اختلال شخصیت خودشیفته
atie...@gmail.com
ﺍﺧﺘﻼﻝ ﺷﺨﺼﯿﺖ ﺧﻮﺩﺷﯿﻔﺘﻪ : (Narcissistic personalitydisorder)
ﻧﻮﻋﯽ ﺍﺧﺘﻼﻝ ﺷﺨﺼﯿﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻓﺮﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺰﺭﮒ ﻭ ﻣﻬﻢ ﻣﯽﭘﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪﺍﯼ ﻏﻠﻮّﺁﻣﯿﺰ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺗﻮﺍﻧﺎﯾﯽ ﻭ ﻟﯿﺎﻗﺖ ﻣﯽﮐﻨﺪ.ﺍﯾﻦ ﺑﯿﻤﺎﺭﺍﻥ ﻣﺮﮐﺰ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ، ﺍﺯ ﻫﺮ ﺟﻬﺖ ﻭﯾﮋﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺍﻓﺎﺩﻩﺍﯼ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ ﻣﺸﻬﻮﺭﯼ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺘﮑﺒﺮ ﻭ ﺗﺤﮑﻢ ﺁﻣﯿﺰ ﺑﻮﺩﻩ، ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻭ ﺗﺤﺴﯿﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺁﻧﺎﻥ ﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﻃﺮﺍﻑﺷﺎﻥ ﻧﻤﯽﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺍﺕ ﻏﯿﺮﻭﺍﻗﻊ ﮔﺮﺍﯾﺎﻧﻪ ﻭ ﻧﺎﻣﻤﮑﻦ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺁﻭﺭﺩﻩ ﺳﺎﺯﻧﺪ، ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﺷﺎﯾﻊ ﺩﭼﺎﺭ ﻧﺎﺍﻣﯿﺪﯼ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ.
ﻫﻤﻪ ﮔﯿﺮ ﺷﻨﺎﺳﯽ
ﻃﺒﻖ DSM 5 ﺷﯿﻮﻉ ﺗﻘﺮﯾﺒﯽ ﺍﺧﺘﻼﻝ ﺷﺨﺼﯿﺖ ﺧﻮﺩﺷﯿﻔﺘﻪ، ﺩﻭ ﺗﺎ ﺷﺎﻧﺰﺩﻩ ﺩﺭﺻﺪ ﺍﺯ ﺟﻤﻌﯿﺖ ﺑﺎﻟﯿﻨﯽ ﻭ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﯾﮏ ﺩﺭﺻﺪ ﺍﺯ ﺟﻤﻌﯿﺖ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺸﺨﯿﺺ
ﻣﻼﮎ ﻫﺎﯼ ﺗﺸﺨﯿﺼﯽ DSM 5 ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺧﺘﻼﻝ ﺷﺨﺼﯿﺖ ﺧﻮﺩ ﺷﯿﻔﺘﻪ ﺧﻮﺩﺑﺰﺭﮒ ﺑﯿﻨﯽ (ﺩﺭ ﺧﯿﺎﻝ ﯾﺎ ﺭﻓﺘﺎﺭ)، ﻧﯿﺎﺯ ﺑﻪ ﻣﻘﺒﻮﻟﯿﺖ، ﻭ ﻓﻘﺪﺍﻥ ﺣﺲ ﻫﻤﺪﻟﯽ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻟﮕﻮﯾﯽ ﻧﺎﻓﺬ ﻭ ﻓﺮﺍﮔﯿﺮ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻭﺍﯾﻞ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﯽ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺯﻣﯿﻨﻪﻫﺎﯼ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﺁﯾﺪ، ﮐﻪ ﻋﻼﻣﺖﺍﺵ ﻭﺟﻮﺩ ﻻﺍﻗﻞ ﭘﻨﺞ ﺗﺎ ﺍﺯ ﻣﻮﺍﺭﺩ ﺯﯾﺮ ﺍﺳﺖ:
1. ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺧﻮﺩﺑﺰﺭﮒ ﺑﯿﻨﺎﻧﻪﺍﯼ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻬﻢ ﭘﻨﺪﺍﺷﺘﻦ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ (ﻣﺜﻼ ﺩﺭ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖﻫﺎ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﺍﻏﺮﺍﻕ ﮐﻨﺪ ﯾﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻧﮑﻪ ﺑﻪ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ ﺷﺎﯾﺴﺘﻪﺍﯼ ﺩﺳﺖ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺁﺩﻡ ﺑﺰﺭﮒ ﻭ ﻣﻬﻤﯽ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
2. ﻣﺸﻐﻮﻟﯿﺖ ﺫﻫﻨﯿﺶ ﺧﯿﺎﻻﺗﯽ ﺍﺯ ﻗﺒﯿﻞ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ، ﻗﺪﺭﺕ،ﺍﺳﺘﺎﺩﯼ ﻭ ﺫﮐﺎﻭﺕ، ﺯﯾﺒﺎﯾﯽ ﯾﺎ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻭ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﯽ ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭ ﺣﺪ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
3. ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ «ﺍﺳﺘﺜﻨﺎﯾﯽ» ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﯾﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ (ﯾﺎ ﻣﻮﺳﺴﺎﺕ) ﺍﺳﺘﺜﻨﺎﯾﯽ ﯾﺎ ﺭﺩﻩ ﺑﺎﻻ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭﮎ ﮐﻨﻨﺪ ﯾﺎ ﺍﻭ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
4. ﺍﺣﺘﯿﺎﺝ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﮑﻠﯽ ﺍﻓﺮﺍﻃﯽ ﺗﺤﺴﯿﻦ ﺷﻮﺩ.
5. ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﺤﻖ ﺑﻮﺩﻥ (entitlement) ﺑﮑﻨﺪ، ﯾﻌﻨﯽ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﻧﺎﻣﻌﻘﻮﻟﯽ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﯼ ﺭﺿﺎﯾﺖ ﺑﺨﺶ ﻭ ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﯽ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﯿﺮﺩ ﯾﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﺷﻮﻧﺪ.
6. ﺩﺭ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺑﯿﻦ ﻓﺮﺩﯼ ﺍﺳﺘﺜﻤﺎﺭﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ، ﯾﻌﻨﯽ ﺍﺯ ﺍﻣﺘﯿﺎﺯﺍﺕ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﺳﯿﺪﻥ ﺑﻪ ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﺪ.
7. ﻓﺎﻗﺪ ﺣﺲ ﻫﻤﺪﻟﯽ ﺑﺎﺷﺪ، ﯾﻌﻨﯽ ﺗﻤﺎﯾﻠﯽ ﺑﻪ ﺩﺭﮎ ﯾﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻭ ﻧﯿﺎﺯﻫﺎﯼ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
8. ﺍﻏﻠﺐ ﺑﻪ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺣﺴﻮﺩﯼ ﮐﻨﺪ ﯾﺎ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺣﺴﺎﺩﺕ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ.
9. ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﻧﮕﺮﺵﻫﺎﯾﺶ ﭘﺮﺍﻓﺎﺩﻩ ﻭ ﺗﮑﺒﺮ ﺁﻣﯿﺰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺳﯿﺮ ﻭ ﭘﯿﺶ ﺁﮔﻬﯽ
ﺍﺧﺘﻼﻝ ﺷﺨﺼﯿﺖ ﺧﻮﺩﺷﯿﻔﺘﻪ ،ﺍﺧﺘﻼﻟﯽ ﻣﺰﻣﻦ ﻭ ﺻﻌﺐ ﺍﻟﻌﻼﺝ ﺍﺳﺖ. ﺍﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺑﯿﻤﺎﺭﺍﻥ ﭘﯿﻮﺳﺘﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺘﺤﻤﻞ ﺿﺮﺑﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺎ ﻭﻗﺎﯾﻊ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺑﺮ ﺧﻮﺩﺷﯿﻔﺘﮕﯽ ﺷﺎﻥ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ. ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﭘﯿﺮﯼ ﺭﺍ ﺗﺎﺏ ﺁﻭﺭﻧﺪ؛ ﭼﻮﻥ ﺯﯾﺒﺎﯾﯽ، ﻗﺪﺭﺕ، ﻭ ﻣﺰﺍﯾﺎﯼ ﺟﻮﺍﻧﯽ ﺑﺮﺍﯾﺸﺎﻥ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻭﺩﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﭼﯿﺰﻫﺎ ﭼﺴﺒﯿﺪﻩ ﺍﻧﺪ. ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺩﻟﯿﻞ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺑﺤﺮﺍﻥ ﻫﺎﯼ ﻣﯿﺎﻧﺴﺎﻟﯽ ﺁﺳﯿﺐ ﭘﺬﯾﺮ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺍﻧﺪ.
ﻋﻠﺖ ﺷﻨﺎﺳﯽ
ﻧﻈﺮﻳﻪٔ ﺭﻭﺍﻥﭘﻮﯾﺸﯽ
ﺑﺮ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺎﺱ ﺻﻔﺎﺕ ﺷﺨﺼﻴﺘﯽ ﺍﺧﺘﻼﻝ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺧﻮﺩﺷﻴﻔﺘﻪ، ﺩﺭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦِ ﺳﺮﺩ ﻭ ﺑﯽﻋﺎﻃﻔﻪ، ﻛﻪ ﺑﻪ ﻧﺪﺭﺕ ﻣﻮﻓﻘﻴﺖﻫﺎﯼ ﻛﻮﺩﻙ ﺭﺍ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻣﯽﻛﻨﻨﺪ، ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﯽﺁﻳﻨﺪ. ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻣﻮﻓﻘﻴﺖﻫﺎﯼ ﻛﻮﺩﻛﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻌﻤﻮﻻ ﺑﯽﺍﺭﺯﺵ ﻣﯽﺩﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻣﯽﺩﻫﻨﺪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻣﻮﻓﻘﻴﺖﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺣﺮﻑ ﺑﺰﻧﻨﺪ. ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪﻫﺎ، ﻛﻮﺩﻛﺎﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﺎ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺑﯽﺍﺭﺯﺷﯽ، ﻧﺎﺭﺿﺎﻳﺘﯽ، ﻭ ﻋﺪﻡ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺧﻮﺩ، ﺳﻌﯽ ﻣﯽﻛﻨﻨﺪ ﺭﺍﻩﻫﺎﯾﯽ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﻨﻨﺪ. ﻳﻜﯽ ﺍﺯ ﺭﻭﺵﻫﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﻟﺪﺍﺭﯼ ﺩﻫﻨﺪ ﻭ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﺘﻘﺎﻋﺪ ﻛﻨﻨﺪ ﻛﻪ ﻓﺮﺩﯼ ﺑﺎﺍﺭﺯﺵ ﻭ ﺑﺎﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺤﺼﻮﻝ ﻧﻬﺎﻳﯽ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺍﻳﻨﺪ، ﻓﺮﺩﯼ ﺍﺳﺖ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﻛﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎ ﻭ ﻣﻮﻓﻘﻴﺖﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻳﻤﺎً ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺟﻠﺐ ﺗﻮﺟﻪ ﺍﺳﺖ، ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﯽﻋﺎﻃﻔﻪ ﻭ ﺑﯽﺍﻋﺘﻨﺎﺳﺖ، ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻛﻮﺩﻛﯽ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺑﺎ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺳﺮﺩ ﻭ ﺑﯽﻋﺎﻃﻔﻪ ﺭﺍ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﭽﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﮕﺮﺵ ﺭﺍ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻣﯽﻛﻨﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺒﺘﻼ ﺑﻪ ﺍﺧﺘﻼﻝ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺧﻮﺩﺷﻴﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻛﺜﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﺑﺪﺭﻓﺘﺎﺭﯼ ﻭ ﻏﻔﻠﺖ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺍﻣﺎ ﺑﺪﺭﻓﺘﺎﺭﯼ ﻭ ﻏﻔﻠﺖ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﻛﻮﺩﻛﯽ ﺷﺮﻁ ﻛﺎﻓﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﺑﺘﻼ ﺑﻪ ﺍﺧﺘﻼﻝ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺧﻮﺩﺷﻴﻔﺘﻪ ﻧﻴﺴﺖ، ﻭ ﺑﻌﻀﯽ ﺭﻭﺍﻥﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺑﺎﻟﻴﻨﯽ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﺤﺒﺖ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺣﺪ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺣﺪ ﻣﺜﺒﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﻛﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺣﺪ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻫﺎﯼ ﻏﻴﺮﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭ ﺧﻮﺩﺑﺰﺭﮒ ﺑﻴﻨﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﻧﺪ. ﺟﺎﻟﺐ ﺍﻳﻨﺠﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﺷﻮﺍﻫﺪ ﺗﺼﺎﺩﻓﯽ ﻧﻴﺰ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻣﯽﻛﻨﻨﺪ ﻛﻪ ﺍﻛﺜﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺒﺘﻼ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺷﻴﻔﺘﮕﯽ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﻳﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ، ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﺳﻴﺪﮔﯽ ﺑﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﻭﻗﺖ ﻭ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩﯼ ﺑﻪ ﻛﺎﺭ ﻣﯽﺑﺮﻧﺪ.
ﺩﺭﻣﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻧﺪﺭﻣﺎﻧﯽ
ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺍﺧﺘﻼﻝ ﺷﺨﺼﯿﺖ ﺧﻮﺩﺷﯿﻔﺘﻪ ﺩﺷﻮﺍﺭ ﺍﺳﺖ؛ ﭼﻮﻥ ﺍﮔﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﭘﯿﺸﺮﻓﺘﯽ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺣﺎﺻﻞ ﺷﻮﺩ، ﺑﯿﻤﺎﺭ ﺑﺎﯾﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﯿﻔﺘﮕﯽ ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺖ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺮﺧﯽ ﺑﺎﻟﯿﻨﮕﺮﺍﻥ ﮔﺮﻭﻩ ﺩﺭﻣﺎﻧﯽ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﯿﻤﺎﺭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺻﯿﻪ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﭼﮕﻮﻧﮕﯽ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﺑﺎ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﯾﺎﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﺗﺤﺖ ﺷﺮﺍﯾﻂ ﺍﯾﺪﻩﺁﻝ، ﻭﺍﮐﻨﺸﯽ ﺗﻮﺍﻡ ﺑﺎ ﻫﻤﺪﻟﯽ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﻨﺪ. ﻭﻗﺘﻲ ﺑﺮﺍﯼ ﻛﻤﻚ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻧﺪﺭﻣﺎﻧﯽ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﯽﺷﻮﺩ، ﻣﻌﻤﻮﻻ ﺭﻭﯼ ﺧﻮﺩﺑﺰﺭﮒ ﺑﻴﻨﯽ، ﺣﺴﺎﺳﻴﺖ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺣﺪ ﺑﻪ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﯽ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﺳﻮﯼ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭ ﻋﺪﻡ ﻫﻤﺪﻟﯽ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺗﻤﺮﻛﺰ ﻣﯽﺷﻮﺩ. ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﺭﻣﺎﻧﯽ ﺗﻼﺵ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﺗﺎ ﺑﺎﻭﺭﻫﺎﯼ ﻏﻠﻂ ﻳﺎ ﺧﻴﺎﻟﺒﺎﻓﯽﻫﺎﯼ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎ ﺗﻤﺮﻛﺰ ﺭﻭﯼ ﺗﺠﺮﺑﻪﻫﺎﯼ ﻟﺬﺗﺒﺨﺶ ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ ﻭ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻗﺎﺑﻞ ﻭﺻﻮﻝ ﺟﺎﻳﮕﺰﻳﻦ ﺷﻮﻧﺪ. ﺑﺮﺍﯼ ﻛﻤﮏ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ ﺟﻬﺖ ﻣﻮﺍﺟﻪ ﺷﺪﻥ ﺑﺎ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﻗﺒﻮﻝ ﺁﻥ، ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺮﺍﺗﮋﯼﻫﺎﯼ ﻣﻘﺎﺑﻠﻪﺍﯼ، ﻣﺜﻞ ﺭﻳﻠﻜﺴﻴﺸﻦ پیشنهاد داده میشود.در درمان این اختلال به صلاحدید روانپزشک از دارودرمانی استفاده میشود.
ﻣﻨﺎﺑﻊ
↑ ﻭﺍﮊﻩﻫﺎﯼ ﻣﺼﻮّﺏ ﻓﺮﻫﻨﮕﺴﺘﺎﻥ ﺗﺎ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺳﺎﻝ ۱۳۸۹ (ﻣﺠﻤﻮﻉ ﻫﺸﺖ ﺩﻓﺘﺮ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭﺍﮊﻩﻫﺎﯼ ﻣﺼﻮّﺏ ﻓﺮﻫﻨﮕﺴﺘﺎﻥ)
↑ ﻓﺮﺍﻧﺴﺲ، ﺁﻟﻦ. ﻣﺒﺎﻧﯽ ﺗﺸﺨﯿﺺ ﺭﻭﺍﻧﭙﺰﺷﮑﯽ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ DSM-5. ﺗﺮﺟﻤﻪٔ ﻋﺒﺪﺍﻟﺮﺿﺎ ﻣﻨﺼﻮﺭﯼ ﺭﺍﺩ. ﺗﻬﺮﺍﻥ: ﮐﺘﺎﺏ ﺍﺭﺟﻤﻨﺪ،
↑ ۳٫۰ ۳٫۱ ﻫﺎﺭﻭﻟﺪ ﮐﺎﭘﻼﻥ ﻭ ﺑﻨﯿﺎﻣﯿﻦ ﺳﺎﺩﻭﮎ، ﭼﮑﯿﺪﻩ ﺭﻭﺍﻧﭙﺰﺷﮑﯽ ﺑﺎﻟﯿﻨﯽ، ﺩﻭ: ۴۲۴.
↑ ۴٫۰ ۴٫۱ ۴٫۲ ﮔﻨﺠﯽ، ﻣﻬﺪﯼ. [۱۳ «ﺍﺧﺘﻼﻻﺕ ﺷﺨﺼﯿﺖ»]. ﺣﻤﺰﻩ ﮔﻨﺠﯽ. ﺩﺭ ﺁﺳﯿﺐ ﺷﻨﺎﺳﯽ ﺭﻭﺍﻧﯽ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ DSM-5.
↑ ۵٫۰ ۵٫۱ ۵٫۲ ۵٫۳ ۵٫۴ ﻫﺎﺭﻭﻟﺪ ﮐﺎﭘﻼﻥ ﻭ ﺑﻨﯿﺎﻣﯿﻦ ﺳﺎﺩﻭﮎ، ﭼﮑﯿﺪﻩ ﺭﻭﺍﻧﭙﺰﺷﮑﯽ ﺑﺎﻟﯿﻨﯽ، ﺩﻭ: ۴۲۵.
↑ ﮔﻨﺠﯽ، ﻣﻬﺪﯼ. [۱۳ «ﺍﺧﺘﻼﻻﺕ ﺷﺨﺼﯿﺖ»]. ﺣﻤﺰﻩ ﮔﻨﺠﯽ. ﺩﺭ ﺁﺳﯿﺐ ﺷﻨﺎﺳﯽ ﺭﻭﺍﻧﯽ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ DSM-5.
↑ ۷٫۰ ۷٫۱ ﮐﺮﯾﻨﮓ، ﺁﻥ ﺍﻡ. ﺁﺳﯿﺐ ﺷﻨﺎﺳﯽ ﺭﻭﺍﻧﯽ. ﺗﺮﺟﻤﻪٔ ﺣﻤﯿﺪ ﺷﻤﺴﯽ ﭘﻮﺭ.