«تفاوت در معجزات»
bahry
امام رضا (علیه السلام) می فرمایند: "دوست
هر كس عقل او، و دشمنش جهل اوست."
(کافی جلد 1 صفحه 10)
روزی ابن سِکّیت )یکی از ادبای مشهور در
زمان امام رضا (علیه السلام)) از ايشان
سؤال کرد:
"برای چه خداوند موسی ابن عمران (علیه
السلام) را با معجزه عصا و ید بیضا و با
ابزار مبارزه با سحر بر انگیخت، و عیسی
(علیه السلام) را با طب و محمد
(صلیاللهعلیهوآلهوسلم) را با
معجزه بیان مبعوث فرمود؟"
امام فرمودند:
"زیرا خداوند متعال هنگامی که موسی (علیه
السلام) را به پیامبری برانگیخت، در میان
مردم او سحر و شعبده رواج بسیاری داشته و
بر هر دانشی غلبه داشت، و موسی(علیه
السلام) از جانب خداوند برای آنها چیزی
آورد که مردم مانند آن را ندیده و با دانش
خود نمیتوانستند با آن مقابله کنند و
با این معجزه، سحر آنها را باطل و حجت را
بر آنان تمام کرد.
خداوند تبارک و تعالی زمانی عیسی (علیه
السلام) را به پیامبری فرستاد که
بیماریهای مختلف شیوع داشت و مردم
نیازمند پزشکی و درمان بودند و او از طرف
پروردگار چیزی برای آنها آورد که نزد
آنان بیسابقه بود، زیرا مردگان را زنده
و کوران مادرزاد و مبتلايان به
بيماريهای پوستی را به فرمان خداوند
بهبود می داد و حجت را بر آنان تمام
میفرمود.
اما محمد (صلیاللهعلیهوآلهوسلم)
را خداوند هنگامی به پیامبری مبعوث کرد
که بر مردم زمان او سخن و سخنوری غلبه
داشت، از این رو خداوند متعال با نزول
قرآن و مواعظ و احکام آن، برهان آنها را
باطل ساخت."(1)
این نکته قابل توجه است که معجزات انبياي
گذشته مخصوص به زمان خاص خودشان بوده و
امروزه چيزي از آنها در دسترس ما قرار
ندارد. در اين ميان، تنها قرآن کریم را
مييابيم که يک معجزه هميشگي بوده و بشر
امروز نیز میتواند با بررسی و تدبّر در
آیات آن به وجوه مختلف اعجاز آن از جمله
فصاحت و بلاغت پی ببرد. لذا هر چند که در
زمان نزول قرآن فنون سخنوری در میان مردم
آن زمان بسیار رایج بوده است، اما از یک
طرف این اعجاز در عبارات قرآن تنها مخصوص
آن عصر و زمان نبوده و برای امروزیان نیز
قابل فهم است و از دیگر سو اعجاز قرآن
برای امروز تنها در فصاحت و بلاغت آن
محدود نمیشود، بلکه وجوه دیگری نیز
دارد از جمله اینکه قرآن در موارد متعددي
به اخبار غيبي اشاره کرده که بعداً به
وقوع پيوسته است و یا اینکه قرآن در
موارد گوناگونی اشاره به اسرار خلقت
میکند که سرّ آنها قرنها بعد معلوم شده
است. اين حاکي از آن است که قرآن از سوي
کسي نازل شده که احاطه کامل بر اسرار
خلقت داشته است. قرآن با اين وجوه اعجازی
که ذکر شد بهوسيله پيامبري آورده شده
که به گواهي تاريخ درس ناخوانده بوده
است و اين امر به وضوح نشان ميدهد که او
قرآن را از پيش خود نياورده و بلکه از سوي
پروردگار عالميان فرو فرستاده شده است.
(برای آگاهی بیشتر در این زمینه می
توانید به مقاله اعجاز قرآن مراجعه
نمایید.)