A Message from a Palestinian Living Under Occupation
ArTA International
I was born in 1965, just two years before Israel occupied the West Bank in 1967. Today, having passed the age of sixty, I am still living under the same occupation into which I was born, and I continue to hope for the day when my people will enjoy freedom, dignity, and peace.
I did not enjoy my freedom as people in free nations do. Yet from an early age, I learned that true freedom comes from within and that dignity cannot be granted by an occupier nor taken away by a jailer. Freedom is won through struggle, patience, and faith; it is never given as a gift.
I spent my childhood in Palestine under occupation. I saw Israeli soldiers raid my father's home in search of weapons and arrest him. I saw fear in the eyes of children and anxiety on the faces of fathers and mothers. I witnessed soldiers entering villages and schools, treating an entire people as suspects simply because they wished to live freely in their own homeland.
As a child, I often asked myself: Why do I live under occupation? Why is an entire people deprived of its natural right to freedom? I could never find an answer that satisfied either my mind or my conscience.
I grew up, as my entire generation did, under a harsh reality imposed by occupation upon every aspect of daily life. Like many young Palestinians of my generation, I confronted soldiers with stones as an expression of my rejection of occupation and my determination to live in freedom.
When I enrolled at Birzeit University, I witnessed firsthand how the university was repeatedly raided and closed for long periods. The occupation feared the free word as much as it feared the stone; it feared the human mind as much as it feared any form of resistance. For us, the university was not merely a place of education. It was a space for hope, awareness, and the defense of the human right to think freely.
I never belonged to any political party or faction. I was an intellectual who believed in knowledge and sought in books a deeper understanding of history, humanity, and justice. I believed that ideas have power and that honest words can confront oppression and defend truth.
Because of my views and convictions, I was arrested, interrogated, and subjected to torture. Even after graduating from university and becoming a schoolteacher, the occupation remained present in my life, following Palestinians into their work, education, movement, and dreams.
My suffering, however, was not limited to occupation alone. In 1990, I lost my brother after he was abducted by masked Palestinian gunmen believed to be affiliated with Fatah. That tragedy left a deep wound in my heart that remains open to this day.
After the events of October 7, I lost two of my nephews, both Palestinian civilians, who were killed by Israeli settlers and soldiers in the village of Qusra, near Nablus. Thus, tragedy continued to touch my family across the decades, just as it has touched thousands of Palestinian families who have endured loss, pain, and suffering.
My family has paid a heavy price in blood, tears, and loss, just as the Palestinian people as a whole have paid a heavy price. Yet I have never lost my faith in humanity.
I did not hate Jews because they are Jews. Not because I accepted or justified occupation, but because my humanity does not allow me to hate a person because of religion, origin, or identity. I reject injustice wherever it exists, and I reject the idea that one human being should occupy, dominate, or deprive another human being of freedom, dignity, and basic rights.
I have spent my life defending human beings and human dignity, not only in Palestine but throughout the world. I have struggled through words, principles, and moral commitment. I have paid a high price for my convictions, and I continue to carry the concerns of my people while defending them through thought, writing, and the power of the free word.
When Jewish immigrants came to Palestine, Palestine was not an empty land, as some political narratives have claimed. It was a vibrant society with cultural, educational, economic, and journalistic institutions. Jerusalem, Jaffa, and Haifa were thriving cities, and Palestinians were an educated, creative people who actively participated in the Arab cultural renaissance.
Jews, Muslims, and Christians lived in this region for centuries and all contributed to its history and civilization. The problem was never religion or identity. The problem was occupation, displacement, and the denial of national and human rights.
My message to the world is simple:
Do not ask Palestinians to forget their history or abandon their right to freedom and justice. Do not ask victims to reconcile with injustice before injustice itself comes to an end. True peace cannot be built on force alone; it must be built on justice and on the recognition of equal human rights for all people.
I have lived under occupation for more than sixty years, yet the occupation has never succeeded in occupying my mind, my conscience, or my humanity. I still believe that freedom is stronger than oppression, that justice is stronger than injustice, and that peoples who hold firmly to their rights cannot remain captive forever.
This is the testimony of a Palestinian who has spent his entire life under occupation and who still believes that human beings were born free, and that freedom will always remain the greatest aspiration of every people seeking dignity, justice, and peace.
Amer Al Azem
National Thinker
President, Arab Translators Association (ARTA)
June 1, 2026
מסר מפלסטיני החי תחת כיבוש
נולדתי בשנת 1965, שנתיים בלבד לפני שישראל כבשה את הגדה המערבית בשנת 1967. כיום, לאחר שעברתי את גיל שישים, אני עדיין חי תחת אותו כיבוש שלתוכו נולדתי, ואני ממשיך לקוות ליום שבו עמי יזכה לחירות, לכבוד ולשלום.
לא נהניתי מחירותי כפי שנהנים ממנה בני עמים חופשיים. אך כבר בגיל צעיר למדתי שחירות אמיתית נובעת מבפנים, וכי כבוד האדם אינו ניתן על ידי כובש ואינו יכול להילקח בידי סוהר. החירות מושגת באמצעות מאבק, סבלנות ואמונה; היא לעולם אינה ניתנת כמתנה.
את ילדותי ביליתי בפלסטין תחת כיבוש. ראיתי חיילים ישראלים פושטים על בית אבי בחיפוש אחר נשק ועוצרים אותו. ראיתי פחד בעיני הילדים ודאגה על פניהם של אבות ואימהות. ראיתי חיילים נכנסים לכפרים ולבתי ספר ומתייחסים לעם שלם כאל חשוד רק משום שהוא מבקש לחיות בחופשיות במולדתו.
כילד נהגתי לשאול את עצמי: מדוע אני חי תחת כיבוש? מדוע נשללת מעם שלם זכותו הטבעית לחירות? מעולם לא מצאתי תשובה שסיפקה את מצפוני או את שכלי.
גדלתי, כפי שגדל כל בני דורי, תחת מציאות קשה שהכיבוש כפה על כל פרט בחיינו. כמו צעירים פלסטינים רבים בני דורי, עמדתי מול חיילים באבנים כביטוי לדחיית הכיבוש ולדבקותי בזכות לחירות.
כאשר התחלתי את לימודיי באוניברסיטת ביר זית, ראיתי במו עיניי כיצד האוניברסיטה נפרצת שוב ושוב ונסגרת לתקופות ארוכות. הכיבוש פחד מהמילה החופשית כפי שפחד מן האבן; הוא פחד מן המחשבה כפי שפחד מכל צורה של התנגדות. עבורנו, האוניברסיטה לא הייתה רק מקום לימודים. היא הייתה מרחב של תקווה, מודעות והגנה על זכותו של האדם לחשוב בחופשיות.
מעולם לא השתייכתי למפלגה פוליטית או לארגון כלשהו. הייתי איש רוח שהאמין בידע וביקש למצוא בספרים הבנה עמוקה יותר של ההיסטוריה, האנושות והצדק. האמנתי שלרעיונות יש כוח, ושמילים כנות יכולות לעמוד מול עוול ולהגן על האמת.
בשל דעותיי ואמונותיי נעצרתי, נחקרתי ועברתי עינויים. גם לאחר שסיימתי את לימודיי והפכתי למורה, הכיבוש המשיך להיות נוכח בחיי, מלווה את הפלסטיני בעבודתו, בלימודיו, בתנועתו ובחלומותיו.
אולם סבלי לא נבע רק מן הכיבוש. בשנת 1990 איבדתי את אחי לאחר שנחטף בידי חמושים פלסטינים רעולי פנים, שלפי הנטען השתייכו לתנועת פתח. הטרגדיה הזו הותירה פצע עמוק בלבי, פצע שלא הגליד עד היום.
לאחר אירועי 7 באוקטובר איבדתי שניים מבני אחיי, אזרחים פלסטינים, שנהרגו בידי מתנחלים וחיילים ישראלים בכפר קוסרא שבאזור שכם. כך המשיכה הטרגדיה ללוות את משפחתי לאורך העשורים, כפי שליוותה אלפי משפחות פלסטיניות שחוו אובדן, כאב וסבל.
משפחתי שילמה מחיר כבד בדם, בדמעות ובאובדן, כפי ששילם העם הפלסטיני כולו. ואף על פי כן, מעולם לא איבדתי את אמונתי באנושות.
לא שנאתי יהודי משום שהוא יהודי. לא מפני שקיבלתי את הכיבוש או הצדקתי אותו, אלא משום שאנושיותי אינה מאפשרת לי לשנוא אדם בשל דתו, מוצאו או זהותו. אני דוחה עוול בכל מקום שהוא קיים, ודוחה את הרעיון שאדם אחד ישלוט באדם אחר או ישלול ממנו את חירותו, את כבודו ואת זכויותיו הבסיסיות.
הקדשתי את חיי להגנה על האדם ועל כבוד האדם, לא רק בפלסטין אלא בעולם כולו. נאבקתי באמצעות מילים, עקרונות ומחויבות מוסרית. שילמתי מחיר כבד על אמונותיי, ואני ממשיך לשאת את דאגות עמי ולהגן עליו באמצעות מחשבה, כתיבה וכוחה של המילה החופשית.
כאשר הגיעו מהגרים יהודים לפלסטין, פלסטין לא הייתה ארץ ריקה כפי שטענו נרטיבים פוליטיים מסוימים. היא הייתה חברה תוססת בעלת מוסדות תרבות, חינוך, כלכלה ועיתונות. ירושלים, יפו וחיפה היו ערים שוקקות חיים, והפלסטינים היו עם משכיל, יצירתי ופעיל בתחיית התרבות הערבית המודרנית.
יהודים, מוסלמים ונוצרים חיו באזור זה במשך מאות שנים ותרמו כולם להיסטוריה ולציוויליזציה שלו. הבעיה מעולם לא הייתה הדת או הזהות. הבעיה הייתה הכיבוש, העקירה ושלילת הזכויות הלאומיות והאנושיות.
המסר שלי לעולם פשוט:
אל תבקשו מהפלסטינים לשכוח את ההיסטוריה שלהם או לוותר על זכותם לחירות ולצדק. אל תבקשו מקורבנות להתפייס עם עוול לפני שהעוול עצמו יסתיים. שלום אמיתי אינו יכול להיבנות על כוח בלבד; הוא חייב להיבנות על צדק ועל הכרה בזכויות אדם שוות לכל בני האדם.
חייתי תחת כיבוש יותר משישים שנה, אך הכיבוש מעולם לא הצליח לכבוש את מחשבתי, את מצפוני או את אנושיותי. אני עדיין מאמין שהחירות חזקה מן הדיכוי, שהצדק חזק מן העוול, ושעמים הדבקים בזכויותיהם אינם יכולים להישאר כבולים לנצח.
זוהי עדותו של פלסטיני שחי את כל חייו תחת כיבוש ועדיין מאמין שבני אדם נולדו חופשיים, ושהחירות תישאר תמיד השאיפה הגדולה ביותר של כל עם המבקש כבוד, צדק ושלום.
אמר אל־עזם (Amer Al Azem)
הוגה דעות לאומי
יושב ראש אגודת המתרגמים הערבים (ARTA)
1 ביוני 2026
ولدتُ عامَ 1965، قبل عامين فقط من احتلال إسرائيل للضفة الغربية عام 1967. واليوم، وقد تجاوزتُ الستين من عمري، ما زلتُ أعيش تحت الاحتلال نفسه الذي وُلدتُ في ظله، وأتطلع إلى اليوم الذي ينعم فيه شعبي بالحرية والكرامة والسلام.
لم أتمتع بحريتي كما يتمتع أبناء الشعوب الحرة، لكنني تعلمتُ منذ وقتٍ مبكرٍ أن الحرية الحقيقية تنبع من الداخل، وأن الكرامة لا يمنحها المحتل ولا ينتزعها السجّان. فالحرية تُنتزع بالنضال والصبر والإيمان، ولا تُمنح هديةً من أحد.
عشتُ طفولتي في فلسطين تحت الاحتلال. رأيتُ الجنود الإسرائيليين يقتحمون بيت والدي بحثًا عن أسلحة ويعتقلون أبي. رأيتُ الخوف في عيون الأطفال، والقلق في وجوه الآباء والأمهات. رأيتُ الجنود يقتحمون القرى والمدارس، ويعاملون شعبًا كاملًا وكأنه متهمٌ لمجرد أنه يريد أن يعيش حرًّا في وطنه.
كنتُ طفلًا أتساءل: لماذا أعيش تحت الاحتلال؟ ولماذا يُحرم شعبٌ كاملٌ من حقه الطبيعي في الحرية؟ ولم أكن أجد جوابًا يقنع عقلي أو ضميري.
كبرتُ كما كبر جيلي كله في ظل واقعٍ قاسٍ فرضه الاحتلال على تفاصيل حياتنا اليومية. كنتُ، كغيري من أبناء جيلي، أواجه الجنود بالحجارة تعبيرًا عن رفضي للاحتلال وتمسكي بحقي في الحرية.
وعندما التحقتُ بجامعة بيرزيت، رأيتُ بأم عيني كيف كانت الجامعة تُقتحم مرارًا وتُغلق لفتراتٍ طويلةٍ. كان الاحتلال يخشى الكلمة الحرة كما يخشى الحجر، ويخشى العقل كما يخشى أي شكلٍ من أشكال المقاومة. ولم تكن الجامعة بالنسبة إلينا مجرد مكانٍ للتعليم، بل كانت مساحةً للحلم والوعي والدفاع عن حق الإنسان في أن يفكر بحرية.
لم أنتمِ إلى أي حزبٍ أو فصيلٍ سياسي. كنتُ مثقفًا يؤمن بالمعرفة، ويبحث في الكتب عن فهمٍ أعمق للتاريخ والإنسان والعدالة. كنتُ أؤمن بأن الفكر قوة، وأن الكلمة الصادقة قادرةٌ على مواجهة الظلم والدفاع عن الحقيقة.
تعرضتُ للاعتقال والتحقيق والتعذيب بسبب مواقفي وقناعاتي. وحتى بعد تخرجي من الجامعة وعندما أصبحتُ مدرسًا، ظل الاحتلال حاضرًا في حياتي، يلاحق الفلسطيني في عمله وتعليمه وتنقله وأحلامه.
ولم تكن معاناتي مع الاحتلال وحده. ففي عام 1990 فقدتُ أخي الذي اختطفه مسلحون فلسطينيون ملثمون يُنسبون إلى حركة فتح، في حادثةٍ تركت جرحًا عميقًا في نفسي ما زال مفتوحًا حتى اليوم. وبعد أحداث السابع من أكتوبر، فقدتُ اثنين من أبناء إخوتي، وهما مدنيان فلسطينيان قُتلا على يد مستوطنين وجنود إسرائيليين في بلدة قصرة، قضاء نابلس. وهكذا تواصلت المأساة في عائلتي عبر العقود، شأنها شأن آلاف العائلات الفلسطينية التي عاشت الفقدان والألم والمعاناة.
لقد دفعت عائلتي ثمنًا غاليًا من الدم والدموع والفقدان، كما دفعه شعبنا الفلسطيني بأسره. ومع ذلك، لم أفقد إيماني بالإنسان.
لم أكره اليهودي لأنه يهودي. ليس لأنني أقبل الاحتلال أو أبرره، بل لأن إنسانيتي لا تسمح لي بكراهية إنسان بسبب دينه أو أصله أو هويته. إنني أرفض الظلم أينما كان، وأرفض أن يحتل إنسانٌ إنسانًا آخر أو أن يسلبه حريته وكرامته وحقوقه الأساسية.
لقد أمضيتُ حياتي مدافعًا عن الإنسان والكرامة الإنسانية، لا في فلسطين فحسب، بل في العالم أجمع. ناضلتُ بالكلمة والموقف والمبدأ، ودفعتُ أثمانًا غاليةً دفاعًا عن قناعاتي. وما زلتُ حتى اليوم أحمل هموم شعبي وأدافع عنه بالفكر والقلم والكلمة الحرة.
وعندما جاء المهاجرون اليهود إلى فلسطين، لم تكن فلسطين أرضًا خالية كما ادعت بعض الروايات السياسية. كانت فلسطين مجتمعًا حيًّا يمتلك مؤسساته الثقافية والتعليمية والاقتصادية والصحفية. كانت القدس ويافا وحيفا مدنًا نابضةً بالحياة، وكان الفلسطينيون شعبًا متعلمًا ومبدعًا ومشاركًا في حركة النهضة العربية الحديثة.
لقد عاش اليهود والمسلمون والمسيحيون قرونًا طويلةً في هذه المنطقة، وأسهموا جميعًا في صنع تاريخها وحضارتها. ولم تكن المشكلة يومًا مع الدين أو الهوية، بل مع الاحتلال والاقتلاع والحرمان من الحقوق الوطنية والإنسانية.
إن رسالتي إلى العالم بسيطة:
لا تطلبوا من الفلسطيني أن ينسى تاريخه أو يتخلى عن حقه في الحرية والعدالة. لا تطلبوا من الضحية أن تتصالح مع الظلم قبل أن ينتهي الظلم. فالسلام الحقيقي لا يُبنى بالقوة وحدها، بل بالعدالة والاعتراف بالحقوق الإنسانية المتساوية لجميع البشر.
لقد عشتُ أكثر من ستين عامًا تحت الاحتلال، لكن الاحتلال لم يتمكن يومًا من احتلال عقلي أو ضميري أو إنسانيتي. وما زلتُ أؤمن بأن الحرية أقوى من القمع، وأن العدالة أقوى من الظلم، وأن الشعوب التي تتمسك بحقوقها لا يمكن أن تبقى أسيرةً إلى الأبد.
هذه شهادةُ حياةٍ يكتبها فلسطيني عاش عمره كله تحت الاحتلال، وما زال يؤمن بأن الإنسان خُلق حرًّا، وأن الحرية ستبقى الحلم الأكبر لكل شعبٍ ينشد الكرامة والعدالة والسلام.
عامر العظم (Amer Al Azem)
مفكر وطني
رئيس جمعية المترجمين العرب (ARTA)
1 يونيو 2026