Yeniyazı için Nilgün Aras'tan bir şiir
Aynur Uluç
Nasılsınız, sanırım fuar yoğunluğu vardır bugünlerde. Bugün son gün, benim koşullarım açısından fuara gidebilmem için zaman hiç uygun olamadan fuar bitti. Annem rahatsız ve çok da zaman kalmıyor bana, sıklıkla onun yanına gidiyorum. İmza gününüzün olduğu gün gelebilmeyi çok arzu ettim . En çok da sizlerle tanışmak için gelebilmek istemiştim ama şartlarım o gün hiç mümkün değildi. Bir gün gerçekten tanışıp sohbet edebilmek isterim sizlerle. Bir yeriniz var mı ziyaret edebileceğim.
Bu arada Yeniyazının son sayısında Rilke çevirisinden hemen sonraya yerleştirdiğiniz İlhan Berk günlüklerinde o tarihlerde az olan Rilke çevirilerinden söz etmesinin dergide aynı sayıda ve peşpeşe denk gelmesi (sanırım getirilmesi demeliyim ) bilmem nasıl anlatayım bir şekilde beni çok mutlu etti. iyi ki o şiir çevirisi ile uğraşmışım gibi bir duygu oluşturdu içimde.
Bu sayınız için de Danimarkalı şair Niels Hav'dan bir çeviri çalışıyorum. Arada dinlendirip bekletmiştim ilk fırsatta tekrar üzerinden geçip size göndereceğim ama ondan başka bir konu daha vardı. Düşün yazıları yazan Nilgün Aras'ın şiirleri de çok ilginçtir. Ve size onlardan Yeniyazı için de uygun düşeceğini düşündüğüm iki şiir seçeceğim demiştim bir konuşmamızda. tarih olarak da Yeniyazının 11. sayısı çıktıktan 15 gün sonrası gibi uygun olur demiştik. Sanıırm şimdi uygun zamanlama. henüz bir tane gönderiyorum. Bir rahip Bin Kere Ölse isimli şiiri bana uygun göründü. Aldıktan sonra ya da artı ya da eksi yayımlanma durumu netleştikten sonra konuşabilirsek sevinirim.
Sevgilerimle
Aynur
-------------------------
bir rahip bin kere ölse
ben hiç aynı kiremide koymadım ikimizi
birimiz serçe birimiz yuva demedim örneğin
içimden içimden ağladım ama sana değil
her bulutlu günde dalgınlıkla
boğazımıza yağmur takıldığı için
sen değilsin içimdeki isyan
öfkeye dair hiçbir şey değilsin
ya da kırgınlığa bağlanan
aklı başından gitmiş bir sorusun
seninle aynı caddede
yürüyen güzel kadın kollarının
niye boynuna dolanmadığını soran
şöyle benzer
ben toprak ağasıyım aşkın
ağalar toprağından
ağalar suyundan
ağalar huyundan kaybeder
köylüsü heybesini alıp gittiği zaman
kıvanç
kıvanç
diye ünlerdik
ikimizdik
kıvancın kır böceği değil
aşk olduğunu bilmeyen
çocuktuk ve sadece koşardık
sevgilim biz koşardık
uçabilen her kanadın peşinden
ah, ne kadar canlısın
elimde kanıtım yok
öldüğünü ileri sürenlere karşı
birden aklıma geliyor
ben hep kestirmeden giderim
bu yüzden hiç karşılaşmıyoruz seninle
ben hiç aynı piramide koymadım ikimizi
ne kadar şanslıyız demedim örneğin
ölse yine ölse yine ölse ne fark eder
bir rahip var bin kere ölse
ruhu her seferinde Nil’e gider
Nilgün Aras