48 ANIVERSARIO | 48a Datreveno

[ASOCIACION CHILENA DE ESPERANTO]

ESPERANTE ĈE LA FINO

Hacia 1977 en el mes de mayo, quienes practicaban el Idioma Internacional Esperanto en Santiago, comenzaron a reunirse. No era una época fácil pues estaba Chile es los momentos más dificiles de la dictadura y hacer reuniones era algo no muy bien visto. Pero a pesar de ello, y mediante invitaciones por cartas y llamados telefónicos, se logró efectuar la "kunveno" donde estudiantes del idioma del Pedagógico de la Universidad de Chile, se volvieron a encontrar con su profesor Daniel Zanelli, y otros esperantistas como Ambrosio Rabanales, Iván Mättig, David Alvéstigui, algunos alumnos de la Escuela de Ciegos, y antiguos esperantistas comenzaron a organizar la Asociación Chilena de Esperanto, despues de 67 años de la última noticia que se tuvo del idioma en el país, por el encuentro del centenario de la nación.

Llegaron también algunos jóvenes a este encuentro, quienes comenzaron con la Juventud Esperantista de Chile, gracias a Jorge Tachauer y al canadiense Wayne Illes.

Nació también al poco tiempo el boletín de la Asociación, "La Verda Sago" ( La Flecha Verde) cuyo lema era "Portas la verdan stelon, en la landon de la soleca stelo" .

En estos casi 50 años y gracias al esfuerzo y perseverancia de algunos esperantistas en Santiago y Valdivia desde aquellos años, el Esperanto fue extendiendo sus alas por Chile, y ultimamente como consecuencia de la internet, el arribo de nueva sangres ya llegado, pero a diferencia de la sangre inicial que gustaba de encontrarse cada semana, la generación actual es más reacia a ello.

Esperamos que la nuevas generaciones asuman un verdadero compromiso con el Esperanto y la Asociación, para que este empeño no muera. El Sábado 30 de mayo a las 21h de CL, nos reuniremos por meet para rememorar este evento. El link es http://mallonge.net/babilamos-hoy

ESPERANTE

Ĉirkaŭ majo 1977, tiuj, kiuj praktikis la Internacian Lingvon Esperanto en Santiago, komencis renkontiĝi. Ne estis facila tempo, ĉar Ĉilio travivis la plej malbonan parton de la diktaturo, kaj okazigi kunvenojn estis malaprobata. Malgraŭ tio, per invitoj senditaj per leteroj kaj telefonvokoj, la "kunveno" okazis. Studentoj de la lingvo el la Pedagogia Instituto de la Universitato de Ĉilio reunuiĝis kun sia instruisto, Daniel Zanelli, kaj aliaj esperantistoj kiel Ambrosio Rabanales, Iván Mättig, David Alvéstigui, kelkaj studentoj de la Lernejo por Blinduloj, kaj veteranaj esperantistoj komencis organizi la Ĉilian Esperantan Asocion, 67 jarojn post la lasta novaĵo pri la lingvo en la lando, kiu estis asociita kun la centjaraj festadoj de la nacio.

Kelkaj junuloj ankaŭ ĉeestis ĉi tiun kunvenon, kaj ili fondis la Ĉilian Esperantan Junularon, danke al Jorge Tachauer kaj la kanadano Wayne Illes.

La novaĵletero de la Asocio, "La Verda Sago", ankaŭ lanĉiĝis baldaŭ poste, kun la moto "Portas la verdan stelon, en la landon de la soleca stelo".

Dum ĉi tiuj preskaŭ 50 jaroj, danke al la peno kaj persistemo de kelkaj esperantistoj en Santiago kaj Valdivia ekde tiuj fruaj jaroj, Esperanto etendis siajn flugilojn tra Ĉilio. Lastatempe, kiel rezulto de la interreto, alvenis novaj generacioj, sed male al la komenca grupo, kiu ĝuis renkontiĝi ĉiusemajne, la nuna generacio pli hezitas fari tion.

Ni esperas, ke la novaj generacioj faros veran engaĝiĝon al Esperanto kaj la Asocio, por ke ĉi tiu klopodo ne mortu. Sabate, la 30-an de majo, je la 9-a vespere laŭ ĉilia tempo, ni renkontiĝos per Google Meet por memorfesti ĉi tiun eventon. La ligilo estas http://mallonge.net/babilamos-hoy