साई-द गाइडिंग स्पिरिट – हेमाडपंत-२ (source samirda blog)
44 views
Skip to first unread message
Shraddha Salunke
Feb 3, 2014, 6:37:17 AM2/3/14
to bapu-...@googlegroups.com
हेमाडपंतांविषयी आपल्याला काही महत्त्वाच्या गोष्टी लक्षात घ्याव्या लागतात.
(१) हेमाडपंत ‘रेसिडेंट मॅजिस्ट्रेट’ म्हणून काम करत होते; म्हणजेच ते
‘उच्चपदस्थ’ होते.
(२) हेमाडपंत साईनाथांकडे जाण्याचे श्रेय काकासाहेब दीक्षित व नानासाहेब
चांदोरकर यांना देतात. (संदर्भ अ.२/ओ. १०१)
(३) हेमाडपंतांच्या मनाची स्थिती साईनाथाकडे येण्याच्या वेळेस कशी होती?
तर अतिशय उद्विग्न.
इथून हेमाडपंतांची गोष्ट चालू होते. काकासाहेब दिक्षित हेमाडपंतांना
भेटतात, साईबाबांचा महिमा सांगतात व त्यांना साईनाथांकडे येण्याचा आग्रह
करतात आणि हेमाडपंत शिरडीस जाण्याचे निश्चित ठरवतात. शिरडीला जायचं
ठरतं, पण अचानक एक गोष्ट घडते, मनामध्ये विकल्प येतो. हेमाडपंतांच्या
मित्राचा मुलगा अचानक निवर्ततो. हेमाडपंत मुद्दाम मुलाविषयी थोडक्यात
लिहितात.
(१) त्यांच्या मित्राचा मुलगा एकुलता एक आहे.
(२) शरीराने सुदृढ आहे.
(३) गुणवंत आहे.
(४) तो शुद्ध हवेच्या ठिकाणी (लोणावळ्यात) असताना ज्वराक्रांत झाला.
(५) सगळे मानवी उपाय केले जातात.
म्हणजेच मुलात किंवा भोवतालच्या परिस्थितीतही दोष काढण्यासारखे काहीही
नसतानाही मुलाचा मृत्यू होतो आणि म्हणूनच हेमाडपंत शब्द वापरतात –
‘प्रारब्धकर्मप्राबल्यता’. (संदर्भ अ. २/ओ. १०९)
म्हणजेच अनेक उपाय केले जातात, देव-देवतांना नवस केले जातात. त्या
मित्राच्या गुरुंनाही मुलाच्या जवळ आणून बसवलं जातं. तरीही मुलाचा मृत्यू
होतो आणि मग उद्विग्न मनःस्थितीतील हेमाडपंतांसमोर प्रश्न उभा राहतो की
गुरुची हीच उपयुक्तता का? कर्मामध्ये, नशीबामध्ये माझ्या जे आहे, ते
होणारच असेल तर गुरुची आवश्यकता काय? एक मोठा विकल्प येतो.
हेमाडपंत पुढे म्हणतात की यामुळे शिरडीला जाण्याच्या माझ्या निश्चयात
मोडता पडला. या मनःस्थितीत गुरुविषयी लिहिताना हेमाडपंत म्हणतात -
(१) हाच ना लाभ गुरुचे संगती! (मित्राच्या मुलाचा मृत्यू)
(२) गुरु काय करिती कर्मासी – (प्रारब्धकर्मप्राबल्यता)
(३) नशिबात असेल तेच घडणार असेल तर गुरुवीण काय अडणार आहे?
(४) गुरुच्या पाठीमागे जाऊन उगीचच आपला सुखातील जीव दुःखात का पाडा?
(५) यदृच्छेने जे जे घडणार असेल, ते ते सुख वा दुःख भोगू – गुरुच्या कडे
जाऊन काय होणार आहे?
अशाही स्थितीत हेमाडपंत स्पष्ट करतात -
जयाचे जैसे अर्जित| नको म्हणता चालून येत|
होणारापुढे काहीही न चालत| नेले मज खेचीत शिरडीसी॥
(संदर्भ अ. २/ओ. ११४)
‘सांगू एकदा सांगू दोनदा’ या नियमाने साईनाथांच्या इच्छेने हेमाडपंतांना
काकासाहेब दीक्षितांच्या कडून निरोप येतो. मार्ग दाखवला जातो; पण
स्वतःच्या कृतीने – विकल्पाने हेमाडपंत शिरडीस जाण्याचे टाळतात. पण
कृपाळू ‘दयाघन’ साईनाथ पुन्हा एकदा वेगळा प्रसंग घडवून आणतात; आता
साईनाथांच्या लीलेने नानासाहेब चांदोरकरांकडून हेमाडपंतांना मार्ग दाखवला
जातो, पण कसा? तर चांदोरकर दादर स्टेशनवर बसले असताना त्यांना त्या
‘बुद्धिस्फुरणदात्या’ साईनाथांकडून अशी प्रेरणा होते की की वसईला जायला
अवकाश आहे; मध्ये एक तासाचा अवधी आहे. तर हा एक तास एका कामास लावूया.
(लावू की कामास एकादिया – संदर्भ अ.२/ओ.११६)
अशी साईनाथांची स्फूर्ती होताच दादर स्टेशनवर एक गाडी येते; केवळ
वांद्र्याकरिता आणि मग नानासाहेब त्या गाडीत बसून वांद्र्यास येतात व मग
नानासाहेब हेमाडपंतांकरता निरोप पाठवतात. म्हणजेच काय
(१) नानासाहेबांच्या मनात ‘काम’ कुठलं करायचं आहे हे स्पष्ट आहे.
(२) नानासाहेबांकडे हेमाडपंतांना निरोप पाठवण्याची व्यवस्था आहे.
(३) साईनाथांच्या लीलेने, जिथे निरोप पाठवला जातो, तेथे हेमाडपंत आहेत.
(४) त्यावेळेस हेमाडपंता नानासाहेबांना त्वरित भेटायला येण्याच्या
स्थितीत आहेत – जर उशीर झाला असता तर नानासाहेब भेटू शकले नसते.
म्हणजेच सद्गुरुमाऊली कशाप्रकारे घटना घडवून आणू शकते, ह्याचं हे
मूर्तिमंत उदाहरण आहे.
इथे हेमाडपंत अजून साईनाथांचे भक्त झालेले नाहीत; साईनाथांना भेटलेलेही
नाहीत, फक्त काकासाहेब दीक्षितांकडून साईनाथांची महती कळली आहे व
नानासाहेब चांदोरकरांनी कशासाठी बोलावून घेतलं आहे याचीही कल्पना नाही;
म्हणजेच सद्गुरु भक्तांचे पूर्वजन्म जाणून अशी रचना करतात, प्रसंग घडवून
आणतात, अशी परिस्थिती निर्माण करतात की त्याला सद्गुरुकडे जाण्याची
‘सुसंधी’ प्राप्त होते; पण निर्णय त्या त्या भक्तालाच करावा लागतो. प्रथम
संधी होती, तेव्हा हेमाडपंतांकडून ती नाकारली गेली.
म्हणून साईनाथांनी दुसरी संधी देताना ‘प्रांताधिकारी’ असलेल्या
नानासाहेबांकडून हेमाडपंतांस शिरडीच्या कथा ऐकवल्या. हेमाडपंतांनीही
मोकळ्या मनाने, प्रांजळपणे नानासाहेबांची आतूरता बघून अत्यंत शरमेने
मनाची झालेली चंचलता नानासाहेबांना निवेदन केली. साईनाथांच्या स्फूर्तीने
नानासाहेबांनी अत्यंत तळमळीने, प्रेमाने हेमाडपंतांच्या सर्व शंकांचे
निरसन करून, हेमाडपंतांकडून ‘तत्काळ निघतो’ असे वचन घेतले. एवढेच नाही,
तर असे वचन घेऊनच नानासाहेबांनी तेथून प्रयाण केले. (संदर्भ अ.२/ओ.१२२)
हीच ती साईनाथांची लीला.
January 31, 2014 at 4:22 pm
Sandeep Mahajan
Participant
Hari Om
Very apt topic to start the discussions. We are all in this journey of
Panchasheel due to Hemadpant’s Saicharita. Buddhisfurandata was indeed
Sai Baba Himself but for Hemadpant’s prayas we would not have
witnessed the exemplary bhaktas and their charita. Bapu has taken us
on this fabulous and never ending journey but the coaches of this
train are the 52 chapters of the Saicharita.
No wonder that Hemadpant’s series of anugraha’s start with his
experience in the train. This was captured beautifully in your first
post on Hemadpant and now being taken forward.
Many a times we too think what Hemadpant had thought initially ….if
everything is pre destinied as per our Karma and Prarabdha then what
is the use of going to Guru and choosing the right path. But then
Hemadpant himself answers-
जैसे जयाचे अर्जित | नको म्हणता चालूनि येत |
होणारापुढे काहीही न चालत | नेले मज खेचीत शिर्डीत |
Parampujya Bapu
has said in many a gatherings that we all were in Shirdi previously at
some time or other. Hence we are connected even now but how strong do
we maintain the connectivity depends on the choice we make. We see
examples like Chand Patil who get Baba’s grace but are not seen
subsequently. And on other hand we have uttam bhaktas like Hemadpant
who come and then choose Baba as the Director of their lives.
There are many such examples in and around us as well. Based on out
Prarabdha and Arjit Karma we get pulled by Bapu but then there starts
where we have to put in efforts. It might be as small as the sticks
been put by the Gopas to support Lord Krishna but nonetheless the
effort was 108% from the Gopas’ side. Or the efforts of the squirrels
done for making the bridge towards Lanka. A few grains of sand which
could stick to the little body of the squirrel later on shaken at the
project site but were as valuable and important as the huge stones put
in by the Vanars and Reechs.
Bapu instills the same confidence in us. He said ” Just start from
where ever you are.” Many of us who are or rater all of us who are
reading Dada’s post have already crossed that stage of Hemadpant when
he was sitting in the train. The very fact that we are reading this
post means that the स्फुरण has already happened…. journey has already
started…. Bapu has already pulled the string and as a fledgling we are
already under His wings.
What next then?
>Bapu has charted the itinerary for us which takes us to Ram Rajya and ultimately to Manidwip. The Hemadpant’s start of journey which you have posted is exactly where we are… Its the stage where the Vigat starts his journey towards becoming Sugati. And how reassuring is the fact that Vigat starts or joins the journey midway and yet reaches the destination. What can be a better example of His Achintyadani-ness and Akarankarunya. Like a loving father who takes care of his weakest of weak child He is there to hand-hold, pull-push and see to it that we progress.
Through His various Algorithms He is giving us the advantage of
covering up the huge backlog we have to cover up. As Bapu said
yesterday (30th January)-
Quote
विश्वास + गरज = सामर्थ्य
हा अनिरुद्धगति अल्गोरिदम आहे
Unquote
Till the time this algorithm does not set in our life the journey will
never begin. What happened years before when Hemadpant started his
journey towards Shirdi (Shir +Dhi) can be understood with Bapu’s
pravachan of 30th January very easily. And this understanding through
Panchasheel is the one which gets this Aniruddhagati Algorithm well
entrenched in our life.
Bon Aniruddha Voyage…..
Sandeepsinh Mahajan
Muscat
February 1, 2014 at 11:31 pm
Anjana Mahajan
Participant
Hariom,
Ambadnya to Shreesaisatcharit creator, Shree Govind Raghunath
Dabholkar “Hemadpant” , who gave us this “Aporusheya Grantha “,which
in guidance of our Sadguru Param puja Shree Aniruddha Bapu by
conducting Panchsheel exams ,we are able to read ,try to understand
the Bhakti and devotion of bhaktas ,how they got Saibaba’s grace and
love ,and how they walked successfully on the road of devyan panth
along with doing their purushartha.
Ambadnya to Samirdada for continuing the forum with Hemadpant as there
is so much to learn from him. It is Saibaba’s Akaran Karunya to pull a
Bhakta to Him.This we see in the case of Hemadpant.How a simple man
can become a creator of Saisatcharit ,is surely a perfect example of
Sadguru’s grace .How a Sadguru brings out the best in his Bhakta ..as
Sadguru is Trikaldarshi and Antaryami. As we see in the case of
Hemadpant ,how many doubts he had when he had come to Baba,but as he
had taken one step to come to Baba for His darshana ,on request of
Nanasaheb Chandorkar,he was already in Baba’s care.As it was all
planned by Saibaba to fill His bhakta’s life with happiness on the
path of Devyan panth along with doing purushartha.As soon as Baba gave
this surname Hemadpant to Mr Dabholkar,his string of life was in
Baba’s hands .Hemadpant became fully surrendered at baba’s lotus feet
forever.his whole life was devoted to baba and in return Baba blessed
him ,did Anugraha (grace) on him,and made his whole life beautiful by
making him write this treasure ‘Shreesaisatcharit.’
Hemadpant came to Saibaba,takes His darshan and gets Baba’s charan
sparsha and in 8-9years only reaches to the highest level of his
Bhakti by getting inspiration from the gunsankirtan done by Nanasaheb
Chandorkar ,Kakasaheb Dikshit. All his doubts vanish after coming to
Saibaba ,here we see the importance of gunsankirtan,someone ,who takes
us to Sadguru.
In the Adhiveshan of 2011samirdada spoke about how we should do Bhakti
by giving many examples of bhaktas in Saisatcharit.and gunsankirtan’s
importance…he also referred the editorial of Sadguru Aniruddha Bapu in
Pratyaksh regarding Kiratrudra and Shivgangagauri…of10 November,Bapu
had told that without the grace of Parmatma nothing can
happen.,Namsamran,Padsamvahan,Sharanagati is important but
Gunsankirtan is the easiest path in bhaktimarg,which Sadguru has
opened for all.Bapu told that even a superior Bhakta like Veda also
needed gunsankirtan,here Dhaumya rishi was sent to him by God.Ved
remains surrendered at his sadguru’s feet and remained happy,same way
we have to be connected to our Sadguru.Hemadpant got Baba’s grace and
remained stable to Baba’s lotus feet.His Grantha Saisatcharit is
Saibaba’s gunsankirtan.Hemadpant says…
“.Pahata Babanche nayanakade aapapna visar pade,Aantuni yeti je
premache ubhde,vrutti bude rasrangi” ovi 81ch1.In mangalacharan
Hemadpant sings glory of Saibaba by saying…”Ha Saich gajajan
ganapati,ha Saich gheuni parshu hati,karoni vighnavichhati ,nij
vyutpati karu ka”..
“‘He Sainath swaprakash ,Amha Tumhich ganadhish,Savitrish kinva
Ramesh,athava Umesh Tumhich,Tumhich amhate
Sadguru,Tumhich bhavnadiche taru,amhi Bhakta tyantil utaru,pail paru davije “.
Hemadpant writes further about Sadguru mahima. “Karu jata Tujhe stavan
vedshrutihi dariti maun ,tethe majhe kon guan,Tuj akalan karaya “
In one pravachan Sadguru Param puja Bapu told in Mahishasurmardini
aarti …ude ..ude ….ude…meaning ;O mother in my life You always be
there,we always remember You,same way in our heart we should always
remember our Sadguru as He is the one who transforms darkness into
light,,He is the one who has Akaran Karunya ,Labhevin preetii,…Bapu
told in one pravachan by quoting Saint Dyaneshwar’s verses…”labhevin
preeti Tujhiyaname majhe preeti ” Soyarabai wrote” …Awgaha rang ek
jhala range rangala Shreerang.”
Same way in every deed of Hemadpant we see he made Saibaba’s wish his
wish…in his writing we see Saibaba’s rang ,colour only.this is the
grace of Sadguru which Hemadpant got in his life and even after his
life in his future generation.there is so much to learn from Hemadpant
regarding how to do Bhakti and get Baba’s love and grace…now our
Sadguru Bapu is gracing His bhaktas by putting them on the path of
Bhakti with doing seva and purushartha and taking us from darkness to
light….by all the simplest way to be learnt by common people like
us,as by giving Algorithams like “all is well dad …all is well,we are
well,becoming weller and becoming the wellest ‘
Ek vishhaws asava purta karta harta guru aisa ,mi Tula kadhich tanknar
nahi…We love our Sadguru Bapu and are Ambadnya at Bapu’s lotus feet
forever…”Bapu bhetala jaya kshani man he jahale unmani ,majha
Aniruddha premala Tyala majhe ya kalwala…..
Ambadnya
Anjanaveera Mahajan
Muscat
February 2, 2014 at 9:20 pm
Harsh Pawar
Participant
First of all I would like to say Ambadnya to Samirdada for providing
us with this wonderful platform to discuss ShreeSaisatcharit ..I’m a
newbie to this forum so a little jittery but I’ll try my best to put
forward my thoughts , I will write what my Bapumauli makes me write ..
Beautiful points covered here already by my friends ….the topic chosen
by Samirdada focuses on the mindset of none other than the person who
delivered this amazing Grantha by the grace of Saibaba, Shri Hemadpant
, before coming to Sainath .. it’s really very important to try to
know Hemadpant first before we begin to study this Grantha …for its
him , through whose eyes we see Sainath …so studying Hemadpant as a
person , as a writer ,as a devotee , is a must !
Why did Baba chose Hemadpant as the writer of this Grantha ? was all
this already planned by Baba ? we might not be knowing but Baba surely
must be aware about who Hemadpant was in his previous births ..and
based on his good deeds from his previous births did he earn enough
“Punya” to be selected as the writer of this Grantha ? I’m trying here
to come to the point “why did Baba gave Hemadpant a second chance in
the form of Nanasaheb , to come to Shirdi ? ” was the second
opportunity presented to Hemadpant based on Baba’s rule of “Sangu
ekdaa , Sangu dondaa “ ? (as mentioned by Samirdada above) ..not
really sure if that’s the idea behind the second chance given .. I
personally feel it was all planned by Sainath well in advance as to
who he wants to write this Grantha on him .. also if you keep aside
all these assumptions and do a reality check …Hemadpant was an
intellectual giant .. he was well versed with the Hindu Grantha’s
….the references that he draws in his writings often range from the
Geeta to various other shloka’s written by Saint Tukaram and other
popular saints .. so he was an ideal choice to write this Grantha ..
I think the key to success lies in grabbing the opportunity with both
the hands when it arrives.. and we must give full marks to Hemadpant
for believing Nanasaheb and readily agreeing to go to Shirdi … at
first he was reluctant but when the invitation came in again , he did
not waste any time … now this decision making capability is entirely
in our hands … as we all know Sadgurumauli doesn’t interfere with
one’s “Karmaswatantrya” … at the most he might do some amount of
partiality for his beloved bhaktas but nothing more than that …so
keeping faith and bowing down to the almighty is a must , keeping
aside ones ego .. and here Hemadpant didn’t blindly believe any
strangers ..he was given the foreword about Sainath by his close pals
..who themselves had experienced the love and blessings of Baba .. so
it wasn’t really a gamble that Hemadpant was going to take by visiting
Shirdi ..
Having said all this .. it’s purely the call of Sadgurumauli whom he
wants to have under his wings and whom he doesn’t … I used to be
always puzzled when I used to see some people , who despite being
brought to Bapu had still not developed complete faith in him and who
continued to stray .. later on in one of his discourses Bapu himself
clarified my doubt when he said “its not you , but it’s me who chose
you to be here with me ” …
Faith is the first step …. Rest everything will fall in place …
I’m ambadnya Bapuraya that you chose me ! I love you my Dad !!!
Harshsinh Pawar
Mumbai (Dindoshi Upasana Center)
February 2, 2014 at 10:00 pm
ketaki. Kulkarni
Participant
Hariom,
Amabadnya Dada for starting a discussion on such a wonderful topic.
Just trying to put my thoughts here.
Sandeepsinh, Anjanaveera ambadnya for sharing your thoughts.
Hemadpant one of the best bhakta of Baba. Today we read the
Saisaccharitra which is written by him.
The only thing reflects from this is the Akaran karunya, unconditional
love of Baba. Had Baba not been so loving, today we wouldn’t have come
across this holy Apaureshaya granhta. The person who was not even
ready to visit Shirdi and take Baba’s darshan, have written this
Saisacharitra. How else could be the pure love!
Also Hemadpant was a very honest and a shraddhavan person.
Vikalpa.. the greatest hurdle in our life. Greatest obstacle in our
bhakti marg. We see in this case that Hemadpant saw his close friend’s
son die inspite of being healthy and blessed by a guru. This was where
a vikalpa was developed in the mind of Hemadpant. He started thinking
that if a Guru cannot change our destiny then what is the use of
making a guru.
Due to Baba’s love, Hemadpant was able to vosot Shirdi. We see how
arrangements were done by Baba to make Hemadpant come to Shirdi. This
is what is my Dad’s love.
Here in today’s world we see many people who try to divert our mind
from the path of bhakti.
They themselves also don’t want to come nor do they allow others to
get along this path. Here is the time for we shraddavans to maintain
our faith on our Sadguru and not to let the vikalpa come across our
way and take us away from our God, our Bapu.
एक विश्वास असावा पुरता करता हरता गुरु ऐसा…
Today our Bapu’s love is flowing in the same way for all his children,
and to keep us away from all the evil things He has started teaching
us the bestest algorithms.
The bestest algorithm given to us were the three sentences.. three
steps of Trivikram.
1. माझा बालका मी तुझावर निरंतर प्रेम करत राहते
२. एक विश्वास असावा पुरता करता हरता गुरु ऐसा
३. हे माय बाप गुरु सर्व काही तुझा इच्छेने होवो.
and the other bestest of all algorithm given to us was last thursday..
ANIRUDDHA ALGORITHM.
विश्वास + गरज = सामर्थ्य
Now what else do we need!
No chance for any vikalpa or durvasana or any durbalata……
He has come to us in all ways, i.e 99 steps he has already come
walking to us. Now its our turn to take one step towards Him.
Just one thing required. Complete faith in Him, Come what may, then to
take care of the rest our Dad, our Bapu is always there for us.
I am ambadnya Dad to make me a part of your family.. part of this Chandikakul
I love you my Dad forever.
Ambadnya.
Ketakiveera Kulkarni
Dombivli East Upasna Center.
February 2, 2014 at 11:15 pm
Anjana Mahajan
Participant
Hariom,
Beautifully expressed thoughts by Sandeepsinh,Harshsinh and
Ketakiveera.We are Ambadnya at our Sadguru Aniruddha Bapu’s lotus
Feet forever,who is showing us the write path and taking us to the
path of devyan panth . We have to follow the words of our Sadguru like
Hemadpant did.We have to follow the Aniruddha speed :
Faith+Need=Capability ,the Algoritham given by Bapu . Harshsinh has
rightly says that faith is first step then everything falls in
place,as we see in the case of Hemadpant.
.I would like to correct the error occurred due to auto correct while
typing…please read it as Dhaumya Rishi in my post,by mistake it is
written as Dhombi.
Ambadnya.
Anjanaveera Mahajan
Muscat
February 3, 2014 at 1:29 am
Aniketsinh Gupte
Participant
हेमाडपंत….हे नाव जरी ऐकलं कि समोर येते ते म्हणजे साई सत्चरित्र,
वांद्रे येथील साईनिवास, बाबांची ती तस्वीर. असे काही चित्र आपोआप
डोळ्यांसमोरून पटकन निघून जातात. इथे संदीपसिंह, हर्षसिंह, अंजनावीरा,
केतकीवीरा ह्यांनी आधीच इतक्या सुंदररित्या विचार मांडले आहेत कि पुढे
काय लिहावे ह्याचाच विचार करावा लागतोय. हर्षसिंह ह्यांनी उपस्थित केलेला
‘का’ हा प्रश्न आपण खरच स्वतःला विचारायला हवा. आपण फक्त पारायण करतो,
वाचन करतो पण हा प्रश्न कधीच विचारात नाही. हेमाडपंतच का? त्यांच्या
गुणांची यादी आधीच उत्कृष्टपणे मांडलेली आहे म्हणून ती परत इथे टाकत
नाही. पण साई सत्चरित्र वाचणाऱ्या कोणत्याही भक्ताला जर हा प्रश्न पडलाच
तर त्याचे उत्तर हा ग्रंथच देतो. शिर्डी ला जाण्याचे ठरवणे, मग विकल्प
येणे, पुन्हा शिर्डीला जाण्याची संधी येणे ह्यावरून ही त्याचीच लीला हे
तर स्पष्ट होतंच, पण ”यदृच्छेने जे जे घडणार असेल, ते ते सुख वा दुःख
भोगू – गुरुच्या कडे जाऊन काय होणार आहे?” असा विचार करणारी व्यक्ती अगदी
पहिल्याच भेटीत (ज्याने कधी साई ला बघितला देखील नव्हते) एकदम धूळभेट
घेतात. अशी क्रिया करणारी व्यक्ती कधी साधारण असू शकते का? पहिलीच भेट
आणि तीही सरळ धूळभेट !! कसला हि पुढचा मागचा विचार न करता हि कृती
हेमाडपंत करतात. एक involuntary हालचाल. ज्याला विचार करावा लागत नाही.
श्वास घेताना आपण विचार करत नाही, इथेहि असाच काहीसं. म्हणजेच
हेमाडपंतच्या आयुष्यात, त्यांच्या ‘शैल-धी’ मधून साईने ‘शीर-धी’ मध्ये
कधीच प्रवेश केला होता.हाच तो अशी ओळख पटवून घेण्याची पाळी फक्त
ह्यांच्यावर होती.….
आणि ती ओळख पहिल्याच भेटीत झाली. त्यांनी सर्व विचार बाजूला सारून साईला
आपलंस केलं. हीच एका उत्तम भक्ताची खूण. अश्या ह्या भक्तास, ज्याने
त्यांच्या अथक परिश्रमाने आपल्याला साईंचा हा अफाट खझिना मोकळा केला
त्यांना मनापासून वंदन आणि त्रिवार अंबज्ञ.
February 3, 2014 at 12:16 pm
Ambadnya-Shrikantsinh Krishna Naik
Participant
हरी ओम
दादा तुम्ही तर खुप सुंदर सुरुवात केली आहे. हेमाडपंताचा सुरवातीचा
प्रवासामधिल जे विचार आहेत ते सर्वांच्या मनातील आहेत. तसेच आपण पाहतो
सद्गुरु हा सर्वासोबत आहे. फक्त प्रत्येकाची एक वेळ आहे त्या विशिष्ठ
वेळेला तो आपल्याला खेचून घेतो. तसेच हेमाडपंता सोबत झाले अहे. त्यांच्या
देखील मनात असे नाना विचार आले होते. अध्याय १ मध्ये ओवी क्र. ५७ श्रवणें
साईगुणश्रवण । मने साईमूर्तीचे ध्यान । चित्तें अखंड साईचिंतन ।
संसारबंधन तुटेल ।। आम्ही अंबज्ञ आहोत यासाठी कि श्री साईसच्चरित ग्रंथ
आम्हापुढे बापूनी एका वेगळ्या पद्धतीने वाचण्यास दिले. आम्ही फक्त एक
ग्रंथ म्हणून तो होतो, पण आता त्यावर होणारी पंचशील परीक्षा यामुळे तो
ग्रंथ नसून तो तर आम्हाच्यासाठी तर तो खजिना आहे. बापूना ओळखण्यासाठी
वरील ओवी मध्ये फक्त त्याच्या गुणांचा श्रवण मनामध्ये फक्त त्याच्या
रूपाचे ध्यान म्हणजेच फक्त स्मरण त्याच्या रूपाचे जसे आपण पाहतो कसा
चालतो कसा बोलतो कसा गोड दिसतो आपला हसताना एवढेच काय साधनाताईचा अभंग
आठवतो हसला माझा देव…… अखंड त्याचे चिंतन असेल तर संसार बंधन तुटेल
म्हणजेच तो समर्थ आहे आपली काळजी वाहण्यास समर्थ आहे. असेच या ग्रंथामधून
आपला स्वतःचा जीवन विकास हि करू शकतो तसेच या देवावर कशी भक्ती करावी या
ग्रंथामधून हेमाडपंतानी आपल्याला दिलेला एक चांगला खजिना आहे. एवढेच नाही
तर बापूनी हि लावलेली एक गोडी आहे फक्त तो मधाचा बोट आपल्याला चाखण्यास
देत आहे. आणि आपल्याला गुणसंकीर्तन कसे करायचे याचे बळ देत आहे.
हेमाडपंतानी संपूर्ण ग्रंथामधून मधून फक्त साईचे गुणसंकीर्तनच केले आहे
आणि बाबांनी देखील त्यांचीच निवड केली आहे.
हरी ओम श्री राम अम्बज्ञ
February 3, 2014 at 1:07 pm
Aniketsinh Gupte
Participant
हेमाडपंतच्या आयुष्यातील अजून एक सुंदर गोष्ट आपल्यासमोर येते आणि ती
म्हणजे होळी सणातील बाबांचे दाभोलकर ह्यांच्या मुंबईच्या घरी आगमन. बाबा
स्वप्नात येउन दृष्टांत देतात कि आज तुझ्या घरी येणार आहे. स्वप्न जरी
असलं तरी हेमाडपंतसाठी ती म्हणजे सद्गुरु उवाच. सद्गुरु चा शब्द हेच
प्रमाण हे समजून चालणारे हेमाडपंत ह्यांच्या मनात कसलीच शंका नसते. माझे
बाबा येणार म्हणजे नक्कीच येणार. इतर जन त्यांची समजूत काढण्याचा प्रयत्न
हि करतात की कुठे शिर्डी आणि कुठे मुंबई. बाबा शिर्डी सोडून कुठेच जात
नाही मग ते इतके लांब का येतिल. पण हेमाडपंत हे एका वेगळ्या रांगेतले
भक्त होते. माझ्या साईने शब्द दिला आहे म्हणजे ते येणारच. आणि शेवटी
तसबीर रुपात साई बाबा हेमाडपंतच्या घरी येतात ! खरच अलौकिक अशी हि गोष्ट.
आपण गोष्ट वाचतो आणि म्हणतो वाह काय नशीबवान आहेत हेमाडपंत. काय त्यांची
भक्ती वगेरे वगेरे. पण आपण ह्या गोष्टीचा किती सखोल अभ्यास करतो? सर्वात
पहिले म्हणजे स्वप्नात आलेले बाबा हे नुसते स्वप्न नाही तर त्यांनी
प्रत्यक्ष आपल्याशी संवाद साधला हा भाव. म्हणजेच काय तर हा सद्गुरु
आपल्याशी बोलतो ते फक्त समोर आल्यावरच नाही तर कुठल्याही रुपात आणि
कुठेही. आपण नेहमी म्हणतो बापू आमच्याकडे बघतच नाहीत, आमच्याशी बोलतच
नाहीत पण आपण किती बोलतो? किती वेळा त्याच्या तसबीर समोर किवां डोळे बंद
करून त्याच्याशी संवाद साधतो. सध्या स्वस्तिक्षेम संवाद करताना ही बऱ्याच
वेळेस आपलं लक्ष नसतं पण त्याचं लक्ष असलं असलंच पाहिजे ह्याला option
नाही. असं का? हेच आपल्याला इथे शिकायला हवे. जेह्वा इतर जन समजूत काढतात
कि शिर्डी आणि मुंबई मधला अंतर किती, बाबा कसे येणार तेह्वा हेमाडपंताची
एक सुंदर बाजू आपल्यासमोर उलगडून येते. त्या सद्गुरु माउली वरचे प्रेम
आणि निष्ठा. बाबांचा शब्द तो. असा कसा वाया जाईल? त्यातही बाबांनी त्या
रुपात, चालत्या फिरत्या देहधारी रुपात येउन आपला शब्द पाळावा असा ही
अट्टाहास नाही. म्हणजेच हेमाडपंताचे साई वरील प्रेम हे त्या देहाच्या
सगुण रूपाच्या हि पलीकडले होते. तसबिरीत बाबा घरी आले ह्याचा आनंदच साजरा
केला गेला. बाबा स्वताहून चालत आले नाहीत असा कांगावा केला नाही. आपण
बराच वेळेस इतेच ठेच खातो. बापूंनी यायला हवे. आपण इथे जातोय सेवेला, मग
बापू आले तर काय मजा येईल न? पण सेवेच्या प्रत्येक ठिकाणी बापू असतोच हे
बोलत नाही. बापूंच्या पुढे मागे धावलो तर बापू आपल्याकडे बघतील, पण
बापूंना ज्यांना बघायचा आहे त्याची नझर बरोबर तिथे जातेच. हे कित्येक
जणांनी अनुभवला आहे. त्याला प्रत्येकाची काळजी आहे. बाप आहे तोः आपला.
Our Most Loving Dad !!!
हाच भाव घेऊन आता नझर वळली आहे येणाऱ्या Kolhapur Medical Camp वर.
ज्यांनी बापूंना प्रत्यक्ष पाहिलं देखील नाही त्यांचे बापूंवरिल प्रेम
अनुभवण्यास जायचं. Camp सुरु होण्याच्या तीन महिने अगोदर पासून जे
कार्यकर्ते अविरतपणे काम करत आहेत त्यांच्या कडून बरंच काही शिकण्यासाठी
जायचंय.…
हरी ॐ
(१) हेमाडपंत ‘रेसिडेंट मॅजिस्ट्रेट’ म्हणून काम करत होते; म्हणजेच ते
‘उच्चपदस्थ’ होते.
(२) हेमाडपंत साईनाथांकडे जाण्याचे श्रेय काकासाहेब दीक्षित व नानासाहेब
चांदोरकर यांना देतात. (संदर्भ अ.२/ओ. १०१)
(३) हेमाडपंतांच्या मनाची स्थिती साईनाथाकडे येण्याच्या वेळेस कशी होती?
तर अतिशय उद्विग्न.
इथून हेमाडपंतांची गोष्ट चालू होते. काकासाहेब दिक्षित हेमाडपंतांना
भेटतात, साईबाबांचा महिमा सांगतात व त्यांना साईनाथांकडे येण्याचा आग्रह
करतात आणि हेमाडपंत शिरडीस जाण्याचे निश्चित ठरवतात. शिरडीला जायचं
ठरतं, पण अचानक एक गोष्ट घडते, मनामध्ये विकल्प येतो. हेमाडपंतांच्या
मित्राचा मुलगा अचानक निवर्ततो. हेमाडपंत मुद्दाम मुलाविषयी थोडक्यात
लिहितात.
(१) त्यांच्या मित्राचा मुलगा एकुलता एक आहे.
(२) शरीराने सुदृढ आहे.
(३) गुणवंत आहे.
(४) तो शुद्ध हवेच्या ठिकाणी (लोणावळ्यात) असताना ज्वराक्रांत झाला.
(५) सगळे मानवी उपाय केले जातात.
म्हणजेच मुलात किंवा भोवतालच्या परिस्थितीतही दोष काढण्यासारखे काहीही
नसतानाही मुलाचा मृत्यू होतो आणि म्हणूनच हेमाडपंत शब्द वापरतात –
‘प्रारब्धकर्मप्राबल्यता’. (संदर्भ अ. २/ओ. १०९)
म्हणजेच अनेक उपाय केले जातात, देव-देवतांना नवस केले जातात. त्या
मित्राच्या गुरुंनाही मुलाच्या जवळ आणून बसवलं जातं. तरीही मुलाचा मृत्यू
होतो आणि मग उद्विग्न मनःस्थितीतील हेमाडपंतांसमोर प्रश्न उभा राहतो की
गुरुची हीच उपयुक्तता का? कर्मामध्ये, नशीबामध्ये माझ्या जे आहे, ते
होणारच असेल तर गुरुची आवश्यकता काय? एक मोठा विकल्प येतो.
हेमाडपंत पुढे म्हणतात की यामुळे शिरडीला जाण्याच्या माझ्या निश्चयात
मोडता पडला. या मनःस्थितीत गुरुविषयी लिहिताना हेमाडपंत म्हणतात -
(१) हाच ना लाभ गुरुचे संगती! (मित्राच्या मुलाचा मृत्यू)
(२) गुरु काय करिती कर्मासी – (प्रारब्धकर्मप्राबल्यता)
(३) नशिबात असेल तेच घडणार असेल तर गुरुवीण काय अडणार आहे?
(४) गुरुच्या पाठीमागे जाऊन उगीचच आपला सुखातील जीव दुःखात का पाडा?
(५) यदृच्छेने जे जे घडणार असेल, ते ते सुख वा दुःख भोगू – गुरुच्या कडे
जाऊन काय होणार आहे?
अशाही स्थितीत हेमाडपंत स्पष्ट करतात -
जयाचे जैसे अर्जित| नको म्हणता चालून येत|
होणारापुढे काहीही न चालत| नेले मज खेचीत शिरडीसी॥
(संदर्भ अ. २/ओ. ११४)
‘सांगू एकदा सांगू दोनदा’ या नियमाने साईनाथांच्या इच्छेने हेमाडपंतांना
काकासाहेब दीक्षितांच्या कडून निरोप येतो. मार्ग दाखवला जातो; पण
स्वतःच्या कृतीने – विकल्पाने हेमाडपंत शिरडीस जाण्याचे टाळतात. पण
कृपाळू ‘दयाघन’ साईनाथ पुन्हा एकदा वेगळा प्रसंग घडवून आणतात; आता
साईनाथांच्या लीलेने नानासाहेब चांदोरकरांकडून हेमाडपंतांना मार्ग दाखवला
जातो, पण कसा? तर चांदोरकर दादर स्टेशनवर बसले असताना त्यांना त्या
‘बुद्धिस्फुरणदात्या’ साईनाथांकडून अशी प्रेरणा होते की की वसईला जायला
अवकाश आहे; मध्ये एक तासाचा अवधी आहे. तर हा एक तास एका कामास लावूया.
(लावू की कामास एकादिया – संदर्भ अ.२/ओ.११६)
अशी साईनाथांची स्फूर्ती होताच दादर स्टेशनवर एक गाडी येते; केवळ
वांद्र्याकरिता आणि मग नानासाहेब त्या गाडीत बसून वांद्र्यास येतात व मग
नानासाहेब हेमाडपंतांकरता निरोप पाठवतात. म्हणजेच काय
(१) नानासाहेबांच्या मनात ‘काम’ कुठलं करायचं आहे हे स्पष्ट आहे.
(२) नानासाहेबांकडे हेमाडपंतांना निरोप पाठवण्याची व्यवस्था आहे.
(३) साईनाथांच्या लीलेने, जिथे निरोप पाठवला जातो, तेथे हेमाडपंत आहेत.
(४) त्यावेळेस हेमाडपंता नानासाहेबांना त्वरित भेटायला येण्याच्या
स्थितीत आहेत – जर उशीर झाला असता तर नानासाहेब भेटू शकले नसते.
म्हणजेच सद्गुरुमाऊली कशाप्रकारे घटना घडवून आणू शकते, ह्याचं हे
मूर्तिमंत उदाहरण आहे.
इथे हेमाडपंत अजून साईनाथांचे भक्त झालेले नाहीत; साईनाथांना भेटलेलेही
नाहीत, फक्त काकासाहेब दीक्षितांकडून साईनाथांची महती कळली आहे व
नानासाहेब चांदोरकरांनी कशासाठी बोलावून घेतलं आहे याचीही कल्पना नाही;
म्हणजेच सद्गुरु भक्तांचे पूर्वजन्म जाणून अशी रचना करतात, प्रसंग घडवून
आणतात, अशी परिस्थिती निर्माण करतात की त्याला सद्गुरुकडे जाण्याची
‘सुसंधी’ प्राप्त होते; पण निर्णय त्या त्या भक्तालाच करावा लागतो. प्रथम
संधी होती, तेव्हा हेमाडपंतांकडून ती नाकारली गेली.
म्हणून साईनाथांनी दुसरी संधी देताना ‘प्रांताधिकारी’ असलेल्या
नानासाहेबांकडून हेमाडपंतांस शिरडीच्या कथा ऐकवल्या. हेमाडपंतांनीही
मोकळ्या मनाने, प्रांजळपणे नानासाहेबांची आतूरता बघून अत्यंत शरमेने
मनाची झालेली चंचलता नानासाहेबांना निवेदन केली. साईनाथांच्या स्फूर्तीने
नानासाहेबांनी अत्यंत तळमळीने, प्रेमाने हेमाडपंतांच्या सर्व शंकांचे
निरसन करून, हेमाडपंतांकडून ‘तत्काळ निघतो’ असे वचन घेतले. एवढेच नाही,
तर असे वचन घेऊनच नानासाहेबांनी तेथून प्रयाण केले. (संदर्भ अ.२/ओ.१२२)
हीच ती साईनाथांची लीला.
January 31, 2014 at 4:22 pm
Sandeep Mahajan
Participant
Hari Om
Very apt topic to start the discussions. We are all in this journey of
Panchasheel due to Hemadpant’s Saicharita. Buddhisfurandata was indeed
Sai Baba Himself but for Hemadpant’s prayas we would not have
witnessed the exemplary bhaktas and their charita. Bapu has taken us
on this fabulous and never ending journey but the coaches of this
train are the 52 chapters of the Saicharita.
No wonder that Hemadpant’s series of anugraha’s start with his
experience in the train. This was captured beautifully in your first
post on Hemadpant and now being taken forward.
Many a times we too think what Hemadpant had thought initially ….if
everything is pre destinied as per our Karma and Prarabdha then what
is the use of going to Guru and choosing the right path. But then
Hemadpant himself answers-
जैसे जयाचे अर्जित | नको म्हणता चालूनि येत |
होणारापुढे काहीही न चालत | नेले मज खेचीत शिर्डीत |
Parampujya Bapu
has said in many a gatherings that we all were in Shirdi previously at
some time or other. Hence we are connected even now but how strong do
we maintain the connectivity depends on the choice we make. We see
examples like Chand Patil who get Baba’s grace but are not seen
subsequently. And on other hand we have uttam bhaktas like Hemadpant
who come and then choose Baba as the Director of their lives.
There are many such examples in and around us as well. Based on out
Prarabdha and Arjit Karma we get pulled by Bapu but then there starts
where we have to put in efforts. It might be as small as the sticks
been put by the Gopas to support Lord Krishna but nonetheless the
effort was 108% from the Gopas’ side. Or the efforts of the squirrels
done for making the bridge towards Lanka. A few grains of sand which
could stick to the little body of the squirrel later on shaken at the
project site but were as valuable and important as the huge stones put
in by the Vanars and Reechs.
Bapu instills the same confidence in us. He said ” Just start from
where ever you are.” Many of us who are or rater all of us who are
reading Dada’s post have already crossed that stage of Hemadpant when
he was sitting in the train. The very fact that we are reading this
post means that the स्फुरण has already happened…. journey has already
started…. Bapu has already pulled the string and as a fledgling we are
already under His wings.
What next then?
>Bapu has charted the itinerary for us which takes us to Ram Rajya and ultimately to Manidwip. The Hemadpant’s start of journey which you have posted is exactly where we are… Its the stage where the Vigat starts his journey towards becoming Sugati. And how reassuring is the fact that Vigat starts or joins the journey midway and yet reaches the destination. What can be a better example of His Achintyadani-ness and Akarankarunya. Like a loving father who takes care of his weakest of weak child He is there to hand-hold, pull-push and see to it that we progress.
Through His various Algorithms He is giving us the advantage of
covering up the huge backlog we have to cover up. As Bapu said
yesterday (30th January)-
Quote
विश्वास + गरज = सामर्थ्य
हा अनिरुद्धगति अल्गोरिदम आहे
Unquote
Till the time this algorithm does not set in our life the journey will
never begin. What happened years before when Hemadpant started his
journey towards Shirdi (Shir +Dhi) can be understood with Bapu’s
pravachan of 30th January very easily. And this understanding through
Panchasheel is the one which gets this Aniruddhagati Algorithm well
entrenched in our life.
Bon Aniruddha Voyage…..
Sandeepsinh Mahajan
Muscat
February 1, 2014 at 11:31 pm
Anjana Mahajan
Participant
Hariom,
Ambadnya to Shreesaisatcharit creator, Shree Govind Raghunath
Dabholkar “Hemadpant” , who gave us this “Aporusheya Grantha “,which
in guidance of our Sadguru Param puja Shree Aniruddha Bapu by
conducting Panchsheel exams ,we are able to read ,try to understand
the Bhakti and devotion of bhaktas ,how they got Saibaba’s grace and
love ,and how they walked successfully on the road of devyan panth
along with doing their purushartha.
Ambadnya to Samirdada for continuing the forum with Hemadpant as there
is so much to learn from him. It is Saibaba’s Akaran Karunya to pull a
Bhakta to Him.This we see in the case of Hemadpant.How a simple man
can become a creator of Saisatcharit ,is surely a perfect example of
Sadguru’s grace .How a Sadguru brings out the best in his Bhakta ..as
Sadguru is Trikaldarshi and Antaryami. As we see in the case of
Hemadpant ,how many doubts he had when he had come to Baba,but as he
had taken one step to come to Baba for His darshana ,on request of
Nanasaheb Chandorkar,he was already in Baba’s care.As it was all
planned by Saibaba to fill His bhakta’s life with happiness on the
path of Devyan panth along with doing purushartha.As soon as Baba gave
this surname Hemadpant to Mr Dabholkar,his string of life was in
Baba’s hands .Hemadpant became fully surrendered at baba’s lotus feet
forever.his whole life was devoted to baba and in return Baba blessed
him ,did Anugraha (grace) on him,and made his whole life beautiful by
making him write this treasure ‘Shreesaisatcharit.’
Hemadpant came to Saibaba,takes His darshan and gets Baba’s charan
sparsha and in 8-9years only reaches to the highest level of his
Bhakti by getting inspiration from the gunsankirtan done by Nanasaheb
Chandorkar ,Kakasaheb Dikshit. All his doubts vanish after coming to
Saibaba ,here we see the importance of gunsankirtan,someone ,who takes
us to Sadguru.
In the Adhiveshan of 2011samirdada spoke about how we should do Bhakti
by giving many examples of bhaktas in Saisatcharit.and gunsankirtan’s
importance…he also referred the editorial of Sadguru Aniruddha Bapu in
Pratyaksh regarding Kiratrudra and Shivgangagauri…of10 November,Bapu
had told that without the grace of Parmatma nothing can
happen.,Namsamran,Padsamvahan,Sharanagati is important but
Gunsankirtan is the easiest path in bhaktimarg,which Sadguru has
opened for all.Bapu told that even a superior Bhakta like Veda also
needed gunsankirtan,here Dhaumya rishi was sent to him by God.Ved
remains surrendered at his sadguru’s feet and remained happy,same way
we have to be connected to our Sadguru.Hemadpant got Baba’s grace and
remained stable to Baba’s lotus feet.His Grantha Saisatcharit is
Saibaba’s gunsankirtan.Hemadpant says…
“.Pahata Babanche nayanakade aapapna visar pade,Aantuni yeti je
premache ubhde,vrutti bude rasrangi” ovi 81ch1.In mangalacharan
Hemadpant sings glory of Saibaba by saying…”Ha Saich gajajan
ganapati,ha Saich gheuni parshu hati,karoni vighnavichhati ,nij
vyutpati karu ka”..
“‘He Sainath swaprakash ,Amha Tumhich ganadhish,Savitrish kinva
Ramesh,athava Umesh Tumhich,Tumhich amhate
Sadguru,Tumhich bhavnadiche taru,amhi Bhakta tyantil utaru,pail paru davije “.
Hemadpant writes further about Sadguru mahima. “Karu jata Tujhe stavan
vedshrutihi dariti maun ,tethe majhe kon guan,Tuj akalan karaya “
In one pravachan Sadguru Param puja Bapu told in Mahishasurmardini
aarti …ude ..ude ….ude…meaning ;O mother in my life You always be
there,we always remember You,same way in our heart we should always
remember our Sadguru as He is the one who transforms darkness into
light,,He is the one who has Akaran Karunya ,Labhevin preetii,…Bapu
told in one pravachan by quoting Saint Dyaneshwar’s verses…”labhevin
preeti Tujhiyaname majhe preeti ” Soyarabai wrote” …Awgaha rang ek
jhala range rangala Shreerang.”
Same way in every deed of Hemadpant we see he made Saibaba’s wish his
wish…in his writing we see Saibaba’s rang ,colour only.this is the
grace of Sadguru which Hemadpant got in his life and even after his
life in his future generation.there is so much to learn from Hemadpant
regarding how to do Bhakti and get Baba’s love and grace…now our
Sadguru Bapu is gracing His bhaktas by putting them on the path of
Bhakti with doing seva and purushartha and taking us from darkness to
light….by all the simplest way to be learnt by common people like
us,as by giving Algorithams like “all is well dad …all is well,we are
well,becoming weller and becoming the wellest ‘
Ek vishhaws asava purta karta harta guru aisa ,mi Tula kadhich tanknar
nahi…We love our Sadguru Bapu and are Ambadnya at Bapu’s lotus feet
forever…”Bapu bhetala jaya kshani man he jahale unmani ,majha
Aniruddha premala Tyala majhe ya kalwala…..
Ambadnya
Anjanaveera Mahajan
Muscat
February 2, 2014 at 9:20 pm
Harsh Pawar
Participant
First of all I would like to say Ambadnya to Samirdada for providing
us with this wonderful platform to discuss ShreeSaisatcharit ..I’m a
newbie to this forum so a little jittery but I’ll try my best to put
forward my thoughts , I will write what my Bapumauli makes me write ..
Beautiful points covered here already by my friends ….the topic chosen
by Samirdada focuses on the mindset of none other than the person who
delivered this amazing Grantha by the grace of Saibaba, Shri Hemadpant
, before coming to Sainath .. it’s really very important to try to
know Hemadpant first before we begin to study this Grantha …for its
him , through whose eyes we see Sainath …so studying Hemadpant as a
person , as a writer ,as a devotee , is a must !
Why did Baba chose Hemadpant as the writer of this Grantha ? was all
this already planned by Baba ? we might not be knowing but Baba surely
must be aware about who Hemadpant was in his previous births ..and
based on his good deeds from his previous births did he earn enough
“Punya” to be selected as the writer of this Grantha ? I’m trying here
to come to the point “why did Baba gave Hemadpant a second chance in
the form of Nanasaheb , to come to Shirdi ? ” was the second
opportunity presented to Hemadpant based on Baba’s rule of “Sangu
ekdaa , Sangu dondaa “ ? (as mentioned by Samirdada above) ..not
really sure if that’s the idea behind the second chance given .. I
personally feel it was all planned by Sainath well in advance as to
who he wants to write this Grantha on him .. also if you keep aside
all these assumptions and do a reality check …Hemadpant was an
intellectual giant .. he was well versed with the Hindu Grantha’s
….the references that he draws in his writings often range from the
Geeta to various other shloka’s written by Saint Tukaram and other
popular saints .. so he was an ideal choice to write this Grantha ..
I think the key to success lies in grabbing the opportunity with both
the hands when it arrives.. and we must give full marks to Hemadpant
for believing Nanasaheb and readily agreeing to go to Shirdi … at
first he was reluctant but when the invitation came in again , he did
not waste any time … now this decision making capability is entirely
in our hands … as we all know Sadgurumauli doesn’t interfere with
one’s “Karmaswatantrya” … at the most he might do some amount of
partiality for his beloved bhaktas but nothing more than that …so
keeping faith and bowing down to the almighty is a must , keeping
aside ones ego .. and here Hemadpant didn’t blindly believe any
strangers ..he was given the foreword about Sainath by his close pals
..who themselves had experienced the love and blessings of Baba .. so
it wasn’t really a gamble that Hemadpant was going to take by visiting
Shirdi ..
Having said all this .. it’s purely the call of Sadgurumauli whom he
wants to have under his wings and whom he doesn’t … I used to be
always puzzled when I used to see some people , who despite being
brought to Bapu had still not developed complete faith in him and who
continued to stray .. later on in one of his discourses Bapu himself
clarified my doubt when he said “its not you , but it’s me who chose
you to be here with me ” …
Faith is the first step …. Rest everything will fall in place …
I’m ambadnya Bapuraya that you chose me ! I love you my Dad !!!
Harshsinh Pawar
Mumbai (Dindoshi Upasana Center)
February 2, 2014 at 10:00 pm
ketaki. Kulkarni
Participant
Hariom,
Amabadnya Dada for starting a discussion on such a wonderful topic.
Just trying to put my thoughts here.
Sandeepsinh, Anjanaveera ambadnya for sharing your thoughts.
Hemadpant one of the best bhakta of Baba. Today we read the
Saisaccharitra which is written by him.
The only thing reflects from this is the Akaran karunya, unconditional
love of Baba. Had Baba not been so loving, today we wouldn’t have come
across this holy Apaureshaya granhta. The person who was not even
ready to visit Shirdi and take Baba’s darshan, have written this
Saisacharitra. How else could be the pure love!
Also Hemadpant was a very honest and a shraddhavan person.
Vikalpa.. the greatest hurdle in our life. Greatest obstacle in our
bhakti marg. We see in this case that Hemadpant saw his close friend’s
son die inspite of being healthy and blessed by a guru. This was where
a vikalpa was developed in the mind of Hemadpant. He started thinking
that if a Guru cannot change our destiny then what is the use of
making a guru.
Due to Baba’s love, Hemadpant was able to vosot Shirdi. We see how
arrangements were done by Baba to make Hemadpant come to Shirdi. This
is what is my Dad’s love.
Here in today’s world we see many people who try to divert our mind
from the path of bhakti.
They themselves also don’t want to come nor do they allow others to
get along this path. Here is the time for we shraddavans to maintain
our faith on our Sadguru and not to let the vikalpa come across our
way and take us away from our God, our Bapu.
एक विश्वास असावा पुरता करता हरता गुरु ऐसा…
Today our Bapu’s love is flowing in the same way for all his children,
and to keep us away from all the evil things He has started teaching
us the bestest algorithms.
The bestest algorithm given to us were the three sentences.. three
steps of Trivikram.
1. माझा बालका मी तुझावर निरंतर प्रेम करत राहते
२. एक विश्वास असावा पुरता करता हरता गुरु ऐसा
३. हे माय बाप गुरु सर्व काही तुझा इच्छेने होवो.
and the other bestest of all algorithm given to us was last thursday..
ANIRUDDHA ALGORITHM.
विश्वास + गरज = सामर्थ्य
Now what else do we need!
No chance for any vikalpa or durvasana or any durbalata……
He has come to us in all ways, i.e 99 steps he has already come
walking to us. Now its our turn to take one step towards Him.
Just one thing required. Complete faith in Him, Come what may, then to
take care of the rest our Dad, our Bapu is always there for us.
I am ambadnya Dad to make me a part of your family.. part of this Chandikakul
I love you my Dad forever.
Ambadnya.
Ketakiveera Kulkarni
Dombivli East Upasna Center.
February 2, 2014 at 11:15 pm
Anjana Mahajan
Participant
Hariom,
Beautifully expressed thoughts by Sandeepsinh,Harshsinh and
Ketakiveera.We are Ambadnya at our Sadguru Aniruddha Bapu’s lotus
Feet forever,who is showing us the write path and taking us to the
path of devyan panth . We have to follow the words of our Sadguru like
Hemadpant did.We have to follow the Aniruddha speed :
Faith+Need=Capability ,the Algoritham given by Bapu . Harshsinh has
rightly says that faith is first step then everything falls in
place,as we see in the case of Hemadpant.
.I would like to correct the error occurred due to auto correct while
typing…please read it as Dhaumya Rishi in my post,by mistake it is
written as Dhombi.
Ambadnya.
Anjanaveera Mahajan
Muscat
February 3, 2014 at 1:29 am
Aniketsinh Gupte
Participant
हेमाडपंत….हे नाव जरी ऐकलं कि समोर येते ते म्हणजे साई सत्चरित्र,
वांद्रे येथील साईनिवास, बाबांची ती तस्वीर. असे काही चित्र आपोआप
डोळ्यांसमोरून पटकन निघून जातात. इथे संदीपसिंह, हर्षसिंह, अंजनावीरा,
केतकीवीरा ह्यांनी आधीच इतक्या सुंदररित्या विचार मांडले आहेत कि पुढे
काय लिहावे ह्याचाच विचार करावा लागतोय. हर्षसिंह ह्यांनी उपस्थित केलेला
‘का’ हा प्रश्न आपण खरच स्वतःला विचारायला हवा. आपण फक्त पारायण करतो,
वाचन करतो पण हा प्रश्न कधीच विचारात नाही. हेमाडपंतच का? त्यांच्या
गुणांची यादी आधीच उत्कृष्टपणे मांडलेली आहे म्हणून ती परत इथे टाकत
नाही. पण साई सत्चरित्र वाचणाऱ्या कोणत्याही भक्ताला जर हा प्रश्न पडलाच
तर त्याचे उत्तर हा ग्रंथच देतो. शिर्डी ला जाण्याचे ठरवणे, मग विकल्प
येणे, पुन्हा शिर्डीला जाण्याची संधी येणे ह्यावरून ही त्याचीच लीला हे
तर स्पष्ट होतंच, पण ”यदृच्छेने जे जे घडणार असेल, ते ते सुख वा दुःख
भोगू – गुरुच्या कडे जाऊन काय होणार आहे?” असा विचार करणारी व्यक्ती अगदी
पहिल्याच भेटीत (ज्याने कधी साई ला बघितला देखील नव्हते) एकदम धूळभेट
घेतात. अशी क्रिया करणारी व्यक्ती कधी साधारण असू शकते का? पहिलीच भेट
आणि तीही सरळ धूळभेट !! कसला हि पुढचा मागचा विचार न करता हि कृती
हेमाडपंत करतात. एक involuntary हालचाल. ज्याला विचार करावा लागत नाही.
श्वास घेताना आपण विचार करत नाही, इथेहि असाच काहीसं. म्हणजेच
हेमाडपंतच्या आयुष्यात, त्यांच्या ‘शैल-धी’ मधून साईने ‘शीर-धी’ मध्ये
कधीच प्रवेश केला होता.हाच तो अशी ओळख पटवून घेण्याची पाळी फक्त
ह्यांच्यावर होती.….
आणि ती ओळख पहिल्याच भेटीत झाली. त्यांनी सर्व विचार बाजूला सारून साईला
आपलंस केलं. हीच एका उत्तम भक्ताची खूण. अश्या ह्या भक्तास, ज्याने
त्यांच्या अथक परिश्रमाने आपल्याला साईंचा हा अफाट खझिना मोकळा केला
त्यांना मनापासून वंदन आणि त्रिवार अंबज्ञ.
February 3, 2014 at 12:16 pm
Ambadnya-Shrikantsinh Krishna Naik
Participant
हरी ओम
दादा तुम्ही तर खुप सुंदर सुरुवात केली आहे. हेमाडपंताचा सुरवातीचा
प्रवासामधिल जे विचार आहेत ते सर्वांच्या मनातील आहेत. तसेच आपण पाहतो
सद्गुरु हा सर्वासोबत आहे. फक्त प्रत्येकाची एक वेळ आहे त्या विशिष्ठ
वेळेला तो आपल्याला खेचून घेतो. तसेच हेमाडपंता सोबत झाले अहे. त्यांच्या
देखील मनात असे नाना विचार आले होते. अध्याय १ मध्ये ओवी क्र. ५७ श्रवणें
साईगुणश्रवण । मने साईमूर्तीचे ध्यान । चित्तें अखंड साईचिंतन ।
संसारबंधन तुटेल ।। आम्ही अंबज्ञ आहोत यासाठी कि श्री साईसच्चरित ग्रंथ
आम्हापुढे बापूनी एका वेगळ्या पद्धतीने वाचण्यास दिले. आम्ही फक्त एक
ग्रंथ म्हणून तो होतो, पण आता त्यावर होणारी पंचशील परीक्षा यामुळे तो
ग्रंथ नसून तो तर आम्हाच्यासाठी तर तो खजिना आहे. बापूना ओळखण्यासाठी
वरील ओवी मध्ये फक्त त्याच्या गुणांचा श्रवण मनामध्ये फक्त त्याच्या
रूपाचे ध्यान म्हणजेच फक्त स्मरण त्याच्या रूपाचे जसे आपण पाहतो कसा
चालतो कसा बोलतो कसा गोड दिसतो आपला हसताना एवढेच काय साधनाताईचा अभंग
आठवतो हसला माझा देव…… अखंड त्याचे चिंतन असेल तर संसार बंधन तुटेल
म्हणजेच तो समर्थ आहे आपली काळजी वाहण्यास समर्थ आहे. असेच या ग्रंथामधून
आपला स्वतःचा जीवन विकास हि करू शकतो तसेच या देवावर कशी भक्ती करावी या
ग्रंथामधून हेमाडपंतानी आपल्याला दिलेला एक चांगला खजिना आहे. एवढेच नाही
तर बापूनी हि लावलेली एक गोडी आहे फक्त तो मधाचा बोट आपल्याला चाखण्यास
देत आहे. आणि आपल्याला गुणसंकीर्तन कसे करायचे याचे बळ देत आहे.
हेमाडपंतानी संपूर्ण ग्रंथामधून मधून फक्त साईचे गुणसंकीर्तनच केले आहे
आणि बाबांनी देखील त्यांचीच निवड केली आहे.
हरी ओम श्री राम अम्बज्ञ
February 3, 2014 at 1:07 pm
Aniketsinh Gupte
Participant
हेमाडपंतच्या आयुष्यातील अजून एक सुंदर गोष्ट आपल्यासमोर येते आणि ती
म्हणजे होळी सणातील बाबांचे दाभोलकर ह्यांच्या मुंबईच्या घरी आगमन. बाबा
स्वप्नात येउन दृष्टांत देतात कि आज तुझ्या घरी येणार आहे. स्वप्न जरी
असलं तरी हेमाडपंतसाठी ती म्हणजे सद्गुरु उवाच. सद्गुरु चा शब्द हेच
प्रमाण हे समजून चालणारे हेमाडपंत ह्यांच्या मनात कसलीच शंका नसते. माझे
बाबा येणार म्हणजे नक्कीच येणार. इतर जन त्यांची समजूत काढण्याचा प्रयत्न
हि करतात की कुठे शिर्डी आणि कुठे मुंबई. बाबा शिर्डी सोडून कुठेच जात
नाही मग ते इतके लांब का येतिल. पण हेमाडपंत हे एका वेगळ्या रांगेतले
भक्त होते. माझ्या साईने शब्द दिला आहे म्हणजे ते येणारच. आणि शेवटी
तसबीर रुपात साई बाबा हेमाडपंतच्या घरी येतात ! खरच अलौकिक अशी हि गोष्ट.
आपण गोष्ट वाचतो आणि म्हणतो वाह काय नशीबवान आहेत हेमाडपंत. काय त्यांची
भक्ती वगेरे वगेरे. पण आपण ह्या गोष्टीचा किती सखोल अभ्यास करतो? सर्वात
पहिले म्हणजे स्वप्नात आलेले बाबा हे नुसते स्वप्न नाही तर त्यांनी
प्रत्यक्ष आपल्याशी संवाद साधला हा भाव. म्हणजेच काय तर हा सद्गुरु
आपल्याशी बोलतो ते फक्त समोर आल्यावरच नाही तर कुठल्याही रुपात आणि
कुठेही. आपण नेहमी म्हणतो बापू आमच्याकडे बघतच नाहीत, आमच्याशी बोलतच
नाहीत पण आपण किती बोलतो? किती वेळा त्याच्या तसबीर समोर किवां डोळे बंद
करून त्याच्याशी संवाद साधतो. सध्या स्वस्तिक्षेम संवाद करताना ही बऱ्याच
वेळेस आपलं लक्ष नसतं पण त्याचं लक्ष असलं असलंच पाहिजे ह्याला option
नाही. असं का? हेच आपल्याला इथे शिकायला हवे. जेह्वा इतर जन समजूत काढतात
कि शिर्डी आणि मुंबई मधला अंतर किती, बाबा कसे येणार तेह्वा हेमाडपंताची
एक सुंदर बाजू आपल्यासमोर उलगडून येते. त्या सद्गुरु माउली वरचे प्रेम
आणि निष्ठा. बाबांचा शब्द तो. असा कसा वाया जाईल? त्यातही बाबांनी त्या
रुपात, चालत्या फिरत्या देहधारी रुपात येउन आपला शब्द पाळावा असा ही
अट्टाहास नाही. म्हणजेच हेमाडपंताचे साई वरील प्रेम हे त्या देहाच्या
सगुण रूपाच्या हि पलीकडले होते. तसबिरीत बाबा घरी आले ह्याचा आनंदच साजरा
केला गेला. बाबा स्वताहून चालत आले नाहीत असा कांगावा केला नाही. आपण
बराच वेळेस इतेच ठेच खातो. बापूंनी यायला हवे. आपण इथे जातोय सेवेला, मग
बापू आले तर काय मजा येईल न? पण सेवेच्या प्रत्येक ठिकाणी बापू असतोच हे
बोलत नाही. बापूंच्या पुढे मागे धावलो तर बापू आपल्याकडे बघतील, पण
बापूंना ज्यांना बघायचा आहे त्याची नझर बरोबर तिथे जातेच. हे कित्येक
जणांनी अनुभवला आहे. त्याला प्रत्येकाची काळजी आहे. बाप आहे तोः आपला.
Our Most Loving Dad !!!
हाच भाव घेऊन आता नझर वळली आहे येणाऱ्या Kolhapur Medical Camp वर.
ज्यांनी बापूंना प्रत्यक्ष पाहिलं देखील नाही त्यांचे बापूंवरिल प्रेम
अनुभवण्यास जायचं. Camp सुरु होण्याच्या तीन महिने अगोदर पासून जे
कार्यकर्ते अविरतपणे काम करत आहेत त्यांच्या कडून बरंच काही शिकण्यासाठी
जायचंय.…
हरी ॐ
Reply all
Reply to author
Forward
0 new messages