Dünya Barış Gününüz Kutlu Olsun
nursen gorsen
Yaşanılan dünyada devletler barışa karşı suç işlemeyi olağan hale dönüştürdü… Savaşsız bir dünyayı özlerken; kavgasız, çatışmasız ilişkiler, kendisiyle barışık insanlık ve sömürüsüz, barış içinde bir dünya dileğiyle...
2008-09-0 1- Nurşen Görşen
(1 Eylül "Dünya Barış Günü"nü dünyada bizden başka kimse kutlamıyor... BM tarafından ilan edilen "Uluslararası Barış Günü" diğer ülkelerce 21 Eylül tarihinde kutlanıyor.)
"Yurtta barış, dünyada barış"
M. Kemal ATATÜRK
engorsenab
BARIŞI ARARKEN
Yaşama sarılmışken kaçar insan
Onu var eden denklemlerden
Zalimin ağlattığı
Cehenneme dönüşen dünyalarda
Çatışmasız ilişkilerdir aradığı
Ve savaşsız bir dünya
Gözlerin anlattığı bataklıktan
Yüzleştiği ateşi alır götürür
Kaçar kendi varlığından bile
Kendiyle barışık insanlığın
var olmayan sığınağında
Sömürü ve savaşı yok kılar
Nurşen Görşen
Cdefklmnpr
Barış Koyun Çocukların Adını
Oyunu sever bütün çocuklar
Birdirbir, uzun eşek, körebe
Bu yüztden anlamı aynıdır, değişmez
Oyun sözcüğünün halkların dilende
(Oyun koyun çocukların adını)
savaşa karşıdır bütün çocuklar
kışın: kar altında her sabah
tükenip erise de solgun nefesi
yazın: göğsü sırmalı fabrikalarda
çarkları döndürse de yoksul alevi
savaşa karşıdır bütün çocuklar
nice ölümlerden geçmişlerdir
nice rüzgarlar içmişlerdir
gelincik tarlası çocuklar
(Emek koyun çocukların adını)
Gökyüzünün penceresinden şimdi
Bir kuş havalansa
Kanat çırpışlarında
Hayatın yağmalanmış sevinci
-Kuş uçar rüzgar kalır
(Sevinç koyun çocukların adını)
uzay denizlerinde şimdi
bir balık ağlasa
gözyaşı billurlarında
yüz bin umut kıvılcımı
-Alev uçar nazar kalır
(Umut koyun çıocukların adını)
Çocuk bahçelerinde şimdi
Bir çiçek açsa
Hüzün sevince dönüşür
Sevinç çiçeğe
-Ölüm uçar çocuklar kalır
(Mutluluk koyun çocukların adını)
Barıştan yanadır bütün çocuklar
Sabah: kuşatılmış bir toplama kampında
Ayrılığın tetiğini okşasa da elleri
Akşam: yıldızların mor orağıyla
Sessizliği devşirse de yetim öksüz sesi
Barıştan yanadır bütün çocuklar
Nice çığlık emmişlerdir
Nice korku gezmişlerdir
Yürekten hisli sevmişlerdir
Güvercin harmanı çocuklar
(Devrim koyun çocukların adını)
Barışı sever bütün çoc uklar
Bextaş, saklambaç, elim sende
Bu yüzden anlamı aynıdır, değişmez
Barış sözcüğünün halkların dilinde
(Barış koyun çocukların adını)
Refik Durbaş
tuvyzwxhj
nursen gorsen
Sayın Atalay Hocam, değerli paylaşımlarınız için teşekkür ederiz.
Takvimin tüm yapraklarını eşitlik, özgürlük ve adaletle boyadım ve savaşın adına yaşam dedim.
İçtenlikle.
nursen gorsen
Savaş sürekliyken bir yanılsamadır barış
Atalay GİRGİN*
Bir Eylül Dünya Barış Günü
Takvimde yalnızca bir yapraktır.
Savaş ve barış... Hangisi gerçektir, hangisi düş?
Gerçek, bilincimizden bağımsız ve onun dışında var olandır. Düş olanın, düşlenenin ise, istenen ya da korkulan anlamında, varlığı da yokluğu da düşünmemize bağlıdır. Tıpkı barış gibi... Ama gerçek olan, düşünülmediği, görmezlikten gelindiği için yok olmaz; o, değişip dönüşse de hep var olur. Ta ki, yenilip, varlık koşullarıyla birlikte yok edilinceye dek. Tıpkı savaş gibi...
Barış; eşitlik, özgürlük ve adaletle varolabilir. Savaş ise, eşitsizlik, adaletsizlik ve tahakkümle... Gerçek olan ikincisidir; düşse, ilki... Tarihsel ve güncel anlamıyla; barışın, insan için, zamansal ve mekansal gerçekliğini yitirip, düşselleştiği an, savaşın da gerçeklik kazandığı andır.
O an ki, bir insanın bir başkasını, herhangi bir nedenle ve herhangi bir biçimde, ekonomik, sosyal, siyasal, dinsel ya da cinsel tahakkümüne aldığı andır. O andan beridir ki, "hükmü tarih" kılınmıştır barışın; savaşınsa, "hükmü meri"...
Savaşın varlık koşullarıyla birlikte hükmünü sürdürdüğü dünyada, barış, düşten gerçeğe dönüşmez. Çünkü, savaş ve barış aynı anda var olamaz.
Savaş, varlık koşulları ortadan kaldırılmadıkça, süreklidir. İster sınıfsal, toplumsal, isterse devletler arası olsun, savaşın sürekliliğinde, barış da bir yanılsamadır. Çünkü bu 'barış', savaşın, olağan yol ve yöntemlerle sürdürülebilen görünümlerinden birine verilen, addır sadece.
Bir şeyin adını telaffuz etmekle, ona sahip olmayı aynı şey sanan insan, kendi yanılsaması yetmezcesine, bir de etki gücüne, konumuna bağlı olarak, bilinçli ya da bilinçsizce, başka insanların da yanılsamalarının nedeni ve kaynağı haline gelir. Ki bunun, bir düşünüş, söyleyiş ve eyleyiş biçimi olarak, genelin bilinç haline dönüştürüldüğü koşullarda, her şey daha kolaylaşır. Örneğin: Savaş gerçekliği, barış olarak algılatılabilir; savaşın temsilcileri ya da tarafları, barışın temsilcileri olarak kavratılıp, kahramanlaştırılabilir.
Unutulmamalıdır ki, bir adın varlığı, onun telaffuz edilişi, her zaman, o şeyin gerçekliğine delalet etmez.
Savaş da Barış da Efendilerindir
Onbinlerce yıldır olduğu gibi, günümüzde de savaş ve barış efendilerindir, egemenlerindir. Toplumun ezilen, sömürülen ve her türden tahakküm ilişkisini yaşayan kesimleri için, efendilerin barışı, efendilerin savaşının bir seçeneği değildir. Çünkü bu, eşitsizliğin, adaletsizliğin ve her düzeyde tahakküm ilişkilerinin, "ideolojik esir"liğe dayalı "gönüllü kulluk" temelinde, yeniden üretilmesinin ifadesidir.
Kimileri, "sosyal barış" der bunun adına. Çünkü, egemenler ve onların her soydan ve boydan temsilcisi ve işgüderi gibi, bunlar da, savaşın, başladığı ve süreklileştiği anın ve alanın; gerçek nedeninin, kaynağının, anlam ve içeriğinin kavranması ve bilince çıkmasını engellemek isterler. Ve yine isterler ki, insanlar savaşı, sadece bombalar, kurşunlar, şarapnel parçalarıyla ölüm, kan ve barut kokusu olarak bilsinler; bunların yokluk halini ise, barış...
Oysa, hangi düzeyde ve hangi alanda olursa olsun, efendilerin, egemenlerin savaşında ve barışında, "yarım besmeleli bir av"dır insan. Çünkü, savaşın da barışın da bedeli ona ödetilir her zaman... Ne var ki, meşru görerek ödediği her bedel, insandışılaştırır onu...
İşte o zaman, herkes kendi "biz"inden öldürülenlere "şehit" der, ötekilerin "biz"inden olanlara ise öldürülmesi müstahak olanlar. Her türlü aşağılayıcı sıfat "ötekiler"e yakıştırılır. Yüceltici sıfatlar ise "biz"e. "Öteki"nin ve "biz"in yanılsamalı bir bilinç hali kılınmasıyla, kendi üstü çizdirilir insana. Ölmek ve öldürmek meşrudur artık. Çünkü öldürdükçe "kahraman", öldükçe "şehit" olunacaktır. Ya insan?...
"Kahraman" ya da "şehit" olmak varken, bu da soru mu şimdi? Zaten çizilmemiş miydi üstü onun?
Evet! Barışın yitip, savaşın başladığı ilk günden beri üstü çizilidir insanın; o andan beridir ki, savaşsız geçen bir tek saniye bile yoktur dünyada…
Ama ne var ki, buna savaş demiyor artık insan... Ya sen?...
See what people are saying about Windows Live. Check out featured posts. Check It Out!
