Heil og sæl öll
Þá er komið að stund „sannleikans“ og viðkvæmar sálir vinsamlega beðnar að hætta lestri.
Eins og við impruðum á í vangaveltum okkar þá er upplifun okkar sú að það sé ákveðin safnaðarhyggja til staðar í samfélaginu þ.e. að einn eða fáir einstaklingar hafa tekið að sér að leiða samfélagið – og er þá alls ekki verið að vísa til stofnana trúarinnar. Slíkur leiðtogi hefur safnað kringum sig hópi auðsveipinna fylgjenda - rétt eins og góður prédikari eða prestur. Úr þessu hefur síðan orðið eins konar „saumaklúbbur“ – sem undanfarin ár hefur ákveðið hverja haft er samband við þegar kemur að starfsemi innan trúarinnar – og valið þá einstaklinga sem þeir telja líklega til að hafa áhuga á að vinna með sér. Við sjáum ekki hvernig samfélagið getur vaxið og dafnað þegar slíkt mein er til staðar.
Í samfélaginu ríkir auk þess ákveðinn tvískinnungur sem lýsir sér í því að mikið er talað um að samfélagið og starfsemi þess eigi að vera öllum opin. En á sama tíma hafa ekki allir bahá‘íar aðgang að starfsemi innan trúarinnar – og það virðist einkum takmarkast við hvar „þú“ ert staddur í þjálfunarferlinu. Lengi vel var líka almennur skortur á upplýsingum – þar sem starfsemi var einkum auglýst innan ákveðins hóps.
Á yfirborðinu virðist ríkja eining – en í reynd minnir samfélagið á ósamstæða fjölskyldu í „jólaboði“J Ætti samfélagið ekki frekar að endurspegla samhenta fjölskyldu þar sem hverjum nýjum meðlimi er fagnað og borin er virðing fyrir framlagi hvers og eins? Við þurfum því að finna leiðir til að geta unnið saman sem heild – þar sem allir hafa sitt hlutverk og eiga hlutdeild í því starfi sem á sér stað í samfélaginu. Við þurfum að geta gert hlutina á okkar hátt – í stað þess að styðjast við „copy – paste“ aðferðina – sem byggir á því að einhverjir fara á ráðstefnu eða námskeið erlendis og endurtaka það svo á sama hátt hér – en það skilar ekki alltaf tilætluðum árangri - því erfitt getur reynst að „eigna“ sér hugmyndir eða verkefni sem maður er ekki þátttakandi í að móta.
Í hreinskilni sagt höfum við þurft að gera upp hug okkar varðandi það hvar við stöndum. Sönn eining skapast ekki með því að stinga höfðinu í sandinn og vera svo uppfull af jákvæðri sálfræði að við missum sjónar á raunveruleikanum. Við þurfum að vera heiðarleg við okkur sjálf og aðra.
Með bahá‘í kveðju
Ragnheiður og Ólafur
Med ad velkoma nyja bahaia eg personulega var mjog snortin af readu irisar nys bahaia a seinustu umdaemis samkomu, full af ast og virdingu og dakklaeti til samfelagsins, gerdir tala haerri en ord :) Njotidi dagsins vinir.