Discussie op negationisme

[Bekijkhetmaar]

Richard Williamson ontmoet David Irving
LONDEN - De veel besproken bisschop Richard Williamson blijft bij zijn
standpunt dat er slechts 200.000 tot 300.000 Joden zijn omgekomen in
de nazi kampen en dat dit niet is gebeurt in gaskamers, omdat deze
volgens hem nooit bestaan zouden hebben. Het enige waar hij zijn
excuus voor aan heeft geboden is voor de opschudding die dit onder
zijn geloofsgenoten te weeg heeft gebracht.
Bisschop Richard Williamson zoekt nu toenadering bij de Britse
negationist David Irving. Irving, een 71-jarige Britse historicus,
werd 20 februari 2006 in de Oostenrijkse hoofdstad Wenen veroordeeld
tot drie jaar celstraf wegens het ontkennen van de Shoa.
"Er is de afgelopen tijd veelvuldig per email contact geweest met de
‘Monseigneur’," vertelde Irving tijdens een interview met een
Italiaanse krant.
Irving was in Oostenrijk al eens eerder veroordeeld voor dat feit.
Opmerkelijk was overigens dat Irving de aanklacht tegen hem
''belachelijk'' noemde.
De Brit is eerder voor het ontkennen van de Holocaust ook al
veroordeeld in Groot-Brittannië en Duitsland. Bovendien is hij in een
aantal landen 'persona non grata'. Hij schreef een groot aantal boeken
met lovende biografieën over Adolf Hitler. Irving is dan ook zeer
populair in neo-nazikringen.
Irving was op uitnodiging van de Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad
in 2006 aanwezig op een 'Holocaust symposium' in de Iraanse hoofdstad
Teheran.
Ook Tony Blair, toen nog oud de Britse premier en nu speciaal gezant
van de Verenigde Naties belast met het uitdragen van "de Routekaart
voor Vrede" in het Midden-Oosten, werd door de Iraanse president
Mahmoud Ahmadinejad uitgenodigd.
Bij de opening van het symposium zei Ahmadinejad, in een toespraak die
rechtstreeks op de Iraanse staatstelevisie werd uitgezonden. "Ze (de
Joden) hebben een verhaal verzonnen onder de naam ‘Slachting van de
Joden’ en ze hebben dit boven Allah, religie en de profeten zelf
geplaatst."

[Bekijkhetmaar]

Neonazi Horst Mahler krijgt zes jaar cel
BERLIJN - Een bekende neonazi werd op 25 februari dit jaar in München
tot zes jaar cel veroordeeld wegens negationisme en aanzetting tot
haat. Horst Mahler, ooit medeoprichter van de extreemlinkse Rote Armee
Fraktion, had de zaak tegen zichzelf aangespannen.
Mahler, die in internetfilmpjes de Shoa (Holocaust) ontkent en die
cd's verspreidt waarin haat en geweld tegen Joden wordt verheerlijkt,
diende bij de rechtbank in München een klacht tegen zichzelf in.
Voorzittend rechter Martin Rieder beschuldigde Mahler er van de
rechtszaal te gebruiken als een podium voor zijn 'nationalistische
geklets'. Mahler hield tijdens zijn slotverklaring een urenlange
monoloog, waarin hij opnieuw de Shoa ontkende en waarin hij het opnam
voor bisschop Richard Williamson, die het Vaticaan in ernstige
verlegenheid bracht door zijn ontkenning van de systematische
uitroeiing van Joden gedurende de Tweede Wereldoorlog.
"De woede van de mensen heeft het kookpunt bereikt," zei de rechter
tegen de rechters. "Pas op dat u zich niet brandt." Rieder
veroordeelde Mahler tot een jaar meer dan door het openbaar ministerie
was gevraagd, omdat, Mahler 'volledig zonder berouw is en hem niets
valt te leren'. "De Horst Mahler-show is nu afgelopen", besloot
Rieder.
Het is echter de vraag of de rechter daar gelijk in heeft. Mahler zei
nog niet of hij in hoger beroep zou gaan tegen zijn veroordeling, maar
officier van justitie Andrea Titz zei daar niet aan te twijfelen.
De veroordeling de laatste in een lange reeks processen wegens
neonazisme voor Mahler, die advocaat is. In 2003 werd Mahler bovendien
schuldig bevonden aan het goedkeuren van een misdaad, toen hij de
aanslagen van 11 september 2001 een terechte daad noemde.
In de jaren zeventig werd Mahler als lid van de RAF ook al aan
meerdere misdrijven schuldig bevonden, waaronder het plegen van
bankovervallen en het helpen van de beruchte terrorist Andreas Baader.
Mahler werd veroordeeld tot 14 jaar cel, maar kwam in 1980 vrij, nadat
hij de RAF en haar methoden publiekelijk had afgezworen. Vervolgens
ging hij bij de extreemrechtse Nationaaldemocratische Partij, waarvoor
hij als jurist optrad.

[Bekijkhetmaar]

Ahmadinejad noemt Shoa een mythe

Tijdens een anti-zionisme conferentie in december 2005 noemde de
organisator de Jodenvernietiging door de nazi's "een mythe".
De organisator, de Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad, opende
daarmee opnieuw de aanval op Israël en de Joden. Shoa (de
Jodenvernietiging door de nazi's) word ook wel Holocaust genoemt.
"Ze hebben een verhaal verzonnen onder de naam 'Slachting van de
Joden' en ze hebben dat boven Allah, religie en de profeten zelf
geplaatst", zei Ahmadinejad woensdag ten overstaan van een grote
mensenmenigte in de zuidoostelijke stad Zahedan. De toespraak werd
rechtstreeks op de Iraanse staatstelevisie uitgezonden.
Israël heeft snel en scherp gereageerd op de uitlatingen van het
Iraanse staatshoofd. De wereld moet de "ogen openen" voor de "perverse
zienswijze van dit regime", zei een woordvoerder van het Israëlische
ministerie van Buitenlandse Zaken.
Sinds zijn aantreden een half jaar daarvoor heeft Ahmadinejad al een
paar keer een internationale rel veroorzaakt door omstreden
uitlatingen. In oktober noemde hij Israël een "tumor" dat "van de
kaart geveegd moet worden".
"De zionistische entiteit moet verplaatst worden naar het grondgebied
van Oostenrijk of Duitsland, want deze landen zijn verantwoordelijk
voor genocide op de Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog," meent de
hoofdsponsor van Hamas en Hezbollah.
Nadat er kritiek vanuit Duitsland werd geuit op de uitspraak van de
islamitische leider zei hij dat het wellicht beter zou zijn om ze (de
Joden) beter verplaatst kunnen worden naar 'het nog veel verder weg
gelegen Canada of Alaska'.
De toenmalige Britse voorzitter van de Europese Unie noemde bij monde
van minister van Europese Zaken Alexander de uitspraken van de Iraanse
president "onaanvaardbaar. Dit zijn woorden die geen plaats hebben in
een geciviliseerd politiek debat," zei Alexander in het Europees
Parlement in Straatsburg.

[Bekijkhetmaar]

Ivo Jansen
Ivo Jansen uit Schijndel noemt zichzelf "de Nederlandse voorvechter
van de Palestijnse zaak". Jansenis veroordeeld wegens het plaatsen van
antisemitische tekst op de website http://www.dutchpal.com/.
De in 1951 geboren Nederlander was actief op zijn website in de
periode tussen 10 december 2003 tot 29 maart. Op 21 december 2004 moet
hij zich verantwoorden tegenover de rechter in Den Bosch.
Jansen plaatste op zijn website een aantal antisemitische teksten. Een
van deze teksten:
"De Holocaust die er nooit is geweest.
We kunnen in het geval van de Holocaust duidelijk de effecten van de
media zien in het scheppen van gebeurtenissen die nooit hebben
plaatsgevonden, en in het omzetten van goed in fout en omgekeerd. De
"Holocaust" kan perfect de leugen van de eeuw genoemd worden, en door
de hele geschiedenis van de mens heen was er nog nooit zo'n gewaagde
leugen als de Holocaust. In dit gedeelte zullen we de feiten bespreken
om te bewijzen dat alle verhalen over de Holocaust werden verzonnen
ter wille van het eigen voordeel van de zionistische joden"
Onder deze tekst waren door verdachte links geplaatst, waarmee de
bezoeker werd verwezen naar onder meer de Engelse tekst van een boek
getiteld "Did six million really die" ("Stierven er werkelijk zes
miljoen") van de auteur Richard E. Harwood. Jansen vertaalde enkele
hoofdstukken van dit boek en plaatste deze eveneens op zijn website.
De inleiding van het boek bevat onder meer de volgende passages.
"IJzingwekkende boeken met spookachtig, huiveringwekkende omslagen
blijven van de persen rollen, en blijven bijdragen aan een groeiende
mythologie van de concentratiekampen en speciaal aan het verhaal dat
niet minder dan Zes Miljoen Joden daarin werden uitgeroeid. De erop
volgende pagina's zullen onthullen dat deze bewering het meest
kolossale stuk fictie zou zijn en de meest succesvolle bedriegerij;
maar hier kan misschien een poging worden gedaan om antwoord te geven
op een belangrijke vraag: Wat heeft die verhalen over gruwelijkheden
van de Tweede Wereldoorlog zo bijzonder verschillend gemaakt van die
van de Eerste Wereldoorlog? Waarom zijn de laatstgenoemde herroepen
terwijl de eerstgenoemde harder dan ooit herhaald worden? Is het
mogelijk dat het verhaal van de Zes Miljoen Joden gebruikt wordt voor
een politiek doel, zelfs in de vorm van politieke chantage?
In zoverre het de joodse mensen zelf betreft is het bedrog een
onberekenbaar voordeel geweest. Elk denkbaar ras en nationaliteit had
zijn aandeel in het leed in de Tweede Wereldoorlog, maar geen enkel
had het met zoveel succes uitgewerkt en omgezet in zulk een groot
voordeel.

Bij gebrek aan bewijs (Er kan niet met zekerheid vastgesteld worden of
Jansen of een ander deze tekst geplaats heeft) luid de uitspraak: Een
voorwaardelijke celstraf van 4 weken met een proeftijd van 2 jaar.

Noot: Mijn opa, oma en tante zijn in Auschwitz vermoord. Ik walg dan
ook van een ieder die beweert dat de Shoa niet plaats gevonden heeft.
Ik heb er voor gekozen om de berichten wel te plaatsen. Dit omdat ik
hoop mensen wakker te maken voor het sluipend gevaar van achter.

[Bekijkhetmaar]

Ditlieb Felderer
De ouders van Ditlieb Felderer kwamen uit Italië, daar is zijn oudste
zus geboren, vervolgens trokken zijn ouders naar Duitsland, al waar
zijn broer werd geboren. Daarna ontvluchtten zijn ouders nazi-
Duitsland en trokken naar, Duitslands bondgenoot, Oostenrijk. Op 23
april 1942 werd Ditlieb Felderer in het Oostenrijkse Innsbruck
geboren. Nadat het gezin naar Zweden verkaste werd zijn jongste zus
geboren, in Zweden kreeg het gezin het burgerschap.
In 1959 bekeerde Felderer zich tot de Jehovah's Getuigen en ging op
uitgebreide evangelisatie tours. Hij bezocht het buitenland in de VS
en Canada bezocht hij onder ander New York, Buffalo, Niagara Falls,
Hamilton, Toronto, Ottawa en Montreal.
Begin jaren 1970, begon hij met het schrijven van een proefschrift
over zijn geloofsgenoten en de nazi-vervolging. Tijdens zijn onderzoek
werd hij steeds kwader over het feit dat er meer te vinden was over de
slachting onder de Joden dan onder Jehova's Getuigen. Hij begon zich
steeds meer af te zetten tegen de Joden en bezocht steeds vaker
lezingen die door negationisten werden gegeven.
Langzaam maar zeker raakte hij in de ban en ging steeds meer geloven
dat er nooit gaskamers bestaan zouden hebben, hij was er zelfs eerder
van overtuigd dat de nazi-vernietigingskampen een luxe verblijf plaats
was voor de elite Joden uit Europa. Zo beweert hij dat hij in Aschwitz-
Birkenau sporen gevonden zou hebben van een olympisch zwembad.
Felderer is vervolgens reizen gaan organiseren naar de verschillende
concentratiekampen in Polen. Hier beweerde hij aan zijn gevolg dat er
in de nazi concentratiekampen 'regelmatig gezellige feestjes voor de
gevangenen wewrden georganiseerd'. "Onder andere in een danszaal in de
buurt van de douches waar zich volgens valse getuigenissen de
gaskamers bevonden zouden hebben," verklaart Felderer.
Verder beweert hij dat hij in de geheime archieven van Auschwitz
muziek patitude heeft ontdekt met muziek die de Joden gespeelt zouden
hebben, nu is het overigens algemeen bekend dat Joden werden gedwongen
muziek te maken wanneer Joden terug kwamen in het kamp na een dag hard
werken. Wat betreft de ruimte die kamparts, docter Mengele, gebruikte
om zijn gruwelijke experimenten op Joden uit te voeren praat Felderer
over "De gevangenen in Auschwitz konden gebruik maken van de meest
moderne faciliteiten in een eigen ziekenhuis, waaronder een
gynaecologische afdeling.
In 1979 ontmoette Felderer de later veroordeelde negationist Ernst
Zündel, tijdens het proces heeft Felderer hem zelfs verdedigd.
Felderer is door de Jehovah's Getuigen geëxcomuniceerd.
Gelderer is berecht, veroordeeld en gevangen gezet in Zweden.

[Bekijkhetmaar]

Maurice Bardèche
Ik ben een fascist, zei holocaustontkenner Bardèche over zichzelf.
De Fransman Maurice Bardèche (1907-1998) mag haast de grondlegger van
het negationisme genoemd worden. In 1946 opende hij de aanval op wat
hij de "geallieerde oorlogspropaganda" noemde. "Een fiks deel van het
holocaustbewijs is vervalst," beweerde hij. Hij wil niet ontkennen dat
er Joden waren omgekomen in concentratiekampen. "Maar dat kwam door
omstandigheden die nu eenmaal bij oorlogen horen, zoals honger en
ziekte," meent hij. "Gaskamers waren er wel, maar die waren alleen
maar bedoeld voor desinfectie. Nazi-Duitsland was nooit uit op de
vernietiging van de Joden. De schuld van de oorlog legt hij bij de
Joden zelf."
Daarmee sluit hij echter wel naadloos aan bij de nazi’s zelf, die
vanaf het begin van de Jodenvervolging hun daden ontkende. Terwijl de
Joden als beesten in veewagons werden gedreven met stokslagen
beweerden zij dat ze geen kwaad in zin hadden.
Alsof Bardèche er zelf bij was beweert hij;
1. Dat 'Hitler er in ieder geval geen opdracht toe had gegeven
2. Er zijn wel Joden waren omgekomen, maar zeker geen 6 miljoen
3. Dat er Joden zijn omgekomen in de gaskamers is een fabeltje zou
zijn.
Die drie ontkenningen keren voortdurend terug. Vaak aangevuld met de
bewering dat de schuld voor de oorlog niet bij nazi-Duitsland lag, dat
de "Holocaust het product is van een groot zionistisch complot", en
dat geld voor dat laatste de belangrijkste beweegreden was. ’De
holocaust is een verzinsel van de Joden in een poging de rest van de
wereld te chanteren en de staat Israël van sympathie, geld en
legitimiteit te voorzien’, schrijft de Marokkan Ahmed Rami op zijn
antisemitistische website, http://www.radioislam.net/nederlands/nederlands.htm.
Negationisten gaan aan de haal gaan met de feiten, zij gaan selectief
om met bewijsmateriaal. Terwijl ze het bewijsmateriaal tegelijkertijd
zelf al als leugens proberen af te doen. De negationisten nderbouwen
hun beweringen met een uiterst complexe, bijna niet te overziene
stapel aan zogenaamde feiten, die voor de gemiddelde lezer niet mee te
volgen is. Het is een terugkerende karaktertrek van de negationist:
met een berg aan informatie de toehoorder in verwarring brengen. Hoe
je negationisme kunt volhouden als zelfs de nazi’s toegeven dat ze
zich schuldig hadden gemaakt aan systematische vernietiging van Joden?
Ook daar hebben zij een tweetal antwoorden op;
1. "Wat zou jij zeggen als je voor de doodstraf moet vrezen tijdens de
Neurenberger processen? Dan praat je je aanklagers toch naar de
mond?"
2. "Kun je nagaan hoe goed georganiseerd en krachtig dat zionistisch
complot is, dat zelfs de nazi’s erin geloven."

[Bekijkhetmaar]

[Bekijkhetmaar]

Ahmed Rami
Ahmed Rami trachtte om samen met zijn legertje de Marokkaanse koning
Hassan II te vermoorden om een eigen staat te stichten. Hij zette zijn
legertje aan tot haat tegen hun koning door te stellen dat de koning
van Marocco een handpop zou zijn van de Joodse wereld en van de CIA.
Na een mislukte aanval vluchtte hij naar het Westen, al waar hij
politek assiel kreeg, omdat hij in eigen land de doodstraf zou kunnen
krijgen.
Vanwege zijn Nazistische propaganda werd Rami enkele jaren opgesloten
in de Zweedse gevangenis. Rami is een grote bewonderaar van Adolf
Hitler.
Na zijn vrijlateng pakte hij de antisemitische draad weer gewoon op
door via 'Radio Islam' vanuit Zweden zijn voorliefde uit te spreken
voor de 'strijd van zijn Palestijnse broeders tegen de zionisten'.
Daarnaast versprijd hij Nazi-materiaal en is zelfs op zijn website
http://www.radioislam.net/nederlands/nederlands.htm is een
Nederlandstalige versie van ‘Meinkampf’ en andere wijsheden van Hitler
bekijken.
In bijna al zijn interviews heeft hij het bijna alleen maar over de
‘zionisten’ (in plaats van Joden) en hun slechte daden. En over de
‘holocaust’ die volgens hem nooit plaats had gevonden. Hij gaat zelfs
zo ver dat hij zich liet fotograveren voor een vernietigingskamp en
tegelijk beweerde dat er nooit zulke kampen hebben bestaan.
Over het Dagboek van Anne Frank zegt hij dat dit boek nep is. "Het
boek is met behulp van de Joodse lobby in Nederland in elkaar gedraaid
en dat boek wordt bij alle argeloze kinderen door de strot gewrongen.
Het is een gemanipuleerd verhaal waaraan de Joden handen vol met geld
aan verdienen, waarmee zij dan Israël steunen, die het zielige nep
verhaal dus gebruikt voor hun volkermoord op de Palestijnen," schrijft
hij op diverse rechtsextremistische sites. "Daarom ben ik blij met de
islamitische antwoorden op het zionisme van Israël die door mijn
geliefde broeders van Hamas, Islamitic Jihad, al-Qaëda en de Taliban
worden gegeven.

[Bekijkhetmaar]

Ernst Zündel verliest hoger beroep
MANNHEIM - De Duitse de toen 66-jarige negationist Ernst Zündel werd
in 2006 veroordeeld tot vijf jaar cel wegens een aantal antisemitische
activiteiten op het internet, waaronder het ontkennen van de Shoa.
Om de militaire dienst plicht te ontduiken vertrok de toen 19-jarige
Zündel zijn geboorteland Duitsland en emigreerde naar Canada. Hij werd
in 2005 door Canada aan Duitsland uitgeleverd en in februari
veroordeeld.
Zündel was in zijn jeugd totaal tegen het nazisme gekeerd en kon niet
leven met de gedachten wat zijn landgenoten de Joden had aangedaan
tijdens de Shoa. Maar hij schrijft later dat hij 'is genezen door zelf-
ontgifting'. Vanuit de gevangenis in het Duitse mannheim schrijft hij
op 6 januari 2006: "Ik herinner mij de kwalijke
ontwenningsverschijnselen waarmee ik te maken kreeg en, ja, ik viel
talloze keren terug. En ik was nog wel jong – mijn 'Weltbild', mijn
beeld van wereld en geschiedenis was minder diep geworteld als dat van
anderen, die nu al 61 jaar blootstaan aan het onophoudelijke
bombardement van slechts één versie van een gebeurtenis, waarvan
steeds minder ooggetuigen over zijn. Onze getuigen, die anders kunnen
vertellen!"
Zündel heeft vanaf de oprichting van het Institute for Historical
Review (IHR), in 1978, geïntereseerd naar de reden waarom dit
instituut werd opgericht.
De oprichters van IHR (www.ihr.org) probeerden zich op
wetenschappelijke wijze te presenteren en laten zich ’revisionisten’
noemen. Op zijn website ontkent IHR een negationistische organisatie
te zijn: "Elke wetenschapper die zich met de twintigste eeuw
bezighoudt erkent de catastrofe die het Europese Jodendom tijdens de
Tweede Wereldoorlog ten deel viel". Tegelijkertijd: tal van notoire
negationisten zijn bij het IHR aangesloten. En de directeur van het
IHR, Mark Weber, staat bekend om zijn negationisme
(holocaustontkenning). "De holocaust is een religie (...) Een religie
voor losers," zei hij ooit. Een jaar na oprichting loofde het IHR
50.000 dollar uit voor diegene die kan bewijzen dat de nazi’s
gaskamers gebruikten voor de uitroeiing van Joden.

Op 9 februari '06 begon in Mannheim het nieuwe proces tegen Zündel
Het eerste proces tegen Zündel begon in november 2005, maar werd
meteen weer uitgesteld. Het nieuwe proces, dat de procedure van in het
begin opnieuw opstart, omvatte in totaal zes hoorzittingen tot 16
maart.
Ernst Zündel werd vervolgd voor het aanzetten tot rassenhaat en het
voeren van nazistische en antisemitische propaganda, wat verboden is
in Duitsland. Het Duitse gerecht beschuldigt hem ervan zijn gedachten
via zijn website, de "Zundelsite", te verspreiden. Voorts publiceerde
hij verschillende werken waarin hij het bestaan van de Shoa en het
aantal dodelijke slachtoffers ervan in twijfel trekt.
Ernst Zundel is gehuwd met de Amerikaanse Dr. Ingrid Rimland. Beide
zijn sinds lange tijd bevriend met de Franse negationist Robert
Faurisson en diens zuster, Yvonne Faurisson.

[Bekijkhetmaar]

Robert Faurisson
De in Engeland geboren Fransman, Robert Faurisson, ontkent dat er ooit
Joden zijn omgekomen in gaskamers en zegt 'twijfels te hebben wat
betreft de echtheid van de Nazi concentratiekampen. Faurisson (80)
publiceerde artikelen onder meer in het antisemitische en
negationistische blad 'Journal of Historical Review'. Middels
ingezonden brieven en artikelen versprijde hij zijn haat tegen Joden
in opiniebladen zoals Le Monde en Junge Freiheit.
Faurisson beweert een jaren lange studie gedaan te hebben naar de
echtheid van de Shoa. "Aan het einde van de jaren zeventig ontdekte ik
dat de Holocaust niets anders is dan pure oplichterij," schreef hij in
'Journal of Historical Review'.
Faurisson is lid van het Institute for Historical Review (IHR), en
telt vrienden in zowel de extreem-rechtse kringen als de islamitische
wereld. Enkle bekende vrienden zijn: de Amerikaan Ernst Zündel, de
Nederlandse zwarte weduwe Florentine Rost van Tonningen-Heubel, de
Zweed Ditlieb Felderer, de Oostenrijker Frederick Toben, de
Nederlander Ivo Jansen en de Marokkaan Ahmed Rami.
Faurisson heeft inmiddels ontelbare brieven naar kranten geschreven,
veel boeken gepubliceerd en veel artikelen voor antisemitische
tijdschriften geschreven die het bestaan van de Shoa geheel of
gedeeltelijk ontkennen.
Faurisson en zijn eerder genoemde bondgenoten worden algemeen als
antisemieten beschouwd en betiteld, maar Faurisson ontkent dat hij
antisemiet is; ondertussen geeft hij interviews waarin hij uitspraken
doet zoals: "De zogenaamde Holocaust van de Joden is het zwaard en
schild van de Joodse tirannie over de gehele wereld. Vernietig het!"
In de vroege tot midden jaren 1980 kreeg de Amerikaan Noam Chomsky
veel kritiek met zijn verdediging van Faurissons recht om zijn ideeën
te publiceren op grond van de Vrijheid van meningsuiting.
In 1991 werd Faurisson ontslagen voor zijn functie als hoogleraar in
letterkunde aan de Universiteit van Lyon, op basis van de Gayssot-wet,
een in 1990 aangenomen wet die het ontkennen van misdaden tegen de
mensheid verbiedt. Hij vocht zijn ontslag aan bij verschillende
instanties van de Verenigde Naties, waaronder de uitvoerende
organisatie van het ICCPR ofwel IVBPR/BUPO en bij het
Mensenrechtencomité. Beide verwierpen zijn klacht.
Faurisson werd in 2006 hij veroordeeld tot een voorwaardelijke
celstraf van 3 maanden en een geld boete van 7500 euro omdat hij in
februari 2005 een interview had gegeven voor de Iraanse televisie.
Tijdens dit intervieuw zei hij dat de Holocaust nooit plaats heeft
gevonden. In december 2006 was Faurisson in Teheran op uitnodiging van
Joden hater Ahmedinejas, tijdens een 'Holocaustontkennings
conferentie' in de Iraanse hoofdstad.

Noot: Mijn opa, oma en tante zijn in Auschwitz vermoord. Ik walg dan
ook van een ieder die beweert dat de Shoa niet plaats gevonden heeft.
Ik heb er voor gekozen om de berichten wel te plaatsen. Dit omdat ik

hoop mensen wakker te maken voor het sluipend gevaar van achter.

[Bekijkhetmaar]

Negationist voor rechter in Wenen
WENEN - Maandag begon in Wenen een rechtszaak tegen schrijver Gerd
Honsik. Hij wordt ervan verdacht de Shoa te ontkennen en daden van de
nazi's te vergoelijken.
De Oostenrijkse auteur hangt bij veroordeling tot twintig jaar
gevangenisstraf boven het hoofd. De 68-jarige Honsik staat terecht
vanwege de ontkenning van de systematische moord door de nazi's op zes
miljoen Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog en wegens het
verheerlijken van het nationaal-socialisme.
Honsik is de auteur van onder andere het boek 'Vrijspraak voor
Hitler?' ('Freispruch für Hitler?'), waarin hij probeert misdaden van
de nazi's goed te praten. Hij werd daarvoor al in 1992 veroordeeld,
maar vluchtte naar Spanje, waar hij in oktober 2007 werd gearresteerd.
Maandag werd Honsik nog een aantal andere zaken ten laste gelegd, die
van doen hadden met publicaties op internet.
Bron:
- Elsevier

[Bekijkhetmaar]

Naziverdediger en negationist krijgt vijf jaar
WENEN - De rechtse Oostenrijkse schrijver Gerd Honsik is tot vijf jaar
celstraf veroordeeld. Het vonnis werd maandag 27 april door de rechter
in Wenen uitgesproken. Honsik werd schuldig bevonden aan het
verheerlijken van het nazi-tijdperk, een misdaad die in het Duits
'Wiederbetätigung' wordt genoemd, wat zoveel betekent als 'opnieuw
meedoen'.
Ook tijdens zijn verblijf in Spanje ging Honsik door het met
verspreiden van nazi-propaganda. Zo verspreidde hij bijvoorbeeld het
blad Halt met daarin onder meer antisemitische artikelen. De 67-jarige

Honsik is de auteur van onder andere het boek 'Vrijspraak voor
Hitler?' ('Freispruch für Hitler?'), waarin hij probeert misdaden van
de nazi's goed te praten. Hij werd daarvoor al in 1992 veroordeeld,
maar vluchtte naar Spanje, waar hij in oktober 2007 werd gearresteerd.

Tussen 1986 en 1989 publiceerde honsik geschriften waarin wordt
betwist dat de nazi's tijdens de Tweede Wereldoorlog miljoenen joden
hebben vermoord in Auschwitz en andere concentratiekampen. Volgens het
Oostenrijkse ministerie heeft Honsik zich ook schuldig gemaakt aan
Holocaustontkenning na 1992, toen een wet werd aangenomen waarin het
ontkennen van de jodenvervolging strafbaar wordt gesteld.
Zowel de advocaten van Honsik als de openbaar aanklagers gingen na de
uitspraak van maandag in hoger beroep. Het OM vindt de straf van vijf
jaar te laag. Op het vergrijp waaraan de schrijver schuldig is
bevonden staat een maximale gevangenisstraf van twintig jaar.
Honsink is, net als de aanklager, in hoger beroep gegaan tegen de
uitspraak van de rechter.
Bron:
- Historiek
- Trouw

[Bekijkhetmaar]

De fraude van Ilan Pappé
Ilan Pappé is een hype voor al wie in onze contreien actief anti-
Israël is. Zijn boek over de gebeurtenissen van 1948 werd in 2008 in
het Nederlands vertaald en werd onmiddellijk in de literaire pagina’s
van de (betere?) kranten en op de nationale radio zenders besproken.
Sindsdien ligt ‘De etnische zuivering van Palestina’ (uitgegeven door
het Davidsfonds) in dikke stapels in de boekhandel. Het is bovendien
het referentiepunt waar in heel veel opiniestukken naar verwezen
wordt. Het voorwoord voor de Nederlandstalige vertaling is van de hand
van Ludo Abicht, een man die steevast in het publieke debat als Israël
kenner opgevoerd wordt. In het Belgische programma Mezzo kreeg hij
meer dan een kwartier lang het woord. Hij omschrijft er Pappé als
"iemand die de waarheid durft te zeggen".
Abicht situeert Pappé als één van de ‘nieuwe historici’, die vanaf het
einde van de jaren ‘80 nieuw vrijgekomen archiefmateriaal over Israëls
onafhankelijkheidsoorlog bestudeerden en als gevolg daarvan, kritische
bemerkingen formuleerden op wat tot op dat moment Israëls ‘officiële’
geschiedschrijving was. Benny Morris werkte even rigoureus als Pappé,
volgens Abicht, maar hij trok andere conclusies.
Verder vertelt Abicht dat Pappé niet langer verbonden is aan de
universiteit van Jaffa, terwijl dit eigenlijk de universiteit van
Haïfa was. Een verspreking of een aanwijzing dat deze Israël kenner
toch wel heel slordig met de feiten omspringt? In hetzelfde interview
beweert Abicht ook dat het feit dat de Arabische landen gesteund
werden door de Sovjet-Unie er de oorzaak van is dat hun versie van de
feiten tijdens de Koude Oorlog niet geloofd werd. De Sovjet-Unie was
echter één van de eerste landen om Israël te erkennen en een van de
(weinige) wapenleveranciers voor de onafhankelijkheidsoorlog van
Israël. Weet Abicht dat dan niet?
Pappé is ook een graag geziene gastspreker op tal van anti-Israël
bijeenkomsten en kreeg zelf de gelegenheid om, zonder wederwoord, zijn
verhaal gedurende één uur op Klara te vertellen. Een eer, die geen
enkele andere Israëlische auteur te beurt valt. Savasorda (van het
Joods Actueel) trok op onderzoek naar deze nieuwe goeroe van de Israël-
boycotters.

Etnische zuivering?
De term ‘etnische zuivering’ is geen bestaand juridisch begrip binnen
het internationaal recht. Enkel ‘gedwongen transfer van een
bevolkingsgroep zonder enige militaire reden’ wordt bestempeld als een
misdaad tegen de menselijkheid. De term ‘etnische zuivering’, de titel
van Pappés onderzoek is dan ook veeleer een journalistieke en
ideologische interpretatie dan een juridische kwalificatie binnen het
internationaal recht. Achteraan, op de kaft, vermeldt de uitgever dat
de ‘Israëlische onafhankelijkheidsoorlog van 1948 leidde tot één van
de grootste gedwongen migraties uit de geschiedenis. Ongeveer één
miljoen mensen werden verdreven uit hun huizen, burgers werden het
slachtoffer van massamoorden'. De historische realiteit is helemaal
anders: de gedwongen verhuizingen binnen de Sovjet-Unie en Oost-Europa
na 1945 zijn een zesvoud van dit aantal. Na de onafhankelijkheid van
India en Pakistan in 1949 werden meer dan twaalf miljoen(!) mensen tot
verhuizen gedwongen. Ten gevolge van de communistische machtsovername
in Vietnam werden eveneens miljoenen mensen op de vlucht gedreven.
Momenteel zijn ongeveer 2,7 miljoen inwoners uit Darfur verdreven. In
het radio interview vermeldt Abicht het cijfer van 750.000
vluchtelingen. Dit cijfer wordt door de meeste auteurs als een min of
meer juiste schatting beschouwd. De tijdgenoten echter geven een heel
genuanceerd beeld. Zo heeft het commissariaat voor de hulp aan de
vluchtelingen, tijdgenoot en een bevoorrechte getuige in april 1949
416.000 personen ingeschreven, aan wie hulp geboden werd.
De VN waarnemers merkten op dat verscheidene groepen niet als
vluchteling kunnen beschouwd worden: onder meer de normale nomadische
Bedoeïenen, maar ook lokale bewoners die men wegens hun armoede op de
lijst geplaatst had en mensen die door de oorlogsomstandigheden hun
werk, aan de andere kant van de grens verloren hadden. Sommige
vluchtelingen verlieten wel hun oorspronkelijke woonplaats, maar
vestigden zich in het ‘Arabische’ gedeelte van het voormalige Britse
mandaatgebied 'Palestina', zoals bijvoorbeeld in Gaza of op de
Westoever. Ook deze categorie valt binnen het internationaal recht
niet zomaar onder het statuut van vluchteling.
Een ander probleem met de term etnische zuivering is dat de
terminologie doet denken aan Srebrenica, Rwanda en Cambodja waar niet
enkel mensen uit hun huis werden verdreven, maar bij duizenden,
tienduizenden en honderdduizenden werden vermoord. Behalve geïsoleerde
incidenten kun je sinds 1948 niet spreken van een georkestreerd plan
om 'Palestijnen' te vermoorden. Maar net daarom neemt Pappé deze
explosieve terminologie in de mond. Omdat hij zelf vindt dat Israël
als Joodse staat niet mag bestaan. Een historicus dus die veeleer een
hedendaags standpunt inneemt en om zijn gelijk te halen de feiten
eenzijdig portretteert.

Het plan Daled
Het hele boek van Pappé draait rond het zogenaamde ‘plan Daled’ van de
Hagana, het Joodse leger. Pappé ziet hierin het bewijs dat de
zionisten vooraf en doelbewust het plan opgevat hadden om in 1948 alle
Arabieren uit 'Palestina' te verdrijven. Dit ‘bewijst’ hij aan de hand
van citaten uit het werk van Benny Morris, die helemaal uit hun
verband worden gerukt. In tegenstelling tot wat Pappé - en in
navolging van hem ook Abicht beweert, is Benny Morris nooit akkoord
gegaan met Pappés bewering dat de zionistische leiders moedwillig een
etnische zuivering gepland hadden. Morris heeft het in zijn werk enkel
over ‘gedeeltelijke etnische zuiveringen’, waarbij hij refereert naar
bepaalde Arabische dorpen, die om militair strategische redenen met de
grond gelijk gemaakt werden. En zoals bovenaan beschreven, indien dit
een militaire en strategische reden heeft valt het niet te
classificeren als een oorlogsmisdaad, laat staan als misdaad tegen de
menselijkheid. Om zijn stelling te bewijzen, schrikt Pappé er evenmin
voor terug om historische figuren verkeerd te citeren. Zo legt hij
David Ben-Gurion woorden in de mond, (februari 1948), die niet terug
te vinden zijn in diens gepubliceerde memoires, die Pappé nochtans als
‘bron’ opgeeft.
Savasorda grasduinde zelf ook in het werk van een rechtstreekse en
niet partijgebonden getuige, de vertegenwoordiger van het
Internationale Rode Kruis, Jacques de Reynier, ‘A Jérusalem un drapeau
flottait sur la ligne de feu, 1950′. Dit werk wordt vooral aangehaald
als bewijs van de tragische gebeurtenissen in Deir Yassin: het relaas
daarvan beslaat slechts vier pagina’s van het boek! Over de overige
(220) pagina’s wordt meestal zedig gezwegen. Nochtans vermeldt de
Reynier ook dat op 6 maart 1948 - een paar dagen voor het plan Daled
werd aangenomen - het Arabische bevrijdingsleger, onder leiding van
Fawzi al-Qawuqji, de Allenbybrug overstak en het Britse mandaatgebied
Palestina binnentrok vanuit Transjordanië. Dit gebeurde voor de ogen
van de Britten, die volgens Pappé vooral anti-Arabisch waren. Logisch
toch dat de zionistische leiders een plan opstelden om deze militaire
dreiging te weerstaan. Het gevaar was zeer reëel, want nog steeds
volgens de getuigenis van Jacques de Reynier, werd op 11 maart het
gebouw van het Joods agentschap opgeblazen. Pappé vermeldt deze feiten
niet in zijn werk! Hij situeert evenmin de Arabische leider Fawzi al-
Qawaqji, die tijdens de oorlog in nazi Duitsland verbleef, aan de
zijde van Hadj Amin Al Husseini. ‘Details uit de geschiedenis’,
waarvan Le Pen onlangs nog eens enkele ‘voorbeelden’ gaf? Evenmin
vermeldt hij de nochtans wijd verspreide uitspraken van tal van
Arabische leiders, die hun ‘verlangen’ om de ‘Joden uit Palestina in
de zee te drijven’ voor niemand verborgen hielden. Op de dag van
Israëls onafhankelijkheidsverklaring, verklaarde Azzam Pasha, de
eerste secretaris-generaal van de Arabische liga, dat de komende
oorlog even erg zou zijn als de kruistochten of de Mongoolse invasie.
Een half jaar eerder, op 24 november 1947 werd in de Verenigde Naties
door de Egyptische vertegenwoordiger, Heykal Pasha en de 'Palestijnse
vertegenwoordiger' Jamal Husseini bedreigingen geuit aan het adres van
de Joden in de Arabische wereld. De Joodse aanwezigheid werd daar dan
ook in enkele jaren tijd gedecimeerd tot maar een half procent van de
oorspronkelijke bevolking overbleef. Een schoolvoorbeeld van ‘ethnic
cleansing’ zonder enige militaire reden, maar het vermelden niet waard
voor Ilan Pappé.
Niemand ontkent het bestaan van het plan Daled. Op het moment dat het
opgesteld werd, was het Arabische bevrijdingsleger van Fawzi al-
Qawaqji inmiddels al opgerukt in Samaria. Sluipschutters vielen Joden
aan in Haïfa en er werd Arabische mortiervuur afgeschoten op Tel Aviv.
Onder druk van deze omstandigheden dienden de Joodse leiders hier een
antwoord op te vinden. Bepaalde dorpen, zoals onder meer Ishwa en
Jaffa waren bolwerken van het Arabische terreur en huisvestten
strijders uit Irak en zelfs uit Joegoslavië en daar moest een antwoord
op gevonden worden. Pappé minimaliseert bovendien de talrijke
aanvallen van Arabische strijders op Joodse dorpen: voor hem zijn het
niet meer dan excuses voor de Joden om weerwraak te nemen.
Overigens dient het historisch onderzoek zich niet te beperken tot de
studie van plannen. Iedereen die ooit in een ministerieel kabinet
gewerkt heeft en de archieven opmaakte bij het einde van een
regeringsperiode, weet dat er in die documenten de meest diverse
plannen zitten. De plannen die uit de archieven naar boven gehaald
worden, moeten ook nog getoetst worden aan de reële uitvoering ervan.
De foto op de cover van zijn boek is evenmin een bevestiging van
Pappés stelling: we zien een foto van Arabische vluchtelingen,
vrouwen, kinderen en ouderen, geen strijdbare mannen. Dit ligt in de
logica van de ‘traditionele’ opvatting over de oorzaken van de
vluchtelingenstroom, namelijk dat velen op de vlucht sloegen op
aanraden van lokale dorpsleiders. De Reynier haalt ook voorbeelden aan
waarbij oproepen via de radio en geruchten uit de geschreven pers, tot
‘paniek’ bij de bevolking leidden.

Jenin
Geschiedenisvervalsing is steeds moeilijk te achterhalen, vooral als
de feiten meer dan zestig jaar oud zijn. Gelukkig voor ons heeft Pappé
enkele van zijn ‘van de pot gerukte claims’ ook gedaan over meer
recente gebeurtenissen. Neem nu de Israëlische inval in Jenin,
’suicide bombing capital’, in 2002. De islamitische propaganda
verklaarde tijdens de militaire operatie dat Israël een massaslachting
had uitgevoerd en vijfhonderd doden had gemaakt. Nadat de operatie
voorbij was werd de balans door zowel Israël als de VN bevestigd op 23
gedode Israëlische soldaten (wat de hevigheid van de gevechten
aantoont) en een 50-tal Arabieren waaronder zeker 40 gewapende
terroristen. Maar Ilan Pappé nam daar geen genoegen mee. Neen, volgens
hem gebeurde er niet enkel een massaslachting (massacre) maar veel
erger. Hoe het komt dat daar niemand iets over weet? De VS en Israël
hebben alle sporen vakkundig gewist en intimideren iedereen die iets
anders wil beweren, inclusief de VN en de Arabische landen! Te gek
voor woorden. Maar toch een belangrijk element om de persoonlijkheid
van Pappé te leren kennen. Het zal wel duidelijk zijn dat hij geen
enkele credibiliteit verdient in deze zaak en in alles wat te maken
heeft met het Israëlisch-Palestijns conflict.

Morris
Toch nog een belangrijke opmerking, het is niet omdat we kritiek uiten
op Ilan Pappé dat we al het werk van de Nieuwe Historici onbetrouwbaar
noemen, integendeel. Door werk van o.a. Benny Morris is bijvoorbeeld
geweten dat niet alle 'Palestijnen' gevlucht waren op aansporen van
lokale leiders of Arabische landen (slechts een derde), terwijl de
rest is weggelopen uit schrik voor de militaire campagne of verdreven
door de Joodse troepen. We laten Morris zelf aan het woord.
"Halverwege de jaren tachtig ging ik op zoek naar de oorzaak van het
vluchtelingenprobleem. In 1988 publiceerde ik ‘The Birth of the
Palestinian Refugee Problem (1947-1949)’. Mijn conclusie maakte vele
Israëli’s boos en ondermijnde de zionistische geschiedschrijving. De
meeste vluchtelingen zijn het product van de zionistische militaire
actie en, in mindere mate, van de aansporingen of bevelen van
Arabische leiders om te verhuizen. Israëls critici hebben zich
vastgeklampt aan deze bevindingen, die de verantwoordelijkheid van
Israël duidelijk in de verf stellen. Maar ze negeren wel het feit dat
het vluchtelingenprobleem een rechtstreeks gevolg was van de oorlog
die de Palestijnen, en in hun spoor de omliggende Arabische landen,
begonnen waren." Met andere woorden, hadden de Arabische landen geen
oorlog gestart, dan was het vluchtelingprobleem nooit geboren.

Partijman of wetenschapper?
Ilan Pappé wordt meestal in één adem vernoemd samen met andere ‘Nieuwe
Historici’, zoals Benny Morris en Avi Shlaim. Het enige wat deze
mensen verenigde, die vanaf het einde van de jaren ‘80 in
verschillende universiteiten in Israël en erbuiten, aan het werk
waren, was het onderwerp van hun onderzoek: Israël en Palestina in de
jaren ‘40. Hun historisch werk, dat in het Engels verscheen, was
vernieuwend omdat het een genuanceerd licht wierp op de geschiedenis
van het Israëlisch-Palestijns conflict. Ze hadden dan ook toegang tot
officiële bronnen, die niet eerder voor het historisch onderzoek
opengesteld waren. Pappé is hierin een buitenbeentje. In zijn eerste
werk volgt hij de gangbare historische methodiek: de toon is
objectiverend en hij probeert een nauwkeurig relaas van het verleden
te brengen. In zijn later werk bekent hij zich tot het
‘postmodernisme’. Volgens de postmodernisten bestaat er geen absolute
‘historische waarheid’. Elke deelnemer, elke partij in het historisch
proces heeft zijn eigen verhaal. Het ene verhaal is even waardevol,
legitiem en waar als het andere. De historicus kiest partij en brengt
een verhaal. Pappé kiest naar eigen zeggen voor de zwakkeren en de
slachtoffers, tegen de machtigen der aarde en de generaals. De
Palestijnen zijn in zijn ogen de gedoodverfde slachtoffers, de
zionisten de ‘brutale kolonisatoren’.
Rigoureus respect voor de feiten is van ondergeschikt belang,
objectief onderzoek wordt niet nagestreefd, het subjectieve verhaal
primeert.
Dit druist in tegen de gangbare normen van de wetenschappelijke
geschiedschrijving. Dit standpunt wordt geïllustreerd aan de hand van
de ‘affaire Katz’.Theodore Katz was een student geschiedenis, die
onder leiding van Pappé een thesis schreef over de ‘massamoord’ in het
dorp Tantura door de Alexandroni brigade. Na klachten van de leden van
die brigade die woedend waren over deze beschuldigingen volgde een
uitgebreid onderzoek. Daaruit bleek dat Katz de gegevens uit de
interviews verdraaid had. Pappé bleef zijn student verdedigen, ondanks
de harde bewijzen van diens ‘frauduleus’ gedrag ten aanzien van zijn
bronnenmateriaal.
Foutieve weergave van feiten, namen en data zijn legio in het werk van
Pappé, teveel om op te sommen binnen dit bestek. De aandachtige en
geïnformeerde lezer spoort er moeiteloos verschillende op, ook in
Pappés overige werken. In andere gevallen gaat het om verdoken
verdraaiingen van de waarheid. Neem nu de tabellen met aantal
Arabische en Joodse inwoners in het gebied anno 1948. Hiervoor
gebruikt Pappé het aantal inwoners ‘per district’ terwijl het
overduidelijk wel om steden gaat die hij aanhaalt: nl. Beer Sheva,
Ramallah, Hebron, Haïfa enz. Dit is een slimme manier om Joodse steden
als Tel Aviv, Netanya en Naharia niet te moeten vernoemen. En zo wordt
zelfs de duidelijke meerderheid van de Joodse bevolking in Jeruzalem
in 1948 (60 %) omgevormd tot een Joodse minderheid van nog geen 40%!
Feiten en aantallen zijn voor de ‘burgerlijke’ wetenschap, Pappés
doelstelling is ‘een bevrijdingsboodschap brengen’. Op het politieke
vlak is hij een aanhanger van de Israëlische communistische partij
Hadash. Deze partij was altijd een fervent tegenstander van het
zionisme en streeft nog steeds, tegen beter weten in, naar de vorming
van één staat voor Joden en Arabieren. Lees: Er moeten geen 14
Arabische staten en één Joodse staat zijn in het Midden-Oosten maar 15
Arabische landen en geen enkele Joodse staat. (De Arabische liga telt
22 lidstaten waarvan 14 in het Midden-Oosten.)
Daarom is Pappé natuurlijk zo geliefd bij de Vlaamse NGO’s, en de hele
politieke linkerzijde. Hij biedt hun ‘bevrijdingsverhaal’ een (pseudo)
wetenschappelijke legitimiteit. Als Joodse Israëli heeft hij
automatisch een zekere geloofwaardigheid en biedt hij een alibi in die
gevallen waar het antizionistisch discours ontaardt in het ‘klassieke’
antisemitisch jargon.
Tijdens zijn jongste bezoek aan ons land was hij ook uitgenodigd als
spreker voor de oud studenten geschiedenis van de Gentse universiteit.
Een historicus die alle regels van de wetenschappelijke
geschiedschrijving over boord gooit en geen respect toont voor de
feiten is gewoon een slecht historicus. Zijn ze dit in de Gentse
geschiedenisfaculteit dan vergeten?
Bron:
- Joods Actueel

[Bekijkhetmaar]

Hoe geraffineerd ook, het blijft antisemitisme

Met zijn ontkenning van de moord op zes miljoen Joden plaatste
bisschop Williamson wordt de indruk gewekt dat Williamson uniek is als
negationist. William zet echter alleen maar een traditie voort die al
kort na de oorlog dankzij de propaganda machine op volle toeren
draaide. Negationisten zijn zich sinds 1944 steeds geraffineerder gaan
gedragen – wetenschappelijk, noemen ze hun betogen. Maar uiteindelijk
zijn en blijven ze niets anders dan antisemieten.
Het ontkennen van de Shoa is bijna zo oud als de Shoa zelf. Het waren
de nazi’s zelf die nog tijdens de oorlogjaren al op verhullende manier
spraken over de massale en georganiseerde vernietiging van de Joden:
de Endlösung der Judenfrage, de oplossing van het Jodenvraagstuk,
noemden ze de massale Jodenvernietiging. Met die bijna bureaucratische
typering van hun gruweldaden legden de nazi’s de kiem voor het
toedekken, het minder gruwelijk doen lijken en het ontkennen van de
Shoa.
Het duurde niet lang voordat dat werkelijkheid werd: al in 1947 opende
de Fransman Maurice Bardèche de aanval op wat hij de ’geallieerde
oorlogspropaganda’ noemde. "Een fiks deel van het bewijs is vervalst,"
beweerde hij. Dat er Joden waren omgekomen in concentratiekampen
ontkende hij niet, maar dat kwam door omstandigheden die nu eenmaal
bij oorlogen horen, zoals honger en ziekte. Gaskamers waren er wel,

maar die waren alleen maar bedoeld voor desinfectie. "Nazi-Duitsland

was nooit uit op de vernietiging van de Joden," zei hij. De schuld van

de oorlog legt hij bij de Joden zelf.

Daarmee is Maurice Bardèche (1907-1998) een klassiek voorbeeld van een
negationist: van een geplande vernietiging van de Joden was geen
sprake, Hitler had er in ieder geval geen opdracht toe gegeven; er
zijn wel Joden omgekomen, maar zeker geen 6 miljoen; en dat er Joden
zijn omgekomen in de gaskamers is een fabeltje; Het er van overtuigd
zijn dat de rijke Joden de arme Joden hebben vermoord om een eigen
land te kunnen claimen. Die vier ontkenningen keren voortdurend terug.

Vaak aangevuld met de bewering dat de schuld voor de oorlog niet bij

nazi-Duitsland lag, dat de Shoa het product is van een groot
zionistisch complot, en dat geld voor dat laatste de belangrijkste
beweegreden was. "De Holocaust is een verzinsel van de Joden in een

poging de rest van de wereld te chanteren en de staat Israël van

sympathie, geld en legitimiteit te voorzien," schrijft Ahmed Rami op
zijn rabiaat anti-Joodse website.
Hun betogen omkleden de negationisten vaak met zeer fantasierijke
beweringen. Zoals de Amerikaan W.D. Herrstrom in 1952 deed. 'Er leven
in de Verenigde Staten zo’n 5 miljoen illegale immigranten en de
meeste van hen zijn Joden', schreef hij toen. "De Joden vind je niet
in Hitlers ovens. Je vindt ze hier op straat, in Amerikaanse steden."
Dat soort uiterst extreme beweringen vonden in de eerste naoorlogse
jaren weinig gehoor. Dat kwam doordat de eerste ontkenners van de Shoa
vaak nog konden weggezet als extremisten en fascisten. "Ik ben een
fascist," zei negationist Bardèche over zichzelf. Dat maakte het
makkelijker hem te negeren.


In haar boek 'Denying the Holocaust - the growing assault on truth and
memory' schetst Deborah Lipstadt, hoogleraar aan de universiteit van
Atlanta en autoriteit op het gebied van de negationisme, hoe de
ontkenners aan de haal gaan met de feiten, hoe zij selectief omgaan
met bewijsmateriaal, dat ze tegelijkertijd veelal als leugens pogen af
te doen. De ontkenners, zegt Lipstadt, onderbouwen hun beweringen met

een uiterst complexe, bijna niet te overziene stapel aan zogenaamde
feiten, die voor de gemiddelde lezer niet mee te volgen is. Het is een
terugkerende karaktertrek van de negationist: met een berg aan
informatie de toehoorder in verwarring brengen.
Hoe je negationisme kunt volhouden als zelfs de nazi’s toegeven dat ze
zich schuldig hadden gemaakt aan systematische vernietiging van Joden?

"Dat is niet zo moeilijk," roept de ontkenner dan. "Wat zou jij roepen

als je voor de doodstraf moet vrezen tijdens de Neurenberger

processen? Dan praat je je aanklagers toch naar de mond?" Of – nog
erger – hij zegt: "Kun je nagaan hoe goed georganiseerd en krachtig

dat zionistisch complot is, dat zelfs de nazi’s erin geloven."

"Vanaf de jaren zeventig worden Holocaustontkenners steeds
geraffineerder," zegt Lipstadt. Ze zien in dat het rechtvaardigen of
ontkennen van het antisemitisme van de nazi’s niet vol te houden is.
Ze beginnen, voor de bühne althans, dat antisemitisme zelfs te
betreuren. "Het gaat ons er niet om nazi-Duitsland te verdedigen,"
klinkt het. We beweren ook niet dat nazi-Duitsland het beste voor had
met de Joden (alhoewel de invloedrijke ontkenner Paul Rassinier dat
standpunt lange tijd volhield). "Het gaat ons om de waarheid," zeiden
steeds meer negationisten. En: "Met de lezing die de wereld ons wil
doen geloven wordt de waarheid niet gediend."
In de lijn van die ontwikkeling past de oprichting van het Institute
for Historical Review (IHR), in 1978. De negetionisten – het past in
hun steeds geraffineerder opstelling – proberen zich op
wetenschappelijke wijze te presenteren. 'Revisionisten' noemen ze zich
steeds vaker. Historische revisionisme is de term voor het onderzoek
naar de geschiedschrijving. Nieuwe feiten en nieuw onderzoek moet
gedane geschiedschrijving herzien en zodoende tot een accurater
verhaal leiden. "Het IHR houdt zich met revisionisme bezig," zegt het
IHR. Op zijn website ontkent het instituut een negationistische

organisatie te zijn: "Elke wetenschapper die zich met de twintigste
eeuw bezighoudt erkent de catastrofe die het Europese Jodendom tijdens

de Tweede Wereldoorlog ten deel viel." Tegelijkertijd: tal van notoire

negationisten zijn bij het IHR aangesloten. En de directeur van het

IHR, Mark Weber, staat bekend om zijn Shoa ontkenning. "De Holocaust

is een religie (...) Een religie voor losers," zei hij ooit. Een jaar
na oprichting loofde het IHR 50.000 dollar uit voor diegene die kan
bewijzen dat de nazi’s gaskamers gebruikten voor de uitroeiing van
Joden.

Doordat negationisten zich steeds meer op wetenschappelijke manier
hebben geprobeerd te profileren – 'pseudowetenschappelijk', noemt
Lipstadt hun pogingen daartoe – vindt hun gedachtegoed wel steeds
vaker zijn weg naar het grote publiek.
De Britse historicus David Irving (1938) is daar een goed voorbeeld
van: hij was enige tijd een van de best verkopende historici. Hij
schreef tientallen boeken en ontpopte zich, met name vanaf de tweede
helft van de jaren zeventig, tot een klassieke negationist. "Het slaat
nergens op om mensen vanuit Amsterdam, Wenen en Brussel naar Auschwitz
te vervoeren om ze daar te liquideren, terwijl je dat ook acht
kilometer buiten de steden waar ze wonen kunt doen," zei hij ooit.
Irving werd meermalen door de rechter veroordeeld. Toen hij Lipstadt
van smaad beschuldigde veegde de Britse rechter de vloer met hem aan:
die noemde Irving een actieve negationist, een antisemiet en een
racist die zich met rechtse extremisten associeert die het neonazisme
bevorderen. In 2006 werd Irving door een Oostenrijkse rechter tot drie
jaar cel veroordeeld.
Door internet is het negationisme zichtbaarder dan ooit. Irving mag
zich dan in tal van landen niet meer vertonen, op internet publiceert
hij er lustig op los. Het is een van de vele websites vol ontkenningen
en complottheorieën. Overigens zijn er even ook vele websites die
bewijzen leveren van de Shoa.
In zes decennia is er aan de kern van de ontkenning niets veranderd.
En wat de negationisten ook zeggen, zegt Lipstadt, uiteindelijk komt
die voort uit niets anders dan overtuigd antisemitisme. De uitlatingen
van bisschop Williamson zijn er een goed voorbeeld van. Hij had een
tijdgenoot van Bardèche kunnen zijn.

Bron:
- Auschwitz Commité
- Verzet org
- BHM

[Bekijkhetmaar]

Christen Unie: Holocaust ontkenners moeten gestraft worden
AMERSFOORT - "In andere Europese landen is ontkenning van genocide
strafbaar gesteld. Laat Nederland zich hierbij aansluiten, zei tweede
kamerlid Joël Voordewind van de Christen unie. Volgens Voordewind bied
zo'n wet een goed handvat voor de rechter.
Nog geen half jaar geleden ontstond grote commotie rondom de
katholieke bisschop Williamson toen deze het bestaan van de moord op
zesmiljoen Joden in twijfel trok. Een deel van de werdldbevolking
vroeg zich af toe een geestelijke één van de meeste gruwelijke
gebeurtenissen uit onze geschiedenis in twijfel kon trekken. Een ander
deel voelde zich gesterkt in hun antisemitische opvattingen toch
reageerde het grootste deel het zelfde als tijdens de Shoa (ook wel
Holocaust), zij stonden langs de kant met de armen over elkaar toe te
kijken zonder iets te ondernemen.
Het grote probleem is dat ontkenningen van dit soort misdrijven nooit
op zichzelf staan, ze staat in het teken van discriminatie van
bevolkingsgroepen vanwege hun geloof of hun ras.
Kort na de uitspraak van Williamson leek Mark Rutte, fractieleider van
de VVD, ruimte te bieden voor ontkenning van de massamoord op de Joden
tijdens de Tweede Wereldoorlog. Rutte meent dat 'de vrijheid van
meningsuiting' die ruimte moet bieden. Maar hij vergat dat
negationisme (Holocaustontkenningen of rechtvaardigen van een
volkerenmoord) zelden los verkrijgbaar zijn. De geur van antisemitisme
hangt eromheen.
"Het is tijd om een duidelijke norm te stellen," meent Voordewind.
"Daartoe heb ik vandaag een wetsvoorstel ingediend dat een krachtig
signaal doet uitgaan: het ontkennen, of op grove wijze bagatelliseren,
goedkeuren of rechtvaardigen van een volkerenmoord is een
strafwaardige vorm van discriminatie."
In veel Europese landen is negationisme al strafbaar gesteld.
Duitsland kent een wet die het verspreiden van de ‘Auschwitzlüge’
strafbaar stelt. Ook in Frankrijk, België en Zwitserland bestaat
soortgelijke wetgeving.
Het is vooral de combinatie van het publiekelijk verdraaien van de
feiten, met als doel het beledigen of aanzetten tot haat dat
negationistische uitingen tot een ernstig feit maakt. Voor
slachtoffers en nabestaanden zijn deze uitingen onverteerbaar en een
directe schoffering van het leed wat hun is aangedaan. Onwetendheid is
erg. Maar opzettelijke verdraaiing van feiten, van het kwaad dat is
aangedaan, is in feite een nieuwe aanslag, een trap na. Gezien het
feit dat dit nog veel voorkomt, bijvoorbeeld de ontkenning van de Shoa
op internet, is er alle aanleiding om dit in het Wetboek van
strafrecht op te nemen.
De voorbeelden van ontkenning of bagatellisering zijn bekend. Al
vrijwel direct na het einde van de Tweede Wereldoorlog verschenen
berichten waarin de grootschalige vervolging van Joden door nazi-
Duitsland werd ontkend of gerelativeerd. Deze geluiden zijn tot op de
dag van vandaag te horen. Ook ten aanzien van andere ernstige
gebeurtenissen komen dergelijke ontkenningen of bagatelliserende
uitingen voor, zoals de Armeense genocide in 1915. Juist de
gedeeltelijk geslaagde ontkenning van de Armeense genocide inspireerde
nazi-Duitsland tot de Shoa.
Diezelfde Shoa heeft een diep besef gebracht in de westerse wereld,
hoe gevaarlijk het is de eigen geschiedenis te willen ontlopen. Dat
mag nooit gebeuren. In het belang van slachtoffers en van daders. Dit
besef klonk door na de beëindiging van de apartheid. De instelling van
de Waarheidscommissie in Zuid-Afrika heeft laten zien dat het erkennen
van misdaden uit het verleden de enige manier is om tot verzoening en
afsluiting van het verleden te komen.
"Ik realiseer me dat er tegenwerpingen bij dit voorstel mogelijk zijn.
Natuurlijk, negationisme is verwerpelijk, maar is expliciete
strafbaarstelling noodzakelijk?" vraagt Voordewind zich af. "Moeten we
deze uitlatingen niet vooral in het debat bestrijden? Het debat moet
gevoerd worden, op scholen moet de geschiedenis verteld worden,
universiteiten moeten vrij wetenschappelijk historisch onderzoek
kunnen doen. Dat waarborgt dit wetsvoorstel ook."
Cruciaal daarin is echter de vraag vanuit welke motieven vraagtekens
bij bepaalde gebeurtenissen worden gezet. De context waarin een
bepaalde uitlating wordt gedaan is dan van belang. Een publicatie, hoe
wetenschappelijk ogend ook, op een site van neonazi’s zal bijvoorbeeld
niet snel onder de wetenschappelijke uitzondering kunnen vallen.
De expliciete strafbaarstelling is een signaal naar negationisten dat
wij dit niet accepteren. Dat moet voor iedereen inwoner en nieuwkomer
klip en klaar zijn. De kracht van een dergelijk signaal moeten we niet
onderschatten. Het geeft de rechter een duidelijk toetsingskader bij
een eventueel proces.
Ook een tolerante samenleving kan niet buiten regels. Regels die
voorkomen dat nabestaanden en slachtoffers van volkerenmoord opnieuw
doelwit worden van discriminatie en haat. Daar is debat en onderwijs
voor nodig. Maar ook strafrecht dat een handvat biedt aan rechters om
negationisme aan te pakken. Dat zal een basis bieden om discriminatie
tegen te gaan, ook op internet.

Bron:
- ChristenUnie

[Bekijkhetmaar]

Neonazistische advocaat geroyeerd
BERLIJN - Horst Mahler, de bekende Duitse negationist, mag zijn beroep
van advocaat niet meer uitoefenen. De Duitse federale orde van
advocaten heeft hem geroyeerd. De orde wilde donderdag niet ingaan op
vragen over de beweegredenen voor deze beslissing.
Mahler werd in februari van dit jaar door een rechtbank in München tot
zes jaar cel veroordeeld wegens negationisme (de ontkenning van de
Shoa) en aanzetting tot Joden haat. Mahler heeft op internet filmpjes
geplaatst waarin hij de moord op zes miljoen Joden ontkent en
verspreide cd's waarop haat en geweld tegen Joden wordt verheerlijkt.
De veroordeling van februari was de laatste in een lange reeks
processen tegen Mahler wegens neonazisme.
Mahler heeft in het verleden veelvuldig contact onderhouden met Jasser
Arafat. Hij was medeoprichter van de extreemlinkse Rote Armee Fraktion
(RAF) en had als taak het verzorgen van terreurtrainingen in de
Gazastrook door de PLO.
In de jaren zeventig werd Mahler als lid van de RAF (ook wel Baader
Meinhoff groep genoemd) ook al aan meerdere misdrijven schuldig

bevonden, waaronder het plegen van bankovervallen en het helpen van de

RAF-kopstuk Andreas Baader. Mahler werd veroordeeld tot veertien jaar

cel, maar kwam in 1980 vrij, nadat hij de RAF en haar methoden

publiekelijk had afgezworen. Vervolgens sloot hij zich aan bij de
extreemrechtse Nationaal-Democratische Partij, waarvoor hij als jurist
optrad.

Bron:
- AP

[Bekijkhetmaar]

Zullen vredesonderhandelingen met een negationist leiden tot vrede?
UTRECHT - Barack Hussein Obama blijft Benjamin Netanyahu onder druk
zetten zodat Israël zo snel mogelijk met Mahmoud Abbas aan de tafel
gaat zitten om vredesonderhandelingen te voeren. Maar hoe groot is de
kans dat er over vrede gesproken kan worden zo lang de onderhandlings
partner pertinent weigert te geloven dat de Shoa heeft plaats
gevonden?
Abbas werd geboren in Safed, samen met Jeruzalem, Hebron en Tiberias
is Safed een van de vier heilige steden van Israël. In de Talmoed heet
deze plaats nog Tsefiya, pas nadat de Romeinen de grote etnische
zuiveringen uit voerde kreeg deze stad de benaming Safed. De stad
bevind zich niet ver van de grens met Syrië en Libanon. Als 13-jarig
jongetje volgt hij het nieuws over de Arabische strijd tegen de Joden
op de voet, dit doet hij vanuit Egypte. Het gezin Abbas voelt zich
verslagen wanneer het de Arabische overmacht niet is gelukt alle Joden
in zee te drijven.
Abbas doet in Egypte de studie rechten en promoveerde in Moskou, aan
de voor buitenlandse studenten opgerichte Patrick Lumumba Universiteit
van de Sovjet-Unie.
In 1984 schreef hij een pseudo-historische boek "De andere kant:
Geheime relaties tussen de Nazi's en de Zionisten." In het boek, dat
gebaseerd was op zijn proefschrift uit 1982, stelde Abbas stelde dat
'zionistische leiders het groene licht gaven aan de nazi's om de arme
Joden op te sluiten in kampen, zodat de rijke Joden een alibi hadden
om naar Palestina te emigreren.'
Ook stelt hij dat 'de Joden hebben opzettelijk het aantal vermoorde
Joden in de kampen opgeblazen om steun te vinden om de staat Israël te
laten erkennen'. "Het aantal Joden dat om kwam was hooguit 890.000 en
niet de vermeende zes miljoen. Na de oorlog werd overal verteld dat er
zes miljoen Joden waren vermoord en dat de oorlog uitsluitend bedoeld
zou zijn om de Joden uit te roeien... De waarheid hierover is nooit
door iemand bevestigd nog ontkent. Het is onmogelijk dat in zo'n korte
tijd het aantal van zes miljoen bereikt kan zijn."
Abbas gelooft dat de aantal van zes miljoen 'het product is van een
zionistische samenzwering': "Het lijkt erop dat het cijfer zo hoof is
om het belang van de zionistische te dienen. Dit leidde tot grote
solidariteit van de internationale publieke opinie voor het zionisme,"
schrijft hij. "Vele geleerden hebben gedebatteerd over de becijferde
zes miljoen en zij kwamen tot een verbluffende conclusies - het aantal
Joodse slachtoffers in slechts een paar honderdduizend.
Volgens Abbas zou er een samenwerkingsverband zijn opgericht tussen de
nazi's van Hitler en de leiders van de zionistische beweging ... "De
zionisten gaven toestemming om, onder leiding van Hitler en de nazi's,
de Joden te behandelen als zij dat wensten. Zolang het maar de
garantie gaf dat de Joden naar Palestina konden immigreren."
"Naast het stimuleren van de vervolging van Joden, zodat ze zouden
emigreren naar het Heilige Land want dat was wat de zionistische
leiders werkelijk wilde, kwam het opvoeren van het aantal Joden de
zionisten heel goed uit. Hoe meer slachtoffers er zouden zijn des te
meer rechten de zionisten zouden krijgen wanneer zij aan de
onderhandelingstafel zouden zitten om de buit [de Britten hadden
'Palestina' veroverd op de islamitische Ottomanen] te verdelen.
Abbas omarmde de werken van negationist Robert Faurisson, die
schaamteloos ontkent dat de nazi's ooit gebruik gemaakt zou hebben van
gaskamers. Faurisson zei "Er heeft nooit een vernietiging van Europee
Joden plaats gevonden."
Tijdens een interview werd Abbas de vraag gesteld over zijn
negationistische overtuiging. Abbas wilde de inhoudelijke argumentatie
van zijn proefschrift niet terug nemen, wel zei hij dat hij elke moord
op onschuldige burgers uitdrukkelijk veroordeelt. Direct daarop begon
hij over de vele [Arabische] 'Broeders' en 'Zusters' die om waren
gekomen met de strijd die de zionisten tegen hen voerden.
Tijdens de 'Holocaust conferentie' die op 11 en 12 december 2006 in
Iran werd gehouden, bevond Abbas zich in het gezelschap van 66 mede
fascisten. Onder deze fascisten bevonden zich o.a.: Mahmoud
Ahmadinejad, Ahmed Rami, David Duke, Fredrick Töben, Georges Thiel,
Richard Williamson, David Irving, Robert Faurisson, bisschop
Williamson, Horst Mahler, Ditlieb Felderer, Maurice Bardèche, Ilan
Pappé, Ernst Zündel, Gerd Honsik, Ivo Jansen, Jean-Marie Lepen, Jürg
Haider, Raul Hilberg en Franjo Tudjman. Tijdens deze conferentie werd
opnieuw stellig de beweren uitgesproken dat er nooit iets heeft plaats
gevonden als de Holocaust.
Ook zes leden van de groep 'Joden Verenigd tegen Zionisme', uit de VS,
Groot-Brittannië en Oostenrijk, bezochten de conferentie, gekleed in
orthodox-joodse kledij. Zij zijn gekant tegen het bestaan van de staat
Israël. "We zijn hier om het orthodox-joodse standpunt uit te dragen,"
zei de Britse rabbi Ahron Cohen. "We zijn er zeker van dat er een
Holocaust heeft plaatsgevonden. Maar deze kan op geen enkele manier
worden gebruikt als een justificatie om onrechtvaardige daden te
begaan tegen de Palestijnen."
In februari 2008 zei Matan Vilnai, de Israëlische staatssecretaris van
Defensie, dat als de raket beschietingen vanuit de Gazastrook op
Israël door blijven gaan "De Palestijnen een Shoa staat te wachten".
De islam lobby zag zijn kans schoon en vertaalde Shoa, hetgeen ramp
betekend, in Holocaust. Deze link is makkelijk te leggen omdat de
jodenvernietiging tijdens de Tweede Wereldoorlog word aangeduid met
Shoa. In de volksmond word deze massa moord omschreven als Holocaust
(hetgeen letterlijk 'brandoffer' betekend).
Hamas bestempelde vanaf dat moment de Israëlische Joden als "de nieuwe
nazi's". Hamasleider Meshaal zei tijdens Operatie Gegoten Lood (de
strijd in de Gazastrook begin dit jaar) "Hier vind de echte Holocaust
plaats, in tegenstelling tot de Joodse Holocaust die de zionisten
overdrijven en gebruikt om de wereld af te persen". Abbas noemde
strijd in de Gazastrook "meer dan een Holocaust en ernstiger dan
hetgeen de Joden overkomen was tijdens de Tweede Wereldoorlog".

Bron:
- Israël Faxx News
- Jewish Journal
- Wyman Institute
- Ha'aretz
- Het Simon Wiesenthal Center, die "Geheime relaties tussen de Nazi's
en de Zionisten" heeft vertaald naar het Engelse
- Reuters

[Bekijkhetmaar]

Bisschop Williamson krijgt boete voor negationisme
BERLEIN - Een rechtbank in de Duitse stad Regensburg heeft de
ultraconservatieve Britse bisschop Richard Williamson maandag een
boete van twaalfduizend euro opgelegd in verband met negationisme
(ontkenning van de Shoa) tegenover een Zweedse tv-zender. Williamsons
advocaat Matthias Lossmann heeft dit dinsdag gezegd.
Williamson heeft tot 9 november om er op te reageren. De boete is
opgelegd zonder dat er een proces aan te pas is gekomen. Als de
overtreder betaalt erkent hij schuld. Als hij weigert te betalen komt
er alsnog een proces.
Williamson ontkende in januari voor de Zweedse televisie het bestaan
van gaskamers in WO-II en de moord op zes miljoen joden. Onder druk
van velen uit de internationale gemeenschap en het Vaticaan bood hij
daarna verontschuldigingen aan door te zeggen "Ik had dit niet mogen
zeggen voor de tv, maar dat wil nog niet zeggen dat ik van mening
veranderd ben."
Het interview vond plaats bij Regensburg, een stad in Beieren, kort
voordat de excommunicatie van Williamson en drie medestanders door
paus Benedictus XVI werd opgeheven. De opheffing leidde tot grote
verontwaardiging onder joodse groeperingen en in Israël.
Bondskanselier Angela Merkel liet weten er weinig gelukkig mee te
zijn.
Benedictus XVI had maandag een ontmoeting met een delegatie van het
Priesterbroederschap St. Pius X, de achterban van Williamsons. De kerk
voogd probeert het genootschap binnen de kerk te halen.
Williamson en de drie anderen werden in 1988 door aartsbisschop Marcel
Lefèbvre tot bisschop gewijd, tegen de wil van toenmalig paus Johannes
Paulus II. Na de wijding werd het viertal geëxcommuniceerd.

Bron:
- Reuters

[Bekijkhetmaar]

Williamson opnieuw voor rechter
REGENSBURG - Richard Williamson, de Britse aartsbisschop, moet zich
opnieuw voor de rechter verantwoorden wegens het aanzetten tot
rassenhaat. Hij heeft geweigerd een boete van 12.000 euro te betalen
en moet dus voorkomen in de Duitse stad Regensburg, zo maakte een
woordvoerder van de rechtbank in de Duitse stad dinsdag bekend.
Op 21 januari 2009 gaf de bisschop een interview aan de Zweedse
televisie waarin hij beweerde dat er "overweldigende bewijzen" zijn
dat in de naziconcentratiekampen geen gaskamers hebben gestaan voor
het vergassen van mensen. "Er is geen enkele Jood om het leven was
gekomen in gaskamers in concentratiekampen," zei hij. Ook stelde hij
dat er tijdens de Tweede Wereldoorlog geen 6 miljoen, maar hooguit
300.000 Joden om het leven gekomen" in de nazi kampen. Zij zouden,
volgens de 69-jarige negationist, gestorven aan ziekten en beslist
niet door toedoen van de Duitse bezettingsmacht.
Een Zweeds tv-station zond de uitspraken uit, hetgeen leidde tot een
internationale rel. Niet alleen de staat Israël, maar ook gewone
burgers in een groot aantal landen en leden van de rooms-katholieke
kerk reageerden ontzet op de ontboezemingen van Williamson, die lid is
van de conservatieve priesterbroederschap Pius X.
De uitspraken kregen des te meer aandacht, omdat er juist diezelfde
dag een decreet was uitgegaan vanwege paus Benedictus XVI waarin de
excommunicatie van Lefebvre en zijn vier bisschoppen werd opgeheven.
Zowel de Duitse als de Nederlandse bisschoppen distantieerden zich van
de uitspraken van hun Britse collega. Een woordvoerder van het
Vaticaan meldde dat de opheffing van de excommunicatie geenszins
betekende dat het Vaticaan de opvattingen van Williamson deelt. Ook
Walter Kasper, president van de Pauselijke Raad ter Bevordering van de
Eenheid van de Christenen, nam meteen afstand van de woorden van
Williamson. Hij noemde diens uitspraken "onacceptabel en dom" en
stelde dat de ontkenning van de Shoah regelrecht indruist tegen het
standpunt van de Kerk op dit punt. De Duitse bondskanselier Angela
Merkel riep de eveneens uit Duitsland afkomstige paus Benedictus XVI
op om in ondubbelzinnige bewoordingen duidelijk te maken dat er geen
sprake kan zijn van het ontkennen van de moord op de Joden tijdens de
Tweede Wereldoorlog. In Duitsland en in Oostenrijk is negationisme
verboden.
Verslaggevers van de Italiaanse krant Corriere della Sera citeerden
Williamson op 22 januari, "Ik bleef bij mijn beweringen dat er geen
gaskamers hebben gestaan in de kampen en dat er nooit meer dan 300.000
Joden zijn gestorven in de kampen."

Bron:
- Novum
- www.kathtube.com/player.php?id=7989