To My Beloved in the Israeli Shelters
My beloved…
How did you spend forty days in shelters?
What was life like underground?
Did you learn to run at the sound of sirens?
I imagine you’ve earned a “PhD” in reaching the shelter before the sound arrives.
Tell me…
Have you changed?
Have you started writing?
Have you become a poet under dim light, between narrow walls and heavy silence?
And did you—if only for a moment—remember those with no shelters?
People with no walls to protect them?
Cities that receive no warning?
Did you ever ask yourself:
How do those live who have nowhere to run?
What is fear when it becomes daily?
What is anxiety when it settles into memory?
And here is what I must tell you…
I am Palestinian, living under occupation—
and yet, I feel freer than you.
Freer… because I still see the sky.
Freer… because my fear does not define my existence.
Freer… because I know what freedom means, even when I don’t have it.
Tell me…
What kind of life is this, measured by sirens?
What kind of “normal” begins with hiding and ends with waiting?
Forgive me, my beloved…
I cannot love you as you are now,
not because you are afraid—fear is human—
but because freedom is not about having a shelter,
it is about not needing one.
Perhaps…
when you see beyond yourself,
we may meet again.
Amer Al Azem
April 9, 2026
À ma bien-aimée dans les abris israéliens
Ma bien-aimée…
Comment as-tu passé quarante jours dans les abris ?
Comment était la vie sous terre ?
As-tu appris à courir au son des sirènes ?
Je pense que tu as obtenu un “doctorat” en fuite vers les abris.
Dis-moi…
As-tu changé ?
Es-tu devenue écrivaine ?
Poète sous une lumière faible, entre des murs étroits ?
Et t’es-tu souvenue—ne serait-ce qu’un instant—
de ceux qui n’ont pas d’abris ?
Des villes sans avertissement ?
T’es-tu demandé :
Comment vivent ceux qui ne peuvent pas fuir ?
Et voici ce que je dois te dire…
Je suis فلسطيني, vivant sous occupation—
et pourtant, je suis plus libre que toi.
Plus libre… parce que je vois encore le ciel.
Plus libre… parce que la peur ne définit pas mon existence.
Plus libre… parce que je comprends la liberté, même sans l’avoir.
Pardonne-moi…
l’amour ne peut exister sans liberté.
Amer Al Azem
9 avril 2026
A mi amada en los refugios israelíes
Mi amada…
¿Cómo pasaste cuarenta días en los refugios?
¿Cómo fue la vida bajo tierra?
¿Aprendiste a correr al sonido de las sirenas?
Creo que obtuviste un “doctorado” en huir hacia los refugios.
Dime…
¿Has cambiado?
¿Te volviste escritora?
¿Poeta bajo una luz tenue?
¿Recordaste—aunque sea por un momento—
a quienes no tienen refugios?
¿A quienes no tienen dónde escapar?
¿Te preguntaste:
cómo viven los que no pueden huir?
Y debo decirte algo…
Soy palestino, viviendo bajo ocupación—
y aun así, soy más libre que tú.
Más libre… porque aún veo el cielo.
Más libre… porque el miedo no define mi existencia.
Más libre… porque entiendo la libertad, incluso sin tenerla.
Perdóname…
no puedo amar sin libertad.
Amer Al Azem
9 de abril de 2026
אל אהובתי במקלטים הישראליים
אהובתי…
איך עברת ארבעים יום במקלטים?
איך נראים החיים מתחת לאדמה?
האם למדת לרוץ לקול האזעקות?
ספרי לי…
האם השתנית?
האם הפכת לכותבת? למשוררת?
האם חשבת—אפילו לרגע—
על מי שאין להם מקלטים?
על מי שאין להם לאן לברוח?
האם שאלת את עצמך:
איך חיים מי שלא יכולים לברוח?
ועליי לומר לך משהו…
אני פלסטיני, חי תחת כיבוש—
ובכל זאת, אני חופשי יותר ממך.
חופשי יותר… כי אני עדיין רואה את השמיים.
חופשי יותר… כי הפחד לא מגדיר אותי.
חופשי יותר… כי אני מבין חירות, גם בלי להחזיק בה.
סלחי לי…
אהבה לא יכולה להתקיים בלי חירות.
עאמר אל־עזם
9 באפריל 2026
إلى حبيبتي…
كيف أمضيتِ أربعين يومًا في الملاجئ؟
كيف كانت الحياة تحت الأرض؟
هل تعلّمتِ الركض على صوت الصفّارات؟
أظنّكِ الآن خبيرة في الهروب، وربما حصلتِ على “دكتوراه” في الوصول إلى الملجأ قبل أن يسقط الصوت.
قولي لي…
هل تغيّرتِ؟
هل صرتِ تكتبين؟
هل أصبحتِ شاعرةً تحت الضوء الخافت، بين جدرانٍ ضيّقة وصمتٍ ثقيل؟
وهل—ولو للحظة—تذكّرتِ أطفالًا بلا ملاجئ؟
أناسًا بلا جدران تحميهم؟
مدنًا لا تُنذر قبل أن تُقصف؟
هل خطر ببالكِ سؤال بسيط:
كيف يعيش من لا يملك خيار الهروب؟
كيف هو الخوف حين يصبح يوميًا؟
كيف يبدو القلق حين يسكن الذاكرة؟
وهل أدركتِ أن الأمان ليس أمرًا مضمونًا… بل امتيازًا؟
أخبريني…
أي حياةٍ هذه التي يُقاس فيها الوقت بعدد الصفّارات؟
وأيّ “طبيعي” هذا الذي يبدأ بالاختباء وينتهي بالانتظار؟
سامحيني يا حبيبتي…
لا أستطيع أن أحبّك كما أنتِ الآن،
ليس لأنكِ خائفة—فالخوف إنساني—
بل لأن الحرية لا تُقاس بمن يملك ملجأً،
بل بمن لا يحتاجه أصلًا.
أنا فلسطيني…
وأعرف جيدًا معنى أن تبحث عن السماء فلا تجدها،
وأن تنتظر الأمان فلا يأتي.
ربما…
حين تصبحين أكثر فهمًا، أكثر إنسانية،
أكثر قدرة على رؤية الآخر—
نلتقي.
حتى ذلك الحين…
اعتني بنفسكِ،
وتعلّمي أن تسمعي ما لا يُقال.
عامر العظم
9 أبريل 2026