O podobieństwach wyrazów semickich i indoeuropejskich
Al-Ladin
qeren i germańskim "horn" w znaczeniu "róg" .
Francuskie: corne, łacińskie - cornu, greckie - korna.
Wszystkie te wyrazy oznaczają rogi zwierzęce, np. krowy.
Ciąg dalszy nastąpi.
Al-Ladin
istnieje bardzo podobny
wyraz: "Erde" w identycznym znaczeniu.
Koncowe [d] w wyrazie "ard" istnieje tylko w języku arabskim. Jest to tzw.
"[d] emfatyczne", wywodzace sie z protosemickiego [s], stad tez w
starohebrajskim wyraz "ziemia" brzmiał: "ares"
a we współczesnym hebrajskim: "arec". Podobną zasadę prowadzaca od wyglosu
zwartego do szczelinowego bądź odwrotnie, spotykamy np. w angielskim, gdzie
jest "earth" i zwartemu
niemieckiemu [d] odpowiada szczelinowe angielskie [th].
Ciąg dalszy nastąpi.
Al-Ladin
W języku arabskim istnieje liczba podwójna. Cechą charakterystyczną
tej liczby jest końcówka - "ani". Dlatego jeśli jeden "mężczyzna" to
po arabsku "radżul", to dwaj "mężczyźni" to "radżulani". Analogicznie
- "dziewczyna" to "bint", a dwie "dziewczyny" to "bintani".
Istnieje sobie od dawna w języku arabskim rzeczownik "qajd", który
oznacza "więzy", "sznur". Odnosi się on bezpośrednio do czasownika
"qada" - oznaczającego prowadzenie za sobą na postronku np. krowy czy
wielbłąda.
Tak się jednak dziwnie składa, że aby związać człowieka, to spętanie
jednej ręki czy nogi to za mało. Trzeba zwykle spętać obydwie, aby
więzy nabrały skuteczności. Stąd też powstał "qajd" na lewą rękę i
"qajd" na prawą rękę.
Zgodnie z tym, co napisałem wyżej - dwa "qajdy" to po arabsku -
"qajdani".
No i mamy już rozwiązanie zagadki skąd się wziął w języku polskim
wyraz "kajdany".
Cen-Ladin
On 11 Sie, 18:27, Al-Ladin <jerlat...@gmail.com> wrote:
> Tak się jednak dziwnie składa, że aby związać człowieka, to spętanie
> jednej ręki czy nogi to za mało. Trzeba zwykle spętać obydwie, aby
> więzy nabrały skuteczności. Stąd też powstał "qajd" na lewą rękę i
> "qajd" na prawą rękę.
> Zgodnie z tym, co napisałem wyżej - dwa "qajdy" to po arabsku -
> "qajdani".
> No i mamy już rozwiązanie zagadki skąd się wziął w języku polskim
> wyraz "kajdany".
Znaczy kajdany weszły do Europy razem Turkami? Czy może mieszkańcy
regonu śródziemnomorskiego nauczyli się tego sposobu od arabskich
handlarzy niewolników? (Albo jeszcze wcześniej od "kupców
izmaelskich"?)
A jak to będzie w tekście biblijnym np tu:
Ps 105:18
18. Kajdanami ścisnęli jego nogi, w żelazo zakuli jego szyję,
Al-Ladin
Większość arabskich wyrazów weszła do Polski razem z Turkami,
ale ten wyraz być może dotarł nawet okrężną drogą - poprzez ukraiński
i perski.
> Czy może mieszkańcy
> regonu śródziemnomorskiego nauczyli się tego sposobu od arabskich
> handlarzy niewolników? (Albo jeszcze wcześniej od "kupców
> izmaelskich"?)
Tak głęboko chyba nie należy sięgać. Wyraz "kajdany" zadomowił się w
polskim i ukraińskim, ale np. w rosyjskim, czy angielskim już nie.
Rosjanie mają podobną, ale zmienioną formę: "kandały", a Anglicy
zupełnie inną, np. fetters.
> A jak to będzie w tekście biblijnym np tu:
> Ps 105:18
> 18. Kajdanami ścisnęli jego nogi, w żelazo zakuli jego szyję,
W hebrajskim tekście jest tu inny wyraz: "kebel", oznaczający:
"sznur".
Z tego się po wiekach zrobił z kolei nasz "kabel".
W Biblii odpowiednik "kajdan" pojawia się jeszcze w greckim tekście
Listu do Filipian jako "desmos", ale to już raczej nie ma związku z
tym o czym rozmawiamy i z niczym specjalnym się nie kojarzy.
Al-Ladin
W każdym narodzie są jakieś łamańce językowe.
W arabskim również.
Dzisiaj pierwszy przykład (dialektalny):
هذا المشمش مش من مشمشنا
haza l-miszmisz misz min miszmisz-na:
"To nie są nasze morele".
Dosłownie:
Te morele, [to] nie z naszych moreli