Fwd: ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ Κυριακή 13 Ιαννουαρίου 2019
Grigoris Κounnamas
Το Κυπριακό είναι θέμα ΕΙΣΒΟΛΗΣ ΚΑΙ ΚΑΤΟΧΗΣ ενός Ανεξάρτητου Κράτους ,μέλους των Ηνωμένων Εθνών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης . ===============================================================================================================================
===============================================================================================================================
Η λύση του Κυπριακού θα πρέπει να οδηγεί σε ένα κανονικό κράτος χωρίς εθνοτικούς διαχωρισμούς
Τόσο από τις δημόσιες δηλώσεις αξιωματούχων της Τουρκίας αλλά και εκπροσώπων του κατοχικού καθεστώτος όσο και από τις δραστηριότητες τους, για ακόμα μια φορά επιβεβαιώνονται οι Τουρκικοί σχεδιασμοί αναφορικά με την επίλυση του Κυπριακού. Σχεδιασμοί οι οποίοι, όπως πολλές φορές τονίσαμε, περιλαμβάνουν πρώτο και δεύτερο σενάριο:
Το πρώτο σενάριο είναι δια μέσου των προνοιών που θα περιλαμβάνονται στη λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας όπως αυτές έχουν προκύψει από τις συγκλίσεις, και όχι μόνο, η Τουρκία να μπορεί να ελέγχει κατά τρόπο απόλυτο τη λειτουργία ολόκληρου του κυπριακού κράτους, με κύριο στόχο την μελλοντική σταδιακή του ενσωμάτωση στην τουρκική επικράτεια.
Το δεύτερο σενάριο σε περίπτωση αποτυχίας του πρωτου, το οποίο ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη, ειναι η νομιμότητα αναγνώρισης και λειτουργίας του τουρκικού κράτους στην κατεχόμενη Κύπρο. Αυτό επιχειρείται ακριβώς μέσα από τις προτάσεις για συνεργασία του κατοχικού καθεστώτος, υποτίθεται, με την Κυπριακή Δημοκρατία, σε ζητήματα που έχουν σχέση με την εξόρυξη και διαχείριση του φυσικού αερίου, καθώς επίσης και άλλα ζητήματα «χαμηλής πολιτικής» όπως ενδεχομένως μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης, αποχώρηση της ΟΥΝΦΙΚΥΠ και της οποιαδήποτε επίλυσης προβλημάτων που θα προκύψουν στη νεκρή ζώνη.
Είναι γι΄αυτό ακριβώς το λόγο, που εξακολουθούμε να διερωτόμαστε κάτω από αυτές τις οφθαλμοφανείς πια τουρκικές ενέργειες πώς ειναι δυνατόν να υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις και πολιτικά κόμματα τα οποία να μην έχουν ακόμα αντιληφθεί τους τουρκικούς στόχους και να επιμένουν ακριβώς στην κατεύθυνση ενεργειών και πολιτικών δράσεων, οι οποίες ουσιαστικά όχι μόνο δεν αναιρούν τους τουρκικού σχεδιασμούς αλλά αντίθετα φαίνεται να τους υποβοηθούν.
Για την ΕΔΕΚ παραμένει σταθερό ζήτημα ότι η οποιαδήποτε λύση του Κυπριακού θα πρέπει να οδηγεί σε ένα κανονικό κράτος, χωρίς εθνοτικούς διαχωρισμούς, με πλήρως κατοχυρωμένη τη δημοκρατία, τα πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματα όλων των πολιτών και με πλήρη εφαρμογή του ευρωπαϊκού κεκτημένου σε ολόκληρη την κυπριακή επικράτεια.
Ευχόμαστε και ελπίζουμε ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στην εν εξελίξει διερευνητική διαδικασία της εκπροσώπου του Γ.Γ. θα θέσει αυτά τα ζητήματα επιτακτικά και θα προσπαθήσει ώστε τόσο η διαδικασία όσο και η βάση των συνομιλιών να μετακινηθούν προς μια πιο θετική κατεύθυνση όπως είναι η διαδικασία στο πλαίσιο μιας διεθνούς διάσκεψης.
Σε αυτή θα πρέπει να συμμετεχουν τα πέντε μόνιμα μελη του Συμβουλίου Ασφαλείας, η Ε.Ε., η Κυπριακή Δημοκρατία και οι εγγυήτριες δυνάμεις. Στη διάσκεψη να γίνει κατά προτεραιότητα συζήτηση της διεθνούς πτυχής του Κυπριακού, που συνιστά:
- Πλήρη αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων.
- Επαναπατρισμό των εποίκων.
- Κατάργηση των αναχρονιστικών συνθηκών εγγύησης και συμμαχίας
- Διαμόρφωση και κατοχύρωση συνθηκών ελεύθερης επιστροφής των προσφύγων, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, στις περιουσίες τους.
Το Πολιτικό Γραφείο της ΕΔΕΚ αποφάσισε να εισηγηθεί την αυτόνομη κάθοδο του Κόμματος στις επικείμενες Ευρωεκλογές
Κατά την αποψινή έκτακτη συνεδρία του Πολιτικού Γραφείου της ΕΔΕΚ, με βάση την απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής της 18ης Νοεμβρίου, μελέτησε και αξιολόγησε τα αποτελέσματα που προέκυψαν από τις διεργασίες για συνεργασία με τα κόμματα με τα οποία συνεργάστηκε κατά τις τελευταίες προεδρικές εκλογές.
Μετά από την εξάντληση όλων των χρονικών περιθωρίων και παρά την καλή θέληση από πλευράς ΕΔΕΚ για την επίτευξη αξιόπιστης συνεργασίας σε διμερές επίπεδο, τόσο με το Κίνημα Οικολόγων – Συνεργασία Πολιτών όσο και με την Αλληλεγγύη, αυτό δεν κατέστη δυνατό να γίνει λόγω επιλογών και αποφάσεων των άλλων κομμάτων, οι οποίες είναι απόλυτα σεβαστές.
Στη βάση αυτών των δεδομένων και σύμφωνα με την απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής της ΕΔΕΚ στις 18 Νοεμβρίου, το Πολιτικό Γραφείο του κόμματος αποφάσισε να εισηγηθεί την αυτόνομη κάθοδο της ΕΔΕΚ στις επικείμενες Ευρωεκλογές, με στόχο την εκλογή Κύπριου Σοσιαλιστή Ευρωβουλευτή γεγονός που θα ενισχύσει ακόμα περισσότερο τη θέση της Κύπρου στον ευρωπαϊκό χώρο.
Η εισήγηση του Πολιτικού Γραφείου θα παραπεμφθεί προς έγκριση σε Παγκύπρια Συνδιάσκεψη της ΕΔΕΚ η οποία θα συγκληθεί στις 27 Ιανουαρίου 2019.
Γραφείο Τύπου
Λευκωσία, 8 Ιανουαρίου 2019
Η ουδετερότητα όχι μόνο δεν συμβάλλει στην δημιουργία κλίματος για θετική κατάληξη στην επίλυση του κυπριακού, αλλά αντίθετα συνεργεί στην διατήρηση και αναβάθμιση της προκλητικής συμπεριφοράς
Σχετικά με την έκθεση του Γενικού Γραμματέα (ΓΓ) για την ΟΥΝΦΙΚΥΠ, σημειώνουμε πως παρά το ότι είναι κατανοητό ότι τηρείται μια σχετική ουδετερότητα σε αυτή την περίπτωση όπου βρίσκεται σε εξέλιξη η διερευνητική προσπάθεια της εκπροσώπου του ΓΓ για το θέμα της επανέναρξης των συνομιλιών, εντούτοις δεν υπάρχει καμία αναφορά στους κινδύνους που ελλοχεύουν από την τουρκική προκλητική συμπεριφορά, τόσο με την αναβάθμιση του στρατού κατοχής όσο και με τις προκλητικές ενέργειες της Τουρκίας στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας. Απουσιάζουν επίσης οι αναφορές και για τις προκλητικές δηλώσεις του Τούρκου Προέδρου και άλλων αξιωματούχων.
Τα πιο πάνω είναι γεγονότα τα οποία συνδέονται άμεσα με την ανάγκη παράτασης της παραμονής της ΟΥΝΦΙΚΥΠ στην Κύπρο.
Σε αυτές τις περιπτώσεις, η ΕΔΕΚ, εκτιμά ότι η ουδετερότητα, όταν πρόκειται για ενέργειες οι οποίες είναι αντίθετες με τον Καταστατικό Χάρτη των Η.Ε. και το διεθνές δίκαιο, όχι μόνο δεν συμβάλλει στην δημιουργία κλίματος για θετική κατάληξη της προσπάθειας επίλυσης του κυπριακού, αλλά αντίθετα συνεργεί στην διατήρηση και στην αναβάθμιση της προκλητικής συμπεριφοράς του παρανομούντος, που σε αυτή την περίπτωση είναι η Τουρκία, ως κατοχική δύναμη, και το κατοχικό καθεστώς ως υποκατάστατο μόρφωμά της εντός της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Γραφείο Τύπου
Λευκωσία, 12 Ιανουαρίου 2019
ΑΝΔΡΕΑΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΗΣ: Μια ζωή αγώνες για την Ελλάδα και την Κύπρο.
Του Δώρου Θεοδώρου, π. Υπουργού Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης
Ο Ανδρέας Χριστοδουλίδης είναι μια κλασσική περίπτωση ικανότατου, άξιου και αποτελεσματικού ανθρώπου, αγωνιστή, κομματικού στελέχους με αξίες και συναίσθηση της κομματικής του ιδιότητας, τον οποίο μικρόψυχοι, ανίκανοι και φθονεροί σύντροφοί του στο κόμμα από φθόνο προσπάθησαν και κατάφεραν να τον στιγματίσουν και να τον εξουδετερώσουν κομματικά.
Η περίπτωση του δείχνει τη σκληρότητα και την ανηθικότητα της κομματικής ζωής και τον διαρκή, ανελέητο και εξοντωτικό πόλεμο στελεχών δεύτερης ποιότητας, εναντίον κάποιου συντρόφου τους που ξεχωρίζει και που δεν μπορούν να συγκριθούν μαζί του. Και καταφεύγουν στην πολιτική και ηθική εξόντωσή του για να ανοιχτεί ο δρόμος για τους ίδιους. Αυτός ο πόλεμος με νικητές τα στελέχη δεύτερης ποιότητας και αναπόφευκτα χαμηλής ηθικής υπόστασης όταν πετυχαίνει τους στόχους καταλήγει συνήθως σε τραγωδία για το ίδιο το κόμμα. Η περίπτωση του ΠΑΣΟΚ είναι χαρακτηριστική. Κέρδισαν τη μάχη στελέχη δεύτερης ποιότητας και έγινε το κόμμα δεύτερης ποιότητας. Με καταχραστές, με λιπόψυχους που δεν έχουν ούτε τα κότσια ούτε το ηθικό ανάστημα να αντιμετωπίσουν καταστάσεις δύσκολες κι επικίνδυνες. Και νά το αποτέλεσμα. Το κόμμα χρεοκοπεί. Ένα κόμμα του 47% καταλήγει στο 7%. Ένα κόμμα που έφερε την ελπίδα στον Ελληνικό λαό σπέρνει την αποστροφή και την απογοήτευση.
Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνούν ή να το υποτιμούν και τα μέλη και τα στελέχη. Ιδιαίτερα αυτά με αχαλίνωτες φιλοδοξίες που δεν διστάζουν να χρησιμοποιούν τη λάσπη, το ψίθυρο και την υπόσκαψη άλλων στελεχών. Και δεν σκέφτονται ότι είναι το κόμμα τους που υποσκάπτουν. Αν δηλαδή τους ενδιαφέρει. Διότι τέτοια στελέχη, πάνω απ΄ όλα, έχουν τις προσωπικές τους ατζέντες.
Ο Ανδρέας αντιμετώπισε την κατάσταση με παροιμιώδη στωικότητα.
Δεν επέστρεψε τις κατηγορίες. Δεν δέχτηκε να δώσει συνέχεια σ΄ ένα πόλεμο που θα κατέστρεφε άμεσα το κόμμα. Και παρέμεινε στο κόμμα, εκτός ιεραρχίας βέβαια. Όμως αυτός διέπρεψε στον τομέα που ανάλαβε. Έγραψε κυριολεκτικά ιστορία. Ενώ οι άλλοι ξεχάστηκαν και παρέμειναν θλιβερά υπολείμματα της μικρότητάς τους.
Προσωπικά τον γνώριζα τον Ανδρέα από την εποχή του Ανένδοτου Αγώνα. Ήταν μικρότερος από εμένα κατά τρία χρόνια νομίζω. Η πρώτη φορά που τον είδα ήταν, απ΄ ότι θυμάμαι στο παμφοιτητικό συλλαλητήριο για το 15% για την παιδεία που κατέληξε στο Υπουργείο Παιδείας όπου έγινε ο ιστορικός πια διάλογος με τον Υπουργό Κασιμάτη.
Ήρθε ο Ανδρέας κοντά μου και μου συστήθηκε, κι έκτοτε κρατήσαμε επαφή. Εκείνος έμεινε στην Ελλάδα, εγώ το ’64 επέστρεψα στην Κύπρο κατά τη διάρκεια της Τουρκανταρσίας.
Όταν συνέβησαν όσα συνέβησαν στο ΠΑΣΟΚ τόσο ο Βάσος Λυσσαρίδης, όσο και άλλα στελέχη της ΕΔΕΚ είχαμε επαφή με τον Ανδρέα Παπανδρέου ο οποίος, πιστεύω, ότι εκτιμούσε πολύ το Χριστοδουλίδη. Όμως συνήθως οι Αρχηγοί μένουν αμέτοχοι στις διενέξεις των στελεχών για να μην πω κιόλας ότι δεν αισθάνονται άβολα. Δυστυχώς. Για το ΠΑΣΟΚ και για την Ελλάδα.
Για τη ζωή και τη δράση του Χριστοδουλίδη γράφει ο Άρης Μαυροσκούφης ο οποίος έζησε τον Ανδρέα και σε κάποια φάση συγκατοικούσε μαζί του στο Λονδίνο όπου κατέφυγαν, ο μεν Μαυροσκούφης μετά την αποφυλάκισή του από τη χούντα ο δε Χριστοδουλίδης μετά την αποφυλάκισή του από τις φυλακές της Γερμανίας.
“Ο Ανδρέας Χριστοδουλίδης τον οποίο είχα την τιμή να γνωρίσω από κοντά, είχε τη γοητεία των ανθρώπων της δράσης, αποδεκτός από τους συναγωνιστές του, οργανωμένος και αποτελεσματικός, πρώτος στη δουλειά, ακατάβλητος και ακούραστος. Η ημέρα του ήταν ημέρα των 18ωρων όμως ποτέ δεν παραπονιόταν. Δεν του άρεσαν οι κουβέντες και θεωρίες αλλά πάντα δίδασκε με το παράδειγμά του.
Η μοίρα του επεφύλαξε πολλές αναποδιές στον ίδιο και την οικογένειά του. Όλα τα αντιμετώπιζε με καρτερία, αξιοπρέπεια και αποφασιστικότητα.
Ο Αντρέας Χριστοδουλίδης γεννήθηκε το 1942. Πατέρας του ο Αντώνης από το Πολέμι της Πάφου και μητέρα του η Έλλη. Όσοι γνώρισαν τον Αντώνη Χριστοδουλίδη, ανώτερο γραμματειακό λειτουργό στο Τμήμα Πολιτικής Αεροπορίας, αντιλαμβάνονται από που κληρονόμησε τον χαρακτήρα του ο Ανδρέας. Μετά τη συνταξιοδότησή του ο Αντώνης αμισθί δούλευε για πολλά χρόνια σαν ταμίας στην ΕΔΕΚ. Ο Ανδρέας τέλειωσε το Παγκύπριο Γυμνάσιο και το 1960 πήγε στην Αθήνα για σπουδές, γράφτηκε στη Νομική Σχολή και σε Σχολή Θεάτρου.
Συνδέεται ενεργά με το κίνημα για την Δημοκρατία με ηγέτη τον Γεώργιο Παπανδρέου. Από τότε ξεκίνησε και η γνωριμία του με τον Ανδρέα Παπανδρέου. Ταυτόχρονα δραστηριοποιείται και στο Κυπριακό φοιτητικό κίνημα.
Κερδίζει τις εκλογές ο Γεώργιος Παπανδρέου ως γνωστό. Το 1963 ένας αέρας δημοκρατίας, αλλαγής και αισιοδοξίας φυσά σε όλη τη χώρα.
Το 1964 έρχεται στην Κύπρο με άλλους φοιτητές για να βοηθήσουν στο στήσιμο της εθνοφρουράς και να βοηθήσει στον αγώνα ενάντια στην Τουρκανταρσία.
Το 1965 γίνεται η αποστασία και πέφτει η κυβέρνηση Γεώργιου Παπανδρέου. Ο Ανδρέας πιάνει δουλειά στην εφημερίδα “Εβδομάδα”. Η πρώτη επαφή με την δημοσιογραφία. Πρωτοστατεί στις εκλογές της ΕΦΕΚ το 1967 και τις κερδίζει. Το πραξικόπημα του 1967 ανέτρεψε το αποτέλεσμα. Για να αποφύγει την σίγουρη σύλληψη έρχεται στην Κύπρο και πηγαίνει μετά στην Αγγλία για να συνεχίσει τις σπουδές του εκεί. Το 1967 φιλοξενεί για 5 μέρες στο πατρογονικό σπίτι του στη Λευκωσία τον Αλέκο Παναγούλη τον οποίο μετά πηγαίνει στο σπίτι του Ανδρέα Παναγιώτου γνωστού συναγωνιστή της ΕΟΚΑ. Ο Αλέκος Παναγούλης έμεινε μετά στο σπίτι του Νίκου Σιαφκάλη, γνωστού παράγοντα στα θεατρικά δρώμενα της Κύπρου, στελέχους της ΕΔΕΚ.
Το 1969 ο Βάσος Λυσσαρίδης, ίδρυσε την ΕΔΕΚ που έμελλε να πρωταγωνιστήσει στους αγώνες του Κυπριακού λαού για Ελευθερία, Δημοκρατία και Σοσιαλισμό. Ο Ανδρέας Χριστοδουλίδης ήταν από την πρώτη στιγμή στην πρώτη γραμμή του αγώνα.
Ακόμη και προτού δημιουργηθεί η ΕΔΕΚ, ο Ανδρέας είχε ταχτικές επαφές τόσο με τον Βάσο Λυσσαρίδη, όσο και με τον Τάκη Χατζηδημητρίου, Πρόεδρο της Επιτροπής για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα. Στην Αγγλία ο Ανδρέας δημιουργεί παράρτημα της γνωστής αντιστασιακής οργάνωσης “Δημοκρατική Άμυνα”. Το 1971 σε σύνοδο στελεχών της “Δημοκρατικής Άμυνας” στη Γερμανία συλλαμβάνεται από την αστυνομία και κλείνεται στην φυλακή σαν ύποπτος για την αποστολή όπλων στην Ελλάδα για τον αντιδικτατορικό αγώνα. Κατά τη διάρκεια επίσκεψης του Βάσου Λυσσαρίδη προσκεκλημένου του Βίλι Μπραντ, ο Ανδρέας Χριστοδουλίδης αφήνεται ελεύθερος αλλά ξανασυλλαμβάνεται στο ξενοδοχείο του Βάσου Λυσσαρίδη και επιστρέφει στη φυλακή. Σε ένδειξη διαμαρτυρίας ο Γιατρός διέκοψε την επίσκεψη. Ο Ανδρέας Χριστοδουλίδης έμεινε 9 μήνες στις Γερμανικές φυλακές. Με την αποφυλάκισή του επιστρέφει στην Αγγλία και δουλεύει στις εφημερίδες “Κόσμος” και “ΝΕΑ”.
Το 1965 γίνεται η αποστασία και πέφτει η κυβέρνηση Γεώργιου Παπανδρέου. Ο Ανδρέας πιάνει δουλειά στην εφημερίδα “Δημοκρατία” (1972-73).
Το 1974 παρουσία του Βάσου Λυσσαρίδη διοργανώνει την ιδρυτική συνδιάσκεψη της ΕΔΕΚ Αγγλίας με 400 περίπου συνέδρους. Με το πραξικόπημα, την Τουρκική εισβολή και την πτώση της χούντας, ο Ανδρέας Χριστοδουλίδης επιστρέφει στην Ελλάδα και εργάζεται στην “Εξόρμηση” εφημερίδα του ΠΑΣΟΚ σαν αρχισυντάκτης (1976-82) και διευθυντής σύνταξης (1989). Είναι ταυτόχρονα ανταποκριτής της εφημερίδας “ΤΑ ΝΕΑ” της ΕΔΕΚ (1974-1987).
Το 1981 κερδίζει τις εκλογές το ΠΑΣΟΚ και λόγω της στενής σχέσης με τον Ανδρέα Παπανδρέου διορίζεται Γενικός Διευθυντής του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων (ΑΠΕ) μέχρι το 1987 οπότε διορίστηκε Πρόεδρος της ΕΡΤ Α.Ε.
Το 1988 αναλαμβάνει την Ειδική Υπηρεσία των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Υπουργείου Προεδρίας.
Ο Ανδρέας Χριστοδουλίδης ήταν μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του ΠΑΣΟΚ και έχαιρε της εμπιστοσύνης του Ανδρέα Παπανδρέου. Χαρακτηριστικά του είχε αναθέσει να καταρτίσει το Short List για τους υποψήφιους βουλευτές και υπουργούς. Αυτή η εμπιστοσύνη ήταν και η αιτία που το 1983 εξέθρεψε τερατώδη συνωμοσία εναντίον του Ανδρέα Χριστοδουλίδη από άτομα της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ, με στόχο το φάγωμά του από το Εκτελεστικό Γραφείο. Και πέτυχε. Οποιοσδήποτε άλλος θα απαντούσε προκαλώντας ζημιά στο ΠΑΣΟΚ. Ο Ανδρέας το δέχτηκε με στωικότητα και συνέχισε τη δράση του από τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας, όπου έγραψε ιστορία παραδεχτή από όλους. Του στοίχισαν όμως οι συκοφαντίες, στοίχισε στη γυναίκα του την Αστέρω και τον γιο του τον Αντώνη που τον έχασε το 1992 σε ηλικία 17 ετών.
Στοίχισαν και στους δικούς του στην Κύπρο, που με στωικότητα αντιμετώπισαν την όλη κατάσταση.
Το 1990 ο Ανδρέας έρχεται στην Κύπρο και αναλαμβάνει την σύσταση και διεύθυνση του πρώτου ιδιωτικού ραδιοφωνικού σταθμού Super FM. Ο Ανδρέας Χριστοδουλίδης υπήρξε ο θεμελιωτής της ιδιωτικής ραδιοφωνίας στην Κύπρο. Ο Ραδιομαραθώνιος που αυτός άρχισε, τον συνέχισαν αργότερα το ΡΙΚ και η Λαϊκή Τράπεζα.
Το 1991 επιστρέφει στην Αθήνα και εργάζεται στις εκδοτικές επιχειρήσεις “Χρ. Τεγόπουλος”. Συνεργάζεται με τις εφημερίδες “Ελευθεροτυπία” και “Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία”.
Το 1993 ορίζεται ξανά Γενικός Διευθυντής του ΑΠΕ όπου έμεινε μέχρι το 2004. Ακολούθως ανέλαβε σαν σύμβουλος της Νέας Γενικής Διεύθυνσης.
Ο Ανδρέας Χριστοδουλίδης έτυχε πολλών τιμητικών διακρίσεων. Το 1989 το Πανεπιστήμιο του Manchester τον επέλεξε σαν μέλος του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου Επικοινωνίας. Υπήρξε μέλος του Ευρωπαϊκού Φόρουμ οπτικοακουστικών μέσων της Ελλάδος από το 2005.
Το 2005 του απενεμήθη το βραβείο πρωτοποριακής δημιουργίας “Γιάννος Κρανιδιώτης” Προς τιμή του το κτήριο του ΑΠΕ ονομάστηκε κτήριο “Ανδρέα Χριστοδουλίδη”.
Ο Ανδρέας μετέφρασε δυο Αμερικανικά Πανεπιστημιακά Εγχειρίδια “Η Τέχνη της Δημοσιογραφίας-1986” και “Η Τέχνη του Ρεπορτάζ -1997” καθώς ένα Αγγλικό με τίτλο “Η τέχνη της τηλεοπτικής δημοσιογραφίας – 2006”. Το 2009 συνέγραψε το βιβλίο “Διεθνή και Εθνικά Πρακτορεία Ειδήσεων”.
Ταχτικά έδινε διαλέξεις στη Σχολή Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Η επτάχρονη δικτατορία στην Ελλάδα με την λογοκρισία και την αυτολογοκρισία που επέβαλε είχε μεταξύ άλλων κακών την μεγάλη οπισθοδρόμηση στη δημοσιογραφία. Ταυτόχρονα η Ελλάδα είχε μείνει πίσω από την ραγδαία τεχνολογική εξέλιξη των Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας. Ο
Ανδρέας Χριστοδουλίδης αγωνίστηκε και πέτυχε την τεχνολογική αναβάθμιση του ΑΠΕ. Επέμενε πάντοτε για την εγκυρότητα της είδησης, για την διασταύρωση της πληροφορίας και για την ανεξαρτησία των μέσων μαζικής επικοινωνίας αλλά και των δημοσιογράφων.
|Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι φεύγοντας από την ζωή το 2012 στα εβδομήντα του χρόνια, είχε δώσει μια νέα μοντέρνα ποιότητα στα μέσα μαζικής επικοινωνίας της Ελλάδας. Σαν Εδεκίτης δεν έλειψε ποτέ από τις εκστρατείες της ΕΔΕΚ είτε επρόκειτο για βουλευτικές ή προεδρικές εκλογές. Πάντα στην πρώτη γραμμή της μάχης και με το παράδειγμα του ενέπνεε όλους τους Εδεκίτες.
Άξιο τέκνο της Κύπρου και της Ελλάδας”.
ΣΑΒΒΑΣ ΠΑΥΛΟΥ: Ο μοναδικός του Δώρου Θεοδώρου π. Υπουργού Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης
Ήταν όντως μοναδικός ο Σάββας Παύλου. Δεν νομίζω ότι πέρασαν από την Κύπρο της σύγχρονης εποχής πολλοί άνθρωποι του πνεύματος που να δικαιούνται επάξια τον χαρακτηρισμό της πνευματικής ηγεσίας. Πνευματικούς ανθρώπους είχαμε πολλούς. Ελάχιστοι όμως, μπόρεσαν να δουν τα πράγματα όπως ακριβώς είναι και να καθοδηγήσουν το λαό σωστά.
Ο Σάββας ήταν ένας λάτρης του Ελληνικού πνεύματος και του Ελληνικού πολιτισμού, παλαιότερου και νεώτερου. Θυμάμαι το πρώτο βιβλίο του, που διάβασα, το πήρα από περιέργεια λόγω του τίτλου του, “Η τακουνοκεντρική έμπνευση του Γιάννη Τσαρούχη”.
Και έκτοτε τον παρακολουθούσα ανελλιπώς. Ήμουν σίγουρος πως δεν πρόκειται για ένα συνηθισμένο πνευματικό άνθρωπο.
Ο Ελληνοκεντρισμός του ερέθισε πολλούς. Αυτούς που ήθελαν τον Κύπριο ως εθνότητα. Ούτε Ελληνοκύπριοι ούτε Τουρκοκύπριοι. “Κύπριοι. Έτσι μόνο θα μονιάσουμε και θα συμβιώσουμε ειρηνικά σ΄ αυτό τον τόπο”. Αυτά διακήρυσσαν. Ο Σάββας ήταν γι΄ αυτούς ένας εθνικιστής. Ένας σοβινιστής. Με άλλα λόγια οι πολέμιοι του Σάββα κι όχι μόνο αυτοί προσπάθησαν να δημιουργήσουν με παρθενογένεση, ένα νέο έθνος.
Αυτή ήταν και ίσως είναι ακόμα η αντίληψη και το πρίσμα μέσα από το οποίο έβλεπαν και βλέπουν το Κυπριακό, την εισβολή και την τουρκική κατοχή. Πέρασαν δεκαετίες και η θεωρία παρθενογένεσης νέου έθνους έμεινε στάσιμη για να μην πω έσβησε.
Ως εάν η λύση του Κυπριακού να ήταν θέμα των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων. Την Τουρκία και τις μεγάλες δυνάμεις δεν τις έβλεπαν. Ίσως μάλιστα και να πίστευαν ότι η εισβολή έγινε για την προστασία των Τουρκοκυπρίων. Γιατί “και μεις κάναμε πολλά”.
Περιττό να πούμε ότι όλος αυτός ο πόλεμος είναι από το πολιτικό κατεστημένο που εκπορεύετο. Από τους οπαδούς του λεγόμενου έντιμου συμβιβασμού, που μόνο στη φαντασία τους υπήρχε και της σύντομης λύσης που εξαρχής ήταν ανύπαρκτη.
Ο Σάββας στάθηκε ένας αληθινός πνευματικός ηγέτης. Ένας πνευματικός λεβέντης που στάθηκε όρθιος και πολέμησε αταλάντευτα κι ανυποχώρητα ενάντια στην κατοχή αφ΄ ενός και για την υπεράσπιση του Ελληνικού πνεύματος και πολιτισμού αφ΄ ετέρου. Μέχρι το θάνατό του.
Λίγο πριν πεθάνει, ο εκδότης του βιβλίου μου “Το αληθινό πρόσωπο της διζωνικής”, μου ζήτησε να κάνω μια παρουσίαση στην μπουάτ του.
Και προσκάλεσε για παρουσιαστές του βιβλίου τον Σάββα Παύλου και τον Άριστο Μιχαηλίδη αρχισυντάκτη του Φιλελεύθερου. Εγώ γνώριζα το Σάββα από τον καιρό των φοιτητικών του χρόνων. Ήμουν τότε βουλευτής και κεντρικός οργανωτικός της ΕΔΕΚ. Ο Σάββας σύχναζε στον πρώτο όροφο της πολυκατοικίας Λυσσαρίδη όπως και πολλοί άλλοι φοιτητές της εποχής εκείνης. Ξεχώριζε από τότε. Για το ερευνητικό μυαλό, για τη διείσδυσή του στο βάθος των γεγονότων και των δηλώσεων, για την αγωνιστικότητά του και για τη … δυνατή φωνή του. Προ πάντων όμως για το ήθος του.
Εκείνη λοιπόν τη νύκτα της παρουσίασης του βιβλίου μου στη μπουάτ του Φτωχόπουλου, έλαβα το πιο ακριβό παράσημο της ζωής μου από τον Σάββα. Έναν ώριμο πνευματικό άνθρωπο, ένα πατριώτη και ανένδοτο αγωνιστή που πολύ εκτιμούσα.
Ο Σάββας ξεκίνησε την παρουσίαση του με τα πιο κάτω λόγια: “Εγώ τον κ. Θεοδώρου τον γνωρίζω από τον καιρό που ήμουν φοιτητής. Το βιβλίο του το διάβασα από το 1975 που το έγγραψε, έκοβα τα αποκόμματα της εφημερίδας και τα κρατούσα σ΄ ένα φάϊλ”.
Λυπούμαι που είμαι υποχρεωμένος να “περιαυτολογώ”. Δεν είναι όμως περιαυτολογία. Είναι τιμή και σεβασμός προς τον άνθρωπο που τα έλεγε. Όταν κάποιος σε κάνει να νιώθεις περήφανος η αξία δεν είναι για σένα, η αξία είναι γι΄ αυτόν που σε κάνει να νιώθεις έτσι.
Ο Σάββας ήταν στενά συνδεδεμένος με το Βάσο Λυσσαρίδη. Είναι αυτός που πήρε τα κείμενά του τα λογοτεχνικά και τα έβγαλε στο φως. Οι συλλογές ποιημάτων του γιατρού έχουν ηθικό, και όχι μόνο, αυτουργό το Σάββα. Και πράγματι η ποίηση του Λυσσαρίδη που αναδείχθηκε με τη σφραγίδα του Σάββα έδειξε το βάθος και το πλάτος όχι μόνο των ποιημάτων, αλλά και του ίδιου του Λυσσαρίδη:
⁃ Είσαι μικρός
⁃ αν κάνεις ένα βήμα
θα πεθάνεις
-Αν δεν το κάμω
θα είμαι
ακόμα πιο μικρός”.
Χρειάζεται άλλη εξήγηση της πολιτικής αντίστασης της ΕΔΕΚ ενάντια στην κατοχή; Υπάρχει τελειότερος προσδιορισμός της αγωνιστικότητας;
O Σάββας δεν έμεινε μόνο στα ποιήματα του Λυσσαρίδη. Με επιμονή, με σταθερότητα έπεισε για την ανάγκη συγγραφής των απομνημονευμάτων του γιατρού. Πράγμα που επίσης έγινε.
Σ΄ ένα ογκώδη τόμο ο γιατρός καταθέτει τις μνήμες του που καταγράφονται υπό μορφή συνέντευξης. Το βιβλίο, που δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα, έχει επιμεληθεί η Μάρω Αδαμίδου, συνταξιούχος εκπαιδευτικός τώρα.
Ο Σάββας λοιπόν δεν μας άφησε μόνο τα δικά του έργα του πνεύματος, δεν μας άφησε μόνο την αγωνιστικότητα και το χαρακτήρα του, αλλά “ευθύνεται και για την ανάδειξη του ποιητικού έργου του Γιατρού, καθώς και για τα απομνημονεύματά του.
Δυστυχώς αυτός ο γίγαντας του πνεύματος και της αγωνιστικότητας πέθανε πολύ πρόωρα, χτυπημένος από τον καρκίνο. Τον καρκίνο που τον αντιμετώπισε το ίδιο παλικαρίσια όπως και τη ζωή. Αναφέρω μάλιστα ότι στην παρουσίαση του βιβλίου μου που προανέφερα ήταν ήδη κτυπημένος από τον καρκίνο και παρόλο τούτο ήταν το ίδιο ζωντανός, το ίδιο “ακμαίος” φαινόταν όπως και πριν .
Ο θάνατος τον βρήκε λίγους μήνες μετά, το 2017.
Επιθυμία του ήταν να του γίνει μια σεμνή κηδεία. Χωρίς επικήδειους. “Μου αρκεί” είχε γράψει “η ακολουθία της ορθόδοξης ημών πίστεως”.
Παρόλα αυτά του έγινε επικήδειος. Από τον Βάσο Λυσσαρίδη, ο οποίος 97 ετών τότε με δυσκολία μπορούσε να βηματίσει και με δυσκολία στεκόταν.
Ζήτησε συγνώμη από τον νεκρό για τον επικήδειο. Κι ο γέροντας μίλησε και δάκρυσε ως εάν να εκήδευε παιδί του.
Νάσαι καλά Σάββα εκεί που είσαι. Και μακάρι η Κύπρος να γεννά πολλούς σαν εσένα.
Ο ΠτΔ θα πρέπει να διεκδικήσει την πλήρη εφαρμογή όλων εκείνων των στοιχείων που συνθέτουν το Ευρωπαϊκό Κεκτημένο ώστε η Κύπρος να γίνει μία κανονική χώρα μέλος της Ε.Ε.
By Γραφείο ΤύπουDec 30, 2018
Μέσα από τη σημερινή συνέντευξη του Προέδρου της Δημοκρατίας στην εφημερίδα «Ο Φιλελεύθερος», προκύπτουν αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία:
1. Διαπιστώνεται η στάση της Τουρκίας και κυρίως το γεγονός ότι η Τουρκία δεν ενδιαφέρεται για μια δημοκρατική και λειτουργική λύση αλλά για μία λύση που να προστατεύει τα δικά της επεκτατικά συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο μέσα από τον έλεγχο που θα ασκεί στην Κυπριακή Δημοκρατία.
2.Σημαντική η διαπίστωση του Προέδρου για το τι έγινε στο Κραν Μοντανά όπου καταρρίπτει την επιχειρηματολογία ότι στο Κραν Μοντανά ήμασταν κοντά σε λύση. Όμως την ίδια στιγμή η όποια νέα διαδικασία δεν μπορεί να αρχίζει από εκεί που μείναμε στο Κραν Μοντανά γι’ αυτό και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα πρέπει με τις παρεμβάσεις του να μετακινήσει τόσο τη διαδικασία όσο και τη βάση συνομιλιών προς μια πιο θετική κατεύθυνση (σύγκληση διεθνούς διάσκεψης και κατά προτεραιότητα συζήτηση της διεθνούς πτυχής).
3. Από τη στιγμή που ο Πρόεδρος διαπιστώνει πρόνοιες οι οποίες έγιναν αποδεκτές και οι οποίες δεν συμβαδίζουν με την έννοια ενός κανονικού κράτους, θα πρέπει να διεκδικήσει την πλήρη εφαρμογή όλων των στοιχείων που συνθέτουν το ευρωπαϊκό κεκτημένο ώστε να είναι η Κύπρος μία κανονική χώρα μέλος της Ε.Ε.
Λευκωσία, 30 Δεκεμβρίου 2018
Μέσα από τη σημερινή συνέντευξη του Προέδρου της Δημοκρατίας στην εφημερίδα «Ο Φιλελεύθερος», προκύπτουν αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία:
1. Διαπιστώνεται η στάση της Τουρκίας και κυρίως το γεγονός ότι η Τουρκία δεν ενδιαφέρεται για μια δημοκρατική και λειτουργική λύση αλλά για μία λύση που να προστατεύει τα δικά της επεκτατικά συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο μέσα από τον έλεγχο που θα ασκεί στην Κυπριακή Δημοκρατία.
2.Σημαντική η διαπίστωση του Προέδρου για το τι έγινε στο Κραν Μοντανά όπου καταρρίπτει την επιχειρηματολογία ότι στο Κραν Μοντανά ήμασταν κοντά σε λύση. Όμως την ίδια στιγμή η όποια νέα διαδικασία δεν μπορεί να αρχίζει από εκεί που μείναμε στο Κραν Μοντανά γι’ αυτό και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα πρέπει με τις παρεμβάσεις του να μετακινήσει τόσο τη διαδικασία όσο και τη βάση συνομιλιών προς μια πιο θετική κατεύθυνση (σύγκληση διεθνούς διάσκεψης και κατά προτεραιότητα συζήτηση της διεθνούς πτυχής).
3. Από τη στιγμή που ο Πρόεδρος διαπιστώνει πρόνοιες οι οποίες έγιναν αποδεκτές και οι οποίες δεν συμβαδίζουν με την έννοια ενός κανονικού κράτους, θα πρέπει να διεκδικήσει την πλήρη εφαρμογή όλων των στοιχείων που συνθέτουν το ευρωπαϊκό κεκτημένο ώστε να είναι η Κύπρος μία κανονική χώρα μέλος της Ε.Ε.
Λευκωσία, 30 Δεκεμβρίου 2018
Τώρα Ξέρουμε Καλύτερα
του Δώρου Θεοδώρου, π. Υπουργού Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης
Στο Φιλελεύθερο της Κυριακής 23/12/18 υπήρξαν δυο βαρυσήμαντα κείμενα ιστορικής σημασίας
τα οποία σηματοδοτούν το δρόμο όλων των πολιτικών δυνάμεων και όλων των πολιτών προς την
κατεύθυνση της απαλλαγής της Κύπρου από τη κατοχή των εδαφών μας και την απελευθέρωση
τους από την Τουρκία.
Το ένα κείμενο είναι συνέντευξη του τέως Υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας Νίκου Κοτζιά
στον έγκριτο δημοσιογράφο της εφημερίδας Κώστα Βενιζέλο και το άλλο, κατάθεση του πρώην
Υπουργού Άμυνας Γιαννάκη Ομήρου επί της δεύτερης προεδρίας του Γλαύκου Κληρίδη, για τη
σύσκεψη της πολιτικής ηγεσίας Ελλάδας και Κύπρου στην Αθήνα για το πυραυλικό σύστημα
S300.
Τόσο η συνέντευξη του Κοτζιά όσο και η κατάθεση του Γ. Ομήρου αποκαλύπτουν και εκθέτουν
στη δημόσια θέα ποιοι και πως, ακόμα και γιατί, κράτησαν τον αγώνα του Κυπριακού λαού
μακριά από διεκδικήσεις για πραγματική απελευθέρωση και τον εγκλώβισαν τελικά στα πλαίσια
μιας καθαρά Τουρκικής πολιτικής επιδίωξης: Της Διζωνικής, Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Με
ψέματα, με εκφοβισμούς, με την απονεύρωση της όποιας αγωνιστικότητας, με την παθητική
αποδοχή των τετελεσμένων. Και με την ψευδαίσθηση του “έντιμου συμβιβασμού” που στη
πραγματικότητα ήταν πλήρης συνθηκολόγηση και υποταγή στην Τουρκία.
Αυτή η πολιτική αρχικά ξεκίνησε από τον Κληρίδη. Είναι αλήθεια. Όμως ο Κληρίδης ήταν ένας
“κυνικός” ρεαλιστής: Δηλ. ο ρεαλισμός του ήταν στυγνός και άσχετος με ιδεοληψίες. Έβλεπε
μόνο τους συσχετισμούς δυνάμεων κάθε φορά. Και με βάση αυτούς τους συσχετισμούς έκανε
πολιτική. Απόδειξη τούτου: Όταν το ΠΑΣΟΚ με τον Ανδρέα ήλθαν ξανά στην εξουσία μετά από
την κυβέρνηση Μητσοτάκη, δε δίστασε να συνεργαστεί μαζί του για μια νέα πολιτική απέναντι
στην Τουρκία με άξονα το Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού χώρου και αιχμή του δόρατος το
πυραυλικό σύστημα S 300. Η ατυχία για την Κύπρο και την Ελλάδα ήταν η ασθένεια του Ανδρέα
και η ανάληψη της πρωθυπουργίας από το Σημίτη με εντελώς διαφορετική αντίληψη για το
Κυπριακό. Την πρώτη φορά που τον γνώρισα στη Νάντη της Γαλλίας, στο συνέδριο του
Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος επί Μιτεράν, κουβεντιάζοντας για την Κύπρο μου είχε πει επί
λέξη: “Έλα καημένε. Βρέστε τα επιτέλους με τους Τούρκους να τελειώνουμε”.
Αυτός ήταν ο Κώστας Σημίτης. Και αυτός τελικά ήταν που κατάργησε το Αμυντικό Δόγμα και
που ματαίωσε την έλευση των S300 στην Κύπρο.
Αυτός και όχι ο Κληρίδης, ο οποίος σύμφωνα με τη μαρτυρία του Ομήρου επέμενε σθεναρά να
φέρουν τους πυραύλους. Το ότι ανέλαβε ο ίδιος την ευθύνη της ματαίωσης δείχνει και το πόσο
κηδόταν των δεσμών Ελλάδας και Κύπρου. Και ήταν προς τιμή του.
Ο Κοτζιάς στη συνέντευξή του μας δείχνει καθαρά και ποιοι πολέμησαν τη νέα γραμμή Ελλάδας-
Κύπρου για το Κυπριακό. Τη γραμμή της πραγματικής απαλλαγής από την κατοχή και τις
εγγυήσεις. Τη γραμμή που αποτρέπει την προτεκταροποίηση της Κύπρου από την Τουρκία.
Κι όμως αυτή τη γραμμή την πολέμησαν κάποιοι με νύχια και με δόντια.
Η ηγεσία του ΑΚΕΛ, η ηγεσία του ΔΗΣΥ, η μεταπρατική τάξη της Κύπρου που πίστεψε ότι θα
μπορέσει να εκμεταλλευτεί την τεράστια αγορά της Τουρκίας. Για πόσο; Δεν έχει σημασία. Γιατί
γι ́ αυτούς αυτή η πατρίδα είναι κινητή, μεταφερόμενη σε μια βαλίτσα. Αλίμονο για όσους η
πατρίδα είναι αυτή η γη.
Είναι λοιπόν καιρός να ξεκαθαρίσουμε στη συνείδησή μας που μας οδηγούσαν αυτοί οι κύριοι
και ποιος είναι πράγματι ο δρόμος της απελευθέρωσης. Και είναι καιρός αυτό το δρόμο να
ακολουθήσει πιστά λαός και ηγεσία.
Γιατί δεν υπάρχει άλλος.
==============================================================================================================================================================================================================================================================
Γιάννος Χαραλαμπίδης, Το δόλωμα των ΗΠΑ και το τείχος του EastMed |
Ο Πρόεδρος Ντόναλτ Τραμπ διέταξε την αποχώρηση των 2 χιλιάδων στρατευμάτων της χώρας του που βρίσκονταν στη Συρία και είχαν ρόλο παρατηρητών και παρείχαν μορφή ασφάλειας, υπό την έννοια ότι θα ήταν δυνατό να αποτρέψουν την προώθηση των τουρκικών στρατευμάτων σε βάρος των Κούρδων, τους οποίους ομού μετά των Ρώσων είχαν χρησιμοποιήσει στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας. Το ερώτημα είναι κατά πόσον αυτή η εξέλιξη επηρεάζει την Κύπρο και σε ποια έκταση, καθώς και τις σχέσεις Τουρκίας - ΗΠΑ και της Τουρκίας με τη Συρία, το Ιράν, τη Ρωσία και το Ισραήλ.
Ο πόλεμος Συρίας - Τουρκίας
Επί των ανωτέρω μπορούν να επισημανθούν τα ακόλουθα:
Πρώτον, δεν γνωρίζουμε ακόμη, εάν η Τουρκία θα προχωρήσει ανατολικά και δυτικά του Ευφράτη, όπως επιδιώκει και, αν, τελικώς, θα της το επιτρέψουν οι Ρώσοι. Στο σημείο αυτό επισημαίνουμε:
Α. Κατά πόσον θα εμπλακεί στο παιχνίδι ο συριακός στρατός, ο οποίος υποστηρίζεται από τους Ρώσους, για να καταλάβει εδάφη που εποφθαλμιούν οι Τούρκοι και κατέχουν σήμερα οι Κούρδοι. Εάν υπάρξει άμεση επαφή μεταξύ τουρκικών και συριακών στρατευμάτων, θα έχουμε πλέον πόλεμο μεταξύ δύο κρατών και ο ισχυρισμός περί ζώνης ασφαλείας της Άγκυρας στη Συρία, για σκοπούς καταπολέμησης της τρομοκρατίας, θα εκμηδενιστεί. Θα πρόκειται για κατοχή εδάφους.
Β. Ποια θα είναι η στάση της Ρωσίας, εάν έρθουν σε σύγκρουση τα συριακά με τα τουρκικά στρατεύματα; Θα πωλήσει η Μόσχα τον Άσαντ για το χατίρι του Ερντογάν; Τι θα πράξει το Ιράν, που σπονσάρει επί μακρόν το συριακό καθεστώς; Και εδώ θα πρέπει να υπογραμμίσουμε κάτι ακόμη: Τι θα συμβεί με τον «άξονα του κακού», όπως τον λένε οι ΗΠΑ, δηλαδή μεταξύ Ρωσίας, Ιράν, Τουρκίας; Θα διαλυθεί;
Γ. Εάν δεν εμπλακούν άμεσα οι Σύροι με τον κρατικό στρατό και προχωρήσει ο τουρκικός για εκκαθαριστικές επιχειρήσεις σε βάρος των Κούρδων, θα είναι μια επιχείρηση κλειστού χρονικού διαστήματος ή ένας πόλεμος τριβής και φθοράς;
Ο ρόλος του Ισραήλ και η φθορά
Στο σκηνικό, βεβαίως, είναι και το Ισραήλ, το οποίο δεν θα επιτρέψει την ενίσχυση της τουρκικής απειλής, ενώ ήδη κτυπά ιρανικούς στόχους στη Συρία για λόγους δικής του ασφάλειας. Όσο, δε, για τις ΗΠΑ, η αποχώρηση των 2 χιλιάδων στρατιωτών δημιουργεί κενά και νέα προβλήματα, όπως καταγράφηκαν ανωτέρω. Οι Αμερικανοί, ωστόσο, δεν χάνουν από την ισχύ τους, αφού διαθέτουν Βάσεις στην περιοχή και δη στο Ιράκ και τον 6ο στόλο, τον οποίο μπορούν να ενεργοποιήσουν ανά πάσα στιγμή όταν κρίνουν ότι θα πρέπει να υπερασπιστούν τα συμφέροντά τους. Άλλωστε, το δικό τους δόγμα είναι η μη χρήση αμερικανικών στρατευμάτων και η εκμετάλλευση των τοπικών εμπλεκόμενων πληθυσμών και της τεχνολογικής τους υπεροχής με κτυπήματα από τα πολεμικά τους πλοία και την αεροπορία.
Η Κύπρος, το Ισραήλ και η Ελλάδα βολεύονται, εάν η αποχώρηση των 2 χιλιάδων Αμερικανών από τη Συρία οδηγήσει την Άγκυρα σ’ έναν πόλεμο τριβής με τους Κούρδους ή με τη Συρία. Όσο περισσότερα προβλήματα έχει η Τουρκία, τόσο καλύτερο για τη δική μας πλευρά, εάν υπάρχει στρατηγική εκμετάλλευσης. Επί τούτου, θα πρέπει να επισημανθεί και το εξής: Ο πόλεμος φθοράς για την Τουρκία ευνοείται και από τις ΗΠΑ και από τη Ρωσία και από το Ισραήλ. Ο πόλεμος τριβής και φθοράς την καθιστά πιο αδύναμη και πιο διαχειρίσιμη. Μειώνει τις δυνατότητες επιτυχούς άσκησης της τουρκικής πολιτικής του εκκρεμούς, που εκδηλώνεται από την Άγκυρα στην εξής βάση: Όταν δεν της κάνει τα χατίρια η Αμερική, στρέφεται προς τη Ρωσία, και αντίστροφα. Η αποχώρηση των Αμερικανών από τη Συρία, επί της ουσίας δεν αλλάζει τα ισοζύγια των μεγάλων δυνάμεων. Ερώτημα, λοιπόν: Ανοίγει την πόρτα στην Τουρκία για προέλαση ή είναι δόλωμα για να την οδηγήσει σε τριβή και φθορά; Εκείνο που μπορεί να λεχθεί με σιγουριά είναι το εξής: Το Ισραήλ δεν θα δεχθεί δημιουργία καθεστώτος που θα αυξάνει τις σε βάρος του απειλές μέσω Συρίας, είτε αυτές προέρχονται από το Ιράν είτε από την Τουρκία.
Ο Βόρειος Αγωγός 2 και ο αγωγός Κατάρ - Τουρκίας
Ας εξετάσουμε, τώρα, κατά πόσον οι εξελίξεις στη Συρία ευνοούν την ενεργειακή πολιτική της Κύπρου ή όχι και κάτω από ποιες συνθήκες θα ήταν δυνατό να είναι θετικές εξελίξεις. Πρώτον, τον περασμένο Ιούλιο, στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες, ο Αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ είχε κλείσει την πόρτα στην κατασκευή του Βόρειου Αγωγού 2. Είχε τονίσει προς τη Γερμανίδα Καγκελάριο Άγκελα Μέρκελ ότι πρέπει να αποφασίσει τι θέλει. Εάν, δηλαδή, θα υιοθετήσει πολιτική απεξάρτησης από τη Μόσχα και δη ενεργειακής, ή εάν θα εμβαθύνει την εξάρτησή της έναντι της Ρωσίας, μια πολιτική με την οποία διαφωνούν οι ΗΠΑ και πολλοί των συμμάχων, περιλαμβανομένης της Πολωνίας και των Βαλτικών Χωρών, καθώς και της Βρετανίας. Δεύτερον, με τις εξελίξεις στη Συρία έχει στην ουσία ενταφιαστεί ο αγωγός Κατάρ - Τουρκίας και εκείνος από το Ιράν στη Συρία και από εκεί προς τη Μεσόγειο.
Δυτική δημοκρατία και Κυπριακό
Υπό αυτές τις συνθήκες, μένουν στο σκηνικό δύο βασικοί αγωγοί. Ο ένας είναι ο Turkish Stream και ο άλλος ο EastMed. Ο Turkish Stream συνδέεται με τον αγωγό από Κύπρο προς Τουρκία σε περίπτωση λύσης του Κυπριακού και εμβάθυνση της εξάρτησης της Ευρώπης έναντι και της Ρωσίας και της Τουρκίας, εξέλιξη την οποία δεν επιθυμούν. Απόδειξη τούτου είναι η σαφής πλέον πρόθεση της ΕΕ να μην επιτρέψει την πλήρη ένταξη της Άγκυρας στην ΕΕ, όχι μόνο γιατί θα αλλάξουν κατά τρόπον επικίνδυνο τα ισοζύγια δυνάμεων, αλλά και για έναν άλλο λόγο: Η ίδια η Τουρκία δεν μπορεί να γίνει δημοκρατία δυτικού τύπου, διότι, εάν συμβεί κάτι τέτοιο, θα απειληθεί η συνοχή της. Ενώ, δηλαδή, στις δυτικές χώρες η αύξηση του δείκτη δημοκρατίας ενισχύει τη συνοχή των κρατών αυτών και της ΕΕ, στην Τουρκία συμβαίνει το αντίθετο. Αυτό ακριβώς το μοντέλο εφαρμόζεται και στις προσπάθειες λύσης του Κυπριακού. Αντί να είναι οι δημοκρατικές αρχές και αξίες η βάση λύσης, είναι οι πραγματικότητες, που προκάλεσε η εισβολή. Η Άγκυρα δεν συνδέει τη βιωσιμότητα της λύσης με τη δημοκρατία, αλλά με τη δική της επικυριαρχία, μέσα από τις συνταγματικές διατάξεις και δη την εκ περιτροπής Προεδρία, αλλά και επί της περιοχής, ένεκα της δική της υπεροπλίας, που συνδέεται με τον έλεγχο του φυσικού αερίου και τον αγωγό προς Τουρκία. Συνεπώς, ο Turkish Stream και ο αγωγός από Κύπρο προς Τουρκία εγκλωβίζουν και εμάς και την Ευρώπη στη Μόσχα και στην Άγκυρα. Το φυσικό αέριο της Κύπρου θα έπρεπε να συνδεθεί με την αποκατάσταση της παραβιασθείσας εννόμου τάξεως της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Τουρκία και την επανενσωμάτωση των κατεχομένων και όχι με τη διχοτόμηση του υφιστάμενου κράτους σε δύο ισότιμου καθεστώτος κρατίδια.
Αποτροπή και Εθνική Φρουρά
O EastMed είναι η βασική εναλλακτική επιλογή που συνδέει ευρωπαϊκά, αμερικανικά και ισραηλινά συμφέροντα, ακόμη και αιγυπτιακά, και απεγκλωβίζει όλους από τη ρωσική και την τουρκική εξάρτηση. Δεν είμαστε εξ εκείνων που ισχυρίζονται ότι οι Ρώσοι είναι εχθροί μας ή ότι δεν μπορεί να αλλάξει η στάση των ΗΠΑ. Η Μόσχα μακάρι να ήταν παρούσα στο παιχνίδι του δικού μας φυσικού αερίου. Αποφάσισε, όμως, να παίξει με την Τουρκία. Όσον αφορά, δε, την πολιτική μας με τους Αμερικανούς, θα πρέπει, ως οι αδύναμοι, να συνδέσουμε τα δικά τους συμφέροντα με τα ευρωπαϊκά και άλλα, μέσω Κύπρου, σε οικονομικό και στρατιωτικό επίπεδο. Εκείνο που πρέπει να μας ανησυχεί δεν είναι μόνο οι ΗΠΑ, αλλά και δηλώσεις όπως αυτές του Προέδρου της Δημοκρατίας, Νίκου Αναστασιάδη, στις 27 Δεκεμβρίου, ότι στόχος της Εθνικής Φρουράς δεν είναι η ανατροπή των κατοχικών δεδομένων. Ενδεχομένως να είναι ειλικρινής ο Πρόεδρος, θέλοντας να πει ότι δεν έχουμε επιθετική διάταξη και ότι δεν μπορούμε να κάνουμε πόλεμο για να απελευθερώσουμε τον βορρά από τον Αττίλα. Εκείνο, όμως, που δεν είπε ο Πρόεδρος είναι εάν έχει πρόθεση να αναβαθμίσει την Εθνική Φρουρά, για να έχει την αποτρεπτική ισχύ, που δεν έχει σήμερα. Εκτός, δε, των άλλων, ένας στρατός, εάν δεν μπορεί μόνος του να διαφυλάξει την ύπαρξη του κράτους, τότε, μαζί με συμμάχους, θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα, μετά την άμυνα, να περάσει στην αντεπίθεση. Όσοι στρατοί δεν έχουν στο δόγμα τους την αρχή της αντεπίθεσης, δεν έχουν πιθανότητα νίκης. Είναι καταδικασμένοι σε ήττα. Και όταν ακούει ο εχθρός ότι εσύ δεν έχεις πρόθεση να του προκαλέσεις κόστος, τότε πώς να γίνει διαλλακτικότερος στις συνομιλίες; Είμαστε όλοι εναντίον του πολέμου, αλλά ο πόλεμος δεν αποτρέπεται όταν ο εχθρός γνωρίζει ή όταν εσύ δημοσίως παραδέχεσαι ότι δεν μπορείς να κάνεις και πολλά πράγματα, αλλά όταν αντιλαμβάνεται ότι, εάν επιτεθεί, το κόστος θα είναι γι’ αυτόν περισσότερο από το όφελος. Εάν δεν έχεις αποτροπή για να αποφύγεις τον πόλεμο, θα υποκύψεις στις αξιώσεις του ισχυρού με ειρηνικό τρόπο ή θα οδηγηθείς σε αδιέξοδα. Υπενθυμίζουμε ότι ακόμη και αυτές οι ΗΠΑ, όταν προχωρούν σε πολέμους, δεν προχωρούν μόνες, αλλά με εκείνες τις χώρες που είναι κάτω από την ίδια απειλή. Με συμμάχους. Το ζητούμενο, βεβαίως, δεν είναι να κάνεις πόλεμο, αλλά να τον αποφύγεις. Και θα τον αποφύγεις, όταν η Τουρκία γνωρίζει ότι η Εθνική Φρουρά δεν είναι μόνη, αλλά σε συμμαχία με άλλες χώρες, όπως το Ισραήλ, η Ελλάδα, καθώς και ότι, οι ΗΠΑ και η ΕΕ, δεν θα επιτρέψουν κάτι τέτοιο, διότι είναι εναντίον των συμφερόντων τους.
Ο σωλήνας των συμφερόντων
Ο EastMed είναι μια ευκαιρία για να δεθούν όλα αυτά τα συμφέροντα κατά τρόπο αποτρεπτικό έναντι της τουρκικής απειλής, εφόσον, βεβαίως, οι σύμβουλοι του Προέδρου και του Υπουργού Άμυνας αντιληφθούν τι είναι η αποτροπή. Για να μην εκτιθέμεθα ως θεσμοί και ως κράτος. Πώς, όμως, να συνάψουμε συμμαχίες, όταν εμείς δίνουμε την εντύπωση ότι δεν έχουμε πρόθεση για την οικοδόμηση αξιόπιστων ενόπλων δυνάμεων και αποτροπής; Γιατί οι άλλοι να έρθουν και να αποτρέψουν την τουρκική απειλή, όταν εμείς δεν πράττουμε τα απαραίτητα; Και γιατί να μην δώσουν την ασφάλεια του δικού μας φυσικού αερίου και την εκμετάλλευσή του στην Άγκυρα, όταν εμείς δεν έχουμε διάθεση να φτιάξουμε αποτροπή; Εκ των πραγμάτων, γίνεται αντιληπτό πως ό,τι συμβαίνει στον χώρο του φυσικού αερίου, πολύ περισσότερο στηρίζεται στις στρατηγικές άλλων και όχι στη δική μας. Με άλλα λόγια, οι εξελίξεις είναι αποτέλεσμα του ότι το Ισραήλ δεν θέλει να τεθεί κάτω από την εξάρτηση της Τουρκίας και όχι γιατί η δική μας ηγεσία αποκλείει την επιλογή να τεθούμε εμείς κάτω από την κηδεμονία της Άγκυρας μέσω μιας ομοσπονδίας και μέσα από την επιμονή του κομματικού κατεστημένου του ΔΗΣΥ και του ΑΚΕΛ για την κατασκευή του αγωγού προς την Τουρκία. Εάν ο Ερντογάν αλλάξει την αλαζονική και αυτοκρατορική του πολιτική που απειλεί το Ισραήλ και κάνει στροφή προς τις ΗΠΑ και προς το Ισραήλ, εμείς θα είμαστε βορά στους ιέρακες της Άγκυρας και στους λευκούς καρχαρίες του Τελ Αβίβ. Συνεπώς, τώρα που κολλά τα σίδερο, θα πρέπει να οικοδομηθεί μια στρατηγική σε βάθος χρόνου και η φόρμουλα ονομάζεται EastMed, ο οποίος δεν είναι απλή σωλήνα μεταφοράς φυσικού αερίου, αλλά εργαλείο οικονομικής ανάπτυξης, συμμαχιών, ασφάλειας και τείχος αποτροπής!----------------------------------------
*Δρ Διεθνών Σχέσεων
Πηγή: Σημερινή και http://inf+9ognomonpolitics.blogspot.com/2019/01/eastmed.html#more
https://piotita.gr/2019/01/03/%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CF%87%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%BC%CF%80%CE%AF%CE%B4%CE%B7%CF%82-%CF%84%CE%BF-%CE%B4%CF%8C%CE%BB%CF%89%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B7%CF%80/
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΕΣΒΕΩΝ Ε.Τ. ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ
ΑΘΗΝΑ, ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2019
ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ‘’ΔΙΠΛΩΜΑΤΚΟΥ ΚΥΚΛΟΥ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ ΠΡΕΣΒΕΩΝ’’
ΠΡΟΣ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ
Αξιότιμοι Κυρίες και Κύριοι Βουλευτές,
Οι κάτωθι υπογράφοντες Πρέσβεις ε.τ. εκφράζουμε την ανησυχία μας και τον έντονο προβληματισμό μας για την υπογραφείσα στις Πρέσπες την 17η Ιουνίου 2018 συμφωνία μεταξύ των Υπουργών Εξωτερικών της Ελλάδος και της Π.Γ.Δ.Μ. παρουσία των Πρωθυπουργών των δύο χωρών,
Η συμφωνία αυτή, όπως πιστεύουμε, αποτελεί πλήρη αποδοχή- και κατά συνέπεια δική μας υποχώρηση- των απαιτήσεων της σκοπιανής πλευράς , η οποία ήδη από της σύστασης του ομόσπονδου κρατιδίου των Σκοπίων μέσα στα πλαίσια της άλλοτε Γιουγκοσλαβίας ,αλλά και σήμερα το προκύψαν μετά την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας νέο κρατικό μόρφωμα της Π.Γ.Δ.Μ εξακολουθεί να εκδηλώνει «αλυτρωτικές» τάσεις κατά της χώρας μας, ενώ ταυτόχρονα δεν φαίνεται να έχει εγκαταλείψει την επεκτατική πολιτική του Τίτο περί «Ενοποιήσεως όλου του μακεδονικού χώρου συμπεριλαμβανομένης και της ελληνικής ιστορικής Μακεδονίας». Φοβούμεθα ότι ούτε η νέα ονομασία που συμφωνήθηκε στις Πρέσπες, ούτε οι τροποποιήσεις των σχετικών με τον «αλυτρωτισμό» διατάξεων του σκοπιανού συντάγματος θα μπορέσουν να ανακόψουν τις επεκτατικές βλέψεις των «πολιτών της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας» και ιδιαίτερα της νέας γενιάς , η οποία γαλουχήθηκε με το όνειρο επέκτασης της χώρας τους στην κατ’ αυτούς «Μακεδονία του Αιγαίου». Οι πολίτες της χώρας αυτής αρνούνται να δεχθούν την ιστορική αλήθεια, ότι η περιοχή των Σκοπίων ήταν τμήμα της Αρχαίας Δαρδανίας, ως τούτο επιβεβαιώνεται από αδιάσειστα αρχαιολογικά, εθνολογικά, γλωσσικά και άλλα στοιχεία. Ενδεικτικά παραθέτουμε περικοπή από το έργο (Περιηγηματικόν Πικτάκιον εκδοθέν στο Άμστερνταμ το 1706 ) του νεοέλληνα διανοητή που διακρίθηκε στον Ευρωπαϊκό χώρο Αναστασίου Μιχαήλ, όπου υπογραμμίζει ότι «με τη Μοισία (σημερινή Σερβία) προσομορούσιν ( συνορεύουν ) οι Δαρδανικοί Σκούποι» ( δηλ. τα σημερινά Σκόπια).
Πέραν όμως της διαστρέβλωσης της ιστορικής αλήθειας , που επιχειρείται με την συμφωνία των Πρεσπών , η τελευταία θα δημιουργήσει σειρά προβλημάτων σε πολλαπλά επίπεδα και θα αποτελέσει αιτία προστριβών και αποσταθεροποίησης. Διότι αναγνωρίζεται, εντελώς εσφαλμένα , «η μακεδονική γλώσσα» και «ταυτότητα», ήτοι τα κυριότερα συστατικά στοιχεία για την δημιουργία μιας εθνικής οντότητας. Οι σχετικές διατάξεις της συμφωνίας των Πρεσπών παρέχουν το νομικό πλέον κάλυμμα για να συνεχίσει η σκοπιανή πλευρά την «αλυτρωτική» της πολιτική με άλλα πιο ισχυρά από τα μέχρι τώρα μέσα και μία πιο έντονη ρητορική προβολή τους. Οι δηλώσεις , άλλωστε , του Πρωθυπουργού της Π.Γ.Δ.Μ . στις Πρέσπες , πριν καν στεγνώσει το μελάνι της υπογραφής της εν λόγω συμφωνίας, όπου διαχώρισε τους Έλληνες από τους «Μακεδόνες», ως και εκείνες παρόμοιας φύσης άλλων αξιωματούχων του κράτους αυτού, δεν αφήνουν περιθώρια αισιοδοξίας ως προς τις προθέσεις των βορείων γειτόνων μας.
Έχοντας αντιμετωπίσει το πρόβλημα αυτό καθ’ όλη την διάρκεια της θητείας μας στη διπλωματική υπηρεσία και γνωρίζοντας τις τακτικές, μεθόδους, υστεροβουλίες και αρνητικές έναντι της χώρας μας διαθέσεις των βορείων γειτόνων μας, θεωρούμε χρέος μας να επισημάνουμε , όπως έπραξε και ο διακεκριμένος Έλληνας πατριώτης Μίκης Θεοδωράκης, τις «ολέθριες συνέπειες» που θα επιφέρει η συμφωνία των Πρεσπών. Η εν λόγω συμφωνία θα αποτελέσει το εφαλτήριο για τη συνέχιση της «αλυτρωτικής» πολιτικής από τους βόρειους γείτονες μας, αναπροσαρμοσμένης στα νέα δεδομένα που τους παραχωρούνται (γλώσσα , ταυτότητα, εθνική υπόσταση) και θα ενσπείρει σύγχυση ως προς την ελληνικότητα της ιστορικής ελληνικής Μακεδονίας. Είναι δε εξωπραγματικό να πιστεύεται, ότι ο πολίτης μιας τρίτης χώρας (π.χ. Αφρικής, Λατινικής Αμερικής κλπ) θα ενδιαφερθεί να ανατρέξει στην παραπάνω συμφωνία για να πληροφορηθεί ότι η «μακεδονική γλώσσα της Βορείου Μακεδονίας» είναι σλαβική και «ουδεμία σχέση έχει με την γλώσσα του Μεγάλου Αλεξάνδρου». Ομοίως δεν θα πρέπει να θεωρείται λήξαν το θέμα του «αλυτρωτισμού» με την τροποποίηση ορισμένων διατάξεων του σκοπιανού συντάγματος, διότι οι διατάξεις αυτές είναι πλέον περιττές, εφόσον η σκοπιανή πλευρά με την συμφωνία των Πρεσπών -μια διεθνή συνθήκη- πήρε ό,τι μέχρι τώρα επεδίωκε.
Πέραν των ανωτέρω η εν λόγω συμφωνία, ως διαφαίνεται από τις μέχρι τώρα αντιδράσεις, τόσο στο εσωτερικό όσο και στην διασπορά , τείνει να επιφέρει διχασμό στην ελληνική κοινωνία. Συναφώς , με λύπη διαπιστώνουμε ότι χαρακτηρίζονται από ορισμένους κύκλους ως «ακραίοι» οι αντιτιθέμενοι στην συμφωνία αυτή. Δεν πρέπει όμως αυτοί οι κύκλοι, αλλά και οι ξένοι, να λησμονούν ότι οι Έλληνες απέδειξαν το 1940 – 1941 ότι μπορούν να συσπειρωθούν «ακραία’’ και αποτελεσματικά, όταν η χώρα απειλείται από ξένο επεκτατισμό φασιστικό ή άλλον
Έχοντας υπ’ όψη την ανωτέρω διαμορφωθείσα κατάσταση, ως και την πολύχρονη πείρα μας στον χειρισμό και εξέλιξη του εθνικού αυτού θέματος συντασσόμαστε και εμείς με την έκκληση της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών και
1. Διακηρύσσουμε την αντίθεσή μας στην ετεροβαρή, λεόντεια συμφωνία των Πρεσπών που βλάπτει τα εθνικά μας συμφέροντα.
2. Καλούμε τους εκπροσώπους του έθνους να μη συμβάλουν στην αποδοχή της συμφωνίας αυτής.
3. Καλούμε την Κυβέρνηση να εξετάσει την δυνατότητα - είμαστε πεπεισμένοι ότι τούτο επιθυμεί η πλειοψηφία του ελληνικού λαού— δημοψηφίσματος επί του κεφαλαιώδους σημασίας εθνικού αυτού θέματος.
Με ιδιαίτερη τιμή
Τα Μέλη του Διπλωματικού Κύκλου
Αιλιανός Κωνσταντίνος, Αλιάγας Σπύρος, Βάσσης Κωνσταντίνος, Γεννηματάς Ιωάννης, Δεναξάς Ευάγγελος, Δοκιανός Σπύρος, Δρακουλαράκος Ιωάννης, Θεοδωρακόπουλος Αθανάσιος, Κοραντής Ιωάννης, Μεγαλοκονόμος Μάνος (Emailmanosmegalok@gmail. com), Νομικός Αντώνιος, Παπαδόπουλος Ιωάννης, Παπασλιώτης Απόστολος, Πολίτης Κωνσταντίνος, Σταματίου Εμμανουήλ, Στοφορόπουλος Θέμος, Φραγκούλης Ευάγγελος, Χισκακης Μιλτιάδης.
Αλεβίτες: Το δεύτερο μεγάλο ρήγμα στην τουρκική κοινωνία
Οι Αλεβίτες είναι μια πολυπληθής θρησκευτική ομάδα της Τουρκίας και της Μέσης Ανατολής γενικότερα. Ο αριθμός τους στην Τουρκία ξεπερνά τα 20 εκατομμύρια πιστούς (σχεδόν το 1/3 του πληθυσμού). Εθνοτικά η κοινότητα αυτή συγκροτείται κυρίως από Τουρκμένιους, Κούρδους και Άραβες που είναι διάσπαρτοι σε διάφορες περιφέρειες της Ανατολίας. Μεγάλος αριθμός Αλεβιτών εδώ και δεκαετίες έχει μεταναστεύσει από την ύπαιθρο σε διάφορα αστικά κέντρα της Τουρκίας, δημιουργώντας έτσι ένα είδος μεσαίας τάξης. Σημαντικός αριθμός Αλεβιτών ζει και σε χώρες της βόρειας Ευρώπης ως αποτέλεσμα πολυετών πολιτικών διώξεων και μετανάστευσης από την Τουρκία.
Οι Αλεβίτες δεν πηγαίνουν στο σουνιτικό τζαμί γιατί έχουν τους δικούς τους χώρους λατρείας, τα λεγόμενα Τζέμ Εβί (σπίτια προσευχής). Στους χώρους λατρείας τους η απεικόνιση ιερών προσώπων είναι μια συνηθισμένη πρακτική, σε αντίθεση με τους σουνίτες, όπου αυτό απαγορεύεται αυστηρά. Οι λατρευτικές τους πρακτικές συνοδεύονται από μουσική, κρασί και τραγούδι και είναι εντελώς διαφορετικές από αυτές των σουνιτών.
Ενώ οι σουνίτες στις προσευχές τους καθοδηγούνται από τον ιμάμη, οι Αλεβίτες έχουν τον ντεντέ (η λέξη αυτή στα τουρκικά σημαίνει παππούς). Αν και πιστεύουν στο Κοράνι, ακολουθούν μια πολύ πιο ελαστική ερμηνεία του. Ο αλεβιτισμός συνδυάζει στοιχεία από το σιιτικό Ισλάμ, τον σουφισμό, αλλά και την Ορθοδοξία. Οι Αλεβίτες πιστεύουν στον Μωάμεθ και στον γαμπρό του Αλί και αυτό τους διαφοροποιεί σημαντικά από τους σουνίτες, οι οποίοι τους θεωρούν αιρετικούς. Επιπλέον δεν προσκυνούν στη Μέκκα.
Οι γυναίκες δεν φορούν μαντήλα και η θέση τους στην κοινωνία είναι κεντρική. Οι Αλεβίτες είναι αυστηρά μονογαμικοί. Η κατανάλωση χοιρινού κρέατος και αλκοόλ δεν απαγορεύεται. Αυτό που απαγορεύεται από τη θρησκεία τους είναι η κατανάλωση κρέατος κουνελιού, το οποίο θεωρείται ιερό ζώο. Η περίοδος και η πρακτική των νηστειών τους είναι διαφορετική από αυτή των σουνιτών και έτσι δεν γιορτάζουν το γνωστό Ραμαζάνι.
Οι Αλεβίτες είναι μια πολυπληθής θρησκευτική ομάδα της Τουρκίας και της Μέσης Ανατολής γενικότερα. Ο αριθμός τους στην Τουρκία ξεπερνά τα 20 εκατομμύρια πιστούς (σχεδόν το 1/3 του πληθυσμού). Εθνοτικά η κοινότητα αυτή συγκροτείται κυρίως από Τουρκμένιους, Κούρδους και Άραβες που είναι διάσπαρτοι σε διάφορες περιφέρειες της Ανατολίας. Μεγάλος αριθμός Αλεβιτών εδώ και δεκαετίες έχει μεταναστεύσει από την ύπαιθρο σε διάφορα αστικά κέντρα της Τουρκίας, δημιουργώντας έτσι ένα είδος μεσαίας τάξης. Σημαντικός αριθμός Αλεβιτών ζει και σε χώρες της βόρειας Ευρώπης ως αποτέλεσμα πολυετών πολιτικών διώξεων και μετανάστευσης από την Τουρκία.
Οι Αλεβίτες δεν πηγαίνουν στο σουνιτικό τζαμί γιατί έχουν τους δικούς τους χώρους λατρείας, τα λεγόμενα Τζέμ Εβί (σπίτια προσευχής). Στους χώρους λατρείας τους η απεικόνιση ιερών προσώπων είναι μια συνηθισμένη πρακτική, σε αντίθεση με τους σουνίτες, όπου αυτό απαγορεύεται αυστηρά. Οι λατρευτικές τους πρακτικές συνοδεύονται από μουσική, κρασί και τραγούδι και είναι εντελώς διαφορετικές από αυτές των σουνιτών.
Ενώ οι σουνίτες στις προσευχές τους καθοδηγούνται από τον ιμάμη, οι Αλεβίτες έχουν τον ντεντέ (η λέξη αυτή στα τουρκικά σημαίνει παππούς). Αν και πιστεύουν στο Κοράνι, ακολουθούν μια πολύ πιο ελαστική ερμηνεία του. Ο αλεβιτισμός συνδυάζει στοιχεία από το σιιτικό Ισλάμ, τον σουφισμό, αλλά και την Ορθοδοξία. Οι Αλεβίτες πιστεύουν στον Μωάμεθ και στον γαμπρό του Αλί και αυτό τους διαφοροποιεί σημαντικά από τους σουνίτες, οι οποίοι τους θεωρούν αιρετικούς. Επιπλέον δεν προσκυνούν στη Μέκκα.
Οι γυναίκες δεν φορούν μαντήλα και η θέση τους στην κοινωνία είναι κεντρική. Οι Αλεβίτες είναι αυστηρά μονογαμικοί. Η κατανάλωση χοιρινού κρέατος και αλκοόλ δεν απαγορεύεται. Αυτό που απαγορεύεται από τη θρησκεία τους είναι η κατανάλωση κρέατος κουνελιού, το οποίο θεωρείται ιερό ζώο. Η περίοδος και η πρακτική των νηστειών τους είναι διαφορετική από αυτή των σουνιτών και έτσι δεν γιορτάζουν το γνωστό Ραμαζάνι.
Διώξεις και αφομοιωτικές πολιτικές
Οι Αλεβίτες αποφεύγουν να παντρεύονται με σουνίτες. Αντίθετα είναι περισσότερο ανοικτοί στο να παντρεύονται με χριστιανούς. Επιπλέον αγαπούν να επισκέπτονται την Ελλάδα και να κάνουν διακοπές στη χώρα μας, γιατί αισθάνονται ελεύθεροι και πολιτισμικά οικείοι με εμάς. Λόγω των διώξεων που έχουν υποστεί για αιώνες από το οθωμανικό και το τουρκικό κράτος, δίσταζαν να δηλώσουν δημόσια την θρησκεία τους.
Λόγω αυτής της κατάστασης δεν κατάφεραν μέχρι σήμερα να δημιουργήσουν ενιαίο τελετουργικό και κωδικοποιημένη και επεξεργασμένη θεολογία. Έτσι η θρησκεία τους μεταδίδεται στις νεότερες γενιές μόνο προφορικά, γεγονός που δημιουργεί κρίση θρησκευτικής και πολιτισμικής ταυτότητας. Από τα χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μέχρι και σήμερα, η θρησκευτική κοινότητα των Αλεβιτών υφίσταται διώξεις, στιγματισμό και περιθωριοποίηση από τις κυρίαρχες τουρκοσουνιτικές ομάδες. Οι τουρκικές κρατικές πολιτικές διακρίσεων και αφομοίωσης συνεχίζονται ακάθεκτες μέχρι και σήμερα.
Ακόμα και οι κεμαλιστές, που υποτίθεται ότι θα διασφάλιζαν την ισότητα σουνιτών και Αλεβιτών στη μικρασιατική επικράτεια, δεν έκαναν τίποτα για να προστατεύσουν και να αναγνωρίσουν τα δικαιώματα αυτής της ογκώδους θρησκευτικής ομάδας. Αντιθέτως, την καταπίεσαν και την οδήγησαν σε περαιτέρω αφομοίωση από τον κυρίαρχο σουνιτισμό. Το προπαγανδιστικό ψευδοεπιχείρημα όλων των κυβερνήσεων και της κρατικής γραφειοκρατίας ήταν ότι οι Αλεβίτες είναι κομμάτι του Ισλάμ και επομένως δεν χρειάζονται κάποιου είδους ξεχωριστή αναγνώριση. Έτσι διαιωνιζόταν η σουνιτική κυριαρχία.
Πολλά από τα ιερά μνημεία τους στην Ανατολία τα έχουν καταπατήσει, καταστρέψει ή οικειοποιηθεί οι σουνίτες. Ανάλογα έχουν συμβεί και με τις ορθόδοξες εκκλησίες της Μικράς Ασίας που μετατράπηκαν σε σουνιτικά τζαμιά, σε στάβλους, αποθήκες ή απλώς ερείπια. Επίσης, πολλά είναι τα περιστατικά άσκησης ωμής και μαζικής βίας έναντι των Αλεβιτών από σουνιτικές και ακροδεξιές ομάδες με την ανοχή και ενίοτε την παρότρυνση των κρατικών αρχών, τις οποίες βεβαίως ελέγχουν οι σουνίτες.
Δεν είναι υπερβολικό να υποστηρίξουμε ότι μετά τις γενοκτονίες των χριστιανών Αρμενίων, Ελλήνων και Ασσυρίων, οι Αλεβίτες, λόγω της ετεροδοξίας τους, αποτέλεσαν τα επόμενα θύματα της τουρκοσουνιτικής μανίας. Αυτές οι πρακτικές διευκόλυναν την κρατική πολιτική σουνιτοποίησης και αφομοίωσης τμήματος των Αλεβιτών.
Οι Αλεβίτες αποφεύγουν να παντρεύονται με σουνίτες. Αντίθετα είναι περισσότερο ανοικτοί στο να παντρεύονται με χριστιανούς. Επιπλέον αγαπούν να επισκέπτονται την Ελλάδα και να κάνουν διακοπές στη χώρα μας, γιατί αισθάνονται ελεύθεροι και πολιτισμικά οικείοι με εμάς. Λόγω των διώξεων που έχουν υποστεί για αιώνες από το οθωμανικό και το τουρκικό κράτος, δίσταζαν να δηλώσουν δημόσια την θρησκεία τους.
Λόγω αυτής της κατάστασης δεν κατάφεραν μέχρι σήμερα να δημιουργήσουν ενιαίο τελετουργικό και κωδικοποιημένη και επεξεργασμένη θεολογία. Έτσι η θρησκεία τους μεταδίδεται στις νεότερες γενιές μόνο προφορικά, γεγονός που δημιουργεί κρίση θρησκευτικής και πολιτισμικής ταυτότητας. Από τα χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μέχρι και σήμερα, η θρησκευτική κοινότητα των Αλεβιτών υφίσταται διώξεις, στιγματισμό και περιθωριοποίηση από τις κυρίαρχες τουρκοσουνιτικές ομάδες. Οι τουρκικές κρατικές πολιτικές διακρίσεων και αφομοίωσης συνεχίζονται ακάθεκτες μέχρι και σήμερα.
Ακόμα και οι κεμαλιστές, που υποτίθεται ότι θα διασφάλιζαν την ισότητα σουνιτών και Αλεβιτών στη μικρασιατική επικράτεια, δεν έκαναν τίποτα για να προστατεύσουν και να αναγνωρίσουν τα δικαιώματα αυτής της ογκώδους θρησκευτικής ομάδας. Αντιθέτως, την καταπίεσαν και την οδήγησαν σε περαιτέρω αφομοίωση από τον κυρίαρχο σουνιτισμό. Το προπαγανδιστικό ψευδοεπιχείρημα όλων των κυβερνήσεων και της κρατικής γραφειοκρατίας ήταν ότι οι Αλεβίτες είναι κομμάτι του Ισλάμ και επομένως δεν χρειάζονται κάποιου είδους ξεχωριστή αναγνώριση. Έτσι διαιωνιζόταν η σουνιτική κυριαρχία.
Πολλά από τα ιερά μνημεία τους στην Ανατολία τα έχουν καταπατήσει, καταστρέψει ή οικειοποιηθεί οι σουνίτες. Ανάλογα έχουν συμβεί και με τις ορθόδοξες εκκλησίες της Μικράς Ασίας που μετατράπηκαν σε σουνιτικά τζαμιά, σε στάβλους, αποθήκες ή απλώς ερείπια. Επίσης, πολλά είναι τα περιστατικά άσκησης ωμής και μαζικής βίας έναντι των Αλεβιτών από σουνιτικές και ακροδεξιές ομάδες με την ανοχή και ενίοτε την παρότρυνση των κρατικών αρχών, τις οποίες βεβαίως ελέγχουν οι σουνίτες.
Δεν είναι υπερβολικό να υποστηρίξουμε ότι μετά τις γενοκτονίες των χριστιανών Αρμενίων, Ελλήνων και Ασσυρίων, οι Αλεβίτες, λόγω της ετεροδοξίας τους, αποτέλεσαν τα επόμενα θύματα της τουρκοσουνιτικής μανίας. Αυτές οι πρακτικές διευκόλυναν την κρατική πολιτική σουνιτοποίησης και αφομοίωσης τμήματος των Αλεβιτών.
Εποικιστική πολιτική
Σε επίσκεψή μου σε αμιγώς αλεβιτικά χωριά στην επαρχία της Αλεξανδρέτας (στα σύνορα με την Συρία) διαπίστωσα ότι υπήρχαν εκεί σουνιτικά τζαμιά, στα οποία βεβαίως υπήρχε ο ιμάμης που προσευχόταν μόνος του. Οι Αλεβίτες κάτοικοι δεν πηγαίνουν ποτέ! Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι οι οργανώσεις των Αλεβιτών διαμαρτύρονται το τελευταίο διάστημα για την εποικιστική πολιτική του σουνιτικού καθεστώτος Ερντογάν.
Για την ακρίβεια, το καθεστώς επιδιώκει να εγκαταστήσει σουνίτες πρόσφυγες από τη Συρία και από άλλες χώρες σε περιοχές όπου ζουν αποκλειστικά Αλεβίτες. Πολλοί εξ αυτών των σουνιτών είναι υποστηρικτές του Ισλαμικού Κράτους και άλλων ισλαμικών τρομοκρατικών οργανώσεων, γεγονός που αυξάνει τον φόβο και την αγωνία των Αλεβιτών.
Οι Αλεβίτες γενικότερα εμφορούνται από φιλελεύθερες κοινωνικές και πολιτικές απόψεις, δίνουν μεγάλη αξία στην επιστήμη και παρουσιάζουν υψηλά ποσοστά μόρφωσης. Σημαντικά τμήματα του πληθυσμού τους, ειδικά στη νεολαία, έχουν επηρεαστεί από διάφορες μορφές μαρξισμού. Γι’ αυτό, άλλωστε, έχουν αποτελέσει τη ραχοκοκαλιά διαφόρων μη κεμαλικών αριστερών οργανώσεων και κινημάτων στην Τουρκία εδώ και τουλάχιστον τρεις δεκαετίες. Παρότι στο παρελθόν συντάχθηκαν με τα κεμαλικά κόμματα από φόβο έναντι των σουνιτών, σήμερα τα πράγματα σταδιακά αλλάζουν, ιδιαίτερα στους κόλπους της νεολαίας η οποία ριζοσπαστικοποιείται.
Έτσι, οι Αλεβίτες υποστηρίζουν τη δημιουργία ενός αληθινά εκκοσμικευμένου, δημοκρατικού και πλουραλιστικού κράτους. Διεκδικούν την κατάργηση της υποχρεωτικότητας του μαθήματος των θρησκευτικών στα σχολεία, στο οποίο οι μαθητές διδάσκονται μόνο το σουνιτικό Ισλάμ. Διεκδικούν, επίσης, την επιστροφή και αναστήλωση των ιερών τους μνημείων, την κατάργηση της σουνιτοκρατούμενης διεύθυνσης θρησκευτικών υποθέσεων, τον τερματισμό των πολιτικών αφομοίωσης και την επίσημη κρατική αναγνώριση των ναών και των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων και πρακτικών.
Σε επίσκεψή μου σε αμιγώς αλεβιτικά χωριά στην επαρχία της Αλεξανδρέτας (στα σύνορα με την Συρία) διαπίστωσα ότι υπήρχαν εκεί σουνιτικά τζαμιά, στα οποία βεβαίως υπήρχε ο ιμάμης που προσευχόταν μόνος του. Οι Αλεβίτες κάτοικοι δεν πηγαίνουν ποτέ! Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι οι οργανώσεις των Αλεβιτών διαμαρτύρονται το τελευταίο διάστημα για την εποικιστική πολιτική του σουνιτικού καθεστώτος Ερντογάν.
Για την ακρίβεια, το καθεστώς επιδιώκει να εγκαταστήσει σουνίτες πρόσφυγες από τη Συρία και από άλλες χώρες σε περιοχές όπου ζουν αποκλειστικά Αλεβίτες. Πολλοί εξ αυτών των σουνιτών είναι υποστηρικτές του Ισλαμικού Κράτους και άλλων ισλαμικών τρομοκρατικών οργανώσεων, γεγονός που αυξάνει τον φόβο και την αγωνία των Αλεβιτών.
Οι Αλεβίτες γενικότερα εμφορούνται από φιλελεύθερες κοινωνικές και πολιτικές απόψεις, δίνουν μεγάλη αξία στην επιστήμη και παρουσιάζουν υψηλά ποσοστά μόρφωσης. Σημαντικά τμήματα του πληθυσμού τους, ειδικά στη νεολαία, έχουν επηρεαστεί από διάφορες μορφές μαρξισμού. Γι’ αυτό, άλλωστε, έχουν αποτελέσει τη ραχοκοκαλιά διαφόρων μη κεμαλικών αριστερών οργανώσεων και κινημάτων στην Τουρκία εδώ και τουλάχιστον τρεις δεκαετίες. Παρότι στο παρελθόν συντάχθηκαν με τα κεμαλικά κόμματα από φόβο έναντι των σουνιτών, σήμερα τα πράγματα σταδιακά αλλάζουν, ιδιαίτερα στους κόλπους της νεολαίας η οποία ριζοσπαστικοποιείται.
Έτσι, οι Αλεβίτες υποστηρίζουν τη δημιουργία ενός αληθινά εκκοσμικευμένου, δημοκρατικού και πλουραλιστικού κράτους. Διεκδικούν την κατάργηση της υποχρεωτικότητας του μαθήματος των θρησκευτικών στα σχολεία, στο οποίο οι μαθητές διδάσκονται μόνο το σουνιτικό Ισλάμ. Διεκδικούν, επίσης, την επιστροφή και αναστήλωση των ιερών τους μνημείων, την κατάργηση της σουνιτοκρατούμενης διεύθυνσης θρησκευτικών υποθέσεων, τον τερματισμό των πολιτικών αφομοίωσης και την επίσημη κρατική αναγνώριση των ναών και των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων και πρακτικών.
Αντιμέτωποι με τη σουνιτική βία
Ως φορολογούμενοι πολίτες, οι Αλεβίτες επιθυμούν μέρος των κρατικών εσόδων να δαπανάται για τη δημιουργία, αναστήλωση και συντήρηση των θρησκευτικών τους μνημείων και ναών. Μέχρι τώρα, οι κρατικοί πόροι χρηματοδοτούν μόνο τις σουνιτικές δραστηριότητες. Επίσης επιδιώκουν να γίνει δημόσια σεβαστή και να αναγνωριστεί η μνήμη των Αλεβιτών θυμάτων της σουνιτικής βίας και να μετατραπεί σε μουσείο το ξενοδοχείο Μαντιμάκ στην πόλη Σεβάστεια.
Εκεί, πριν από περίπου 23 χρόνια, κάηκαν ζωντανοί Aλεβίτες διανοούμενοι και καλλιτέχνες από ορδές φανατικών σουνιτών υπό το ατάραχο βλέμμα των κρατικών αρχών. Επίσης διαμαρτύρονται για τον περιορισμένο αριθμό Αλεβιτών βουλευτών στην τουρκική Εθνοσυνέλευση, καθώς και για τις διώξεις και τον αποκλεισμό τους από τα υψηλά κλιμάκια των ενόπλων δυνάμεων. Γενικότερα το αλεβιτικό κίνημα καταγγέλλει την μονοπώληση της κρατικής εξουσίας από τους σουνίτες και θέτει σε σοβαρή αμφισβήτηση τις ιδεολογικές αφετηρίες και τις πρακτικές του τουρκικού κράτους, έτσι όπως διαμορφώθηκαν από το 1923 και εντεύθεν.
Ως φορολογούμενοι πολίτες, οι Αλεβίτες επιθυμούν μέρος των κρατικών εσόδων να δαπανάται για τη δημιουργία, αναστήλωση και συντήρηση των θρησκευτικών τους μνημείων και ναών. Μέχρι τώρα, οι κρατικοί πόροι χρηματοδοτούν μόνο τις σουνιτικές δραστηριότητες. Επίσης επιδιώκουν να γίνει δημόσια σεβαστή και να αναγνωριστεί η μνήμη των Αλεβιτών θυμάτων της σουνιτικής βίας και να μετατραπεί σε μουσείο το ξενοδοχείο Μαντιμάκ στην πόλη Σεβάστεια.
Εκεί, πριν από περίπου 23 χρόνια, κάηκαν ζωντανοί Aλεβίτες διανοούμενοι και καλλιτέχνες από ορδές φανατικών σουνιτών υπό το ατάραχο βλέμμα των κρατικών αρχών. Επίσης διαμαρτύρονται για τον περιορισμένο αριθμό Αλεβιτών βουλευτών στην τουρκική Εθνοσυνέλευση, καθώς και για τις διώξεις και τον αποκλεισμό τους από τα υψηλά κλιμάκια των ενόπλων δυνάμεων. Γενικότερα το αλεβιτικό κίνημα καταγγέλλει την μονοπώληση της κρατικής εξουσίας από τους σουνίτες και θέτει σε σοβαρή αμφισβήτηση τις ιδεολογικές αφετηρίες και τις πρακτικές του τουρκικού κράτους, έτσι όπως διαμορφώθηκαν από το 1923 και εντεύθεν.
Η ΕΕ και οι Aλεβίτες
Τα τελευταία χρόνια στον ευρωπαϊκό χώρο αναλαμβάνονται ενδιαφέρουσες πρωτοβουλίες που έχουν, όπως φαίνεται, διαφύγει της ελληνικής προσοχής. Διάφορα ευρωπαϊκά κράτη, εντός των οποίων διαβιούν αλεβιτικοί πληθυσμοί προερχόμενοι από την Τουρκία (π.χ Γερμανία, Ολλανδία, Βέλγιο, Ελβετία), επικαλούμενα την αρχή της ισότητας, της θρησκευτικης ελευθερίας, του πλουραλισμού και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των πολιτών και των μεταναστών τους, υποστηρίζουν τις ευρωπαϊκές αλεβιτικές οργανώσεις με χρηματοδότηση και αναγνώριση.
Για παράδειγμα, η Ελβετία προέβη σε κίνηση αναγνώρισης αλεβιτικού σωματείου ως θρησκευτικού ιδρύματος. Η κίνηση αυτή συνιστά ένα πρώτο βήμα αναγνώρισης του αλεβιτισμού ως επίσημης θρησκείας από ευρωπαϊκό κράτος. Η Τουρκία το αρνείται για τους λόγους που περιέγραψα παραπάνω. Κάτι ανάλογο έλαβε χώρα και στη Βρετανία. Στη Γερμανία, το πανεπιστήμιο της Χαϊλδεμβέργης διοργάνωσε επιστημονικό συνέδριο με θέμα την καταγραφή, κωδικοποίηση και διδασκαλία της αλεβιτικής θεολογίας και των σχετικών θρησκευτικών αξιών και τελετουργικών πρακτικών.
Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και η ΕΕ ως ενιαίο σώμα θα πρέπει να προχωρήσουν σε πολιτικές προστασίας και ενίσχυσης αυτής της διωκόμενης θρησκευτικής ομάδας. Οι γενικόλογες αναφορές ρουτίνας περί προστασίας των θρησκευτικών ελευθεριών στην Τουρκία δεν φέρουν ουσιαστικά αποτελέσματα. Η ΕΕ οφείλει να αναγνωρίσει επίσημα τον αλεβιτισμό ως θρησκεία και να προχωρήσει στην εφαρμογή σχετικών πολιτικών που πηγάζουν από μια τέτοια αναγνώριση.
Τα τελευταία χρόνια στον ευρωπαϊκό χώρο αναλαμβάνονται ενδιαφέρουσες πρωτοβουλίες που έχουν, όπως φαίνεται, διαφύγει της ελληνικής προσοχής. Διάφορα ευρωπαϊκά κράτη, εντός των οποίων διαβιούν αλεβιτικοί πληθυσμοί προερχόμενοι από την Τουρκία (π.χ Γερμανία, Ολλανδία, Βέλγιο, Ελβετία), επικαλούμενα την αρχή της ισότητας, της θρησκευτικης ελευθερίας, του πλουραλισμού και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των πολιτών και των μεταναστών τους, υποστηρίζουν τις ευρωπαϊκές αλεβιτικές οργανώσεις με χρηματοδότηση και αναγνώριση.
Για παράδειγμα, η Ελβετία προέβη σε κίνηση αναγνώρισης αλεβιτικού σωματείου ως θρησκευτικού ιδρύματος. Η κίνηση αυτή συνιστά ένα πρώτο βήμα αναγνώρισης του αλεβιτισμού ως επίσημης θρησκείας από ευρωπαϊκό κράτος. Η Τουρκία το αρνείται για τους λόγους που περιέγραψα παραπάνω. Κάτι ανάλογο έλαβε χώρα και στη Βρετανία. Στη Γερμανία, το πανεπιστήμιο της Χαϊλδεμβέργης διοργάνωσε επιστημονικό συνέδριο με θέμα την καταγραφή, κωδικοποίηση και διδασκαλία της αλεβιτικής θεολογίας και των σχετικών θρησκευτικών αξιών και τελετουργικών πρακτικών.
Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και η ΕΕ ως ενιαίο σώμα θα πρέπει να προχωρήσουν σε πολιτικές προστασίας και ενίσχυσης αυτής της διωκόμενης θρησκευτικής ομάδας. Οι γενικόλογες αναφορές ρουτίνας περί προστασίας των θρησκευτικών ελευθεριών στην Τουρκία δεν φέρουν ουσιαστικά αποτελέσματα. Η ΕΕ οφείλει να αναγνωρίσει επίσημα τον αλεβιτισμό ως θρησκεία και να προχωρήσει στην εφαρμογή σχετικών πολιτικών που πηγάζουν από μια τέτοια αναγνώριση.
Οι Έλληνες Αλεβίτες
Η Ελλάδα έχει επιπλέον λόγους να υποστηρίξει μια τέτοια πολιτική. Στην χώρα μας, στην περιοχή του Έβρου, διαβιούν περί τους 3.000 Έλληνες πολίτες αλεβιτικού θρησκεύματος. Δυστυχώς, λόγω άγνοιας και γραφειοκρατικής αδιαφορίας, η κοινότητα αυτή αφέθηκε εκτεθειμένη και δίχως αναγνώριση στην αφομοιωτική επιρροή, καταπίεση και ηγεμονία των σουνιτών. Παρόλα αυτά παραμένουν Αλεβίτες και αναμένουν από την Πολιτεία σχετικές πρωτοβουλίες προστασίας της θρησκευτικής τους ταυτότητας και ιδιαιτερότητας.
Επιπλέον, η περιοχή του Έβρου φιλοξενεί στην πανέμορφη γη της ένα μνημείο πολύ μεγάλης συμβολικής αξίας για τους απανταχού Αλεβίτες. Πρόκειται για τον χώρο λατρείας του Σαγίντ Αλή Σουλτάν, ο οποίος έχει το στάτους «αγίου» για όλους τους Αλεβίτες, οι οποίοι το επισκέπτονται και το προσκυνούν. Πρόκειται για το δεύτερο σημαντικότερο ιερό αλεβιτικό μνημείο στα Βαλκάνια, το οποίο έχουμε την τύχη να βρίσκεται στην ελληνική επικράτεια.
Οι αρμόδιες αρχές, κατόπιν κατάλληλης νομικής, θεολογικής και διπλωματικής προετοιμασίας, μπορούν να το αναδείξουν σε προσκυνηματικό κέντρο για τους απανταχού Αλεβίτες. Η Εκκλησία της Ελλάδας, μέσω της τοπικής μητρόπολης, θα μπορούσε να συμβάλει θετικά με πρωτοβουλίες προς αυτή την κατεύθυνση. Έτσι, θα δημιουργήσει γέφυρες αλληλοκατανόησης και κλίμα σεβασμού και αγάπης με τα εκατομμύρια των Αλεβιτών που ζουν σε ολόκληρη την Ευρώπη και στη Μέση Ανατολή.
Η Ελλάδα θα ωφεληθεί πολλαπλώς δημιουργώντας νέους φίλους και εταίρους στην περιοχή, που την αγαπούν και την θαυμάζουν γιατί προστατεύει τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις και τα μνημεία τους. Κι αυτό έχει πρόσθετη σημασίας, όταν στην Τουρκία κεμαλιστές και νεοοθωμανοί τα καταπατούν και τα καταστρέφουν…
Η Ελλάδα έχει επιπλέον λόγους να υποστηρίξει μια τέτοια πολιτική. Στην χώρα μας, στην περιοχή του Έβρου, διαβιούν περί τους 3.000 Έλληνες πολίτες αλεβιτικού θρησκεύματος. Δυστυχώς, λόγω άγνοιας και γραφειοκρατικής αδιαφορίας, η κοινότητα αυτή αφέθηκε εκτεθειμένη και δίχως αναγνώριση στην αφομοιωτική επιρροή, καταπίεση και ηγεμονία των σουνιτών. Παρόλα αυτά παραμένουν Αλεβίτες και αναμένουν από την Πολιτεία σχετικές πρωτοβουλίες προστασίας της θρησκευτικής τους ταυτότητας και ιδιαιτερότητας.
Επιπλέον, η περιοχή του Έβρου φιλοξενεί στην πανέμορφη γη της ένα μνημείο πολύ μεγάλης συμβολικής αξίας για τους απανταχού Αλεβίτες. Πρόκειται για τον χώρο λατρείας του Σαγίντ Αλή Σουλτάν, ο οποίος έχει το στάτους «αγίου» για όλους τους Αλεβίτες, οι οποίοι το επισκέπτονται και το προσκυνούν. Πρόκειται για το δεύτερο σημαντικότερο ιερό αλεβιτικό μνημείο στα Βαλκάνια, το οποίο έχουμε την τύχη να βρίσκεται στην ελληνική επικράτεια.
Οι αρμόδιες αρχές, κατόπιν κατάλληλης νομικής, θεολογικής και διπλωματικής προετοιμασίας, μπορούν να το αναδείξουν σε προσκυνηματικό κέντρο για τους απανταχού Αλεβίτες. Η Εκκλησία της Ελλάδας, μέσω της τοπικής μητρόπολης, θα μπορούσε να συμβάλει θετικά με πρωτοβουλίες προς αυτή την κατεύθυνση. Έτσι, θα δημιουργήσει γέφυρες αλληλοκατανόησης και κλίμα σεβασμού και αγάπης με τα εκατομμύρια των Αλεβιτών που ζουν σε ολόκληρη την Ευρώπη και στη Μέση Ανατολή.
Η Ελλάδα θα ωφεληθεί πολλαπλώς δημιουργώντας νέους φίλους και εταίρους στην περιοχή, που την αγαπούν και την θαυμάζουν γιατί προστατεύει τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις και τα μνημεία τους. Κι αυτό έχει πρόσθετη σημασίας, όταν στην Τουρκία κεμαλιστές και νεοοθωμανοί τα καταπατούν και τα καταστρέφουν…
Απόψεις Σάββας Ιακωβίδης Γιατί επείγει η τάχιστη αναβίωση του Δόγματος του ΕΑΧ και η ενίσχυση της Εθνικής Φρουράς
Γιατί επείγει η τάχιστη αναβίωση του Δόγματος του ΕΑΧ και η ενίσχυση της Εθνικής Φρουράς
06.01.2019 17:42 Σάββας Ιακωβίδης
Ο Σάββας Ιακωβίδης είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα Σημερινή
Η τουρκοφρενής διζωνική αντιστρατεύεται τις τριμερείς και τετραμερείς συνεργασίες και ακυρώνει την αξιοπιστία της Κυπριακής Δημοκρατίας τουλάχιστον έναντι του Ισραήλ και της Αιγύπτου. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης θέλει «ασφάλεια και σταθερότητα»; Ας προετοιμάζεται για πόλεμο!
Κάθε σοβαρή και υπεύθυνη κυβέρνηση έχει δύο μείζονες στόχους: Πρώτον, την ασφάλεια του κράτους και των πολιτών έναντι εσωτερικών και, κυρίως, εξωτερικών κινδύνων και απειλών. Δεύτερον, την δι’ όλων των μέσων υπεράσπιση των ζωτικών συμφερόντων του τόπου. Η Κύπρος βρίσκεται στην πλέον ασταθή, επικίνδυνη και εύφλεκτη περιοχή του κόσμου. Μετά τη λεγόμενη «αραβική άνοιξη», η οποία κατάντησε «αραβικός σκληρός χειμώνας» και τον συνεχιζόμενο πόλεμο στη Συρία, οι εξελίξεις στην περιοχή είναι τόσο ραγδαίες, ώστε απαιτείται ικανότητα άριστου πολιτικού ακροβάτη και δεινού διπλωμάτη για να είναι σε θέση ένας ηγέτης να αναλύει, να ερμηνεύει και να αποφασίζει ανάλογα.
Η Κύπρος κατέχεται από την Τουρκία από το 1974. Στοιχειώδης πολιτικός σχεδιασμός και διπλωματική προβλεπτικότητα επέβαλλαν όπως η εκάστοτε κυβέρνηση έχει τις δύο πιο πάνω προτεραιότητες ως κορωνίδα μιας μακράς πνοής πολιτικής, η οποία να στοχεύει στην απελευθέρωση του τόπου και την απαλλαγή του από τον Αττίλα. Οι Ένοπλες Δυνάμεις είναι οι κατ’ εξοχήν εγγυητές της ασφάλειας, της σταθερότητας και της υπεράσπισης των συμφερόντων της Κύπρου.
Ανέκαθεν, όλοι οι Πρόεδροι και όλες οι κυβερνήσεις υποτίμησαν, σε βαθμό ασύγγνωστου πολιτικού κακουργήματος, την άμυνα του τόπου. Μέχρι σήμερα, οι πολίτες εισέφεραν πέραν των 3,5 δισ. αλλά άμυνα δεν έχουμε και η Εθνική Φρουρά είναι εξουθενωμένη. Ακόμα και ο μ. Γλ. Κληρίδης, ο οποίος παρήγγειλε τους ρωσικούς πυραύλους S-300, το έπραξε, πρώτον, υποτιμώντας ότι η Κύπρος ανήκει στη σφαίρα επιρροής των Αγγλοαμερικανών και παραγνωρίζοντας τις αντιδράσεις του Ισραήλ και της Τουρκίας. Δεύτερον, μπλόφαρε για να επιδιώξει λύση του Κυπριακού και απέτυχε.
Τα τελευταία χρόνια σημειώθηκαν τρία κρίσιμης σημασίας γεγονότα. Πρώτον, Τάσσος, Χριστόφιας και Αναστασιάδης καθόρισαν την κυπριακή ΑΟΖ σε συνάρτηση προς το Ισραήλ, την Αίγυπτο και τον Λίβανο (εκκρεμεί ακόμα το «ναι» της Βηρυτού) και ορθά συνέπηξαν τριμερείς και τετραμερείς συμμαχίες με την Ελλάδα, το Ισραήλ, την Αίγυπτο και την Ιορδανία. Δεύτερον, στην κυπριακή ΑΟΖ ανακαλύφθηκε φυσικό αέριο, ενώ εταιρείες-κολοσσοί διεξάγουν έρευνες με ακόμα πιο ενθαρρυντικές προοπτικές για νέα, πλούσια κοιτάσματα. Τρίτον, η υπογραφή από την Ελλάδα, την Κύπρο και το Ισραήλ συμφωνίας για την κατασκευή του αγωγού EastMed. Όπως ήταν αναμενόμενο, η κατοχική Τουρκία εξαγριώθηκε και καθημερινά απειλεί και προκαλεί στο Αιγαίο και στην κυπριακή ΑΟΖ.
Εξαιτίας των πιο πάνω εξελίξεων, θα ανέμενε κανείς ότι η κυβέρνηση θα μεριμνούσε για την τάχιστη ενίσχυση της Εθνικής Φρουράς, αν μη τι άλλο για την προστασία εξεδρών άντλησης φυσικού αερίου και εγκαταστάσεων στην ξηρά. Όπως ακριβώς έπραξε το Ισραήλ. Όταν το 2009 ανακαλύφθηκε φυσικό αέριο στο κοίτασμα Ταμάρ και ακολούθως στο Λεβιάθαν, το Ισραήλ διέθεσε αμέσως πέραν των 700 εκατ. δολαρίων και σχημάτισε ειδική δύναμη προστασίας, εξοπλισμένη με πυραύλους, ναυτικό και αεροπορία.
Τι έπραξε η κυπριακή κυβέρνηση; Ας μιλήσουν οι αριθμοί: Το 1995, επί προεδρίας Κληρίδη οι δαπάνες για την άμυνα ανέρχονταν στα 288 εκ. λίρες για να φτάσουν στα 350 εκ. λίρες το 1998 (πριν από τον ενταφιασμό των S-300 στο κρητικό κοιμητήριό τους). Σήμερα, παρά τις επικίνδυνες εξελίξεις στη μεσανατολική σκακιέρα, την αστάθεια και την εντεινόμενη τουρκική επιθετικότητα, η κυβέρνηση Αναστασιάδη προβλέπει για το 2019 μόλις 51,8 εκ. ευρώ για την άμυνα, για το 2020 μόνο 34,7 εκ. ευρώ και για το 2021 το γελοίο ποσό των 27,9 εκ. ευρώ. Και πότε αυτές οι ολέθριες για την άμυνα του τόπου, αποφάσεις; Πρώτον, ο Ν. Αναστασιάδης κομπάζει ότι η Κύπρος είναι δήθεν «πυλώνας σταθερότητας και ασφάλειας».
Ο Πρόεδρος και ο υπουργός των Οικονομικών (σεσημασμένοι εχθροί της άμυνας) επιμένουν να αγνοούν ότι, σταθερότητα και ασφάλεια πηγάζουν και στηρίζονται μόνο σε ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις και στη μαχητική ικανότητά τους να υπερασπίζονται τα πάτρια εδάφη και τα συμφέροντα της Κύπρου. Δεύτερον, πέρσι τον Φεβρουάριο, οι Τούρκοι εισέβαλαν στο θαλασσοτεμάχιο 3, το έθεσαν υπό τον έλεγχό τους και εμπόδισαν με τα πολεμικά πλοία τους το γεωτρύπανο της ιταλικής ΕΝΙ να διεξαγάγει έρευνες. Τρίτον, ποιος θα προστατεύει τον EastMed και τις εξέδρες και εγκαταστάσεις φυσικού αερίου;
Είναι εμφανές ότι, έστω και τώρα επείγει, πρώτον, η αναβίωση του Δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου Ελλάδος-Κύπρου, με την εμπλοκή του Ισραήλ και της Αιγύπτου. Δεύτερον, να επαναρχίσουν κοινές ασκήσεις Ελλάδος-Κύπρου με συμμετοχή της ελληνικής πολεμικής αεροπορίας και του ναυτικού. Τρίτον, να σχεδιαστεί Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας (ΣΕΑ). Τέταρτον, τάχιστη οπλική ενίσχυση της ΕΦ με διάθεση των εισφορών των πολιτών μόνο για την άμυνα. Πέμπτον, η τουρκοφρενής διζωνική αντιστρατεύεται τις τριμερείς και τετραμερείς συνεργασίες και ακυρώνει την αξιοπιστία της Κυπριακής Δημοκρατίας τουλάχιστον έναντι του Ισραήλ και της Αιγύπτου. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης θέλει «ασφάλεια και σταθερότητα»; Ας προετοιμάζεται για πόλεμο!
Απόψεις Λάζαρος Μαύρος Το λουκούμι στο ανοικτό στόμα του Χίτλερ…
Το λουκούμι στο ανοικτό στόμα του Χίτλερ…
06.01.2019 17:44 Λάζαρος Μαύρος
Ο Λάζαρος Μαύρος είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα Σημερινή και ραδιοφωνικός παραγωγός στο Ράδιο Πρώτο
ΜΟΙΑΖΕΙ κάπως όμοια και παραπλήσια η εν έτει 2019 βούληση για προσφορά του «λουκουμιού στο ανοικτό στόμα της Τουρκίας» (Κατακτητή), με εκείνο το «γλυκό καρυδάκι» που προσφέρθηκε στους πραξικοπηματίες κατά την αποφράδα 15η Ιουλίου 1974 του προδοτικού χουντικού πραξικοπήματος.
ΟΜΟΙΑ και παραπλήσια με την προθυμία καθησυχασμού τού επιμένοντος στα ενταύθα κατάλοιπα της Βρετανικής Αποικιοκρατίας, εκ των Εργατικών τότε πρωθυπουργού της Her Majesty κ. Γκόρντον Μπράουν, τον Ιούνιο του 2008 στο Λονδίνο, ότι το πρόβλημα των εν Κύπρω βρετανικών βάσεων «θα το λύσουν τα παιδιά και τα εγγόνια μας»...
Με επαναδιατύπωση της ίδιας προεδρικής των Κυπρίων βούλησης και προθυμίας, δημοσίως πλέον, στην πρωτεύουσα κιόλας των… Αμερικανο-Νατοϊκών ιμπεριαλιστών, 27 Σεπτεμβρίου 2010 στο «The Bookings Institution», Washington, D.C. των ΗΠΑ:
«Speaking with Gordon Brown, with whom I had very friendly relations. I told him that this [sovereign bases in Cyprus] is not the time to open so many fronts. So the problem of the bases, it’s a problem which is going to be solved by our children and grandchildren together, Greek Cypriots and Turkish Cypriots, being masters of their land in the Republic of Cyprus»… (THE BROOKINGS INSTITUTION, AN ADDRESS BY DEMETRIS CHRISTOFIAS, PRESIDENT OF THE REPUBLIC OF CYPRUS, Monday, September 27, 2010).
«ΧΑΡΑΥΓΗ». Καθημερινή εφημερίδα της «αριστερονομιζόμενης» ηγεσίας του ΑΚΕΛ από το έτος 1956. Στην έκδοσή της, αντιπροχθές, την Πέμπτη 3 Ιανουαρίου 2019, στην 3η σελίδα, αναφερόμενη στη συνέντευξη που έδωσε ο πρώην ΠτΔ και πρώην Γ.Γρ. του ΑΚΕΛ κ. Δημήτρης Χριστόφιας στην τ/κ εφημερίδα «Κκούπρους» έγραψε και τα εξής: «Ο Δ. Χριστόφιας απάντησε: Είπα στον κ. Αναστασιάδη ότι οι υδρογονάνθρακες είναι το δικό μας λουκούμι, το οποίο κρατάς στα χέρια σου […] Κάνε την Τουρκία να ανοίξει το στόμα της και να το πάρει το λουκούμι»…
ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ να σταχυολογηθούν πλήθος παρόμοια και παραπλήσια από δηλώσεις και πολλών άλλων, άλλων κομμάτων, πάρα πολλών, επί πάρα πολλά έτη και δεκαετίες, ων ουκ έστι αριθμός, με την ίδια περίπου «στάση ζωής» και αντίληψης, βούλησης και προθυμίας. Κάτι σαν προαιώνιο και διαχρονικό, κολλημένο στο DNA, σημαντικής εκάστοτε μερίδας της… ηγετοκρατίας, αλλά και του διακυμαινόμενου πλήθους των ακολούθων και ψηφοφόρων της. Προς επιβεβαίωση τής επί 26 ήδη αιώνες επαληθευόμενης, σοφότατης πρόβλεψης του Θουκυδίδη (Α-22) «κατά το ανθρώπινον τοιούτων και παραπλησίων έσεσθαι»…
Διαμέσου των αιώνων, στην εκάστοτε… συγκυρία:
- Πώς οι αρχαίοι Αμαθούσιοι, παραδείγματος χάριν, αποκεφάλισαν τον θυσιασθέντα αρχηγό της αντίστασης Ονήσιλο στην πεζομαχία της Σαλαμίνας ες γην εναλίαν Κύπρον κατά των Περσών κατακτητών το 499 προ Χριστού και κρέμασαν το κεφάλι του στην πύλη της Αμαθούντας, ενώ, κατόπιν, ο αδελφός του Ονήσιλου, ο Γόργος, γιος του Χέρση, εκστράτευσε με 150 κυπριακά πλοία συμμετέχοντας στον στόλο του Ξέρξη εισβολέα - κατακτητή, ο περσόδουλος, εναντίον της Ελλάδος και υπέστησαν, ευτυχώς, την πανωλεθρία στη Ναυμαχία της Σαλαμίνος (του Σαρωνικού μας) το 480π.Χ.;
ΚΑΠΩΣ έτσι, διαχρονικά. Κι εδώ και αλλού:
- Πώς προσέφεραν λουκούμι στο ανοικτό στόμα του Αδόλφου Χίτλερ, εκείνο το Σύμφωνο του Μονάχου, 30 Σεπτεμβρίου 1938 μαζί και την προσάρτηση της Σουδητίας της Τσεχοσλοβακίας στο Τρίτο Ράιχ, οι πρωθυπουργοί Τσάμπερλεϊν της Βρετανίας και Νταλαντιέ της Γαλλίας, έχοντας την ψευδαίσθηση Κατευνασμού του Ναζιστικού Θηρίου, πρωταίτια του παγκόσμιου μακελειού και ολοκαυτώματος, που προκλήθηκε από τον επόμενο χρόνο 1939 μέχρι και το 1945, ονόματι Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος; Κάπως έτσι…
ΔΙΟΤΙ, εξίσου πάντα κι εξίσου ανέκαθεν, δύο είναι οι πρωτεύουσας σημασίας επιλογές. Με αμέτρητες παραλλαγές. Με άπειρους στον αριθμό τρόπους και μεθοδεύσεις. Και μυριάδες επινοήσεις. Σοφίας ή αφροσύνης. Στρατηγικών ή αστρατήγητων μυαλών. Έγκαιρου, επίμονου σχεδιασμού ή απελπισίας:
- Είτε αντιστέκεσαι είτε υποτάσσεσαι:
- Αντίσταση ή Υποταγή.
- Με Νικηφόρα ή με Ηττημένα Μυαλά.
- Με έναν, όμως, κοινό παρονομαστή:
Τη ΔΥΝΑΜΗ. Την εθνική ισχύ.
- Την οποία, αν σου λείπει, πρώτιστο καθήκον σου είναι να την αποκτήσεις.
- Προκειμένου να μην υποταχθείς, με τις ψευδαισθήσεις «έντιμου [δήθεν] συμβιβασμού» και τις πλύσεις εγκεφάλων, στον διαιώνιο κανόνα ότι «οι ισχυροί πράττουν ό,τι τους επιτρέπει η δύναμή τους και οι ανίσχυροι υποχωρούν και υποτάσσονται όσο τους επιβάλλει η αδυναμία τους» (Θουκυδίδη Ε-89 Μηλίων Διάλογος).
ΤΟ 2019, από τον προσεχή Ιούλιο - Αύγουστο, μετριέται επακριβώς το 45ο έτος της συνεχιζόμενης τουρκικής κατοχής, της σκλαβωμένης από τον Αττίλα 1974 ελληνικής γης στα βόρεια εδάφη της Κύπρου: Κερύνεια, Μόρφου, Αμμόχωστος, Καρπασία, μισή Λευκωσία.
- Μέτρησε κανείς πόσα διαδοχικά, επιπρόσθετα «λουκούμια» έχουν προσφερθεί στο «ανοικτό στόμα» της Τουρκίας έκτοτε;
- Πόσα «λουκούμια», για την Τουρκία, συσσώρευσε, ματαίως άχρι τούδε, από το 1977, ο ούτω καλούμενος «έντιμος συμβιβασμός» στις ούτω καλούμενες «διακοινοτικές συνομιλίες» Μακαρίου, Κυπριανού, Βασιλείου, Κληρίδη, Τάσσου, Χριστόφια, Αναστασιάδη, της Κυπριακής Δημοκρατίας, με τους Ντενκτάς, Ταλάτ, Έρογλου, Ακιντζί, του κατοχικού ψευδοκράτους του Αττίλα Κατακτητή;
ΑΠΟ την άλλη: Μετρήσιμη είναι, στην ίδια 45ετία, και πόση ΔΥΝΑΜΗ φρόντισαν να σχεδιάσουν, να μεθοδεύσουν, να πληρώσουν, να εκπαιδεύσουν (εκπαιδευόμενοι) και ν’ αποκτήσουν οι αδύναμοι, που υποφέρουν από το 1974 την τουρκική κατοχή, τη συνεχιζόμενη τουρκική επιδρομή και τις προστιθέμενες τουρκικές απειλές;
ΟΛΑ βεβαίως είναι μετρήσιμα. Προπάντων το γεγονός ότι, στην ίδια διάρκεια των 45 χρόνων, ο μετρημένος και με τις ψήφους του την 24η Απριλίου 2004 σε Δημοψήφισμα λαός, δεν επέτρεψε, δεν άφησε, τους ανέκαθεν πρόθυμους να «προσφέρουν λουκούμι στο ανοικτό στόμα της Τουρκίας», να το πράξουν τελειωτικά και τελεσίδικα.
ΕΧΟΥΜΕ, λοιπόν, ακόμη καιρό ενάντια στα κάθε λουκούμια προς τους κάθε Αδόλφους Χίτλερ…
http://www.sigmalive.com/opinions/lazaros-mavros/2572/to-loukoumi-sto-anoikto-stoma-tou-xitler
Έργα, όχι Λόγια…
13.01.2019 17:22 Κώστας Ν. Χατζηκωστής
Ο Κώστας Ν. Χατζηκωστής είναι αρθρογράφος, συγγραφέας και εκδότης της εφημερίδας "Σημερινή". Είναι επίσης πρόεδρος του Συγκροτήματος “ΔΙ
Ο Κώστας Ν. Χατζηκωστής είναι αρθρογράφος, συγγραφέας και εκδότης της εφημερίδας "Σημερινή". Είναι επίσης πρόεδρος του Συγκροτήματος “ΔΙ
«Αν πρόκειται να βρούμε μια λύση και να πούμε ότι έχουμε επιτύχει λύση, η οποία λόγω των προνοιών της να καταρρεύσει την επoμένη, αυτό δεν θα το πράξω… Έχουν περάσει 45 χρόνια και πρέπει να διαπιστώσουμε πού είμαστε σήμερα, πού μπορεί να είμαστε αύριο, τι είναι τα χειρότερα με άλυτο το Κυπριακό, τι είναι τα καλύτερα με λύση του Κυπριακού, όχι όποια λύση, αλλά λύση που να διασφαλίζει ειρήνη και σταθερότητα… Είναι καιρός να σταματήσουμε να λέμε λόγια που περισσότερο είναι συνθήματα προς τους πρόσφυγες». Τα πιο πάνω τα είπε μόλις την προηγούμενη εβδομάδα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Και είναι, εξ αντικειμένου, ρεαλιστικά. Είναι ορθολογιστικές τοποθετήσεις. Μπορεί όμως να κάμει μια στοιχειώδη αυτοκριτική και να τα συγκρίνει με όσα έλεγε με το Αποστολικό Πάθος που εκδήλωνε στην υποστήριξη του Σχεδίου Ανάν; Μπορεί να ζητήσει να του παρουσιάσουν τις δηλώσεις στις οποίες προέβαινε τότε; ΤΩΡΑ (1) λέγει ότι η λύση πρέπει να είναι βιώσιμη και λειτουργική για να μην καταρρεύσει, (2) λέγει ότι πρέπει να δούμε πού βρισκόμαστε και πού πάμε … (έπρεπε να τα γνωρίζουμε αυτά πριν από δεκαετίες…), (3) πρέπει να σταματήσουμε να λέγουμε λόγια και συνθήματα. Ο ίδιος ο Πρόεδρος, όμως, δεν ξέρει ή δεν μας λέγει ΣΗΜΕΡΑ ποια είναι η βιώσιμη λύση του Κυπριακού. Δεν πείθει τους «φίλους» του, ότι ξέρει… Ο ίδιος ο Πρόεδρος δεν γνωρίζει «πού βρισκόμαστε και πού θα πάμε». Ο ίδιος ο Πρόεδρος υπήρξε πρωταθλητής συνθημάτων και παραπλανητικής ρητορικής. Απολογητικό λόγο πρέπει να εκφέρει, όχι λόγο υψαυχενικό αφ' υψηλού θώκου… Έστω ότι δεν απολογείται αλλά κατανοεί, πλέον, ο Πρόεδρος, ότι πρέπει να αλλάξει πολιτική και στρατηγική κατεύθυνση. Έστω ότι θέλει πραγματικά να μάθει πού βρισκόμαστε και πού μας παίρνει. Έστω ότι αποφάσισε να τερματίσει τα συνθήματα και τις αφόρητες, πλέον, καταστροφικές ρητορικές. Έστω ότι αποφάσισε να λυτρωθεί από «λόγια και συνθήματα» και να αναζητήσει λύση βιώσιμη και λειτουργική στο Κυπριακό. Έστω ότι συμβαίνουν (που δεν φαίνεται να συμβαίνουν) τα πιο πάνω. Τι έπρεπε να πράττει; Έπρεπε να ξέρει, πλέον, τι λέγει και τι ακριβώς θέλει. Έπρεπε να σχεδιάσει τη νέα Κατεύθυνση. Να οργανώσει τη νέα Πορεία. Να γνωρίζει και να μεταδίδει τι ακριβώς θα επιδιώξει, με τι όπλα θα επιτύχει σ’ αυτήν τη νέα Κατεύθυνση. Ουδέν τούτων πράττει. Αποπειράται να πείσει τον εαυτό του, ίσως, ότι έγινε πιο έμπειρος και πιο σοφός και, συνεπώς, πιο ρεαλιστής. Αυτό, αν συμβαίνει, δεν είναι δυσοίωνη, είναι θετική εξέλιξη. Αλλ’ η απόπειρά του είναι πραγματική; Είναι «συνθήματα και λόγια» αμηχανίας; Είναι πράγματι λόγια βούλησης και απόφασης νέας πορείας; Είναι απλά λόγια μοιραίων αδιεξόδων; Ο Κυπριακός πράγματι Ελληνισμός έχει καταστραφεί στα χέρια και στις αποφάσεις των δικών του ηγετών. Όχι των Τρίτων… Όχι των Ξένων… Ο Πρόεδρος οφείλει συγκεκριμένες απαντήσεις στα πιο πάνω ερωτήματα. Ο Λαός πρέπει να ξέρει… Και αν ξέρει, κι αν είναι νέος δρόμος, νέα εποχή, πραγματική νέα ελπίδα, θα τον ακολουθήσει. Όταν για 45 χρόνια ο δρόμος που ακολουθήθηκε έφερε μόνο τετελεσμένα εις βάρος μας και αξεπέραστα αδιέξοδα, είναι πλέον υποχρεωμένος ο Πρόεδρος να μην αυταπατάται. Να μην παραπλανά τον Λαό ότι δήθεν με νέες Συνομιλίες στον ίδιο δρόμο θα υπάρξει καλύτερη μοίρα. Πρέπει να αποδείξει στον Λαό ότι γνωρίζει τι θέλει και πώς θα το επιδιώξει με επιτυχία. Πρέπει, όμως, ταυτοχρόνως να διερευνήσει τον Τούρκο Κατακτητή πώς αντιδρά στο νέο Σχέδιό του (όταν τελικά υπάρξει!). Αν το κλειδί λύσεως του Κυπριακού είναι η Τουρκία, τότε ο νέος δρόμος πρέπει να είναι θετικά συζητήσιμος από την Άγκυρα. Και νέος δρόμος, νέα κατεύθυνση, σημαίνει και απ' ευθείας Συνομιλίες με τον Κατακτητή μας.
Μα, δεν το ξέρετε, ο λύκος δεν τρώει γλυκά…
Του ΦΟΙΒΟΥ ΝΙΚΟΛΑΙΔΗ
Διαβάζοντας τα λεχθέντα στη συνέντευξη, του πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας, Δημήτρη Χριστόφια, στην εφημερίδα «Kibris», διερωτάται κάποιος πόσο βοηθούν την υπόθεσή μας για απαλλαγή της τουρκικής κατοχής.
Ξεκινώντας με τα προσφιλή πυρά κατά του αγώνα της ΕΟΚΑ–χωρίς οποιαδήποτε καταδίκη του αποικιοκρατικού βρετανικού καθεστώτος–προχώρησε στον ιμπεριαλισμό, με ρητορική της δεκαετίας του ’60 καταλήγοντας στον αγωγό μέσω Τουρκίας, απαντώντας ως εξής:
- «Είπα στον κ. Αναστασιάδη ότι οι υδρογονάνθρακες είναι το δικό μας λουκούμι, το οποίο κρατάς στα χέρια σου. Αυτό που πρέπει να κάνεις, κάνε την Τουρκία να ανοίξει το στόμα της και να πάρει το λουκούμι. Διαφορετικά εάν δεν λυθεί το Κυπριακό, θα περιμένει κακή μοίρα τους Ελληνοκύπριους και τους Τουρκοκύπριους».
Πιο γλαφυρή υπόδειξη δεν θα μπορούσε να γίνει! Λουκούμι στο στόμα του λύκου, διαφορετικά, κακή μοίρα στην Κύπρο. Μόνο που ο λύκος δεν τρώει γλυκά, αλλά μόνο σαρκία! Οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν ότι η γλώσσα μεταξύ άλλων αποκαλύπτει τον εσωτερικό κόσμο και το ήθος του ανθρώπου. Αποκαλύπτει όμως και το γνωστικό περιεχόμενο, τη γλωσσική επάρκεια, αλλά και το γενικότερο επίπεδο των ομιλούντων.
Φυσικά δεν αναμένεται από έναν που εκπαιδεύτηκε στο κουρπέτι της σοβιετικής προπαγάνδας περί κομμουνισμού και άλλων ιδεοληψιών να χειρίζεται καλά την ελληνική γλώσσα… των «ξιπετσισμένων κουρκουτάδων», όπως αποκάλεσε κάποτε την Ελλάδα, με υστερόβουλο στόχο την απαξίωσή της ως στήριγμα της Κύπρου.
Ολόκληρη η συνέντευξη βρίθει ανακριβών ιστορικών αναφορών και ξεπερασμένων δογματικών συνθημάτων. Πριν όμως βάλουμε στο στόμα του λύκου ακόμη ένα λίζο, καλό θα ήταν να απαντηθούν από την Τουρκία μερικά ερωτήματα καίριας σημασίας:
– Αναγνωρίζεται τουρκοκυπριακή ταυτότητα;
– Είναι αποδεχτή μια λύση που να έχει προοπτική συνεργασίας μεταξύ Ε/Κ και Τ/Κ;
– Εγκαταλείφθηκε η επιδίωξη του ρόλου ως κυρίαρχου κηδεμόνα της Κύπρου;
– Είναι αποδεκτό ένα φυσιολογικό κανονικό κράτος για την Κύπρο;
Όταν απαντηθούν αυτά τα ερωτήματα, τότε μπορεί να γίνει μια σοβαρή εκτίμηση της κατάστασης, χωρίς φαντασιώσεις, γιατί σίγουρα ούτε με «κοκκό», ούτε με καφέ με φίλους Τ/Κ αλλάζει στάση η Τουρκία. Η κοιλιά από την οποία βγήκε το τέρας είναι πάντα γόνιμη και το στόμα του τέρατος που γέννησε ποτέ δεν χορταίνει… Αυτή η ανιστόρητη και αμελέτητη πλειοδοσία προσφορών προς την Τουρκία, εκτός από γραφική, στο τέλος, καταντά μονομερώς ετεροβαρής.
Παρά τη χρεοκοπία και την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού», ο τέως Πρόεδρος εξακολουθεί να πιστεύει στον Μαρξισμό, ανεξάρτητα εάν αυτός υπήρξε μια μεγάλη φαντασίωση, όπως καταμαρτυρούν άνθρωποι που τον βίωσαν και όχι απλώς τον μελέτησαν…
Ο τέως Πρόεδρος Χριστόφιας πιστεύει ότι: «Η Ανθρωπότητα περνά μία επίπονη εγκυμοσύνη. Δεν ξέρω πόσα χρόνια θα κρατήσει αυτή η εγκυμοσύνη, αλλά στο τέλος θα έχουμε γέννα. Και το παιδί που θα γεννηθεί θα είναι ένα υγιέστατο παιδάκι συνώνυμο με τον σοσιαλισμό».
Καλά γεννητούρια λοιπόν, φτάνει να μην είναι «παιδί του σωλήνα» και το νέο κυπριακό Κράτος, που θα εξαρτάται από τον τουρκικό αναπνευστήρα, αλλά ένα υγιέστατο παιδάκι συνώνυμο με την ομοσπονδία!
Όλα τα εγκλήματα του «υπαρκτού σοσιαλισμού» είχαν γίνει στο όνομα του ανθρωπισμού! Όλη η κτηνωδία, ο σκοταδισμός, ο αυταρχισμός, η βία και η τρομοκρατία στο όνομα των ατομικών δικαιωμάτων! Κάτι ανάλογο που προωθεί συστηματικά και μεθοδευμένα η Τουρκία σε βάρος Ε/Κ και Τ/Κ επικαλούμενη σωρεία γελοίων ισχυρισμών, που αντί να αντιτάσσονται επιχειρήματα, υιοθετείται ασμένως η τουρκική εκδοχή, δίνοντάς της άλλοθι.
Φαίνεται ότι εκτός από την «Αποσιωπηθείσα Ιστορία» (τίτλος βιβλίου του τέως προέδρου), θα πρέπει να γραφτεί και η «Αποσιωπηθείσα πραγματικότητα» της εισβολής, της κατοχής, της καταπίεσης, των κουβαλητών, της τρομοκρατίας και των αντιδημοκρατικών πρακτικών του καθεστώτος της Τουρκίας σε βάρος Ε/Κ και Τ/Κ, που για χάριν δήθεν του καλού κλίματος τα καταπίνουμε συνέχεια αμάσητα.
Να μην γίνει της Βοσνίας και του Λιβάνου: Τα καμένα, στην κυριολεξία, μοντέλα σε πρώτη ζήτηση για Κύπρο
Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ
Μπορεί η Κύπρος να μετατραπεί σε Βοσνία ή Λίβανο; Είναι πολύ πιθανόν. Οι ρυθμίσεις που συζητούνται, με βάση την… έξυπνη τακτική της Λευκωσίας διαχρονικά, οδηγούν στη μέγιστη στρέβλωση της πραγματικότητας: Αντί της άρσης των κατοχικών δεδομένων συζητούνται πρωτίστως συνταγματικές ρυθμίσεις. Και δεν είναι μόνο αυτό. Ποιες ρυθμίσεις συζητούν;
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, σε μια από τις συνεντεύξεις που έδωσε την τελευταία περίοδο, ανέφερε πως «έχουμε παραδείγματα, Βοσνία και Λίβανος, όπου επιβλήθηκαν λύσεις οι οποίες στο τέλος έδωσαν δυσλειτουργικά καθεστώτα. Ο Λίβανος είναι εδώ και έξι μήνες χωρίς Κυβέρνηση, η Βοσνία με τριβές και ακυβερνησία. Δεν μπορείς να υιοθετείς ανάλογα μοντέλα. Να προσπαθείς να εξεύρεις νέα μοντέλα που ανά το παγκόσμιο δεν υπάρχει ούτε ένα παράδειγμα». ( ΣΙΓΜΑ).
Όταν τα πιο πάνω τα διατυπώνει ο Νίκος Αναστασιάδης, γνήσιος εκφραστής της γνωστής φιλοσοφίας της (αδιέξοδης) πεπατημένης στο Κυπριακό, έχουν περισσότερη σημασία, παρά όταν γράφονται και λέγονται από διαφωνούντες με αυτή την πολιτική. Αυτό που είπε ο Πρόεδρος είναι ότι η τουρκική πλευρά επιδιώκει αυτό το μοντέλο αλλά και πως στην ατζέντα βρίσκονται στοιχεία αυτού. Αυτό το μοντέλο είναι αυτό που διά της παγκόσμιας πατέντας της Διζωνικής συζητείται εδώ και δεκαετίες και που αποτελεί σημαία των οπαδών των ψευδαισθήσεων, του κατευνασμού.
Μια χώρα μπορεί να λειτουργήσει -τρόπος του λέγειν- με αυτά τα δεδομένα, του βοσνιακού μοντέλου μόνο ως προτεκτοράτο, στην προκειμένη περίπτωση της Τουρκίας. Θα έχει μια ασαφή κρατική υπόσταση, περίπλοκους θεσμούς, που θα είναι σχεδιασμένοι σε εθνοτική βάση. Το κυπριακό μοντέλο τροφοδότησε το βοσνιακό και τώρα γίνεται το ανάποδο. Το βοσνιακό, το οποίο «εφαρμόσθηκε», αποτελεί «μεταφερόμενο» πρότυπο για την Κύπρο, Το ίδιο ίσχυσε πολύ παλαιότερα με τον Λίβανο.
Με βάση τα όσα συζητούνται εδώ και δεκαετίες, εσωτερικά η Κύπρος θα καταστεί ένα δυσλειτουργικό μόρφωμα με δυο κρατίδια, δυο Κυβερνήσεις, τέσσερα Κοινοβούλια και πρωτίστως με ένα σύστημα λήψης αποφάσεων που θα παραλύει τη χώρα. Η λεγόμενη θετική ψήφος αποτελεί την καλύτερη συνταγή για διάλυση. Γι’ αυτό επιμένει η τουρκική πλευρά, η οποία επικαλείται την πολιτική ισότητα καθώς και προηγούμενες υποχωρήσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς. Την ίδια ώρα, με βάση και διαχρονικούς σχεδιασμούς της Τουρκίας αλλά και της Βρετανίας, η Κύπρος θα βρίσκεται εν πολλοίς σε ένα σύστημα στρατηγικής υποτέλειας. Αυτό που επιδιώκει η Άγκυρα είναι τη φινλανδοποίηση της Ελλάδος και της Κύπρου. Κοντολογίς, να αποκτήσει συγκεκαλυμμένο έλεγχο διά των εξαρτήσεων που θα δημιουργήσει. Στην Κύπρο, μέσα από μια λύση στη βάση των συζητήσεων που διεξάγονται, τύπου Ανάν και διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, η πορεία φινλανδοποίησης φαντάζει μονόδρομος.
Ταυτόχρονα -και στην παρούσα φάση παράλληλα- ο άξονας που διαμορφώνει στην περιοχή η Ουάσινγκτον θα συνιστά μιας μικρής εμβέλειας συμμαχία, που θα είναι και εντός και εκτός ΝΑΤΟ. Η συμμετοχή των ΗΠΑ σε ένα από τα τριμερή σχήματα, έστω και για ειδικά θέματα, δείχνει τις προθέσεις της Ουάσινγκτον. Η παρουσία δε του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών, Μάικ Πομπέο, στην επόμενη τριμερή με Ισραήλ, που θα φιλοξενηθεί στην Κρήτη, ενδεχομένως τον Φεβρουάριο, δείχνει την αναβαθμισμένη συμμετοχή των ΗΠΑ σε αυτές τις συνεργασίες. Το ζητούμενο δεν είναι η Ελλάδα και η Κύπρος να διαδραματίζουν κομβικό ρόλο για να κερδίζουν άλλοι, τρίτοι, να αξιοποιούν τη στρατηγική τους σημασία, αλλά να έχουν και ρόλο και λόγο. Και κέρδος.
Βρισκόμαστε σε ένα κομβικό σημείο. Και για το Κυπριακό και για τα ενεργειακά. Όλα συνδέονται και είναι σημαντικό και το κράτος να μην είναι προτεκτοράτο και στρατηγικά να μην είναι υποτελές. Ευκαιρίες υπάρχουν, χρειάζονται πρωτοβουλίες και αξιοποίηση των διαφορετικών συμφερόντων, προς όφελος Αθήνας και Λευκωσίας.
- Όταν ξέπεσε το «Ελληνικό Λόμπι», το οποίο όντως είχε στιγμές δόξας στο παρελθόν, ζήτησε απ’ όλους τους ηγέτες (με και χωρίς εισαγωγικά) να σταματήσουν να ασχολούνται με τα μαγαζάκια τους και να στήσουν μία νέα δυνατή οργάνωση, στο πρότυπο των εβραϊκών, για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα της Ελλάδας και της Κύπρου. Συνάντησε τοίχο και πρώτη απ’ όλους βρέθηκε απέναντί του η Εκκλησία της Αμερικής που δεν θέλησε να συνεργαστεί, διότι πάντα οι παπάδες φοβούνται τον Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος -όπως λένε- θα εκδικηθεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο.
- «Η Τουρκία είναι αναξιόπιστος σύμμαχος: Πείτε όχι στην αγορά των μαχητικών F-35 στην Τουρκία».
- «Απειλεί να επιτεθεί στα στρατεύματα των ΗΠΑ στη Συρία. Εισβάλλει στον ελληνικό εναέριο χώρο χιλιάδες φορές τον χρόνο, καταλαμβάνει παράνομα την Κύπρο (μέλος της ΕΕ), χρησιμοποιεί πολεμικά πλοία για να εκφοβίσει αμερικανικές και ευρωπαϊκές εταιρείες στην αποκλειστική οικονομική ζώνη της Κύπρου, φυλακίζει περισσότερους δημοσιογράφους από οποιαδήποτε άλλη χώρα, προσβάλλει τον Αμερικανό πρεσβευτή και συλλαμβάνει διπλωματικό προσωπικό των ΗΠΑ. Αρνείται τις γενοκτονίες των Αρμενίων, των Ελλήνων και των Ασσυρίων, αποκλείει την Κύπρο και την Αρμενία, βομβαρδίζει τους Κούρδους ενώ πολεμούν το ISIS, αγοράζει ρωσικά συστήματα αντιπυραυλικής άμυνας και επιτίθεται σε ειρηνικούς Αμερικανούς διαδηλωτές στο έδαφος των ΗΠΑ».
Η Ομογένεια έχασε έναν πολύτιμο άνθρωπο: Ο Νίκος Μούγιαρης ήταν ένας μοναδικός άνθρωπος, με αγάπη περισσή για την Πατρίδα και τον συνάνθρωπο
Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ
Μερικοί άνθρωποι μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Πραγματικά. Αφήνουν ισχυρό το αποτύπωμά τους. Και ναι, στην περίπτωση που θα σας αφηγηθώ, ένα χελιδόνι μπορεί να φέρει και την Άνοιξη.
Όπως είναι γνωστό από τις ειδήσεις, η Ομογένεια αλλά και ολόκληρος ο Ελληνισμός έχασαν έναν πολύτιμο άνθρωπο, έναν υποστηρικτή και συμπαραστάτη, σε όλα τα επίπεδα. Είτε επρόκειτο για τα εθνικά θέματα είτε επρόκειτο για οτιδήποτε άλλο (ιατρικά, πολιτιστικά, φιλανθρωπικά κ.λπ.). Ήταν ένας μοναδικός άνθρωπος, με αγάπη περισσή για την Πατρίδα και τον συνάνθρωπο.
Έχουν γραφτεί πολλά -και όλα σωστά- για τον Νίκο Μούγιαρη και δεν προτίθεμαι να προσθέσω περισσότερους ύμνους, διότι -εκεί που είναι και ξεκουράζεται από την απίστευτη ταλαιπωρία του τελευταίου έτους- θα… θυμώσει. Δεν έχω δει άλλον άνθρωπο να απεχθάνεται τόσο πολύ τους ύμνους και τα μασκαραλίκια που τους συνοδεύουν. Διότι τον χαρακτήριζε η απλότητα και θεωρούσε ότι ο Θεός τού πρόσφερε πάρα πολλά και ότι έπρεπε και αυτός με τη σειρά του να προσφέρει στους συνανθρώπους του.
Διαβάστε, όμως, την ιστορία που θα σας αφηγηθώ, για να καταλάβετε και τον τρόπο της σκέψης του: ότι το να υπηρετεί κανείς την Πατρίδα και το συμφέρον των λαών είναι υπέρτατο αγαθό.
Οπότε, άρχισε να καλλιεργεί την ιδέα για τη δημιουργία μίας ομογενειακής οργάνωσης, που θα ασχολείται επαγγελματικά με την προώθηση των εθνικών θεμάτων της Ελλάδας και της Κύπρου και σ’ αυτά συμπεριέλαβε και το Φανάρι. Μίλησε με μερικούς από εμάς, που εμπιστευόταν, και τον ενθαρρύναμε για το μεγάλο εγχείρημα, αν και δεν χρειαζόταν ενθάρρυνση όταν έπαιρνε τις αποφάσεις του. Δημιουργήθηκε έτσι η οργάνωση Hellenic Leaders, που είναι πασίγνωστη στην Αμερική ως HALC. Η οργάνωση έχει αλλάξει τα δεδομένα στην Ουάσιγνκτον, διότι αποτελεί το καινούργιο. Επέλεξε τους καλύτερους συνεργάτες οι οποίοι κατάφεραν να κινητοποιήσουν την Ελληνοαμερικανική Νεολαία, η οποία είναι πατριωτική, όχι εθνικιστική. Ο Νίκος ο Μούγιαρης μισούσε τον εθνικισμό, και όταν εδώ και πολλά χρόνια πλακώθηκα με τους ναζί της Χρυσής Αυγής, γελώντας μου είπε ότι οι ύβρεις τους ήταν παράσημα.
Όταν τα πράγματα ζόρισαν με την πώληση των αμερικανικών μαχητικών F-35 στην Τουρκία, ο Νίκος έδωσε εντολή ότι «πρέπει να κάνουμε κάτι τέλος πάντων, δεν μπορούμε να μην αντιδράσουμε». Σχηματίστηκε μία «ομάδα κρούσης» με επικεφαλής τον Έντι Ζεμενίδη και σπάσαμε τα κεφάλια μας να βρούμε μία απάντηση στη λαίλαπα που θεωρούσαμε ότι θα κτυπήσει την Ελλάδα και την Κύπρο με αυτή την αγορά των F-35, του πλέον «δολοφονικού» όπλου της Αμερικής. Το μυστικό ήταν η σύνδεσή τους με την αγορά των ρωσικών S-400. Ο Ζεμενίδης έκανε τις σχετικές συνεννοήσεις στην Ουάσινγκτον, πάντα σε συνεργασία με τον Νίκο, και είδε ότι το έδαφος ήταν πρόσφορο και η ιδέα της σύνδεσης της αγοράς των δύο πολεμικών όπλων θα μπορούσε να γίνει νόμος και να εκτροχιάσει εντελώς τους Τούρκους.
Αποφασίστηκε, λοιπόν, να κατασκευαστεί μία πολύ έξυπνη διαφήμιση, την οποία θέλαμε να δημοσιεύσουμε στην εφημερίδα New York Times. Η διαφήμιση ήταν καταπληκτική και στην εμφάνιση και η δημοσίευση της φωτογραφίας του κατάμαυρου F-35 σόκαρε τους αναγνώστες της αμερικανικής εφημερίδας. Οι πολιτικοί στην Ουάσινγκτον έδωσαν αμέσως σημασία και τα μηνύματα που έπαιρνε το HALC ήταν πολύ ενθαρρυντικά, για τη διασύνδεση των ρωσικών S-400 με τα αμερικανικά F-35.
Το μήνυμα ήταν το εξής:
Και συνέχιζε:
Αλλά η ιστορία μας δεν τελειώνει εδώ. Για να διαφημιστεί κανείς στην εφημερίδα New York Times, χρειάζεται λεφτά… Πολλά λεφτά. Όταν πληροφορηθήκαμε το νούμερο, κοιταχθήκαμε ως αυτούς που λένε «καλά πήγαμε μέχρι τώρα, αλλά μήπως να αφήσουμε τη δημοσίευση για αργότερα»; Όπως πάντα ενημερώσαμε τον Νίκο. Η εντολή του ήταν να δημοσιευθεί η διαφήμιση την επόμενη μέρα. Έχετε μέχρι ένα εκατομμύριο δολάρια, μας είπε. Χωρίς να του το πούμε, ξεκινήσαμε τις διαδικασίες μέσω φίλων που έχουν διασυνδέσεις στην αμερικανική εφημερίδα για να μας ρίξουν λίγο την τιμή. Τα καταφέραμε. Όταν του το είπαμε, μας απάντησε «με τα λεφτά που γλυτώσαμε, να δημοσιεύσετε και άλλες διαφημίσεις»…
Η δημοσίευση, όπως έγραψα παραπάνω, προκάλεσε μεγάλη κινητικότητα και κινητοποίηση. Οι ακτιβιστές του HALC έφεραν το θέμα στο Κογκρέσο και έκαναν και κάτι άλλο. Το συνέδεσαν με τη φυλάκιση του πάστορα Μπράνσον. Το ένα θέμα έδενε με το άλλο. Τα υπόλοιπα είναι… ιστορία, που λένε και οι Αμερικανοί. Αλλά η αλήθεια για εκείνη τη διαφήμιση είναι αυτή που μόλις σας περιέγραψα.
Ο Νίκος ο Μούγιαρης έφυγε δυστυχώς νωρίς και ενώ ήταν έτοιμος να ξοδεύσει πολλά εκατομμύρια για την Ομογένεια, την Ελλάδα και την Κύπρο. Στον Φίλιπ τον Κρίστοφερ έλεγε ότι του αρκεί και ένα εικοσάρικο στην τσέπη και σε μένα είπε «μα πόσα χρειάζεται η οικογένειά μου για να ζήσει; Ένα εκατομμύριο; Δύο; Δέκα; Όλα τα υπόλοιπα πρέπει να ξοδευτούν για την Πατρίδα».
Όταν τον κτύπησε η ασθένεια, ήταν στην καλύτερή του στιγμή. Όλα του πήγαιναν εξαιρετικά μετά τις τραγωδίες που έζησε και άντεξε χάνοντας τα αδέλφια του και τον μονάκριβο του γιο Αλέξη. Έμοιαζε αυτό το παιδί σαν «Έλληνας θεός». Ήταν εντυπωσιακή η ομορφιά του. Η απώλειά του συγκλόνισε τον Νίκο, όπως κάθε πατέρα, αλλά έπρεπε να αντέξει για την οικογένειά του. Τον κτύπησε η ασθένεια στο απόγειο μίας μεγάλης καριέρας. Έφυγε από την Αθηένου με τα ρούχα που φορούσε και έφτασε να είναι ένας από τους πιο πλούσιους ανθρώπους. Δεν αγάπησε το χρήμα. Γι’ αυτό έδινε σε όποιον του ζητούσε.
Το κενό είναι δύσκολο να καλυφθεί, διότι η συντριπτική πλειοψηφία των πλουσίων ομογενών νομίζουν ότι θα πάρουν τα εκατομμύριά τους στον τάφο. Δεν καταλαβαίνουν ότι εκεί οι πλούσιοι είναι το ίδιο με τους φτωχούς…
Προσωπικά έχασα τον πιο πολύτιμο φίλο και σύμβουλο…
Το ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ σήμερα είναι πάρα πολύ λιτό: Αιωνία η Μνήμη ενός Μεγάλου ‘Ελληνα με καταγωγή από την Αθηένου της Κύπρου, ο οποίος πάνω απ’ όλα ήταν ΑΝΘΡΩΠΟΣ…
Φόρμουλα για ντε φάκτο συνομοσπονδία: Η Άγκυρα προτάσσει τη συνεργασία των «δυο οντοτήτων» και χωρίς λύση
apopseisfeatured, Κυπριακή Δημοκρατία, Τσαβούσογλου, Έρογλου, Γουές Μίτσελ, Νίκος Χριστοδουλίδης, συνομοσπονδίας, ΟΥΝΦΙΚΥΠ.
Η παράνομη ΄"σημαία" του κατοχικού καθεστώτος στον Πενταδάκτυλο. Αυτό το απαράδεκτο θέαμα βλέπουν κάθε βράδι οι Ελληνοκύπριοι που διαμένουν στη Λευκωσία. Φωτογραφία Yannis Kolesidis for The New York Times, ANA-MPAΤου ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ
Στη λογική για επιβολή ντε φάκτο μιας συνομοσπονδίας στην Κύπρο κινείται η τουρκική πλευρά. Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, στην Άγκυρα, μεταφέροντας εν πολλοίς τις εξελίξεις στο Κυπριακό το ερχόμενο καλοκαίρι ή και αργότερα, προτάσσουν ως επιλογή τη συνεργασία των δύο οντοτήτων χωρίς συμφωνία. Σε αυτό εντάσσουν το κρίσιμο ζήτημα του φυσικού αερίου, για το οποίο υπάρχει επεξεργασμένη φόρμουλα, στην οποία γίνεται λόγος σε επαφές που έχουν Τούρκοι αξιωματούχοι.
Η επιλογή της πλάι-πλάι διαβίωσης, που νομιμοποιεί το κατοχικό στάτους κβο, δεν είναι τωρινό, αλλά από τον καιρό του πάλαι ποτέ κατοχικού ηγέτη, Ραούφ Ντενκτάς. Τώρα, όμως, προωθείται τούτο με βάση και τα νέα δεδομένα που θεωρούν ότι διαμορφώνονται στο νησί και στην περιοχή.
Το μοντέλο που προωθεί το καθεστώς Ερντογάν στοχεύει ουσιαστικά στην «ομαλοποίηση» της κατάστασης χωρίς να διαφοροποιείται η «σημερινή πραγματικότητα της κατοχής». Τόσο ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, όσο και ο εγκάθετος της Άγκυρας στα κατεχόμενα, Κουντρέτ Οζερσάι, εξηγούν τη «νέα προσέγγιση» στις επαφές που πραγματοποιούν.
Πρώτο, σε ό,τι αφορά το φυσικό αέριο η βάση της πρότασής τους στηρίζεται σε παλαιότερη, που κατέθεσε στις 24 Σεπτεμβρίου 2011 ο τότε κατοχικός ηγέτης Ντέρβις Έρογλου, για συνδιαχείριση ή διαμοιρασμό του φυσικού αερίου. Εκείνη η πρόταση προέβλεπε τη δημιουργία τεχνικής επιτροπής για τους υδρογονάνθρακες, εντάσσοντας το θέμα στα πλαίσια του διακοινοτικού διαλόγου. Κοντολογίς, διαχείριση των υδρογονανθράκων πριν από τη λύση. Ή καλύτερα, είτε λυθεί είτε όχι το Κυπριακό, που έρχεται σε δεύτερη μοίρα, το θέμα του φυσικού αερίου να συζητηθεί και να τύχει από κοινού διαχείρισης.
Είναι ξεκάθαρο ότι αυτή η φόρμουλα, αέριο χωρίς λύση, ευνοείται από την τουρκική πλευρά. Να υπάρξει, δηλαδή, ρύθμιση, συνεργασίας για το θέμα μεταξύ της κυπριακής κυβέρνησης και του ψευδοκράτους (αναγνώριση μέσω των υδρογονανθράκων).
Ο Τσαβούσογλου κάνει ένα ακόμη βήμα για να διασκεδάσει, δήθεν, τις ανησυχίες των Ελληνοκυπρίων για το ενδεχόμενο αναγνώρισης του ψευδοκράτους μέσω της συνεργασίας αυτής. Παραπέμπει σε μια φόρμουλα-διέξοδο, σύμφωνα με την οποία οι όποιες διεργασίες συνεργασίας υπάρξουν, αυτές να γίνουν είτε διά της Ευρωπαϊκής Ένωσης είτε διά των εταιρειών. Να μην έχουν ρόλο τα κράτη! Ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου συνδέει τη συνεργασία αυτή με τη διαχρονική πρόταση, όπως το αέριο περάσει με αγωγό μέσω Τουρκίας. Επιλογή, την οποία δεν φαίνεται να συζητούν πλέον οι υπόλοιποι παίκτες.
Ο Κουντρέτ Οζερσάι από την πλευρά του, εναρμονισμένος πλήρως με τις τουρκικές επιδιώξεις και στοχεύσεις, επιμένει στη συνδιαχείριση από τώρα του φυσικού αερίου αφήνοντας να εννοηθεί πως οι εταιρείες στην κρίσιμη στιγμή, την ώρα της εξόρυξης, «θα αναγκάσουν τους Ελληνοκύπριους να μιλήσουν με τους Τουρκοκύπριους». Πώς θα γίνει τούτο και γιατί, μόνο ο ίδιος το ξέρει εκτός κι εάν έχει επαφές με τις εταιρείες, οι οποίες ειρήσθω εν παρόδω, διατηρούν κανάλια επικοινωνίας με την Άγκυρα.
Δεύτερο, σε ό,τι αφορά συνεργασία επί του εδάφους, η τουρκική πλευρά προτάσσει διάφορα ζητήματα. Ένα ζήτημα είναι αυτό της ΟΥΝΦΙΚΥΠ. Ο Κουντρέτ Οζερσάι κατά τις επαφές του στη Νέα Υόρκη έχει αναφέρει πως δεν χρειάζεται μετά από τόσα χρόνια (από το 1964) η παρουσία της Ειρηνευτικής Δύναμης, σημειώνοντας πως τα προβλήματα που προκύπτουν -για παράδειγμα στη νεκρή ζώνη- μπορούν να τα επιλύουν οι δύο πλευρές. Και όταν αναφέρεται στην προκειμένη περίπτωση σε «δύο πλευρές» δεν εννοεί την Κυπριακή Δημοκρατία και τον τουρκικό στρατό κατοχής, αλλά τις «δύο οντότητες».
Παράλληλα, από τουρκικής πλευράς γίνεται λόγος για ανταλλαγή πληροφοριών για το έγκλημα, παράδοση εγκληματιών από τη μια πλευρά στην άλλη. Στην παρούσα φάση, υπάρχουν περιπτώσεις για τις οποίες ασκείται πίεση από τους Τούρκους να παραδώσει η Κυπριακή Δημοκρατία εγκληματικό στοιχείο, που έχει συλληφθεί στις ελεύθερες περιοχές. Πού να παραδοθεί όμως; Στο παράνομο καθεστώς; Επίσης, αναφέρονται στο θέμα της κινητής τηλεφωνίας, του ηλεκτρικού ρεύματος, ζητήματα που συζητήθηκαν στο παρελθόν στα πλαίσια των μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης αλλά δεν προχώρησαν καθώς η τουρκική πλευρά επιδίωκε μέσω αυτών να εξασφαλίσει πλεονεκτήματα στα πλαίσια των προσπαθειών της για αναβάθμιση του ψευδοκράτους.
Είναι προφανές πως ο στόχος της τουρκικής πλευράς είναι πρωτίστως να βάλει χέρι στο φυσικό αέριο. Η επιχειρηματολογία της ότι «δεν μπορούν να μείνουν έξω από τον διαμοιρασμό οι Τουρκοκύπριοι, επειδή δεν λύθηκε το Κυπριακό», κερδίζει έδαφος στους «συνήθεις υπόπτους», οι οποίοι και το επαναλαμβάνουν και οι ίδιοι στη συνέχεια. Για την Άγκυρα το θέμα είναι υψίστης προτεραιότητας και κινείται, μερικές φορές με ακραίες ενέργειες, για να περιληφθεί στους σχεδιασμούς, με ετσιθελικό τρόπο και έχοντας το «πάνω χέρι».
Την ίδια ώρα, επί του εδάφους, εκείνο που επιδιώκουν οι Τούρκοι είναι να διαμορφώσουν το τοπίο για να λειτουργούν «σε συνθήκες ομαλότητας», δύο συνιστώντα κρατίδια. Είναι προφανές από τις κινήσεις και τους σχεδιασμούς αυτούς πως δεν αποτελεί -ούτε και αποτελούσε βέβαια ποτέ- προτεραιότητα για την Άγκυρα η λύση του Κυπριακού, αλλά ο στρατηγικός έλεγχος και η υποταγή του νησιού.
ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥΔΟΥΛΙΔΗ-ΜΙΤΣΕΛ
Μακρά τηλεφωνική επικοινωνία είχαν το απόγευμα της περασμένης Πέμπτης, ο υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Χριστοδουλίδης και ο Υφυπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, αρμόδιος για Ευρωπαϊκές Υποθέσεις, Γουές Μίτσελ. Η τηλεφωνική επικοινωνία έγινε με πρωτοβουλία του Κύπριου αξιωματούχου. Ο Νίκος Χριστοδουλίδης έθεσε και το θέμα της ΟΥΝΦΙΚΥΠ ενόψει της συζήτησης της ανανέωσης της θητείας της Δύναμης από το Συμβούλιο Ασφαλείας τις προσεχείς ημέρες.
O ΥΠΕΞ είχε τηλεφωνική επικοινωνία και με άλλα υπουργεία Εξωτερικών μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας, για το ίδιο θέμα.
? Σημειώνεται συναφώς ότι ενδεχομένως τον Φεβρουάριο να πραγματοποιηθεί τριμερής συνάντηση Ελλάδος, Κύπρου, Ισραήλ, στην Κρήτη και σε αυτή θα συμμετάσχει και ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάικ Πομπέο. Η πρώτη αμερικανική παρουσία στο συγκεκριμένο σχήμα τριμερούς ήταν τον περασμένο μήνα στο Ισραήλ, όταν εκ μέρους των ΗΠΑ συμμετείχε ο εκεί πρέσβης της χώρας.
ΔΥΣΚΟΛΕΥΟΥΝ ΤΟ ΝΕΟ ΤΑΞΙΔΙ ΛΟΥΤ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ
Πριν την πραγματοποίηση του νέου ταξιδιού της απεσταλμένης των Ηνωμένων Εθνών, Τζέιν Χολ Λουτ, στην περιοχή, που χρονικά τοποθετείται στο τέλος Ιανουαρίου-αρχές Φεβρουαρίου, η Τουρκία έχει διαμηνύσει πως δεν μπορεί να υπάρξει επανέναρξη των συνομιλιών σύντομα. Στην Άγκυρα, θέλουν να τελειώσουν οι τοπικές εκλογές του Μαρτίου πριν υπάρξει οποιαδήποτε εξέλιξη στο Κυπριακό. Οι αναφορές Τσαβούσογλου για συνομιλίες μετά το Brexit(!) και τις ευρωεκλογές του Μαΐου, αλλά και του Οζερσάι πως δεν υπάρχουν οι συνθήκες επανέναρξης των διαπραγματεύσεων δυσκολεύουν την αποστολή Λουτ. Η τελευταία, πάντως, που παρακολουθεί από κοντά τις διεργασίες για την ΟΥΝΦΙΚΥΠ, στο νέο της ταξίδι θα έρθει έχοντας στις αποσκευές της και έγγραφο. Έγγραφο είχε μαζί της και στο τελευταίο της ταξίδι, πλην όμως δεν το παρουσίασε καθώς έκρινε πως δεν ήταν κατάλληλες οι συνθήκες.
Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ
Στη λογική για επιβολή ντε φάκτο μιας συνομοσπονδίας στην Κύπρο κινείται η τουρκική πλευρά. Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, στην Άγκυρα, μεταφέροντας εν πολλοίς τις εξελίξεις στο Κυπριακό το ερχόμενο καλοκαίρι ή και αργότερα, προτάσσουν ως επιλογή τη συνεργασία των δύο οντοτήτων χωρίς συμφωνία. Σε αυτό εντάσσουν το κρίσιμο ζήτημα του φυσικού αερίου, για το οποίο υπάρχει επεξεργασμένη φόρμουλα, στην οποία γίνεται λόγος σε επαφές που έχουν Τούρκοι αξιωματούχοι.
Η επιλογή της πλάι-πλάι διαβίωσης, που νομιμοποιεί το κατοχικό στάτους κβο, δεν είναι τωρινό, αλλά από τον καιρό του πάλαι ποτέ κατοχικού ηγέτη, Ραούφ Ντενκτάς. Τώρα, όμως, προωθείται τούτο με βάση και τα νέα δεδομένα που θεωρούν ότι διαμορφώνονται στο νησί και στην περιοχή.
Το μοντέλο που προωθεί το καθεστώς Ερντογάν στοχεύει ουσιαστικά στην «ομαλοποίηση» της κατάστασης χωρίς να διαφοροποιείται η «σημερινή πραγματικότητα της κατοχής». Τόσο ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, όσο και ο εγκάθετος της Άγκυρας στα κατεχόμενα, Κουντρέτ Οζερσάι, εξηγούν τη «νέα προσέγγιση» στις επαφές που πραγματοποιούν.
Πρώτο, σε ό,τι αφορά το φυσικό αέριο η βάση της πρότασής τους στηρίζεται σε παλαιότερη, που κατέθεσε στις 24 Σεπτεμβρίου 2011 ο τότε κατοχικός ηγέτης Ντέρβις Έρογλου, για συνδιαχείριση ή διαμοιρασμό του φυσικού αερίου. Εκείνη η πρόταση προέβλεπε τη δημιουργία τεχνικής επιτροπής για τους υδρογονάνθρακες, εντάσσοντας το θέμα στα πλαίσια του διακοινοτικού διαλόγου. Κοντολογίς, διαχείριση των υδρογονανθράκων πριν από τη λύση. Ή καλύτερα, είτε λυθεί είτε όχι το Κυπριακό, που έρχεται σε δεύτερη μοίρα, το θέμα του φυσικού αερίου να συζητηθεί και να τύχει από κοινού διαχείρισης.
Είναι ξεκάθαρο ότι αυτή η φόρμουλα, αέριο χωρίς λύση, ευνοείται από την τουρκική πλευρά. Να υπάρξει, δηλαδή, ρύθμιση, συνεργασίας για το θέμα μεταξύ της κυπριακής κυβέρνησης και του ψευδοκράτους (αναγνώριση μέσω των υδρογονανθράκων).
Ο Τσαβούσογλου κάνει ένα ακόμη βήμα για να διασκεδάσει, δήθεν, τις ανησυχίες των Ελληνοκυπρίων για το ενδεχόμενο αναγνώρισης του ψευδοκράτους μέσω της συνεργασίας αυτής. Παραπέμπει σε μια φόρμουλα-διέξοδο, σύμφωνα με την οποία οι όποιες διεργασίες συνεργασίας υπάρξουν, αυτές να γίνουν είτε διά της Ευρωπαϊκής Ένωσης είτε διά των εταιρειών. Να μην έχουν ρόλο τα κράτη! Ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου συνδέει τη συνεργασία αυτή με τη διαχρονική πρόταση, όπως το αέριο περάσει με αγωγό μέσω Τουρκίας. Επιλογή, την οποία δεν φαίνεται να συζητούν πλέον οι υπόλοιποι παίκτες.
Ο Κουντρέτ Οζερσάι από την πλευρά του, εναρμονισμένος πλήρως με τις τουρκικές επιδιώξεις και στοχεύσεις, επιμένει στη συνδιαχείριση από τώρα του φυσικού αερίου αφήνοντας να εννοηθεί πως οι εταιρείες στην κρίσιμη στιγμή, την ώρα της εξόρυξης, «θα αναγκάσουν τους Ελληνοκύπριους να μιλήσουν με τους Τουρκοκύπριους». Πώς θα γίνει τούτο και γιατί, μόνο ο ίδιος το ξέρει εκτός κι εάν έχει επαφές με τις εταιρείες, οι οποίες ειρήσθω εν παρόδω, διατηρούν κανάλια επικοινωνίας με την Άγκυρα.
Δεύτερο, σε ό,τι αφορά συνεργασία επί του εδάφους, η τουρκική πλευρά προτάσσει διάφορα ζητήματα. Ένα ζήτημα είναι αυτό της ΟΥΝΦΙΚΥΠ. Ο Κουντρέτ Οζερσάι κατά τις επαφές του στη Νέα Υόρκη έχει αναφέρει πως δεν χρειάζεται μετά από τόσα χρόνια (από το 1964) η παρουσία της Ειρηνευτικής Δύναμης, σημειώνοντας πως τα προβλήματα που προκύπτουν -για παράδειγμα στη νεκρή ζώνη- μπορούν να τα επιλύουν οι δύο πλευρές. Και όταν αναφέρεται στην προκειμένη περίπτωση σε «δύο πλευρές» δεν εννοεί την Κυπριακή Δημοκρατία και τον τουρκικό στρατό κατοχής, αλλά τις «δύο οντότητες».
Παράλληλα, από τουρκικής πλευράς γίνεται λόγος για ανταλλαγή πληροφοριών για το έγκλημα, παράδοση εγκληματιών από τη μια πλευρά στην άλλη. Στην παρούσα φάση, υπάρχουν περιπτώσεις για τις οποίες ασκείται πίεση από τους Τούρκους να παραδώσει η Κυπριακή Δημοκρατία εγκληματικό στοιχείο, που έχει συλληφθεί στις ελεύθερες περιοχές. Πού να παραδοθεί όμως; Στο παράνομο καθεστώς; Επίσης, αναφέρονται στο θέμα της κινητής τηλεφωνίας, του ηλεκτρικού ρεύματος, ζητήματα που συζητήθηκαν στο παρελθόν στα πλαίσια των μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης αλλά δεν προχώρησαν καθώς η τουρκική πλευρά επιδίωκε μέσω αυτών να εξασφαλίσει πλεονεκτήματα στα πλαίσια των προσπαθειών της για αναβάθμιση του ψευδοκράτους.
Είναι προφανές πως ο στόχος της τουρκικής πλευράς είναι πρωτίστως να βάλει χέρι στο φυσικό αέριο. Η επιχειρηματολογία της ότι «δεν μπορούν να μείνουν έξω από τον διαμοιρασμό οι Τουρκοκύπριοι, επειδή δεν λύθηκε το Κυπριακό», κερδίζει έδαφος στους «συνήθεις υπόπτους», οι οποίοι και το επαναλαμβάνουν και οι ίδιοι στη συνέχεια. Για την Άγκυρα το θέμα είναι υψίστης προτεραιότητας και κινείται, μερικές φορές με ακραίες ενέργειες, για να περιληφθεί στους σχεδιασμούς, με ετσιθελικό τρόπο και έχοντας το «πάνω χέρι».
Την ίδια ώρα, επί του εδάφους, εκείνο που επιδιώκουν οι Τούρκοι είναι να διαμορφώσουν το τοπίο για να λειτουργούν «σε συνθήκες ομαλότητας», δύο συνιστώντα κρατίδια. Είναι προφανές από τις κινήσεις και τους σχεδιασμούς αυτούς πως δεν αποτελεί -ούτε και αποτελούσε βέβαια ποτέ- προτεραιότητα για την Άγκυρα η λύση του Κυπριακού, αλλά ο στρατηγικός έλεγχος και η υποταγή του νησιού.
ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥΔΟΥΛΙΔΗ-ΜΙΤΣΕΛ
Μακρά τηλεφωνική επικοινωνία είχαν το απόγευμα της περασμένης Πέμπτης, ο υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Χριστοδουλίδης και ο Υφυπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, αρμόδιος για Ευρωπαϊκές Υποθέσεις, Γουές Μίτσελ. Η τηλεφωνική επικοινωνία έγινε με πρωτοβουλία του Κύπριου αξιωματούχου. Ο Νίκος Χριστοδουλίδης έθεσε και το θέμα της ΟΥΝΦΙΚΥΠ ενόψει της συζήτησης της ανανέωσης της θητείας της Δύναμης από το Συμβούλιο Ασφαλείας τις προσεχείς ημέρες.
O ΥΠΕΞ είχε τηλεφωνική επικοινωνία και με άλλα υπουργεία Εξωτερικών μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας, για το ίδιο θέμα.
? Σημειώνεται συναφώς ότι ενδεχομένως τον Φεβρουάριο να πραγματοποιηθεί τριμερής συνάντηση Ελλάδος, Κύπρου, Ισραήλ, στην Κρήτη και σε αυτή θα συμμετάσχει και ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάικ Πομπέο. Η πρώτη αμερικανική παρουσία στο συγκεκριμένο σχήμα τριμερούς ήταν τον περασμένο μήνα στο Ισραήλ, όταν εκ μέρους των ΗΠΑ συμμετείχε ο εκεί πρέσβης της χώρας.
ΔΥΣΚΟΛΕΥΟΥΝ ΤΟ ΝΕΟ ΤΑΞΙΔΙ ΛΟΥΤ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ
Πριν την πραγματοποίηση του νέου ταξιδιού της απεσταλμένης των Ηνωμένων Εθνών, Τζέιν Χολ Λουτ, στην περιοχή, που χρονικά τοποθετείται στο τέλος Ιανουαρίου-αρχές Φεβρουαρίου, η Τουρκία έχει διαμηνύσει πως δεν μπορεί να υπάρξει επανέναρξη των συνομιλιών σύντομα. Στην Άγκυρα, θέλουν να τελειώσουν οι τοπικές εκλογές του Μαρτίου πριν υπάρξει οποιαδήποτε εξέλιξη στο Κυπριακό. Οι αναφορές Τσαβούσογλου για συνομιλίες μετά το Brexit(!) και τις ευρωεκλογές του Μαΐου, αλλά και του Οζερσάι πως δεν υπάρχουν οι συνθήκες επανέναρξης των διαπραγματεύσεων δυσκολεύουν την αποστολή Λουτ. Η τελευταία, πάντως, που παρακολουθεί από κοντά τις διεργασίες για την ΟΥΝΦΙΚΥΠ, στο νέο της ταξίδι θα έρθει έχοντας στις αποσκευές της και έγγραφο. Έγγραφο είχε μαζί της και στο τελευταίο της ταξίδι, πλην όμως δεν το παρουσίασε καθώς έκρινε πως δεν ήταν κατάλληλες οι συνθήκες.
==============================================================================================================================================================================================================================================================
...Και ας τρώγωμεν πέτρες
| Εκτύπωση | 13 Ιανουάριος 2019, 18:00 | Του Δρα Γιάννου Χαραλαμπίδη
ΑΠΟ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΡΑΝΤΚΛΙΦ, ΜΑΚΜΙΛΑΝ ΚΑΙ ΑΝΑΝ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ
Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΝΩΤΙΚΟΥ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ, ΑΠΟ ΗΘΙΚΗΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, ΝΟΜΙΚΗΣ ΚΑΙ ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΑΝΤΙΛΗΨΗΣ, ΚΑΙ ΤΟ ΣΑΠΙΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ
· Οι αρχές του Δημοψηφίσματος μέσα από την Ε.Ε.
· Το βάρος των δημοκρατικών αρχών και το σάπιο κατεστημένο
· Οι πολιτικοί χαμαιλέοντες και τα οφίκια
Σε δύο ημέρες, στις 15 Ιανουαρίου, κλείνουν 69 χρόνια από την επέτειο του Ενωτικού Δημοψηφίσματος, που αποτελεί, πλέον, αναπόσπαστο κομμάτι της Ιστορίας μας και του ελληνικού Έθνους. Και η μνήμη πρέπει να διατηρείται ζωντανή σε κορυφαία γεγονότα, τα οποία είναι σημαντικό να αναλύονται εξ αποστάσεως και να αξιολογούνται ορθά, ειδικότερα όταν πρεσβεύουν ένα διαχρονικό σύστημα αρχών και αξιών, καθορισμένο παλαιότερα μέσω του ΟΗΕ και σήμερα μέσω της Ε.Ε.
Καθολικό αίτημα
Όλοι, πλην πέντε από τους ψηφίσαντες στους ιερούς ναούς της νήσου, είπαν ναι στην Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.
Όπως αναφέρεται στην «Ελληνική Κύπρο», το εκφραστικό όργανο της Εθναρχούσας Εκκλησίας: «Συνολικώς, επί 224.747 Ελλήνων Κυπρίων οίτινες ήταν εγγεγραμμένοι εις τους εκλογικούς καταλόγους και εδικαιούντο να ψηφίσουν εν Κύπρω εψήφισαν, κατά τας μέχρι τούδε πληροφορίας, 215.108. Ήτοι η σημειωθείσα αποχή ήτο 4,27 επί τοις εκατόν. Εκ των 215.108 οίτινες συμμετέσχον του Δημοψηφίσματος, 215.103 εψήφισαν υπέρ της Ενώσεως και 5 εναντίον αυτής. Εναντίον της Ενώσεως εψήφισεν και εις Άγγλος εις Αμμόχωστον.
»Εκτός τούτων εψήφισαν αυθορμήτως υπέρ της Ενώσεως και αρκετοί Τούρκοι, Αρμένιοι και Καθολικοί Κύπριοι, μολονότι δεν είχαν κληθή προς τούτου και δεν είχον συμπεριληφθή εις τους εκλογικούς καταλόγους».
Και η Αριστερά υπέρ της Ένωσης
Η διοργάνωση του Δημοψηφίσματος από την Εθναρχούσα Εκκλησία της Κύπρου είχε την στήριξη όλων, δεξιών, κεντρώων και αριστερών. Στις 11.12.1949, το εκφραστικό όργανο του ΑΚΕΛ, «Νέος Δημοκράτης», αναφέρει τα εξής: «Το Ενωτικό Δημοψήφισμα της 15ης του Γενάρη είναι η καλύτερη υποστήριξη του υπομνήματος της λαϊκής παράταξης προς τον ΟΗΕ. Όλοι στη μάχη για το δημοψήφισμα. Όλοι με μια φωνή. Ενότητα, συμφιλίωση στην πάλη για την Ένωση. Στις επάλξεις, στον αγώνα πιστοί και τίμιοι μαχητές στην υπηρεσία του λαού μας».
Αυτοδιάθεση και το περιβάλλον της εποχής
Το δημοψήφισμα αποτελεί τη γνήσια και άδολη βούληση των Κυπρίων για αυτοδιάθεση, Ένωση, όπως το άρθρο 1, παράγραφος 2, του Χάρτη των Ην. Εθνών αναφέρει. Το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης ήταν και είναι ο κεντρικός πυλώνας επί του οποίου στηρίζεται η Χάρτα των Ην. Εθνών και αφορά στην αξιοπρέπεια και στο δικαίωμα των λαών να αποφασίζουν μόνοι τους, και ελεύθερα, για την τύχη και το μέλλον τους. Είναι γι’ αυτό το δικαίωμα που χύθηκε το αίμα των Ελλαδιτών και των Κυπρίων που πολέμησαν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς και των μαχητών άλλων εθνών. Για να ζει ο κόσμος ελεύθερος.
Οι Έλληνες της Κύπρου είχαν μεν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, το οποίο, όμως, αρνείτο πεισματικά να αποδεχθεί η Βρετανία. Και η νομική τεκμηρίωση του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης για τους Έλληνες της Κύπρου εδράζεται επί των θεωριών του Τζέλινεκ περί του τι είναι λαός και ποια είναι τα δικαιώματά του, καθώς και από τα ίδια τα κριτήρια της Χάρτας του ΟΗΕ.
Ως εκ τούτου, οι Έλληνες της Κύπρου είχαν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, καθότι αποτελούσαν συγκεκριμένο πληθυσμό και λαό, ο οποίος κατοικούσε διαρκώς σε συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο, που ανέπτυξε πολιτισμό και δική του οργάνωση, αλλά τελούσε κάτω από την αγγλική κατοχή. Από την πλευρά της, η Τουρκία με τη Συνθήκη της Λωζάννης είχε παυθεί από κάθε δικαίωμα επί της νήσου. Άλλωστε και οι ίδιοι οι Άγγλοι θεωρούσαν τους Τουρκοκύπριους ως μειονότητα. Όσον αφορά το πολιτικό και ιστορικό περιβάλλον, αυτό ήταν εύφορο ως προς την έγερση και τη διεκδίκηση της αυτοδιάθεσης, για τους ακόλουθους λόγους:
Πρώτον, το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης ήταν κατοχυρωμένο εντός της Χάρτας του ΟΗΕ, ο οποίος ήταν στα πρώτα στάδια της ζωής του και, ως εκ τούτου, είχε αρκετή επιρροή στο διεθνές σύστημα, καθότι, εκτός των άλλων, η ανθρωπότητα εξήλθε από τον πόλεμο με εκατόμβες νεκρών, που θυσιάστηκαν για την ελευθερία και τη δημοκρατία.
Δεύτερον, είχε αρχίσει το ξήλωμα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και η ελευθερία των λαών και ο αγώνας κατά του άξονα στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο είχαν εμπνεύσει τους υπόδουλους λαούς να εξεγερθούν τις δεκαετίες του ‘50 και του ‘60 κατά της αποικιοκρατίας. Συνεπώς, οι Κύπριοι, λόγω της ελληνικής τους ταυτότητας και της ιστορίας, κουβαλούσαν εκ της φύσεώς τους το δημοκρατικό σύστημα αρχών και αξιών, το οποίο είχε κρατήσει ζωντανό η Εθναρχούσα Εκκλησία. Ουδόλως, λοιπόν, θα μπορούσαν να απέχουν όταν κλήθηκαν στο δημοψήφισμα. Άλλωστε, το δημοψήφισμα ήταν μια ειρηνική δημοκρατική έκφραση, που, εν συνεχεία, εφόσον οι Βρετανοί ήταν ανένδοτοι, νομιμοποιούσε, από κάθε άποψη, τον ένοπλο αγώνα της ΕΟΚΑ, ο οποίος ήταν μονόδρομος.
Βρετανικά σχέδια, μύθοι και αλήθειες
Η διαχρονικότητα του Ενωτικού Δημοψηφίσματος, από ηθικής, πολιτικής, νομικής και γεωστρατηγικής αντίληψης, είναι σημαντική. Βεβαίως, εγείρεται σήμερα το ερώτημα, εάν ήταν ή όχι ορθός ο αγώνας της ΕΟΚΑ και η Ένωση, ως η συνέχεια του Δημοψηφίσματος. Η απάντηση προκύπτει από μια σειρά μεταβλητών που θα πρέπει να ληφθούν υπόψη για την εξαγωγή συμπερασμάτων. Αυτές οι μεταβλητές κωδικοποιούνται ως εξής:
Πρώτον, η νομική βάση του αγώνα, όπως και η ηθική, ήταν ορθή. Στηριζόταν στην αξιοπρέπεια και την ελευθερία. Και ήταν κατοχυρωμένη στο άρθρο 1, παράγραφος 2, του Χάρτη των Ην. Εθνών για την αυτοδιάθεση των λαών, καθώς και στο Ενωτικό Δημοψήφισμα.
Δεύτερον, οι Βρετανοί είχαν δημοσίως πει το «ουδέποτε», μέσω του Βρετανού Υπουργού των Αποικιών, Χένρι Χόπκινσον. Η θέση αυτή δεν είναι τυχαία, αλλά στηρίζεται σε στρατηγικές αποφάσεις που λήφθηκαν μεταξύ της στρατιωτικής και πολιτικής ηγεσίας της Βρετανίας και αποτυπώνονται σε δύο συναφή έγγραφα της 8ης και της 25ης Μαΐου του 1950. Σε αυτά, αναλύεται η γεωστρατηγική και γεωπολιτική σημασία της Κύπρου και γιατί δεν μπορούσε να δοθεί, ειρηνικώ τω τρόπω, στην Ελλάδα.
Είναι, λοιπόν, μύθος ότι, εάν δεν υπήρχε το κόστος που προκάλεσε η ΕΟΚΑ στη Βρετανία, διεθνώς και εσωτερικά, θα υπήρχε περίπτωση, έστω και κολοβής, ανεξαρτησίας. Είναι, δε, δεύτερος μύθος ότι οι προτάσεις των Βρετανών για τη διακοπή του αγώνα συνιστούσαν καλές και υποφερτές διευθετήσεις του Κυπριακού.
Εάν κάποιος μελετήσει λεπτομερώς τα κείμενα των σχεδίων Ράντκλιφ και Μακμίλαν, θα διαπιστώσει ότι ουδόλως αποτελούσαν, όπως κάποιοι ισχυρίζονται, χαμένες ευκαιρίες, αφού δεν ήταν τίποτε άλλο από πολιτειακές επιλογές, διά των οποίων αφενός προβλεπόταν ο ενταφιασμός της Ένωσης και, αφετέρου, εγκαθιδρύετο στην Κύπρο, διά της αποδοχής των Ελλήνων, η «δικτατορία του Βρετανού Κυβερνήτη». Εκείνο που χρήζει ιδιαίτερης αναφοράς είναι ότι τμήματα των σχεδίων Ράντκλιφ και Μακμίλαν περιλαμβάνονται στο σχέδιο Ανάν και στην υπό συζήτηση λύση της ομοσπονδίας ως ανάλογης του σχεδίου Ανάν. Αναφέρουμε ενδεικτικά τα εξής:
α) Η τριμελής δικαστική εξουσία, αποτελούμενη από έναν Έλληνα, έναν Τούρκο και έναν ξένο, δηλαδή Βρετανό δικαστή (Σχέδιο Ράντκλιφ) - Ανάλογα δεν μας λένε και σήμερα;
β) Στο σχέδιο Μακμίλαν, ο μεν Κυβερνήτης θα είχε ρόλο απολύτου άρχοντα, ο οποίος, όπως και στο σχέδιο Ανάν αναφέρεται, θα υποβοηθείτο «από εξαμελές Συμβούλιο (τέσσερεις Έλληνες και δύο Τούρκους), που θα ελέγχονταν από τις αντίστοιχες Συνελεύσεις». Ανάλογη διάταξη υπήρχε και στο σχέδιο Ανάν για το λεγόμενο Προεδρικό Συμβούλιο με την ίδια αναλογία 4 προς 2 (Παραλλαγές δεν συζητούνται και σήμερα;)
Πέραν τούτων, στο σχέδιο Μακμίλαν γίνεται λόγος για «συνεταιρική κυριαρχία» μεταξύ Ελλάδας, Τουρκίας και Βρετανίας. Η περί της συνεταιρικής κυριαρχίας αντίληψη συνιστά τη νομική βάση του σχεδίου Ανάν, αφού στο προοίμιο γινόταν λόγος για μία και ενιαία κυριαρχία, αλλά, αυτή η κυριαρχία, εν συνεχεία διχοτομείτο, αφού καθοριζόταν ότι το νέο πολιτειακό σύστημα της Κύπρου θα προέκυπτε από χωριστά δημοψηφίσματα μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, τα οποία οι Τούρκοι με επιστολή τους προς τον Γ.Γ. του ΟΗΕ ερμήνευαν ως χωριστά δικαιώματα αυτοδιάθεσης. Ανάλογο κείμενο κατέθεσαν και το 2014 στην Ε.Ε. Η ίδια φιλοσοφία διαπνέει και την υπό συζήτηση λύση των δύο ισότιμων συνιστώντων κρατών.
Τρίτον, το αποικιοκρατικό ρεύμα που επικρατούσε την εποχή εκείνη.
Τέταρτον, η γεωστρατηγική και γεωπολιτική σημασία της Ένωσης ως προκαθορισμένος στόχος, που σήμαινε ότι:
α) Η Ελλάδα θα ήλεγχε έναν γεωστρατηγικό - γεωπολιτικό χώρο από τα Βαλκάνια ώς τη Μέση Ανατολή και θα ήταν στην ουσία περιφερειακή δύναμη.
β) Η Κύπρος θα ήταν Ελλάδα και, ως εκ τούτου, οποιαδήποτε επίθεση σε βάρος του νησιού θα σήμαινε πόλεμο με την Ελλάδα. Εάν προερχόταν από την Τουρκία, θα ισοδυναμούσε με διάλυση της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ, γεγονός που δεν θα επέτρεπαν οι ΗΠΑ, κυρίως στην περίοδο του Ψυχρού Πολέμου.
Εν ολίγοις, η ασφάλεια της Κύπρου θα ήταν κάτω από την ομπρέλα της Δύσης, δηλαδή του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ, εφόσον η Ελλάδα ήταν κράτος μέλος της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας. Συνεπώς, ο στόχος της Ένωσης δεν ήταν μόνο συναισθηματικός, αλλά και, από την πλευρά της ψυχρής στρατηγικής και δη της ρεαλιστικής σχολής σκέψης των ισοζυγίων δυνάμεων, ορθός.
Τότε και σήμερα...
Σήμερα έχουμε την Κυπριακή Δημοκρατία, την οποία οφείλουμε να διατηρήσουμε στη ζωή. Ταυτοχρόνως, η έννοια του Ενιαίου Γεωπολιτικού Χώρου με την Ελλάδα αποδεικνύεται επιβεβλημένη από τις ίδιες τις εξελίξεις και για την τρέχουσα περίοδο. Αναβιώνει μέσω της ενέργειας και αποκτά συμμάχους, όπως είναι το Ισραήλ και η Αίγυπτος, ακόμη και οι ΗΠΑ, καθώς και η Ε.Ε.
Και αποτυπώνεται στον EastMed ως αγωγό μεταφοράς φυσικού αερίου, αλλά και ως έναν στρατηγικό προγραμματισμό, που συνδέεται με την οικονομική και στρατιωτική αποτροπή έναντι της τουρκικής απειλής, αλλά και με την ανάπτυξη και την οικονομική ευημερία. Τότε ήταν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, σήμερα είναι το ειδικό κυριαρχικό δικαίωμα στην ΑΟΖ, τόσο της Κύπρου, όσο και της Ελλάδας, που διακυβεύεται.
Και τότε και σήμερα έχουμε νομικό και ηθικό πλεονέκτημα. Εκείνος ο τομέας όπου διαπιστώνεται διαχρονικό έλλειμμα είναι της στρατηγικής, δηλαδή του σχεδιασμού σε βάθος χρόνου, και της αξιοπιστίας της πολιτικής ηγεσίας, που συνήθως είναι παγιδευμένη και αλυσοδεμένη με τις προσωπικές και πρόσκαιρες μωροφιλοδοξίες της, καθώς και με τις κοντόφθαλμες επιλογές της, που συνιστούν εμπόδια για την υλοποίηση σοβαρών εθνικών στόχων, μετατρέποντας κατά καιρούς τα οράματα σε εφιάλτες.
Βιδωμένες καρέκλες και πολιτικός ναρκισσισμός
Δεν τρέφουμε ψευδαισθήσεις περί του τυχοδιωκτικού και ευτελούς κομματικού κατεστημένου, του οποίου οι δράσεις και η φιλοσοφία συγκρούονται με το ηθικό και άδολο Ενωτικό Δημοψήφισμα, που μόνο ως φάρος δημοκρατίας και αξιοπρεπούς στάσης μπορεί να διδάσκεται. Γι’ αυτόν τον λόγο, ακόμη και σήμερα, το Ενωτικό Δημοψήφισμα ενοχλεί τους κατακτητές και όσους εκ των ημετέρων εναρμονίζονται μαζί τους με την ψευδαίσθηση ότι, εάν ενταφιάσουν την ιστορική αλήθεια, θα τους κατευνάσουν.
Τελικώς, ταπεινώνονται οι ίδιοι οι ημέτεροι και αυτοαναιρούνται. Και μέσα από αυτήν την αποτυχία τους αναδεικνύεται το μεγαλείο του Ενωτικού Δημοψηφίσματος ως μιας ειρηνικής δημοκρατικής πράξης για την αυτοδιάθεση, την ελευθερία και την Ελλάδα, η οποία δεν έχει σχέση με τα στενά πολιτειακά όρια του ανθελληνικού αθηναϊκού κράτους, όπως ο Ίωνας Δραγούμης τόνιζε, όταν ήθελε να δείξει την αστοργία που επιδείκνυαν οι ημέτεροι ηγέτες, κυρίως, έναντι των εκτός των συνόρων ομοεθνών.
«Θέλομεν την Ένωσιν και ας τρώγωμεν πέτρες», έλεγαν οι πατεράδες μας και οι παππούδες μας. Αυτή ήταν η γνήσια, ταπεινή και άδολη αγάπη προς την πατρίδα, για την οποία έσπευσαν να θυσιαστούν. Γι’ αυτούς, τους δεξιούς, κεντρώους και αριστερούς Έλληνες της Κύπρου, η Ένωση δεν περιοριζόταν στη στενή κρατική αντίληψη, αλλά αναφερόταν στο ελληνικό έθνος, στον ιλιγγιώδη πολιτισμό που φέρει μέσα του από τα βάθη των αιώνων και στο σύστημα των δημοκρατικών αρχών και αξιών του και δη της ελευθερίας που σε όλους τους αγώνες ήταν υπέρτερη του δικαιώματος της ζωής.
Πώς, λοιπόν, τα κομματικά λαμόγια με τις βιδωμένες καρέκλες στον πισινό τους να αντέξουν το ηθικό και δημοκρατικό βάρος του Ενωτικού Δημοψηφίσματος, τον άδολο και αντικατοχικό του χαρακτήρα και τον αγώνα μέχρις εσχάτων, όταν έχουν ήδη συμβιβαστεί με τη διχοτομική ταυτότητα της κατοχής;
Μέλημά τους είναι οι ρητορικές εξυπνοβλακίες, το ξεπούλημα ιδεολογιών σε τιμές ευκαιρίας και η χαμαιλεοντική αλλαγή θέσεων με ταχύτητα φωτός στα τηλεοπτικά πάνελ, με απώτερο στόχο να εξαπατούν τους αφελείς ιθαγενείς για να κερδίσουν τις ψήφους τους, χρήμα και πολιτειακά «οφίκια». Και έτσι, διακατεχόμενοι από το σύνδρομο του πολιτικού ναρκισσισμού, να κορδώνουν μεγαλοπρεπώς εν μέσω υποσχέσεων και ψευδών παραστάσεων ως νέοι μικροί Ναπολέοντες μπροστά στον κομματικό στρατό τους και στον καθρέφτη ενός βαθύτατα σάπιου κυπριακού κατεστημένου...
==============================================================================================================================================================================================================================================================
Το Κάρμι τιμά πεσόντες και αγνοούμενους με μνημείο {ΒΙΝΤΕΟ}
Ο Υπουργός Αμυνας, Σάββας Αγγελίδης, τέλεσε τα αποκαλυπτήρια μνημείου για τους πεσόντες και αγνοούμενους της κοινότητας Κάρμι. Το μνημείο βρίσκεται στο προαύλιο του σωματείου «Κάρμι» στη Λακατάμεια.
Ραφαήλ Στυλιανού
Σε μια σεμνή τελετή ο Υπουργός
Αμυνας, Σάββας Αγγελίδης, τέλεσε τα αποκαλυπτήρια του μνημείου πεσόντων και
αγνοουμένων της κατεχόμενης σήμερα κοινότητας Κάρμι, κατά την Τουρκική Εισβολή
του 1974. Ο Υπουργός Άμυνας στην ομιλία του εξήρε την πλούσια προσφορά της
κοινότητας στους αγώνες του τόπου.
Ο Σάββας Αγγελίδης δήλωσε «Από την πρώτη κιόλας στιγμή οι Καρμιωτες δήλωσαν το παρόν τους
και έλαβαν μέρος στις πιο σκληρές μάχες τον μαύρο εκείνο καλοκαίρι του 1974 στο
σημείο της απόβασης στο πέντε μήλη στον Άγιο Ιλαρίωνα στον προφήτη Ηλία στην
Λευκωσία και οπουδήποτε άλλου τους κάλεσε το καθήκον. Με πατριωτισμό και
φιλοπατρία επιτέλεσαν το καθήκον τους στο ακέραιο.»
Ο Πρόεδρος του Κοινοτικού Συμβουλίου Καρμίου,
Πάμπος Μιτίδης είπε από πλευράς του ότι «Ο χρόνος δεν μετριάζει ούτε
και ελαττώνει το χρέη μας έναντι όλον όσο υπέφεραν και συνεχίζουν να υποφέρουν
από το κακό που βρήκε την χώρα μας αλλά ούτε και το βάρος τις ιστορικής μας
ευθύνης απέναντι στην πατρίδα μας που αναμένει την τελική δικαίωση.»
Υποκλινόμαστε μπροστά στο μεγαλείο της ψυχής
τους δήλωσε ο Πρόεδρος του Προσφυγικού Σωματείου Κάρμι, Γιώργος Σιαηλη. «Σε ένδειξη τιμής και υπερηφάνειας για τους πεσόντες και
αγνοουμένους συγχωριανούς μας το κοινοτικό σε συνεργασία με το προσφυγικό μας
σωματείο έχουμε αναγείρει εδώ στην προσωρινή φωλιά στην Λακαταμεια ένα σεμνό
και ταπεινό μνημείο και υποκλινόμαστε μπροστά στο μεγαλείο της ψυχής τους» είπε.
Ακολούθησε επίδοση τιμητικών πλακετών στις
οικογένειες των πεσόντων και αγνοουμένων από τον Υπουργό Άμυνας.
https://www.youtube.com/watch?v=E--QTEwItfo
·
·
...Και ας τρώγωμεν πέτρες
| Εκτύπωση | 13 Ιανουάριος 2019, 18:00 | Του Δρα Γιάννου Χαραλαμπίδη
ΑΠΟ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΡΑΝΤΚΛΙΦ, ΜΑΚΜΙΛΑΝ ΚΑΙ ΑΝΑΝ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ
Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΝΩΤΙΚΟΥ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ, ΑΠΟ ΗΘΙΚΗΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, ΝΟΜΙΚΗΣ ΚΑΙ ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΑΝΤΙΛΗΨΗΣ, ΚΑΙ ΤΟ ΣΑΠΙΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ
· Οι αρχές του Δημοψηφίσματος μέσα από την Ε.Ε.
· Το βάρος των δημοκρατικών αρχών και το σάπιο κατεστημένο
· Οι πολιτικοί χαμαιλέοντες και τα οφίκια
Σε δύο ημέρες, στις 15 Ιανουαρίου, κλείνουν 69 χρόνια από την επέτειο του Ενωτικού Δημοψηφίσματος, που αποτελεί, πλέον, αναπόσπαστο κομμάτι της Ιστορίας μας και του ελληνικού Έθνους. Και η μνήμη πρέπει να διατηρείται ζωντανή σε κορυφαία γεγονότα, τα οποία είναι σημαντικό να αναλύονται εξ αποστάσεως και να αξιολογούνται ορθά, ειδικότερα όταν πρεσβεύουν ένα διαχρονικό σύστημα αρχών και αξιών, καθορισμένο παλαιότερα μέσω του ΟΗΕ και σήμερα μέσω της Ε.Ε.
Καθολικό αίτημα
Όλοι, πλην πέντε από τους ψηφίσαντες στους ιερούς ναούς της νήσου, είπαν ναι στην Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.
Όπως αναφέρεται στην «Ελληνική Κύπρο», το εκφραστικό όργανο της Εθναρχούσας Εκκλησίας: «Συνολικώς, επί 224.747 Ελλήνων Κυπρίων οίτινες ήταν εγγεγραμμένοι εις τους εκλογικούς καταλόγους και εδικαιούντο να ψηφίσουν εν Κύπρω εψήφισαν, κατά τας μέχρι τούδε πληροφορίας, 215.108. Ήτοι η σημειωθείσα αποχή ήτο 4,27 επί τοις εκατόν. Εκ των 215.108 οίτινες συμμετέσχον του Δημοψηφίσματος, 215.103 εψήφισαν υπέρ της Ενώσεως και 5 εναντίον αυτής. Εναντίον της Ενώσεως εψήφισεν και εις Άγγλος εις Αμμόχωστον.
»Εκτός τούτων εψήφισαν αυθορμήτως υπέρ της Ενώσεως και αρκετοί Τούρκοι, Αρμένιοι και Καθολικοί Κύπριοι, μολονότι δεν είχαν κληθή προς τούτου και δεν είχον συμπεριληφθή εις τους εκλογικούς καταλόγους».
Και η Αριστερά υπέρ της Ένωσης
Η διοργάνωση του Δημοψηφίσματος από την Εθναρχούσα Εκκλησία της Κύπρου είχε την στήριξη όλων, δεξιών, κεντρώων και αριστερών. Στις 11.12.1949, το εκφραστικό όργανο του ΑΚΕΛ, «Νέος Δημοκράτης», αναφέρει τα εξής: «Το Ενωτικό Δημοψήφισμα της 15ης του Γενάρη είναι η καλύτερη υποστήριξη του υπομνήματος της λαϊκής παράταξης προς τον ΟΗΕ. Όλοι στη μάχη για το δημοψήφισμα. Όλοι με μια φωνή. Ενότητα, συμφιλίωση στην πάλη για την Ένωση. Στις επάλξεις, στον αγώνα πιστοί και τίμιοι μαχητές στην υπηρεσία του λαού μας».
Αυτοδιάθεση και το περιβάλλον της εποχής
Το δημοψήφισμα αποτελεί τη γνήσια και άδολη βούληση των Κυπρίων για αυτοδιάθεση, Ένωση, όπως το άρθρο 1, παράγραφος 2, του Χάρτη των Ην. Εθνών αναφέρει. Το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης ήταν και είναι ο κεντρικός πυλώνας επί του οποίου στηρίζεται η Χάρτα των Ην. Εθνών και αφορά στην αξιοπρέπεια και στο δικαίωμα των λαών να αποφασίζουν μόνοι τους, και ελεύθερα, για την τύχη και το μέλλον τους. Είναι γι’ αυτό το δικαίωμα που χύθηκε το αίμα των Ελλαδιτών και των Κυπρίων που πολέμησαν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς και των μαχητών άλλων εθνών. Για να ζει ο κόσμος ελεύθερος.
Οι Έλληνες της Κύπρου είχαν μεν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, το οποίο, όμως, αρνείτο πεισματικά να αποδεχθεί η Βρετανία. Και η νομική τεκμηρίωση του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης για τους Έλληνες της Κύπρου εδράζεται επί των θεωριών του Τζέλινεκ περί του τι είναι λαός και ποια είναι τα δικαιώματά του, καθώς και από τα ίδια τα κριτήρια της Χάρτας του ΟΗΕ.
Ως εκ τούτου, οι Έλληνες της Κύπρου είχαν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, καθότι αποτελούσαν συγκεκριμένο πληθυσμό και λαό, ο οποίος κατοικούσε διαρκώς σε συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο, που ανέπτυξε πολιτισμό και δική του οργάνωση, αλλά τελούσε κάτω από την αγγλική κατοχή. Από την πλευρά της, η Τουρκία με τη Συνθήκη της Λωζάννης είχε παυθεί από κάθε δικαίωμα επί της νήσου. Άλλωστε και οι ίδιοι οι Άγγλοι θεωρούσαν τους Τουρκοκύπριους ως μειονότητα. Όσον αφορά το πολιτικό και ιστορικό περιβάλλον, αυτό ήταν εύφορο ως προς την έγερση και τη διεκδίκηση της αυτοδιάθεσης, για τους ακόλουθους λόγους:
Πρώτον, το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης ήταν κατοχυρωμένο εντός της Χάρτας του ΟΗΕ, ο οποίος ήταν στα πρώτα στάδια της ζωής του και, ως εκ τούτου, είχε αρκετή επιρροή στο διεθνές σύστημα, καθότι, εκτός των άλλων, η ανθρωπότητα εξήλθε από τον πόλεμο με εκατόμβες νεκρών, που θυσιάστηκαν για την ελευθερία και τη δημοκρατία.
Δεύτερον, είχε αρχίσει το ξήλωμα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και η ελευθερία των λαών και ο αγώνας κατά του άξονα στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο είχαν εμπνεύσει τους υπόδουλους λαούς να εξεγερθούν τις δεκαετίες του ‘50 και του ‘60 κατά της αποικιοκρατίας. Συνεπώς, οι Κύπριοι, λόγω της ελληνικής τους ταυτότητας και της ιστορίας, κουβαλούσαν εκ της φύσεώς τους το δημοκρατικό σύστημα αρχών και αξιών, το οποίο είχε κρατήσει ζωντανό η Εθναρχούσα Εκκλησία. Ουδόλως, λοιπόν, θα μπορούσαν να απέχουν όταν κλήθηκαν στο δημοψήφισμα. Άλλωστε, το δημοψήφισμα ήταν μια ειρηνική δημοκρατική έκφραση, που, εν συνεχεία, εφόσον οι Βρετανοί ήταν ανένδοτοι, νομιμοποιούσε, από κάθε άποψη, τον ένοπλο αγώνα της ΕΟΚΑ, ο οποίος ήταν μονόδρομος.
Βρετανικά σχέδια, μύθοι και αλήθειες
Η διαχρονικότητα του Ενωτικού Δημοψηφίσματος, από ηθικής, πολιτικής, νομικής και γεωστρατηγικής αντίληψης, είναι σημαντική. Βεβαίως, εγείρεται σήμερα το ερώτημα, εάν ήταν ή όχι ορθός ο αγώνας της ΕΟΚΑ και η Ένωση, ως η συνέχεια του Δημοψηφίσματος. Η απάντηση προκύπτει από μια σειρά μεταβλητών που θα πρέπει να ληφθούν υπόψη για την εξαγωγή συμπερασμάτων. Αυτές οι μεταβλητές κωδικοποιούνται ως εξής:
Πρώτον, η νομική βάση του αγώνα, όπως και η ηθική, ήταν ορθή. Στηριζόταν στην αξιοπρέπεια και την ελευθερία. Και ήταν κατοχυρωμένη στο άρθρο 1, παράγραφος 2, του Χάρτη των Ην. Εθνών για την αυτοδιάθεση των λαών, καθώς και στο Ενωτικό Δημοψήφισμα.
Δεύτερον, οι Βρετανοί είχαν δημοσίως πει το «ουδέποτε», μέσω του Βρετανού Υπουργού των Αποικιών, Χένρι Χόπκινσον. Η θέση αυτή δεν είναι τυχαία, αλλά στηρίζεται σε στρατηγικές αποφάσεις που λήφθηκαν μεταξύ της στρατιωτικής και πολιτικής ηγεσίας της Βρετανίας και αποτυπώνονται σε δύο συναφή έγγραφα της 8ης και της 25ης Μαΐου του 1950. Σε αυτά, αναλύεται η γεωστρατηγική και γεωπολιτική σημασία της Κύπρου και γιατί δεν μπορούσε να δοθεί, ειρηνικώ τω τρόπω, στην Ελλάδα.
Είναι, λοιπόν, μύθος ότι, εάν δεν υπήρχε το κόστος που προκάλεσε η ΕΟΚΑ στη Βρετανία, διεθνώς και εσωτερικά, θα υπήρχε περίπτωση, έστω και κολοβής, ανεξαρτησίας. Είναι, δε, δεύτερος μύθος ότι οι προτάσεις των Βρετανών για τη διακοπή του αγώνα συνιστούσαν καλές και υποφερτές διευθετήσεις του Κυπριακού.
Εάν κάποιος μελετήσει λεπτομερώς τα κείμενα των σχεδίων Ράντκλιφ και Μακμίλαν, θα διαπιστώσει ότι ουδόλως αποτελούσαν, όπως κάποιοι ισχυρίζονται, χαμένες ευκαιρίες, αφού δεν ήταν τίποτε άλλο από πολιτειακές επιλογές, διά των οποίων αφενός προβλεπόταν ο ενταφιασμός της Ένωσης και, αφετέρου, εγκαθιδρύετο στην Κύπρο, διά της αποδοχής των Ελλήνων, η «δικτατορία του Βρετανού Κυβερνήτη». Εκείνο που χρήζει ιδιαίτερης αναφοράς είναι ότι τμήματα των σχεδίων Ράντκλιφ και Μακμίλαν περιλαμβάνονται στο σχέδιο Ανάν και στην υπό συζήτηση λύση της ομοσπονδίας ως ανάλογης του σχεδίου Ανάν. Αναφέρουμε ενδεικτικά τα εξής:
α) Η τριμελής δικαστική εξουσία, αποτελούμενη από έναν Έλληνα, έναν Τούρκο και έναν ξένο, δηλαδή Βρετανό δικαστή (Σχέδιο Ράντκλιφ) - Ανάλογα δεν μας λένε και σήμερα;
β) Στο σχέδιο Μακμίλαν, ο μεν Κυβερνήτης θα είχε ρόλο απολύτου άρχοντα, ο οποίος, όπως και στο σχέδιο Ανάν αναφέρεται, θα υποβοηθείτο «από εξαμελές Συμβούλιο (τέσσερεις Έλληνες και δύο Τούρκους), που θα ελέγχονταν από τις αντίστοιχες Συνελεύσεις». Ανάλογη διάταξη υπήρχε και στο σχέδιο Ανάν για το λεγόμενο Προεδρικό Συμβούλιο με την ίδια αναλογία 4 προς 2 (Παραλλαγές δεν συζητούνται και σήμερα;)
Πέραν τούτων, στο σχέδιο Μακμίλαν γίνεται λόγος για «συνεταιρική κυριαρχία» μεταξύ Ελλάδας, Τουρκίας και Βρετανίας. Η περί της συνεταιρικής κυριαρχίας αντίληψη συνιστά τη νομική βάση του σχεδίου Ανάν, αφού στο προοίμιο γινόταν λόγος για μία και ενιαία κυριαρχία, αλλά, αυτή η κυριαρχία, εν συνεχεία διχοτομείτο, αφού καθοριζόταν ότι το νέο πολιτειακό σύστημα της Κύπρου θα προέκυπτε από χωριστά δημοψηφίσματα μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, τα οποία οι Τούρκοι με επιστολή τους προς τον Γ.Γ. του ΟΗΕ ερμήνευαν ως χωριστά δικαιώματα αυτοδιάθεσης. Ανάλογο κείμενο κατέθεσαν και το 2014 στην Ε.Ε. Η ίδια φιλοσοφία διαπνέει και την υπό συζήτηση λύση των δύο ισότιμων συνιστώντων κρατών.
Τρίτον, το αποικιοκρατικό ρεύμα που επικρατούσε την εποχή εκείνη.
Τέταρτον, η γεωστρατηγική και γεωπολιτική σημασία της Ένωσης ως προκαθορισμένος στόχος, που σήμαινε ότι:
α) Η Ελλάδα θα ήλεγχε έναν γεωστρατηγικό - γεωπολιτικό χώρο από τα Βαλκάνια ώς τη Μέση Ανατολή και θα ήταν στην ουσία περιφερειακή δύναμη.
β) Η Κύπρος θα ήταν Ελλάδα και, ως εκ τούτου, οποιαδήποτε επίθεση σε βάρος του νησιού θα σήμαινε πόλεμο με την Ελλάδα. Εάν προερχόταν από την Τουρκία, θα ισοδυναμούσε με διάλυση της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ, γεγονός που δεν θα επέτρεπαν οι ΗΠΑ, κυρίως στην περίοδο του Ψυχρού Πολέμου.
Εν ολίγοις, η ασφάλεια της Κύπρου θα ήταν κάτω από την ομπρέλα της Δύσης, δηλαδή του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ, εφόσον η Ελλάδα ήταν κράτος μέλος της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας. Συνεπώς, ο στόχος της Ένωσης δεν ήταν μόνο συναισθηματικός, αλλά και, από την πλευρά της ψυχρής στρατηγικής και δη της ρεαλιστικής σχολής σκέψης των ισοζυγίων δυνάμεων, ορθός.
Τότε και σήμερα...
Σήμερα έχουμε την Κυπριακή Δημοκρατία, την οποία οφείλουμε να διατηρήσουμε στη ζωή. Ταυτοχρόνως, η έννοια του Ενιαίου Γεωπολιτικού Χώρου με την Ελλάδα αποδεικνύεται επιβεβλημένη από τις ίδιες τις εξελίξεις και για την τρέχουσα περίοδο. Αναβιώνει μέσω της ενέργειας και αποκτά συμμάχους, όπως είναι το Ισραήλ και η Αίγυπτος, ακόμη και οι ΗΠΑ, καθώς και η Ε.Ε.
Και αποτυπώνεται στον EastMed ως αγωγό μεταφοράς φυσικού αερίου, αλλά και ως έναν στρατηγικό προγραμματισμό, που συνδέεται με την οικονομική και στρατιωτική αποτροπή έναντι της τουρκικής απειλής, αλλά και με την ανάπτυξη και την οικονομική ευημερία. Τότε ήταν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, σήμερα είναι το ειδικό κυριαρχικό δικαίωμα στην ΑΟΖ, τόσο της Κύπρου, όσο και της Ελλάδας, που διακυβεύεται.
Και τότε και σήμερα έχουμε νομικό και ηθικό πλεονέκτημα. Εκείνος ο τομέας όπου διαπιστώνεται διαχρονικό έλλειμμα είναι της στρατηγικής, δηλαδή του σχεδιασμού σε βάθος χρόνου, και της αξιοπιστίας της πολιτικής ηγεσίας, που συνήθως είναι παγιδευμένη και αλυσοδεμένη με τις προσωπικές και πρόσκαιρες μωροφιλοδοξίες της, καθώς και με τις κοντόφθαλμες επιλογές της, που συνιστούν εμπόδια για την υλοποίηση σοβαρών εθνικών στόχων, μετατρέποντας κατά καιρούς τα οράματα σε εφιάλτες.
Βιδωμένες καρέκλες και πολιτικός ναρκισσισμός
Δεν τρέφουμε ψευδαισθήσεις περί του τυχοδιωκτικού και ευτελούς κομματικού κατεστημένου, του οποίου οι δράσεις και η φιλοσοφία συγκρούονται με το ηθικό και άδολο Ενωτικό Δημοψήφισμα, που μόνο ως φάρος δημοκρατίας και αξιοπρεπούς στάσης μπορεί να διδάσκεται. Γι’ αυτόν τον λόγο, ακόμη και σήμερα, το Ενωτικό Δημοψήφισμα ενοχλεί τους κατακτητές και όσους εκ των ημετέρων εναρμονίζονται μαζί τους με την ψευδαίσθηση ότι, εάν ενταφιάσουν την ιστορική αλήθεια, θα τους κατευνάσουν.
Τελικώς, ταπεινώνονται οι ίδιοι οι ημέτεροι και αυτοαναιρούνται. Και μέσα από αυτήν την αποτυχία τους αναδεικνύεται το μεγαλείο του Ενωτικού Δημοψηφίσματος ως μιας ειρηνικής δημοκρατικής πράξης για την αυτοδιάθεση, την ελευθερία και την Ελλάδα, η οποία δεν έχει σχέση με τα στενά πολιτειακά όρια του ανθελληνικού αθηναϊκού κράτους, όπως ο Ίωνας Δραγούμης τόνιζε, όταν ήθελε να δείξει την αστοργία που επιδείκνυαν οι ημέτεροι ηγέτες, κυρίως, έναντι των εκτός των συνόρων ομοεθνών.
«Θέλομεν την Ένωσιν και ας τρώγωμεν πέτρες», έλεγαν οι πατεράδες μας και οι παππούδες μας. Αυτή ήταν η γνήσια, ταπεινή και άδολη αγάπη προς την πατρίδα, για την οποία έσπευσαν να θυσιαστούν. Γι’ αυτούς, τους δεξιούς, κεντρώους και αριστερούς Έλληνες της Κύπρου, η Ένωση δεν περιοριζόταν στη στενή κρατική αντίληψη, αλλά αναφερόταν στο ελληνικό έθνος, στον ιλιγγιώδη πολιτισμό που φέρει μέσα του από τα βάθη των αιώνων και στο σύστημα των δημοκρατικών αρχών και αξιών του και δη της ελευθερίας που σε όλους τους αγώνες ήταν υπέρτερη του δικαιώματος της ζωής.
Πώς, λοιπόν, τα κομματικά λαμόγια με τις βιδωμένες καρέκλες στον πισινό τους να αντέξουν το ηθικό και δημοκρατικό βάρος του Ενωτικού Δημοψηφίσματος, τον άδολο και αντικατοχικό του χαρακτήρα και τον αγώνα μέχρις εσχάτων, όταν έχουν ήδη συμβιβαστεί με τη διχοτομική ταυτότητα της κατοχής;
Μέλημά τους είναι οι ρητορικές εξυπνοβλακίες, το ξεπούλημα ιδεολογιών σε τιμές ευκαιρίας και η χαμαιλεοντική αλλαγή θέσεων με ταχύτητα φωτός στα τηλεοπτικά πάνελ, με απώτερο στόχο να εξαπατούν τους αφελείς ιθαγενείς για να κερδίσουν τις ψήφους τους, χρήμα και πολιτειακά «οφίκια». Και έτσι, διακατεχόμενοι από το σύνδρομο του πολιτικού ναρκισσισμού, να κορδώνουν μεγαλοπρεπώς εν μέσω υποσχέσεων και ψευδών παραστάσεων ως νέοι μικροί Ναπολέοντες μπροστά στον κομματικό στρατό τους και στον καθρέφτη ενός βαθύτατα σάπιου κυπριακού κατεστημένου...
Γρηγόρης Κουνναμάς
Ναυπηγός Μηχανολόγος Μηχανικός Ε.Μ.Π.
Αναπληρωτής Πρόεδρος Κ.Ο. Αθήνας
Τηλ. 0035799140626 , +302102524812 , +306987555333
e-mail : gkounnamas@gmail.com