Enoch Olinga á fyrsta Landsþingi Íslendinga
2 views
Skip to first unread message
sva...@gmail.com
Apr 17, 2012, 12:11:02 PM4/17/12
to Bahai_umræða
Í Apríl 1972 var fyrsta Andlega Þjóðarráðið (þá kallað Þjóðráð) á
Íslandi kosið. Kosningin fór fram á fyrsta landsþinginu sem var haldið
í húskynnum Glæsibæjar í Reykjavík. Margir erlendir gestir komu til að
vera viðstaddir þessi merku tímamót, þeirra á meðal Bettý Reed
álfuráðgjafi, Bill Car riddari Bahá´u´lláh á Grænlandi, Eskiel
Ljungberg riddari Bahá´u´lláh í Færeyjum og fulltrúar Þjóðarráðsins Í
Kanada, og fl.
Gjafir voru færðar nýkjörnu Þjóðarráði. Á meðal þeirra hár úr Höfði
Abdu´l-Bahá.
Fulltrúi Allsherjarhúss Réttvísinnar var Riddari Bahá´u´lláh, Hönd
Málstaðar Guðs, hinn þeldökki Afríkumaður Enoch Olinga.
Enoch var í þeim hópi Handa Málstaðarins sem síðast var útnefndur af
Verðinum árið 1957 og yngstur þeirra allra, þá aðeins 31 árs.
Hann var af Iteso ættbálknum í Úganda og kynntist trúnni fyrr árið
1951.
Effendi gaf honum titilinn "Abd'l-Futuh" sem þýðir "faðir sigranna"
sem gefur okkur hugmynd um þann mikla árangur sem Olinga náði í
þjónustu við Málstaðinn á meðan hann var enn ungur maður.
Olinga kom til Íslands ásamt seinni eiginkonu sinni Elizabetu, sama
dag og landsþingið hófst. Elizabet var þá barnshafandi, trúlega af
Tahirih yngsta af þremur börnum þeirra. Tahirih, Lennie og Badí.
Undirbúningur Landsþingsins var að mestu í höndum svo kallaðrar
Landskennslunefndar og sat ég á henni um þær mundir. Þannig æxlaðist
að að ég var sá er sótti þau hjónin upp á Keflavíkurflugvöll og ók
þeim til Reykjavíkur og á Hótel þeirra. Bifreiðin sem ég ók var
Volkswagen bjalla í eigu Svönu Einarsdóttur.
Það var auðvelt að finna Enoch og Elizabetu. Ég veit ekki hvort var
skærara, breitt bros hans eða litirnir í Afríku munstruðum kjól
Elizabetu.
Ferðin gekk snurðulaust fyrir sig þangað til við komum að Hótel Esju,
(nú Grand hótel) þar sem þau áttu að búa á meðan heimsókn þeirra
stóð.
Um leið og við renndum upp að hótelinu veitti ég athygli tveimur ungum
mönnum sem virtust vera drukknir. Þetta var um miðjan dag og því
dálítið óvenjulegt að sjá ungmenni drukkin fyrir utan hótel. En þess
ber að gæta að í þá daga voru engir barir sem seldu áfengi opnir á
daginn, nema einmitt á hótelunum.
Olinga sem sat í framsætinu sté hiklaust út úr bílnum og aðstoðaði svo
konu sína, við að komast út úr þröngu aftursætinu.
Um leið og strákarnir sáu Olinga hjónin byrjuðu þeir að hrópa að þeim.
"Hey nigger, hvaðan ertu maður" "Hey nigger woman , you drink with
us".
Olingaa lét sem ekkert væri og hjálpaði mér að taka farangur þeirra
undan húddinu. Srákarnir voru greinilega ekki á því að láta okkur
ekki virða sig viðlits og komu nær, dálítið ógnandi til orð og æðis.
Enoch sleppti þá töskunum og snéri sér að fullu strákunum. " Hallo,
ARE YOU HAPPY?" sagði hann um leið og andlit hans breyttist í sólina.
Strákarnir vissu ekki hvaðan á sig stóð veðrið og í einni svipan
gjörbreyttist viðmót þeirra. Enoch og Elizabet heilluðu þá algerlega
upp úr skónum. "Alcohol is a personal devil. I know, I had to kill
mine" Sagði Enoch og hló.
Það hvarflaði samt ekki að mér þá að Enoch talaði af mikilli reynslu.
Hann hafði sjálfur glímt við alkahólisma áður en hann gerðist Bahá´í.
Til að gera langa sögu stutta enduðu þeir með að bera töskurnar fyrir
Olinga hjónin, ekki bara inn í móttökuna, heldur alla leið upp á
herbergi. Þegar þeir komu niður aftur eftir burðinn virtist að mestu
runnið af þeim og þeir áttu ekki nægilega sterk orð til þess að lýsa
hrifningu sinni af Enoch.
Enoch Olinga lýsti svo sannarlega upp fyrsta landsþingið okkar á
Íslandi. Einföld enska hans , einföld skilaboð hans, og margfalt bros
hans heilluðu alla íslensku krakkana sem sótu þingið, flestir glænýir
Baháíar. Öll ávörp hans hófust á sömu orðunum; "ARE YOU HAPPY," sem
fylgt var eftir með breiðasta brosi í heimi. Og allar enduðu ræðurnar
eins; "So....BE HAPPY".
Enoch Olinga fluttist til baka til Ugnanda, sjö árum eftir heimsókn
sína til Íslands, eða árið 1979. Uganda var í upplausn og Enoch vildi
gera það sem hægt var til að halda utanum Bahái samfélagið í landinu
og sjá um móðurmusteri Afríku sem er í Kampala.
Ástandið var afar hættulegt og morðsveitir ýmissa fylkinga fóru um
götur og stræti og myrtu fólk af handahófi.
Um kvöldið 16 sept. 1979 ruddust fimm einkennisklæddir hermenn inn á
heimili þeirra hjóna og skutu Enoch, Elizabetu og þrjú börn þeirra;
Tahirih, Lennie og Badí til bana.
Íslandi kosið. Kosningin fór fram á fyrsta landsþinginu sem var haldið
í húskynnum Glæsibæjar í Reykjavík. Margir erlendir gestir komu til að
vera viðstaddir þessi merku tímamót, þeirra á meðal Bettý Reed
álfuráðgjafi, Bill Car riddari Bahá´u´lláh á Grænlandi, Eskiel
Ljungberg riddari Bahá´u´lláh í Færeyjum og fulltrúar Þjóðarráðsins Í
Kanada, og fl.
Gjafir voru færðar nýkjörnu Þjóðarráði. Á meðal þeirra hár úr Höfði
Abdu´l-Bahá.
Fulltrúi Allsherjarhúss Réttvísinnar var Riddari Bahá´u´lláh, Hönd
Málstaðar Guðs, hinn þeldökki Afríkumaður Enoch Olinga.
Enoch var í þeim hópi Handa Málstaðarins sem síðast var útnefndur af
Verðinum árið 1957 og yngstur þeirra allra, þá aðeins 31 árs.
Hann var af Iteso ættbálknum í Úganda og kynntist trúnni fyrr árið
1951.
Effendi gaf honum titilinn "Abd'l-Futuh" sem þýðir "faðir sigranna"
sem gefur okkur hugmynd um þann mikla árangur sem Olinga náði í
þjónustu við Málstaðinn á meðan hann var enn ungur maður.
Olinga kom til Íslands ásamt seinni eiginkonu sinni Elizabetu, sama
dag og landsþingið hófst. Elizabet var þá barnshafandi, trúlega af
Tahirih yngsta af þremur börnum þeirra. Tahirih, Lennie og Badí.
Undirbúningur Landsþingsins var að mestu í höndum svo kallaðrar
Landskennslunefndar og sat ég á henni um þær mundir. Þannig æxlaðist
að að ég var sá er sótti þau hjónin upp á Keflavíkurflugvöll og ók
þeim til Reykjavíkur og á Hótel þeirra. Bifreiðin sem ég ók var
Volkswagen bjalla í eigu Svönu Einarsdóttur.
Það var auðvelt að finna Enoch og Elizabetu. Ég veit ekki hvort var
skærara, breitt bros hans eða litirnir í Afríku munstruðum kjól
Elizabetu.
Ferðin gekk snurðulaust fyrir sig þangað til við komum að Hótel Esju,
(nú Grand hótel) þar sem þau áttu að búa á meðan heimsókn þeirra
stóð.
Um leið og við renndum upp að hótelinu veitti ég athygli tveimur ungum
mönnum sem virtust vera drukknir. Þetta var um miðjan dag og því
dálítið óvenjulegt að sjá ungmenni drukkin fyrir utan hótel. En þess
ber að gæta að í þá daga voru engir barir sem seldu áfengi opnir á
daginn, nema einmitt á hótelunum.
Olinga sem sat í framsætinu sté hiklaust út úr bílnum og aðstoðaði svo
konu sína, við að komast út úr þröngu aftursætinu.
Um leið og strákarnir sáu Olinga hjónin byrjuðu þeir að hrópa að þeim.
"Hey nigger, hvaðan ertu maður" "Hey nigger woman , you drink with
us".
Olingaa lét sem ekkert væri og hjálpaði mér að taka farangur þeirra
undan húddinu. Srákarnir voru greinilega ekki á því að láta okkur
ekki virða sig viðlits og komu nær, dálítið ógnandi til orð og æðis.
Enoch sleppti þá töskunum og snéri sér að fullu strákunum. " Hallo,
ARE YOU HAPPY?" sagði hann um leið og andlit hans breyttist í sólina.
Strákarnir vissu ekki hvaðan á sig stóð veðrið og í einni svipan
gjörbreyttist viðmót þeirra. Enoch og Elizabet heilluðu þá algerlega
upp úr skónum. "Alcohol is a personal devil. I know, I had to kill
mine" Sagði Enoch og hló.
Það hvarflaði samt ekki að mér þá að Enoch talaði af mikilli reynslu.
Hann hafði sjálfur glímt við alkahólisma áður en hann gerðist Bahá´í.
Til að gera langa sögu stutta enduðu þeir með að bera töskurnar fyrir
Olinga hjónin, ekki bara inn í móttökuna, heldur alla leið upp á
herbergi. Þegar þeir komu niður aftur eftir burðinn virtist að mestu
runnið af þeim og þeir áttu ekki nægilega sterk orð til þess að lýsa
hrifningu sinni af Enoch.
Enoch Olinga lýsti svo sannarlega upp fyrsta landsþingið okkar á
Íslandi. Einföld enska hans , einföld skilaboð hans, og margfalt bros
hans heilluðu alla íslensku krakkana sem sótu þingið, flestir glænýir
Baháíar. Öll ávörp hans hófust á sömu orðunum; "ARE YOU HAPPY," sem
fylgt var eftir með breiðasta brosi í heimi. Og allar enduðu ræðurnar
eins; "So....BE HAPPY".
Enoch Olinga fluttist til baka til Ugnanda, sjö árum eftir heimsókn
sína til Íslands, eða árið 1979. Uganda var í upplausn og Enoch vildi
gera það sem hægt var til að halda utanum Bahái samfélagið í landinu
og sjá um móðurmusteri Afríku sem er í Kampala.
Ástandið var afar hættulegt og morðsveitir ýmissa fylkinga fóru um
götur og stræti og myrtu fólk af handahófi.
Um kvöldið 16 sept. 1979 ruddust fimm einkennisklæddir hermenn inn á
heimili þeirra hjóna og skutu Enoch, Elizabetu og þrjú börn þeirra;
Tahirih, Lennie og Badí til bana.
Ragnheiður Ragnarsdóttir
Apr 17, 2012, 4:13:05 PM4/17/12
to bahai_...@googlegroups.com
Sæll Svanur og takk fyrir að deila þessari reynslu með okkur
bkv
Ragnheiður
Davíð Ólafsson
Apr 17, 2012, 7:01:59 PM4/17/12
to bahai_...@googlegroups.com
Reply all
Reply to author
Forward
0 new messages