mogelijk uitgeleverd aan zijn geboorteland.
> KLAAS CAREL FABER. Deze beruchte oorlogsmisdadiger diende in de Waffen SS en executeerde tientallen mensen, onder meer in kamp Westerbork. Hij werd net als zijn broer Pieter Johan Faber ter dood veroordeeld. De straf van Klaas Carel Faber werd echter in 1948 omgezet in levenslang. Faber ontsnapte in 1952 uit de gevangenis in Breda en vluchtte naar Duitsland, waar hij nog altijd in vrijheid leeft.
> HEINRICH BOERE. Deze Nederlander, eveneens een voormalig lid van de Waffen SS, werd in 1949 bij verstek ter dood veroordeeld wegens het vermoorden van landgenoten als vergelding voor acties van het verzet. Ontsnapte naar Duitsland. Staat sinds 31 oktober terecht in Aken (Duitsland).
> KAROLY ZENTAI. Deed als 23-jarige mee aan vervolging van joden in Boedapest, de hoofdstad van Hongarije. Vluchtte begin jaren '50 naar Australië. Er loopt op het moment een uitleveringsprocedure tegen Zentai.
> MICHAIL GORSJKOV. Aanklagers in Estland verdenken Gorsjkov ervan dat hij voor de Gestapo heeft gewerkt. Zou medeverantwoordelijk zijn voor de dood van drieduizend mannen, vrouwen en kinderen in het joodse getto van de stad Minsk, de huidige hoofdstad van Wit-Rusland.
> ALGIMANTAS DAILIDE. Vrijwilliger in de Saugamas, de geheime politie in Litouwen die werd gesteund door de nazi's. In 2006 veroordeeld tot vijf jaar cel wegens het overhandigen van gevluchte joden uit het getto van Vilnius aan de SS. Hoefde zijn straf niet uit te zitten wegens gebrekkige gezondheid.
> HARRY MANNIL. Zou zich als politieagent ten tijde van de nazi-bezetting van Estland schuldig hebben gemaakt aan arrestaties van joden en communisten. Die werden later geëxecuteerd door de SS. Mannil woont nu in Venezuela.
Bron:
- SWC
BERLEIN - John Demjanjuk staat terecht. Hij staat bovenaan de lijst
van nog in leven zijnde verdachten van oorlogsmisdaden in de Tweede
Wereldoorlog.
Hieronder volgt de meest recente top-10 van verdachten van het Simon
Wiesenthal Center, dat wereldwijd jacht maakt op voortvluchtigen uit
WOII.
> JOHN DEMJANJUK. Werd er in 1977 van beschuldigd 'Ivan de Verschrikkelijke' te zijn, de beruchte kampbeul uit het vernietigingskamp Treblinka. Door de Verenigde Staten uitgeleverd aan Israël en in 1986 veroordeeld tot de doodstraf. Vijf jaar later alsnog vrijgesproken, omdat sprake zou zijn van persoonsverwisseling. In mei 2009 opnieuw uitgeleverd door de VS. Deze keer aan Duitsland, waar aanklagers Demjanjuk verdenken van betrokkenheid bij de moord op 27.900 joden in het vernietigingskamp Sobibor.
> SANDOR KEPIRO. De Servische aanklager voor oorlogsmisdaden vroeg vorig jaar een nieuw onderzoek aan naar deze 95-jarige Hongaar. Kepiro zou betrokken zijn geweest bij genocide op zeker tweeduizend joden en Serviërs in 1942 in het noorden van Servië. De verdachte werd in 1944 veroordeeld tot tien jaar celstraf, maar dat vonnis werd later dat jaar vernietigd nadat een fascistische regime aan de macht was gekomen in Hongarije.
> MILIVOJ ASNER. Deze Kroaat was één van de hoofdverantwoordelijken voor de deportatie van joden en Serviërs uit Kroatië tijdens WOII. Asner verblijft sinds 2005 in Oostenrijk, dat hem weigert uit te leveren wegens zijn zwakke gezondheid.
> SOREN KAM. Deense SS'er zou onder meer betrokken zijn geweest bij de moord in 1943 in Kopenhagen op een journalist. Kam werd in 2006 in Duitsland gearresteerd en wordt mogelijk uitgeleverd aan zijn geboorteland.
> KLAAS CAREL FABER. Deze beruchte oorlogsmisdadiger diende in de Waffen SS en executeerde tientallen mensen, onder meer in kamp Westerbork. Hij werd net als zijn broer Pieter Johan Faber ter dood veroordeeld. De straf van Klaas Carel Faber werd echter in 1948 omgezet in levenslang. Faber ontsnapte in 1952 uit de gevangenis in Breda en vluchtte naar Duitsland, waar hij nog altijd in vrijheid leeft.
> HEINRICH BOERE. Deze Nederlander, eveneens een voormalig lid van de Waffen SS, werd in 1949 bij verstek ter dood veroordeeld wegens het vermoorden van landgenoten als vergelding voor acties van het verzet. Ontsnapte naar Duitsland. Staat sinds 31 oktober terecht in Aken (Duitsland).
> KAROLY ZENTAI. Deed als 23-jarige mee aan vervolging van joden in Boedapest, de hoofdstad van Hongarije. Vluchtte begin jaren '50 naar Australië. Er loopt op het moment een uitleveringsprocedure tegen Zentai.
> MICHAIL GORSJKOV. Aanklagers in Estland verdenken Gorsjkov ervan dat hij voor de Gestapo heeft gewerkt. Zou medeverantwoordelijk zijn voor de dood van drieduizend mannen, vrouwen en kinderen in het joodse getto van de stad Minsk, de huidige hoofdstad van Wit-Rusland.
> ALGIMANTAS DAILIDE. Vrijwilliger in de Saugamas, de geheime politie in Litouwen die werd gesteund door de nazi's. In 2006 veroordeeld tot vijf jaar cel wegens het overhandigen van gevluchte joden uit het getto van Vilnius aan de SS. Hoefde zijn straf niet uit te zitten wegens gebrekkige gezondheid.
> HARRY MANNIL. Zou zich als politieagent ten tijde van de nazi-bezetting van Estland schuldig hebben gemaakt aan arrestaties van joden en communisten. Die werden later geëxecuteerd door de SS. Mannil woont nu in Venezuela.
Bron:
- SWC
Bekijkhetmaar
Dec 1, 2009, 5:09:42 AM12/1/09
to BekijkHetMaar
Proces tegen Demjanjuk begonnen
MÜNCHEN - In München begon het proces tegen John Demjanjuk maandag met
ruim een uur vertraging, die veroorzaakt werd door de enorme
belangstelling voor het proces. Ivan de Verschrikkelijke, die in het
nazivernietigingskamp Sobibor de taak van bewaker op zich nam, is
medeplichtig zijn aan de moord op 27.900 Joden, klinkt de aanklacht.
Overigens was Nederland de grootste leverancier van deze groep Joden,
De Nederlanders, die deze Joden verkochten voor een habekrats, hoeven
zich overigens niet te verantwoorden voor de rechter.
De 89-jarige Demjanjuk werd op zeer dramatische wijze in zijn rolstoel
de rechtszaal binnengebracht, begeleid door twee bewakers en twee
verpleegkundigen. Hij had een deken over zich heen en zijn ogen dicht,
maar was bij bewustzijn. Door zich zieker voor te wenden dan hij is
probeert hij, net als vele van zijn voorgangers, onder zijn straf uit
te komen. Voorgangers moesten veelvuldig geholpen worden bij het
lopen, tijdens de rechtzaak. Na de rechtzaak strekten zij de rug en
liepen zelfstandig de deur uit. "We zullen het er maar op houden dat
er een hele last van de schouders is gevallen van deze oud-nazi's,
zullen we maar zeggen," zij mijn wijlen vader altijd.
De mediabelangstelling is enorm omdat de verwachting is dat dit het
laatste grote naziproces zal zijn. Ongeveer 270 journalisten willen
het proces bijwonen, maar er is slechts plaats voor 68 verslaggevers.
Pas een uur voor het begin van het proces werden ze het gebouw
binnengelaten, terwijl sommigen als sinds 05.00 uur buiten stonden te
wachten. Het leidde tot dringen en chaotische toestanden. Journalisten
protesteerden over de omstandigheden waaronder ze moeten werken.
Bron:
- Reuters
MÜNCHEN - In München begon het proces tegen John Demjanjuk maandag met
ruim een uur vertraging, die veroorzaakt werd door de enorme
belangstelling voor het proces. Ivan de Verschrikkelijke, die in het
nazivernietigingskamp Sobibor de taak van bewaker op zich nam, is
medeplichtig zijn aan de moord op 27.900 Joden, klinkt de aanklacht.
Overigens was Nederland de grootste leverancier van deze groep Joden,
De Nederlanders, die deze Joden verkochten voor een habekrats, hoeven
zich overigens niet te verantwoorden voor de rechter.
De 89-jarige Demjanjuk werd op zeer dramatische wijze in zijn rolstoel
de rechtszaal binnengebracht, begeleid door twee bewakers en twee
verpleegkundigen. Hij had een deken over zich heen en zijn ogen dicht,
maar was bij bewustzijn. Door zich zieker voor te wenden dan hij is
probeert hij, net als vele van zijn voorgangers, onder zijn straf uit
te komen. Voorgangers moesten veelvuldig geholpen worden bij het
lopen, tijdens de rechtzaak. Na de rechtzaak strekten zij de rug en
liepen zelfstandig de deur uit. "We zullen het er maar op houden dat
er een hele last van de schouders is gevallen van deze oud-nazi's,
zullen we maar zeggen," zij mijn wijlen vader altijd.
De mediabelangstelling is enorm omdat de verwachting is dat dit het
laatste grote naziproces zal zijn. Ongeveer 270 journalisten willen
het proces bijwonen, maar er is slechts plaats voor 68 verslaggevers.
Pas een uur voor het begin van het proces werden ze het gebouw
binnengelaten, terwijl sommigen als sinds 05.00 uur buiten stonden te
wachten. Het leidde tot dringen en chaotische toestanden. Journalisten
protesteerden over de omstandigheden waaronder ze moeten werken.
Bron:
- Reuters
Reply all
Reply to author
Forward
0 new messages