Heil og sæl,
Mig langar aðeins að koma inn á þetta atriði sem varðar „safnaðarhyggju“, sem mér sýnist vera talsvert áhyggjuefni fyrir suma.
Bahá´í heimurinn hefur verið að vinna markvisst að því í gegnum árin að hefja samræður við fólk um andleg málefni og uppbyggingu samfélagslífs. Þetta starf hefur verið hvað öflugast á litlum svæðum: í hverfum og þorpum um allan heim. Þetta starf hefur leitt til mikils vaxtar: þjálfunarferlið hefur farið af stað, með tilheyrandi samfélagsuppbyggingu sem snýst um innleiðingu Orðs Guðs í gerðum okkar og orðum: barnakennslu, unglingahópum, bænastundum, heimsóknum og þjónusuverkefnum við samfélagið. Ridván skilaboðin 2010 og 28. desember 2010 bréf allsherjarhússins lýsa þessu starfi í smáatriðum: þau útskýra aðgerðarramman, og hvert þetta starf stefnir. Í kringum heimsþingið á næsta ári munum við öll sjá nýjasta afrekstur þessa mikla starfs – starfs sem er að leggja grunn að nýrri siðmenningu.
Allsherjarhúsið hefur útskýrt að þegar starfið í umdæmum og hverfum kemst á ákveðið stig, þá þurfum við það sem kallast „coordinators“ á ensku, en ég held að það sé kallað umsjónarmenn á íslensku. Orðið coordinator þýðir í raun að samræma, og það útskýrir betur hlutverk umsjónarmanna, því hlutverk þeirra er fyrst og fremst að samræma starfið. Þetta hlutverk er ekki eitthvað sem er búið til á einhverjum námskeiðum og ráðstefnum úti í löndum – heldur er þetta kerfisbundið stuðnings-hlutverk (ekki klerkastétt) sem er nýtt í stjórnkerfi trúarinnar um allan heim og allsherjarhúsið sjálft hefur innleitt. Á fyrstu stigum þessa starfs eru það oft aðstoðarráðgjafar sem sinna þessu starfi, en eftir því sem mannauðurinn eflist, er minna um það að aðstoðarráðgjafar sinni þessu starfi. En það að aðstoðarráðgjafar sinni oft þessu hlutverki til að byrja með undirstrikar einmitt hversu mikilvægt það er.
Þegar notað er orðið „söfnuður“, skil ég það sem enska orðið „congregation“. Congregation er hugtak sem tengist kristinni trú, þar sem talað er um safnaðarstarf: messa á sunnudögum þar sem presturinn predikar, og söfnuðurinn hlustar og gerir ekki mikið annað en það.
Starfið sem umsjónarmenn í hverfum og þorpum vinna er nákvæmlega öfugt við starf prestsins. Umsjónarmönnum er ætlað að hvetja og aðstoða við að virkja mannauð samfélagsins þannig að hver einasti einstaklingur leggi sitt af mörkum til starfsins og leggi sig fram við að auka þekkingu samfélagsins (the generation of knowledge). Starfið okkar snýst nefninlega um þekkingu (knowledge) – bæði andlega og veraldlega, því það er þekking sem stuðlar að sí-framsækinni siðmenningu (ever-advancing civilization).
Það liggur því í hlutarins eðli að það er ekki hægt að einoka samræður, eða barnakennslu, unglingahópa, námshringi o.s.frv. Það geta allir unnið að framkvæmd þessara verkefna, engin getur bannað manni að vinna þetta starf, og ef það eru umsjónarmenn sem eru að reyna að slíkt, þá er vissulega eitthvað mikið að. En sannleikurinn er auðvitað sá – og þetta vitum við öll – að það er enginn að reyna það.
Hitt er svo annað mál að mistök eru gerð þegar þetta ferli fer af stað og vex. Það má vera að menn ýti kannski of mikið á bensínið, bremsi síðan all-harkalega, og eigi erfitt með að kúppla sig upp í annan gír. M.ö.o. hlutir kunna að misskiljast, kannske gleymist að taka tillit til fólks, samskipti eru kannske óvönduð o.s.frv. En þetta ferli er einmitt eins og að læra að keyra bíl, og við verðum öll að sýna starfinu þolinmæði. Starfið er nefninlega í meginatriðum unnið undir óskeikulli leiðsögn Allsherjahúss réttvísinnar, og trúin mun halda áfram, eins og hún hefur alltaf gert, að vinna sigra eftir sigra. En það er alltaf kreppa á milli þessara sigra, eins og bók 4 fjallar um. Og þó að það sé ágætt að rýna til gagns, skiptir líka máli að sú rýni sé sanngjörn og taki tillit til þess sem vel hefur tekist – í sambland við það sem betur mætti fara.
Bestu kveðjur,
Vahid Óðinn