Adhyay 13 - part 2

[Harsh Pawar]

Adhyay 13 va

Ya purn adhyayat apan babanche akaran karunya pahto, babanchya fakt sanganyayne kinva babani sangitlele upay kelyane agadi te vichitra asle trihi to vyakti bara hot hota teravya adhyayat khalil katha yetat

1. Bhimaji Patil :
Bhimaji Patalanchi katha aplyala mahitach ahe sarvana, tyana nanasaheb sangtat kit u saainchya charani ye dhav ghe

Tyani kelele babanche gunsankirtan afat ahe tyatach tyani sarv kahi sangitale ahe

Uttari kalviti ekchi upay | sai babanche dharave pay ||

Hachi keval taranopay | baap may to ek ||

Tich kanvalu sarvanchi aai | hakesarashi dhavat yei ||

Kalvaluni kadiye ghei | jane soi lekaranchi ||

Ithe chandorkar jantat ki baba kiti dayalu ahet ani yatun fakt toch sutaka karu shakto. Ithe chadorkar babana Baap Maay mhanun sambodhtat kiti te prem J kharach as prem karta ale pahije aplyala aplya bapunvar. Pipa dada ani Meena vaini pan bapuna baap aai sambodhtata.

Meena vaini mhanata

“sai ase mazi aai | baap maza aniruddha||”

Ithe nanasahebani babana baap may sambodhlay asach prem karta ale pahije bapunvar aplyala. Ya sadgurula apli kiti kalji ahe J

Ki hi aai balachya hakesarashi dhavun yete ani balala uchalun kadevar ghete hi kadevar ghete tar ti kasha ghete swatah vakun uchalun ghete, ti mhanat nah mazya balane udi marali pahije ti hakesarshi yeun uchalun ghete. To yuganuyuge aplyasathi vitevar ubha ahe ani pratyek veli pratyekasathi vaktoy. Vakun vakun tyachi kambar dukhat nahi ki uchalun gheun tyache hatahi dukhat nahit karan to asach ahe J sahaj siddha ani atishay primal, to tyachya balana kadhich dukhht baghu shakat nahi. Tyache dukh tyachi talmala to mulich baghu shakat nahi.

To kalvalto ani aplya balanathi uchit kay ahe he tyana milvun deto pan te hi balakadun kasht karun gheunach, fukat nahi det to kadhi balana karan tyala tyacha balana swavalambi banvayche aahe.

Bhimaji patil suddha nanasahebanche patra milalyanantr tewdhyach avegane shirdila jayala nightat.

Nansaheb samvet hote madhavravahi aale tethe||

Jya madhavravanchiya hate | sugam pad te sarvatra ||

Mala adhyay nahi athavt ahe jithe shamala Sai sambhucha nandi ase ullekhanyat ale ahe. Ithe dekhil spasht pane sangitale ahe ki madhavaravanchya hati he sugam pad ahet J .

Ithe baba madhavravana mhanatat

“Shama he chor anuni kiti | ghalshi maze angavarati ||

Kay hi kruti bari ka||”

Pan bhimaji patil yavar kahihi react n karat saral babanchya payavar dok thevtat.

“krupa kari maj anatha | dinanatha sambhali ||

Tya purnpane sharan alelya bhimaji patlanvar babni lagech anugrah kela.

Hemadpant mhantat tyanche dukh pahun to sainath helavala. Jasa aaj apla bapu helavlay J aplyasathi, to tech tar sangtoy ki mazi bal sadhi ahet tyanchya rakshanasathich mi ithe ubha ahe to susajj zalay fakt aplyasathich.

Ithe bhimaji patlana baba khup chan samjavtat ani ashwasan deta (Namood ovya pls granthat vacha ovi 72-75).

Yatil ovi

“aakanth sankatarnavi budala |

Ho ka mahadukhgarted gadhala|

Jo ya mashid mayichi payari chadhala|

Sukha arudhala to jana ||”

Ase baba patil yana sangtat ithe mala thavate te shree gurukshetram, kharach ya gurukshetramchi payari chadhanara manasachi pan hich tar avastha aste tyachya saglya dukhanacha ani sankatancha naash ithech zalela asto.ithala bapu fakir tyachya lathine, dhakane, premane sarv kahi nit karun takto.

Pudhe baba bhimaji patalana adnya kartat tyapramane te ti tantotant agadi kontahi tark kutark manat n aanata mantat ani tyanche rog nivaran hote. Ithe te tasbhar babanjaval bastat tewha tyana ekdahi ulti yet nahi, evdha babancha darara hota, babnchi takat hoti.

Sadguru ha asacxh asto apalyala fakt tyacha shabd ani tyachyavarch prem kayam rakhayach ast.

Aaj apan aplya bapumauliche chamtkar pan baghato.

Parvach group vr hiteshsinh yanchya mulacha anubhav apan vachala kharach dengue sarkha ajar, last 4 months purvi mazya ex colleague cha nephew dengue ne expire zala pan yaulat yachya platelates vadhlya kay farak hota ? treatmet madhe ki detection madhe ki ajun kay?

Uttar fakt ekach “Manus ek tar bapucha asto nahitar bapuda asto.”

Mage ekda chukun mixer cha ek nut parila milkshake banvtana aatch tutala ani grind zala. Mala nahi samajale ek metal cha tukda mi pahila chamacha madhe mala vatale apple chi bee aahe ani mi tila charali nantar motha tukda disla mag mi khup ghabrale, kahich suchat nvhate mala kay karu ani kay nako te, parila thevun mi ektich radat basale, ghari konach nvhate dr. la phone kela dr. mhanala kahi kalji karu naka ti kheltiye na vyayvsthit. Pan kahi suchena shewati n rahvun dadana phone kela dr. leenamveera brbr bolale tya mhanalya dadana sangte pan tu dr. kade ne. Dr. kade no yaychya adhich dadancha nirop ala kahi kalji kru naka ekda dr. la concern kara. Mala kahi tension rahil nahi. J

Sanganyach tatparya kay tar sadguruchya shabdanmadhe evdhi takad aste ki bhaktavarch kontehi sankat niwaran karnyasathi to dhavatch yeto.

Agadi aai sarkhach ani uchalun ghet.

Love you dad.

To be continued…

Naina Shelar

*******************

Hari Om Saicharitra 13th Aadhay  Bhimaji patilanchya kathevar lehinyacha prayas karat aahe.Ambadnya
Bhimaji Patilna coughshay cha rog hoto tyancha taap khup vadhat asto.Aana pani sutat .Sarva vaidya, Dr hotat devdevaski che upay hotat tari hi  tyancha rog divason divas vadhat jato.Mag te bhakat Chandorkarana patra patavtat ani tyanchi vyatha lehitat. Chandorkar tyana Shirdi che Sai Babach tumhala taru shaktat.tyanchya charnan shivay dusra marg nahi ase kalavtat.Bhimajin cha Chandorkarn var purna vishwas asto ani Bhimajina kalte ki Chandorkarancha Baban var purna vishwas aahe.Bhimaji na kalte ke aata Babach aple taran har aahe.te dusraynchya madtine  ne Shirdis yetat. Krupalu Sainath tyana aaplya samor basavtat ani sangtat ki sarva khant sodun nivant ho.Shirdis aalya var tuze sarva bhog sample aahet.Bhimajina dar 5 mins ne raktache ulti hothote.Baban chya samor ek tas basalyavar tya ultya purna thamb tat. Baba Bhimajina kahi vyadhi che karan vicharat nahi ki vyadhi che nirikshan kart nahit.Babanchya shabdane and krupe chya nazarene tyanchi vyadhi dor zali aahe.Baba chya shabda che ani krupa drusthi che he samarthya hote.pahile paul he aaplyala takave lagte 99 paule sadguru aaplya sathi yetat.Ase khai velela hote ki aapan konala Bapunchi mahite sangto ani ti vyakti Bapunchya darshana lagech yete kutche he aade vede n gheta.phele paul tyane takle ki Bapu 99 Paule yetat.Hech Sadgurunchi krupa aste.Sadgurun chya krupa druste ne te aapli nazar badltat pratek gosti kade bagnechi ani Sadgurun kade  prema nyahalnyachi nazar detat.Bapun chya eka katakshane aapli sarva sankate dor hotat.Aaplya prachanda Aananda hoto ki to Aananda Osandun vahto.Suchit Mamanchya clinic madhe aapan jato tevha enter kartana kase asto ani clinic madhun baher padtana kase asto...tar zamin aasman  cha pharak asto..Baher yetach sarva sankate dor dor payaleli astat.He aahe samarthya Suchit Mamanchya Sabdache ani tyanchya premal nazareche.Jagatle sarva sukh tyat aahe he pratek bhakta Anubhav to.
Mala ek Bapuni pravachanat sangitele sundar udharan sangay che aahe je me mazya hridayavar korle aahe.
Bapu mhanale ki ek daldal aste ani tya daldalit ek manus rutla aahe ani bajula ek zaad aahe ani tya zada chi phandi vakleli aahe.tar daldalit rutalela manus kay karu shakto tar te phandi dharun daldalichya var yenyacha prayas karu shakto pan jar to te kahi karnane kart nasel tar kay honar aahe.to tya daldalit slowly rutnar aahe ani mag tyala swas gyayla jamat nahi karan te daldal tyachya naka paryant aale aahe ani aata to te phandi pakadnya cha prasyas karto tar phandi paryant haat pochat nahi.mag Bapu mhanle ke jar tyane te phandi pakadali ani phandi tutali tar kay honar to manus aajun jorat tya daldalit rutala janar aahe.mhanje kay kar don gosthi aalya.ek mhanje.vel that is time astna phandi pakdayla phahije ani dusri  gosta ki tya phandhi madhe yevde samarthe asle phahije ki daldalit rutalelya manasala bhaher kadta aale phaji.Ani aaplya Sadgurun kade yeyla ushir karun chalnar nahi..pahile paul he maze asle pahije 99 paule sadguru yetat.ani khrarya Sadguru madhe yevde samarthya aste ki bhakta kete he jeevanchya daldalit rutala asla tar baher kadnya che samartha he tyanche aste ani he Samarthya maza Bapunche aahe. Bapuna tyanchya baalana madat karnya karta tyanche sankat dur karnya karta kal vel ani deshe che bandhan nahi.tyana kutalya hi madhyamachi garaj nahi.ketek velela ase hote ki sankat ale khadi ani gele kadhi kalt pan nahi.Sadgururaya tuzya var prem karnyacha aananda asach milat roho ani tumhala aananda denyacha prayas asach kayam rahot.Ek Vishwas asava purta karta harta Guru aisa.
Love my Dad forever.
Bapu tumhi premal aahat ani me Ambadnya aahe.

Madhuraveera Dighe
************************

१३ वा अध्याय 

भिमाजी कथा part १

भिमाजी पाटील , एक रोग-ग्रस्त माणूस , जगण्याची अशा नाही पण कुठून तरी त्यांना बुद्धी सुचते ते नाना साहेबांना पत्र लिहण्याची , आणि पुढे होणार्या घटना आणि त्यांना भिमाजींचा प्रतिसाद , हि जी पत्र लिहण्याची बुद्धी होणे आहे ना तेच ह्या साईनाथाचा अकारण कारुण्य आहे , करता करविता हाच आहे पण crdit मात्र आपल्याला , इतके उपाय झाले पण भिमाजींना विश्वास वाटतो तो नाना साहेबां बद्दल कि हे काहीतरी उपाय नक्कीच सुचवतील , आपल्याला ह्या परिस्थितीतून काढू शकतील आणि तडख निघून  शिर्डी ला येतात कसल्याही तर्क कुतार्कान मध्ये अडकत नाहीत, कि आत्ता आपण मरणासन्न झालोये शिर्डीतला वातावरण आपल्याला मानवेल का ह्या गोष्टीन मध्ये अडकत नाहीत , एखादी मरणासन्न व्यक्ती शेवटच्या क्षणी आपल्या जवळ च्या लोकां सोबत राहणे पसंत करेल किंवा प्राधान्य देईल, ह्या सामान्य लोकांच्या विचारसरणीच्या चौकटीतून , मरणासन्न अवस्थेत असताना सुद्धा भामाजी बाहेर आले आणि साई दर्शनसाठी आणला गेला , आणला तरी कसा तर , त्यांना उचलून आणला , ते स्वतः नाही आले, म्हणजे लोकांना हे म्हणणं गळी पडण्यासाठी सुद्धा त्यांना प्रयास करावे लागलेच असणार , जेव्हा श्रद्धावान प्रयास करतो तेव्हा सद्गुरु तत्व धावून येते , भिमाजी ज्या अवस्थेत आहेत, त्या अवस्थेत इतरांना त्यांना शिर्डीला घेऊन जाण्यास प्रवृत्त करणे हे सुद्धा त्यांचे दृष्टीने १००टक्के प्रयासच झाले नाही का??

​​

साईनाथांची दृष्टी भिमाजी वर पडली ,आणि त्याच क्षणी साईनाथ जो दयामुर्ती आहे तो हेलावला, साईनच्या मनी दया उपजली आणि साईबाबांच्या तोंडून शब्द निघतात , तुझ्या भोक्तृत्वाचा नाश झालाय शिर्डीत पाय टाकता क्षणी . भिमाजी पाटलाला सांगावे सुद्धा लागले नाही किंवा साईना  कुठलेही तपासणी करावी लागली नाही किंवा साई बाबांना भिमाजींना स्पर्श देखील करावा लागला नाही , ज्या भिमाजी ला ५ मिनटाला रक्ताच्या गुळण्या येत होत्या तो तब्बल तास भर मशिदी मध्ये बसून होता . भिमाजीला आशीर्वाद देताना साईनाथ एक अतिशय महत्वाचा सिद्धांत मांडतात  कि, "कोणी कितीही संकटात बुडाला असेल , महादुखाच्या गर्तातेत खोल अडकला असेल तरी जो ह्या मशिदीची पायरी चढेल, तो सुखासनी अरुढेल , म्हणजे काय तर हि मशीद माई म्हणजे मोठी आई जो ह्या चण्डिकाई च्या कुशीत जो  आला , त्याला हि आदिमाता चण्डिका संकटातून बाहेर काढून सुखासनी बसवते आणि हा फकीर म्हणजे दत्तगुरू ह्या साठी आपल्यावर दया करीत असतो ."

जो भिमाजी पाटील लोकांनी त्याला उचलून आणावे लागले होते तो, साई कृपेने स्वतःच्या पायांनी चालत गाडी परंत गेलां!!!!! हे  त्या  सद्गुरुतत्वाचे सामर्थ्य आहे . 

-----संकेतसिंह 

**************
भिमाजी कथा part २

भिमाजी ला , साईनाथ भीमाबाई च्या घरी राहण्याची अद्न्या  करतात , भिमाजी धनिक माणूस , शिर्डीत ओळखी सुद्धा होत्या तरीही ते साईनाथांच्या आज्ञे बाहेर जात नाहीत , ते भीमाबाईच्याच घरी जातात , भीमा बाईच्या घरची जमीन चोपण्यानी नवीन थर लावून चोपली होते म्हणजे जमिनीच्या कामामुले ओळी होती, आत्ता आजारी माणसाने असा ओल्त्यात झोपणे बरोबर नाही पण साईबाबानी सांगितलेली हि जागा आहे , म्हणून इथेच झोपायचा हा दृढ भाव भिमाजीचा झाला होता,

२ गोनी पसरून त्यावर अंथरून करून भिमाजी झोपले , तिथे त्यांना स्वप्न पडले कि त्यांचे गुरुजी वेताची काठी घेऊन त्यांना खूप मारत होते आणि त्यांच्या कडून सवाई पाठ करवून घेत होते , ननतर दुसरे स्वप्न पडले त्यात त्यांना त्यांच्या छातीवर कुणीतरी वरवंटा फिरवत असल्याचे दिसले त्यांना खूप वेदना होत होत्या, सकाळी उठल्यावर भिमाजींच्या लक्षात आले कि आपला रोग समूळ नष्ट झाला आहे. ते साई चरणी लीन झाले प्रेमाश्रू वाहू लागले, त्याकाळी संकट आले कि लोक सत्यनारायण पुजायचा संकल्प करीत असत . 

पण भिमाजीना तर सगुण साकार सत्यनारायण भेटल्यामुळे त्यांनी साई-सत्य-व्रत पूजन कृतज्ञतापूर्वक सुरु केले . दर गुरुवारी ते हे पूजन करीत असत . हळू हळू  गावातील इतर लोक सुद्धा हे पूजन करू लागले. 

आद्य-पिपा दादांना जेव्हा ह्या पूजना विषयी कळले , तेव्हा त्यांनी स्वतः जुन्नर येथील नारायणगावी जाऊन भिमाजी पाटीलांच्या वंशजानशी संपर्क साधला तेव्हा त्यांना समजले कि, भिमाजींच्या पश्चात काही काळ त्यांच्या मुलांनी हि हे पूजन सुरु ठेवले होते पण काळाच्या ओघात लोक सगळा विसरले . ह्या पूजनात विष्णू-सहस्त्रनामावलीतील काही नावे उच्चारली जात असत पण त्या लोकांना नेमकी नावे लास्खात नव्हती किंवा लिखित नव्हती . मग आद्य-पिपा दादांनी गावातील सगळ्या म्हातार्या लोकांची भेट घेतली ज्यांनी ज्यांनी हे पूजन केला होता त्यांची , त्यांच्या कडून काही नावे मिळाली . बापूंनी ननतर हे सी-सत्यव्रत पूजन आद्य-पिपा दादांच्या ह्या प्रयासांना स्मरून त्यांच्या समाधी समोर सुरु केले . 

-----संकेतसिंह 

************---*******
हरि ॐ

संकेतसिंहने अगदी सगळे मुद्दे cover केले आहेत. Step by step भिमाजींची कथा सार्थ मांडली आहे. त्यात त्याने पहिल्या काही ओळींमध्ये भिमाजी तर्क कुतर्क मध्ये अडकले ऩाही. अगदी बरोबर. कालच्या गुरूवारच्या प्रवचनामध्येही बापूंनी ह्याच विषयी सांगितले की आपण नेहमी तर्कामध्ये राहिल्याने आपला अधिकाधिक घात करून घेतो, त्याला  anticipation म्हणतात. वाढत्या  anticipationमुळे काय काय होतं ते बापूंनी आपल्याला सांगून  'निर्भयता' हा स्वार्थ शिकवला. भिमाजींना विश्वास होताच की आता आपल्या आजाराची  सुटका बाबाच करणार.

मीनाईचा इथे अभंग आठवतो-
जे आले ते तरूनी गेले,
जे न आले ते तसेच राहिले,
अनिरूध्दाचा झाला तो उरला,
दुजा दुःखातचि रूतला॥

मधुरावीरांनी लिहीलेला होता की आपण १ पाऊल उचललं की बापू उरलेली ९९ पाऊले चालत आपल्यासाठी येतात. तेवढी बाकीची पाऊले चालायचे कष्ट बापू आपल्याला न देता स्वतः कष्ट घेतात.
बापू करीतो आमुची सेवा..

भिमाजीने बाबांकडे जाण्याच्या त्याच्या विचारांमुळेच अर्ध्यापेक्षा जास्त त्यांचा आजार cure झाला होता.

जीवनाच्या नदीला बांधूनिया घाट,
अनिरूध्द माझा धुतो  अपराध॥

आपल्या आयुष्यातले आजार, षडरिपू, कमीपणा हा बापू कमी करू शकतो. तर कसा? आपली जीवन नदी सतत वाहती राहून त्या अनिरूध्द प्रेमसागरात मिसळवून घेण्याचे कामही बापूचं करतात. वेगवेगळे घाट म्हणजे सदगुरू नाम, दादांनी दिलेल्या उपासना, बापूंचे दर्शन, सुदीप प्रज्वलन इ.

इथेही भिमाजींनी जीवांचा आकांत करून मनापासून बाबांना हाक मारली आणि ती थेट जावून बाबांना कळलीच. तेही कोणत्याही अडथळ्याशिवाय. हेच  आपल्यात आणि सदगुरूंमध्ये agent नाही ह्याचे उत्तम उदाहरण आहे.

शेवटी एकच सदगुरू नाम  हेच सर्वश्रेष्ठ आणि संपूर्णपणे तारक आहेच, ह्याची खात्री परत परत करून देणारी भिमाजींची ही कथा..
" तीनही काळी बापू स्मरावा, घेई हाचि एक वसा॥"

अंबज्ञ
I LOVE YOU MY DAD FOREVER AND I WANT TO LOVE YOU MORE MORE AND MORE..

प्रणिलसिंहटाकळे
****----****-------*******--

हरि ॐ. अध्याय १३ मधील भीमाजी पाटीलांच्या कथेवर आता पर्यंत नैनावीरा, संकेतसिंह, प्रणीलसिंह, केतकीवीरा आणि इतर सर्वांनीच खूपच छान विचार मांडले आहेत. येथे बापूंच्याच कृपेने २०१२ चे हिंदी प्रवचनात बापूंनी सांगितलेल्या काही महत्त्वाच्या गोष्टी आठवल्या आहेत , त्या मांडत आहे. बापूंनी श्रीसाईसच्चरितातील पहिल्या अध्यायांतील ७१ वी ओवी समजावून देताना म्हटले होते की -
शरण रिघाले साईसमर्थां त्यांहीं चुकविलें बहुतां अनर्था म्हणवूनि या मी         
निजडपस्वार्था पायीं माथा ठेवितों
भीमाजी पाटीलांना क्षय रोगाने पिडले आहे आणि ते अत्यंत हताश झाले , त्रासले आहेत आणि हेमाडपंत म्हणतात असे ते पाटील अत्यंत कदरले म्हणती देवा म्यां काय केलें काहींच कां उपयोगा न आलें पाप असलें कैंचें हें - ओवी ४४
मला असे वाटते की रोगाच्या वेदनेने ग्रासून, दु:खी आणि हताश , मनाच्या विमनस्क अवस्थेत पाटील तीच चूक करीत आहेत ती म्हणजे आपण सर्व साधारणपणे संकटात देवाला बोल लावतो, देवा तू हे माझ्याच बाबतीत का करतो? मी एवढे मोठे पाप केले आहे का? बापू नेहमी म्हणतात देवाला , सदगुरुला का , कशाला, कोठे असले कसलेही प्रश्न विचारायचे नसतात की देवा तू हे मला का भोगायला लावतो? कारण हयाचाच अर्थ तुम्ही कोठेतरी देवाला , "त्या" ला अन्यायी ठरविता, जाब विचारता की माझ्यावर तू अन्याय करतो आहेस? मी चुकत नाही, पाप करीत नाही तरी तू  मला ही शिक्षा का देतोस? असा नकळत उठलेला कुतर्कच माणसाचा खूप मोठा घात करतो. "तो" कधीच कोणाची कोणाशीही तुलना करीत नाही. त्याच्यासाठी प्रत्येक जण हा स्वत:च्याच रांगेत उभा असतो. त्याच्या रांगेत त्याच्या मागेही त्याचाच गत जन्म असतो आणि पुढे ही तोच असतो. पण आम्ही मात्र सतत स्वत:ची दुसर्‍यांशी तुलना करत राहतो, देवाच्या कृपेचे ही मोजमाप करतो, तुलना करतो. तुलनेने माणूस दु:खीच होतो.
बापू म्हणतात "त्या"ची भकती करणे ही गोष्ट सुध्दा "त्या"च्याच इच्छेने घडू शकते.माणसाला जरी "त्या"चे विस्मरण झाले तरी तो सतत स्वत:च आठवण करून द्यायला येत राहतो , सतत आमच्या मागे आमचेच कल्याण व्हावे म्हणून धावत राहतो -
बापूला माझ्या प्रेमाची तहान बापूला माझ्या भक्तीचीच भूक
सकाळी आला उपाशी गेला दुपारी आला उपाशी राहिला
रातीस आला उपाशी निजला तरी कसा बापू माझा येतची राहिला
हेमाडपंत हेच इंगित स्प्ष्ट करून सांगतात देव तरी कैसा विलक्षण सौख्य-भोगत्या एकही क्षण आपुलें होऊ नेदी स्मरण नवल विंडान तयाचें
आणी पुढे "तो" स्वत:च कसा धावतो तेही लगेचच पुढच्याच ओवीत सांगतात मग तयाच्याचि जैं येई मना संकट परंपरा धाडितो नाना करवूनि घेई आपुलया स्मरणा "नारायणा धांव म्हणवी
"त्या" बुध्दी स्फुरण दात्याने ना एक विचार स्फुरवला की भीमाजीला आठवण झाली "नानांची" ज्यांचे नाव ही नाराय़ण आहे आणि मूळ नारायण महणजे साक्षात "तो" महाविष्णू, साक्षात परमात्मा म्हणजेच सदगुरु अर्थात साईबाबा ...
बापू म्हणाले होते की "तो" अनर्थ टाळतो आणि ते ही बहुतां म्हणजे काय ? तर आपण जेव्हा "त्या’" ला प्रत्यक्षात शरण ही जात नाही तर केवळ विचार जरी केला ना तरी “तो” तेही गोड मानून घेतो. आणि जेव्हा मी त्याला शरण जाण्याचा विचार जरी सुरु केला तरी माझीच पापे मार्गात अनेक अडथळे आणतात, अनर्थ ओढावून घेतात...
शेळयांचीच गोष्ट बघा ना बाबा प्रेमाने “त्या” शेळयांची “ ऋण- वैर - हत्या”  ह्या सूड चक्रातून सुटका करण्या स्वत: चालत जातात, स्वत:चा पैसा खर्चून डाळ ही विकत घेऊन खाऊ घालतात तरी शेवटी “ माधवराव व तात्या” च्या रुपाने त्यांचे कर्म पाप बनून उभे ठाकते. - बाबा मात्र स्वकृपेने अनर्थ होण्या आधीच टळतात.
बापू सांगतात माझा साई असे अनर्थ ही होण्या पासून टाळतो. भीमाजीला स्वत:ला जाणे जमू शकले नसते म्हणून आप्त जनांची जाण्याची सोयही करतात. घेतले आप्तजन बरोबरी भीमाजी निघाले झडकरी...
शरण जाणे म्हणजे मनाचे रण शमन होणे ----मृत्युच्या दारात उभा राहूनही भीमाजीला नानांचीच आठवण होणे येथेच मोठा अनर्थ टळला... भीती ,शंका-कुशंका ह्या सर्वातून साईंनी बाहेर खेचले, मनाला सक्षम बनविले - दुसरे सर्व काही सोडून फक्त “शिरडी”ला बाबांना शरण जा ---  

सदगुरु कसा असतो तर जो भक्ताच्या प्रारब्धावर मेख मारतो , त्याचा विधीलेख पुसून टाकतो , त्याला कळीकाळाच्या तडाख्यातून वाचवितो अगदी सुखरूप पणे पैलतीरी नेऊन ठेवतो, हेमाड्पंताच्या शब्दांत - ( कोरड्या चरणे भवतारून नेतो नुसत्या ह्याच्या कथांचे स्मरण केले  जरी तरी देखिल )   
प्रारब्धावरती मारती मेख
पुसोनि टाकती विधीलेख|
मात्र नियम भक्ती साच हवा|
मात्र असे घडण्यासाठी भक्ती ‘साच’ म्हणजे ‘भक्ती हाच खरा नियम’ असायला पाहिजे.
भीमाजी पाटीलाला माझा साई-अनिरुद्ध काय ग्वाही देतो की 
बैस आता सोडी खंत| खंत ना करिती विचारवंत|
झाला तुझिया भोक्तृत्वा अंत| पाय शिरडीत टाकितां॥
आकंठ संकटार्णवी बुडला| हो कां महादु:खगर्तेत गढला|
जो या मशिदमाईची पायरी चढला| सुखा आरूढला तो जाणा ॥  अध्याय १३
वरील उद्गार हे साक्षात साईनाथांचे, त्या साईरामाचे आहेत.
    शिरडीत पाय टाकिता - म्हणजेच काय, तर शिरडी म्हणजे भक्तीचा प्रांत आणि द्वारकामाई म्हणजे साईनाथांच्या - सद्गुरुंच्या इच्छेचा प्रांत. जो या द्वारकामाईची पायरी चढला म्हणजे जो सेवा, भक्ती करत या देवयानपंथावरचा पांथिक असेल, जो त्या सद्गुरुंच्या नियमांना म्हणजेच ‘सत्य, प्रेम, आनंद यावरून चालण्याचा प्रयत्न करत असेल, त्याला नशिबाचे, प्रारब्धाचे नियम लागू होत नाहीत.’

हे माझ्या लाडक्या बापूराया त्रिविक्रमा तू खूप खूप खूपच प्रेमळ आहेस आणि मी तुझ्याच कृपेने तुझ्याच चरणांशी अंबज्ञ आहे.
हरि ओम
अंबज्ञ अंबज्ञ अंबज्ञ !!!   

Suneetaveera Karande
*******------**********-----

Hariom
Adhy 13

श्रीसाईसच्चरित म्हणजे बाबानी केलेले चमत्कारच! काही नास्तिक भक्ताना आस्तिक केले तर कित्येक जणांचे रोग चुटकीसरशी बरे केले..

नाही नाही म्हणता म्हणता।
चमत्कार करिसी अनेक वेळा।
अंतर्बाह्य असतील त्या।
फरफट थांबवी सकळ जना।

असा असे हा साकार सगुणा।
दयाघना देव माझा।
ज्याच्या आड न येउ शके कुठली भिंत वा द्वार।
असा माझा एकच देव नाव अनिरुद्ध ज्याचे नाव।।

अशाच रसाळ कथा ह्या 13व्या अध्यायात भरलेल्या आहेत.. अशक्य गोष्टी बाबांच्या लीलेमुळे शक्य झाल्या..
त्यातीलच एका कथेत आपण बघतो की.. एका भक्ताला हिम्ज्वर झालेला व काही केल्या तो बरा होत नाही. त्यावर उपाय म्हणून बाबा त्या भक्ताला एका काळ्या कुत्र्याला दही भात खाउ घालायला सांगतात.. व त्यांची व्याधि बरी होते.
इथे आठवते ती बाबांची गहू दळण्याची कथा!
ज्याप्रमाणे तिथे गव्हाच्या पीठाचा आणि रोगराई दूर होण्याचा काही एक संबंध नव्हता परन्तु तरी ही ती गोष्ट घडली होती.. तसाच काहिस इकडे ही झाले.. दही भात काळ्या कुत्र्याला खाऊ घालण्याचा व आजार बरा होण्याचा काही उइ संबंध नव्हता पण तरी ही तो भक्त आजरतुन बरा होतो..
कुत्र - श्वान - जे सर्वात विश्वासु असत..
योगीन्द्रसिन्हंच्या अभंगात आपण बघतो..

।। सद्गुरु दारीचा आहे मी हो श्वान
हेचि माझे स्थान सर्वकाळ।।

दही भात आपण नेहमी कोणी एखादी व्यक्ति लवकर आपल्या घरी यावी असे वाटत असेल तर त्याला आपण दही भात खायला घालतो. त्याच बरोबर पादुका विसर्जन च्या वेळी ही आपण हा दही भात देतो बरोबर.. म्हणजेच तू लवकर लवकर पुन्हा पुन्हा माझ्याजवळ येत रहा! जास्ती उशीर करू नको! हेच मागणे त्यातुन आपण अगदी आर्तातेने करत असतो.

ते श्वान असत लक्ष्मी आईच्या मंदिराजवळ.. म्हणजेच आपल्या मोठ्या आईच्या चरणांशी असलेल श्वान..

म्हणजेच बाबांना ह्यातून हेच सांगायचे असेल की.. दत्त बाप्पाच्या व मोठ्या आईच्या चरणांशी एकनिष्ठ असलेल श्वान होउन त्यामधे त्याला लवकर लवकर भेटण्याची ओढ स्वतःमधे निर्माण कर, त्याच्या विरह जरा ही नको अशी स्थिति येउ दे, आणि जेव्हा असे होइल तेव्हा मग ह्या षड्रिपुंचा ताप दूर पळून जाईल.. त्यासाठी मग ना कुठल्या अघोरी विद्येची गरज पडणार ना कुठल्या ज्योतिशाची..
बस फक्त त्या श्वानाप्रमाणे त्या बापूरायाचे दास्यत्व स्वीकारण्याची तयारी हवी

इथे आठवतो तो आपल्या बाप्पासाठीचा आपल्या मीना आईचा प्रेमळ भाव

।। ह्या विरहाचा अग्नि कसा रे मी थांबवू
देवा तू नाही ह्या देहात मग कशास हवा हे देह।।

त्या सद्गुरुच्या दारामधल श्वान होउन आपला देह अनिरुद्ध्मय केला की मग दू:ख बारा वाटा लांब पळून जाईल...  108%

He trivikrama tu premal ahes ani me ambadnya ahe

Ambadnya
Ketakiveera kulkarni
******************----

In Shreesaisatcharit in chapter13. Bhimaji Patil's story is a milestone for all shraddhawans.
The very first ovi which was sent to Bhimaji Patil by Nanasaheb Chandorkar in his letter to him, proves the important teaching of Bhakti.

"Saibabanche dharave paay.haachi keval taranopay "

Nanasaheb tells here clearly to Bhinaji that for all  your pains and misery there is only one remedy and that is to hold Saibaba's feet ,and that is the only Taranopay( to get rid of our problem)

Bhavsagar of life is made of Kal,Disha,and Gati.Here ,we keep circling in the ocean of life and death,means we keep on floating in this Bhavsagar of life n death.We do not even know which wave in this ocean will be dangerous for us as no one knows it.Same way in this Bavsagar how dangerous the wave of our Prarabdha will be,no one can know.
This is known to only 'One' and that is: 'Ekmev Parmatma'.He only knows how to save us from this wave and keep us ahead safely along with our appropriate  development in life,only He knows! This means the right Taranopay only He knows that's why holding His feet is the only easiest remedy for our problems .So we all should hold Sainath's feet ,who is our 'Kayamcha sathi'our 'Khara sakha'.As He is the only one who can give us the "Khara Bharwasa"the real confidence that He is there for us to take away all our Problems.He is the only one who can take us away safely from the most difficult or any kind of adverse situations too.When we are Saibaba's Shraddawans then He will not even let us face these adverse situations and will kill them before their arrival.Eventhough if our bhakti is less or our punyas are less ,He slows down the intensity of these situations which are going to fall on us,The very important point is that the Parmatma keeps the solution ready in advance before the problem arises.He already makes the full planning for us.The only key to get this remedy for a shraddhawan is to have Shraddha and Saburi and the key of Bhakti and seva .Saibaba has also given us the Master key to open all the locks of problems and that key is 'Sai naam'.As He is the only one who can make us cross this ocean of life and death safely.Saibaba tells us the truth.."yethe  nahi kuni kunache ,kon kunache maame bhache."...

"Aadhibhut ani adhyatmic,tees are dukh the aadhidaivik ,taruni jati bhakta bhavik,hota navik Sadguru."
"Taru jata laukik sagar,Vishwas laage nawadiyavar,toch taravaya bhavsagar,nij guruvar thevava."

Ek vishwas asava purta Karta harts Guru aisa.

Minavaini says..Je aale te taruni gele je na aale te tasech rahile..Ambadnya

Anjanaveera Mahajan

******----*-******-*-*------*---