چشم انداز ۲۰ ساله! ديکتاتوری؟

[aria_...@yahoo.com]

وقتی خوب دقت کنیم متوجه می شویم که همواره مجری باید اجرا کننده باشد و
نحوه اجرا و عوامل ملزوم به اجرا توسط مخاطبان تعیین گردد. این امر نه
تنها موجب تعیین حدود فعالیت مجری می شود بلکه مخاطبین با میل بیشتری به
انجام امور می پردازند. این معنای حقیقی حکومت است.

جوامع حکومت ها را ایجاد نمودند تا به امور مربوط به خود به شکل منظم تری
رسیدگی نمایند. اما در این بین بعضی حکومت ها با فریب جوامع و ریا کاری
پس از به دست آوردن قدرت حاکمیت بر جامعه اقدام به اجرای قوانین مد نظر
خود نمودند بی انکه نظر مخاطبین خود که همان افراد جامعه می باشند را در
آن تاثیر دهند. این امر موجب ایجاد فاصله بین حکومت و جامعه خواهد شد تا
جایی که این دو در مقابل هم جبهه گیری می کنند.

قطعاْ هر حکومتی برای حفظ حاکمیت خود سعی در محدود نمودن مخالفین خود
خواهد داشت. هر چه مخالفت با حکومت بیشتر باشد این محدودیت ها بیشتر می
شود. البته این محدودت ها تنها به ضرر مخالفین نخواهد بود ودامن گیر
حکومت نیز خواهد شد چرا که محدوده حاکمیت هر حکومت با ایجاد محدودیت
کوچکتر می شود.

کوچک شدن محدوده حاکمیت ایجاد ضعف در حکومت می کند بنا برین به ناچار به
جببر روی آورده می شود. استفاده ابزاری از فرهنگ و در حقیقت دیکته نمودن
اهداف خود به جامعه از طریق فرهنگی. همان گونه که در گیاه پنداری بارها
اشاره شده است هر کجا به جامعه چیزی دیکته شود دیکتاتوری وجود دارد.

البته این از وظایف هر حکومت است که د رراستای اهداف مورد نظر جامعه خود
تعیین اهداف کوتاه مدت نماید٬ اما تعیین چشم انداز آن هم ۲۰ ساله امری
منسوخ شده است که فکر کنم آخرین بار توسط حاکم کبیر روسیه در وصیت نامه
اش در دوران تزار ها بود که چنین امری تحقق یافت.

اکنون با توجه به عمل کرد حکومت جمهوری اسلامی و افراد صاحب حاکمیت در آن
می توان به سادگی در یافت که حکومت جمهوری اسلامی در چه جایگاهی است و
پیوند میان جامعه و حکومت تا چه حد قابل اطمینان.