Umbreytingar

[Hugrún Jónsdóttir]

Kæru vinir,

Mig langaði reyna að setja hugsanir mínar í orð eftir að hafa lesið samskipti síðustu daga. Ég ætla ekki að reyna að leggja nokkurn dóm á það sem fólk hefur sagt, fólki er frjálst að hafa sínar skoðanir og tilfinningar og tjá þær samkvæmt sinni samvisku. Eitt stendur þó uppúr, en það er sú hugsun sem vaknaði innra með mér með lesturinn. Hún er sú að í okkar mikilvæga starfi virðist vera sú (eðlilega) tilhneiging að mesta vinnan lendir á sama fólkinu. Þannig virðist mér það vera allstaðar, óháð starfsemi eða eðli hennar. Ég segi að þetta sé eðlilegt, vegna þess að þeir sem eru meira aflögufærir (hvort sem um er að ræða tími, skipulagshæfni eða annað) eiga eðli málsins samkvæmt auðveldara með að gefa af sér (ég vona að mér hafi tekist að gera mig skiljanlega :P).

En það er ákveðin hætta sem fylgir þessu fyrir lítil samfélög (nú er ég að tala um almennt, hverskonar starfsemi sem er), mesta vinnan lendir yfirleitt á sömu einstaklingunum. Bæði af því þeir geta og einnig vegna þess að manni hættir til þess að horfa ekki lengra en til þeirra sem geta og gera; þannig missa kannski aðrir af tækifærinu til að sýna hvað í þeim býr. Á sama hátt getur þetta orðið þess valdandi að þreyta færist yfir þá sem eru alltaf með töglin og hagldirnar.

En ég er eiginlega næstum að fara út fyrir efnið hérna, það sem ég ætlaði í raun að segja upphaflega var að umbreytingar þær sem eru í gangi núna eru af hinu góða. Við skulum ekki gleyma því að þróun breytinga fylgir alltaf sama mynstri og ég held að það sé það sem við erum að sjá hérna á listanum okkar. Mér finnst mikilvægt að fólki finnist það nógu öruggt til að það geti óhrætt tjáð sínar áhyggjur ef einhverjar eru. Besta leiðin til að læra er einmitt að skoða þessi atriði, gefa þeim sem leggja þau fram það að þeirra tilfinningar eigi við rök að styðjast þó við sjáum hlutina ef til vill ekki í sama ljósi, reyna að skilja þeirra hlið og skoða svo hvað við getum gert í framhaldi af því.

Er það ekki einmitt lærdómsferlið okkar sem ég er að reyna að lýsa hérna?

Með ást og virðingu,
Hugrún :)

[Karen Knútsdóttir]

Vel sagt Hugrún. Alltaf gaman að sjá mismunandi sjónarhorn fólks og lesa fleiri vinkla að líta til. :)

[Ivar Erlendsson]

Hugrún skrifar:   En það er ákveðin hætta sem fylgir þessu fyrir lítil samfélög (nú er ég að tala um almennt, hverskonar starfsemi sem er), mesta vinnan lendir yfirleitt á sömu einstaklingunum. Bæði af því þeir geta og einnig vegna þess að manni hættir til þess að horfa ekki lengra en til þeirra sem geta og gera; þannig missa kannski aðrir af tækifærinu til að sýna hvað í þeim býr. Á sama hátt getur þetta orðið þess valdandi að þreyta færist yfir þá sem eru alltaf með töglin og hagldirnar.

 

Þarna hittir Hugrún naglan á höfuðið,, málið er hvernig getum við virkt hina? Mér finnst að þeir sem standa að unglingakennslu séu að breyta þessu með atorku á áræðni sem hefur komið feikna orku af stað í samfélagi bahá´ia. Ég vona og bið fyrir þessu starfi af fullum hug. Við sem eldri erum, verðum að styðja við, en falla ekki í gömlu förin. Keep on.

Guð blessi Ísland

2012/11/5 Hugrún Jónsdóttir <hug...@gmail.com>