A story by Amer Al Azem in six languages for Americans, Israelis, Iranians, Arabs and the whole world
ArTA International
By Amer Al Azem
Wars do not begin when they are declared,
but when the powerful believe
that noise… creates truth.
In a forest
where the world’s paths intersect,
a raging bull stood.
He raised his voice… as if it were law,
and struck the ground… as if it were destiny.
Beside him,
a cunning fox moved.
It lacked the strength for direct confrontation,
yet mastered the art of igniting fires,
then selling fear
to those already burning.
The fox said:
“There is a danger forming… in the East.”
The bull did not ask.
He charged.
And so began
forty nights of fire—
Not merely a war,
but a test… of prestige.
But in the East…
there was not what they expected.
Not prey,
but a mountain predator
from lands that know how to endure.
It does not shout,
does not display,
strikes when needed,
and falls silent
when silence is understood.
As the fire spread…
the forest did not remain still.
From the North,
wolves descended—
knowing the paths of confrontation.
From the South,
serpents crawled—
unseen…
yet their effect remained.
From afar,
birds struck… then vanished.
From the ground itself,
blows emerged
without sound…
yet they changed the equation.
Little by little…
the battle
was no longer the same.
On the fifteenth night,
the fox bled.
On the twentieth,
the bull stumbled.
On the thirtieth,
the loud voice became…
defense, not prestige.
And on the fortieth night…
There was no celebration.
There was…
realization.
The bull stood—
yet the world
no longer saw him the same.
His power remained,
but his image…
had fractured.
As for the fox,
it lost its shine,
and no longer convinced
even those who once believed.
As for the mountain predator…
It did not emerge
to declare victory.
Yet it…
opened paths
once closed,
stopped what had been imposed,
and forced the forest
to rethink itself.
Its wounds were visible,
yet its presence…
grew heavier.
A young voice asked:
“Who won?”
The elder replied:
“In some wars…
victory is not measured
by what falls,
but by what changes.”
Then he said:
“The bull lost its image.
The fox lost its cunning.
The predator—
did not gain land,
but gained… prestige.”
And in a distant place…
where balance is observed,
not noise,
There was
a lion
that never appeared.
It did not need to fight,
for it had seen enough.
It saw that the forest,
after forty nights of fire,
had chosen
to rewrite itself…
In a way
no one
had expected.
And since that day…
The paths
were no longer the same,
the calculations
were no longer the same,
and fear…
was no longer the same.
🇪🇸 Español El bosque que se reordenó
Por Amer Al Azem
Las guerras no comienzan cuando se anuncian,
sino cuando los poderosos creen
que el ruido… crea la verdad.
En un bosque
donde se cruzan los caminos del mundo,
un toro furioso se alzó.
Elevaba su voz… como si fuera ley,
y golpeaba la tierra… como si fuera destino.
A su lado,
se movía un zorro astuto.
No tenía fuerza para el enfrentamiento directo,
pero dominaba el arte de encender fuegos,
y luego vender miedo
a quienes ya ardían.
El zorro dijo:
“Hay un peligro… en el Este.”
El toro no preguntó.
Atacó.
Y así comenzaron
cuarenta noches de fuego—
No solo una guerra,
sino una prueba… de prestigio.
Pero en el Este…
no había lo que esperaban.
No era presa,
sino un depredador de montaña
de tierras que saben resistir.
No grita,
no se exhibe,
golpea cuando es necesario,
y guarda silencio
cuando el silencio habla.
Con el avance del fuego…
el bosque no permaneció inmóvil.
Desde el Norte,
descendieron lobos.
Desde el Sur,
se arrastraron serpientes—
invisibles…
pero efectivas.
Desde lejos,
aves golpeaban… y desaparecían.
Desde la tierra misma,
surgían ataques
sin sonido…
que cambiaban la ecuación.
Poco a poco…
la batalla
ya no era la misma.
En la noche quince,
el zorro sangró.
En la veinte,
el toro tropezó.
En la treinta,
la voz fuerte se volvió…
defensa, no prestigio.
Y en la noche cuarenta…
No hubo celebración.
Hubo…
comprensión.
El toro seguía en pie—
pero el mundo
ya no lo veía igual.
Su poder permanecía,
pero su imagen…
se había quebrado.
El zorro perdió su brillo,
y ya no convencía
ni a quienes creían en él.
El depredador de montaña…
no proclamó victoria.
Pero…
abrió caminos cerrados,
detuvo lo impuesto,
y obligó al bosque
a replantearse.
Sus heridas eran visibles,
pero su presencia…
se hizo más fuerte.
Una voz joven preguntó:
“¿Quién ganó?”
El sabio respondió:
“En algunas guerras…
la victoria no se mide
por lo que cae,
sino por lo que cambia.”
Luego dijo:
“El toro perdió su imagen.
El zorro perdió su astucia.
El depredador—
no ganó tierra,
pero ganó… prestigio.”
Y en un lugar lejano…
donde se observa el equilibrio,
no el ruido,
Había
un león
que nunca apareció.
No necesitó luchar,
porque había visto suficiente.
Vio que el bosque,
tras cuarenta noches de fuego,
había decidido
reordenarse…
De una forma
que nadie
esperaba.
Y desde ese día…
Los caminos
ya no fueron los mismos,
los cálculos
ya no fueron los mismos,
y el miedo…
ya no fue el mismo.
🇫🇷 Français (complet) La forêt qui s’est réorganisée
Par Amer Al Azem
Les guerres ne commencent pas lorsqu’elles sont déclarées,
mais lorsque les puissants croient
que le bruit… crée la vérité.
Dans une forêt
où les chemins du monde se croisent,
un taureau furieux s’est dressé.
Il élevait sa voix… comme une loi,
et frappait la terre… comme un destin.
À ses côtés,
un renard rusé avançait.
Sans force pour l’affrontement direct,
mais maître dans l’art d’allumer des feux,
puis de vendre la peur
à ceux qui brûlent déjà.
Le renard dit :
« Un danger… se forme à l’Est. »
Le taureau ne questionna pas.
Il attaqua.
Ainsi commencèrent
quarante nuits de feu—
Non seulement une guerre,
mais une épreuve… de prestige.
Mais à l’Est…
ce n’était pas ce qu’ils attendaient.
Ce n’était pas une proie,
mais un prédateur des montagnes,
issu de terres qui savent endurer.
Il ne crie pas,
ne se montre pas,
frappe quand il faut,
et se tait
lorsque le silence parle.
À mesure que le feu s’étendait…
la forêt ne resta pas immobile.
Du Nord,
descendirent des loups.
Du Sud,
glissèrent des serpents—
invisibles…
mais efficaces.
De loin,
des oiseaux frappaient… puis disparaissaient.
De la terre même,
surgissaient des coups
sans bruit…
mais décisifs.
Peu à peu…
la bataille
n’était plus la même.
À la quinzième nuit,
le renard saigna.
À la vingtième,
le taureau trébucha.
À la trentième,
la voix forte devint…
défense, non prestige.
Et à la quarantième nuit…
Il n’y eut pas de célébration.
Il y eut…
prise de conscience.
Le taureau resta debout—
mais le monde
ne le voyait plus comme avant.
Sa puissance demeurait,
mais son image…
s’était fissurée.
Le renard perdit son éclat,
et ne convainquait plus
même ceux qui y croyaient.
Le prédateur des montagnes…
ne proclama pas de victoire.
Mais…
il ouvrit des chemins fermés,
arrêta ce qui était imposé,
et força la forêt
à se repenser.
Ses blessures étaient visibles,
mais sa présence…
s’était renforcée.
Une voix demanda :
« Qui a gagné ? »
Le sage répondit :
« Dans certaines guerres…
la victoire ne se mesure pas
à ce qui tombe,
mais à ce qui change. »
Puis il dit :
« Le taureau a perdu son image.
Le renard a perdu sa ruse.
Le prédateur—
n’a pas gagné de terre,
mais a gagné… du prestige. »
Et dans un lieu lointain…
où l’on observe l’équilibre,
et non le bruit,
Il y avait
un lion
qui n’apparut jamais.
Il n’en avait pas besoin.
Il avait vu assez.
Il vit que la forêt,
après quarante nuits de feu,
avait choisi
de se réorganiser…
D’une manière
que personne
n’avait prévue.
Et depuis ce jour…
Les chemins
ne furent plus les mêmes,
les calculs
ne furent plus les mêmes,
et la peur…
ne fut plus la même.
🇮🇷 فارسی (کامل) جنگلی که خود را بازآرایی کرد
نوشته: عامر العظم
جنگها زمانی آغاز نمیشوند که اعلام میشوند،
بلکه زمانی که قدرتمندان باور میکنند
که صدا… حقیقت را میسازد.
در جنگلی
که مسیرهای جهان در آن تلاقی میکنند،
گاوی خشمگین ایستاد.
صدایش را بالا برد… گویی قانون است،
و زمین را کوبید… گویی سرنوشت است.
در کنار او،
روباهی حیلهگر حرکت میکرد.
نه توانمند در نبرد مستقیم،
اما استاد در افروختن آتش،
و سپس فروش ترس
به کسانی که در حال سوختن بودند.
روباه گفت:
«خطری… در شرق در حال شکلگیری است.»
گاو نپرسید.
حمله کرد.
و اینگونه آغاز شد
چهل شب آتش—
نه فقط جنگ،
بلکه آزمونی… برای هیبت.
اما در شرق…
آنچه انتظار داشتند نبود.
نه طعمه،
بلکه شکارچیای کوهستانی
از سرزمینهایی که صبر را میشناسند.
فریاد نمیزند،
نمایش نمیدهد،
در زمان لازم ضربه میزند،
و سکوت میکند
آنگاه که سکوت سخن میگوید.
با گسترش آتش…
جنگل ساکن نماند.
از شمال،
گرگها پایین آمدند.
از جنوب،
مارها خزیدند—
نامرئی…
اما مؤثر.
از دور،
پرندگان ضربه زدند… و ناپدید شدند.
از خود زمین،
ضرباتی بیصدا برخاست…
اما معادله را تغییر داد.
کمکم…
نبرد
دیگر همان نبود.
در شب پانزدهم،
روباه خونریزی کرد.
در بیستم،
گاو لغزید.
در سیام،
صدای بلند تبدیل شد به…
دفاع، نه هیبت.
و در شب چهلم…
جشنی نبود.
تنها…
درک بود.
گاو ایستاده بود—
اما جهان
او را مانند گذشته نمیدید.
قدرتش باقی بود،
اما تصویرش…
شکسته بود.
روباه درخشش خود را از دست داد،
و دیگر کسی را قانع نمیکرد.
شکارچی کوهستانی…
پیروزی اعلام نکرد.
اما…
راههای بسته را گشود،
آنچه تحمیل شده بود را متوقف کرد،
و جنگل را وادار کرد
که خود را بازاندیشی کند.
زخمهایش آشکار بود،
اما حضورش…
سنگینتر شد.
صدایی پرسید:
«چه کسی پیروز شد؟»
پاسخ آمد:
«در برخی جنگها…
پیروزی با آنچه سقوط میکند سنجیده نمیشود،
بلکه با آنچه تغییر میکند.»
سپس گفت:
«گاو تصویرش را از دست داد.
روباه حیلهاش را از دست داد.
شکارچی—
زمین به دست نیاورد،
اما… هیبت به دست آورد.»
و در جایی دور…
جایی که تعادل دیده میشود نه صدا،
شیری بود
که هرگز ظاهر نشد.
نیازی نداشت.
او دیده بود که جنگل،
پس از چهل شب آتش،
خود را
بازآرایی کرده است…
به شکلی
که هیچکس
انتظارش را نداشت.
و از آن روز…
راهها دیگر همان نبودند،
محاسبات دیگر همان نبودند،
و ترس…
دیگر همان نبود.
🇮🇱 עברית (מלא) היער שסידר את עצמו מחדש
מאת Amer Al Azem
מלחמות אינן מתחילות כשהן מוכרזות,
אלא כשהחזקים מאמינים
שהרעש… יוצר אמת.
ביער
שבו דרכי העולם נפגשות,
עמד שור זועם.
הוא הרים את קולו… כאילו היה חוק,
והכה באדמה… כאילו הייתה גורל.
לצידו,
נע שועל ערמומי.
לא חזק בעימות ישיר,
אך מיומן בהצתת אש,
ואחר כך במכירת פחד
למי שכבר בוערים.
השועל אמר:
“יש סכנה… המתהווה במזרח.”
השור לא שאל.
הוא הסתער.
וכך החלו
ארבעים לילות של אש—
לא רק מלחמה,
אלא מבחן… של יוקרה.
אך במזרח…
לא היה מה שציפו לו.
לא טרף,
אלא טורף הרים
מארצות שיודעות להתמיד.
הוא אינו צועק,
אינו מתרברב,
מכה כשצריך,
ושותק
כאשר השתיקה מדברת.
עם התפשטות האש…
היער לא נשאר דומם.
מן הצפון,
ירדו זאבים.
מן הדרום,
זחלו נחשים—
בלתי נראים…
אך יעילים.
מרחוק,
ציפורים פגעו… ונעלמו.
מן האדמה עצמה,
עלו מכות ללא קול…
אך שינו את המשוואה.
אט אט…
הקרב
לא היה עוד כפי שהיה.
בלילה החמישה עשר,
השועל דימם.
בעשרים,
השור מעד.
בשלושים,
הקול הרם הפך ל…
הגנה, לא יוקרה.
ובלילה הארבעים…
לא הייתה חגיגה.
הייתה…
הבנה.
השור עמד—
אך העולם
כבר לא ראה אותו כפי שהיה.
כוחו נותר,
אך דמותו…
נסדקה.
השועל איבד את זוהרו,
ולא שכנע עוד
אפילו את המאמינים בו.
טורף ההרים…
לא הכריז על ניצחון.
אך…
פתח דרכים סגורות,
עצَر את שנכפה עליו,
וכפה על היער
לחשוב מחדש.
פצעיו נראו,
אך נוכחותו…
התחזקה.
קול צעיר שאל:
“מי ניצח?”
ענה הזקן:
“בכמה מלחמות…
הניצחון לא נמדד
במה שנופל,
אלא במה שמשתנה.”
ואז אמר:
“השור איבד את דמותו.
השועל איבד את ערמומיותו.
הטורף—
לא קיבל אדמה,
אך קיבל… יוקרה.”
ובמקום רחוק…
שבו מתבוננים באיזון,
ולא ברעש,
היה
אריה
שלא הופיע מעולם.
הוא לא היה צריך.
הוא ראה מספיק.
הוא ראה שהיער,
לאחר ארבעים לילות של אש,
בחר
לסדר את עצמו מחדש…
בדרך
שאיש
לא ציפה לה.
ומאותו יום…
הדרכים
לא היו עוד כפי שהיו,
החישובים
לא היו עוד כפי שהיו,
והפחד…
לא היה עוד כפי שהיה.
الحروب لا تبدأ حين تُعلن،
بل حين يعتقد الأقوياء
أن الضجيج… يصنع الحقيقة.
في غابةٍ
تتقاطع عندها طرق العالم،
وقف ثورٌ هائج.
يرفع صوته… كأنه قانون،
ويضرب الأرض… كأنه قدر.
وبجواره،
تحرّك ثعلبٌ ماكر.
لا يملك قوة المواجهة،
لكنه يُتقن إشعال الحرائق،
ثم بيع الخوف
لمن يشتعلون.
قال الثعلب:
"هناك في الشرق… خطرٌ يتكوّن."
لم يسأل الثور.
بل اندفع.
وهكذا بدأت
أربعون ليلة من النار—
لم تكن حربًا فقط،
بل اختبارًا… للهيبة.
لكن في الشرق…
لم يكن هناك ما ظنّوه.
لم تكن فريسة،
بل فهدٌ
من جبالٍ تعرف كيف تصبر.
لا يصرخ،
لا يستعرض،
يضرب حين يجب،
ويصمت
حين يُفهم الصمت.
ومع امتداد النار…
لم تبقَ الغابة ساكنة.
من الشمال،
نزلت ذئابٌ
تعرف دروب المواجهة.
ومن الجنوب،
زحفت حياتٌ
لا تُرى…
لكن أثرها يبقى.
ومن البعيد،
هبطت طيورٌ
تصيب… ثم تختفي.
ومن الأرض نفسها،
خرجت ضرباتٌ
بلا صوت…
لكنها تغيّر المعادلة.
شيئًا… فشيئًا،
لم تعد المعركة
كما بدأت.
في الليلة الخامسة عشرة،
نزف الثعلب.
في العشرين،
تعثّر الثور.
في الثلاثين،
صار الصوت العالي…
دفاعًا، لا هيبة.
أما في الليلة الأربعين…
لم يكن هناك احتفال.
كان هناك…
إدراك.
وقف الثور—
لكن العالم
لم يعد ينظر إليه كما قبل.
قوته موجودة،
لكن صورته…
تصدّعت.
أما الثعلب،
فقد بريقه،
ولم يعد يُقنع
حتى من كان يصدّقه.
أما الفهد الجبلي…
فلم يخرج
ليعلن انتصارًا.
لكنه…
فتح طرقًا
كانت مغلقة،
وأوقف ما كان يُفرض عليه،
وجعل الغابة كلها
تعيد حساباتها.
جروحه واضحة،
لكن حضوره…
أصبح أثقل.
سأل صغيرٌ:
"من انتصر؟"
فأجاب حكيم الغابة:
"في بعض الحروب…
لا يُقاس النصر
بما سقط،
بل بما تغيّر."
ثم قال:
"الثور خسر صورته.
والثعلب خسر حيلته.
أما الفهد…
فلم يكسب الأرض،
لكنه كسب… الهيبة."
وفي مكانٍ بعيد…
حيث تُراقب الموازين
لا الضوضاء،
كان هناك
أسدٌ لم يظهر.
لم يحتج أن يقاتل،
لأنه رأى ما يكفي.
رأى أن الغابة،
بعد أربعين ليلة من النار،
اختارت
أن تعيد ترتيب نفسها…
بطريقةٍ
لم يكن أحد
يتوقعها.
ومنذ ذلك اليوم…
لم تعد الطرق
كما كانت،
ولا الحسابات
كما كانت،
ولا الخوف…
كما كان.