Heil og sæl öllsömul
Við hjónin höfum lengi haft alvarlegar áhyggjur af stöðu bahá‘í samfélagsins og hvert það er að stefna. Í stað þess að vaxa og dafna virðist það skreppa saman og verða einsleitara – þrátt fyrir nokkrar yfirlýsingar á ári.
Á sínum tíma vakti einstaklingur athygli á því að ákveðin safnaðarhyggja væri einkennandi fyrir samfélagið. Við - rétt eins og margir aðrir tókum andköf og höfnuðum þessum hugmyndum - því lík fjarstæða – að okkar mati. Ef við lítum á samfélagið í dag þá sjáum við ekki betur en það sé djúpstæð safnaðarhyggja í gangi og fáeinir einstaklingar hafa tekið að sér að leiða „söfnuðinn“. Þessir sömu einstaklingar hafa líst því yfir undan farin landsþing að þeir séu hreinlega að drukkna í verkefnum og bara anni ekki meiru. Hvaða áhrif ætli þessi þróun og „valdtaka“ hafi á samfélagið? Og hvað með allsherjarþátttöku og miðlun verkefna?
Gamalreyndir bahá‘íar sem og aðrir yngri hafa horfið á braut og farið að sinna öðrum hugðarefnum. Í gegnum árin hefur verið tilhneiging til að skýra þessa þróun með því að viðkomandi hafi ekki skilið hlutverk sitt eða ekki treyst sér til að fylgja lögum trúarinnar. Við teljum þetta afskaplega léttvægar skýringar og kominn tími til að við horfumst í augu við staðreyndir og eigum innihaldsríkar samræður innan samfélagsins - þar sem allir geta sagt sína skoðun og lagt sitt af mörkum. Eða erum við kannski þegar búin að missa af lestinni?
Með bahá‘í kveðjum
Ragnheiður og Ólafur