günaydın

[Aynur Uluç]

sabah kalkınca yeniden düşündüm. yolun sözü kaldırılabilir de aslında. cam gibi değil o sözcüğün şiirdeki konumu.  şiir içinde sırasıyla çalışmaktan , ortadan diyerek hazırladığımız gidişat cam ile oturup akşam sözcüğü ile orada lirik bir tada ulaşıyor. yolun' sözcüğünde ise aynı durum yok anlamsal olarak da o kadar gerekli değil . söylenmese de anlaşılıyor.

bunu dün gece size yazarken fark ettim aslında. kaybettiğim ve bilemedimlerin üstüste gelmesi bir anlatı dili kurarken hoş da olabilir hatta. çünkü şiirin başı henüz orası ve adam sevgilisine sesleniyor meramını anlatmaya çalışıyor. .  özetle, yolun kaldırsak daha iyi gibi geldi bana yani. ,

not: bir de uğraşmaktan sözünü çalışmaktan yaptım bu son gönderdiğimde şimdi. bilgi olarak söyleyim.

İngilizce ve Almancalarını da tekrar aynı maile yapıştırdım ki;öncekilerle bir karışıklığa sebep olmasın. hepsi aynı yerde bulunsun son olarak.

not: ek dosyasında da düzelterek yeniden..

iyi bayramlar tekrar...

ULAŞILAMAYANSIN

 

sen, kollarıma hiç alamadığımdın sevgili

daha başında kaybettiğim 

hangi şarkıları sevdiğini dahi bilemedim

vazgeçtim geleceğin kabaran dalgalarında

seni bulmaya çalışmaktan

içimdeki imgelerin tümü

mesafeler

derinden hissedilen görüntüler

şehirler, kuleler, köprüler

yolda sürpriz dönüşler

bir vakitler tanrıların nabzıyla atan

şu güçlü topraklar

hepsi, anlamlarında

beni daima iten seni büyütürler

 

Ne kadar bahçe varsa sendin, sevgili

hep hasrete takıldı gözüm

köy evinde açık bir pencere

sen yeni atmışsın adımını, dalgın

beni görmeye

sokaklar ki

şansıma henüz yürüdüğün ve kaybolduğun ortadan

ve bazen varlığınla hala başı dönen

bir dükkândaki ürkmüş cam

ani hayalimi geri verirdi

kim bilir

belki de aynı kuş yankılandı

ayrı ayrı

ikimizin içinde dün akşam

 

Rainer Maria Rilke

Stephen Mitchell'in İngilizce Çevirisinden Türkçeleştiren: Aynur Uluç

----------------

You Who Never Arrived

You who never arrived
in my arms, Beloved, who were lost
from the start,
I don't even know what songs
would please you. I have given up trying
to recognize you in the surging wave of the next
moment. All the immense
images in me- the far-off, deeply-felt landscape,
cities, towers, and bridges, and unsuspected
turns in the path,
and those powerful lands that were once
pulsing with the life of the gods-
all rise within me to mean
you, who forever elude me.

You, Beloved, who are all
the gardens I have ever gazed at,
longing. An open window
in a country house-, and you almost
stepped out, pensive, to meet me.
Streets that I chanced upon,-
you had just walked down them and vanished.
And sometimes, in a shop, the mirrors
were still dizzy with your presence and, startled,
gave back my too-sudden image. Who knows?
perhaps the same bird echoed through both of us
yesterday, seperate, in the evening...

Rainer Maria Rilke

translated by Stephen Mitchell

-----------------------

Du im Voraus verlorne Geliebte
Du im Voraus
verlorne Geliebte, Nimmergekommene,
nicht weiß ich, welche Töne dir lieb sind.
Nicht mehr versuch ich, dich, wenn das Kommende wogt,
zu erkennen. Alle die großen
Bilder in mir, im Fernen erfahrene Landschaft,
Städte und Türme und Brücken und un-
vermutete Wendungen der Wege
und das Gewaltige jener von Göttern
einst durchwachsenen Länder:
steigt zur Bedeutung in mir
deiner, Entgehende, an.
Ach, die Gärten bist du,
ach, ich sah sie mit solcher
Hoffnung. Ein offenes Fenster
im Landhaus -, und du tratest beinahe
mir nachdenklich heran. Gassen fand ich, -
du warst sie gerade gegangen,
und die Spiegel manchmal der Läden der Händler
waren noch schwindlich von dir und gaben erschrocken
mein zu plötzliches Bild. - Wer weiß, ob derselbe
Vogel nicht hinklang durch uns
gestern, einzeln, im Abend?

Rainer Maria Rilke, Winter 1913/14, Paris