Hvað skiptir máli?
hrei...@mi.is
Ég hef á undanförnum misserum verið að velta fyrir mér því andrúmslofti
sem var hér á Íslandi fyrir október 2008, bankahruninu og því
uppbyggingarstarfi sem fylgir í kjölfar hrunsins. Ég hef reynt að
hugleiða þetta út frá eigin þátttöku í þessari atburðarás, hvað ég get
lært af henni og hvort og hvernig ég get nýtt þann lærdóm.
Ég lifði eins og allir Íslendingar í samfélagi sjálfsblekkingar eftir
síðustu aldamót. Við létum sem við tryðum því að hagkerfi heimsins gætu
vaxið endalaust og högnuðumst á þeim væntingum. Við Íslendingar létum
eins og við tryðum því að venjulegir ómenntaðir pabbadrengir væru
einhvernvegin sjálfkrafa orðnir að alþjóðlegum fjármálasnillingum.
Staðreyndirnar sem allan tímann blöstu við voru hunsaðar og við dönsuðum
með.
Minn eigin hlutur í dansinum verður ekki falinn - allavega ekki fyrir
mér sjálfum. Ég starfaði að vísu ekki í bankakerfinu sem leiddi okkur
út í þjóðargjaldþrot. Ég var hluti af fræðasamfélaginu sem brást
hlutverki sínu, reiddi sig á fjármagn frá fjármála- og útrásargeiranum
og gætti þess vandlega að láta ekkert frá sér fara sem gæti orðið til
þess að sú uppspretta þornaði upp. Ég var í viðskiptum og hagnaðist á
væntingunum um eilífan vöxt. Ég naut góðs af óeðlilega háu gengi
krónunnar og ferðaðist til útlanda og keypti ódýra munaðarvöru. Ég
dansaði með öðrum dansinn sem leiddi okkur fram af brúninni. Bahá´í
ritningarnar og sú staðreynd að ég er bahá´í komu ekki í veg fyrir þetta
enda kemur hvorugt í staðinn fyrir sjálfstæða og ítarlega sjálfsskoðun í
siðferðilegum málefnum. Sá einn er í siðferðislegum vanda sem telur sig
hafa algilt siðferðilegt svar í hendi og hirðir ekki um að velta fyrir
sér siðferðislegum persónulegum spurningum.
En það er ekki til mikils að dvelja við fortíðina, nema rétt meðan
maður er að horfast í augu við hana og reyna að draga af henni lærdóm.
Svo verður maður að reyna að líta til framtíðar með reynsluna að vopni.
En hvernig get ég lagt mitt af mörkum til uppbyggingar betra samfélags?
Hvaða hlutverki getur bahá´í trúin gegnt? Geta sjónarmið bahá´íanna
gagnast uppbyggingu nýs og betra samfélags? Hvert getur framlag mitt
orðið? Þetta eru meðal þeirra stóru spurninga sem sækja áleitið á mig.
Ég gæti hugsanlega gagnast nýja Íslandi með því að dýpka skilning minn
á ritningunum og læra betur utanbókar valdar setningar svo mér gangi
betur að taka þátt í umræðum um andleg málefni. Ég reyndar efast um að
það falli að mínum persónuleika. Ég bý ekki yfir nógu miklum vitsmunum
til þess og hef ekki heldur metnað til þess að vera vitsmunavera. Ég er
fyrst og fremst tilfinningavera. Fræðileg leikfimi í fílabeinsturni er
ekki fyrir mig enda gagnast slíkt betur í lengd heldur en í bráð að mínu
mati. Það er þó langt frá því að ég geri lítið úr hlutverki
guðfræðinga. En ég segi "pass" fyrir mig.
Í samfélaginu starfa margir hópar sem stofnaðir hafa verið í kringum
málefni sem eru samhljóða bahá´í hugmyndum. Sumir starfa að
mannréttindum, aðrir að jafnréttismálum, enn aðrir að málefnum
innflytjenda. Í raun eru þetta allt mannréttindamálefni þegar öllu er á
botninn hvolft. Þarna kann að vera vettvangur fyrir bahá´ía sem vill
gera gagn. Þá fara fram heimspekileg skoðanaskipti á margvíslegum
vettvöngum, skoðanaskipti sem geta ekki fært þátttakendur annað en nær
réttu spurningunum um siðferði og kjarnann í því að vera mennskur. Það
kann að vera vettvangur fyrir aðra. Aðrir kunna að vera þátttakendur í
sjálfshjálparhópum svo sem AA og vera þar á tjá sig og deila reynslu
sinni, styrk og vonum. Þar kann að vera vettvangur.
Ég hef ákveðið að láta mannréttindamál verða vettvang minn enda er það
sá málaflokkur sem ég þekki best. Ástæðan fyrir þessu vali er sú trú
mín að réttlátt og sjálfbært samfélag verði ekki byggt upp nema með
fókus á mannréttindi, mannhelgi og jafna stöðu allra þegna samfélagsins.
Á það jafnt við um karla, konur, börn, samkynhneigða, fatlaða,
innflytjendur og hvaða aðra hópa og einstaklinga sem vera kann. Einnig
þá sem hafa verið dæmdir sekir um afbrot eða glæpi eða þá sem eru
grunaðir um slíkt.
En hvernig er best að nálgast þetta? Það veit ég ekki. Getið þið
hjálpað mér? Hafið þið hugleitt hvernig þið getið lagt uppbyggingu nýs
Íslands lið? Hefur bahá´í trúin eitthvað gagnlegt fram að færa í þeim
efnum? Koma svo :)
kv. Hreiðar
Ragnheiður Ragnarsdóttir
Ég tek heilshugar undir þessar vangaveltur Hreiðars varðandi hlutverk okkar og bahá'í trúarinnar - í tengslum við uppbyggingu nýs og betra þjóðfélags. Held reyndar - því miður - að bahá'í trúin sé eitt af best geymdu leyndarmálunum. Við þurfum að finna okkar vettvang - hvert og eitt - líta í eigin barm og skoða - "Hvað get ég gert?" - "Hvað hef ég fram að færa?"
Ég varð mjög hugsi um daginn þegar auglýstur var opinn fundur þar sem umræðuefnið var eitthvað á þessa leið: Eiga þjóðir heimsins eitthvað meira sameiginlegt en virðist í fyrstu sýn? Þarna höfðu tilteknir hópar tekið sig saman og voru hver og einn með innlegg varðandi þessi mál - en því miður var bahá'íum ekki boðið að vera með - eftir því sem ég best veit - allavega voru þeir ekki á blaði. Gaman væri reyndar að heyra hvort þið vitið um einhverja bahá'ía sem mættu á fundinn. Hefði þetta ekki verið kjörinn vettvangur fyrir "okkur" til að láta ljós okkar skína?
Ég held að við - hvert og eitt - ekki bara fáeinir útvaldir - þurfum að vera virkari "út á við" til að við komumst á "blað" og að það þyki sjálfsagt að rödd okkar heyrist. Reyndar finnst mér að - ef eitthvað er - þá ættum við að vera leiðandi í umræðu og athöfnum á ýmsum vettvangi - ekki bara reka lestina - í besta falli - því stundum missum við hreinlega af henni. Ég er að reyna að taka mig á - hvað þetta snertir - því ég hef iðulega rekist á áhugaverðar umræður um ýmis mál og nú síðast - siðferðismál, hamingjuna og vináttu - svo fátt eitt sé nefnt - en bara ekki opnað augun nógu tímanlega. Ég er einfaldlega ekki nógu dugleg að fylgjast með. Frétti af einhverju áhugaverðu eftir á - og hugsa: "Það hefði nú verið gaman að mæta þarna".
Við getum kannski hjálpast að við að láta hvert annað vita af áhugaverðum viðburðum þar sem við getum látið rödd okkar heyrast. Nú ekki væri verra ef við getum komið að stað einhverri uppbyggilegri umræðu og látið gott af okkur leiða.
Bestu kveðju
Ragnheiður
Svanur Thorkelsson
--
Eðvarð
Svanur Thorkelsson
--
Eðvarð
Guðjón Eyjólfsson
Þetta eru mjög áhugverðar umræður. Ég held að allir sem hafi tekið til máls um þetta efni hafi nokkuð til síns máls. Við erum eins og blindu mennirnir sem eru að fjalla um fílinn. En gallinn er að heildar myndina vantar. Því miður er ég eins og einn af blindu mönnunum sem sér bara hluta af myndinni. Ég er sammála Svani um að Bahá´íar eru sennileg ekki eins áberandi eins og þeir voru á tímabili. Ég er hins vegar ekki sammála honum um ástæðuna. Ég skil afstöðu hans til ruhi. Ég vart síður en svo hrifin af því kerfi þegar ég kynntist því fyrst. Og ef menn endilega vilja þá er vel hægt að gagnrýna það kerfi í einstökum atriðum. En það breytir ekki því að það þarf að vera til einhvers konar kerfi fyrir nýja bahá´ía til þess að kenna þeim grundvallar atriði trúarinnar. Því miður hefur það oft gerst að fólk hefur gerst bahá´íar , en af einhverjum ástæðum ekki fengið uppfræðslu um grundvallaratrið trúarinnar. Að þessu leyti stendur samfélagið sig betur en það gerði. Vandinn er að öflugasta tækið sem við höfðum til útbreiðslu trúarinnar - þ.e. opnar kynningar eru löngu hættar að virka. Auðvita var líkar til staðar hópur bahá´ía sem voru ótrúlega öflugur í kennslu, en sú hugmynd að dreifa sér um landið virkaði ekki.
Reynslan sínir að hér á landi verður að fara aðrar leiðir.
Ég met það líka svo að mótækileikinn í samfélaginu sé mikið minni en var áður. Það eru fleiri hindranir en áður var svo sem að trúleysi er í tísku og hampað í fjölmiðum, auk þess sem að atriði eins og afstaðan til samkynhneigðra valda vandræðum sem voru óþekkt. Ég hef lengi verið þeirra skoðunar að það sé alvarlegur vandi í íslenska samfélaginu að börnum og ungmennum sé ekki nægilega sinnt. Það gerist allt og oft að bahá´í ungmenni alist upp í samfélaginu, fari í barnafræðslu en hverfi síðan á braut á unglingsárunum.
Eitt af því sem hefur komið mér þægilega á óvart sem bahá´íi er að bahá´í trúin er í þróun og en þann dag í dag eru að verða merkilegar og mikilvægar breytingar á því hvernig við störfum.
Ég sé ekki að þessi opnun hafi í raun breytt neinu sem skipti mál fyrir íslenskt bahá´í samfélag. Það er ekki vegna þess að þetta sé slæm hugmynd síður en svo, en okkur hefur ekki tekist að nýta okkur þessa nýju möguleika. Þetta er sennilega atriði sem við ættu að nýta betur.
Kveðja Guðjón
Inga Daníels
Það var að mínu áliti fullkomlega markvisst að byrja á að flétta net bahá'í samfélaga sem víðast - en fara síðan í framhaldi af því að einbeita sér að ákveðnum stöðum og ákveðnum markhópum þar sem mestur árangur næst hverju sinni.
Ef við viljum skoða skort á árangri í kennslustarfinu í gegnum tíðina þá er vissulega rétt að margt hefði mátt gera öðruvísi og betur en líklega er skýringanna frekar að leita í því hvernig við bahá'íarnir unnum - hvort við lásum nóg, hvort við báðum nóg, hvort við fylgdum hlutunum eftir og sköpuðum samfellu í starfi, hvort einingin var nógu heilsteypt, hvort við skildum lög trúarinnar og samsömuðum okkur þeim eða hvort við fylgdum meira eða minna fyrirmyndum ytra samfélagsins. Þess háttar atriði er að mínu mati miklu líklegri skýringar en hvort Allsherjarhúsið hafi gert feil með útbreiðslustefnunni. Breytingarnar í starfsháttum eru merki um að starfið sé að færast á nýtt stig, ekki að allt hafi meira og minna verið mistök í fortíðinni - framfarir frekar en leiðrétting.
Kærar kveðjur
Inga
Ólafur Taylor Eðvarðsson
Guds vilji ? eg meina, hvort utbreidslan hafi virkad eda ekki i
fortidinni eda hvort ruhi virkar nuna, er ekki allt tetta i guds vilja
einhvernveginn, og sem meira er eigum vid ekki ad treysta tvi ad vid
lifum i Guds vilja dag hvern....
eg horfi soldid a tad tannig, er i rauninni ekkert ad pæla i tvi hvort
ruhi virkar eda ekki, hvort margir mæta a bæna stund i kvold eda ekki,
tad eina sem eg veit er ad eg geri mitt besta og er bara anægdur med
tad.. tad eru 7 milljardar ibua i heiminum, nokkud margir til ad
kenna, tess vegna trui eg og treysti a guds vilja..
ef Gud vill hopinngongu i bahai trunna nuna, ta gerist tad nuna. ef
tad gerist ekki ta gerist tad ekki, ta heldur madur bara afram ad
kenna og vera soldid i nuinu og njota lifsins..
En tad sem mer finnst vera mikilvægast i tessu ollu saman, er ad vera
til tjonustu reidubuinn, ad VILJA ad vera til tjonustu reidu buinn
ad tjona odrum ekki bara i ruhi heldur alls stadar, ta gerast merkir
hlutir, stundum furdulegir hlutir :p
Guðjón Eyjólfsson
Ég held því ekki fram að ég fullkomlega dómbær á þessa hluti . Ég líki sjáfum mér við einn af mönnunum blindu mönnunum sem er að skoða fílinn. Það var ekki ætlun mín að gera annað en hugsa upphátt um þessi mál, og því fer víðs fjarri að það væri ætlun mín að gagnrýn það hvernig staðið var að kennslumálum í fortíðinni. Auðvita er það þannig að öflug persónuleg kennsla getur unnið kraftaverk. Ég fæ ekki betur séð en að menn þurfi að ná til unga fólksins til þess að ná einhverju umtalsverðum árangri, en auðvita er það ekki algrillt. Ég algjörlega sammál því að það sé ekki hægt að fullyrða að gamlar aðferðir hafi ekki virkað. Ég einfaldlega að benda á að tími opinbera kynninga er liðinn og að sennilega sé skynsamlegt að standa með öðrum hætti, en gert var í gamla daga þegar áherslan var á að stofna svæðisráð sem síðan áttu að vera sjálfbær og tryggja útbreiðslu trúarinnar á staðnum.
Ólafur Taylor Eðvarðsson
Vahid Spencer
Takk fyrir þetta Hreiðar, áhugaverður pistill. Ég tel að bahá´í trúin hafi mjög margt fram að færa í þessum efnum – en þó á mun dýpra sviði en bara þessum málaflokkum sem þú nefnir. Þú talar t.d. um „samfélag sjálfsblekkingar“. Að mínu mati er þessi tími sjálfsblekkingar alls ekki liðinn. Það hefur ekki verið nein grundvallarbreyting á viðhorfum manna gagnvart efnishyggju, kapítalisma og lífsgæðakapphlaupinu að mínu mati. Sjálfsblekkingin er enn til staðar.
Það er hárrétt hjá þér að á meðan við reynum að lifa okkar persónulega lífi eins mikið og við getum í anda trúarinnar, lifum við ekki í tómarúmi. Við höfum þá siðferðilegu skyldu að aðstoða við uppbyggingu og framgang þjóðfélagsins.
En við erum ekki, að mínu mati, að reyna að byggja heim sem er byggður á fyrirmyndum hins ytra samfélags, heldur erum við að reyna að byggja heim sem byggir á Guðlegri opinberun Bahá´u´lláh, sem við kynnumst í gegnum ritin hans. Þess vegna finnst mér það algjört lykilatriði að bahá´íar noti rit hans í orðum sínum, skoðunum og verkum.
Bahá´u´lláh kom ekki til að hafa bara enn ein trúarbrögðin á lista Hagstofunnar. Hann kom til að byggja nýtt siðferði, nýja þekkingu, nýjar samskiptaleiðir, nýja hegðun, og nýjar stofnanir. Þessi umbreyting er enn á fósturstigi, og er nærð með leiðsögn Allsherjarhúss réttvísinnar.
Kveðja,
Vahid Óðinn
Svanur Thorkelsson
--
Guðjón Eyjólfsson
Svanur það fór líka framhjá mér. Ég var einungis að benda á að það að stofna svæðisráð í bæjarfélagi út á landi dugar ekki til þess að koma þar upp sjálfbæru samfélagi. Ég er ekki að segja að slíkt geti ekki gegnið, einungis að reynslan bendir til að það sé erfitt. Það er alveg hárrétt hjá þeir að svæðisráðin bera ábyrgð á kennslu og við eru öll sammála um að kennsla mætti vera öflugri í öllum þeim samfélögum sem svæðisráð eru starfandi.
From: bahai_...@googlegroups.com
[mailto:bahai_...@googlegroups.com] On Behalf Of Svanur Thorkelsson
Sent: 7. desember 2011 14:28
To: bahai_...@googlegroups.com
Subject: Re: Hvað skiptir máli?
Hvenær gerðist það að meginhlutverk svæðisráðanna, að breiða út málstaðinn, varfrá þeim tekið? Það fór alveg fram hjá mér, Guðjón. Hinsvegar veit ég að ruhi hefur nánast komið í stað allrar annarrar kennslustarfsemi.
hrei...@mi.is
Þetta er búið að vera þvílíkt hlaðborð af hugmyndum að það var gaman að
koma heim og lesa umræðurnar. Hugmyndirnar eru margar, misjafnlega
færðar í orð, sumar nýja og aðrar eldri. En í breytileika heimsins eru
gamlar hugmyndir sí-nýjar því að þær eiga sífellt við nýjan og nýjan
veruleika. Og nýjar hugmyndir eru oft ekkert annað en gömul viska sem
nú á við á nýjan hátt. Við tjáum okkur ekki öll eins, sumir hafa
kannski tamið sér herskárra orðfæri (t.d. sá sem þetta skrifar) en aðrir
hófstilltara og jafnvel svo hófstillt að erfitt verður að lesa í
merkinguna. En það er ekkert endilega verra. Svarið sem vekur
spurningar er að mínu mati oft betra en svar sem er afdráttarlaust. Mig
langar til að deila með ykkur því sem rann í gegnum huga mér þegar ég
last þessa gimsteina sem þið lögðuð fram í umræðuna.
Ég las umræðuna þannig að kennsla væri rauði þráðurinn. Og vissulega
er það rétt. Hvers virði er sannleikurinn ef enginn segir hann? En
hvað er kennsla? Er það eitthvað eitt fyrirbæri, eitthvað eitt kerfi
eða nokkur "sett" af kerfum? Þegar ég hugsa um kennslu þá reikar hugur
minn oft til æsku minnar. Ég man eftir löngum stundum mínum með pabba
mínum en ég elti hann gjarnan þegar hann var við vinnu sína í sveitinni.
Hann og afi störfuðu saman svo við fylgdumst þarna að þrír ættliðir
karla. Ég fylgdist með hverju handtaki, gleypti í mig hvert orð og
líkti eftir göngulaginu. Eftir því sem tímar liðu blandaðist svo
formlega skólaganga inn í lífmitt og þar fór fram það sem kallað var
"kennsla". Enn í dag kann ég það sem var kennt í skólanum en ég kann
líka handtökin, viðhorfin, tilsvörin, skensið og ferskeytlurnar sem ég
varð vitni að hjá pabba og afa. Sú kennsla sem fór þar fram og það sem
ég nam af þeim feðgum var mér mikilvægt, ekki síður en hin formlega
kennsla, og hefur bæði fylgt mér og nýst fram á þennan dag. Af því hef
ég dregið þá ályktun að kennsla sé meira en formlegt kennslustarf heldur
líka hvaðeina sem gert er og sagt. Því fer kennsla trúarinnar jafnt
fram sem formleg kennsla og sem þátttaka í daglegum störfum og leikjum í
samfélaginu. Ég tek það fram að ég skipti samfélaginu ekki í "innra" og
"ytra" samfélag því ég lít á samfélagið sem eitt.
Sé framangreindur skilningur lagður í orðið "kennsla" má ljóst vera að
engin ein kennsluaðferð hentar við öll tækifæri. Kerfisbundin
kennsluátök eru vissulega frábært kennslutæki og kannski einmitt mest
núna á því þroskaskeiði sem trúin gengur í gegnum nú. Kennsluaðferðir
sem felast í opnum húsum og kynningum hafa engan vegin gengið sér til
húðar að mínu mati heldur. Þá er þátttaka í "like minded" verkefnum,
svo sem mannréttindabaráttu, kennsla í sjálfu sér þótt kastljósinu sé
þar ekki beint á trúnna sem slíka heldur meira lagt upp úr framgangi
verkefnisins sem slíks. Við bahá´íar þurfum hvorki að leiða þessi
verkefni né gera bahá´í trúnna að aðalatriði hennar - heldur getum við
nýtt þau til að afla fylgis hugmyndum sem eiga samhljóm með boðun
trúarinnar. Um Ruhi-verkefnið hef ég ekkert nema gott eitt að segja.
Það er auðvitað ekki hafið yfir gagnrýni - en ég vil ekki gera hana að
aðalatriði. Ruhi-bækurnar eru hins vegar hvorki hið eina né eina rétta
kennslutækið, heldur eitt af mörgun. Það hentar hins vegar mjög vel
fyrir marga átrúendur á þessum tímum að mínu mati.
Ég fór að hugsa um þá bahá´ía sem voru fyrstir til að kynna trúnna á
Íslandi. Fólkið sem lagði á sig mikla vinnu, upptendrað af eldmóði
sannleikans, flutti landshorna á milli til að stofna svæðisráð svo hægt
væri að stofna þjóðarráð og formfesta bahá´ía samfélag og stofnanir þess
á Íslandi. Þetta starf var ómetanlegt og þótt aðrar aðferðir kunni að
hafa tekið við af þessum, þá dregur það að mínu mati ekki úr gildi
þeirra aðferða sem notaðar voru í árdaga trúarinnar á Íslandi né þeim
fórnum sem bah´íarnir lögðu á sig þá.
Næst var mér hugsað til stofnana trúarinnar. Fræ þeirra kemur með
hugmynd yfir hafið og því er sáð í íslenska menningu. Í íslenskri
lýðræðishefð er kosið til valda og áhrifa en eðli bah´áí kosninga er
annað samkvæmt boðum trúarinnar. En menningararfurinn þurrkast ekki svo
auðveldlega út. Í upphafi höfðu ráðin því einhverskonar yfirbragð
yfirvalds í huga bahá´íanna. Það sem ruglaði okkur líka varðandi
hlutverk ráðanna var að samfélagið var lítið og flestir átrúendurnir
voru því jafnframt þjónandi í ráðunum. Þannig óf fámennið saman í sama
hópi fólks, kennsluna, stjórnsýsluna og stjórnunina. Kennslan, sem er
hlutverk hvers og eins bahá´ía og hópa bahá´ía, stjórnsýslan, sem er
hlutverk stjórnsýslustofnana trúarinnar (andlegu ráðin) og stjórnunin,
sem er hlutverk hins almenna bahá´ía í gegnum 19 daga hátíðir og
landsþing, blönduðust saman þar sem hver og einn einstaklingur fór með
hlutverk á öllum þessum sviðum. Með auknum þroska samfélaganna hafa
hlutverkin skerpst og ráðin hafa einbeitt sér að sínu rétta hlutverki
sem er stjórnsýsla, þjónusta við samfélagið og síðast en ekki síst
hvatning og stuðningur við kennslustarf. Ég sé þau hvorki sem boðvald.
Ég lít hins vegar svo á að ráðin hafi sjálf ekkert kennsluhlutverk.
Kennslan er á ábyrgð átrúendanna. Stjórn málefna trúarinnar er í höndum
átrúendanna í gegnum 19 daga hátíðir, umdæmissamkomur og landsþingin.
Ég bið ykkur samt að taka þetta ekki svo að ég þykist vita þetta fyrir
víst, hvað þá betur en aðrir, heldur er þetta aðeins mín sýn á þetta.
Ég tel það mikið fagnaðarefni hve Ruhi-verkefnið hefur gengið vel á
Íslandi. Sjálfur hef ég hins vegar ekki hug á því að taka þátt í því.
Ég er ekki hópsál í eðli mínu og ef margir taka þátt í einhverju
verkefni þá sé ég það gjarnan sem merki um að þar vanti ekki vinnufúsar
hendur. Það er frekar að ég vilji leggjast á ár sem dinglar laus.
Sumir kalla þetta uppreisn - aðrir kalla þetta sjálfstæði. Sumir þola
illa svona sjálfstæði - aðrir fagna því. Ég hirði ekki um það - flýg
bara eins og ég er fiðraður. Eða eins og faðir minn sálugi sagði: "Það
verður hver að fljúga eins og hann er fiðraður".
"Vertu trúr yfir litlu og yfir mikið mun ég setja þig", sagði séra
Bjartmar Kristjánsson þegar hann fermdi mig. Ég minntist þessara orða
þegar ég var að lesa umræðurnar. Ég held að bahá´í samfélagið á Íslandi
hafi einmitt verið trútt (?) yfir litlu og þess vegna sé það nú í þeirri
stöðu að þurfa að takast á við risastórt hlutverk. Hlutverkið er að
þroska stjórnsýslustofnanir trúarinnar svo þær megi þjóna samfélaginu,
þroska einstaklingana þannig að þeir geti gagnast samfélaginu og þroska
lýðræðisstofnanir trúarinnar svo þær megi stýra samfélaginu í rétta átt
og velja því verðuga og góða þjóna. Ég minnist þess einnig að andlegu
ráðin eru ekki aðeins andleg ráð bahá´í samfélagsins, heldur eru þau
andleg ráð samfélagsins í heild - þ.e. bæði þess sem sumir vilja kalla
"innra" samfélag og "ytra" samfélag. Í raun eru þessi fyrirbæri ekki
til - aðeins eitt samfélag og stofnanir trúarinnar þjóna því.
Að mínu mati getur bahá´íi ekki skorast undan því að taka þátt í
þjóðfélagsumræðu. Geri hann það hefur hann dregið sig til hlés í
samfélaginu til að stunda andlega hugarleikfimi í hæfilegri fjarlægð frá
því sem er viðfangsefni hinna andlegu umbreytinga sem trúnni er ætlað að
leysa úr læðingi. Því verða bahá´íar að standa sem fólk meðal fólks,
leggja viðhorf sín og verk á vogarskálar og vinna að síbatnandi
samfélagi.
Þetta eru bara hugrenningar - stundum kannski settar fram sem
einhverskonar vissa. Því fer þó fjarri. Ég er einn af blindu mönnunum
sem Guðjón skrifaði um og hef ekki minnsta grun um hvernig fíllinn lítur
út :) En þið hafið deilt hugsunum ykkar af svo miklu örlæti að mér
rann blóðið til skyldunnar að deila með ykkur því sem þær kölluðu fram
hjá mér.
vinarkveðjur
Hreiðar
On 07.12.2011 15:31, Guðjón Eyjólfsson wrote:
> Svanur það fór líka framhjá mér. Ég var einungis að
> benda á að það að stofna svæðisráð í bæjarfélagi út á
> landi dugar ekki til þess að koma þar upp sjálfbæru
> samfélagi. Ég er ekki að segja að slíkt geti ekki gegnið,
> einungis að reynslan bendir til að það sé erfitt. Það er
> alveg hárrétt hjá þeir að svæðisráðin bera ábyrgð á
> kennslu og við eru öll sammála um að kennsla mætti vera
> öflugri í öllum þeim samfélögum sem svæðisráð eru starfandi.
>
>
> FROM: bahai_...@googlegroups.com
> [mailto:bahai_...@googlegroups.com] ON BEHALF OF Svanur
> Thorkelsson
> SENT: 7. desember 2011 14:28
> TO: bahai_...@googlegroups.com
> SUBJECT: Re: Hvað skiptir máli?
>
> Hvenær gerðist það að meginhlutverk svæðisráðanna, að
> breiða út málstaðinn, varfrá þeim tekið? Það fór alveg fram
> hjá mér, GUÐJÓN. Hinsvegar veit ég að ruhi hefur nánast komið
> í stað allrar annarrar kennslustarfsemi.
>
> Og ekki bara kennslustarfsemi, heldur bahai starfsemi yfirleitt.
> Engar reglulegar dýpkanir eru haldnar lengur, engin þátttaka í
> samfélagsverkefnum, engar kynningar eða kennsluátök í gangi.
>
> Takturinn í samfélaginu er í dag sleginn af ruhi, sem með öllum
> sínum kostum og ókostum hefur komið í stað þeirrar samfélags
> uppbyggingar sem fyrstu bahaiarnir á Íslandi héldu að væri
> prótótýpan fyrir samfélag framtíðarinnar.
>
> S
>
> 2011/12/7 Vahid Spencer
>
> Takk fyrir þetta Hreiðar, áhugaverður pistill. Ég tel að
> bahá´í trúin hafi mjög margt fram að færa í þessum efnum - en
> Svanur http://svanurg.blog.is/blog/svanurg/ [3]
>
>
>
> Links:
> ------
> [1] mailto:vah...@gmail.com
> [2] mailto:hrei...@mi.is
> [3] http://svanurg.blog.is/blog/svanurg/
Ragnheiður Ragnarsdóttir
Sæl öll
Er kjarni málsins varðandi kennslu að leggja mælistiku á það hvort „nýja“ eða „ gamla“ kerfið sé skilvirkara? Er ekki mikilvægara að við leggjum okkur fram við að finna þann farveg til kennslu sem er okkur - hverju og einu - eðlilegur – og að við getum þannig nýtt ólíka hæfileika okkar.
Leggjum áherslu á einingu í fjölbreytileika – í stað þess að reyna að sannfæra hvert annað um „réttu leiðina“.
Við þurfum að leitast við að ná til fólks eftir mismunandi leiðum – því það eru örugglega ólík nálgun sem vekur áhuga viðmælenda okkar.
Bestu kveðjur
Ragnheiður
Ólafur Taylor Eðvarðsson
Þann 8. desember 2011 01:08, skrifaði Ragnheiður Ragnarsdóttir
<ragn...@internet.is>:
hrei...@mi.is
vinarkveðjur
Hreiðar
Dabbi Taylor
Kær Kveðja,
Dagbjartur Ágúst Eðvarðsson.
Maria S Gisladottir
Ólafur Taylor Eðvarðsson
fra tima fra sinu privat lifi til ad reyna ad gera heiminn adeins
pinulitid betri.... tad stendur hvad eftir annad i bahai bænum ad
vid eigum ad losna fra sjalfinu, hvad er betra en ad losna fra
astridum og sjalfi med tvi ad kenna odrum eda hjalpa.. Snyst um
framkvæmd, sama hvort tad se i bahai trunni kristinni tru eda
buddisma, jafnvel spiritisma :) bara framkvæma og hætta ad hugsa um
sjalfan sig :p
Þann 8. desember 2011 14:04, skrifaði Maria S Gisladottir
<mariagis...@gmail.com>:
Bee McEvoy
--
"The Earth is but one country and mankind its citizens"
"The betterment of the world can be accomplished through pure and goodly deeds, through commendable and seemly conduct."
Bahá'í Writings
Maria S Gisladottir
Jakob Edvardsson
Elsa Benediktsdóttir
Ég var að hlusta á þetta myndband og varð hrifin, skemmtilegt og sterkt, frábærir strákar, Nabil og Karim. Þetta lag heitir Oneness en ég hlustaði líka á If Thou Lovest Me og Educate These Children sem voru einnig áhugaverð.
Takk fyrir að benda á þetta, Jakob. Þetta kom mér í gott skap.
Kv. Elsa