[sivan jaykay]

my dear friends, 

Let us greet each other congratulate on this happy occasion. We are stepping into another new Tamil year today. SUBAKRITHU is 36 th in the rotating sixty years. It means "a year of good deeds".

Man lives on hopes. Guided by his varying moods every moment, he jumps to conclusions with self centered  thougts. Hopes are thus handy to nurture his intentions.

with this in background we look upon every year to usher in unlimited happiness. Every new year has thus visited and gone. The two previous years had associated themselves with the unwelcome visitor CORONA 

A sitthar by name Idaikkaadar had studied the pluses and minuses of the rotating 60 years and recorded what will be the good and bad effects to expect and exerience. 

Here is the prediction for Subakrithu commencing today.

  சுபகிருது வருட வெண்பா பலன்

சுபகிருது புத்தாண்டு குறித்து சித்தர் இடைக் காடரின் வெண்பா

சுபகிருது தன்னிலே சோழதேசம் பாழ்

அவமாமம் விலைகுறையும் சூன்சாம் சுபமாகும்

நாடெங்கும் மாரிமிகும் நல்லவிளை வுண்டாகும்

கேடெங்கு மில்லையதிற் கேள்

வெண்பா பொருள்:

சுபகிருது ஆண்டில் சோழநாட்டிலே சில பொருள்கள் வீணாகிப் பாழாகும். மான்களுக்கு நோய் தாக்கும்.  மண்பாண்டங்களின் விலை குறையும். மழை நன்கு பெய்து விளைச்சல் உண்டாகும். மழையினால் வேறு எந்த கேடும் இல்லை  .

What is he saying? The granary of Tamilnadu will experience great losses is not any welcome news. But we have already come across many a suffering and difficulty and with our  undaunted and implicit faith in  god let us move forward.

[Jambunathan Iyer]

பெரியவா சரணம்  !!

தயவென்ற பண்புக்கு வடிவ மாக தகைஎன்ற சொல்லுக்கு விளக்க மாக.உயர்வென்றநிலைமைக்கோர்
உவமையாக, உலாவந்த நம்காஞ்சி முனிவர் இங்கே உயிர்வாழச் சிறிதவலும் பாலும் உண்டே உறுதியுடன் நூறாண்டு வாழ்ந்த சீலர். அயராமல் உலகத்தின் நன்மைக் காக அரியதவம் செய்திருந்த அருளின் செல்வர்.
  
குருசரணம் நினைப்போம்! குருசரணம் துதிப்போம்! குருசரணமே பற்றி நிற்போம் நாளும்!

காமகோடி தரிசனம் காணக்காணப் புண்ணியம்.

N Jambunathan SFL Chennai in RETAIL Marketing
Rengarajapuram-Kodambakkam-Chennai-Mob:9176159004

[sivan jaykay]

ஹலோ, ஹவ்  ஆர்  யூ?

-நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

அடேயப்பா,  பத்து நாளாச்சு  தமிழில் எழுதி.   இதற்கு முக்கிய காரணம் என் இணை பிரியா என்று நான் அடிக்கடி  சொல்லும் டேபிள் டாப்  கம்பியூட்டரை  நான் பிரிந்து  மும்பை சென்றேன். அங்கே என் பேரன்  பேத்திகள் கொடுக்க முன்வந்த   லேப்டாப்  எனக்கு தோது படவில்லை.   கீ போர்டு  டைப் ரைட்டருடையது போல்  பெரிசாக இருந்தால் தான்  என்னால் வேகமாக எந்த எழுத்தையும் பார்க்காமல்  டைப் செய்ய முடியும்.  அதுவும்  தவிர  மௌஸ்  என்று சொல்லப்படும்  ஒரு கருவி  எளிதில்  என் எழுததை  சரியான இடத்தில் கொண்டு சேர்க்க உதவும்.  கைவிரலால் தடவி என்னால்  லேப் டாப்பை  செயல்படுத்த இன்னும் பழக்கமாக வில்லை. இனி  மூங்கில் வளையாது.

என்னுடைய  டேபிள் டாப்பில்   இன்னொரு சௌகர்யம் எது வென்றால், நான் இங்கிலீஷில்

டைப்  அடித்தால் அது தானாகவே  ஸ்க்ரீனில்   தமிழில் எழுத்துகளை  கண்ணுக்கு  பெரிதாக   காட்டும்.  இந்த வசதி எனக்கு 120 புத்தகங்களை இப்படியே  எழுத வசதி செய்து தந்தது.  முறைப்படி தமிழில் டைப்பிடிக்க நான் கற்றுக்கொள்ளவில்லை. இனி முடியாது. விருப்பமும் இல்லை.

ஆகவே தான்  எனது மொபைலில் ஒழிந்த போதெல்லாம் ஆங்கிலத்தில் இந்த பத்து  நாளாக மெதுவாக  பொறுமையாக,  ஏதேதோ கிறுக்கிக் கொண்டிருந்தேன்.  எப்படியாவது  எண்ணற்ற  முகநூல்  நண்பர்களோடு தொடர்பில் இருந்தால் போதும்  என்று மனம் தேடியது. எவ்வளவு பேரால் என் இங்கிலிஷ்  கட்டுரைகளை ரசிக்க முடிந்தது என்பது வேறு  விஷயம். அதற்குள் போக விரும்ப வில்லை.    என் ஆங்கில  எழுத்துக்கு அவ்வளவாக   மௌஸ் இருக்காதோ என்று மனதில் ஏதோ சொல்கிறது.  தமிழ் போல்  ஒருவேளை அவ்வளவு ஸ்வாரஸ்யமாக  இருக்காதோ என்று தோன்றுகிறது.  

இன்னொரு அசௌகரியம்.  மொபைலில்  நீளமாக எதுவும்  எழுத முடியவில்லை.  எழுத்துக்கள் சிறிசாக இருப்பதால் தப்பான எழுத்துக்கள்  மேல் கை  பட்டுவிடுகிறது.  அடிக்கடி திருத்தம் செய்ய நேரமும் இல்லை,பொறுமையும் இல்லை.  இந்த தப்பு நிறுத்துவதில் மனம் போய்விட்டால் நான் எதை எழுத நினைக்கிறேனோ அது முடியாமல் போய் விடுகிறது. கவனம் சிதறுகிறது.  மொபைலை உற்று பார்த்துக் கொண்டே இருந்தால்  சீக்கிரமே களைப்பு வந்துவிடும் வயதல்லவா? 

நான் இந்த  ஒருவாரம் எங்கெல்லாம் சென்றேன் என்னவெல்லாம் பார்த்தேன் என்று நினைத்துப் பார்த்து முடிந்ததை  இனி  எழுதுகிறேன்.

[sivan jaykay]

பேசும் தெய்வம் -  நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

இது நிஜமா?

செங்கல்பட்டுக்குச்  சென்று  மஹா பெரியவாளை சந்தித்து  மனம்  திறந்து உரையாடிய பின்னர்  பால் ப்ரண்டன் மனதில் இதற்கு முன் இல்லாத ஒரு பேரமைதி  குடி கொண்டது.    அவர்  சொன்னபடி  ஒரு முறை  திருவண்ணாமலை செல்லவேண்டும், அங்கே உள்ள  யாரோ ஒரு  யோகியை  சந்திக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் லேசாக அடிமனதில்  கோடிட்டு இருந்தது. ஆனால்  தான் எப்படியும் இங்கிலாந்து  திரும்பவேண்டும் என்ற  வெகுநாளைய தீர்மானம்  அதற்கான  ஏற்பாடுகளை செய்ய  வைத்தது.  

மதராஸ் பட்டினத்தில்  ப்ரண்டன் தங்கியிருந்த அறையில் காற்றோட்டம் இருந்தது. கொசுக்கடி அவ்வளவாக தெரியவில்லை. இழுத்துப் போர்த்திக்கொண்டு படுத்துக்கொண்டிருந்தார்.   ஆழ்ந்த தூக்கம்.  இன்னும்  பொழுது  விடியவில்லை. 

அவர் ஆழ்ந்து உறங்கியபோது திடீரென யாரோ அவரைத் தட்டி  எழுப்பியது  இருந்தது. திகைப்போடு கண் திறந்து பார்த்தார். எங்கும் இருட்டு.  அவர் தங்கியிருந்த அறைக்கதவு உள்ளே தாழ்ப்பாள்  போட்டுப் பூட்டித்தான் இருந்தது. ஆனால், அறைக்கு உள்ளே கம்பீரமாக நின்று கொண்டிருந்தார்   காஞ்சி  பரமாச்சாரியார்.   அட  இவர்  எப்படி  மெட்ராஸில் இந்த அறைக்குள் வந்தார்?

ப்ரண்டன் கண்ணை நன்றாக  விழித்துப் பார்த்தார்.   பெரியவாளைச் சுற்றிப் புனிதமான பொன்னொளி பரவியிருந்தது. மீண்டும் அதே கனிவான அருள் பார்வை...இது நிஜமா பொய்த் தோற்றமா! ஏதோ கனவா?   பால் பிரண்டன் தன்னைக் கிள்ளிப் பார்த்துக் கொண்டார். நிஜம் தான். எள்ளளவும் பொய்யில்லை. அவர் தன்னைத் தானே கிள்ளிக் கொள்வதைக்  கவனித்த  பரமாச் சாரியார் முகத்தில் மெல்லிய குறும்பு கலந்த புன்முறுவல். பரமாச்சாரியார் கனிவோடு தேனினும் இனிய மதுரக் குரலில் சொல்லலானார்:

''நான் உன்னிடம் என்ன சொன்னேன்?  ரமண மகரிஷியைச் சென்று சந்திக்க மறக்காதே. பயணத்தைத் தள்ளிப் போடு. ரமணரை நீ தரிசிப்பது மிக முக்கியம். அந்தச் சந்திப்பு உன் வாழ்வின் திசையை மாற்றும்!'' 

மஹா பெரியவா சொன்ன வார்த்தைகள் கணீரென்று காதில் விழுந்தது. நன்றாக புரிந்தது. ப்ரண்டன் படுக்கையில் இருந்து எழுந்து உட்கார்ந்து அவரை உற்றுப் பார்க்க முயற்சிக்கும்போது    அவர் இல்லை.   பரமாச்சாரியார் காற்றில் கலந்து  எப்படி  மாயமாக மறைந்துபோனார்! 

நிச்சயம்  இது கனவல்ல, நூறு சதவீத நிஜம்,  என்றுணர்ந்த  பால் பிரண்டனின் விழிகளில் கண்ணீர் வழிந்தது. 

சீக்கிரமே  தனது நண்பரை அழைத்து, அவரிடம்  தன்னை  திருவண்ணாமலை கூட்டிச் செல்ல  ஏற்பாடு செய்தார்.  

பால்  பிரண்டன் ரமணரைச் சென்று பார்த்தார் என்பது  சரித்திரம்.  இந்த சம்பவத்தைத் தான் தன் புத்தகத்தில்  ( A  SEARCH IN  SECRET INDIA ) பதிவு செய்திருக்கிறார் பிரண்டன்.   பால் ப்ரண்டன் திருவண்ணாமலை சென்று  ரமணரை முதன் முதலாக சந்திக்கும்போது   அவரிடம் கேட்பதற்கு   ஒரு நோட் புத்தகத்தில் நிறைய கேள்விகள் எழுதி வைத்துக்கொண்டு  சென்றார். அவர்கள்  சந்திப்பை பற்றி முன்பே ஒரு கட்டுரையில் விவரமாக எழுதி இருந்தேன். வேண்டுமானால் மற்றொருமுறை அதை எழுதுகிறேன்.

வெகு காலம் கழித்து காஞ்சியில் மடத்தில் மஹா பெரியவாளை தரிசித்த ஒரு  பக்தர்  அவரிடம் துணிச்சலாக ஒரு கேள்வி கேட்டார்:

"சுவாமி! பால் பிரண்டனுக்கு நள்ளிரவில் காற்றுவெளியில் காட்சி கொடுத்தீர்களாமே! இங்கிருந்து கொண்டே இன்னோர் இடத்தில் உங்களால் தோன்ற முடியுமா?''

கேள்வி கேட்டவரை பரிவோடு சற்றுநேரம் பார்த்த பரமாச்சாரியார் பிறகு ஒரு முறுவலுடன் சொன்னார்:

"அதனால் தான் நான் எப்போதும் சொல்கிறேன். தூங்குவதற்கு முன் நல்ல நினைவுகளையே நினைத்துக் கொண்டு தூங்க வேண்டும்!'' 

இதற்கு மேல் எதுவும் சொல்லாமல்  பரமாச்சாரியார் எழுந்து மடத்தில்  தனது அறைக்குள் சென்றுவிட்டார்.

மஹா பெரியவா சொன்ன அந்த  பதில் மூலம் எல்லார் மனதிற்குள்ளும் அவர்  புகுந்து விட்டார். புகழைத் துறந்த அவரது பதிலைக் கேட்ட சிலர், கன்னத்தில் போட்டுக் கொண்டார்கள். சிலர் கீழே விழுந்து நமஸ்கரித்தார்கள்.

தான் செய்த அற்புதத்தைக் கூடத் தானே ஒப்புக்கொள்ள மறுத்தவர் போல், புறந்தள்ளும் அவரது முற்றும் துறந்த துறவுநிலையைக்  கண்டபோது கேள்வி கேட்டவரின் கன்னங்களில் பக்திக் கண்ணீர் வழியத் தொடங்கியது.

[sivan jaykay]

முதல்  பம்பாய்  பயணம். நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

மும்பை அப்போது பம்பாய். எப்போது முதலில் அங்கே போனேன்? என் 21வது வயதில்.  நான் போக   வேண்டியது  குஜராத்தில்  ராஜ்கோட். அங்கே  தான் எனக்கு ஒரு கம்பெனியில் இன்டெர்வியூ.  எந்த கம்பெனி என்று பெயர்  இப்போது ஞாபகம் இல்லை.  பம்பாய் வழியாக சென்று ரயில் மாறி அங்கே செல்ல  வேண்டும்.  என்னை இன்டெர்வியூவுக்கு கூப்பிட்டவர்களே  போக வர ரயில் பிரயாண செலவை கொடுப்பதாக  சொல்லி இருந்தார்கள். அங்கே  போய் உத்யோகம் செய்வதாக எனக்கு  உத்தேசம் இல்லை. வேண்டுமென்றே  இன்டெர்வியூவில்  தேர்வு ஆகாமல் ஊரை மட்டும்  சுற்றிப் பார்த்துவிட்டு வர மட்டுமே  உத்தேசம்.  நான்  தான் ஏற்கனவே  MES   எனும்  தமிழ்நாடு மின்சார வாரியத்தில் வேலைக்கு சேர்ந்து மூன்று வருஷம் ஆகிவிட்டதே.

பம்பாயில்   என் அண்ணா  பிச்சை என்கிற  ரத்னம் ஐயரின்  நண்பர் சிதம்பரம்,  இருந்த  விலாசம் பாக்கெட்டில் வைத்திருந்தேன். பம்பாய்க்கு அப்போது சத்ரபதி சிவாஜி ரயில் நிலையமென்று பெயர் இல்லை.  பம்பாய்  சென்ட்ரல் என்று ஞாபகம்.  அங்கே ரயிலில் இறங்கியவுடன் பிரமிப்பு.  இவ்வளவு பெரிய ரயில் நிலையம் அதற்கு முன் பார்த்ததே இல்லை.  ஹிந்தி அரைகுறை. அதையும்  அதைப்போலவே  அரைகுறை  ஆங்கிலம். ரெண்டையும் வைத்துக்கொண்டு ஒப்பேற்றி வெளியே  பலரிடம்  வழி விசாரித்துக்கொண்டு  சிதம்பரத்தை  பம்பாயில் தேடினேன்.  தேடி நடந்து பல்லர்ட  எஸ்டேட் வந்துவிட்டேன். சிதம்பரம் ஊரில் இல்லை.  அவர் நண்பர்  ஒருவர்  எனக்கு உதவினார் . அங்கிருந்து  அன்றிரவே  சௌராஷ்ட்ரா எக்ஸ்பிரஸில்  இடம் பிடித்து  ராஜ்கோட்  சென்றேன்.  சௌராஷ்ட்ரா எக்ஸ்பிரஸில் ஒரே சத்தம்.  இந்தியிலோ மரத்தியிலோ குஜராத்தியிலோ பேசிக்கொண்டே வந்தார்கள். ரிசெர்வேஷன் எல்லாம் கிடையாது. மூணாம் க்ளாஸ் பெட்டி . நான் மேலே  சாமான் வைக்கும்  பரணில் தாவி ஏறி  படுத்துக்  கொண்டு விட்டேன். அது தான்  பெர்த்.

நான் போகவேண்டிய  கம்பெனியில்  ஓரிரு  தமிழ் பேசுபவர்கள்  இருந்தது வரப்பிரசாதம். 

எனக்கு அவர்களுடனேயே தங்க உதவி செய்தார்கள்.  கம்பெனியில் இன்டெர்வியூவில்  செலக்ட் ஆகாமல் ஜாக்கிரதையாக  போகவர  ரயில் பயண செலவை காசாக  வாங்கிக்கொண்டு  ஊர் சுற்றி பார்த்தேன்.  அப்போது ராஜ்கோட்டில்  ஒரு  இரும்பு  நகைப்பெட்டி. நல்ல கனமாக  இருந்தது. பூட்டு சாவி கொடுத்தார்கள்.  ராஜ்கோட்டில்  இரும்பு  பெட்டிகள்  பிரபலம்.  கல்யாணம் ஆகாமல்

காசில்லாமலேயே  ஏன் எனக்கு  நகைப்பெட்டி.  சில வருஷங்களுக்கு முன்பு அதை என் மகனிடம் கொடுத்து  அது  இப்போது ஜெர்மனியில் இருப்பதாக ஞாபகம். 

ராஜ்கோட்டில்  வேறு என்ன பார்த்தேன்?  வீட்டுக்கு  என் மன்னிக்கு  புடவை வாங்கினேன். சில கல் பதித்த கனமான வளையல்கள் ROLLED GOLD என்று பெயர்.  அதை வாங்கினேன். நான் ஊருக்கு திரும்புவதற்கு முன்  ராஜ்கோட்டில்   அஜி டாம்  என்று  ஒரு சிறு குன்றுக்கு ஒரு நாள் மாலை என் நண்பர்களோடு  சென்ற ரெண்டு  பழைய போட்டோக்களை  இதோடு இணைத்திருக்கிறேன்.

ராஜ்கோட் நகரத்தை  கிழக்கு மேற்காக பிளக்கும்  அஜி நதி அந்த ஊரில் பிரதானமானது.  ராஜ்கோட் முழுதும் அதன் நீரை உயிர்நாடியாக நம்பி வாழ்கிறது.   1954ல்  அதன் குறுக்கே  அணை கட்டி முடித்தார்கள். நான் சென்றது  1957ல் . அணையின் அடியே பெரிய  நந்தவனம்.  ராஜ்கோட் நகருக்கு வெளிப்புறம்  அமைந்துள்ள  இந்த  அணைக்கட்டுக்கு  ஒரு  ரிஃஷாவில் சென்றதாக ஞாபகம்.  எப்படியும்  8-9  கி.மீ தூரம் போல் தோன்றியது.   அங்கே ஒரு சிறு குன்று. அதன் மேல் ஏறி  நடந்து உட்கார்ந்தோம்.   அங்கிருந்து திரும்பி மறுபடியும்  பாம்பே வந்து ரயில் ஏறி மெட்ராஸ் வந்தேன். பம்பாயில் கண்ணில் பட்ட இடம் எல்லாம் சுற்றினேன்.  ஆங்காங்கே தென்னிந்திய உணவுப்

 பண்டங்கள் விற்பவர்கள் இருந்ததால்  இட்லி வடைக்கு பஞ்சமில்லை.  அப்போதெல்லாம் கோயில்கள் அதிகம் செல்ல ஏன்  தோணவில்லை என்பது ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது. துணிக்கடைகள் எங்கும்  கண்ணைப் பறித்ததில் சில சட்டைகள்,  மன்னி, அம்மாவுக்கு ஒன்றிரண்டு புடவைகள் வாங்கினேன்.  TSHIRT   அப்போது ப்ரபலமில்லை. 

[sivan jaykay]

ஸூர்தாஸ்  -   நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

கேள்விக்கு என்ன பதில்?

வெகுநாளாக  ஸூர்தாஸ்  கண்ணில் படவில்லை . அவருக்கு  கண்ணில்லை என்பதால் நாம் அவர்  கண்ணில் பட முடியாது. கண்ணிருந்தாலும் அவருக்கு நாம் முக்யமில்லாவி. கண்ணனே போதும் என்று இருப்பவர். ஆகவே  இன்று அவரைக் கொஞ்சம் தேடிப் பிடிக்கிறேன்.  அவரிடம் அப்படி என்ன ஈர்ப்பு சக்தி இருக்கிறது?   ஆஹா,  அவர்  வாயால்  ஒரு நாலு வார்த்தை அற்புதமாக கிருஷ்ணனை
பற்றி   கேட்க வேண்டும். .

ஒளி மயமாக இருக்கும்  கோகுலம்  ஏன்  திடீரென்று  இருண்டு விட்டது? ஒளி போய் விட்டால் இருட்டுதான் மிஞ்சும்.  அங்கே  எல்லா  கோபியர்களும்  ஏன் உற்சாகம் இழந்த   நடை பிணமாகி விட்டார்கள்?  எவர் முகத்திலும் ஒரு சோகம் களையிட்டிருக்கிறதே.  சிரிப்பே எல்லோருக்கும்   . மறந்து போய் விட்டதா?   கண்கள்  எதையோ  எங்கெங்கோ  தேடியவாறு இருக்கிறதே  . அத்தனை பேரின்  செல்லக் குழந்தையா, எஜமானனா அவன்? எப்படிச் சொன்னாலும் அது ரொம்ப   . பொருத் தம் தான்.  அந்த  தாமரைக் கண்களை  எங்கே காணோம்? நீல நிற நெற்றியிலே சிவந்து காணப் படும் திலகம் எங்கே? நீல கழுத்திலே நிறைந்து காணப்படும் அந்த வெண் முத்து மாலைகள் எங்கே? பிருந்தாவன நாயகன்  எங்கே போனான் ? நம்மை எல்லாம்  காய்ந்த சருகாக்கி விட்டு  நம் உயிரை எல்லாம் ஒன்று சேர்த்து மாலையாக கழுத்தில் அணிந்து கொண்டு சென்று விட்டானோ அந்த மாய கிருஷ்ணன்?  ஒவ்வொருவள்  மனத்திலும்  ஆழ்ந்த சோகம் இருந்தாலும் வெளியே தெரியவில்லை. ஏதோ அன்றாட வேலைகள், பேச்சு என்று மெஷின் மாதிரி  செய்து கொண்டு  இருந்தாலும் மனம் பூரா  ஏக்கம் வாட்டுகிறதே. இதயம்  துடிக்கிறதே.  கிருஷ்ணன் இனி பிருந்தாவனம்  திரும்பி

வருவானா?  எப்போது? இந்த கேள்விக்கு  யாருக்கு பதில்தெரியும்?

கலகல வென்று  இருக்கும்  காசியே  வெறிச் சோடிவிட்டதே என்கிறாள் ஒரு கோபி.  அவள்

அனுபவம் அப்படி. நாம் என்ன சொல்ல முடியும். காசியே அப்படியானால் பிருந்தாவனத்தில்

நம்கதி?  ஸூர்தாஸ் இந்த கேள்வியை எழுப்புகிறார். யாராவது பதில் தெரிந்தால் சொல்லுங்களேன்!

[sivan jaykay]

மனதில் பதியட்டும்  - 12  -  நங்கநல்லூர்  J  K  SIVAN

அசைவ  உணவு  வேண்டாம்,  காய்கறிகள் சிறப்பு  என்பது ஏன்? 

சைவ உணவு  தான் சாந்த குணத்தை தருகிறது என்று  எல்லோரும் சொல்வதால் தான். அப்படி சைவ உணவு சாப்பிடுபவராலுக்கும்  கோபம் வராமல் இல்லை.  இந்த கோபம் வேறு,  அசைவ உணவால் வரும்  த்வேஷம்.  ஒரு குழந்தையின் கோபமும்  முரடனின் கோபமும் வேறு வேறு அல்லவா ?  சைவ உணவினால்  வரும் கோப உணர்ச்சி  அதில் சேரும்  காரம், புளிப்பு  இவை உண்டாக்கும், தூண்டிவிடும், ராக்ஷஸ  உணர்வினால் தான்.  

பழைய ஆறின உணவு வகைகள் சாப்பிடவேண்டாம்  என்று சொல்வது எதற்காக என்றால், அவை   தாம்ச (சோம்பல்) குணத்தை வளர்ப்பவை. பூண்டு, வெங்காயம், முள்ளங்கி, முருங்கை போன்ற உணவுகள் சத்வ குணத்துக்கு  விரோதமானவை என்பதால்  பல  குடும்பங்களில்   இந்த  வகை உணவு பண்டங்களை  உபயோகிப்பது இல்லை. 

இன்னொரு  எல்லோருக்கும் தெரிந்த விஷயம் .  ருசிக்காக சாப்பிடும்போது தான் அளவுக்கு அதிகமாக உண்ண வேண்டி வருகிறது. பசி என்ற ஒன்றை நினைவில் நிறுத்தி, பசியை தீர்க்க மட்டும்  உணவை உண்ணத் தொடங்கினால் சாப்பிடும் அளவில் நிதானத்தைக் கடைபிடிக்கலாம். அஜீரணம், மனதில் அசுத்தம் போன்றவற்றை  கிட்டே நெருங்காது. மஹான்கள்  யோகிகள்,  பசிக்கு ஒரு கவளம் கிடைத்ததை உண்பவர்கள். ருசி தேடாதவர்கள்.

அரைவயிற்றுக்குச் சாப்பிடுங்கள். கால் வயிற்றில் தண்ணீரை நிரப்புங்கள். கால் வயிறு காலியாக இருக்கட்டும். இதையே வைத்திய சாஸ்திரம், தர்ம சாஸ்திரங்கள் எல்லாம் வலியுறுத்திச் சொல்கின்றன. நான்  அரை வயிற்றுக்கு சாப்பிடும் பழக்கத்தை வெகு காலமாக  கொண்டிருப்பதால் இதுவரை வயிறு தொந்தரவு கொடுக்கவே இல்லை. ஒரே நாளைக்கு மூன்று கல்யாணத்தில் சென்று சாப்பிட்டிருக்கிறேன். அங்கங்கே ஏதாவது ஒன்றிரண்டு சின்ன அயிட்டத்தோடு நிறுத்திக் கொண்டவன்.

ஒரு பொருளை சுற்றி கயிறால் கட்டி இருக்கிறது.  எப்படி அவிழ்க்கிறோம்? எப்படி சுற்றி இருக்கிறதோ அப்படியே  எதிராக சுற்றி  திருப்பி, அவிழ்க்கும்போது சுலபமாக விடுபடுகிறது.

அது போலவே தான், தவறான செயல்களை நற் செயல்களினாலும், பாவங்களைப் புண்ணியங் களினாலும் பொறுமையாக  செய்து  அவற்றிலிருந்து  விடுபட முடியும். 

 தானம், தர்மம், கடமை புரிதல், பகவந் நாமாக்களை (தெய்வப் பெயர்கள்) உச்சரித்தல், கோவில் களைத் தரிசித்தல் ஆகிய நல்ல செயல்கள் எல்லாம்,  நமது மனதில்  ஒரு  அமைதியை கொடுத்து, எண்ணங்கள் சீர்பட்டு, பாவம் தொலைக்க வழி கோலுகின்றன.

மனத்தினால் செய்த பாவங்களை மனத்தாலும், கைகள், கால் களால் செய்த பாவங்களை அந்தந்த உறுப்பு களினாலும் மட்டுமே தீர்க்க முடியும்.

வெளியில் இருந்து வரும் பொருள்களில் மட்டுமே மகிழ்ச்சி இருப்பதாக எண்ணி அவற்றைச் சுற்றியே மனிதன் துரத்திக் கொண்டு ஓடுகிறான். வெளியில் இருப்பது எதுவும் நம் வசத்தில் இருப்பதல்ல. அது வந்தாலும் வரும். போனாலும் போகும். தனக்குள்ளே ஆனந்தம் இருப்பதை மனிதன் மறந்து விடுகிறான். அதனால் தான்  ஏமாற்றம், துயரம், கோபம்,  பொறாமை எல்லாம் உண்டாகி அவனை அல்லல் படுத்துகிறது.

 நமக்குள் இருக்கும் மகிழ்ச்சி பெரிய சமுத்திரம் மாதிரி.   பதவி, பணம், பெயர், புகழ் என்று வெளியில் நாம் எதிர்பார்க்கும் எல்லாமே கோடைகாலத்தில்  குழாயில் சொட்டும்  தண்ணீருக்கு சமமானது. இதை முற்றிலும் உணர்ந்த ஞானிகள் வெளி இன்பத்தைத் தேடி அலைவதில்லை.

மனிதனாகப் பிறந்தவனுக்கு வாழ்வில் உண்டாகும் பாக்கியங்களிலேயே மேலான பாக்கியம் பிறருக்குச் சேவை செய்வதே. சேவை என்றால் என்னவென்று தெரியாமல், அவரவரும் தமது குடும்பத் திற்காக மட்டுமே சேவை செய்கிறோம். அதோடு, நமக்கு சம்பந்தம் இல்லாத பிறருக்கும் முடிந்த சேவைகளைச் செய்ய வேண்டும். இதைத்தான்  தன்னலமற்ற சேவை  என்பது.

தினமும்  நமக்குச் சமைப்பதற்காக பானையில்  தளதளவென்று  கொதிக்கும்  நீரில் அரிசியைப்  போடும் போது, பகவானை நினைத்துக் கொண்டு  ''இது  ஏழைகளுக்கு'' என்று ஒருபிடி அரிசியை தனியாக  ஒரு பானையிலோ, பாத்திரத்திலோ போட்டு விட வேண்டும்.  இப்படி சேர்ந்த அந்த அரிசியை, பருப்பை,  மொத்தமாக ஒருநாளில் சேகரித்து, சமைத்து அந்தந்த பகுதி கோவில்களில் ஏழைகளுக்கு அன்னமிட வேண்டும்.  எப்படி இந்த பிடியரிசி திட்டம்?  மஹா பெரியவாளின் கற்பனையில் உதித்த அருமையான எல்லோராலும் முடிந்த  தர்ம கார்யம்.

தினமும்  ஏதாவரது ஒரு பசுமாட்டுக்காவது ஒரு கைப்பிடி புல்லோ அல்லது அகத்திக்கீரையோ கொடுக்க வேண்டும்.

பொதுமக்களுக்காக கிணறு, குளம் வெட்டுவது, அன்னதானம் செய்வது, ஆத்ம  க்ஷேமத்திற்காக கோவில் கட்டுவது, பூஜைக்காக நந்தவனம் அமைப்பது போன்றவையும் தர்மங்களே. இதை தனவந்தர்களால் மட்டுமே செய்யமுடியும்.  மேலே சொன்னதெல்லாம் நம்மால் முடிந்தவை.

யாகம், யக்ஞம், தர்ப்பணம், திவசம் முதலிய இந்த உலகம் மட்டுமின்றி மற்ற உலகங்களில் இருப்பவர்களுக்கும்,  நம்  முன்னோர்களுக்கும்  நாம் செய்யும் சேவை நம் தர்மமாகும்.  கடமையும் கூட.  ஸ்ரத்ததையாக  திருப்தியாக  நாம்  செய்யவேண்டிய  காரியம். 

ஒரு மருந்தை வாங்கி உபயோகிக்காமல் நாளைக் கடத்திக் கொண்டிருந்தால் அதன் வீரிய சக்தி குறைந்துவிடும்.  எக்ஸ்பைரி  டேட்  என்று  அதில் போட்டு இருக்கும் தேதி வந்துவிடும்.  அது போல வேதான்  நாம்  உச்சரிக்கவேண்டிய  மந்திரங்களை அப்பியாசம்(பயிற்சி) செய்யாமல் இருந்தால் அந்த மந்திரங்களின் வீரிய சக்தி குறைந்து விடும்.

[sivan jaykay]

வைணவ விண்ணொளி - நங்கநல்லூர் J K SIVAN
கூரத்தாழ்வான்.

''அருமையானகுருவும் அபிமான சிஷ்யனும் ''- 5


சில  நாட்களாக  தொடராக  எழுதி வந்த ஸ்ரீ கூரேசர் சரித்திரம்  இந்த  பதிவுடன் நிறைவு பெறுகிறது. வைணவ விண்ணொளி என்ற தலைப்பு தொடரும்.

ஸ்ரீ ராமானுஜருக்கு வயது நூறைத்  தாண்டி விட்டது. கூரேசரும் இப்போ கிழவர், கண்ணற்றவர் வேறு, வயதிலும் சற்று மூத்தவர்.   கூரேசர் வாழ்க்கை பெரும்பாலும் ஸ்ரீரங்கத்தில்  பெருமாள் சந்நிதியிலும் ராமானுஜர் திருவடிகளிலுமே  கழிந்தது. வழக்கம்போல் ஒரு நாள் கம்பை  ஊன்றிக்கொண்டு  மெதுவாக  யார் உதவியோடு அரங்கன் ஆலயத்தில் அவன் முன்னால் நின்றார்.  அங்கிருந்து சற்று நேரத்தில் வழக்கமாக  திரும்புபவர் அன்று ஏனோ அதிக நேரம் நின்று கொண்டே இருந்தார். நேரம் ஓடியது.

”என்ன கூரேசா ஏதோ சொல்ல நினைக்கிறாய் போலிருக்கிறதே?” என்று  கேட்டான் அரங்கன். 

“எனக்குக் குறை யொன்று மில்லை கோவிந்தா!  ஏதோ உன் முன்னால் நின்று கொண்டு   ஆத்ம திருப்திக்கு மனசுக் குள்ளேயே   உன்னைப் போற்றி பாசுரங்கள்  பாடவேண்டும் என தோன்றியது.”

"எனக்கும் உன்னைப்  பார்த்துக் கொண்டிருப்பதில்  ரொம்ப மகிழ்ச்சி தான்.   கூரேசா, எதாவது என்னிடம் கேளேன்?''

“ரங்கா ! என்ன விளையாடுகிறாயா எனக்கு தான் ஒரு குறையும் நீ வைக்கவில்லை என்றேனே . நான் என்ன கேட்பேன் உன்னிடம்?”

“அப்படியொன்றுமில்லை, நீ  ஏதாவது கேட்டே ஆகவேண்டும் உனக்கில்லை என்றால் ரங்கநாயகிக்காகவாவது, என் ராமானுஜனுக்காவாவது எதையாவது கேள்!!”
“சரி ரங்கா, என்னை இந்த உடலில் இருந்து விடுவித்து உன் பாத கமலத்தில் சேர்த்துக்  கொள்கிறாயா?”
“”ஹு ஹும்” மாட்டேன். வேறே எதாவது கேள் கூரேசா !!”
“வேறே ஒன்றுமே இல்லையே என்ன கேட்பேன்.?!””
“சரி, அப்படியென்றால்  உன் விருப்பப் படியே ஆகட்டும். உனக்கு மட்டும் அல்ல, உன்னைச் சார்ந்த அனைவருக்கும் நீ கேட்ட வரம் அளிக்கிறேன் !!”

பரம திருப்தியோடு கூரேசன் திரும்பினார். ராமானுஜருக்கு  கூரேசன்  அரங்கனோடு நிகழ்த்திய  மேற்கண்ட சம்பாஷணை  பற்றி  தெரியவந்ததும்  ஆனந்தத்தில் மேலே அணிந்திருந்த வஸ்திரத்தை தூக்கி போட்டு பிடித்து கூத்தாடினார்.

ஒரு சிஷ்யன் கேட்டான் ஆச்சர்யரே என்ன ஆயிற்று திடீரென்று உங்களுக்கு . என்ன ஆனந்தம்  ? “

என்  அருமை கூரேசன்  தயவால்   எனக்கும் அல்லவா நாராயணனின் பாத கமலப்ராப்தி வரம் கிட்டியது. நானும் கூரேசனைச்    ''சார்ந்த''   வனல்லவா”. இதற்கு இன்னுமொரு முக்கிய காரணமும் உண்டு. திருக்கோஷ்டி நம்பிகள்  ''நான் உபதேசித்த ரகசிய மந்திரத்தை எல்லோருக்கும் பட்டவர்த்தனமாக அறிவித்ததால்   நீ  நரகத்துக்குச்  செல்வாய்'' என்ற சாபம் இருந்ததே.  ஆகவே எனக்கு வைகுண்ட பிராப்தி கிடையாதே.  இப்போது கூரேசன் மூலம் அவனைச் சார்ந்தவன் என்கிற வகையில்  அது நிவர்த்தி ஆகிவிட்டதல்லவா?

தொண்டு கிழவர் ராமானுஜர் கூரேசர் வீடு நோக்கி சென்றார்.

“கூரேசா” நீ என்ன கார்யம் செய்துவிட்டாய்.   குருவாகிய என்னை கேட்காமலேயே இப்படி  செய்யலாமா ??”
கூரேசருக்கு புரியவில்லை, பதில் சொல்லவில்லை விழியின்றி விழித்தார்.

“ஏன் பேசமுடியவில்லை உம்மால்? எதற்காக ரங்கனிடம் உடலிலிருந்து விடுபடவேண்டும்  என்று   கேட்டீர் . நான் குருவாக இருக்கும்போது எனக்கு முன்பு நீர் அங்கு ஏன் செல்லவேண்டும். சொல்லும்.   ஏன் அவ்வாறு கேட்டீர்?

“சுவாமி!! நாராயணன் திருவடியில் பரமபதம் பெற முறையாகவே வேண்டினேன்”
“புரியும்படியாக சொல்லும் . மழுப்பவேண்டாம் ”
“நீங்கள் சொல்வீர்களே ஒரு பாசுரம். அதில் வருமே "பரம பதம் சென்ற மூத்தவர்கள், இளையவர்கள் பரமபதம் அடைய வரும்போது வாசலில் நின்று வரவேற்பர் என்று " எனக்கு அதில் உடன்பாடில்லை. இளையவர்கள் முன்பாக சென்று மூத்தவர்கள் வரும்போது முறையாக மரியாதையுடன் அவர்களை வரவேற்க வேண்டும். ஆகவே நான் சிஷ்யன் என்ற முறையில் உமக்கு முன்பாக செல்ல வரம் கேட்டேன்”. என்றார் கூரேசர். 

ஆடிப்போனார் ஆசார்யன்

" என்னருமை கூரேசா, வைகுண்டத்தில்  இளையவர் முதியவர்  என்ற பாகுபாடு  ஏது? இளையவர் யார்? முதியவர் யார்? பாபி யார் ? புண்யசாலி யார்? ஞானி யார்? அஞ்ஞானி யார்?  வைகுண்டத்தை  அடைந்தவர்களுக்கு இதெல்லாம் கிடையாதே.  இது தெரிந்தும்  கூட, இங்கு செய்தது போல் அங்கும் எனக்கு சேவை செய்ய உமது  மனம் விழைந்தது புரிகிறது. என் அருமை கூரேசரே !! உமக்கு ஈடு நீரே தான்”

ஆசார்யன் கண்களில் நீர்மல்க கூரேசனை  ஆரக் கட்டித்  தழுவிக்கொண்டார் .

”கூரேசரே ,நீரே என் ஆத்மா.உம்மை நான் எப்படி ப் பிரிய முடியும்? என்னைத்  தனியனாக விட எண்ணமா? என்னையும் உம்மோடு கூட்டி செல்ல வேண்டியதுதானே ”

கூரேசன் சிலையாக நின்றார். இறைவன் முன்பு நின்றிருந்தபோதும் இந்த எண்ணம் தோன்றாமல் போனதே என சிந்தித்தார் .

”என்னை மன்னித்தது விடுங்கள் பிரபோ!!” என்று ராமனுஜரின் கால்களைப் பிடித்தார்.

“கூரேசா, உமக்கு வரமளித்த ரங்கநாதன் எனக்கும் வரமளிப்பான் என எனக்கு நம்பிக்கை உள்ளது. நேரே போகி

றேன் எனக்கு முன் போகாமல் உம்மை தடுக்க வரம் தேடுகிறேன்- இல்லை.  இல்லை  அது  தவறு. தவறு,  நான் அப்படிச் செய்ய மாட்டேன்.  இது  என் அரங்கனின் ஆக்னை..  அதை  மாற்ற நான் யார்?. நாராயணன் சித்தம் அவ்வாறென்றால் அதற்கு உட்படுவதே என் கடமை””

ஒரு கணம் யோசித்த ஆசார்யன்  ஸ்ரீ ராமானுஜர்  மெதுவாக கண்ணீர் மல்க   தொடர்ந்தார்

”கூரேசரே !! நீர் போய்விட்ட பிறகு நான் எப்படி இங்கு வாழ முடியும்? பரமபத நாராயணன் உம்மைக் கவர்ந்தான். நீவிர் அங்கே செல்லும் . நான் இங்கே ரங்கனாக உள்ள நாராயணன் நிழலில் இருக்கிறேன்.”

கால ஓட்டத்தில் துகள்கள் உருண்டன. கூரேசன் பரமபதம் அடைந்தார், ராமானுஜரை அனேக சீடர்கள் சென்றடைந் தனர்.  ஆனால்  அவர்களில் ஒருவராவது கூரேசனாக முடியுமா?

[sivan jaykay]

ஓம்  நமோ  வெங்கடேசா---  நங்கநல்லூர் J K  SIVAN 

குளிப்பது  என்பது  நமக்கு ஒரு  தினசரி  காரியம்.  சிலர்  விடிகாலையிலேயே  குளிக்கும் வழக்கம் உடையவர்கள்.  உலகத்திலேயே   அற்புதமாக  அதிகம் குளித்தவர் யார் என்றால் முதல் மார்க்  மஹா பெரியவாளுக்கு தான்.  ஆஹா, அவர்  ஸ்னானம் செய்யாத  புண்ய தீர்த்தமே இல்லை. காலால் நடந்து எத்தனை ஊர்கள், க்ஷேத்ரங்கள், எத்தனை தீர்த்தங்கள், புஷ்கரணிகளில்   ஜபம் ஸ்னானம் செய்தவர்.  நாம்  குளிக்க  வெந்நீரைத்  தேடுகிறோம்.  அந்த நேரத்தில் எப்படியோ ஏதாவது ஒரு சினிமா பாட்டு  கர்ணகொடூரமாக வாயிலிருந்து  புறப்படுகிறது.  

தினம்தோறும் காலையில் எழுந்ததும் நீராடிவிட்டு பூஜையை செய்தபின் அந்த நாளுக்குரிய பணிகளை, கடமைகளைச் செய்தோமென்றால், நாள் முழுவதும் தன்னம்பிக்கையும், புத்துணர்வும் தெளிவான மனநிலையும் அமைவது சர்வ நிச்சயம்.   கிருபானந்தவாரியார் நீராடுவதற்கு முன்பாக,  எப்போதும்  குளிக்க இருக்கும் தண்ணீரில், 'ஓம் சரவணபவ' என்று நீரில் எழுதிவிட்டுத்தான் குளிப்பாராம்.  இடுப்பில்  அரணாக்கயிறு என்று சொல்லப்படும்  அரைஞாண்  கயிறு அணிவது மிகவும் அவசியம். குளிக்கும் போது இடையில் உள்ளாடை மற்றும் இடுப்பில் துண்டுடன் தான் குளிக்கவேண்டும். அப்படிக் குளிக்கும்போது தனது மனதுக்குப் பிடித்த சுவாமியின் மந்திரத்தைச் சொல்லி வழிபாடு செய்து கொண்டே அன்றைய  தினத்தை தொடங்கலாம்.

எங்கு நாம் குளித்தாலும் நாம் குளிக்கும் நீர், கங்கையென மனசில் நினைத்துக் கொள்ளவேண்டும்.  அப்படி நாம் குளிக்கும்போது சொல்வதெற்கென்று ஒரு குட்டி மந்திரம் இருக்கிறது.

गङ्गे च यमुने चैव गोदावरि सरस्वति ।
नर्मदे सिन्धु कावेरि जलेऽस्मिन् संनिधिं कुरु ॥

Gangge Ca Yamune Chaiva  Godaavari Sarasvati |
Narmade Sindhu Kaaveri Jalesmin Sannidhim Kuru ||

'கங்கேச யமுனே  சைவ கோதாவரி சரஸ்வதி

 நர்மதா சிந்து காவிரி ஜலேஸ்மின் சந்நிதிம் குரு'

''புண்ய  நதி மாதாக்களே,  ஹே கங்கே, யமுனே , கோதாவரி, சரஸ்வதி, நர்மதே , சிந்து, காவேரி, நீங்கள் எல்லோருமே  இதோ நான் குளிக்கும் கார்ப்பரேஷன் தண்ணீரில் கொஞ்சூண்டு கலந்து கொண்டு என்னிடம் உள்ள அழுக்கு, பாவம் எல்லாவற்றையும்  நீக்குங்கள் '' என்று நாம் சொல்லி நீராடினோமென்றால், அந்த நீராடல் புனித நீராடல் ஆக மாறி விடுவதாக ஐதீகம்.

நாம் ஸ்னானம் செய்வதற்கு பெயர் குளியல். பகவானை குளிப்பாட்டுவது  அபிஷேகம். திருமஞ்சனம் என்கிறோம்.  நாம் குளிப்பது இருக்கட்டும். திருப்பதி  வெங்கடேசனுக்கு  வெள்ளிக்கிழமைகளில் அதிகாலை 4 மணிக்கு நடைபெறும்  அபிஷேகம் பற்றி படித்தேன். ரொம்ப பிடித்ததால் உங்களுக்கும் அதைப் பற்றி சொல்கிறேன். இது நாம் காணமுடியாத விஷயம்..

 

திருப்பதி பாலாஜி என்கிற  வேங்கடேச பெருமாள் ரொம்ப உயரம். 9 1/2 அடி . முழுதும் சாளக்கிராமத்தால் ஆன   தானே தோன்றிய  ஸ்வயம்பு விக்ரஹம்.  வைகுண்ட வாசியான  மஹாவிஷ்ணுவே  பூமியில் அவதரித்த அர்ச்சாவதாரம்.
சுவாமி  அணிந்திருக்கும் பட்டு பீதாபரங்கள் பட்டு உத்தரீயம் முதலியவை அகற்றிவிட்டு  அவருக்கு கௌபீனம் அலங்கரித்து  அவருடைய  திருமேனிக்கு புனுகு தைலம் தடவி அபிஷேகம் ஆரம்பமா கிறது.  வேத சாஸ்த்ரீகள், பண்டிதர்கள், பக்தி  சூக்தங்களை பாராயணம் பண்ணிக் கொண்டு நிற்பார்கள்.  பட்டாச்சாரியார் சுத்தமான தண்ணீருடன் அபிஷேகம் ஆரம்பமாகிறது.  சுத்த ஜலத்துக்கு அப்புறம்   பசும்பால் அபிஷேகம். சாளக்கிராம விக்ரஹம் என்பதால்  பசும்பால் மட்டும்தான் அபிஷேக திரவியம். 

பசும்பால் அபிஷேகத்துக்கு அப்புறம்  திரும்ப  சுத்த ஜல ஸ்னானம். (சுத்தோதகம்) ,திருமேனியில் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும்  பசும் பாலின் பிசுபிசுப்பு  போவதற்காக  பரிமளம் எனும் சுகந்த திரவியத்தை  (சந்தனம், குங்கும்பபூ, பச்சை கற்பூரம்  எல்லாம் சேர்ந்தது)  வேங்கடேசன்  திருமேனியில்  மிருதுவாக அப்புவது  (மத்தனம்). மீண்டும்  அதன் பின்  சுத்தோதக ஸ்நானம்.

ஸ்ரீனிவாசனின் மார்பில் வலது பக்கத்தில்  வியூக லக்ஷ்மி, ஸ்ரீ,  எனும்  விசேஷ சக்திவாய்ந்த மஹா லக்ஷ்மி இருக்கிறாளே. அவளுக்கு  மஞ்சள் காப்பு.  திருமஞ்சனம்.  அப்புறம் இந்த  சுத்தோதகம்.   பரிமளகாந்தம் சேர்ந்த இந்த சுத்த ஜல ஸ்னான தீர்த்தம் தான் நமக்கு  ஒவ்வொரு  உத்ரணி  ஸ்ரீ தீர்த்தம்தான் அபிஷேக ஜலப்ரசாதமாக  வழங்கப்படுகிறது. .

ஸ்நானத்துக்குப்  பின்  ஸ்ரீனிவாசனுக்கு  ஏகாந்தமாக அலங்காரம்.  திருமேனியில்  இன்னும்  கொஞ்சம் இருக்கும்  ஈரத்தை தோத வஸ்திரத்தினால் ஒத்தி எடுத்து  வேஷ்டி கட்டி விடுவார் பட்டாச்சாரியார்.   வேஷ்டியின்  நீளம்  என்ன தெரியுமா?  24 முழம்.  ஒவ்வொருநாளும்  புதிய வேஷ்டி. 12 முழ நீளம் கொண்ட பட்டு உத்தரீயம். இதெல்லாம்   அணிவித்த பின்  சிரசில்   சிறுவா வஸ்திரம் சுற்றி,  வேங்கடநாதனின்   முக பிம்பத்தில் பச்சை கற்பூரம் நீர்க் காப்பாக, மெலிதாக அலங்கரித்து, சுவாமியின் நிஜபாத தரிசனம் பக்தர்களுக்கு  கிடைக்கிறது.  அதை தரிசனம் செய்தவர்கள் நிச்சயம் ரொம்ப புண்யசாலி  பாக்கியவான்கள்.  எனக்கு இன்னும் கிடைக்கவில்லை. இன்னும் எத்தனை ஜென்மம் காத்திருக்கவேண்டுமோ?

இனி  ஆபரணம். ஸ்ரீனிவாசன் திருமேனியில் நாகாபரணம், இடுப்பில் ஒட்டியாணம், மார்பில் ஸ்ரீவத்சம்,கௌஸ்துபம் அணிகலன்கள் சூட்டப்படுகிறது.  அப்போது நாம் பெரும் திவ்ய தரிசனத்துக்கு பெயர்  நிஜபாத தரிசனம்.   ஸ்ரீனிவாசனின்  பாத  கமல தரிசனம்.  வெங்கடேசனின்   நிஜபாதங்கள் மற்ற நேரங்களில் தங்க கவசங்களாலும் , அர்ச்சனை செய்த துளசி தளங்களால் மூடி இருக்குமே.

நிஜபாத தரிசனம்  முடிந்து.   திவ்ய அலங்காரம் . இதற்குப் பெயர்  சமர்ப்பணா.  நாம்  காண முடியாதது.   கதவு சாத்தி  இருக்கும்.  பட்டாச்சாரியார்  மட்டும்தான்  உள்ளே  கர்ப க்ரஹத்தில் 

அலங்காரம் பண்ணிக் கொண்டிருப்பார்.

முதலில் ஸ்ரீனிவாசன் முகத்தில் பச்சை கற்பூரத்தால்  திரு நாமமம் சாற்றிவிட்டு,  அதன் நடுவில் கருப்பு நிறமான கஸ்தூரி திலகம்,  மூங்கில் இலை  போன்ற வடிவத்தில் விட்டுவிடுவார்.  அப்புறம்  புனுகு தைலம் லேபனம் செய்வார்.  புதிய பட்டு வேஷ்டி உத்தரீயங்களை அணிவிப்பார்.  ஸ்ரீனிவாசனின் ஆபரணங்கள்  அணிவிப்பதில் ஒரு  குறிப்பிட்ட  க்ரமம் , வரிசை, இருக்கிறது. அதன் படி தான்  அணிவிப்பார்.   எல்லா ஆபரணங்களும் இவ்வாறு  சூட்டியபின்  ஸ்ரீனிவாசனுக்கு  கிரீடம் அணிவிப்பார்.   ஸ்ரீனிவாசன் இருக்கும்   தங்கத்தாலான  ஸ்ரீ லக்ஷ்மிக்கு  குலசேகரப்படியின் உள் பக்கம் ஏகாந்தமாக திருமஞ்சனம் நடத்தி, தாயாருக்கு பட்டுவஸ்திரம் அணிவித்து ஸ்வாமியின் திருமார்பில் அலங்கரிக்கப்பட்ட பிறகு, ஸ்வாமிக்கு நவநீதம் அம்சை  (நைவேத்யம்) செய்வார்..

அப்புறம்  பச்சகற்பூர ஆரத்தி நடக்கிறது. இதன்பிறகு தோமாலை சேவை ஆரம்பாகும்.  இன்னும் சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்.....

[sivan jaykay]

ஷீர்டி சாய் பாபா  நங்கநல்லூர் J K  SIVAN 

மாந்தரில் ஒரு மஹா புருஷர் 

ஏறக்குறைய   அறுபது வருஷங்களாக  நான்  ஒரு  நங்கநல்லூர் வாசி.   நங்கநல்லூருக்கு அடுத்த  ஊர்கள் புழுதி வைக்கம், மடிப்பாக்கம்.  மடிப்பாக்கத்தில் பாரத்  நகர் என்கிற ஒரு  குடியிருப்பில் மேடவாக்கம் மெயின் ரோடு அருகிலேயே, எனக்கு ஒரு  பிளாட்  (flat ) இருந்தபோது  அதை  சில வருஷங்கள் வாடகைக்கு விட்டிருந்தோம். அதற்கு அடுத்த சில கட்டிடங்களில் ஒன்று தான்  அருமையான பைரவ சாய்பாபா கோவில்.  பாபாவை அமைதியாக மனத்தில் நிறைத்துக் கொள்ள அருமையான சந்தர்ப்பம். கும்பல் கிடையாது. ஒரு சிறிய வீட்டு மனையில்  ஒரு  கிரௌண்டில் கட்டப்பட்ட அந்த   பைரவ சாய் ஆலயத்தில்  பளிங்குச்சிலையாக  தரிசனம் கொடுக்கிறார். ஒரு  தியான மண்டபத்திலும் இருக்கிறார்.  பைரவர் சிலை  ஒன்று ஒரு ஓரத்தில்  இருக்கிறது.  மனதுக்கு  வேறு எங்கும் கிட்டாத ஒரு நிம்மதி, அங்கே சென்றபோதெல்லாம்   சில நிமிஷங்கள் அமர்ந்து கண்மூடி  தியானம் செய்த போது எனக்கு கிடைக்கிறது. இது புருடா இல்லை.

மக்கள் எதை விரும்புகிறார்கள்? எதில் ஆர்வம் அதிகம்?  எல்லோரும் அறிந்த பிரபல  மஹா  மனிதராக இருந்தால் அவரைப்பற்றி இதுவரை தெரியாத தகவல்கள் பற்றி தானே. அப்படித்  தானே மகா பெரியவா சம்பவ கட்டுரைகள் கடல் மடை திறந்தால் போல் நம்மிடையே உலவுகிறது. மகிழ்ச்சியும் தருகிறதே.

மற்றொன்று, ஒருவரைப்  பற்றி தெரியாமல் இது வரை இருந்தால் அவரைப்  பற்றிய தகவலும்  ருசிக்கிறதே. அப்படித் தானே வேமனாவை,  பத்ரகிரி ராஜாவை, சிவவாக்கியரை, பல சித்தர்களை முக நூலில் உலவவிட்டதில் எனக்கு  பரமானந்தம் உண்டானது.  அவர்களை விட   சற்று உயர்ந்த நிலையில்  இருக்கும்  சேஷாத்திரி ஸ்வாமிகள் ரமணர்,மகா பெரியவா,  சதாசிவ பிரம்மேந்திரர், அறுபத்து மூவர்  ஆழ்வார்கள், ப்ரம்ம ஞானிகள்

பற்றியும்  எழுதத்   தூண்டியது.  எழுதினேன். அதில் ஒருவர்  தான்  ஷீர்டி பாபா. 

ஒவ்வொருநாளும் எண்ணற்ற வாட்சாப் ஈமெயில் sms களில் எண்ணற்ற  சமாச்சாரங்கள்  விநியோகம் ஆகிறது. நல்ல விஷயங்கள் அதில் கட்டாயம் பங்கு கொள்ளவேண்டும் என்று அதிலும் நிறைய  தூவி விடுகிறேன். பலரை அவை சென்றடைகிறது என்பது அவரவர்  தெரிவிக்கும் விஷயங்களிலிருந்து  புரிகிறது.  

இப்போது எங்குவேண்டுமானாலும் செல்ல  பிரயாண வசதிகள் கூடிவிட்டது.  நாங்கள் குடும்பத்தோடு  பாம்பே வழியாக  ஷிர்டி,  நாசிக்  எல்லாம் சென்ற விவரங்களை சொல்கிறேன்.  நாங்கள் பம்பாயிலிருந்து காரில் ஷீர்டி சென்றோம். 300 கி.மீ. தூரம்.  

எண்ணற்ற  பக்தர்களை  ஈர்க்கும் பாபா விசித்ரமானவர்  என்பது எத்தனை பேருக்கு தெரியும். அவரை பற்றி எழுதுவதற்கு ரொம்ப சந்தோஷமாக இருக்கிறது.  எங்கோ இருக்கும் ஷீர்டி கிராமத்திற்கு  உலகெங்கும் இருந்து பக்தர்கள்  சுனாமியாக  வருவதற்கு என்ன காரணம் ? அந்த  மஹாஞானியின் சிலாரூபத்தில் அவரை  இன்றும் நாம் அவரை உணர முடிவது தான். பாபா என்றும் எங்கும் எப்போதும் நமக்கு உதவி வழிகாட்டுபவர்.  யாமிருக்க பயமேன் என்று அவர் சொல்வதாக நிறைய படங்கள் பார்த்திருக்கிறேன். அது  நிஜம் சர்வ நிஜம் என்று அங்கே சென்று தரிசித்தவர்களுக்கு தானாகவே புரியும்.  இன் னும் அவர் இருக்கிறாரே. இதோ முதுகில் கழுத்து பட்டையில் அவர் ஸ்வாசம் புஸ் என்று விழுகிறதே  என்கிறார்கள்  அநேக  பக்தகோடிகள்.

பாபா வாழ்ந்த காலம் ஏறக்குறைய நான்கு தலைமுறைக்கு முன்னால் .உண்மைப் பெயர் தெரியாது. எங்கே பிறந்தார், என்று பிறந்தார். ஹும்  ஹும் ஒன்றுமே தகவல் இல்லை. ஆச்சர்யமானவர். இந்து முஸ்லிம் என்று மதங்களுக்கு அப்பாற்பட்டு எல்லோராலும் போற்றப்பட்டவர். அவர் இருந்த ஊராலேயே அவர் பெயர் ஷீர்டி பாபா என்று ஆனது.  ஒவ்வொரு வீட்டிலும் போற்றி வணங்கப்படும் மகான். 

16 வயது அவருக்கு அந்த ஊருக்கு வந்த போது . வாசம் செய்தது ஒரு இடிந்த மசூதியில் 83 வயதுவரை. தகனம் ஒரு கோவிலில்-- இதுவரை அங்கேயே தானே தவிர எங்கும் பயணம் இல்லை. ஆனால் உலகப்ரசித்தம். பல கோடி மக்கள் இன்றும் வழிபடும் ப்ரத்யக்ஷ பகவான் . பள்ளிக்கூடம் பார்த்ததில்லை. படித்ததில்லை. பரம ஏழை. நீண்ட கிழிசல் அழுக்கு தொள தொள அங்கி . அதிகம் பேச்சு கிடையாது. அன்றன்று கப்பரையில் விழுவது தான் ஆகாரம். சொல்லும் சில வார்த்தைகள் '' ஸ்ரத்தை ''( கலப்பட மில்லாத நம்பிக்கை) ''சபூரி'' (கருணை) இருந்தால் போதும் கடவுள் உன்னிடம்"  மற்றபடி அவர் சொல்வது  புரியாது.  உபநிஷத் மஹா வாக்கியம் மாதிரி சுருக்கமாக இருக்கும். சம்பந்தப்பட்டவர்களுக்கு ஸ்பஷ்டமாக புரியும். சேஷாத்திரி ஸ்வாமிகள் மாதிரி என்று தான்  ஏற்கனவே  சொல்லிவிட்டேனே .

சாய் என்றால் மராத்தியில் மகான். அதுவே  உலகளாவிய பெயராக காரணமானவர் ஷீர்டி சாய் பாபா. பாபாவை வணங்கி பணிவிடை செய்தவர் ஷீரடியில் காண்டோபா கோவிலில் தங்க வசதி செய்து கொடுத்தவர மஹல்ஸாபதி என்கிற பக்தர். அந்த கோவிலில் கட்டாந்தரையில் தான் பாபா படுப்பார். தலையணை ஒரு செங்கல்.

பாபா என்று ஷிர்டி வந்தாரோ அன்றிலிருந்து அவர் மகத்வம் புரிபட்டது. பக்தர்கள் காந்தம் போல் கவரப்பட்டனர். அமானுஷ்யமான செயல்கள் நடந்தன. அற்புதங்கள் அதிசயங்கள் அளக்க வொண்ணாது நிகழ்ந்தன. நிகழ்கின்றன இன்றும். மனித சக்திக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு தெய்வீக உணர்வு அவரிடம் தோன்றியதால் மக்கள் கடலாக திரண்டனர். அவரது ஆசிக்கு காத்திருந்தனர். இன்றும் கூட பாபா சம்பந்தமான  வினோத அதிசய செய்திகள் பக்தர்களின் கண்கூடான அனுபவமாக பல பக்கங்களிலிருந்தும் நம்மை வெள்ளமாக வந்து அடைகின்றதே.

பாபாவால் இந்த தேசத்துக்கே ஒரு பெருமையும் புகழும் உண்டு. ஒன்று சேர  முடியாத ரெண்டு மதத்தினரை  ஒன்று சேர்த்து அவரை வழிபட வைத்தவர் ஷீர்டி பாபா. இரு மதத்தினரும் பக்தர்கள் என்ற அணைப்பில் இணைந்தனர். ஒன்றாயினர். அவர் இருமதத்தையும் இணைத்த ஒரு பாலம். அவரே ஹிந்து முஸ்லிம் மத தெய்வீக் பாடல்களை பாடுவது வழக்கம்.

அவரை தத்தாத்ரேயர் அவதாரமாகவும் சிவனின் உருவாகவும் கண்டனர் பக்தர்கள். அவர் எந்த உபதேசமும் பிரசங்கமும் என்றுமே நிகழ்த்தவில்லை. ஓரிரண்டு வார்த்தைகள். நறுக்குத் தெரித்தாற்போல். அதுவே காட்டுத்தீயாக பரவி மனதை ஆக்ரமித்தது. எல்லோருக்கும் புரியும்படியான ஒரு எளிய மொழியில் '' ஏதோ ஒரு சக்தியின் உந்துதலால் தான் ஒருவர் ஒரு இடம் போகிறார், ஒருவரைச் சந்திக்கிறார். அது தான் தெய்வ சங்கல்பம். எனவே யாரையும் எந்த உயிரையும் இகழாதீர். விரட்டாதீர். மாறாக அன்புடன் வரவேற்று மரியாதை செய் '' என்பார்.

ஷீர்டி சாய் பாபாவின் முக்யத்வம், அவரது வாழ்க்கையே ஒரு வழிகாட்டி, உதாரணம், உபதேசம் என்பது தான். சில அற்புதமான பழைய ஒரிஜினல் படங்கள் கீழே காணலாம். முதல் தொப்பிக்காரர் தான் மஹல்ஸாபதி -- நேசம்.  துவாரகா மாய் - கண்டோபா கோவிலில் பாபா - வாசம். ஒரு தெரு நாயுடன் - பாசம் .    

         
எண்ணற்றோர் அன்றும் இன்றும் பாபாவை நம்பி வேண்டி பயன் பெற்ற அதிசய சம்பவங்களை சொல்லிக் கொண்டு இருக்கிறார்கள். அவற்றை எல்லாம் எழுத நூறு வருஷமாவது ஆகும் அப்போதும் முற்றுப் புள்ளி வைக்க முடியாதபடி தொடரும்.

மைலாப்பூரில் வியாழக்கிழமைகளில்  சாய்பாபா  ஆலய தெருவில் ஒரு அங்குலம் கூட இடைவெளி கிடையாது. எண்ணற்ற சாய் பக்தர்கள் தரிசனத்துக்கு வருகிறார்கள். பார்க்கவே புளகாங்கிதம். ஏதோ ஒரு மந்திர சக்தி நம்மை பிணைக்கிறது.  பாபா வாழ்ந்த ஷீர்டி ஒரு புண்ய பூமி.

அவர் வாழ்நாளில்  முக்கால்வாசி பகுதியில்  வெறும் காலோடு தான் நடந்தார். காலணி அணிவது சில நேரங்களில். நீளமான குர்த்தா ஒன்று முழுக்கையோடு, முழங்கால் தாண்டி கீழே பாதிக் கால் வரை அணிந்திரு ப்பார். ஒரு தரம் ஷீர்டி பக்கம் பெரும் புயல். மக்கள் ஓடிவந்தனர். பொருள், விளைச்சல் சேதம். பாபாவிடம் முறையிட்டனர். பாபா ''ஏ புயலே என்ன நினைத்துக்  கொண்டிருக்கிறாய்  நிறுத்து உன் அட்டகாசத்தை'' என்பது போல் கைகளை ஆட்டி ஏதோ சொன்னார். அடுத்த சில நிமிஷங்களில் புயல் ஓய்ந்தது என்கிறார்கள். இயற்கையைக் கூட கட்டுப் படுத்தக்கூடிய சக்தி மகான்களுக்கு உண்டு

''மஹல்ஸாபதி,  உன் குடும்பத்தில் ஒரு துரதிர்ஷ்டம் நேரப்போகிறது.ஆனால் அதற்காக கவலைப்படாதே. யாமிருக்க பயமேது ' என்கிறார் ஒருநாள். சில நாள் கழித்து அந்த குடும்பத்தில் அனைவருமே நோய் வாய்ப்பட்டனர். பல டாக்டர்கள் மருந்து கொடுக்க வந்தபோது பாபா ''நோய் சில நாள் பாதிக்கபோகிறது. உங்கள் மருந்து பயன் தராது .போங்கள் '' என்கிறார். டாக்டர்கள் போய்விட்டார்கள். தனது கையில் ஒரு கட்டையோ செங்கல்லோ வைத்துக்கொண்டு தான் இருந்த மசூதியை சுற்றி வந்தார். ''ஹே நோயே, என்ன நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறாய். உன்னால் இதை அணுக முடியுமா? போ இங்கிருந்து'' என்று தன் கையில் இருந்த கல்லை காட்டுகிறார். அடுத்த ரெண்டே நாளில்  மஹல்ஸாபதி வீட்டில் அனைவரும் குணமாகிறார்கள்.
1918ல் அக்டோபர் 15 விஜய தசமி  அன்று ஒரு மஹா சம்பவம் நடந்தது.

அதற்கு ரெண்டு வருஷங்களுக்கு முன்பே 1916ல் ஷீர்டி சாய் பாபா ''நான் இன்னும் கொஞ்சம் காலத்தில் இதே தேதியில் மறைவேன் '' என ஜாடையாக உணர்த்தின சம்பவம் இது..

அன்று சாயந்திரம் பக்தர்கள் சீமோலங்கன் கிராமத்திலிருந்து எல்லை கடந்து ஷீர்டிக்கு திரும்பி வந்தது பற்றி பாபாவுக்கு திடீரென்று ஏனோ ரொம்ப கோபம் வந்துவிட்டது. தலையை சுற்றி அணியும் துணியை எடுத்து விசிறினார். இடுப்பு துணி, நீண்ட குர்தா எல்லாவற்றையும் கழற்றி னார் . துண்டு துண்டாக எல்லாவற்றையும் கிழித்து அருகே எப்போதும் எரியும் அக்னி குண்டத்தில் (துனி) போட்டார். கண்கள் சிவக்க நின்றார். ''வாருங்கள் எல்லோரும். நான் இந்துவா முஸ்லிமா என்று சந்தேகம் தானே. வந்து பாருங்கள்'' என்று கத்தினார்.  அருகிலிருந் 

தோர் நடுங்கினார்கள். பயத்திலும் பக்தியிலும் யாரும் அவர் அருகே வரவில்லை. ஆடையின்றி நின்ற பாபாவின் அருகே மெதுவாக பாகோஜி ஷிண்டே எனும் குஷ்டரோகி பக்தர் சென்றார். தன் மீதிருந்த நீண்ட வஸ்திரத்தை பாபாவின் இடையில் சுற்றினார்.

''பாபாஜி,  என்ன ஆயிற்று?'' என்று கேட்ட ஷிண்டே பெற்ற பதில் '' சிமோலங்கன் -- தசரா நாள்''
''ஆமாம் தசரா. இது என்னுடைய சீமோலங்கன் - தசரா'' என்று தரையில் ஒரு கம்பினால் அடிக்கிறார் பாபா. இரவு 11 மணி வரை பாபாவின் கோபம் ஏனோ அடங்கவில்லை. வழக்கமாக நடக்கும் சாவடி ஊர்வலம் அந்த இரவு நடக்குமா என்று பக்தர்கள் பயந்தனர். நடு இரவு 12 மணிக்கு பாபா வழக்கம்போல் சாந்தமாக காணப்பட்டார். வழக்கமாக அணியும் உடைகளை அணிந்தார். சாவடி ஊர்வலம் நடை பெற்றது. கூடவே வந்தார். தசரா தான் உலகைக் கடக்கும் நாள் என்று உணர்த்திய சம்பவம் இது.

ஒரு பக்தர். ராமச்சந்திர பாடில். உடல் நிலை ரொம்ப தீவிரமாக பாதிக்கப்பட்டு படுக்கையில் இருந்தார். வீட்டில் என்னென்னவோ மருந்து மாயம் பண்ணி பார்த்தும் குணமில்லை. சில நாட்களோ மணிகளோ தான் பூலோக வாழ்க்கை என்ற முடிவுக்கு வந்து விட்டார்கள்.  அந்த இரவு பாபா நள்ளிரவில் பாடிலின் படுக்கைக்கு அருகே வந்து நின்றார். பாடில் மெதுவாக பாபாவின் கால்களை பிடித்துக் கொண்டார்.

''இனிமே நம்பிக்கை இல்ல பாபா. எப்ப கிளம்புவேன் நிச்சயமாக என்று சொல்லுங்க பாபா ''

” நீ எதுக்கு அலட்டிக்கிறே. உனக்கு ஒண்ணும் ஆகப்போறதில்லை. உன் சீட்டு கிழியாது. ஆனா தாதியா பாடில் பத்தி சொல்லமுடியாது. அவன் இன்னும் ரெண்டு வருஷத்தில் விஜயதசமி அன்னிக்கு போயிடுவான்''

ராமச்சந்திர பாடீலுக்கு குணமாகி சைக்கிள் ஒட்டிக்கொண்டு சென்றார்.
வருஷம் ரெண்டு ஓடியது. 1918 விஜயதசமி அன்று. தாத்தியா பாடீலுக்கு உடம்பு சரியில்லாமல் படுத்தார். பாபாவுக்கும் நல்ல ஜுரம். தாத்தியா பாடில் பாபாவின் பரம பக்தர். அவர் உடல் நிலை மோசமாகிக் கொண்டு வந்தது. நெஞ்சில் பாபாவின் நினைவு மட்டும்.

பாபா சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது. ராமச்சந்திர தாதா, பாலா ஷிண்டே இருவருமே பாபா சொன்னது போல் நடந்திடுமோ என்று பயந்தார்கள். தாதியா பாடிலின் இறுதிக்கணம் நெருங்கியது. பாபா அவர் அருகே ஜுரத்தோடு வந்தார். அவரை தொட்டு தடவிக் கொடுத்தார். பிறகு தான் ஜுரத்தோடு போய் அமர்ந்தார். படுத்தார். புதிதாக ஒரு வாடா அவருக்காக அமைத்துக் கொண்டி ருந்தார்கள்.

''எனக்கு இந்த மசூதியிலிருப்பது சரிப்படவில்லை. என்னை தூக்கிக்கொண்டு அந்த தகடி வாடாவில் கொண்டு விடுங்கள் '' என்கிறார் பாபா.

 அங்கே தான் இன்றும் அவரது சமாதியை தரிசிக்கிறோம். அங்கே முரளிதரனை ஸ்தாபிதம் பண்ண உத்தேசமாக இருந்தது. பாடில் பிழைத்தார். பாபா சொன்ன தேதி நேரத்தில் 15.10.1918ல்  மஹா சமாதி அடைந்தார்.    'நான் இந்த சமாதியிலிருந்து உங்களோடு தொடர்பில் இருப்பேன்'' யாமிருக்க பயமேன்'' என்றார் பாபா.

ஷீர்டி சாய்பாபா  பற்றி நிறைய  உண்மையான தகவல்களை திரட்டி  ''ஸ்ரீ சாய் சத் சரிதா'' என்கிற ஆங்கிலப்புத்தகம் கிடைக்கிறது. மராத்தியில் ஸ்ரீ ஹேமத் பந்த் என்பவர் எழுதி  ஆங்கிலத்தில் ஸ்ரீ நாகேஷ் வாசுதேவ் குணாஜி  என்பவர் மொழி பெயர்த்த புத்தகம். 50க்கும் மேற்பட்ட ஆங்கில புத்தகத்தை என்னிடம் கொடுத்து உங்களை சந்திக்கும் சாய் பக்தர்களுக்கு  இலவசமாக அளியுங்கள் என்று ஒரு பாபா பக்த நண்பர் என்னிடம் கொடுத்து நானும் அவ்வாறே அதை விநியோகித்தேன்.    அந்த புத்தகம் விறுவிறுப்பாக செல்கிறது.  அதிலிருந்து சில  .விஷயங்கள் அளிக்கிறேன்.

[sivan jaykay]

மாணிக்க வாசகர்   -  நங்கநல்லூர்  J K SIVAN 

1   குதிரைகள் வாங்கி வாருங்கள்

நான்  தமிழன்  என்று மார் தட்டிக்கொள்பவர்களுக்கு  நிச்சயம்  தமிழைப்  பக்தி மணத்தோடு  பரிமளிக்கச் செய்த 

மாணிக்க வாசகரைப் பற்றி நிச்சயம் தெரிந்திருக்கும்.  இல்லையென்றால்  தமிழ்  முழுமையாக தெரியாதவர் என்று  சுலபமாக  அறிந்து கொள்ளலாம்.

நமது இந்து சனாதன தர்ம வளர்ச்சிக்கு ம்  முக்கியமாக  நமது  பக்தி பெருகச்செய்வதிலும்  பாடு பட்டு உதவியவர்களில்  பன்னிரு ஆழ்வார்களோடு  அறுபத்து மூன்று நாயன்மார்களுக்கும்  பெரும் பங்கு உண்டு.

சைவ சமயக்குரவர்கள்  என  நாள்வரை குறிப்பாக சொல்கிறோம். அப்பர் சுந்தரர்  சம்பந்தர்  மணி வாசகர் என்று அதில் ஒருவரான  திருவாசகம் திருவெம்பாவை  அருளிச் செய்த  மாணிக்க வாசகரைப் பற்றி தெரியாதவர்களுக்கு  இதை முதல்முறையாகவும்,  தெரிந்தவர்களுக்கு எத்தனையோ முறை அறிந்தாலும் மேலும் ஆர்வத்தோடு அறியவும் இந்த பதிவு அமையட்டும். 

மாணிக்க வாசகர்  பிறந்தது  திருவாதவூர் என்கிற  கிராமத்தில். . வாதவூரான் என்று பெயர். பாண்டிய நாட்டில் வாழ்ந்த ஒரு பிராமண தம்பதியருக்கு  மகனாக பிறந்தவர்.  இளமையிலேயே  பக்தி, ஞானம் பெற்றவர்.  சிவபக்தி, நல்ல  தோற்றம், கல்வி,  கேள்வி, சாஸ்திர ஞானம் கொண்ட இவரைப்  பற்றி  அறிந்த  பாண்டிய ராஜா  அரிமர்த்தன பாண்டியன் தனது அரண்மனையில்  அவரைத்  தலைமை மந்திரியாக ஏற்றுக்கொண்டான். கௌரவம் ஆடம்பரம், அந்தஸ்து, பதவி  இதெல்லாம் வாதவூரர் சித்தத்தில்  இடம் பெறவில்லை.  எல்லாமே ஒரு வேஷம், கஷ்டமாகவே இருந்ததே தவிர மன நிம்மதி தரவில்லை.  சிவ ஸ்மரணம்  ஒன்றே  மனதை ஈர்த்தது.

 நிறைய  கல்விமான்கள் பக்திமான்களை வரவழைத்தார். வேதங்கள் தர்க்க சாஸ்திரங்கள் அலசப்பட்டன.  ஒரு தக்க குரு அமையாவிடில் ஆன்மீக முன்னேற்றம் ஏற்படாது என உணர்ந்தார்.  எங்கே என் குரு என்று உள்ளமும்  கண்களும் ஊர் முழுதும் தேடின. கால்களும் எங்கெங்கோ அலைந்தன.  

 ஒரு நாள் உத்யோக நிமித்தமாக முதன் மந்திரி வாதவூரர் மற்ற அரசவை  பரிவாரங்களோடு அரசவையில் பாண்டிய மன்னனோடு  வீற்றிருக்க, குதிரைப்படை தலைவன்  பாண்டிய ராஜாவை கண்டு விஷயம் ஏதோ சொல்ல  அரசவைக்குள் நுழைந்தான்.  பேச அனுமதி  கேட்டான்.

 'அஸ்வப்படை நாயகா,  என்ன சொல்ல விரும்புகிறாய் சொல்''  என்றான் பாண்டியன்.

 'அரசே,  நமது சேனையில் குதிரைப்படை பிரிவில், இப்போதுள்ள  குதிரைகள் வயது முதிர்ச்சி அடைந்துவிட்டன, சில இறந்தும்  சில  நோய் வாய்ப்பட்டும் அவதிப்படுகின்றன. நமது படை பலமிக்கதாக   எதிரிகள் அனுஞ்சும்படியாக  இருக்க வேண்டுமா னால்  வலிவு மிக்க  இளம் குதிரைகள் உடனே  அவசியம்  நிறைய தேவை.''

''சேனாபதி,  நீர் உரைத்தது  நல்லது.   நாம்  உடனே  அவசரமாக  குதிரைகள் வாங்க ஏற்பாடு செய்வோம்.''

''வாதவூரரே, நீரே இதற்கு தக்கவர். உமக்கு எங்கே நல்ல குதிரைகள் எப்படிப்பட்டவை எவ்வளவு  பெற வேண்டும் என்று தீர்க்கமாக முடிவு செய்யும் தன்மை உண்டு.  எனவே  இந்த பொறுப்பைத  தங்களிடம் விடுகிறேன்''  என்றான் பாண்டியன்.

வாதவூராருக்கு உள்ளூர புரிபடாமல் ஒரு சந்தோஷம்.  ஏதோ சிவனருளால்  இந்த சந்தர்ப்பத்தில்  தான் வெகுகாலமாக  தேடிக்கொண்டிருந்த குருவை, குதிரை தேடும்போதே,  கண்டு பிடித்து சரணடையப்  போகிறோம் என்ற எண்ணம் தானாகவே  உள் மனதில் தோன்றியது. 

 ''அப்படியே  செய்கிறேன் மன்னா'' என்றார் மணிவாசகர்.  

''வாதவூரர் எந்த காரியத்தையும் புத்தி சாலித்தனமாக சிந்தித்து ஆராய்ந்து செய்பவர் . எனவே நமக்கு நல்ல குதிரைகள் சீக்கிரமே கிடைக்கும்'' என்றான் ராஜா.

கையில் பொற்காசு மூட்டைகளுடன், ஆள் படையுடன் புறப்பட்டார் வாதவூரர். குதிரையும் கிடைக்கவேண்டும், நல்ல குருவும் கண்ணில் படவேண்டுமே.

''சோம சுந்தரா, எல்லாம் உன் சித்தம். நாட்டைக்காக்க குதிரை. என் மனதை அடக்கிக்  காக்க ஒரு  குரு. ரெண்டையும் தேட இது நல்ல சந்தர்ப்பம் என மகிழ்ந்தார். மதுரை சொக்கனின் விபூதியை அள்ளி நெற்றியில் பூசிக்கொண்டு கிளம்பினார் .

வாதவூரர் தனது வாழ்வில் நரை திரை மூப்பு எதையும் காணவில்லை. ஆதி சங்கரரைப் போல் 32 ஆண்டுகளே வாழ்ந்து ஆனி மகத்தில் சிதம்பரத்தில் சாயுஜ்ய முக்கியடைந்தார் (சிவனடி சேர்ந்தார்).

ஆத்மநாதருக்கு தெரியாதா. ''இதோ வந்து விட்டான் வாதவூரன். வெகுநாளாக அவனை வரவழைக்க அவன் மனதில் வளர்த்த ஆத்ம தாகம் இங்கே இனி தீரப்போகிறது. எனக்கும் என் மனம்  கவர்ந்த பக்தன் கிடைத்துவிட்டான்

''அதோ அந்த இடத்திலேயே தங்குவோம்'' என்று பெருந்துறையில் தங்கிவிட்டார் வாதவூரர். அவரை ஏதோ காந்தமாக இங்கே கவர்ந்தது.

''இங்கே சிவன் கோவில் ஏதாவது உள்ளதா? ஞானிகள் யாரேனும் உள்ளனரா?'' என்று யாரையோ கேட்க, சற்று தூரத்தில் ஒரு குருந்த மரத்தடியில் ஒரு முதியவர் இருக்கிறார் என்று பதில் வந்தது.

ஒரு வயோதிக பிராமணர் கையில் சிவ ஞான போதம் என்ற ஓலைச்சுவடியை வைத்துக்கொண்டு ஒரு குருந்த மரத்தடியில் உற்கார்ந்திருந்தார். அருகே பழைய ஒரு சிறிய சிவன் கோவில். அந்த சாதுவைச் சுற்றிலும் பல சிஷ்யர்கள்.

அந்த சிறு கோவிலில் நுழைந்தார் வாதவூரர். சிலையானார். ஆத்மநாதர் வாதவூரர் ஆத்மாவில் கலந்தார்.

கண்களில் பிரவாகம். அந்த கோவிலை கால்கள் சுற்றின. ஹர ஹரா என்ற சப்தம் காதில் ரீங்காரமிட்டது. மனம் பாகாய் உருகியது. சற்று தள்ளி இருந்த ஒரு குருந்த மரத்தடியில் சிவந்த மெலிந்த வெண் தாடி சடை முடியோடு ஒளி வீசும் கண்கள் அழைத்தன. கன்றுக்குட்டி தாயிடம் சென்றது. நீண்ட நாள் தேடிய தாய் சேய்க்கு கிடைத்துவிட்டாளே. தடாலென்று அந்த பிராமணர் காலடியில் வீழ்ந்தார் வாதவூரர். இவரே என் குரு என அறிந்து மகிழ்ந்தார். வார்த்தைகள் வெளி வரவில்லை.

'சிக்கென'' அவர் கால்களை பிடித்துக்கொண்டு ''ப்ரபோ, என்னை அடிமையாக ஏற்றுக்கொண்டு அருள்வீராக'' என்று கெஞ்சினார்.

''நான் இதற்காகதானே வந்து காத்திருக்கிறேன்'' என்று ஆத்மநாதர் பிராமண வடிவில் மனதில் மகிழ்ந்தார் .வாதவூரர் பாதாதி கேசம் வரை ஏதோ தன்னுள் புகுந்தது உணர்ந்தார். சிவஞானம் அவரை ஆட்கொண்டது. எங்கோ மேகக்கூட்டத்தில் பார்க்கும் இடத்தில் எல்லாம் லிங்க கூட்டங்கள். அத்தனைக்கு அபிஷேகங்கள். பேரிகை, உடுக்கு, மத்தள முழக்கம். சிவகணங்கள் கண்ணுக்கெட்டியவரை பேரானந்தத்தில் ஆழ்த்துகிறார்கள். பக்தர்கள் வெண்ணிற பூச்சோடு...நினைவு அழிந்தது. மீண்டும் நினைவு பெற்றபோது தான் குருநாதர் திருவடிகளில் மயங்கி இருந்ததை உணர்கிறார்.

[sivan jaykay]

கால ஓட்டத்தில் துகள்கள் உருண்டன. கூரேசன் பரமபதம் அடைந்தார், ராமானுஜரை அனேக சீடர்கள் சென்றடைந் தனர்.  ஆனால்  அவர்களில் ஒருவராவது கூரேசனாக முடியுமா?

When my good FB friend Sri V.S.Rangachar from Bangalore requested me for an article to publish in the souvenir released in connection with Mahasamprokshanam Kumbabishekam, in a village in Karnataka, I wrote the above article in English which was published and a copy sent to me. Sri VSR regularlly communicated in FB and Whatsapp and made a couple of visits to my home in Nanganallur from Bangalore whenever he visited Chennai. I am very sad and hearbroken to learn that he passed away on 5.2.18, the day Azhwan's Thirunakshathram was celebrated at Kooram. I pray Krishna to retain the departed soul at His lotus feet for ever.
3.   அருமையான குரு அபிமான சிஷ்யன்


"சுவாமி தங்களை ஜாக்ரதையாக அனுப்பிவிட்டு கூரேசரும் மஹா பூரணரும் அரசன் ஆணைக்கு கட்டு பட்டு கங்கை கொண்ட சோழ புரம் அழைத்து செல்லப்பட்டனர். ராஜா அவர்களிடம் "சிவனை காட்டிலும் பெரிதொன்றும் இல்லை" என சம்மதித்து எழுதிகொடுங்கள் என்றான். கூரேசன் மறுத்தார். வேதம் சாஸ்த்ரம், உபநிஷத் ஸ்ம்ரிதி புராணம் இவற்றிலிருந்து எல்லாம் மேற்கோள் காட்டி நாராயணனே மேலானவன் போற்றதக்கவன் என நிருபணம் செய்தார். ஏற்க மறுத்தான் சோழன். கையொப்பமிட்டு கொடு இல்லாவிட்டால் உன் கண் இங்கே பிடுங்கப்படும் என ஆணையிட்டான். ”கெடுமதி கொண்ட அரசனே, உன் விருப்பம் நிறைவேறாது. உனக்கு வேலை மிச்சம் பண்ணுகிறேன். நானே என் கண்களை பிடுங்கி கொள்கிறேன் என்று அவன் நீட்டிய எழுத்தாணியால் கண் விழி கோளங்களை வெளி கொணர்ந்து அவன் காலடியில் எறிந்தார். உன்னை பார்த்ததால் அந்த கண்கள் செய்த பாவத்திற்கு இது தண்டனையாகட்டும்.

“நீ கையொப்பமிடு என மஹா பூர்ணர் நம்பிகளை ஆணையிட்டு அவரும் மறுக்கவே அரசனின் சேவகர்கள் அவர் நேத்ரங்களை அழித்தனர். கூரேசர் வயதில் இளையவராதளால் நம்பிகளை தாங்கி வர ரத்தம் பீறிட வழியெல்லாம் ஆறாக பெருக அரண்மனை விட்டு வெளியேறினர். கங்கை கொண்ட சோழபுரம் தாண்டி வந்தவுடன் நம்பிகளின் பெண் அத்துழாய் பிராட்டி அவருக்காக காத்திருந்தவள் கண்ணற்ற தந்தையை கட்டிக்கொண்டு கதறினாள். நம்பிகளால் மேற்கொண்டு நகர இயலவில்லை. கூரேசன் மடியில் தலையும் அத்துழாய் மடியில் காலுமாக சோழ மண்ணிலே சாய்ந்தார்.

”சுவாமி!! ரங்கனை விட்டு பிரிந்ததும், ஸ்ரீரங்கத்தை பிரிந்ததும், ராமானுஜரை பிரிந்ததும் எங்கோ கங்கை கொண்ட சோழபுரத்துக்கு வெளியே ஒரு காட்டு பிரதேசத்தில் வாழ்வு முடிவதால் உங்களுக்கு மனமொடிந்து விட்டதா?”

“கூரேசா!!! நீ அறியாததா?? ஒரு வைஷ்ணவனின் அந்திம நேரத்தில் நாராயணனே அருகில் இருப்பான். ஜடாயுக்கு ஸ்ரீ ராமன் அருகில் வந்து அருளவில்லையா ? இதில் காடென்ன நாடென்ன? மேலும் கேள் , ஒரு சுத்த ஸ்ரீ வைஷ்ணவன் மடியிலோ வீட்டிலோ மரணம் சம்பவித்தால் அதற்கு மேல் எது சிலாக்கியம்? நான் ஸ்ரீரங்கத்தில் மரணமடைந்தால் அனைவரும் ஸ்ரீ ரங்கத்தில் மரணம் தான் வைஷ்ணவனுக்கு சிறந்தது என நினைப்பரே!. நமது ஸ்ரீ வைஷ்ணவ சம்ப்ரதாயம் என்ன சொல்கிறது? பெருமாளிடம் பிரபத்தி சரணாகதி பண்ணினவனுக்கு எங்கு மரணம் சம்பவித்தாலும் நாராயணன் அருகில் இருப்பது சத்ய வாக்காயிற்றே!. இதென்ன அனாமதேய இடமா இங்கல்லவோ என் குருநாதர்கள் நாதமுனிகளும் குருகை காவலப்பனும் வைகுண்ட ப்ராப்தி பெற்ற இடம். விசனப்படாதே. நான் மகிழ்ச்சியோடு விடை பெறுகிறேன்”. மஹா பூர்ணர் பெரிய நம்பிகள் மறைந்தார்.”

நிகழ்ந்ததை பூரா கேட்ட ராமனுஜரின் கண்களில் பிரவாகம். தனது குரு பெரிய நம்பிகளுக்கு தான் எவ்வளவு கடன் பட்டிருக்கிறோம் என்று நினைவு கூர்ந்தார். தனக்காக அவர் உயிர் தியாகம் செய்தது ராமானுஜரை வாட்டியது. அந்திம நேரத்தில் அருகிருந்து மஹா பூர்ணருக்கு சேவை செய்யும் பாக்கியம் கிட்டவில்லையே என நொந்தார். பெருமாளே என்ன பாக்கியம் கூரேசனுக்கு? என்னால் முடியாததை அவன் நிறைவேற்றினானே, அவனல்லவோ குருவை மிஞ்சிய சீடன்?"

கூரேசன் ஸ்ரீரங்கம் திரும்பினார். திருக்கோஷ்டி நம்பிகள், திருமலை ஆண்டான் , திருவரங்க பெருமாள் அரையர் என்று ஒவ்வொருவராக மஹா புருஷர்கள் எல்லாம் மறையலானார்கள். திருப்பதியில் ராமானுஜரின் நெருங்கிய உறவினர் ஸ்ரீ சில பூரணரும் திரு கச்சி நம்பிகளும் விண் எய்தினர். கூரேசருக்கு ஸ்ரீ ரங்கம் வெறிச்சோடியது போல் தோன்றியது. தனிப்பட்டு விட்டோமோ?

கண்ணற்ற கூரேசர் ரங்கநாதனே கதி என்று தனிமையில் மன வியாகூலத்தை ரங்கனிடம் கொட்ட ஆலயம் சென்றபோது காவலர்கள் தடுத்தனர். அரசனின் ஆணை, " யார் ராமானுஜரை தம்முடைய குரு அல்ல என ஒப்புக்கொள்கிறார்களோ அவர்கள் மட்டும் ஆலயத்தில் அனுமதிக்கபடுவர்".

“அய்யா!! உங்கள் அரசரிடம் சொல்லுங்கள் ராமானுஜரை இகழ்ந்து புறக்கணித்துவிட்டு கூரேசனுக்கு ரங்கன் இந்த ஜென்மத்தில் மட்டு மல்ல வரும் ஜென்மத்திலும் தேவையில்லை”

கூரேசர் வீடு திரும்பினார். “” ஆண்டாள், பசங்களை கூப்பிடு இனி ஸ்ரீரங்கம் நமக்கில்லை. வேறெங்காவது செல்வோம்” . அவர்கள் அவ்வாறே திருமாலிருஞ்சோலை (மதுரை அருகே) குடியேறி தனிமையில் வாழ்ந்தனர். காலம் மாறியது. கிருமி கண்ட சோழன் மாண்டான். கொடிய ஆட்சி விலகியது. பல வருஷங்கள் சென்றது. நூறு வயதான ராமானுஜரும் ஸ்ரீரங்கம் மீண்டார். கோலாகல வரவேற்பு பிரபந்தங்கள் பாசுரங்கள் எதிரொலிக்க ஸ்ரீவைஷ்ணவ பக்த கோடிகள் உற்சாகமாக அவரை வரவேற்றனர். அவர் கண்களோ கூரேசனை தேடியது. கூரேசர் வீட்டு வாசலை அடைந்தார்.

கூரேசர் திருமாலிருஞ்சோலை குடும்ப சகிதம் ஸ்ரீரங்கம் விரைந்தார். கண்ணிழந்த கன்று தாய் பசுவை ஆர்வமாக நாடியது. தன் வீடு தேடி ஆசார்யன் வந்தார் என கேட்டு புளகாங்கிதம் அடைந்தார் கூரேசன், ஆச்சர்யனும் பிரதம சீடனும் பல வருஷங்கள் கழித்து சந்தித்தனர். நா எழவில்லை இருவருக்கும். எண்ணங்கள் ஓடின, காஞ்சியில், ஸ்ரீரங்கத்தில், காஷ்மீரில் ஸ்ரீபாஷ்யம் எழுதியது என்று எத்தனையோ எண்ண ஓட்டத்துக்கு எல்லையே இல்லை. எத்தனை எத்தனை இடையூறுகள், இன்னல்கள்,எதிப்புகள், விவாதங்கள் ஒன்றாக அல்லவா எல்லாம் கடந்தோம். ராமானுஜர் கண்களில் காவேரி கூறேசருக்கோ கண்ணே இல்லையே.!! விழி யற்று பேச்சற்று தடுமாறி தத்தி ராமானுஜரின் கால்களில் விழுந்தார் கூரேசன். குருவின் பாத கமலங்களை கெட்டியாக இரு கரங்களாலும் பிடித்து கொண்டார். அமைதி நிலவியது. பாசத்தோடு கூரேசனை தொட்டு தூக்கி மார்போடு அணைத்து கொண்டார் ராமானுஜர். “என் குழந்தாய்!!! என்ன செய்தாய் நீ எனக்காகவும் ஸ்ரீ வைஷ்ணவதுக்காகவும் உன் கண்களையே தியாகம் செய்தாயே””!!!
பன்னிரண்டு வருஷங்கள் கழித்து மீண்டும் ஆச்சர்யனின் அமுத குரலை கேட்ட கூரேசர் வானில் பறந்தார்.

“சுவாமி நான் எங்கோ எப்போதோ யாரோ ஒரு சிறந்த ஸ்ரீ வைஷ்ணவனின் நெற்றியை பார்த்து இவன் எவ்வளவு அலங்கோலமாக ஊர்த்வ புண்ட்ரம் சாத்திகொண்டிருக்கிறான் பார்”” என்று கேலி செய்திருப்பேனோ என்னவோ. அந்த பாவ பிராயச்சித்தமாக எனக்கு விழிகள் இழக்கும் தண்டனை கிடைத்ததாக கருதுகிறேன்”’

” நீயாவது பாவம் செய்வதாவது!!!. குழந்தாய்!, நான் செய்த பாபத்திற்காக தான் உனக்கு இந்த தண்டனை.. நடந்ததெல்லாம் போகட்டும் என்னோடு வா. நீயும் நானும் செய்ய வேண்டியது அநேகம் இன்னும் உள்ளது” . கை பிடித்து கூரேசனை ஆசார்யன் கூட்டி சென்றார், நிஜமும் நிழலும் ரங்கநாதர் ஆலயம் அடைந்தது. ஸ்ரீ வைஷ்ணவம் மீண்டும் துளிர்த்தது. கிருமி கண்ட சோழன் ஆலயத்தையும், ஸ்ரீவைஷ்ணவ சம்பந்தமான அனைத்து பள்ளிகள், மடங்கள் நூலகம் எல்லாம் நாசமாக்கியிருந்தான். இருவரும் தவறுகளை எல்லாம் திருத்துவதில் முனைந்தனர். ராமானுஜர் ஆதிசேஷன் அவதாரம். லக்ஷ்மண பெருமாளாக ராமருக்கு அவர் ஆற்றிய தொண்டு ராமரை நெகிழ வைத்து எப்படி கைம்மாறு செய்வது என தோன்றி கூறேசனாக அவதரித்து ராமானுஜருக்கு சேவை செய்வதன் மூலம் கடனை தீர்த்து கொண்டார் என சொல்வதுண்டு. ராமானுஜருக்கு 115 வயதாகிவிட்டது. கூரேசரும் இப்போ கிழவர், கண்ணற்றவர் ஒரு நாள் ரங்கநாதரை தரிசனம் செய்துவிட்டு அங்கேயே நின்றார் கூரேசர்.

”என்ன கூரேசா ஏதோ சொல்ல நினைக்கிறாய் போலிருக்கிறதே?” என்றான் ரங்கன்

“எனக்கு குறை யொன்று மில்லை கோவிந்தா! . எதோ உன் முன்னால் நின்று ஆத்ம திருப்திக்கு மனசுக்குள்ளேயே பாடவேண்டும் என தோன்றியது.”

"எனக்கு இன்று உன்னை கண்டதில் ரொம்ப மகிழ்ச்சியாக உள்ளது. எதாவது என்னிடம் கேளேன் ??”

“ரங்கா ! என்ன விளையாடுகிறாயா எனக்கு தான் ஒரு குறையும் நீ வைக்கவில்லையே. நான் என்ன கேட்பது உன்னிடம்??”

“அப்படியொன்றுமில்லை, நீ எதாவது கேட்டே ஆகவேண்டும் உனக்கில்லை என்றால் ரங்கநாயகிக்காகவாவது, என் ராமானுஜனுக்காவாவது எதையாவது கேள்!!”

“சரி ரங்கா, என்னை இந்த உடலில் இருந்து விடுவித்து உன் பாத கமலத்தில் சேர்த்து கொள்ளேன் !!!!”

“”ஹும்” “ ஹும்”” வேறே எதாவது கேள் கூரேசா !!”

“வேறே ஒன்றுமே இல்லையே என்ன கேட்பேன்.?!””

“சரி உன் விருப்ப படியே ஆகட்டும். உனக்கு மட்டும் அல்ல, உன்னை சார்ந்த அனைவருக்கும் நீ கேட்ட வரம் அளிக்கிறேன் !!”

பரம திருப்தியோடு கூரேசன் திரும்பினார். ராமானுஜருக்கு மேற்கண்ட சம்பாஷனை தெரியவந்தது. ஆனந்தத்தில் கூத்தாடினார்.
ஒரு சிஷ்யன் கேட்டான் ஆச்சர்யரே என்ன ஆயிற்று ? “ ச்ரேஷ்டன் கூரேசனால் எனக்கும் நாராயணனின் பாத கமலப்ராப்தி வரம் கிட்டியது. நானும் கூரேசனை சார்ந்தவனல்லவா”.

தொண்டு கிழவர் கூரேசர் வீடு சென்றார்.
“கூரேசா”, நீ என்ன கார்யம் செய்துவிட்டாய் உன் குருவாகிய என்னை கேட்காமலேயே ??”

கூரேசருக்கு புரியவில்லை, பதில் சொல்லவில்லை விழியின்றி விழித்தார்.

“ஏன் பேசமுடியவில்லை உன்னால்?? எதற்காக ரங்கனிடம் உடலிலிருந்து விடுபட கேட்டாய்?. நான் உன்னைவிட முதியவன் இருக்கும்போது எனக்கு முன்பு நீ இடம் பிடிக்கவா? சொல் கூரேசா ஏன் அவ்வாறு கேட்டாய்??”

“சுவாமி!! நாராயணன் திருவடியில் பரமபதம் பெற முறையாகவே வேண்டினேன்”

“புரியும்படியாக சொல் கூரேசா. மழுப்பாதே”

“நீங்கள் சொல்லிகொடுப்பீர்களே "முடியுடை" என்கிற பாசுரம். அதில் வருமே "பரம பதம் சென்ற மூத்தவர்கள், இளையவர்கள் பரமபதம் அடைய வரும்போது வாசலில் நின்று வரவேற்பர் என்று " எனக்கு அதில் உடன்பாடில்லை. இளையவர்கள் முன்பாக சென்று மூத்தவர்கள் வரும்போது முறையாக மரியாதையுடன் அவர்களை வரவேற்க வேண்டும். ஆகவே நான் முன்பாக செல்ல வரம் கேட்டேன்”. என்றார் கூரேசர். ஆடிப்போனார் ஆசார்யன்
சிரித்துகொண்டே " என்னருமை கூரேசா, வைகுண்டத்தில் வயது ஏது? இளையவர் யார்? முதியவர் யார்? பாபி யார் ? புண்யசாலி யார்? ஞானி யார்? அஞ்ஞானி யார்? தெரிந்தும் கூட, இங்கு செய்தது போல் அங்கும் எனக்கு சேவை செய்ய உன் மனம் விழைந்தது புரிகிறது. என் குழந்தாய் !! உனக்கு ஈடேது??”

ஆசார்யன் கண்களில் நீர்மல்க கூரேசனை தழுவிக்கொண்டார் .””நீ தான் என் ஆத்மா உன்னை நான் எப்படி பிரிய முடியும்?? இந்த தள்ளாத 115 வயது கிழவனை விட்டு போக பார்க்கிறாயா? என்னையும் உன்னோடு கூட்டி செல்””. கூரேசன் . சிலையாக நின்றார். இறைவன் முன்பு நின்றிருந்தபோதும் இந்த எண்ணம் தோன்றாமல் போனதே என சிந்தித்தார் .

”என்னை மன்னித்தது விடுங்கள் பிரபோ!!” என்று ராமனுஜரின் கால்களை பிடித்தார்.
“கூரேசா, உனக்கு வரமளித்த ரங்கநாதன் எனக்கும் வரமளிப்பான் என எனக்கு நம்பிக்கை உள்ளது. நேரே போகிறேன் எனக்கு முன் போகாமல் உன்னை தடுக்க வரம் தேடுகிறேன்- இல்லை. தவறு. தவறு, ரங்கனின் ஆக்னையை மாற்ற நான் யார்?. நாராயணன் சித்தம் அவ்வாறென்றால் அதற்கு உட்படுவதே என் கடமை””

ஒரு கணம் யோசித்த ஆசார்யன் தொடர்ந்தார் ”கூரேசா!! நீ போய்விட்ட பிறகு நான் எப்படி இங்கு வாழ முடியும்? பரமபத நாராயணன் உன்னை கவர்ந்தான். நீ அங்கே செல். நான் இங்கே ரங்கனாக உள்ள நாராயணன் நிழலில் இருக்கிறேன்.”

சில மணி துகள்கள் உருண்டன. கூரேசன் பரமபதம் அடைந்தார், ராமானுஜரை அனேக சீடர்கள் சென்றடைந்தனர். அவர்களில் ஒருவராவது கூரேசனாக முடியுமா..........?

[sivan jaykay]

மாணிக்க வாசகர் -  நங்கநல்லூர்  J  K  SIVAN 

தேடிய  குரு  கிடைத்தார்.

மணிவாசகர்  திருப்பெருந்துறை சென்றது, குதிரை வாங்க சென்றது ராஜா அரிமர்த்தன பாண்டியனுக்காக என்பது ஒரு காரணம்.  உண்மையில்  அது தடுத்தாட்கொள்ளும்  பரமேஸ்வரன் சங்கல்பம்.  மணிவாசகரை  திருப்பெருந்துறையில் அடைக்கலமாகச் செய்ய  அவர் தேடிய குருவை அங்கே  காட்டினார்.  அந்த குரு வேறு யாரும் இல்லை,  திருப்பெருந்துறை ஈசன்  ஆத்மநாதனே, ஒரு விருத்தாப்பிய பிராமணனாக  உருக்கொண்டு குருந்த மரத்தடியில்  அமர்ந்திருந்தார். அவரைக் கண்டதும் மாணிக்க வாசகர் மனதில் தான் வெகுநாளாக தேடிய குரு இவர் தான் என்று பட்டுவிட்டது. அவரிடம்  சரணடைந்து என்னை சிஷ்யனாக்கிக் கொள்ளுங்கள் என்று கெஞ்சினார். 

''குருநாதா, பரம்பொருளே, என்னை ஆட்கொண்ட தெய்வமே, என் நெஞ்சம் உருக்கி என்னை சிவமாக்கிய செல்வமே, எல்லாம் உன் உடைமையே, எல்லாம் உன் அடிமையே, எல்லாம் உன்னுடைய செயலே என்று மணிவாசகர் தனது ஆபரணங்கள் செல்வங்கள் அனைத்தையும் அந்த பிராமண குரு பாதத்தில் சமர்ப்பித்தார். துறந்தவர் துறவியானார். த்யானத்தில் ஆழ்ந்தார். மனம் லேசானது. கண்களில் பரவசம். மணி ப்ரவாளமாக சிவ ஸ்துதி பெருக்கெடுத்தது.    பாடினார். அருமை தீந்தமிழில் சிவனை துதித்து பாடல்கள் மணி மணியாக வெளிவந்து அவற்றை மாலையாக தொடுத்து  சிவனுக்கு சூட்டினார்.

''அப்பனே, வாதவூரா, நீ மணி வாசகனடா. இங்கேயே இரு '' என்று ஆத்மநாதர் அன்போடு அழைத்தார். நமக்கு மணிவாசகர் கிடைத்தார். கண் மூடி குருவை கீழே விழுந்து வணங்கிய மணிவாசகர் கண் திறந்து எழுந்தபோது ப்ராமணரைக் காணவில்லை. கதறினார். பக்தி பரவசமாக தன்னை மறந்த நிலையில் தேடல் தொடர்ந்தது.

ராஜாவின் ஆட்கள் மெதுவாக அவர் குதிரை தேடி வந்ததை நினைவூட்ட ''நீங்கள் திரும்பி செல்லுங்கள், குதிரைகள் சீக்கிரம் ஒரு மாத காலத்தில் வந்து சேரும்'' என்று ஏதோ ஒரு இயந்திரம் கூறுவதைப் போல் பதிலளித்தார் மணிவாசகர். 

அந்த சிறு பழைய கோவிலில் ஆத்மநாதரை வணங்கிய மணிவாசகர் தான் கொண்டுவந்த பொற்காசுகளை செல்வங்களை செலவழித்து சிதிலமாகி இருந்த அந்த  பழைய  சிறிய  ஆலயத்தை  புதிதாக ஜீரணோத்தாரணம் செய்தார்.   திருப்பெருந்துறையில் சிவன் கோவில் உருவானது. அதி அற்புத  சிலைகள், சிற்பங்கள் நிரம்பிய கலைக் களஞ்சியமாக  இன்றும் காட்சியளிக்கிறது. உலகிலேயே எங்கும் இல்லாத அதிசயமாக  ஆத்மநாதரை  ஆவுடையாராக மட்டுமே  காட்டி  ஆவுடையார் கோவில் என்று பெயர் பெற்று நம்மை மகிழ்வித்து பக்தி பெருகச் செய்கிறது.

[sivan jaykay]

ஹிதோபதேசம்  -   நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

''படிப்பு மட்டும் போதாது.''

நாம்  எல்லோரும் இந்நாட்டு மன்னர்கள்.   இதை எழுதும்போது, சொல்லும்போது, கேட்கும்போது,எவ்வளவு பெருமையாக இருக்கிறதே. உண்மையில் நாம் ராஜாக்களா?  ஆமாம்.

நாம்  ராஜ என்றால் நமது வீடு  அரண்மனை. நமது குடும்பம் தான் ராஜாங்கம்.  அப்பா  அம்மா ரெண்டுபேரும் தான்  ராஜா ராணி. அப்படி ஒவ்வொரு வீடாக தனித்தனியே  இருப்பதை ஒன்று சேர்த்து பார்த்தால், நாடு பூரா  ராஜ்யங்கள். உலகமே  ஒரு பெரிய  குடும்பம்.   இதற்கு   பொதுவாக  எல்லோராலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட  
ஈசுவரனும் அம்பிகையும் அப்பாவும் அம்மா.   வுமாக இருக்கிறார்கள். உங்களுக்கு உங்கள் தாய் தந்தையிடம் பக்தி இருக்க வேண்டும். அப்படியே பெரிய உலகக் குடும்பத்தின் பெரிய அப்பாவும், பெரிய அம்மாவுமான ஈசுவரனிடமும் அம்பாளிடமும் பக்தி இருக்க வேண்டும்.  ஒரு அருமையான  ஸமஸ்க்ரித  ஸ்லோகம் இதை சொல்கிறது. மனப்பாடம் பண்ணலாம். 

माता च पार्वती देवी पिता देवो महेश्वरः ।  बान्धवाः शिवभक्ताश्च स्वदेशो भुवनत्रयम् ॥१२॥
Maataa Ca Paarvatii Devii Pitaa Devo Maheshvarah |  Baandhavaah Shiva-Bhaktaash-Ca Svadesho Bhuvana-Trayam ||12|
மாதா ச பார்வதீ தேவீ  பிதா தேவோ மஹேச்வர: பாந்தவா: சிவபக்தாச்ச ஸ்வதேசோ புவனத்ரயம்

''என்னை  நீ  யாரு, உன் அப்பா அம்மா யார், எது உன் ஊரு, உனக்கு வேண்டியங்க இருக்காங்களா?  இவ்வளவு கேள்விகளை கேட்டியே, தம்பி, இதோ சொல்றேன் பதில் கேட்டுக்கோ:

பரமேஸ்வரன் பார்வதின்னு பேர் கேட்டிருக்கியா?  பரமேஸ்வரன் தான் எங்கப்பா. பார்வதி தேடி எங்கம்மா. அவங்களுக்கு எத்தனையோ கோடி பக்தர்கள் உண்டே, அவங்க தான் என் கூட பிறந்தவங்க. நானும் அவர்களில் ஒருத்தன்.இந்த மூவுலகும் என் சொந்தவூர். 
 
वागर्थाविव सम्प्रुक्तौ वागर्थप्रतिपत्तये   जगतः पितरौ वन्दे पार्वतीपरमेश्वरौ

வாகர்தாவிவ ஸம்ப்ருக்தௌ வாகர்த - ப்ரதிபத்தயே |.. ஜகத  பிதரோ வந்தே  பார்வதி பரமேஸ்வரோ 

ஒரு சொல்லையும்  அதன் அர்த்தத்தையும் எப்படி பிரிக்கமுடியாதோ அப்படி  இணை புரியாதவர்கள் பார்வதி பரமேஸ்வரன் என்னும் என் அப்பா அம்மா. இந்த உலகத்திற்கே பெற்றோர்.

ஒரு படி மேலே நகர்வோம்.  நமது குடும்பத்துக்கும்  உலகக்  குடும்பத்துக்கும் நடுவே  பள்ளிக்கூடம் என்று ஒரு குடும்பம் உண்டு. அங்கே  வாத்யார் தான் ராஜா.  பள்ளிக்கூடம் தான் ராஜ்ஜியம்.  நம்முடன் படிக்கிறவர்கள் நம் சகோதர சகோதரிகள்.  அவரையும் அப்பாவைப் போல  வணங்கவேண்டும்.  எழுதறிவித்தன் இறைவன். 

பள்ளிக்கூடம் போகிற போது  நமக்கு எந்த கவலையும் கிடையாது. அப்பா அம்மா பார்த்துக்கொள்வார்கள் அதை. நம் ஒரே  கடமை கவலை  நன்றாக படிப்பது. முன்னேறுவது.  முழு கவனம் அதில் தான் இருக்க வேண்டும்.  மற்றதெல்லாம்  படிப்பு முடிந்தபிறகு தான்.

ஒருவன்  மூட்டை தூக்கி பிழைக்கிறான் என்றால் அவன் முதலில் தனது முதுகு அதிக  பளுவை சுமக்க தயார் நிலையில் வைத்துக் கொள்வான். அது தான் அவன் மூலதனம். சம்பாத்யத்துக்கு ஆதாரம்.  பளு  தூக்கமுடியாமல் இடுப்பு, வயிறு, முதுகு  சுளுக்கு, பிடிப்பு உபாதையில் சிக்கிக்கொண்டால்  அவன் நிலை என்ன?  சிறிய  பளுவை கூட அவன் அப்போது தூக்க முயலமாட்டான். எவ்வளவு சீக்கிரம் முதுகு  பழைய  நிலையை அடையும் என்பதில் தான் முழு கவனமும் இருக்கும்.   உடம்பை  குணப்படுத்திக்கொண்டு தான் பிழைக்க வழி தேடுவான். 

 

இந்த பரந்த உலகத்துக்கு  நாம்  நல்லது செய்யும் பிரதியுபகாரம்  கிட்டத்தட்ட  இந்த மூட்டை தூக்கும் விஷயம் தான்.  பிறருக்கு உதவ  நாம்  சக்தி உடையவர்களாக இருக்க, முதலில் நம் சக்தியை  வளர்த்துக் கொள்ளவேண்டும்.   சின்ன வயசில்  உள்ளம் மற்ற விஷயங்களால்  பாதிக்கப்படாமல்  படிப்பு ஒன்றில் மட்டும்  முழு கவனமும் செல்லவேண்டும். 

ஒவ்வொரு மனித உள்ளத்திலும்  நிச்சயம்  ஆசை, கோபம், பொறாமை, ஏமாற்றம்,  பயம் போன்ற  பல  உள்ள- வியாதிகள்  இருக்கிறது.  நாம்  செய்கிற  ஒவ்வொரு தப்புக் காரியமுமாகச் சேர்ந்து மூட்டையாகி விடுகிறது. இந்தப் பிறப்புக்கு முன்னால் இன்னொரு பிறப்பில் தப்புக்கள் செய்தோம். அதனால்தான் இப்போது இந்த உடம்பு என்கிற மூட்டை வந்திருக்கிறது. இதில் பழைய தப்புக்களின் வாசனையும் இருக்கிறது. சஞ்சித கர்மா.   அதனால்தான் ஆசை, கோபம் எல்லாம் நமக்கு இருக்கின்றன.  படிப்பு என்கிற மருந்தினால் நமக்கு விவேகம் சிறிது சிறிதாக  வளர்கிறது. கெட்ட குணங்களும் போக வேண்டும். இதற்குப் படிப்பு மட்டும் போதாது. பணிவும் ஒழுக்கமும்  வேண்டும். பணிந்து கிடந்தால் கெட்ட குணங்கள் ஓடிப் போகும். தாய், தந்தை, ஆசிரியர், தெய்வம்  ஆகியவர் களிடம் பக்தியோடு, படிப்பில் கவனம் செலுத்தி வந்தால் அறிவும் வரும், குணமும் வளரும்.

பிறரை  மதிக்காத, எவரிடமும்  பணிவு இல்லாத  படிப்பு    முதிர்ச்சி தராது. முழு மனிதனாக  ஆக்காது . ''எனக்கு தெரியாததே இல்லை,  நான் புத்திசாலி'' என்ற அகம்பாவம்  படிப்பினால்  உண்டாகும்.   இப்படிப்பட்டவனுக்கு பகவான் பகவான் துணை புரியமாட்டார். பகவானின் அநுக்ரஹம்  இல்லாமல் எத்தனை புத்திசாலியாலும் வாழ்க்கையில் சந்தோஷம் பெறமுடியாது.

பழைய தப்பு மூட்டை என்கிற வியாதிக்கு மருந்து படிப்பு. இந்த மருந்தைக் கவனமாகச் சாப்பிட்டு அந்த மூட்டையை இலேசாக்கிக் கொண்ட பிறகுதான், உலகத்துக்கு நல்லது செய்வதற்காக வேறு மூட்டையைத் தூக்கலாம். டாக்டர் நோயாளிக்கு மருந்து கொடுப்பதோடு நிற்கமாட்டார். “இன்னின்ன ஆகாரம் சாப்பிடு, இன்னின்ன சாப்பிடாதே’ என்று பத்தியமும் வைப்பார். இந்தப் பத்தியம் இல்லாமல் மருந்து மட்டும் பலன் தராது. உங்களுக்கெல்லாம் படிப்பு தான் மருந்து என்றால், அதோடு சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டிய பத்தியம் பணிவு என்பதே. பணிவுடன் தெய்வபக்தி, குரு பக்தி, அப்பா – அம்மாவிடம் பக்தியுடன் இருந்து வாருங்கள். படிப்பிலேயே கவனம் செலுத்துங்கள். ஸ்வாமி காப்பாற்றுவார்.

[sivan jaykay]

பேசும் தெய்வம் -  நங்கநல்லூர்   J  K  SIVAN

122.   ஓரு பழைய ஜகந்நாதர்  ஆலயம்.

(வெகு நாளாகிவிட்டது. மஹா பெரியவாளை 1936ல்  யாத்திரை செல்லும்போது ஒரிஸ்ஸாவில்  மயூர் பாஞ்ஜ்  ஜில்லாவில் விட்டு பிரிந்து விட்டேன். இன்று மீண்டும் அவரை பின் தொடர்கிறேன்.)

மயூர்பாஞ்ஜ்  ஜில்லா பற்றி  தெரியாதவர்களுக்கு,  கேள்விப்  படாதவர்களுக்கு கொஞ்சம் சொல்லவேண்டாமா? .
எங்கும் பசுமை நிறைந்த பூமி. இரும்பு தாது  கனிவளம்  நிறைந்தது.    பஞ்ஜா  எனும் வம்சத்தினர் 9ம் நூற்றாண்டிலிருந்து ஆண்டுவந்த ராஜ்யம். வெள்ளைக்காரன் ஆட்சியில்  ஒடிஸ்ஸாவில் அந்த மொழியை, கலாச்சாரத்தை அழியாமல் பாதுகாத்தவர்கள் இந்த ராஜ வம்சத்தினர். ஒரிசாவை  ரயில் மார்க்கத்தில் இணைக்க  காரணமானவர்கள்.   மயூர் பாஞ்ஜ் ராஜ்யம்  ஒரிஸ்ஸாவோடு  1.1.1949ல்  இணைந்தது, முக்கிய நகரம்  பாரிபாதா. இங்கு ஓடும் முக்கிய நதி  புதபலங்கா. சிம்லிபால் மலையில் உற்பத்தியாகி  உத்தரவாஹினியாக அசைந்து  தென் கிழக்காக திரும்பி  வங்கக்  கடலில் கலக்கிறது.  ரெண்டு  உபநதிகள் உண்டு.  இதன் கரையில் அமைந்தது தான் பரிபாதா, ஹரிப்பூர்  நகரங்கள்.  பாதிக்கு மேல் சந்தாள்  எனும் பழங்குடி மக்கள். கோண்ட் , பூமியர், சந்தாள் என்று பல வகுப்பினரும் உண்டு. எல்லோரும் ஒரியா மொழி பேசுபவர்கள் தான்.   இதுவும் ஒரு  ஜகந்நாதர்  ஆலயம் அமைந்த  ஊர் என்பதால் இதன் புனிதம்  அருமை.  மா  அம்பிகா என்று  அம்பாளை கோயில் கட்டி வணங்கு பவர்கள்.

1936 வருஷ  ஆரம்பத்தில்   இங்கு திவானாக இருந்தவர்  K.C.  நியோகி. அவரும்  சில  நீதிபதிகளும், வக்கீல்களும் டாக்டர்கள், அரசியல் வாதிகள்,  பொதுமக்கள் எல்லோரும்  மஹா பெரியவாளை  ஊர்  எல்லையிலேயே  பூர்ண  கும்பத்தோடு  வரவேற்றனர்.   அங்கிருந்து  தர்மசாலா வரை  ஊர்வலம்.  அங்கு  வர்ணேஸ்வரர்  ஆலயத்தையும்  மகாலிங்கத்தையும் தரிசித்தார். பாரிபாதா வில்  வருணேஸ்வர் எனும் சிவன் ஆலயம் பழமையானது. அங்கு சென்று  மஹா பெரியவா தரிசனம் செய்தார். ஜரலி ஸரளி என்ற  நதி தீரத்தில் அமைந்த ஆலயம்.

இங்குள்ள  ஜகந்நாதர் ஆலயம்  பழமையானது. இது வேறு  பூரியில்  உள்ள  ஜகந்நாதர் ஆலயம் வேறு.   இதற்கும் மஹா பெரியவா சென்று தரிசனம் செய்தார். இங்கும் வருஷா வருஷம் ரத யாத்திரை விசேஷம். இங்கு பெண்களுக்கு உரிமை அதிகம்.  சுபத்திரா ரதத்தை பெண்கள் தான் இழுப்பார்கள். பெரிய ஜகந்நாதர்  ''badaa  ஜெகன்னாத் என்று பெயர். 800 வருஷங்கள் வயதான கோவில்.

மகாலிங்கத்தை தரிசனம் செய்த  மஹா பெரியவா அங்கு கல் சுவர்கள் வழியாக, ஜலம்  உள்ளே  வருவதை கண்டு ரசித்தார்.   மார்ச் 7லிருந்து 13வரை ஒரு வார  காலம் மஹா பெரியவா  பரி பாதாவில்  முகாம்  இட்டிருந்தார்.
அரசாங்க அதிகாரிகள் மற்றவர்களோடு  இனைந்து பிக்ஷா வந்தனம் செய்தவர்கள்.    14-15 மார்ச்  குண்டா எனும் இடத்திலும்  உட்லா  எனும்  ஊரில் 16ம் தேதியும், கப்திபாதா  எனும் ஊரில்  அடுத்து  ரெண்டு நாட்களும் வாசம்.  இந்த இடத்தை தான் மஹா பாரதத்தில் விராடநகர்  என்று சொல்லப்படுகிறது.

தமிழகத்தில் உள்ள நீலகிரியைத் தவிர ஒரிஸ்ஸாவிலும்  ஒரு நீலகிரி ராஜ்ஜியம் இருந்தது.  அதற்கு 19ம் தேதி அன்று மஹா பெரியவா சென்றார்.   சுஜான்காட் வழியாக செல்லவேண்டும்.   அங்கே பெரிய  சண்டிதேவி  ஆலயம் உள்ளது.  விசேஷமாக இங்கே  அம்பாள்  சிம்மவாஹனத்தில் அமராமல்  வராஹ வாஹனம் கொண்டவள்.
நாலு நாள் அங்கே  வாசம்.  அந்த வருஷ யுகாதி அங்கே கொண்டாடி  பக்தர்களுக்கு  ஆசி, பிரசாதங்கள் அளித்தார்.
23ம் தேதி மார்ச் அன்று  கண்டபாரா நகரத்துக்கு சென்றார்.

விடாமல்  மஹா பெரியவா யாத்திரை தொடர்ந்தது.  பண்டரிபுக்கார்  என்ற இடத்தில்  வசந்த நவராத்ரி விழா துவங்கியது.

ஏப்ரல் 4 அன்று  கட்டக் ஜில்லாவில்  ஜெய்ப்பூர் சென்றார்.  பழைய சிவாலயங்கள் இங்கே உள்ளன. உத்தர  வாஹினியாக  வைதரணி நதி ஓடுகிறது. வருஷம் பூரா இங்கு பக்தர்கள் விஜயம் செய்வார்கள். புராணத்தில்  கயாசுரனின்  தலை  கயா என்றும்  அவனது தொப்புள்   ஜெய்புரி என்றும் சொல்வதுண்டு. ஆகவே இங்கு  நாபிகயா  என்று  தர்ப்பணங்கள் செய்வதுண்டு.

ஜெய்புரியில் 12 சிவாலயங்கள் தீர்த்தங்கள் இருப்பது அருமை.   ஒரியா கலாச்சாரத்தில் அமைந்த கோபுரங்கள் சிற்பங்கள் தனித்தன்மை  வாய்ந்தவை. சப்த மாதாக்கள் அருள் பாலிக்கின்றனர்.  நூறு இருநூறு வருஷங்களுக்கு முன்பு நூற்றுக்  கணக்கான  சோமயாஜிகள்(சோமயாகம் செய்பவர்கள்)  இருந்த ஊர்.  யாஜிபூர்  என்பது  கால வெள்ளத்தில் ஜெயபுராக மாறிவிட்டது.  இன்றும் கூட  வைதரணி நதிக்கரையில்  கோ தானம் செய்கிறார்கள்.

ஆகவே,  பக்தி பண்பாடு மிக்க   இந்த ஊர்க்காரர்கள்  எப்படி  மஹா பெரியவாளை வரவேற்று பக்தி பூர்வமாக  பாதபூஜை, பிக்ஷா வந்தனம் செய்து மகிழ்ந்தார்கள் என்று சொல்ல  வேண்டியதே இல்லை.  இங்கு ஐந்து நாட்கள் மஹா பெரியவா வாசம் செய்தார்.  அப்போது 12 ஆலயங்களுக்கும் சென்றபோது  ஆலய அதிகாரிகளும் பண்டாக்களும் தக்க மரியாதையோடு அழைத்து கௌரவித்தனர்.

வழக்கம்போல் இங்கும்  7ம் தேதி ஏப்ரல் ஒரு பண்டிதர்கள் சபை கூடியது.  வரவேற்பு பத்ரம் சமஸ்க்ரிதத்தில் வாசித்து பெரியவாளிடம் சமர்ப்பித்தார்கள்.    

மஹாப்ரதோஷம் அன்று  வைதரணி நதியில் ஸ்னானம் செய்தார். ஒரு பசுவை  ஸ்ரீ வித்யாபாரதி என்ற ஒரு பண்டாவுக்கு தானம் அளித்தார்.  கூடவே  பட்டு வேஷ்டிகள் பசுவிடம் பால் கரைக்க  ஒரு வெள்ளிப்பாத்திரம் வேறு தானம் அளித்தார்.

[sivan jaykay]

ஸூர்தாஸ் -  நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

என்னை மறந்ததேனோ ? 

''நாராயணா,  உன்னைத் தவிர  வேறு எந்த தெய்வம் கையில் சக்ரம் வைத்துக்  கொண்டிருக்கிறது?

 ஹுஹும்.   எனக்கு தெரிந்து யாருமே இல்லை.  அது நீ   ஒருவனே.  சுதர்சன தாரி.  ஒருவேளை, யாரோ வேறு ஒருவர் சக்கரம் வைத்துக்கொண்டு  பெரிய கருடன் மீது சௌகரியமாக  உட்கார்ந்துகொண்டு  பறப்பவர் எங்காவது இருந்து விட்டாரென்றால்? அப்போது இந்த பிரம்மாஸ்திரம் அவசியமாகிறது.

அப்படிப்பட்டவரிடம் மேற்கொண்டு  இந்த கேள்விகள்:

நீர் நந்தகோபன் யசோதை தம்பதியின் செல்ல மகனா?  

நீதான்  கிருஷ்ணா?  
''ஆம்''.  நான் தான்  நீ சொன்னதெல்லாம்  என்று நீ  ஒருவன் மட்டும் தானே  பதில் சொல்லமுடியும்.

கிருஷ்ணா,   நீயே அந்த  ''உலகெலா முணர்ந்து ஓதுதற்கரியவர், நிலஉலாவிய நீர் மலி மேனியர்.
அலகிலா விளையாட்டுடையார், எமது ஈடற்ற தலைவர்''

என் மனக்கலத்தை நீக்கி, சிந்தை தெளியவைத்து, ஆனந்தனுபவம் பெற வைப்பவன் நீ மட்டுமே.  கிருஷ்ணன் ஒருவனே.
கிருஷ்ணா, எத்தனை பேருக்கு  நீ  துன்பம், துயரம், கஷ்டம் எல்லாம்  இதுவரை தீர்த்திருக்கிறாய்? கணக்கிலடங்காதே!
உனக்கு  ஞாபகம் இருக்கிறதா? நந்தகோபன் அரண்மனை தோட்டத்தில் .....யம்லாக், அர்ஜுன் என்ற இரு மருத மரங்கள்.....

மரங்களா அவை? பல யுகங்கள் சாபம் ஏற்று காத்திருந்து, உன்னால் சாப விமோசன விடுதலை பெற்று விண்ணுலகம் திரும்பக் காத்திருந்த குபேரனின் புதல்வர்கள் நளகூவரன், மணிக்ரீவன்....அதற்காக தானே வெண்ணை திருடி நாடகமாடி, உரலில் உன்னைக்  கட்ட வைத்துக்  கொண்டு,   கட்டுண்ணுப் பண்ணிய  பெரு மாயன், அந்த உரலாலேயே குபேரன் புதல்வர்களுக்கு விடுதலை அளித்தாய். கபட நாடக சூத்ரதாரி....

இது  மட்டுமா..இன்னும் நினைவிருக்கிறது சொல்கிறேன் கேள்.   கஜேந்திரன் எனும்  யானை, நீர் அருந்தி, தாமரை பறித்து உனக்கு சாற்றுவதற்கு நீரில் இறங்கப்போய் அவன் உயிரே போகும் நிலை....கஜேந்திரன் நீர் குடிக்கும் முன்பு அவனது உயிரைக்  குடிக்கக்  காத்திருந்த பெரிய முதலை ஒன்று....எவ்வளவோ போராடியும், முடியாமல், தோற்று,  தான் முடியு முன்பு, உன்னை ஆதிமூலமே என்று கதறி அந்த யானை கண்ணீர் மல்க அழைக்க, அந்த குரலுக்காகவே காத்திருந்தவன் போல் நீ  உடனே உன்   கருடன் மீதேறி உன் சுதர்சன சக்கரத்தால் முதலையை முடித்து கஜேந்திரனை காப்பாற்றினாயே....

இன்னொன்றும் கூட  சொல்லவேண்டும்.  யமுனை நதி அழகாக ஓடுகிறது.. அதன் நீர் அனைவரையும் ''வா வந்து குளி ,  எனது குளிர்ந்த நீரில் விளையாடு'' என்று அழைத்தும் நெருங்க முடியாமல்   ஒரு  கொடிய   ராக்ஷஸன்  காளீயன் கடும் விஷத்தோடு யமுனையை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருக் கிறானே .   ஆயர்பாடி சிறுவர்களுக்கு யமுனையில் மூழ்கி ஆட கொள்ளை ஆசை..  ஆனால் முடியவில்லையே..

சிறுவனாக இருந்தும் கிருஷ்ணா,   நீ அப்போது  உன்னால் எப்படியப்பா யமுனையில் பாய்ந்து குதித்து  காளீயன் சிரத்திலேறி, நர்த்தனமாடி யே அவனை அடி பணியச் செய்து உயிர்ப் பிச்சை அளித்து அங்கிருந்து அகற்ற முடிந்தது. என்ன கருணை உனக்கு?  கொல்ல முடிந்த போதும் , கொல்லாமல்  உயிர்ப்பிிச்சை அளிப்பதில் வல்லவன் நீ ஒருவனே. உன்னை இகழ்வார்க்கும்  அருள்பவன்.

''அடாடா, அந்த வானவர் தலைவன் இந்திரன் இருக்கிறானே, ஒரு சமயம்  அவன்   உன் மீதும், உன் மக்கள் பிருந்தாவன வாசிகள்,  மீதும் கோபம் கொண்டு வருணனை அனுப்பி அங்கே  ஒரு சுனாமி காட்சி நடத்ததே,  அப்போது நீ  என்ன செய்தாய்?  உனக்கு ஞாபகம் இல்லை யென்றால் நானே  சொல்கிறேன் கேள்.

இந்திரனின் சீற்றம்,  வருணனின் விடாத ஆக்கிரமிப்பு...  கோப கோபியர்கள் கலங்கி உன்னிடம்  ஓடிவந்து  தங்களது கஷ்டத்தை சொல்கிறார்கள்.  இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில்  ஊரே  தண்ணீருக்குள்ளே  போய்விடும் போல் இருக்கிறதே.

'' ஓஹோ, அப்படியா சேதி, இதோ பார் என்று எந்த பரபரப்பும் இன்றி இடது சுண்டுவிரலால் உங்கள்  ஊர்   கோவர்தன மலையை தூக்கிக்  குடையாக பிடித்து , ஓர் நிமிஷமா, மணியா,  ஒரு  நாளா,  அப்பப்பா,   ஏழு நாட்கள்  தாங்கி,  மக்கள், மாடு கன்று அனைத்தையுமே இந்திரனின் சீற்றத்திலிருந்து காத்து அவனை அடிபணிய செய்தவனாயிற்றே..

எதெல்லாமோ சொன்னேன், இதை மறந்துவிட்டேன் பார்.  ஹஸ்தினாபுரத்தில், அனைவரும் இருந்த சபையில், அபலை திரௌபதியை மான பங்கப்படுத்த துரியோதனன் ஆணையிட, கர்ணன் மற்றோர் ஆதரிக்க,  பீஷ்மர்  முதலானோர்  எவ்வளவு கெஞ்சியும் பேசாமல் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, துச்சாதனன் துகிலுரிய அந்த நேரத்தில், அல்ல, தக்க , சரியான  நேரத்தில் அவள் மானம் காத்தது யார்?,  முடிவில்லாத,  நீளளளளள.... .. 'ஸாரி,  SARI ' புடவை,  வஸ்திரம், எங்கிருந்து அவளது உடலைச் சுற்றி வந்துகொண்டே இருந்தது?.  அதை  இழுத்துக்கொண்டிருந்த துச்சாதனன் கை வலிக்க, துவண்டு விழுந்தானே தவிர  திரௌபதி அல்லவே.... ''ஹரே கிருஷ்ணா, ஆபத்பாந்தவா'' என்ற ஒரே குரல் போதுமே உனக்கு...யாருக்கு வேண்டுமானாலும் அபயமளிக்க .

உண்மையிலேயே நீ ஒருவன் தான்  காக்கும் கடவுள். கிருஷ்ணா.  எல்லோருக்கும் ஓடி ஓடி வந்து கருணை காட்டும்   நீ, நாளெல்லாம் உன்னையே  பாடி நினைத்து வாடிக் கொண்டிருக்கும் இந்த ஸூர்தாஸ் மேல் மட்டும் இன்னும் கருணை காட்டாதது எதனால், என்ன காரணம் கிருஷ்ணா? சொல் , நானும் உன் பக்தன் தானே.   ஏன் லேட்??

चक्र के धरनहार गरुड़ के सवार नंद के कुमार मेरौ संकट निवारौ। यमलार्जुन तारे गज ग्राह ते उबारे नाग के नथनहार मेरे तेरौ ही सहारौ। कर पर गिरि धारौ ब्रज डूबत ते उबारौ इंद्र हू कौ गर्व गार्यौ जल वृष्टि निवारी। द्रुपदसुता की बेर नेंक ना करी अबेर अब कहां अबेर सूर सेवक तिहारौ।।

Chakra ke dharanhaar Garun ke aswaar
nand kumar mero sankat niwaro
Yamlaak arjun taryo gaj ke ubaryo
naag naathanhaar mero to sambharo
girivar kar pe dharyo indra garv daryo
vraj ke rakshanhaar deenan vicharo
drupad suta ki ber nikana ki aber
ab kyun aber sur sevak tiharo
 

[sivan jaykay]

காரண காரியமும் விளைவும்.  --  நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

இங்கிலீஷில்  ஒரு  அருமையான  வாக்கியம்: There is  no  cause  without  an  effect .  ஒவ்வொரு காரணத்திற்கும் ஒரு விளைவு இருக்கிறது. சயின்ஸ்  cause & effect  , காரணம்  /விளைவு, பற்றிய விதிகளைக் குறிப்பிடுகிறது.  மாற்ற முடியாத இந்த விதி உலக  ஒழுங்குடன் இணைந்து  இயங்குகிறது. ஏதோ ஒருபேரறிவு இருப்பதால்தான் இப்படிப்பட்ட விதிகள் உண்டாகி, அவை எல்லாம் ஒழுங்காக இணைந்து, நமது உலக வாழ்வு   அமைகிறது. நமது வாழ்க்கை  இந்த பௌதிக விதி அதாவது  காரணம் - விளைவு இல்லாமல்  கிடையாது.  நாம் செய்கிற சகல காரியங்களுக்கும் விளைவு இருந்து  தான் ஆகவேண்டும். நல்ல காரியங்கள்  செய்தால் அதற்குச்  சமமான நல்ல விளைவுகள்  பெறலாம்.  கெட்டதைச் செய்தால் அதற்கு சமமான கெட்ட பலன்கள்  தானே கிடைக்கும்.  இப்படி பலன்களை தருகிற 'பல தாதா'' pala  dhathaa , தான் பிரபஞ்சத்தை நடத்தி வைக்கிற மகா சக்தி, ஈஸ்வரன், பகவான், ஸ்வாமி,கடவுள், பரமாத்மா எனப்பட்டவன்.

ஒவ்வொருவருக்கும்  மனசு  இருக்கிற வரையில்  அது விடாமல் அலைந்து கொண்டு, சஞ்சலித்துக் கொண்டேதான் இருக்கும். நல்லது கெட்டது, புண்யம் பாவம் சகலமும்  மாற்றி மாற்றி  நினைக்கும். செய்ய வைக்கும்.  இந்தப் போக்கு  நல்லதையே  நினைத்து நடக்க,  பாவ எண்ணங்கள் செயல்களால் வரும் கஷ்டங்களைப்   போக்கடிப்

பதற்காகத் தான்  பிரார்த்தனை செய்கிறோம் .. இதைத்தான் பக்தி என்கிறோம்.   இது கர்ம பலன். ஈசுவரன் மனசு வைத்தால் நம்பாபத்துக்குப் பிரதியான கஷ்டத்தை தராமலும் இருக்கலாம். ஆனால் அவன் கஷ்டத்தைப் போக்கத்தான் வேண்டும் என்று நிற்பந்தம்செய்ய நமக்கு யோக்கியதை இல்லை. ஏனென்றால் நம் கர்மாவுக்கு பலனாக இந்தக் கஷ்டத்தைக் கொடுத்திருப்பவனே அவன்  தான்.ஆகையால் கஷ்டம் வந்தாலும், அதைப் பொருட்படுத்தாமல் இருக்கிற மனோபாவத்தைப் பிரார்த்திப்பதே  மிக  உத்தமம்.  பிரார்த்தனை கூட  நிஜமான பக்தி அல்ல.

நம் கஷ்டத்தை ஈசுவரனிடம் சொல்கிறபோதே அவனுக்கு அது தெரியாது என்று நாம் நினைப்பதாக ஆகிறது. அதாவது  ஈஸ்வரனுடைய எல்லாம் அறிந்த ஸர்வஞானத்தாய் குறைத்து மதிப்பிடுகிறோம்.   குறை உண்டாக்குகிறோம். 'இந்தக் கஷ்டத்தைப் போக்கு; அல்லதுகஷ்டத்தைப் பொருட்படுத்துகிற மனப்பான்மையை மாற்று' என்கிறபோது நாம் கேட்டுத்தான் அவன் ஒன்றைச் செய்கிறான் என்று தானே ஆகிறது. அதாவது தானாகப் பெருகும் அவனது காருண்யத்துக்குக் குறை உண்டாக்கிவிடுகிறோம். இப்படி ஞான சமுத்திரமாக,கிருபா சமுத்திரமாக இருக்கிற ஈஸ்வரனுடைய ஞானம், கிருபை இரண்டுக்கும் தோஷம் கற்பிக்கிற பிரார்த்தனை உண்மையான  பக்தி இல்லை. ஆனால் இப்படிப்பட்ட பிரார்த்தனையால் மனச்சுமை தற்காலிகமாகவாவது லேசாகி, கொஞ்சம் சாந்தி பிறக்கிறது.

நாமாகவே எல்லாம் சாதித்துவிட முடியும் என்ற அகங்காரத்தைவிட்டு ஈஸ்வரனிடம் யாசிக்கிற அளவுக்கு எளிமை பெறுகிறோமே,அதுவும் நல்லதுதான். அவனும், நாம் அவனுடைய ஞானத்துக்கும் கருணைக்கும் குறை உண்டாக்கியதைக்   கூடப்  பொருட் படுத்தாமல், நம் கர்மாவையும் மீறிப் பிரார்த்தனையை நிறைவேற்றினாலும் நிறைவேற்றலாம். ஆனாலும் ஒரு கஷ்டம்  போனாலும் இன்னொரு கஷ்டம் என்று லோக வாழ்க்கையில் வந்து கொண்டே தான் இருக்கும். சமுத்திர அலைக்கு ஓய்வேது. உலக  வாழ்க்கையை அதனால் தானே  சம்சார சக்கரம் என்கிறோம். . ஆகையால் லௌகிகமான கஷ்ட  நிவிருத்திக்காக பிரார்த்தனை பண்ணுவதற்கு முடிவே இராது.
 பலன்  எதிர்ப்பார்த்தபடி கிடைக்கும் என்பது  நடக்காது. 

 
'நீ எப்படி விட்டாயோ அப்படி ஆகட்டும்' என்று சரணாகதி செய்வதுதான் பக்தி. உனக்கு தெரியும் எனக்கு என்ன நடக்கவேண்டும் கூடாது, என்று. ஆகவே நீயே  தீர்மானித்து என்னை வழி நடத்து'' என்று விட்டுவிட வேண்டும்.

தனக்கு என்று எதுவுமே இல்லாவிட்டால் மனஸின்அழுக்குகள் நீங்கி, அது கண்ணாடி மாதிரி சுத்தமாக இருக்கும். அப்போது நாம்   ஆனந்தமாக இருக்கலாம். 'எனக்கு என்று ஒன்றுமில்லை' என்று யாரிடம் சரணாகதி செய்து  விட்டாலும் ஒரு பதியிடம் பத்தினி சரணாகதி செய்தாலும் (அவன் தூர்த்தனான  பதியாகக்  கூட இருக்கலாம்); ஒரு குருவிடம் சிஷ்யன் சரணாகதி செய்தாலும் (அந்த குரு போலியாக இருந்தாலும்  கூடச்  சரி) -அப்புறம் நிச்சிந்தைதான்; அதன் முடிவான பலனாக  மோக்ஷம்தான். 

மேலே சொல்லப்பட்ட  விஷயங்கள் அடிக்கடி  நினைத்துப் பார்க்க வேண்டியவை. நமது  முன்னேற்றத்துக்கு வழிகோலுபவை.

[sivan jaykay]

பேசும் தெய்வம்  

மஹா பெரியவாளும்  மஹா லிங்கமும்  -  நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

சில  வார்த்தைகள் ஒன்றோடு ஒன்று பிணைந்தவை, இணைந்தவை பிரிக்கவே முடியாதவை.  அப்படி சில வார்த்தைகளில் ஒன்று தான் மஹா பெரியவாவும்  எளிமையும், காருண்யமும்,ஞானமும்.   அவர்  செல்லாத  சிவாலயம் இந்த தேசத்தில் இல்லை என்று கூட  தைரியமாக சொல்லலாம்.  

வெகுநாட்களாக ஒரு படத்தை பார்த்து அதிசயித்து போகிறேன்.  அது ஒரு பெரிய ஆளுயர சிவலிங்கம். அதற்கு  அருகே நின்று கொண்டு  மஹா பெரியவா  கையை உயர்த்தி ஜல பாத்திரத்தில் இருந்து அபிஷேகம் செய்யும் அற்புத போட்டோ.  அதை நான் பதிவு செய்யும்போதெல்லாம் எத்தனையோ நண்பர்கள் ''சார், அது எந்த ஊர்  சிவ லிங்கம்?"'  என்று கேட்பது வழக்கம்.  வெகுகாலம் எனக்கு விடை கிடைக்கவில்லை. தேடினேன் கிடைத்தது.

ஆந்திர மாநிலம்  சிவாலயங்கள் அதிகம் கொண்ட  பிரதேசம்.  அங்கு கடவுள் காட்டு மிராண்டி என்பவர்கள் ரொம்பவே  இல்லை என்று சொல்லலாம். அதில் பிரகாசம் என்று ஒரு  ஜில்லா. பழைய   முதன் மந்திரி T . பிரகாசம் அவர்கள் பெயரில்  அமைந்தது.   கிருஷ்ணா நதி தொட்டுக்கொண்டு ஓடுகிறது.  த்ரிபுராந்தகம் என்கிற கிராமம்  வினுகொண்டா -  மார்க்காபூர்  மார்கத்தில்  40 கி.மீ. தூரத்தில் உள்ளது.  ஓங்கோல் வழியாக வந்தால்  93 கி.மீ.  விஜயவாடா 150 கி.மீ. தூரம்.  ஒரு குன்றின் மேல் உள்ள சிவாலயம்.  அதை  ஸ்ரீ சைல சிவாலயத் தின்  கிழக்கு வாசல் இது என்பார்கள்.   சிவன்  த்ரிபுராந்தகேஸ்வரர்.

இங்கிருந்து 2 கி.மீ. பொடி நடையாக  வேர்க்கடலை குறித்துக்கொண்டு காலாற நடந்தால் ஒரு அம்பாள் ஆலயம்.  அவள் பெயர்  ஸ்ரீ பாலா திரிபுர சுந்தரி அம்மவாரி. சுற்றி ஒரு குளம்.

த்ரிபுராந்தகேஸ்வரர் கர்பக்கிருஹத்தில்   குட்டி லிங்கமாகத் தான் இருக்கிறார். அருகே குன்றின் மேல் ஆகாயமே விதானமாக  மலையுச்சியே  பீடமாகவும் சிவலிங்கம் ஆளுயுரத்துக்கு மேல் இருக்கிறாரா?அந்த பெரிய லிங்கம் தான் மஹா பெரியவா கவனத்தை கவர்ந்ததா ?

எப்போது  மஹா பெரியவா அங்கே சென்றார் என்று இன்னும் நான் அறியவில்லை.  அங்கே  அவர்  வழக்கம்  போல்  எல்லா சிவாலயங்களிலும் அர்ச்சனை அபிஷேகம் செய்வது போல் ஒரு போட்டோ கிடைத்து அது தான் என்னை கவர்ந்தது.

[sivan jaykay]

ஸூர்தாஸ்   --   ..நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

''ஸ்வாகதம் கிருஷ்ணா.''....

கிருஷ்ணனைதுயிலெழுப்புகிறார்சூர்தாசர்.

நாள்  முழுதும்  விளயாடிவிட்டல்லவோ  தூங்குகிறான்.   தீராத விளையாட்டுப் பிள்ளை என்று சும்மாவா சொன்னார்  பாரதியார்.

போதுமப்பா  தூங்கியது. கிருஷ்ணா எழுந்திரப்பா. பொழுது புலர்ந்துவிட்டதே.  கிழக்கே பார்த்தாயா? செக்கர்வானம். சூரியன்  சிவப்பாக ஆரஞ்சு  பழமாக  ஒளி வீசி  கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தங்க மயமாக  உலகத்துக்கு தங்க முலாம் பூசுகிறான் பார்.

ஆஹா, நன்றாக  கண்விழித்தாகி விட்டதா?  என்ன அழகடா ராஜா. உன்  விழிகள்!. விசாலமான, ஆழ்ந்து நோக்கும் தாமரை  மலரை ஒத்த விழிகளா கருவண்டுகளா?  காதல்  சின்னமா?, கடல்  போன்ற ஏரியா? உன் மயக்கும் கரு விழியா? இரு விழிகளும் உண்மையில்  இரு அன்னப் பறவைகளா?,

காண்போரைக்   கவர்ந்து மயங்கச் செய்யும் காமதேவன் மன்மதனே வெட்கும் அளவிற்கு மந்திர சக்தி கொண்ட காந்த முகனே, எழுந்திரு, 

இதோ கிழக்கு சிவந்த பின்  இப்போது   வெளுத்து விட்டது. ஒளியில் கண் கூசுகிறது.   

சூர்ய தேவா   வா!. உன்  வரவு  நல்  வரவாகட்டும். சுப்ரபாதம். உயிர்கள்  களிக்கட்டும்.சகல உயிர்களுக்கும் ஜீவாதார அல்லவா நீ. 

மங்கிய இருள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மறைகிறதே.   செக்கர் வானம் கடலில் மூழ்கி  இருளுக்கு  விடை கொடுக்கட்டும்.   இளங் காலைக்கு வழிவிடத் தாயாராகிவிட்டதே.  

ஹே, சந்திரா, இரவெல்லாம் குளிர்ந்த அமுத  நிலா ஒளியை எங்கும் போர்த்தியவனே. வேலையை முடித்து களைத்திருக்கிறாய்.  சென்று  ஓய்வெடு .   மறுபடியும்  இரவு வந்தால் நீ மீண்டும் வர காத்திருக்கிறேன்.

வீடுகளில் எல்லாம் எண்ணெய் தீபங்கள் இரவெல்லாம் எரிந்து இதோ அவற்றுக்கு நன்றி கூறி அணைத்து உத்தரவிடப் போகிறோம்.. அவை  அளித்த  சுடரொளி  இனி  இரவில்   மட்டும்  தானே மீண்டும் தேவை.

வானில் பளிச்சிடும் தாரகைகளே, விண்மீன்களே, போய்வாருங்கள். கை  கூப்பி  விடை  அளிக்கிறோம். மீண்டும் இரவில் சந்திப்போம்.

ஞானம் ஒளிவீசி அஞ்ஞானத்தைஅகற்றுவதுபோல்,  அறிவு சுடர்விட்டு அறியாமை அகல்வதுபோல், வைராக்ய மனம் புலன்களை  அடக்கி  ஆள்வது போல், மனதில்  நம்பிக்கை  சுடர் விரிந்து பயத்தை, அவ நம்பிக்கையை, சந்தேக இருளை ஓட்டி ஒளி மயமாவது போல்

கிருஷ்ணா, உன் கண் திறந்து எங்களை உன்  வசமாக்கி அருள்வாய் அப்பனே.  

''குக்கூ'' என்று அழகிய தேன்குரல் காதில் வந்து பாய்கிறதா கிருஷ்ணா உனக்கு?
அந்த குரலில் தான்  எத்தனை  மதுரமான  பாசம், நேசம், சந்தோஷம்  கண்ணா!. அழகிய தெய்வீக குழந்தாய்!
கிருஷ்ணா, என்  வாழ்வின்  நம்பிக்கை  நக்ஷத்திரமே. எனது சங்க நிதி பத்மநிதியே, அள்ள அள்ள குறையாத செல்வமே, செல்லப் பிள்ளையே, செல்வப்  பிள்ளையே! இதோ   வந்துவிட்டார்கள்   கூட்டம்  கூட்டமாக  கவிஞர்கள், பக்தி மேலீட்டுடன் புலவர்கள், ஞானிகள், ரிஷிகள், வாத்தியக்காரர்கள், முனிவர்கள், பக்தர்கள், முக்தர்கள் எல்லோருமே. கோஷம் எழுப்புகிறார்கள் காதில் விழுகிறதா   உனக்கு  கிருஷ்ணா? ''ஜெய விஜயீபவ'' 

 ஜெயவிஜயீபவ'' ஸ்ரீகிருஷ்ணா.!!!

ஸூர்தாஸர்   கண்ணற்றவர் அல்ல. நாம் தான் கண்ணிருந்தும்  குருடர்கள். செவியிருந்தும் செவிடர்கள், வாயிருந்தும் பரமன் புகழ் பேசாத, பாடாத ஊமைகள்,  அறிவிருந்தும்  அஞ்ஞானிகள்..  என்ன கற்பனை வளம் பார்த்தீர்களா  ஸூர் தாஸர்  சொல்லில். மனதில் உள்ள கிருஷ்ண   ப்ரேமைக்கு தான்  அளவுண்டா?

[sivan jaykay]

வைணவ விண்ணொளி -  நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN

''தங்கையின்  நேர்த்தி கடனை பூர்த்தி செய்த அண்ணா''.

ஆண்டாளையும்  அவள் தந்த  முப்பது திருப்பாவை பாசுரங்களையும் அறியாதவர் இல்லை.   பக்தி ரசம் தோய்ந்த  நேர்த்தியான  பாமாலை அது.  தமிழறிந்தவர்கள் திருப்பாவையை ரசிக்காமல் இருக்க முடியாது.

வருஷா வருஷம் மார்கழி மாதம் முழுதும் ஆண்டாள் சரித்திரத்தை  எழுதி வருகிறேன். என்னுடைய  ''பாவையும் பரமனும்'' எனும்  புத்தகம் அநேக நண்பர்களை சென்றடைந்திருக்கிறது என்பது என்னால்  இயன்ற ஒரு சிறிய சேவை.   திருப்பாவை 30 பாசுரங்களையும் ஆண்டாள் எழுதியபோது தன்னை கண்ணன் ஆயர்பாடியில் இருந்த காலத்தில் அந்த ஊர் சிறுமிகளில் ஒருவளாக உருவகப் படுத்தி பாவை நோன்பு நோற்றபோது அவள் கிருஷ்ணனின் பெருமையை உணர்த்தியது அதில் வெளிப்படும்.

கொஞ்சமாக  சொட்டு சொட்டென்று  நனைந்து கொண்டே நடக்க இன்பமாக இருக்கும்  மழை. குளிர்ந்த அமைதி. எங்குமே எவரின் நடமாட்டமும் இல்லாத விடியற் காலை வேளை. வேறு ஒரு வேலையும் இல்லாத மார்கழி மாதம் இறைவனுக்கென்றே, இறை சிந்தனைக்கென்றே ஒதுக்கப்பட்டது. மார்கழியில் சுப லௌகீக நிகழ்ச்சிகள் தவிர்க்கப்பட்டன. காரணம் மார்கழி அசுப மாதம் என்பதால் அல்ல. மோட்சம் தரும் மாதம் என்பதால் மாத முழுதும் நாராயணன் நினைவுக்காகவே அவன் அருளைப் பெற பிரத்யேகமான சிறந்த மாதமாக மார்கழி ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டது ''மாஸானாம் மார்கசீர்ஷாம்'' ; மாதங்களில் அவன் மார்கழியானதால் தான்.

கிருஷ்ணன், ராமர், போன்றோர் கூட அவதாரம் எடுக்கும்போது ஒரு மானிட பெண்ணின் கர்ப்ப வாசம் அவசியமானது. தாயாருக்கோ நினைத்த மாத்திரத்தில் மானிட ஜென்மம் சாபல்யமாயிற்று. சீதை அவ்வாறு தான் ஜனகனால் கண்டெடுக்கப் பட்டாள். பூமா தேவியோ கோதையாக அவதரிக்கையில் துளசிவனத்தில் தான் பெரியாழ்வாரால் எடுத்து வளர்க்கப்பட்டாள்.

ஆண்டாள் இயற்றிய திருப்பாவை மார்கழி முழுதும் கிருஷ்ணன் நினைவிலேயே ஈடுபட வைப்பது. எனவே சிறந்த கிருஷ்ணானுபவம் பெற திருப்பாவை உசிதமானது.

ஆண்டாள் என்று நினைக்கும்போதே இப்படியும் ஒரு அசாத்திய பெண்ணா என்று ஆச்சர்ய பட வைப்பவள். ஒரே பெண் ஆழ்வார் அவள்.   முப்பது திருப்பாவையும் 143 பாசுரங்கள் அடங்கிய நாச்சியார் திருமொழியும் எழுதி நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தத்திலும் நமது மனத்திலும் நீங்காத இடம் பெற்றவள். மற்ற ஆழ்வார்கள் தங்களை பெண்ணாக பாவித்து பரகால நாச்சியார், பராங்குச நாச்சியார் என்றெல்லாம் நாயக நாயகி ரூபத்தில் பக்தியை கண்ணனிடம் காட்டினாலும் அவன் மனைவியாகவே தன்னை பாவித்து அவனைத் தன் மணாளனாக ஏற்றுக்கொண்டு பாடி அவனில் கலந்த ஆழ்வார்  ஆண்டாள் எனும் கோதை  ஒருவளே. தன்னை கண்ணன் வாழ்ந்த ஆயர்பாடி கோபியரில் ஒருவளாக உருவகித்து அவனை நேரில் கண்டு அவனிடம் அருள் பெற்றவள். அவனை ஆண்டு நம்மையும் ஆண்டருள்பவள் அந்த ஆண்டாள் என்ற கோதை ஒருத்தியே.

நாச்சியார் திருமொழி ஒரு மகத்தான காவியம் எனலாம். கிருஷ்ணனை அடைய கோதை விழைவதை எளிய தமிழில் தரும் மனதை கவரும் பாசுரங்கள். ஒரு சிறப்பான விஷயம். முதலில் திருப்பாவை ''மார்கழி'' என்று தொடங்குகிறது. முதல் பாசுரம் ''மார்கழித் திங்கள் மதி நிறைந்த நன்னாள் '' என்று ஆண்டாள் தொடங்கியவள் அடுத்த தனது படைப்பான நாச்சியார் திருமொழியில் முதல் அடியாகவே '' தை ஒரு திங்கள் '' என்று கல்யாண மாசத்தில் ஆரம்பிக்கிறாள். மார்கழியில் காத்யாயனி விரதம் இருந்து நோன்பு நோற்றவள் விரத பலன் கை கூடி அந்த அரங்கனையே மணாளனாக அடைந்து விமரிசையாக திருமணம் நடப்பதாக கனா காண்கிறாள். வாரண மாயிரம் என்ற அருமையான வர்ணனை மிக்க பாசுர தொகுப்பு படிக்க படிக்க கண் முன்னே ஆண்டாள் திருக் கல்யாண கோலம் காட்சியை சுவையாக தருகிறது.

ஸ்ரீ வேதாந்த தேசிகர் ஆண்டாளை பொறுமையின் பூஷணமான பூமி தேவியாகவும், கருணை பொழியும் ஸ்ரீ லக்ஷ்மி தேவியாகவும் போற்றுகிறார்.

 ''साक्षात् क्षमां करुणया कमलामिवान्यां  गोदामनन्यशरणः शरणं प्रपद्ये ॥१॥     சாக்ஷாத் க்ஷமம் காருண்ய கமலம் இவண்யம்'' என்கிறார் கோதாஸ்துதியில்.

யாராவது பகவானுக்கு என்று பிரத்யேகமாக சாற்றுவதற்கு வைக்கப்பட்ட மாலையைத்  தொட முடியுமா, அணிய முடியுமா?'' ஆனால் அவள் அணிந்த மாலை தான் வேண்டும் என்று அந்த அரங்கனே விரும்பிக்கேட்ட பெருமையும் புகழும் கோதைக்கன்றி வேறு யாருக்காவது உண்டா? உரிமையோடு கிருஷ்ணனை ''கருப்பா'' என்று கூப்பிட்டவள் அவள் ஒருவள் தான். ஏனெனில் அவனும் மகிழ்ந்து அதை ஏற்றுக்கொண்டவன் தானே. ஆண்டாளின் தமிழ் என்ன சாமான்யமானதா?. அதன் புகழ் மறந்து விட்டதா ? ''வேதம் அனைத்துக்கும் வித்தாகும் கோதைத் தமிழ்'' என்ற பெயர் பெற்றதல்லவா அவள் எழுத்து.

ஸ்ரீ ராமானுஜருக்கே திருப்பாவை ஜீயர் என்று ஒரு பெயர். அந்த பெயரை வைத்ததே அவரது ஆசார்யனான பெரிய நம்பிகள். இதற்கு என்ன காரணம் தெரியுமா. ஸ்ரீ ராமானுஜருக்கு திருப்பாவையின் உள்ளர்த்தங்களில் பொதிந்த வேத சாஸ்திர சாரமும் அதன் பொருட் செறிவும், தெள்ளிய நடையும் அதைப்பாடும்போது கிடைக்கும் நாவின் சுவையும். அடிக்கடி ஆண்டாள் பாசுரங்களை பாடிக்கொண்டே செல்வார். அதுவும் முக்யமாக பிக்ஷைக்கு அவர் வெறுங்காலோடு பாதரக்ஷை அணியாமல் செல்வது வழக்கம். அவரை மிகவும் ஈர்த்த பாசுரம் ''உந்து மதக் களிற்றின்'' என தொடங்கும் பாசுரம். 

ஒரு முறை திருக்கோஷ்டியூரில் இவ்வாறு வெறுங்காலுடன் உந்து மதக்களிற்றின் பாசுரம் பாடிக்கொண்டே தனது ஆசார்யன் வீட்டு வாசலில் பிக்ஷைக்கு நின்றார். அவர் இந்த பாசுரத்தை முழங்கிக்கொண்டு நின்ற சமயம் அவரது ஆசார்யனின் பெண் வாசல் கதவை திறந்தாள். அந்த க்ஷணம் ராமானுஜர் பாசுரத்தின் மற்றொரு அடியான ''செந்தாமரைக் கையாள் சீரார் வளையொலிப்ப வந்து திறவாய்'' என்ற வரியை பாடிக்கொண்டிருந்தார். வளை ஒலிப்ப என்று சொல்லும் நேரம் அந்தப் பெண் கையில் வளைகள் அணிந்து வந்து, கதவைத் திறந்ததும் ஆண்டாளே பிரத்யக்ஷமாக தோன்றியதாக எடுத்துக்கொண்டு அந்த ஆனந்த அநுபவத்தில் ராமானுஜர் மூர்ச்சையானார். ஆச்சர்யருக்கு விஷயம் சென்றது.
என்ன நடந்தது அம்மா ? என்கிறார் குரு.
வாசலில் பிக்ஷைக்கு யாரோ ஒருவர் வந்திருக்கிறாரே என்று கதவைத் திறந்தேன். என்னைக் கண்ட அடுத்த வினாடி அவர் மூர்ச்சையடைந்து கீழே விழுந்து விட்டார் அப்பா. ''
என்ன ஆச்சு அவருக்கு. என்ன பண்ணிக்கொண்டிருந்தார் அப்படி கீழே விழ? யார் அவர்?
''உங்கள் சிஷ்யர் ராமானுஜர் தான். ஏதோ ஒரு பாசுரம் பாடிக்கொண்டிருந்தார் நான் பார்க்கும்போது ஏதோ '' சீரார் வளை'' என்ற வார்த்தை என் காதில் விழுந்தது.''
ஓஹோ ராமானுஜன் உந்து மதக்களிற்றான் பாசுரத்தை பாடிக்கொண்டு வந்திருக்கிறான் போலும். வளைக்கரங்களோடு நீ கதவை திறந்தது அவன் பாடிய பாசுரத்தில் வந்தபடி ஆண்டாளே கதவைத் திறந்ததாக ராமானுஜனுக்கு தோன்றியிருக்கலாம்'' என்று ஊகித்தார். அதனால் தான் அவருக்கு திருப்பாவை ஜீயர் என்ற பெயரும் இட்டார். 

அது சரி ஏன் ராமானுஜர் திருப்பாவை பாடல்கள் பாடும்போது பாத ரக்ஷை அணிவதில்லை? 

 காரணம், ஆண்டாள் பூமி தேவி. அவளது சாக்ஷாத் அவதாரம். அவளைப் பாடும்போது செருப்பு அணிந்து பூமியின் மீது நடப்பது தாயாருக்கு செய்யும் அபசாரம், அவமரியாதை அல்லவா? என்று எண்ணினவர். என்னே அவர் பக்தி!!

ஒரு வேடிக்கையான சம்பவம். இது நிகழ்ந்த இடம் திருமாலிருஞ்சோலை. ஆண்டாளின் தமிழ், அவளது பாசுரங்கள் எப்போதுமே ஸ்ரீ ராமானுஜருக்கு பிடித்தமானவை. திரும்ப திரும்ப சொல்லிக்கொண்டே இருப்பார். அவளைத் தனது இளைய சகோதரி என்பார். ''கோதாக்ரஜா'' என்று சொல்வது வழக்கம். ஆண்டாளின் திருமொழியில் ஒரு அழகான பாசுரம் படிக்கவேண்டியது அவசியம். ஆண்டாள் திருமாலிருஞ்சோலையில் வீற்றிருக்கும் சுந்தரராஜ பெருமாள் மீது ஒரு பாசுரம் பாடுகிறாள்.

''நாறு நறும் பொழில் மாலிருஞ்சோலை நம்பிக்கு, நான்
நூறு தடாவில் வெண்ணெய் வாய் நேர்ந்து பராவி வைத்தேன்
நூறு தடா நிறைந்த அக்கார அடிசில் சொன்னேன்;
ஏறு திருவுடையான் அவை கொள்ளுங்கொலோ?''

''சுந்தரராஜ பெருமாளே, உமக்கு நான் ஒரு விருந்து வைக்கப்போகிறேன். அவை உமக்கு பிடித்த பண்டங்கள் தாம். வெண்ணை உண்ட கண்ணன் நீர் தானே.  உமக்குப் பிடித்த பசு வெண்ணெய் நூறு தடாக்களில் (பெரிய வாயகன்ற இரு புறமும் பிடி வைத்த பாத்திரம் இன்னும் சில கோவில்களில் காணப்படுகிறது.) விளிம்பு வரை நிரம்ப கொண்டு வந்து தருகிறேன். வெறும் வெண்ணேய் எப்படி உமக்கு போதும்? கூடவே இன்னொரு நூறு தடாக்கள் நிறைய நெய் கம கம வென மணக்கும் அக்கார அடிசில் ரெடியாக கொண்டு வந்து தர ஏற்பாடும் .செய்து விட்டேன். உடனே வந்து அவற்றை ஏற்றுக்கொண்டு உண்டு களிக்க வாருங்களேன் ?''  என்று ஆண்டாள்  கூப்பிடுகிறாள்.

மேற் சொன்ன பாடலை பாடிக்கொண்டே நடந்து கொண்டிருக்கிறார் ஸ்ரீ ராமானுஜர். 

அவர் போய்க்கொண்டிருப்பது ஆண்டாளின் ஸ்தலமான வில்லிப்புத்தூரை நோக்கி. போகும் வழியில் திருமாலிருஞ்சோலை வந்தது. இந்த பாட்டும் அவரை சிந்திக்க வைத்தது.
அவருக்கு திடீரென்று ஒரு கவலை வந்து விட்டது. ஸ்தம்பித்து நின்று விட்டார். 

ஆண்டாள் என் தங்கை ஆயிற்றே?. மனிதர்களுக்கு கொடுத்த வாக்கையே நாம்  மீறக்கூடாது. அப்படியிருக்க பகவானுக்கு ஒரு வாக்கு கொடுத்துவிட்டு மீறினால் பெரிய அபசாரம், பாப கார்யம் ஆயிற்றே. இப்படி ஒரு பெரிய கைங்கர்யம் செய்ய போவதாக என் தங்கை ஆண்டாள் என்கிற கோதை வாக்களித்து விட்டாளே . அதை நிறைவேற்றினாளா? ஒருவேளை மறந்து போய்விட்டிருப்பாளோ?

'ஆண்டாள் வருவாள் தருவாள் '' என என் அப்பன் அதற்காக இன்னும் காத்துக் கொண்டிருக்கிறானோ? 

தங்கை ஒருவேளை செய்யாதிருந்தால்...?

 அதை நிறைவேற்றுவது அண்ணன் என் கடமை அல்லவா?

ராமானுஜர்  உடனே எங்கெங்கோ அலைந்து தேடி பலர் உதவியோடு நூறு தடா வெண்ணெய் நூறு தடா அக்கார அடிசில் தயார் செய்து தானே முன் நின்று சுந்தரராஜ பெருமாளுக்கு நைவேத்யம் செய்தாராம். 

ஆண்டாள் ஒருவேளை தனது பிரார்த்தனையை நிறைவேற்றி இருந்தால் சுந்தரராஜ பெருமாளுக்கு ரெட்டை அதிர்ஷ்டம்! அதுவும் இரண்டு சிறந்த பக்தர்களிடமிருந்து.

சில நாட்கள் அவர்  நடந்தபிறகு  ஸ்ரீ வில்லிப்புத்தூர் சென்றடைந்தார்.  ராமானுஜருக்கு அங்கே  ஒரு ஆச்சர்யம்  காத்திருந்தது.

 ஆலயத்தில் நுழைந்தவரை  வரவேற்க  அர்த்த மண்டபத்தில் ஆண்டாளே காத்திருந்தாள்.

 '' நன்றி அண்ணா. எத்தனையோ நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் நான் நிறைவேற்றத் தவறிய ப்ரார்த்தனையை நீ முடித்துக் கொடுத்து விட்டாய். எனக்கு திருப்தியாக இருக்கிறது'' என்றாள். 

இந்த நிகழ்ச்சிக்கு அப்பறம் ஆண்டாள் மூல கர்பக்ரஹத்துக்குள் திரும்பச் செல்லவில்லை. ராமானுஜரை சந்தித்த அர்த்த மண்டபத்திலேயே தங்கி இன்றும் நமக்கு காட்சி தருகிறாள். வில்லிப்புத்தூர் சென்றால் இதை மறக்காமல் காணவும். ராமானுஜ ஸ்தோத்ரத்தில் ஒரு இடத்தில் ராமாநுஜரைப் பற்றி  ''கோதா அபீஷ்ட ப்ரபுரகா'' (கோதையின் விருப்பத்தை பூர்த்தி செய்தவரே) என்று வருகிறது.

[sivan jaykay]

 
நடராஜ ஸ்தோத்ரம்  -  நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

M K T   பாகவதர்  பாடிய ''சிதம்பர நாதா'' என்ற  அபூர்வ  ஹேமாவதி ராகத்தில் அமைந்த  பாட்டை  எவ்வளவு தடவை கேட்டாலும் எத்தனையோ வருஷம் ஓடிப்போய்விட்டாலும் இன்னும் மனதை மயிலிறகால் தடவி கொடுக்கிறது. செவியில் அமுதமாக பாய்ந்து ரீங்காரம் பண்ணிக்கொண்டே இருக்கிறது.   லிங்க்  இணைத்திருக்கிறேன் கேளுங்கள்  https://youtu.be/aI9AFL7Rg_0 

  பாகவதர் அழகான ஒரு ஆண்மகன். உயரமானவர். அவரது கழுத்தை தொடும் கிராப் அந்தக்கால சூப்பர் ஸ்டாரின் ஸ்டைல்.  ரிக்ஷா , குதிரை வண்டி ஓட்டுபவர் கூட  கர்நாடக ராக சினிமா பாட்டு பாடிக்கொண்டே  வண்டி ஓட்டுவார்,  பாதிப்பேருக்கு மேல் ஜில்பா ஹேர் கட் . பாகவதர் ஸ்டைல்.  புனுகு வைத்துக் கொள்ள வசதி இல்லாதவர்கள் பெரிய ஒரு ரூபா நாணய அளவு ரவுண்ட்  குங்குமத்தை நெற்றியில் இட்டுக்கொண்டிருந்த காலம்.  சிதம்பர நாதா பாட்டை நானும் பாடுவேன்.  இன்று காலை கூட  பாடினேன்.

நடராஜ  ஸ்தோத்ரம்  யோகசூத்ரம் எழுதிய  பதஞ்சலி ரிஷி இயற்றி சிதம்பரத்தில் நடராஜாவை தரிசிக்க  நந்தி மறுத்த   போது  சிவனை போற்றி பாடியது.  இந்த ஸ்தோத்ரம்  நடராஜாவுக்கு பிடித்து முனிவருக்கு ஆனந்த நடனம் ஆடி தரிசனம் கொடுக்கிறார்.  பலஸ்ருதியோடு பத்து ஸ்லோகங்களை கொண்டது:   சுருக்கமாக  அர்த்தம் சொல்கிறேன்.

सदञ्चित मुदञ्चित निकुञ्चित पदं झलझलञ्चलित मञ्जु कटकम्
पतञ्जलि दृगञ्जन मनञ्जन मचञ्चलपदं जनन भञ्जन करम् ।
कदम्बरुचिमम्बरवसं परमम्बुद कदम्ब कविडम्बक कगलम्
चिदम्बुधि मणिं बुध हृदम्बुज रविं पर चिदम्बर नटं हृदि भज ॥ १॥

sadañcita-mudañcita nikuñcita padaṁ jhalajhalaṁ-calita mañju kaṭakaṁ |

patañjali dr̥gañjana-manañjana-macañcalapadaṁ janana bhañjana karam |
kadambarucimambaravasaṁ paramamambuda kadamba kaviḍambaka galam
cidambudhi maṇiṁ budha hr̥dambuja raviṁ para cidambara naṭaṁ hr̥di bhaja || 1 ||

ஸத³ஞ்சித-முத³ஞ்சித நிகுஞ்சித பத³ம் ஜ²லஜ²லம்-சலித மஞ்ஜு கடகம் ।
பதஞ்ஜலி த்³ருக³ஞ்ஜன-மனஞ்ஜன-மசஞ்சலபத³ம் ஜனந ப⁴ஞ்ஜன கரம் ।
கத³ம்ப³ருசிமம்ப³ரவஸம் பரமமம்பு³த³ கத³ம்ப³ கவிட³ம்ப³க க³லம்
சித³ம்பு³தி⁴ மணிம் பு³த⁴ ஹ்ருத³ம்பு³ஜ ரவிம் பர சித³ம்ப³ர நடம் ஹ்ருதி³ ப⁴ஜ ॥ 1 ॥

இடது பாதத்தை மேலே தூக்கி நின்று  உலகையே ஆட்டிவைத்து அசைந்தாட வைப்பவரும்,  அனந்த நடமிடுபவரும்  காலனைச் சம்ஹாரம் செய்த காலகாலனும், வணங்கும் அன்பர்களைக் காக்க சூலம் தாங்கி நிற்பவரும், திருபுராந்தகனை  சம்ஹாரம் செய்தவரும், மனக்கவலைகளைப் போக்கி அருள்செய்பவரும், கருணையே வடிவானவரும், கபாலம் ஏந்தி நிற்பவருமான சிதம்பரப் பெருமானைப் போற்றுகிறேன்.  ஆஹா  அந்த  தூக்கிய பாதத்தின் தண்டை கொலுசுகள் கிணுகிணு வென ஒலிக்கும் சப்தம்  வேதத்தின் நாதம்.  பிறப்பு இறப்பு அறுக்கும் பிஞ்ஞகன்  ஆட்டத்திற்கு என்ற  ஓசை.  பதஞ்சலி கொடுத்து வைத்தவர் தரிசனம் பெறுவதற்கும் ஆடலரசன் தாண்டவ ஒலி  கேட்பதற்கும். நீல வானமே ஆடை,  கதம்ப வன பொலிவு.   கார்மேகங்கள் சூழ்ந்தது போல் ஹாலஹால விஷம் நிறைந்த  தொண்டை. ஞானக்கடல். பக்தர்கள் மனத்தில் வாசம் செய்யும் மஹேஸ்வரா உன்னை நமஸ்கரிக்கிறேன். 

हरं त्रिपुर भञ्जनं अनन्तकृतकङ्कणं अखण्डदय मन्तरहितं
विरिञ्चिसुरसंहतिपुरन्धर विचिन्तितपदं तरुणचन्द्रमकुटम् ।
परं पद विखण्डितयमं भसित मण्डिततनुं मदनवञ्चन परं
चिरन्तनममुं प्रणवसञ्चितनिधिं पर चिदम्बर नटं हृदि भज ॥ २॥

haraṁ tripura bhañjana-manantakr̥takaṅkaṇa-makhaṇḍadaya-mantarahitaṁ
viriñcisurasaṁhatipurandhara vicintitapadaṁ taruṇacandramakuṭam |
paraṁ pada vikhaṇḍitayamaṁ bhasita maṇḍitatanuṁ madanavañcana paraṁ
cirantanamamuṁ praṇavasañcitanidhiṁ para cidambara naṭaṁ hr̥di bhaja || 2 ||

ஹரம் த்ரிபுர ப⁴ஞ்ஜன-மனந்தக்ருதகங்கண-மக²ண்ட³த³ய-மந்தரஹிதம்
விரிஞ்சிஸுரஸம்ஹதிபுரந்த⁴ர விசிந்திதபத³ம் தருணசந்த்³ரமகுடம் ।
பரம் பத³ விக²ண்டி³தயமம் ப⁴ஸித மண்டி³ததனும் மத³னவஞ்சன பரம்
சிரந்தனமமும் ப்ரணவஸஞ்சிதனிதி⁴ம் பர சித³ம்ப³ர நடம் ஹ்ருதி³ ப⁴ஜ ॥ 2 ॥

அவன் ஹரன். சிதம்பரேசன். நெற்றியில் ஒளிவீசும் கண்களைக் கொண்டவன். வியாக்ரபாதர், பதஞ்சலி போன்ற மகரிஷிகளால் வில்வம் போன்ற பூஜாதிரவியங்களால் அர்ச்சிக்கப்படுபவன்.  திரிபுராந்தகன் போன்ற அசுரர்களை முப்புரத்தை, ஸம்ஹாரம்  செய்தவன்.  அனந்தன் எனும்  சர்ப்பத்தை கங்கணமாக  தரித்தவன்.எல்லையற்ற கருணை கொண்டவன்.  இந்திராதி தேவர்கள், பிரம்மாவால் தொழப்படுபவன்.  சந்திர சூடி.  புலித் தோலினைத் தன் ஆடையாக உடுத்தவன். காலனை காலால் உதைத்தவன்.   மன்மதனை தீக்கிரையாக்கியவன்.  ஓம் எனும் மந்திரத்தில் அகப்படும்  பரமேஸ்வரா உன்னை தியானிக்கிறேன். 

अवन्तमखिलं जगदभङ्ग गुणतुङ्गममतं धृतविधुं सुरसरित्-

तरङ्ग निकुरम्ब धृति लम्पट जटं शमनदम्भसुहरं भवहरम् ।
शिवं दशदिगन्तर विजृम्भितकरं करलसन्मृगशिशुं पशुपतिं
हरं शशिधनञ्जयपतङ्गनयनं परचिदम्बर नटं हृदि भज ॥ ३॥

avantamakhilaṁ jagadabhaṅga guṇatuṅgamamataṁ dhr̥tavidhuṁ surasarit-
taraṅga nikurumba dhr̥ti lampaṭa jaṭaṁ śamanadambhasuharaṁ bhavaharam |
śivaṁ daśadigantara vijr̥mbhitakaraṁ karalasanmr̥gaśiśuṁ paśupatiṁ
haraṁ śaśidhanañjayapataṅganayanaṁ para cidambara naṭaṁ hr̥di bhaja || 3 ||

அவந்தமகி²லம் ஜக³த³ப⁴ங்க³ கு³ணதுங்க³மமதம் த்⁴ருதவிது⁴ம் ஸுரஸரித்-
தரங்க³ நிகுரும்ப³ த்⁴ருதி லம்பட ஜடம் ஶமனத³ம்ப⁴ஸுஹரம் ப⁴வஹரம் ।
ஶிவம் த³ஶதி³க³ந்தர விஜ்ரும்பி⁴தகரம் கரலஸன்ம்ருக³ஶிஶும் பஶுபதிம்
ஹரம் ஶஶித⁴னஞ்ஜயபதங்க³னயனம் பர சித³ம்ப³ர நடம் ஹ்ருதி³ ப⁴ஜ ॥ 3 ॥

சதானந்தத்தில்  சதா  ஆனந்தத்தில், தாண்டவமாடும் சிற்சபேசன் நடராஜன்.  நம்மால் புரிந்து கொள்ள  முடியாத  உயர்ந்த ப்ரம்மம் .விரித்த செஞ்சடையாட, விரி கமல நயனமாட சந்திரனைச் சூடியவன். கங்கையை முடியில்  அணிந்தவன். மான் மழு வேந்திய மஹேசன். அக்னி ஸ்வரூபனே  உன்னை நமஸ்கரிக்கிறேன். 

अनन्तमहसं त्रिदशवन्द्य चरणं मुनि हृदन्तर वसन्तममलम्
कबन्ध वियदिन्द्ववनि गन्धवह वह्निमख बन्धुरविमञ्जु वपुषम् ।
अनन्तविभवं त्रिजगन्तर मणिं त्रिनयनं त्रिपुर खण्डन परम्
सनन्द मुनि वन्दित पदं सकरुणं पर चिदम्बर नटं हृदि भज ॥ ५॥

anantanavaratnavilasatkaṭakakiṅkiṇijhalaṁ jhalajhalaṁ jhalaravaṁ

mukundavidhi hastagatamaddala layadhvanidhimiddhimita nartana padam |
śakuntaratha barhiratha nandimukha bhr̥ṅgiriṭisaṅghanikaṭaṁ bhayaharam
sananda sanaka pramukha vandita padaṁ para cidambara naṭaṁ hr̥di bhaja || 4 ||

அனந்தனவரத்னவிலஸத்கடககிங்கிணிஜ²லம் ஜ²லஜ²லம் ஜ²லரவம்
முகுந்த³விதி⁴ ஹஸ்தக³தமத்³த³ல லயத்⁴வனிதி⁴மித்³தி⁴மித நர்தன பத³ம் ।
ஶகுந்தரத² ப³ர்ஹிரத² நந்தி³முக² ப்⁴ருங்கி³ரிடிஸங்க⁴னிகடம் ப⁴யஹரம்
ஸனந்த³ ஸனக ப்ரமுக² வந்தி³த பத³ம் பர சித³ம்ப³ர நடம் ஹ்ருதி³ ப⁴ஜ ॥ 4 ॥

அவனது தண்டை கங்னத்தில் பூட்டிய  சிறு நாத  நவ மணிகள் ஒலிக்கும் திவ்ய சப்தம்  வேத மந்த்ரங்கள். உனது நடனத்துக்கேற்ப  வாத்தியம் இசைப்பவர்  மஹா விஷ்ணு.  உன்னுடனே  கோவிந்தராஜனாக தில்லையில் உள்ளவர்  அல்லவா?  உன் அசைவுக்கேற்ப  டமருகம் ஒலிக்கிறது.  நந்தி,  ஸ்ரிங்கி,  ரீதி,   பிரிங்கி, ப்ரம்மா, சுந்தர், சனகர் போன்றவர்கள் ஆனந்திக்க,  கார்த்திகேயன் தனது மயில் பூட்டிய ரதத்திலேறி வந்து கண்டு களிக்கிறான். எண்ணற்ற  பூத, சிவகணங்கள்  ஆடிப்பாடி  மகிழ்கின்றனர். அதுவும்  ஆருத்ரா தரிசனத்தன்று  சபாபதே ,உன்னை நமஸ்கரிக்கிறேன்.

अचिन्त्यमलिवृन्द रुचि बन्धुरगलं कुरित कुन्द निकुरम्ब धवलम्
मुकुन्द सुर वृन्द बल हन्तृ कृत वन्दन लसन्तमहिकुण्डल धरम् ।
अकम्पमनुकम्पित रतिं सुजन मङ्गलनिधिं गजहरं पशुपतिम्
धनञ्जय नुतं प्रणत रञ्जनपरं पर चिदम्बर नटं हृदि भज ॥ ६॥

anantamahasaṁ tridaśavandya caraṇaṁ muni hr̥dantara vasantamamalam
kabandha viyadindvavani gandhavaha vahnimakha bandhuravimañju vapuṣam |
anantavibhavaṁ trijagadantara maṇiṁ trinayanaṁ tripura khaṇḍana param
sananda muni vandita padaṁ sakaruṇaṁ para cidambara naṭaṁ hr̥di bhaja || 5 ||

அனந்தமஹஸம் த்ரித³ஶவந்த்³ய சரணம் முனி ஹ்ருத³ந்தர வஸந்தமமலம்
கப³ந்த⁴ வியதி³ந்த்³வவனி க³ந்த⁴வஹ வஹ்னிமக² ப³ந்து⁴ரவிமஞ்ஜு வபுஷம் ।
அனந்தவிப⁴வம் த்ரிஜக³த³ந்தர மணிம் த்ரினயனம் த்ரிபுர க²ண்ட³ன பரம்
ஸனந்த³ முனி வந்தி³த பத³ம் ஸகருணம் பர சித³ம்ப³ர நடம் ஹ்ருதி³ ப⁴ஜ ॥ 5 ॥

சிதம்பரேஸா , நீ  அனாதி நாதன்.  ஆதியந்தம் இல்லாதவன். தேவாதி தேவர்கள் உன் பாதத்தை  வணங்கி தொழுகிறார்கள்.  நிஷ்களங்கமானவன்.  யோகிகள் ரிஷிகள், மஹான்கள், முனிவர்கள் ல்போற்றி உள்ளத்தே வைத்து பூஜிக்கப்படுபவன். ஐம்பூதங்கள், சந்திரன்,ஆத்மன் சூரியன் ஆகியவர்களால் உருவானவன். மூவுலகும் போற்றி வணங்கும் தேவாதி தேவன்.  சநந்தர் போன்ற ரிஷிகள் மேல் பிரியமானவன்.

acintyamalivr̥nda ruci bandhuragalaṁ kurita kunda nikurumba dhavalam
mukunda sura vr̥nda bala hantr̥ kr̥ta vandana lasantamahikuṇḍala dharam |
akampamanukampita ratiṁ sujana maṅgalanidhiṁ gajaharaṁ paśupatim
dhanañjaya nutaṁ praṇata rañjanaparaṁ para cidambara naṭaṁ hr̥di bhaja || 6 ||

அசிந்த்யமலிவ்ருந்த³ ருசி ப³ந்து⁴ரக³லம் குரித குந்த³ நிகுரும்ப³ த⁴வலம்
முகுந்த³ ஸுர வ்ருந்த³ ப³ல ஹந்த்ரு க்ருத வந்த³ன லஸந்தமஹிகுண்ட³ல த⁴ரம் ।
அகம்பமனுகம்பித ரதிம் ஸுஜன மங்க³லனிதி⁴ம் க³ஜஹரம் பஶுபதிம்
த⁴னஞ்ஜய நுதம் ப்ரணத ரஞ்ஜனபரம் பர சித³ம்ப³ர நடம் ஹ்ருதி³ ப⁴ஜ ॥ 6 ॥

ஹரன் மனிதனின் எண்ணத்தால் அறிய வொண்ணாதவன் . அவன் தொண்டையில்  உள்ள ஹாலஹால  விஷம் வெளியே  கருவண்டுக் கூட்டம் போல்  கருமை படர்ந்து தோன்றுகிறதே.  அவன் நிறமோ அழகிய  குந்த மலர்கள்  கொத்தாக  இருப்பது போன்ற  வெண்ணிறமாக  ஜொலிக்கிறது. பல அசுரர்களை அழித்த  விஷ்ணு, இந்திரன், மற்றும்  ப்ரம்மாதி தேவர்கள்  வணங்கும் ஒளி படைத்த  பொன்னார் மேனியனே,  நாகாபரணனே,  அஞ்சா நெஞ்சம் படைத்த ஹரனே ,  ரதியின் மேல்   இரக்கம் கொண்டவனே, அதனால் அல்லவோ  உமையினால்  மதன் உயிர்பெற்று அநங்கனானான். நன்மை ஒன்றையே  செய்வதால் தானே  சம் கரோதி சங்கரன்  என்று பெயர் பெற்றவன்.  கஜாசுரனை வதம்  செய்தவனே.  அர்ஜுனனால் போற்றப்பட்டவனே. பக்தர்களை காக்கும்  பெம்மானே.  உன்னை நமஸ்கரிக்கிறேன்.

தொடரும்  

[sivan jaykay]

பருத்துக்  கண்டே போகும் பம்பாய் - நங்கநல்லூர் J K  SIVAN 

பம்பாயில்  ஷீர்டி பாபா  எங்கும்  காணப்படுகிறார்..  நான் தங்கியிருந்த அந்தேரி,  மரோல் பகுதியில்,  ஒரு சிறு இரும்பு படியில் மேலே ஏறி, மாடியில்,  தனியாக  உட்கார்ந்து கொண்டிருந்த பாபா முன் நின்றேன். என்னால் தரையில் உட்கார முடியாதே. காலை ஏழு மணிக்கு யாரும்  கோவிலுக்கு  வரவில்லை.   பாபா உயிரோவியம் போல்  அமர்ந்திருந்தார். 

மாடிப்படி  இரு  பக்க கம்பிகளை மறைத்து  பிளாஸ்டிக்  பல நிற பூமாலைகள் நிஜ புஷ்பாலங்காரம் போல் காணப்பட்டது. 

. பாபா முன் ஒரு பாத்திரத்தில் சில்லரைக் காசுகள்.  அவரை ஷீர்டியில் பார்த்தாலும்  வேறே எங்கே பார்த்தாலும் எங்கிருந்தோ  ஒரு திருப்தி மனதில் உள்ளே புகுந்து விடுகிறது.

பம்பாயிலிருந்து  ஷீர்டி காரில் சென்றோம்.  அப்போதிருந்த  ஷீர்டி  இப்போது   இல்லை.  எங்கும்  வியாபாரம். நோக்கு இடமெல்லாம்  ஷீர்டி பாபா படத்தோடு ஹோட்டல்கள், கடைகள், சில்லறை வியாபாரிகள்,  நாமம் போட கையில் நாமக்குச்சியுடன் துரத்தும்  குழந்தைகள். எண்ணற்ற வண்டிகள், நிறுத்த நிற்க இடமில்லாத ஷீர்டி .  ஸாயி பாபாவுக்கு தெரியாத ஷீர்டி. எங்கும் சப்தம். செருப்பு வைப்பதற்கு இடம் கொடுத்து சம்பாதித்து வீடு கட்டி வாழும்  தெரு அர்ச்சனை திரவிய பூ  வியாபாரிகள்.  அடேயப்பா  எத்தனை ஆயிரம், லக்ஷம்  பேரை வாழவிக்கிறார்  அந்த முற்றும் துறந்த  கந்தல் துணி உடுத்திய சந்நியாசி.  ஒவ்வொரு முறை ஷீர்டிக்கு சென்றாலும் அதன் உருவம் மாறிக் காண்கிறது.  ஏழு வருஷம் முன்பு நான் சென்ற ஷீர்டி இல்லை இது.  பக்தர்கள்  கட்டுக்கடங்காமல் பெருகிவிட்டால்  நேரக்கூடிய  மாற்றங்கள் தாம் இவை.

ஏதோ ஒரு காந்த சக்தி இன்னும் அங்கே இருப்பதால் தானே அவ்வளவு கூட்டம்.  என்னை மறந்து அவர் முன்னே நின்றபோது எத்தனை அமைதி மனதில்.  அவரைப் பற்றி  எழுதியது  மனத் திரையில் ஓடுகிறது.  பம்பாயில் இருந்து 300 கி.மீ  தூரம்  அதிக வேகமாக செல்ல முடியாதபடி நிறைய  பொறுமையை சோதிக்கும்  ஸ்பீட் பிரேக்கர்கள். குண்டும் குழியுமான தெருக்கள். சாலைகள். 

திரும்பி பார்ப்பதற்குள்   காலம் ஓடிவிடுகிறது.   சுமார் ஒரு  வார காலம் மும்பை  ஷீரடி  என்று புனித பயணம்  மேற்கொண்டதில்  அன்றாட  எழுத்து  பயிற்சி நின்று விட்டது.  

தமிழ்  நாட்டை தாண்டின வுடனே  நாக்கு  செத்து போயிடும்.  மும்பையிலே வெஜிடேரியன் சாப்பாடு  கிடைக்கத்தான் செயகிறது.  இப்போதெல்லாம் உணவு ஒரு பிரச்னையே இல்லை. எங்கும் எல்லாமே கிடைக்கிறது.  விலை தான் அதிகம் என்ற எண்ணம் மனதில் உறுத்தும்.

 சாம்பார்  தித்திப்புடன்,  தடிமனான  இட்லி, குண்டு  வடையுடன்  கிடைக்கிறது.  உள்ளே  தள்ளுவது  சற்று கடினம்  தான். வடா  பாவ்   என்று  புரிபடாத ஒரு  ருசியில்  நிறைய பேர்  சாப்பிடும்  வஸ்து  எனக்கு பிடிக்கவில்லை.   சுடச்சுட பூப்போல  மிருதுவான தொட்டால் வளைந்து ஓடியும்படியான  மெல்லிசு  இட்லி ரெண்டின் மேல்  கார சாரமான மிளகாய்ப்பொடி  நல்லெண்ணையை   மனதில்  நினைத்துக்கொண்டு  அந்த ஆனந்தத்தில் கண்ணை மூடிக்கொண்டேன்.

 ஸ்ரீபெரும்புதூர் ஆதிகேசவ   பெருமாள்-- ஸ்ரீ  ராமானுஜர்--  கோவிலில்   காஞ்சிபுரம்  இட்லிக்கு  கோவிலில்  பிரசாத ஸ்டாலில்  கொடுப்பதை  சாப்பிட்டவர்களுக்கு  அதன் ருசி, இதை படிக்கும்போது  நாக்கில் நீர்  சுரக்க வைக்கவில்லை என்றால்  எனக்கு  எழுதத் தெரியவில்லை என்று தான்  அர்த்தமாகும்.)  ப்ரசாதத்துக்கு என்று எப்போதுமே தனி ருசி சேர்ந்துவிடுவது அதிசயம்.

பம்பாய்  என்று  அநேக வருஷங்கள் அழைக்கப்பட்டு மனதில் ஊறின  பெயரை மாற்றி  கொம்பில்லாத பசுவைப் போல மும்பை என்று அழைப்பது  ஏதோ வேஷ்டி  இடுப்பில் நழுவியது போல  கஷ்டமாகத்தான் இருக்கிறது.  எங்கும் எதிலும்  மாற்றம். நிறைய ஜனங்கள்  குறுக்கும் நெடுக்கும் நடக்கிறார்கள். எல்லோருக்குமே  எதிலோ எங்கோ முக்ய வேலை இருக்குமோ?  வேகம் வேகம் வேகம்.  வாகனங்களை விட  நடப்பவர்கள்  வேகமாக  செல்ல முடிகிறது.  மாடி ரயில் நிறைய பறக்கிறது. மோனோ ரயில்  என்று ஒன்று  நீளமாக  ஓடுகிறது.  பார்க்கும்போதே  கால் தவறி கீழே விழுந்து விடுமோ என்று பயம்  தோன்றி தெரு ஓரமாக  ஒதுங்க வைக்கிறது.

பம்பாயில் சுபிக்ஷம்   எங்கும் தெரிகிறது.  ஏழை நடுத்தரம் பணக்காரன் எல்லோரும் சந்தோஷமாக வாழ பம்பாய் மஹாலக்ஷ்மி வழி வகுத்திருக்கிறாள்.  தாராவி பகுதி பல வீடுகளை, வீடுகள் என்ற பெயரில் பல தகர குடிசைகளை கூட  ஒன்றாக  இறுக்கி நெருக்கி எங்கும் துளி இடமில்லாத மக்கள் வாழும் இருப்பிடமாக தெரிந்தது. இது மாதிரி நெரிசல் நெருக்கம் தானே  கொரோனாவுக்கு கொண்டாட்டம். 

ஜூஹூவில்  இஸ்கான்  ISKCON   கோவில் பெரிசு.  உள்ளே அற்புதமான கிருஷ்ணன் ராதா  பொம்மைகள்.  சிவந்த நாமமணிந்த பெண்கள் தான் கடைக்காரிகள். கோவிலை சுற்றி பின்னால்  உணவு கடைகள். மக்கள் அங்கே தான் அதிகம் காணப்படுகிறார்கள். பக்தி பிரவாகமாக  பாடல்கள் ஆட்டங்கள் மனதை நிறைத்தது.   இணைக்கப்பட்ட  பன்னாட்டு, உள்நாட்டு  விமான நிலையங்களில் நடக்கவேண்டிய அவசியம் இல்லை. வாக்கலேட்டர், எஸ்கலேட்டர், லிப்ட், என்று பலவசதிகள்.  பாதுகாப்பு பகுதியை கடந்தால் முன்பெல்லாம் தண்ணீர் குடிக்கக்கூட சிரமம். இப்போது  கழிவறை, கடைகள், வயிற்றை நிரப்ப பல  கடைகள், உட்கார்ந்தால் நேரம் போவதே தெரிவதில்லை.  டிஜிட்டல் எலக்ட்ரானிக்ஸ்  வளர்ச்சியில்  பேப்பருக்கும்  பேனாவுக்கும் வேலையே இல்லை. கும்பலை எளிதில் சமாளிக்கும் பெண்கள் புக்கிங் கௌண்ட்டர்களில் அதிகமாக தெரிகிறார்கள். 

[sivan jaykay]

பேசும் தெய்வம்  -   நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

''பாட்டி பேர்  மாறிடுத்து''

காஞ்சிபுரம்  சங்கரமடம்  பிஸியாக  இருந்தது, நிறைய  தலைகள் உள்ளும் வெளியும்  தெரிந்தன என்றால்  மஹா பெரியவா ஊரில் இருக்கிறார் என்று அர்த்தம்.  தாமரை மலரை வண்டுகள் சுற்றாதா? அவர் எங்கு இருக்கிறாரோ அங்கெல்லாம்   பக்தர்கள் கூட்டம்  ஜேஜே  என்று  சாரி சாரியாக  வந்த  வணயம் இருக்கும்.

காஞ்சிபுரம் தாண்டி எங்கோ  ஒரு கிராமத்தை  சேர்ந்த பக்தர் ஒருவர் அந்த கூட்டத்தில் இருந்தார். அவர் இருந்த சின்ன குக் கிராமத்தில்  சிவனுக்கோ பெருமாளுக்கோ  ஒரு கோயிலும் இல்லை.  நல்லவேளை ஒரே ஒரு சின்ன பிள்ளையார் மட்டுமே அங்கே  ஏகபோக சக்ரவர்த்தியாக  குடியிருந்தார்.   பெரியவா  எதிரில் கை கட்டி நின்ற  அந்த பக்தரிடம் திடீரென்று  பேசினார்  மஹா பெரியவா.

''நீ எந்த ஊர்?''

''.............''  தன்னுடைய  ஊர்  பெயரை மெதுவாக சொன்னார்  பக்தர்.

''உங்கள் ஊர் பிள்ளையார் கோயிலை, ராம பிள்ளையார் கோயில்  னு தானே  எல்லோரும் சொல்றா ?''

''ஆமாம் சுவாமி!” 

அவருக்கு ஆச்சர்யம். எப்படி பெரியவா தன்னுடைய சின்ன ஊரைப் பற்றி கூட தெரிந்து வைத்திருக்கிறார்.  மஹா பெரியவாளுக்கு தெரியாத ஊரோ  கோயிலோ  எங்கும் கிடையாது என்று அவருக்கு தெரியாதே.

ஒரு சில நிமிஷம் அந்த பக்தரையே உற்று பார்த்த  மஹா பெரியவா 

”உங்க கிராமத்தில் அந்த காலத்தில் துக்கிரிப்  பாட்டி  ன்னு ஒருத்தி  இருந்தாளே  அது தெரியுமா உனக்கு'

 ' அந்த பேர்  மட்டும் கேள்விபட்டதுண்டு பெரியவா''  பய பக்தியுடன் பதில் சொன்னார்  பக்தர். 

“”உங்கள் ஊர் துக்கிரிப்பாட்டி பற்றி நானே உனக்குச் சொல்கிறேன். அந்த காலத்தில் உங்கள் ஊர் பிள்ளையார் கோயிலில் தான் ராம நாமஜெபம் ஒவ்வொரு நாளும்  நடக்கும். அதனால் அக்கோயிலுக்கு “ராம பிள்ளையார் கோயில் ”னு பேரு . 

அருகே இருந்த  எல்லா பக்தர்களுக்கு காதைத் தீட்டிக்கொண்டு கேட்க காத்திருந்தார்கள்.  நிசப்தம். 

”அது சரி! ராமபிள்ளையார் இருக்கட்டும்.  துக்கிரிப்பாட்டி கதைக்கு வருகிறேன்! துக்கிரிப்  பாட்டியின்  ஒன்பது பத்து வயதிலேயே புருஷன்  காலமாயிட்டதாலே ஊரே  அவளை பழித்துப் பேசியது. அவள்  கண்ணிலே பட்டாலே துர்  சகுனம் துரதிர்ஷ்டம்னு  ஒதுக்கி வச்சுது. அடி! துக்கிரி! துக்கிரி! ன்னு  திட்டித் தீர்த்தது.  பாவம்  பாட்டி , சின்ன  வயசிலேயே   விதி எப்படி என் வாழ்க்கையிலே விளையாடறது நான் என்ன பாவம் பண்ணினேன் னு  ஓ ன்னு  அழுதா. வேறே வழி தெரியாம  மன நிம்மதிக்காக ராம நாமாவை  விடாம  சொல்லத் தொடங்கினா. அதுவே  நாம  ஜப  யஞம் ஆயிட்டுது. ஒருத்தரும் உதவிக்கு இல்லை. தான் உண்டு ராம நாம ஜபம் உண்டுன்னு ஏதோ கிடைச்சதை சாப்பிட்டுண்டு உயிர் வாழ்ந்தா. பரிதாபமான இளம் வயது விதவை.   வருஷங்கல்  ஓடித்து. இப்போ அவள் பாட்டி ஆயிட்டா. 

ஏதோ ஒரு சமயம் அந்த ஊர்லே யாரோ ஒரு பெரிய மனுஷன் வீட்டிலே  அவன் பிள்ளைக்கு உடம்பு சரியில்லே.  தீராத வயத்து வலி. துடி துடிச்சான் பையன். என்னென்னவோ வைத்தியம் பண்ணியும் குணமாகலே . 

பாட்டி காதிலே விஷயம் விழுந்தது. விடுவிடுன்னு  தானே அந்த வீட்டுக்கு போனா.  ராமநாமத்தை ஜெபித்து, மடிசஞ்சியிலேர்ந்து விபூதி எடுத்து பையன் நெத்திலே பூசினா.  ''பயப்படாதேங்கோ, கவலை வேண்டாம். ராமன்  குழந்தைக்கு உடம்பு நன்னா பண்ணிடுவான்'' னு சொல்லிட்டு  திரும்பி போய்ட்டா.

என்ன ஆச்சர்யம்! அன்னிக்கே  ரெண்டு மூணு மணி  நேரத்திலே  வயித்துவலி காணாம போயிடுத்து.  படுத்துண்டே இருந்த பையன் எழுந்து நின்னான்.   இந்த விஷயம் பரவின உடனே, ஊர்  அப்புறம் அவளை துக்கிரி பாட்டின்னு சொல்றதில்லே.  அவ பேரு  ''ராம நாம'' பாட்டின்னு ஆயிடுத்து.   ஊரே  ராஜ போகத்திலே அவளை கொண்டாடித்து.  

நான் எதுக்கு இதை சொல்றேன்னா  நீ அந்த ஊர்க் காரன். அந்த பாட்டியைப்போல  நீயும் சதாசர்வ காலமும் ராம நாமத்தை ஜெபிச்சுண்டு வா. ஊறியிலே எல்லோருக்கும் இதை சொல்லி  அவாளையும்   நான்  ஜபம் பண்ணச் சொன்னேன்னு  போய்ச்   சொல்லு.  ஊர்  சுபிக்ஷமா இருக்கும். எல்லாம் நல்லதா நடக்கும்,” 

பிரசாதம் கொடுத்து அந்த பக்தரை அனுப்பினார் மஹா பெரியவா.  அவருக்கு எவ்வளவு பெரிய மனசு பாருங்கள். ஊரே சுபிக்ஷமாக இருக்கணும்.....!!!

[sivan jaykay]

ஆரம்ப  பள்ளிக்  கல்வி -   நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

இப்போதெல்லாம்  தாய்ப்பால் குடிக்கும் குழந்தையை மார்பில் இருந்து பிடுங்கி இழுத்து பள்ளிக்கூடத்தில்  அந்த தாயே சேர்க்கிறாள் . ரெண்டு ரெண்டரை வயசிலே பள்ளிக்கூடம். போய் அழுதுவிட்டு ஒரு மணியில் திரும்பி வர பல லக்ஷங்கள் வாங்குகிற  பள்ளிக்கூடங்கள் பெருகி வருகின்றது.      வயதானவுடன்  பெற்றோரிடம் இருந்து குழந்தை

கள் பாசமில்லாமல் பிரிந்து போகிறது என்று பின்னால் அழுது வாயிலும் வயிற்றிலும் அடித்துக்கொண்டு என்ன பிரயோஜனம்.  ஆரம்பத்திலிருந்து  இடைவெளி விடுவது நாம் தானே. 

எழுபத்தைந்து வருஷங்களுக்கு முன்னாள்  நாங்கள் அரசாங்கம் நடத்திய  ஆரம்ப தமிழ்ப்  பள்ளியில் தான் படித்தவர்கள். ஊரில் ஒரு பள்ளிக்கூடமாவது இருக்கும். அதில் ஆண் பெண் இருவரும் சேர்ந்தே படிப்போம்.  ஐந்து வகுப்பு வரை தரையில் தான் உட்கார்ந்தோம்.   மேலே FAN  கிடையாது.  கூரைக்கட்டு பள்ளிக்கூடங்கள். முக்கால்வாசி நேரம் மரத்தடிகளில் ஜிலுஜிலுவென்று காற்றில், மரத்தில் காக்கைகளுடன் தான் எங்கள் கல்வி போதனை நிகழ்ந்தது.  

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக  வசதிகள் பெருகின. கூரைக்கட்டு பள்ளிக்கூடங்கள் அஸ்பெஸ்டாஸ் சிமிட்டி கொட்டகை போட்ட  ஜன்னலில்லாத அரை சுவர் கட்டிடங்களில் வகுப்புகளாக  சுவர்களால் தடுக்கப்பட்டு தரையில் நீண்ட பலகைகளில் உட்க்கார்ந்தோம். வகுப்பில் கரும்பலகை போர்டுகள் ஆசிரியருக்கு ஒரு நாற்காலி,  அப்புறம்  மேஜை, எங்களுக்கு பெஞ்சுகள்,  எதிரே எழுத டெஸ்க் கள்,  மரங்கள் எங்கும் நிறைந்து இருந்ததது. மின் விசிறி இல்லாமல்  அப்போது வியர்க்கவில்லை.   மாக்கல் ,   தகர  ஸ்லேட் தான் எழுத உபயோகிப்போம். .  அதைத் துடைப்பதற்கு  சிலர் நறுக்கிய கோவைக்காய்  கொண்டு  போவோம்.  அது தான்  ஸ்பான்ஜ் . அதால் துடைத்து  பலப்பம்  என்னும்  எழுது கோல். அச்சு கொட்டும் பல்பம்  சிறிய துண்டு  கொடுத்து  நிறைய  மேட்ச் பாக்ஸ்,  லேபிள் ,வாங்கி கொள்வான்  ஜெகதீசன். எங்களுக்கு  நோட் புக்   பென்சில்  உபயோகம் அப்போதெல்லாம்  தெரியாது.  

வகுப்பில் எப்போதும் வாத்தியார் இருக்க மாட்டார்.  ஒரு சில வாத்தியார்கள் தான் பள்ளிக்கூடத்தில். 

நாங்களாகவே  பேசிக்கொண்டு  விளையாடிக்கொண்டு இருப்போம்.  ஸ்லேட்டில்  '' சிவாஜி  வாயிலே   ஜிலேபி'' '' கரடி ரயில் டில்லி''   என்று  மேலும்  கீழும் எழுதி அந்த மூன்று வார்த்தை அதிசயத்தில் ஆனந்தமாக  மூழ்கி  லயித்ததுண்டு.  இதே போல்  இங்கிலீஷில்  CEYLON  / LONDON   என்று  மேலும் கீழும்  ஒரே மாதிரி வரும் வார்த்தைகளில் பிரமித்தது  உண்டு.  

சூளைமேடு  நுங்கம்பாக்கம்  பகுதியில்   சௌராஷ்டிர நகர்  அப்போதுதான்  புதிதாக   உருவாகிய  காலனி.  அதில் 2 வது தெருவில் இருந்து  க்ரிஷ்ணமூர்த்தி  என்ற  பட்டுநூல் காரர்கள்  வம்ச பையன் இது மாதிரி  விஷயங்களை  பிடித்துக் கொண்டு வந்து எங்களை அசத்துவான்.  

தென்னை ஓலையில் பாய்  பின்னச் சொல்வார் சுப்ரமணிய அய்யர். தக்கிளியில்  நூல் நூற்க சொல்வார்.  தக்கிளியில்  பஞ்சு நூலாக  வராமல்  அறுந்து போனால் கன்னா பின்னா என்று எங்கள் அப்பாவில் இருந்து  ஆரம்பித்து  திட்டுவார். சபிப்பார்.  தக்ளியில் நூல் நூற்க கற்றுக் கொடுக்காமல்  எங்களை சரியாக வளர்க்க வில்லையாம்.

பச்சை சட்டை லோகநாதன்  வீட்டில்  தோட்டம் இருந்தது.  அவனிடம் இருந்தது அந்த பச்சை சட்டை ஒன்று தான். அது எங்களுக்கு தெரியாதே.   அவன் அப்பா  தெருவில்  பழைய  பேப்பர்  அலுமினியம்  பொறுக்கி  விற்பவர்.  எங்களுக்குள்  எந்த வித்யாசம் தெரியாத தெய்வீக காலம் அது.  அவ்வப்போது  கொஞ்சம்  கத்திரிக்காய், வெண்டைக்காய் கொண்டு வந்து சுப்ரமணிய அய்யருக்கு  தருவான். தக்கிளி கொண்டுவர மாட்டான்  நூற்க மாட்டான் என்றாலும் காய்கறிகளுக்காக  அவனைப் புகழ்வார். அப்போதே வெள்ளக்கார  இந்தியாவில்  நமது நாட்டில்  லஞ்சம் தலை விரித்தாடியிருக்கிறது என்பதை  இது திருஷ்டாந்தமாக விளக்கும்.

விஸ்வேஸ்வரன்  பேர்  தான் பெரியதே  தவிர  குள்ளமாக  நரங்கலாக இருப்பான். இடது கால்  கொஞ்சம்  ஊனம். . போலியோ  என்று  சொல்கிறோமே  அதை  இளம்பிள்ளை வாதம் என்பார்கள்.   பிறவியிலிருந்தே இடது கால்  சூம்பி இருக்கும்.  விந்தி விந்தி நடப்பான்.  கால் பந்து கவர் பாலில் விளையாடும்போது தானும் விளையாட வருவான். சேர்த்துக் கொள்ள மாட்டார்கள்.  அது அவனுக்கு பழகிப் போய் விட்டது.   விந்தி நடப்பதை ஒரு குறையாக  அவன்   நினைத்தே  பார்த்ததில்லை.  எங்களோடு அவனும்  நொண்டிக்கொண்டே   ஓடி ஆடுவான்.  கவர் பால் என்ற  ரப்பர் பந்தில், பழசான  டென்னிஸ் பந்தில்   படை படைக்கும் வெயிலில்  சாப்பாடு நேரத்தில் கால்பந்து விளையாடு வோம்.   ஓடிஏ முடியாது என்பதால்  விஸ்வேஸ்வரன்  தான்  கோல் கீப்பர்.  ஆள்  வேறு வேண்டுமே  விளையாட.  தன்னை விளையாட்டில் சேர்த்துக்  கொள்ள வேண்டும் என்பதால்   அவனே நான்  தான்  கோல் கீப்பர் என்று  அனௌன்ஸ் பண்ணி  விடுவான்.   அதனால்  அவன் எங்கள்  பர்மனண்ட் கோல் கீப்பர்.

சுப்ரமணிய அய்யர்  ஒண்ணாவது முதல் ஐந்தாவது வரை  வகுப்புகள் எடுப்பார். ஒரு  பெரிய  கூரை கொட்டகை 

ஹாலில்  சிறு தடுப்பு  சுவர்கள் கொண்ட வகுப்புகள். ஒன்று முதல்  ஐந்து வரை.   அவரே  ஹெட்மாஸ்டர். சர்வாதிகாரி. மூங்கில் பிரம்பு அவரோடு  உடன்  பிறந்தது.  கையை  நீட்டச்சொல்லி  உள்ளங்கையில் விளாசும் கிராதகன். 

அவர்  வீட்டுக்கு அருகே  பாரத்வாஜேஸ்வரர்  கோவிலில் அவர் தான் நிர்வாகம்.  இப்போது அது ட்ரஸ்ட்புரம்.  அர்ச்சகர் நாகநாதய்யர் அவர் மைத்துனன்.    ஆனால்   பாதிநாள் சங்கல்பம் பண்ணி வைக்க  அர்ச்சனைகள் பண்ண, சுப்ரமணிய அய்யர்  சென்று விடுவார்.  சில மந்திரங்கள் மட்டுமே  இதற்காக தெரிந்து கொண்டு மனப்பாடம் பண்ணி வைத்திருப்பார்.  

என் அருகே  எப்போதும்  உட்காரும்  விஸ்வேஸ்வரனின் அப்பா  வைத்தீஸ்வர கனபாடிகள்.  சூளைமேட்டில் பிரபலமான  வாத்யார்.  நல்லது பொல்லாது, சுப  அசுப காரியங்களுக்கு அவரை பல வீடுகளில் பார்க்கலாம்.  

சுப்ரமணிய அய்யர் அவருடைய  நண்பர்  என்பதால்  எல்லா கல்யாணங்களுக்கும், சுப  அசுப  காரியங்களிலும்  ஆள்   குறைந்தால் சுப்ரமணிய அய்யரை  ஆள் சேர்த்துக் கொள்வார்.  உபாத்யாயம், சிராத்தம்  தர்ப்பணம், எல்லாவற்றிற்கும் கூப்பிட்டுக் கொள்வார்.  வேஷ்டி, துண்டு, தக்ஷனை, சாப்பாடு இப்படியே   வாரத்தில்  மூன்றுநாள் எப்படியோ அய்யருக்கு  ஓடி விடும்.  வீட்டில் யாரும் இல்லாதவர்.  தனிக்கட்டை.  இப்படியாகத்தான் பல வித அனுபவஸ்தர் எங்கள் ஹெட்மாஸ்டர்.

சந்தோஷ நேரங்களில்  வகுப்பிலேயே  ''சிவ தீக்ஷாபரு ,  நகுமோமு''  என்று ஆலாபனை பண்ணிக்கொண்டே   பாடுவார். பல பாட்டுகளை அவருக்கு தெரிந்த  ஒரே ராகத்தில் பாடுகிறார் என்று  எனக்கு  அப்போது தெரியாது..

ஒருநாள்   திடீரென்று சுப்ரமணிய ஐயர்  பள்ளிக்கூடத்துக்கு வரவில்லை. ராமநாதன் அவருடைய அபிமான சிஷ்யன்.  எங்கள் வகுப்பு சட்டாம்பிள்ளை. அவன் அவர் வீட்டுக்கு சென்று பார்த்த போது  கும்பலாக  இருக்கிறது  என்று திரும்பி வகுப்புக்கு ஓடி வந்து  விட்டான்.

ஒரு மணி நேரத்துக்கு பிறகு  மணியடிக்கும் அப்பாதுரை வந்து  ''ஹெட்மாஸ்டர் மாரடைச்சி செத்துட்டார். பள்ளிக் கூடம் மூடணும். எல்லோரும் போங்கோ''  என்றான். எங்கள் வகுப்பை மூட வேண்டிய அவசியம் இல்லை.  கதவு கிடையாது. மேலே கூரை  தடுப்புச் சுவருக்கு இரண்டு புறமும் குட்டிச் சுவர்கள்.  தரையில் தான்   உட்காருவோம். எனவே எழுந்து ஓடிவிட்டோம்.

 செத்துப் போவது என்றால் என்ன  என்று எங்களில் நிறைய  பேருக்கு சரியாக தெரியாத வயது.  சில பையன்கள்  செத்துப்போவது பற்றி  பயமாக  சொல்வார்கள். அப்போது எழுந்து சென்று  மரத்தடியில் சிறிது சிறுநீர்  கழிக்க  வைக்கும்படியான  பயம் தோன்றியது  இப்போதும்  நினைவிருக்கிறது.

[sivan jaykay]

தம்பிரான் தோழர் -   நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN

சுந்தரரும் சேரமானும் 

ஒரு தடவை  சுந்தரரும் சேரமான்  பெருமாள் நாயனாரும் மதுரைக்கு சென்று கொண்டிருந்தார்கள் . போகும் வழியில் ,  நாகப்பட்டினம் எனும் திரு நாகையில் காயாரோஹண ஈஸ்வரனை சந்தித்தனர்.  இந்த க்ஷேத்ரம்  திருநாகைக் காரோணம் என பெயர் பெற்றது.   எனக்கு  ஒரு முத்து மாலை தா,    இது மட்டும் போதாது,  ஆடைகள்,நவரத்தினங்கள், ஆபரணம், , காற்றைவிட வேகமாக பறக்கும் குதிரைகள் என்று பெரிய  ஜாபிதாவாக தனது பாடல் ஒன்றில் சிவனை வேண்டுகிறார் சுந்தரர்.  '' நீ  எனது நண்பன் அல்லவா, நான் கேட்பதைத்  தருபவன் அல்லவா என்ற உரிமையில் இதை கேட்கிறார்.  சிவனுக்கும் சுந்தரருக்கு அப்படிப்பட்ட அற்புதமான ஸக்ய பாவம், தோழமை அல்லவா?

‘’ பத்தூர்புக் கிரந்துண்டு பலபதிகம் பாடிப்
 பாவையரைக்  கிறிபேசிப் படிறாடித் திரிவீர்
செத்தார்தம் எலும்பணிந்து சேவேறித் திரிவீர்
செல்வத்தை மறைத்துவைத்தீர் எனக்கொருநா ளிரங்கீர்
முத்தாரம் இலங்கி மிளிர் மணிவயிரக் கோவை
அவைபூணத் தந்தருளி மெய்க்கினிதா நாறுங்
கத்தூரி கமழ்சாந்து பணித்தருள வேண்டும்
கடல்நாகைக் காரோணம் மேவியிருந் தீரே’’.

 சேரமான் பெருமாளுடன்  தெற்கே  நிறைய  சிவ  ஸ்தலங்கள் சென்றிருக்கிறார்  சுந்தரர்.

அவர்கள்  இருவரும்  திருக்கண்டியூர் சென்ற ஆற்றைக் கடக்கமுடியாத அளவு   காவிரியில் பெரும் வெள்ளம். ஆற்றின்  அக்கரையில் திருவை யாறு .  

''அடடா,  நாம் பஞ்சநதீஸ்வரரை தரிசிக்க வழி இல்லையே '' என  ஏங்குகிறார்  சேரமான் பெருமாள்.

''ஆமாம்,   என்ன செய்வது. ஆற்றின் வெள்ளம் கரை புரண்டு ஓடுகி றதே. நமக்கு தான்  சிவன் இருக்கிறாரே அவரையே உதவி கேட் போமே''  என்று சுந்தரர்  ஒரு பாடல் படுகிறார்.  சிவனுக்கு  சுந்தரர் பாடல்கள் தான் தேன் ஆயிற்றே!.

ஆனந்தமாக சுந்தரர் பாடலைக் கேட்ட  ஐயாறப்பர்  மகிழ்கிறார்.  கங்கையையே அடக்கி தலையில் வைத்துள்ளவருக்கு காவிரியை கொஞ்சம் உன் நீரை நிறுத்திக் கொள்’’   என்று சொல்வது கடினமா?  வெள்ளம் அடங்குகிறது. காவேரி  ஆற்றின் நடுவில் ஒரு வழி, மணல் பாதை, விடுகிறது. இருவரும் ஆற்றின் அக்கரையில் பஞ்சநதீஸ்வரரை தரிசிக்கிறார்கள்.  காவிரி மீண்டும் வெள்ளத்தால் நிரம்புகிறது.  இரு பக்தர்களும் சிவனருளை  கண்ணால் கண்டு வியந்து போகிறார்கள்.  இந்த அதிசயம் அங்கிருந்த அனைவரையும் சிலையாக்குகிறது. இப்படியா  ஒரு சிவபக்தர். சிவ நேசராக, தோழனாக,  என்று சுந்தரரை வணங்குகிறார்கள்.

''சுவாமி,  என்னுடன் நீங்கள் என் ஊருக்கு வரவேண்டும்''  என்று சேரமான் சுந்தரரை வேண்ட அவருடன் செல்கிறார் சுந்தரர். மாலை மரியாதை வாத்திய வேத கோஷ மேள தாளங்களுடன்  சுந்தரரை அழைக்கிறார்.  சிலகாலம் அவருடன் தங்குகிறார் சுந்தரர்.  

''என்னை மறந்தாயோ சுந்தரா?'' என்று   தியாகராஜன் கேட்பது போல் அடிக்கடி தோன்றவே  திருவாருர்  செல்ல விரும்புகிறார்.  சேரமான்  சுந்தரருடன் திருவாரூர் செல்ல இயலவில்லையே என்று  வருந்து கிறார்.

''ஐயா, சிவனடியாரே,  நீங்கள் அரசர், உங்கள் கடமையை செவ்வனே செய்து ராஜ்ய பரிபாலனம் செய்யுங்கள்''  என்று சுந்தரர்  அவரை கேட்டுக் கொள்ள, தக்க மரியாதை, சன்மானங்களோடு அவற்றை சுமக்க நிறைய  ஆட்களையும் கூட சேர்த்து திருவாரூருக்கு  சுந்தரரை வழியனுப்புகிறார் சேரமான்.

சிவனுக்கு  எப்போதும் சுந்தரர் தன்னிடம் தான் பரிசு பெறவேண்டும் என்று விருப்பமோ?  எவ்வாறு மற்றவரிடம் தனது தோழர் சன்மானங் கள் பெறுவதை விரும்புவார் ?

ஓஹோ,   அப்படியா சேதி,  சுந்தரா,   நீ எப்படி சேரமான் கொடுத்த பரிசுகளோடு திருவாரூர்  செல்கிறாய் என்று பார்த்து விடுகிறேன்’’  என்று  பரமேஸ்வரன் சங்கல்பித்தான். அப்புறம் என்ன ஆயிற்று?

 

 

[sivan jaykay]

கடையெழு வள்ளல்கள் -  நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

நாமெல்லோரும்  இந்நாட்டு மன்னர் என்று பாரதியார் சொன்னதை அடிக்கடி ஞாபகப் படுத்துவதோடு இன்று
இன்னொன்றும் சொல்கிறேன்.  நாமும் வள்ளல்கள் தான். கொடுக்கும் மனது நமக்கும் நிறைய உள்ளது.  நம்மில் யாரவது நம்மிடம் இருப்பதை மற்றவர்க்கு கொடுக்காமல் இருக்கிறோமா?  வீட்டில் எத்தனை சாமான்கள், பொருள்கள், துணிகள், நமக்கு உபயோகம் இல்லை, கிழிந்தவை, சாயம் போனவை, சின்னதாக போனவை, மீந்து போனவை, ஊசிப்போனவை,  உடைந்தவை, ஓட்டை, இதெல்லாம் தெருவில் அப்படியே போட்டுவிடுகிறோமா?  ''இந்தாப்பா  என்று யாரையாவது கூப்பிட்டு கொடுக்கிறோமல்லவா?  இந்த குணம் யாருக்கு வரும்?  இது தானம் தர்மம் இல்லையா. வாசலில் வரும் பசுவுக்காவது இதை போடுகிறவர்கள் நம்மில் இல்லையா?

சங்கநூலான சிறுபாணாற்றுப் படையை நல்லூர் நத்தத்தனார் ஏன் ஏழே  ஏழு வள்ளல்கள் பற்றிமட்டும் சொல்லி விட்டு போய்விட்டார்? நம் போன்றவர்கள் அக்காலத்திலும் உண்டல்லவா?  ஏன் அவர்களை எல்லாம்   நத்தத்தனார்  கண்டு கொள்ளாமல் விட்டு விட்டார்? ரொம்ப  பாரபக்ஷம் அவருக்கு.

ஏழு பேர் அப்படி என்ன செய்தவர்கள் என்று அவர்களை மட்டும் பற்றி பாடினார்? இதைப் போய், இந்த ஏழு வள்ளல் களைப் பற்றிய செய்திகளை மட்டும் எட்டுத்தொகை நூல்களுள் ஒன்றான புறநானூற்றுப் பாடல்களும் கூறுகின்றன. அது சரி, யார் அந்த ஏழு வள்ளல்கள் அவர்கள் அப்படி என்ன செய்துவிட்டார்கள்?

பேகன் - அவனிடம்  ஒரு போர்வை போர்த்திக்  கொண்டு  நந்தவனத்தில் நடந்து கொண்டிருந்தபோது  எதிரே ஒரு மயில் வந்து நின்றது.  அதன்  அழகை ரசித்துதால் , அப்போது மிகவும் குளிராக  இருந்ததால்,  அவனுக்கு  என்ன தோன்றியதோ?   ''இந்தா  இது உனக்கு'' என்று  தன் மேல் இருந்த  சால்வையை தற்கு போர்த்தி விட்டான். அது அவனுக்கு ஒரு அழகிய இறகை  பரிசளித்திருந்தால்  அது நன்றி உள்ள மயில். புலவர்  ஏனோ அதைப் பற்றி சொல்லவில்லை.?

பாரி -  பேகன் என்ன உசத்தி, நானும் தான் இப்படி மனிதர்களைத்  தவிர மற்ற ஜீவராசிகளுக்கும்  உதவுபவன். ஏன் அவனுக்கு மட்டும் தனி பெருமை?  என்று நினைக்கவில்லை. அப்போதெல்லாம் பத்த்ரிக்கைகள், போட்டோக்கள்,  வாட்ஸாப்ப் எல்லாம் இல்லை.  பேகன் வேறு காலம் பாரி வேறு காலம். இடமும் எங்கோ  தள்ளி.    

பாரி  ஒரு காட்டில் தேரில் நின்று கொண்டிருந்தான். தேர் நின்றிருந்தது.  குதிரைகளை அவிழ்த்து விட்டிருந்தான். அவை நீர் பருகி  புல் மேய்ந்து கொண்டிருந்தப்பது  எதிரே  ஒரு முல்லைக்கொடி  பாரியின் கண்ணில்  தென்பட்டது.  காற்றில் அந்த நீளமான  முல்லைக்கொடி  அங்குமிங்கும்  ஆலவட்டம்  ஆடியதைப்  பார்த்தான். அது சாய்ந்து கொள்ள ஒரு மரமோ, கொம்போ அருகில் இல்லை.  அப்போது தான் அவனுக்கு ஒரு விசித்திர எண்ணம் தோன்றி யது. ஆஹா, அருகில்  கொம்போ, மரம்  எதுவுமோ இல்லாமல் இந்த முல்லைக்கொடி  கொழுகொம்பு தேடுகிறதே.  இந்த சந்தர்ப்பத்தில் நாம்  உதவி செய்யலாமே.?என்று எண்ணினான்.   அருகில் தான்  நமது அரண்மனை.  பொடி  நடையாக  அரண்மனைக்கு நடந்தே சென்று விடலாம். கூப்பிடு தூரம் என்றாலும் யாரையும் கூப்பிட  வேண்டாமே என்று  தேரை அருகே இருந்த  வளர்ந்து வரும் முல்லைச் செடி பக்கத்தில் தள்ளி அதை அணைத்து  நிற்கும்படி நிறுத்திவிட்டு போய்விட்டான்.  முல்லைக்குத் தேர் தந்தவன் (பறம்பு மலை) ஒரு வள்ளல்.

காரி - (திருக்கோவிலூர்) ஈர நன்மொழி கூறியவன் (councilman)   இவன் எதுவும் பொருளாக  தரவில்லை. அதை விட உயர்ந்த சொற்களால் எல்லோர் மனதையும் இன்புறச்செய்தான்.  அழகான  இன்சொல் இருக்கும்போது மற்றது எதற்கு என்று நல்ல வார்த்தைகளையே எல்லோருக்கும் அள்ளித்தந்தவன். ரொம்ப கெட்டிக்கார வள்ளல்.  

ஆய் அண்டிரன்  ஒரு வள்ளல். பொதிகை மலையைச் சேர்ந்த வேளிர்  வம்சம்.   நான்  தென் காசி செல்லும்போது  ஆய்க்குடி என்ற  அருமையான ஊருக்கு சென்றேன். அது தான்  அண்டிரன் உருவாக்கிய நகரம், அவன் தலைநகரம். இன்றும் அவன்   பெயர் தாங்கி நிற்கிறதே.   மலைபகுதி என்பதால்  அவனிடம்   நிறைய  யானைகள் உண்டு.  யானைகள் அதிகம் இருந்ததால் அவனால்  தானம் கொடுக்க முடிந்தது.

 நாம் யாரையாவது கௌரவிக்க  பொன்னாடை என்று பளபளவென்று ஒரு துணியை போர்த்துகிறோமே அது போல் ஆய் அண்டிரன்  ஒரு புலவருக்கு உண்மையான புலித்தோலை   எடுத்து போர்த்தி   ஒரு யானையையும்  பரிசளித்தவன்.    ஆனந்தமாக அந்த புலவர்  ஏணிச்சேரி முடமோசியார் என்பவர்  என்ன பாடினார்? 

" மன்னா! நான் சோழ நாட்டில் பிறந்தவன். எனக்கு எந்தவிதமான குறையும் கிடையாது. நான் உன்னை பார்த்துவிட்டுச் செல்லலாம் என்றுதான் வந்தேன். உன்னுடைய சிறப்பம்சங்களைப் பற்றி நிறைய பேர் பாடியதால், நீ எப்படி இருப்பாய் என்று உன்னுடன் பழகிவிட்டுச் செல்லலாம் என்றுதான் வந்தேன் . எனக்கே நீ இவ்வளவு பொருள் கொடுத்துள்ளாயே !! அப்படியெனில், உண்மையில் வறுமையில் வாடி வருபவர்களுக்கு நீ எவ்வளவு பொருள் தருவாய் ??"

'பொதிய மலை' என்றாலே  வெளியே தெரியாமல் பல  விநோதங்கள்,  இரகசியங்களும், அதிசயப் பொருட்களும் பொதிந்து கிடக்கும் மலை '' என்று பெயர். அதில் ஒன்று தான்  நீல நிற நாகத்தின் சட்டை.  அந்தப் பாம்பின் சட்டையை  வைத்த்திருப்பவனிடம்  அபரிமிதமாக  செல்வம் சேரும்,  வற்றவே வற்றாது என்பது நம்பிக்கை. 

ஆய் அண்டிரன் தன்னிடம் இருக்கும் யானை, செல்வங்கள் எல்லாம் கொடுத்துவிட்டான் என்பதால் அவனுக்கு ஒரு நீல நாக சட்டை யை  ஒரு முனிவர்  தந்தார். இவனிடம் செல்வம் பெருகினால் எல்லோருக்கும் பலன் என்று நினைத்தார்.  ஆய்  அண்டிரன் ''ஆஹா  இது என்னிடம் இருப்பதை விட  சிவபெருமானிடம் இருந்தால்  உலகமே செழிக்குமே '' என்று    திருக்குற்றால நாதர்  பாதத்தில் வைத்து விட்டான்.  அவனிடம் இருப்பதெல்லாம் கொடுத்தபின்  ஒருநாள்  ''இனி என்னிடம்  புலவர்களுக்கு  யாசகர்களுக்கு கொடுக்க ஒன்றுமே இல்லையே, இனி இந்த உயிரால் என்ன பயன்'' என்று மரணத்தை தழுவினான்.    முடமோசியார்  அவன்   மரணம் பற்றி அறிந்து ஒரு பாடல் பாடினார்  அதில்  ''ஆய்  அண்டிரன் விண்ணெய்தியதால் நம்மை எல்லாம் இந்த பூமியில் நினைத்து  மழையைப்  பொழிந்து சுபிக்ஷமாக வாழ  அருள்கிறான்''  என்கிறார் 

அதியமான் -  அவன்  ஊர் தகடூர்.   கோட்டை கொத்தளத்துடன் வாழ்ந்த  குட்டி ராஜா அவனுக்கு பெரிய தாராள மான மனசு.இல்லை என்றால் வள்ளல் ஆக  முடி யுமா?  அவன் தாராளமானதுக்கு, பெரிய மனது பற்றி ஒரு சின்ன கதை சொல்ல வேண்டாமா ? அவனுக்கு தமிழ் மேல் அளவற்ற  பற்று,  தாகம்.   அடிக்கடி அவனைத் தேடி புலவர்கள், கவிகள்  எல்லோரும் வருவார்கள். கை நிறைய பரிசுகள் கொடுத்து அனுப்புவான்.  ஒளவை அடிக்கடி அதியமானை த்தேடி வருவாள்.  அவளுக்கு அவன் தமிழ் தாகம் தெரியும். அவனுக்கு ஒளவையின் கவித்தைத்திறன் ரொம்ப பிடிக்கும். ஆகவே  அவன் நாளைக்கு ஒளவை வருவாளே ,அந்த நெல்லிக் கனியை  அவளுக்கு கொடுத்து அவள் உண்டால்  நீண்டகாலம் தமிழும் வாழுமே  என்ற எண்ணம்.  அவளுக்கு அதை கொடுத்தான்.  அவனிடம் இருந்த நெல்லிக்காய் சாதரணமானது அல்ல. சாப்பிட்டால்  நிச்சயம்  நூறு வயதுக்கு மேல்  வாழலாம் என்று காரண்டீ இருந்தது.  நெல்லிக்  காய் சாறு  கொரோனா கிருமி நாசினியாம். யாரோ  வாட்சப்பில் சொன்னது நிஜம் தானோ?   ஒரே ஒரு நெல்லிக்காய் இப்படி  நமக்கு  கிடைத்தால் நாம் என்ன செய்வோம். ரெண்டாம் பேருக்கு சொல்லாமல் டபக்கென்று விழுங்கி விட்டு  எத்தனை வருஷம் ஆகி விட்டது என்று எண்ணு வோம்?  

''ராஜா  நீங்கள் ஏன் அதை சாப்பிடவில்லை ?'' என்று மந்திரி  காரணம் கேட்டபோது, அந்த நெல்லிக் கனியைத் தான் உண்பதை விட   ஔவை உண்டால் ஔவையுடன் சேர்ந்து தமிழும் செழித்துச் சிறக்கும் என்று கூறினான்  அதியமான்.  அதியமான் ஒரு குட்டி ராஜ்யத்துக்கு ராஜா. அதிக படைபலம் இல்லை.    எதிரிகள்  படையெடுத்து எந்த நேரமும்  அவன் ராஜ்ஜியம் போய்விடும், அவனும் கொல்லப்படுவான்.  அதியமான் இப்படி கவலையில் மனநிம்மதி இல்லாமல்  இருந்தான்.  மனநிம்மதி கிடைக்கவும், பகை மன்னர்களால் ஆபத்து எதுவும் நேராமல் இருக்கவும் என்ன செய்யலாம் என்று ராஜ குருவையும் அமைச்சர் பிரதானிகளையும்  கலந்து ஆலோசித்தபோது   படைபலத்தையும் மீறி தெய்வ  சக்தி துணை இருந்தால் நல்லது . காவல் தெய்வமான கால பைரவர்தான் சரியான துணை  என்று சொன்னார்கள்.  

சிவாலயங்களில் ஈசான்ய மூலையில் நாய் வாகனத்துடன் காட்சி தரும் கால பைரவர்தான் தன்னையும் காப்பாற்றும் தெய்வம் என்று அறிந்ததும்  அதியமான்  கால பைரவருக்கு ஓர் ஆலயம் கட்ட  முனைந்தான். அமைச்சர்களில் சிலரை வீரர்களுடன் காசிக்கு அனுப்பி, கால பைரவர் சிலையை கொண்டு வரச்  செய் தான். கோயில் கட்டி ரெடியாக இருந்தது.  விக்ரஹம்  வந்தது. பிரதிஷ்டை ஆயிற்று.  ஆலயத்தில்  நவக்ரஹங்களின்  சக்தி  இருக்க வேண்டும் என்று அவற்றையும் பிரதிஷ்டை செய்தான் அதியமான்.  தகடூரை காக்க  காலபைரவர் கையில்  திரிசூலம், வாள் சகிதம் அருள் பாலிக்கிறார்.   இன்றும்  தரிசிக்கலாம்.   ஆலய சிற்பங்கள் பழமை வாய்ந்தவை.

 காசிக்கு அடுத்து தனிச் சந்நிதியில் இருக்கும் கால பைரவர்  தகடூரில் தான்.   அதற்கு தட்சிண காசி கால பைரவர் ஆலயம் என்று பெயர். முக்தி க்ஷேத்திரம்.   தருமபுரி,  கர்நாடகா, கேரளா போன்று  பல இடங்களில் இருந்து பக்தர்கள் திரளாக வருகிறார்கள்.

நள்ளி - துளிமழை பொழியும் நளிமலை (நீலகிரி) நாடன் என்று இவனைப் புலவர்கள் பாடுகிறார்கள். . நட்டோர் உவப்ப நடைப்பரிகாரம் நல்கியவன்  என்கிறார்கள். அர்த்தம் என்ன?   அவனை நாடி வந்தவர்கள்,புலவர்கள், மற்ற நண்பர்கள் வாழ்க்கை நடத்துவதற்கு வேண்டிய அனைத்து வசதிகளையும் தந்து மகிழ்த்தியவன். இதற்கு  தாராள மனம் நிறைய பெரிதாக  வேண்டுமே.

ஓரி -(கொல்லிமலை) தன் குறும்பொறை நாடு முழுவதையும் கோடியர்க்கு(யாழ் மீட்டும் பாணர்க்கு) அளித்தவன். கூத்தற்கு  நாடு கொடுத்தான் என்பார்கள்.  நடனமாடியவர்களுக்கு  நிலம் தானமாக அளித்தவன்.   கொல்லி

மலை நாட்டை ஆண்டவன். தன்னிடம் பொருள் கேட்டு வருபவர்கள் இனி யாரிடமும் கேட்க தேவை ஏற்படாத அளவில் இல்லறத்திற்கு பொருள் கொடுத்தான்.

கடை ஏழு வள்ளல்கள்  என்று  7 பேரை பற்றி  எங்கள் தமிழ் வாத்தியார்  கோ. கணபதி  ஒரு  மர  நாற்காலியில் தூங்கு மூஞ்சி மரத்தடியில் சொல்லிக் கொடுத்த  போது  அதை புரிந்து கொள்ளும் வயதில்லை. அதன் அருமை தெரியவில்லை.  ஏதோ பாடம், மனப்பாடம் பண்ண  வேண்டியது. இல்லையென்றால் அடிப்பார் என்று தான் தெரிந்தது. 
 

[sivan jaykay]

பேசும் தெய்வம்  -   நங்கநல்லூர்  J K   SIVAN S

ஈச்சங்குடி  வேத பாடசாலை 

மோக்ஷம் என்பது செத்துப் போன பிறகு வேறு எந்த லோகத்திற்கோ போய் அனுபவிப்பது அல்ல. கை கண்ட பலனாக இந்த உலகில் இருக்கும் போதே  அது நமக்குக் கிடைக்க வேண்டும். நல்லது செய்தால் நல்லது விளையும். இப்போதெல்லாம் கஷ்டம், சுகம் என்று அழுது கொண்டு இருந்து விட்டு செத்துப் போன பின் மோக்ஷம் கிடைக்கிறது என்பதில் பிரயோஜனம் இல்லை. பிரதி பலன் கருதாது நீ செய்யும் கர்மங்களுக்கு  பிரதி பலனாக கிடைக்கும் ஆனந்தமே மோக்ஷம். இது இப்பிறவியிலேயே கிடைக்கும்.அனுபவிக்க முடியும்  என்கிறார்  மஹா பெரியவா.

''Moksha is not an experience to realize after we die and go to some other place. It needs to be experienced right here while we live in this world. If we do good things we reap good benefits. There is no point in getting Moksha if all through our life we complain about good and bad experiences. Moksha is nothing but a blissful state for all the Karmas we do without any expectations. That can be attained in this Janma itself. – Sri Kanchi Maha Periyava''

பெரியவாளின் அம்மா வீட்டில் எதிரொலிக்கிறது  பலத்த  வேத கோஷம் ..!!!  எந்த ஊரில்? தஞ்சாவூர் மாவட்டம், திருவையாறில் இருந்து கும்பகோணம் செல்லும் வழியில், சுமார் 5 கி.மீ. தொலைவில் உள்ள ஈச்சங்குடி கிராமத்தில். காவிரியின் வடகரையில் அமைந்துள்ள இந்த ஊருக்கு மிகப் பெரிய பெருமை  என்ன வென்றால்  நடமாடும்  பேசும்  தெய்வமாய் திகழ்ந்த காஞ்சி மகானை ஈன்றெடுத்த தாயார்  மஹா லக்ஷ்மி  பிறந்த புண்ணிய பூமி இது!   ஈச்சங்குடி நாகேஸ்வர சாஸ்திரியின் மகள் மகாலக்ஷ்மி. வேதங்கள் அனைத்தையும் கற்றறிந்த 18 வயதான சுப்ரமணியத் துக்கும், 7 வயது மகாலக்ஷ்மிக்கும் திருமணம் இனிதே நடந்தேறியது. இவர்களின் இரண்டாவது புதல்வனுக்கு, சுவாமிமலை ஸ்ரீசுவாமிநாத ஸ்வாமியை மனதுள் நினைத்து, சுவாமிநாதன் என நாமகரணம் சூட்டி மகிழ்ந்தனர் பெற்றோர்.

அப்பனுக்குப் பாடம் சொன்ன சுவாமிநாத ஸ்வாமியைப் போல், தன் மகன் இந்த உலகுக்கே ஞான உபதேசம் செய்யப் போகிறான் என்பதை அந்த பெற்றோர்களோ  மற்றவர்களோ அப்போது அறியவில்லை!

ஒருநாள்… காஞ்சி சங்கர மடத்தின் ஆச்சார்யராகப் பொறுப்பேற்கிற பாக்கியம் கிடைத்தபோது, பெற்ற வயிறு குளிர்ந்துபோனது மகாலக்ஷ்மி அம்மாளுக்கு!   13 வயதிலேயே  காஞ்சி  காமகோடி 68வது  பீடாதிபதியாக  ஜகத்குருவாக  ஸ்ரீசந்திரசேகரேந்திர சரஸ்வதி சுவாமிகள் எனும் திருநாமம் பெற்றார்.   தேச மெங்கும்  திக்விஜயம்  பல்லக்கிலும் பாத யாத்திரையிலும்  மேற் கொண்டார்.  நூறு ஆண்டுகள்  அனைவருக்கும் ஆசி வழங்கி, அருளி னார். அவரை பக்தர்கள் அனைவரும் காஞ்சி பெரியவா, மஹா சுவாமி,  எனப் பெருமையுடன் அழைத்து போற்றிப் பூரித்தனர்.

ஒருமுறை (14.6.1932), ஆந்திர மாநிலத்தின் நகரியில் முகாமிட்டிருந்தார், காஞ்சி மகான். அப்போது, கும்ப கோணத்தில் உள்ள அவருடைய தாயார் மகாலக்ஷ்மி அம்மாள் சிவபதம் அடைந்துவிட்டார் எனும் தகவல்மஹா பெரியவாளுக்குத்  தந்தி மூலம் காஞ்சி   மடத்திலிருந்து தெரிவிக்கப்பட்டது.

பரமாச்சார்யார்  கடமையை நிறைவேற்றும் வகையில், நீராடி விட்டு, அந்தணர்களுக்குத் தானம் அளித்து, தன் மாத்ரு கடனைச் செவ்வனே நிறைவேற்றினார்.   பெரியவாளின் மனதுள் மெல்லியதாக  ஒரு  எண்ணம் உதித்தது. ‘ஈச்சங்குடியில் உள்ள, அவருடைய அம்மா  பிறந்த இல்லத்தை வேத பாடசாலையாக்க வேண்டும். அந்த இடத்தில், எப்போதும் வேத கோஷம் முழங்கிக்கொண்டே இருக்கவேண்டும்’   என்பது அவர்  விருப்பம்.

காலங்கள் ஓடின. 1993-ஆம் வருடம். காஞ்சி மகாபெரியவாளின் பக்தரான ஹரி, பெங்களூருவில் இருந்து, அவரைத் தரிசிப்பதற்காக வந்திருந்தார்.

அவரிடம் பெரியவா, ” ஹரி,  ஈச்சங்குடி கச்சபுரீஸ்வரர் கோயிலுக்குப் புனருத்தாரணம் பண்ணணும்னு விரும்பறியாமே ! நல்லது, பண்ணு!” எனச் சொன்னதும், நெகிழ்ந்துவிட்டார்  ஹரி .

அந்தக் கோயில் குறித்தும், ஸ்ரீகச்சபுரீஸ்வரர் குறித்தும், ஸ்ரீகாருண்யவல்லியின் அளப்பரிய கருணை குறித்தும் விரிவாக எடுத்துரைத்த பெரியவா, சிறு வயதில் அந்தக் கோயிலுக்குச் சென்றதையும், அங்கே அமர்ந்து வேதங்கள் கற்றதையும் விவரித்தார்.

என்ன நினைத்தாரோ… சட்டென்று அன்பரிடம்  ” ஹரி, நீ  எனக்கு  ஒரு உபகாரம் பண்ண முடியுமோ?” என்றவர், ஈச்சங்குடியில் உள்ள தாயாரின் இல்லம் குறித்தும், அந்த இடத்தை வேத பாடசாலையாக அமைக்க வேண்டும் என்கிற தன் விருப்பம் குறித்தும் சொல்லி, ”இது எல்லாருக்கும் உபயோகமா இருக்கும்” என்றார் காஞ்சி மகான். உடனே ஹரி, ”இது என் பாக்கியம்! என் பாக்கியம்!’ என்று சொல்லி, ஆனந்தத்தில் அழுதே விட்டார்.

‘எத்தனையோ கோயில்களைப் புனரமைத்தவர் மகாபெரியவா! பூமிக்குள் மறைந்து கிடந்த கோயில்களைக் கூட அடையாளம் காட்டி, அந்தக் கோயிலை வழிபாட்டு ஸ்தலமாக மாற்றி அருளிய மகான். தான் சம்பந்தப்பட்ட எண்ணம், தன்னுடைய தாயார் வாழ்ந்த வீடு என்பதால் இத்தனை வருடங்களாக எவரிடமும் சொல்லாமல் இருந்திருக்கிறாரே!’ என, ஸ்ரீஜெயேந்திர சரஸ்வதி சுவாமிகளும் ஸ்ரீவிஜயேந்திரரும் வியந்துபோய்ப் பெரியவாளைப் பார்த்தனர்.

பிறகென்ன… அந்த வீடு, விலைக்கு வாங்கப்பட்டது. அன்பர்களின் கூட்டு முயற்சியில், வேத பாடசாலைப் பணிகள் துவங்கின. புதிதாகத் துவங்கும் வேத பாடசாலையில், குரு பூஜை நடத்துவதற்காக பெரியவாளின் ஆசியைப் பெற வந்தார் அன்பர் ஹரி. 

அன்றைய தினம், 8.1.94. அதாவது, தனது கருணைப் பார்வையாலும் தீர்க்க தரிசனத்தாலும் உலக மக்களை உய்வித்த அந்த நடமாடும் தெய்வம், அன்றைய தினம் ஸித்தி அடையப் போகிறார் என்று யாருக்குத்தான் தெரியும்?!

பெரியவா அன்றைய தினம் யாருக்குமே தரிசனம் தரவில்லை. ஆழ்ந்த தியானத்திலேயே இருந்தாராம். பிரபலங்களின் வருகையும் பெரியவாளுக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டது. அதே போல், ‘ஈச்சங்குடியிலேருந்து ஹரி வந்திருக்கார்’ என்றும் சொல்லப் பட்டது. சட்டென்று கண் திறந்த பெரியவா, மெள்ள நிமிர்ந்தார். அருகில் வரச் சொன்னார். பாதுகைகளை அணிந்துகொண்டார். அன்பரை ஆசீர்வதித்தார்.

வேத பாடசாலை துவங்குவதற்கான பத்திரிகையைப் பெரியவாளிடம் காட்டினர். அதை வாங்கிப் படித்தவர், அதிலிருந்த தன்னுடைய பெற்றோரின் புகைப்படத்தை கண்களில் ஒற்றிக்கொண்டார். பிறகு தன்னுடைய பாதுகைகளை அன்பரிடம் தந்தார். ”இந்தப் பாதுகைகளை எடுத்துண்டு போ! ஈச்சங்குடி வேத பாடசாலையில வை. நன்னா நடக்கும்!’ என சொல்லாமல் சொல்லி, ஆசி வழங்கினார்.

ஈச்சங்குடி வேத பாடசாலை, அவரின் பேரருளால் இன்றைக்கும் இயங்கி வருகிறது. ஸ்ரீஜெயேந்திரரின் முயற்சியால், வேத பாடசாலையில் புனரமைப்புப் பணிகள் நடைபெற்றன. கீழ்த் தளத்தில் வேத பாடசாலை, மேல் தளத்தில் பள்ளிக்கூடம் எனக் கட்டுகிற முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன.

பெரியவாளின் தாயாரால் வணங்கப் பட்டு, பெரியவாளின் முயற்சியால் புனருத்தாரணம் செய்யப்பட்ட ஸ்ரீகச்சபுரீஸ்வரர் கோயில், அழகுறத் திகழ்கிறது. இவரை வணங்கினால், நிலம் மற்றும் வாஸ்து பிரச்னைகள் யாவும் நீங்கி, வீடு- மனையுடன் குறையின்றி வாழ்வர் என்பது ஐதீகம்!   அருகில் உள்ள வேத பாடசாலைக்குச் சென்று, அங்கேயுள்ள பெரியவாளின் பாதுகைகளை நமஸ்கரித்தால், ஞானகுருவின் பேரருளும் கிடைக்கும் என்பது உறுதி!

[sivan jaykay]

வைணவ விண்ணொளி -  நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

ஒரு  யுக புருஷரின்  பூலோக யாத்ரை -  1

வைணவ விண்ணொளி  என்ற  தலைப்பு  இடும்போது  கோடி சூர்ய பிரகாசமாக திகழும் ஒரு விண்ணொளி ஸ்ரீ ராமானுஜரைத் தவிர  வேறு யாராக  இருக்க முடியும்?  ஆகவே  இந்த பதிவு அந்த தலைப்பை தங்கி இதுகாறும் பல  வைணவ தாரகைகளைப் பற்றிய  விஷயங்களை பரிமாறியது.  முத்தாய்ப்பு வைத்தது போல் ஒரு சில  பதிவுகள்  இனி ஸ்ரீ ராமாநுஜரைப் பற்றி வந்த பிறகு நிறைவு பெரும். 

ஸ்ரீ  ராமானுஜரின் 120 வருஷ  வாழ்க்கை  விவரம்   ஒரு  அற்புத சரித்திரம். நிச்சயம் அவர்  ஒரு  அபூர்வ மனிதர். என்றும்  மறக்கமுடியாத  ஒரு யுக புருஷர்.  அவர் வாழ்க்கை பயணம் நீண்டது அல்லவா. முழுதும்  விவரம் அறிந்து படிக்க  எத்தனை பேரால் முடியும்? .  ஆனால்  எல்லோரும் தெரிந்து கொள்ள  சுலபமாக ஒரு  பாதை அமைத்து  வருஷ  மாத  வாரியாக  மைல்  கல்லை நட்டு அங்கங்கு விஷயம் அறிவோம்.  எனக்கு இதை தயாரிக்கும்போது அதிசயமாக இருந்தது. இப்படி ஒரு மனிதரா??  நிச்சயம் மனிதரில்லையே,  தெய்வமல்லவா அவதாரம் செய்தது. பரமனின் படுக்கையான  ஆதி சேஷன் அல்லவோ  லக்ஷ்மணனாகவும்  பலராமனாகவும்  ஸ்ரீ ராமானுஜராகவும் உருப்பெற்றது.   

120 வருஷ  சமாசாரம் முழுதும் ஒரே  செய்தி மடலில் தர முடியும். ஆனால்  ஆதிசேஷன் போல்  நீண்டதாக  இருக்குமே. எனவே  இரண்டு மூன்று பகுதிகளாக தருகிறேன்.  எப்படி இருக்கிறது செய்தியின் விவரங்கள் என்று உங்களுக்கே  புரியும். .

1.    1017 சித்திரை மாதம் திருவாதிரை நக்ஷத்ரம்   - ஸ்ரீ ராமானுஜன் ஜனனம்
2     1017 தை மாதம்  புனர்பூசம்  - சகோதரன்  எம்பாரின்  ஜனனம்
3.    1024 -  7வயதில் உபனயனம்
4.    1025  --  வயது 8. அக்கா  பூமிதேவியின் திருமணம்
5.    1028 -    வயது 11   முதலி ஆண்டான்  ஜனனம் ,
6.                 தங்கை கமலைக்கு திருமணம்
7.                 நடாதூர் ஆழ்வான்,  கிடம்பி ஆச்சான், பிள்ளை திருமலை நம்பி  ஜனனம். 
8.    1032 -  15 வயது.     குருகை பிரான் பிள்ளான்  அவதாரம்
9.    1033    16  வயது.   தஞ்ஜாம்பாளுடன் (ரக்ஷாம்பாள் )திருமணம்
10.  1033-1037 -    16-20 வயது -  யாதவப்ரகாசரிடம் கல்வி , திருப்புட்குழியில்.
11.  1035 -    18 வயது.   தந்தை கேசவ சோமயாஜி மறைவு.
12.                 பெரிய திருமலை நம்பியின் 3வது மகன் ராமானுஜன்  ஜனனம்
13.  1038 --    21 வயது.    யாதவ பிரகாசர் கோஷ்டியோடு காசி மாக ஸ்நானம் புறப்பாடு.(தை, மாசி, பங்குனி)
14.  1038-1040 -   22-23 வயது.  யாதவ பிரகாசரிடம்  கல்வி.
15.  1039 - 22 வயது.   ஆளவந்தார்  காஞ்சி வருகை. (வைகாசி )
16.  1041 - 24 வயது.   யாதவப்ரகாசரிடம் கல்வி முடிந்து  காஞ்சி வரதராஜருக்கு கைங்கர்யம்.
 17  1042 -   25 வயது -  பெரிய நம்பியோடு ஆளவந்தார் அழைப்புக்கிணங்கி ஸ்ரீ ரங்கம் வருகை. ஆளவந்தார் பரம பதம் ஏகுதல்.
18.   1043 -   26  வயது.  மாளவ  ராஜா   ஜகத் தேவன் த்வார சமுத்ரம், பேலூர், யதுகிரி ஆகிய  ஊர்களை எல்லாம் தாக்கி ராம பிரியர்  அர்ச்ச விக்ரஹ அபகரிப்பு.
19. 1044 - 27 வயது.  முதலியாண்டான் ஸ்ரீ ரங்கத்திலிருந்து வந்து  ராமானுஜரிடம் இணைதல். 
20. 1045 -  28  வயது. ராமானுஜரின்  தாய்  பரமபதம் அடைந்தார்.
21. ஆண்டாளுக்கும்  கூரேசருக்கும்  திருமணம்.
22.  1046 -  29 வயது.  பேலுருக்கு  ஹோய்சால  பிட்டி தேவன் அரசன் ஆனான்
23.  1049 -  32 வயது. பெருமாளின் 6 கட்டளைகளை திருக்கச்சி நம்பி மூலம் பெறுதல். பெரிய நம்பிகளை   மதுராந்தகத்தில் சந்தித்தல்.  பஞ்ச ஸம்ஸ்காரம் செய்து கொண்டு  கஞ்சியில்  6 மாதம் வாசம்.
24. திருக்கச்சி நம்பிகளின்  அறிவுரையின் படி  சொத்து,  செல்வம் எல்லாம் துறந்து கூரேசர் காஞ்சியில் ராமனுஜரின் சிஷ்யன்  ஆகிறார்.
25. நடாதூர் ஆழ்வான் சிஷ்யன் ஆகிறார்.
26.  தாயின் அறிவுரைப் படி யாதவ பிரகாசர்  ராமனுஜரின் சிஷ்யர் (கோவிந்த தாசர்)  ஆகிறார்.- யதி தர்ம  சமுச்சயம்  எழுதப்படுகிறது.
27.  திருமலை நம்பிக்கு எம்பாரை (கோவிந்த பட்டர்) சைவத்திலிருந்து வைஷ்ணவத்துக்கு  மாறும்படி செய்தி அனுப்பிகிறார்.
28.  மார்கழியில்  யாதவப் பிரகாசர்  பரமபதம் எய்தல்.
29. 1050-  33 வயது. வேதாந்த சாரம்  உருவாகியது. இதுவரை இளையாழ்வார்,  இனி  உடையவர் ஆகிறார்.
30. திருவரங்க பெருமாள் அரையரோடு ஸ்ரீரங்கம்  வருகை -  உடையவர் பட்டம் பெறுதல்.
தொடரும் 

[sivan jaykay]

ஆன்மீக வாழ்க்கை ஆனந்த வாழ்க்கை 

நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

 

கடவுளோடு   எந்த விதத்திலாவது சம்பந்தத்தோடு  நடத்தும் வாழ்க்கை தான் நமது லக்ஷ்ய, சுதந்திர வாழ்க்கை. இது ஒருவரின் தனி சுதந்திரம்.  இதில் பிறரின் விருப்பு வெறுப்புக்கு இடமே இல்லை.

எந்த நல்ல எண்ணமும்,செயலும், வார்த்தையும் நன்மையைத்  தான் பயக்கும். வாழ்வில் அமைதி இருந்தால், அது நம்மோடு மட்டுமின்றி சுற்றிலும் மற்றோருக்கும் பரவும்.  எப்படி  கொரோனா தீங்கு விளைக்கிறதோ  அதைவிட வேகமாக  நல்ல எண்ணங்கள், செய்கைகள் பிறரைத் தன்வயப்  படுத்தி, நன்மை பயக்கும்.  உதாரண புருஷன்  என்று  இப்படி நடப்பவர்களை உலகம் சொல்லும். 

உலக வாழ்க்கை என்பது  இயற்கையோடு, உலகில் மற்றவர்களோடு  நாம்   செயல்படும், உறவாடும் ஒரு செயற்கை நாடகம். நிறைய பேர்  நடிக்கும்  சுவாரஸ்யமான  டிராமா.  பிடித்தது, பிடிக்காதது, விருப்பு வெறுப்பு, காதல், கீதல், கோபம்,  கீபம்,   சுகம்  துக்கம் எல்லாம் கலந்தது.   புதிது புதிதாக  காட்சிகள் ஒவ்வொரு காட்சியிலும் மாறி மாறி  வரும்.

 இதற்கு முக்கிய காரணம் ஒருவருடைய விருப்பு வெறுப்பும் அடுத்தவருடையதிலிருந்து வேறுபடுவது தான்.   ஒருவரின் விருப்பம், வெறுப்பு, எப்போதும், எல்லோருக்கும்,  பிடிக்கும், பிடிக்கவேண்டும் என்று ஒரு நிமிஷம் கூட எதிர்பார்த்து  நாம் வாழ  முடியாதல்லவா?. சகிப்பு தன்மை, பொறுமை, வாழ்க்கையில் அதனால்  ரொம்ப அத்யாவஸ்யம்.

நமக்கு ஒரு பொற்காலம் ஏற்படுத்திக்   கொள்ள நாம் செய்யவேண்டியது ஒவ்வொருவரிடத்திலும் உள்ள நல்ல குணம், நல்ல செய்கை, நல்ல வார்த்தையை மட்டுமே மதிப்பது.   மற்றதை அறவே புறக்கணிக்க வேண்டும். அன்னம்  பாலை மட்டும் குடித்து விட்டு நீரை அப்படியே பாத்திரத்தில் விட்டு விடுவது போல.   இதால் எல்லோரிட மும் அன்பு வளரும். அன்பு நிறைந்த இடத்தில் அணு சக்தியின்  அழிவு எதற்கு தேவை?. அதற்கென்ற அவசியம் காணாமல் போய்விடும். பகவான் மீது அன்பை செலுத்துவோம் . சக மனிதரை நேசிப்போம்..

 ''அவனுக்கு  குழந்தை மனசுடா. கள்ளம் கபடு கிடையாது, எளிமையானவன்''.  இது தான் அன்பு வழி.

உடல் வளர்ச்சி போல் மன வளர்ச்சி, உள்ள வளர்ச்சியும் தேவை. ஒன்றாம் வகுப்பிலிருந்து நேரே அடுத்த ஜூன் மாதம் காலேஜில் போய்  உட்கார  முடியுமா. அதே போல் உள்ள அமைதி, பொறுமை, சகிப்பு தன்மை, எல்லாமே  கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தான் விருத்தி அடையும். விடாது முயற்சி செய்ய வேண்டும். முக்யமாக பொறுமை வேண்டும். ஒரே நாள் ராத்திரியில் அடையும் சமாசாரம் அல்ல இது.  காலேஜில் அமெரிக்கா போய் படிப்பதால்  கிடைக்காதது.

ஒரு மந்திரம் தெரிந்து கொள்வோம். நம்மை அது தக்க சமயத்தில் காக்கும். ''யாரையும் தூக்கி எறிந்து நிந்தித்து, மனம் வருந்தும் படி, பேச  வேண்டாம். அப்போது தான் நம்மை யாரும் நிந்திக்க மாட்டார்கள்.''

வாழ்க்கையில் ''அடி'' படாததால் '' ( அனுபவ முதிர்ச்சி இல்லாததால்) கஷ்டங்களை அநேகர் எதிர்கொள்ளவேண்டி அமைகிறது. குழந்தைகள் எப்படி பெரியவர்கள் ஆகிறார்களோ அப்படித்தான் வாழ்வில் அனுபவம் (maturity ) ஏற்ப டும். நாம் நம்மை ஆள எவ்வளவு தலைவர்களை நம்பி பதவியில் அமர்த்துகிறோம். அப்பறம் தானே    ''அனுபவித்து '' உணர்கிறோம். இதையே வாழ்க்கையில் ''பாடம் '' என்று கற்றுக்  கொள்கிறோம்.

நம்மை விட ஏதோ ஒரு மேலான சக்தி நிச்சயம் உள்ளது. சந்தேகமே வேண்டாம். அது நம்முள் குடிகொண்டு நம்மை ஆட்டுவிக்கிறது மட்டும் அல்ல, எங்கும் எதிலும் பரவி அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் எதிலும் நிறைந்திருக்கிரது என்கிற எண்ணம் விடாமல் இருக்க வேண்டும். கடவுள் என்று அதை எந்த பிடித்த பெயராலும் அழைப்போம். அன்பை எல்லோரிடத்திலும் செலுத்தி முழுமையாக இதை  உணர முடியும். உள்ளத்தின் அமைதியில் அவனைக் காணலாம். ஒரு தனி ஆனந்தம் உள்ளே உருவாவதை அனுபவிக்க முடியும்.    நல்லதை, நன்மைகளை எதிர்பாராமல்  செய்பவன்,  அமோகமாக பிரதிபலன் பெறுவான்.  தனக்கு நல்லது என்று தெரிந்ததை, அறிந்ததை, செயல்படுத்தி மற்றோருக்கும் உதவுபவன் ஸ்ரேஷ்டன்.

''பகவானே உன் செயல் '' என்று எதையும் தன்னாலியன்றவரை சிறப்பாக செய்பவன் நல்ல பலனையே பெறுவான்.
எல்லோரும் நல்லவரே, எல்லோரும் என்னவரே என்று எவன் அன்போடு பழகுகிறானோ அவன் பலமடங்கு அன்பை பெறுபவன்.

நமக்கு வரும் கஷ்டங்கள், துன்பங்கள் எல்லாமுமே நாம் நம்மை செலுத்தும் அந்த பரம சக்தி காட்டும் வழியை புறக்கணிப்பதால் தான்.

மனதில் எப்போது அமைதி தோன்றுகிறதோ, ஆன்மீக வளர்ச்சியில் நீ தொடர்கிறாய் என்று அறியலாம். காரணம் என்னவென்றால் நாம் நம்முள் நம்மை செலுத்தும் அந்த அதீத சக்தியை உணர ஆரம்பித்து விட்டதால் தான். .

பிறரிடம் மாற்றத்தை எதற்கு எதிர் பார்க்க வேண்டும்? முதலில் நாம் மாறினாலே அவர்களிடம் மாற்றம் தானாக தெரியும்.   உலகம்  மற்றவர்கள் கண்ணாடி மாதிரி, நம்மையே  பிரதிபலிப்பவை.  நமது பிம்பம் தான் அது.

கடவுள் மீது நம்பிக்கையும், பக்தியும் உள்ளவனுக்கு எதிலும் பயம் தோன்றாது. அவன் தான் எதையும் எவரையும் அன்பினால் சொந்தம் கொள்கிறானே. பயம் எங்கிருந்து வரும்?

நமக்கு கஷ்டங்களும் துன்பங்களும் வருவது கூட ஒரு விதத்தில் அந்த நேரங்களில் நம்மை அவனை நினைக்கச் செய்வதால் நன்மையே என்று கூட தோன்றுகிறது. கஷ்டம் வந்தால் தான் நாம்  பயந்து, கடவுளை நாடுகிறோம். யாமிருக்க பயமேன் என்று  ஆதரவளிக்கும்,  ஷீர்டி பாபா, மஹா பெரியவா,  போன்ற மகான்களை வணங்கு

கிறோம். கம்சன்  சதா கிருஷ்ணனையே இரவு பகலாக பல வருஷங்கள்  தூக்கமின்றி நினைக்க காரணம், க்ரிஷ்ணனால் அவனுக்கு மரணம் வரும் என்ற பயத்தில்.  குந்தி தேவி  கிருஷ்ணா,  எனக்கு  கஷ்டங்கள் நிறைய கொடு அப்போது தான் உன்னையே  நினைத்து தேடுவேன், நீ வருவாய்  துயர் தீர்ப்பாய்  என்று  வேண்டியவள் .

உடலில் தோன்றும் உபாதைகள் அது அழிவுள்ளது என்று நினைவூட்டுவதற்காகவே தான்.  பழைய சட்டையை தூக்கிப் போட நேரம் நெருங்கி வருகிறது. புதியது நமக்கு எங்கோ தயாராகி  வருகிறது என்று உணர்த்தவே.

மற்றவரின் செய்கைகள் தவறு, சரி என்று சொல்ல நமக்கு உரிமை இல்லை.   அவர்கள் தாமாகவே தம்மை ஆராய்ந்து கொள்ள  சரியான பாதையில்  செல்ல நீ உதவினால் இறைவன் உனக்கிட்ட பணியை கொஞ்சமாவது செய்து வருகிறாய் என்று அர்த்தம்.

ஒரு விஷயம் கவனப்படுத்துகிறேன். மனம் எப்போது இறைவனின் தொடர்பில் ஈடுபட்டுவிட்டதோ, அந்தக் கணம் முதல் நீ தனியாக இல்லை. அவனது அழகிய ''நெட் வொர்க்'' திட்டங்கள், நேர்த்தியான செயல்கள் உனக்கு பலன ளிக்க தொடங்கிவிட்டது என புரியும். எப்போது மனதில் அமைதி குடி புகுந்ததோ, அப்போது உனக்கு வெளியே இருந்து ஒரு புத்துணர்ச்சி வந்து சேரும். களைப்பு,  அலுப்பு என்பதே காணாமல் போகும்.

எப்போது நீ அவனை நினைக்க ஆரம்பித்து  விட்டாயோ, நீ வெளிச்சம் தேடி வேறு விளக்கொளி நாட தேவையே இல்லை. நீ தான் சூரியனை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்து விட்டாயே,  வேறொரு விளக்கொளி வெளிச்சம் அவசியமில்லை.

உண்ணும் உணவு உடலை நன்றாக செயல் பட தேவையானதாக மட்டும் இருக்கட்டுமே. அது தான் ஆரோக்கியம். வாழ்வதற்கு தான் உணவே தவிர உண்பது தான் வாழ்க்கை அல்ல. இன்னும் வேண்டும் என்ற எண்ணம் வரும்போது உண்பதை நிறுத்திக்கொள்ள பழகினால் டாக்டர் வீடு அட்ரஸ் தெரியாமல் போகும். வாழ்க்கை இதால் முழுமை பெரும்.

நமது நல்ல எண்ணங்களும் நற்செய்கைகளும் நமக்கு மட்டுமல்ல பிறர்க்கும் உதவுகிறது என்பதை விட முதலில் நாம் உள்ளும் புறமும் தூய்மையடைகிறோம் என்று  அறியவேண்டும்.  அப்படி இருந்தால், அவன் தானே நம்முள் வந்து அமர்வானே. குப்பையிலா ஒருவன் வசிப்பான்? ஒரு இனிய சங்கீதம் மனதை வருடவில்லையா?. அது போல் இதயம் இதால் குளிரும்.    உள்ளே நின்று அவன் வழி காட்டும்போது  தப்பான பாதையில் எப்படி போகமுடியும்?. கல் முள் எதுவும் இல்லாத சீரான பாதை அல்லவா அது.?   பயணம் - ஒரு சுற்று பயணம் ஆகிறது - சுற்றி சுற்றி அவனையே அல்லவா சேர்கிறோம்.

கடவுள் ஏதோ ரொம்ப படித்த, யாகம் செய்த, தானம் செய்த, தனவந்தனுக்கு, ஆயிரம் கோவில் குளங்கள் சென்றவனுக்கு மட்டும்  தான்  அருள் புரிவார்  என்பது ராங் அட்ரஸ். ஒரு கணம் மட்டுமே போதும்.   சுத்தமாக கலப்படமில்லாத மனத்தால் அவனை நினைத்தால் அவனை  எவராலும்  உணரமுடியும். 

அவனை அடைந்து விட்டோம் என்று எப்படி  அறிவது.? அன்பு உன்னிடமிருந்து எதனிடமும் எவரிடமும் பெருகி விட்டதல்லவா? அதே.    

கடவுள் நமக்காக காத்திருக்கிறான். நாம் தான் எதிர் திசையில் போய்க் கொண்டிருக்கிறோம். அவன் உள்ளே இருக்கும் போது, நம் இதயத்தை பூரணமாக ஆக்ரமித்தபோது, '' நான், எனது ''    எப்படி தோன்றும்? . வீட்டை வாடகைக்கு விட்டு விட்டு   '' இது எனது என்று  சொல்லலாமா,? ''நான்'' அங்கு வசிக்கமுடியுமா'' ?

ஒரு காற்றின் சுகத்தில், நீரின் தெளிவில், பூவின் மணத்தில், பறவையின் குரலில், நிலவின் ஒளியில், உலகத்தின் இயக்கத்தில், விடியல் அமைதியில், நிசப்தத்தில், எதில் வேணுமானாலும் கிருஷ்ணனை  உணர முடியுமே. கும்பலாக சப்தம் இட்டுக்கொண்டு, ஸ்பெஷல் டிக்கெட் தேவையில்லை. கண்ணை முடி உள்ளே நோக்கினால் ''நான் இங்கே தான் இருக்கிறேன்'' என்று குரல் கொடுக்கிறானே. ஆரவாரத்தில் அமைதியை தேடலாமா?

[sivan jaykay]

பேசும் தெய்வம் -  நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN

''ஏனய்யா  இப்படி படுத்து விட்டீர்? என்ன காரணம்?''- 2

மஹா பெரியவாளுக்கு பிடித்த  ஒரு  பாட்டு  அருணாசல  கவிராயரின்  ராமநாடக  கீர்த்தனையில் வரும்   மோஹன ராக  ''ஏன் பள்ளிக்கொண்டீர்  ஐயா?''  

அவரே சொல்கிறார் கேளுங்கள்:

''முன்னெல்லாம் இங்கே வருகிற ரொம்பப் பேர் பாடிக் காட்டின பாட்டுதான் அது. ஆனால் அப்படி  பேமஸ் FAMOUS ஆன பாட்டு கொஞ்ச வருஷமாகக் காதில் படவேயில்லை. எனக்குப் பாட வராது. இருந்த தொண்டையும் போய்விட்டது. பரவாயில்லை. இப்போது ஸாஹித்யந்தான் முக்யம்; ஸங்கீதம் இல்லை. அதனால் ‘டெக்ஸ்’டை மட்டும் சொல்கிறேன்.''  

உண்மையில்  மஹா பெரியவா  நல்ல இசைப் புலமையும் குரலும் கொண்டவர் .(இந்த பாடலை அலசும்போது  ஆங்காங்கே மனத்துக்குள்ளேயோ, மெல்லிசாக வாய் விட்டுமே கூடவோ அழகாகப் பாடினார்)

ரங்கம் என்று ஸபை கூட்டிவிட்டு அங்கே ஸ்வாமி படுத்துக் கொண்டிருப்பது விசித்ரமாயிருக்கிறது.அதையேதான் கவிராயர் ‘டாபிக்’காக எடுத்துக் கொண்டு, ‘படுத்துக் கொண்டதற்குக் காரணம் இதுவா, இல்லாவிட்டால்  அதுவா?’ என்று நிறையக் கேள்வி அடுக்கிக்கொண்டே போகிறார். அதிலே ஹாஸ்யம், பரிஹாஸம் எல்லாம் இருக்கும். ஆனாலும் வெடித்துக் கொண்டு வராமல், ‘ஹாஸ்ய வெடி’ என்கிற மாதிரி இல்லாமல், கொஞ்சம் ஸுக்ஷ்ம நயத்தோடே மறைமுகமாகவே இருக்கும்.

‘ஏன் பள்ளிகொண்டீர் ஐயா?’
என்று முதல் கேள்வி.
‘ஏன் பள்ளி கொண்டீர் ஐயா? ஸ்ரீரங்கநாதரே! நீர் –
ஏன் பள்ளி கொண்டீர் ஐயா?’
அதுதான் பல்லவி.
அப்புறம் அநுபல்லவி. அதிலே நிந்தா ஸ்துதி எதுவுமில்லாமல் ஸ்ரீரங்கத்தைப் பற்றி பேர் சொல்லாமல் அழகான கவிதை பாஷையில் காவேரி வர்ணனையுடன், காவேரியின் பெயரையும் சொல்லாமல், பாடியிருக்கிறார். காவேரி இரண்டாகப் பிரிந்து ஓடுகிற இடமாகத்தானே ஸ்ரீரங்கம் இருக்கிறது? அதைச் சொல்கிறார்:
ஆம்பல் பூத்தசைய பருவத மடுவிலே – அவதரித்த
இரண்(டு) ஆற்றுநடுவிலே (ஏன் பள்ளி கொண்டீரையா ?)

‘ஆம்பல் பூத்தசைய பருவத மடுவிலே’ என்றால், ‘ஆம்பல் என்கிற அல்லி  புஷ்பம் பூத்து அசைந்து ஆடுகிற மலைச் சுனையில்’ என்று அர்த்தமில்லை. ‘பூத்தசைய’ என்பது ‘பூத்து அசைய’ என்று இரண்டு வார்த்தையாகப் பிரியாது. ‘பூத்த’ ஒரு வார்த்தை; ‘சைய’ ஒரு வார்த்தை என்றே பிரியும். ‘சையம்’ என்பது ‘ஸஹ்யம்’ என்ற ஸம்ஸ்க்ருத வார்த்தையின் திரிபு – ‘மத்யம்’ என்பது ‘மையம்’ என்று தமிழில் ஆனமாதிரி ‘ஸஹ்யம்’ என்பது ‘சைய’ மாயிருக் கிறது. ஸஹ்ய பர்வதம், ஸஹ்யாத்ரி என்று மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையில் இருக்கிறது. அதிலுள்ள ஒரு சுனைதான் தலைக்காவேரி என்று காவேரியின் உற்பத்தி ஸ்தானமாக இருப்பது. கொடகு  தேசத்திலுள்ள அங்கே பிறந்து முன்னே மைஸுர் ராஜ்யமாயிருந்த கன்னட தேசம் வழியாகப் பாய்ந்து, சேலம் ஜில்லாவிலே தமிழ் தேசத்துக்குள் ப்ரவேசித்து, அப்புறம் திருச்சிராப்பள்ளிக்கு வருகிற காவேரி, அங்கே காவேரி என்றும் கொள்ளிடம் என்றும் இரண்டாகப் பிரிகிற இடத்திலேயே ஸ்ரீரங்கம் இருக்கிறது. அதை இரண்டு பக்கமும் அணைத்துக் கொண்டு காவேரி பாய்கிறாள்.

கல்யாணப் பெண் வரனுக்கு மாலை போடுகிறது வழக்கமென்றால் இங்கேயோ அப்படிக் காவேரி கல்யாணப் பெண்ணான  போது தானே ''மாலை''  யாகி  ''திருமாலை ''இரண்டு பக்கமுமாக அணைத்துக் கொண்டிருக்கிறாள்! அதனால் அந்த ஸ்ரீரங்கநாதனை லக்ஷ்மீநாராயணன், ஸீதாராமன் என்கிற மாதிரி அவள் பேர் சேர்த்து – அதுவும் முன்னாடியே சேர்த்து: ‘மிஸ்ஸிஸ்’ஸில் பத்னி பேருக்குப் பின்னாடி புருஷன் பேர் சேர்க்கிற மாதிரியில்லாமல் இங்கே மிஸ்டர் பேருக்கு முந்தி மிஸ்ஸிஸ் பேர் சேர்த்து – காவேரி ரங்கன் என்று சொல்வதாயிருக்கிறது.
உபய காவேரி என்று இரண்டாகப் பிரிந்து ஏற்பட்ட இட மத்தியிலே ஸ்வாமி பள்ளி கொண்டிருப்பதைத்தான் ‘இரண்டாற்றின் நடுவிலே’ என்று பாடியிருக்கிறார்.

காவேரி ஸஹ்யாத்ரியில் உற்பத்தியாவதை, அவள் புனிதமான திவ்ய தீர்த்தமானதால் உற்பத்தி என்று சொன்னால் போதாது என்று, அவதாரம் பண்ணினதாகவே ‘அவதரித்து’ என்று உசத்திச் சொல்லியிருக்கிறார்.
அவதாரம் என்ற வார்த்தையைப் போட்டாரோ இல்லையோ, அவருக்கு ரங்கநாதனின் அவதாரமான ராமசந்த்ர மூர்த்தியிடமே மனஸ் போய்விட்டது! ஸந்தர்பவசாத் அவர் ரங்கநாதனைப் பாடும்படி ஏற்பட்டாலும் அவருக்குப் பிடிமானம் என்னவோ ராமனிடம், ராம கதையிடம்தான்! அதனால், ‘பல்லவி – அநுபல்லவிகளில் க்ஷேத்ர மூர்த்தியைப் பிரஸ்தாவித்தாயிற்று; அது போதும்’ என்று சரணத்தில் இஷ்ட மூர்த்தியான ராமனுக்கே, பாலகாண்டம் தொடங்கி அவன் கதைக்கே, போய்ப் பாட ஆரம்பித்து விட்டார்!

வியங்கியமான (மறைமுகமான) நிந்தா ஸ்துதியும் இங்கேயிருந்துதான் ஆரம்பம். இஷ்டமானவர்களிடந்தானே ஸ்வாதீனம்?
கோசிகன் சொல் குறித்ததற்கோ?
கோசிகன் என்பது குசிக வம்சத்தில் பிறந்ததால் விச்வாமித்ரருக்கு ஏற்பட்ட பெயர். ராமர் அவதார காரியமாக தல் முதலில் பண்ணினது விச்வாமித்ரர் சொல்படி தாடகை மேலே பாணம் போட்டதுதான். ‘அப்படிப் பண்ணும்படி பெரிய மஹர்ஷி சொல்லி விட்டார். ஆனாலும் ஸ்த்ரீ ஹத்தி கூடவே கூடாது என்று சாஸ்த்ரமாச்சே!’ என்று ராமர் தயங்கத்தான் தயங்கினார். தர்ம விக்ரஹம் என்றே பெயர் வாங்கப் போகிறவரில்லையா, அதனால்! அந்தக் கோசிகரோ, “லோகத்துக்குப் பெரிய உத்பாதத்தை உண்டாக்குபவர் விஷயத்தில் ஸ்த்ரீ-புருஷ பேதமெல்லாம் பார்க்க வேண்டியதில்லை. போடு இவள் மேல் பாணம்!” என்றார். விநய விக்ரஹமுமான ஸ்வாமி மறுக்க முடியாமல் அப்படிப் பண்ணி விட்டார்.
அப்போது பண்ணினாரே தவிர அப்புறம் மனசு ஸமாதானமாகவில்லை. ‘தர்மத்தில் ‘இப்படியா, அப்படியா?’ – சொல்லமுடியாத ஒரு இரண்டும் கெட்டான் விஷயத்தில், தர்மஸங்கடம் என்பதில், எதுவோ ஒன்றைப் பண்ணிவிட்டோம். அதுதான் ஸரி என்று அடித்துச் சொல்ல முடியாது போலிருக்கே!’ என்று ரொம்பவும் வியாகுலப்பட்டார்.
தீராத வியாகுலம் என்றால் அதைத் தீர்க்கமுடியாவிட்டாலும் ஏதாவது தூக்க மாத்திரை சாப்பிட்டுத் தூங்கிப் போய் மறக்கவாவது செய்வோம் என்று தோன்றும் – இல்லியா?
“அப்படி ஏதோ சாப்பிட்டுவிட்டுத்தான் பள்ளி கொண்டு விட்டாயோ?” என்று கேட்கிறார். அதுதான் ‘கோசிகன் சொல் குறித்ததற்கோ?’
அந்தச் சொல்லை இவர் ‘குறித்தது’, அதாவது consider பண்ணியது, பண்ணி வியாகுலப்பட்டது பின்னாடி. அப்போது உடனே பாணம்தான் போட்டார். அது குறி தப்பாமல் ராக்ஷஸியின் குலையிலே தைத்து அவள் ப்ராணனை விட்டு விழுந்தாள். “அந்த மாதிரி வேகமாக பாண ப்ரயோகம் பண்ணின ஆயாஸத்தில் அசந்து (அயர்ந்து) போய்த்தான் படுத்துக் கொண்டாயோ?” என்று அடுத்த கேள்வி:
அரக்கி குலையில் அம்பு தெறித்தற்கோ?
வில் நாணைத் தட்டிப் பார்த்து அதன் பிகு தெரிந்து கொண்டு பாணம் போடுவதுதான் ‘தெறிப்பது’.
ராமர் அநாயஸமாக, மலர்ந்த புஷ்பமாக இருந்து கொண்டேதான் மஹாஸ்திரங்களையும் போட்டது. பக்தியின் ஸ்வதந்திரத்திலும், கவிக்கு உள்ள ஸ்வதந்திரத்திலும் அவரை வேறே மாதிரியாகச் சொல்லிக் கவிராயர் சீண்டுகிறார்! அதையும் அவர் ரஸிக்கத்தான் ரஸிப்பார் என்று தெரிந்தவராகையால்!
பள்ளி கொண்டதற்கு இது காரணமில்லையென்றால், வேறு ஒருகாரணம் என்ன வாக இருக்கும்?
ஈசன் வில்லை முறித்ததற்கோ?
என்று இன்னொரு ‘பாஸிபிள்’ காரணத்தை அடுத்த கேள்வியாகக் கேட்கிறார். ஸீதையை விவாஹம் செய்து கொள்ளப் பிரியப்படுபவன் தம்மிடமிருந்த ருத்ர தநுஸை நாண் பூட்டிக் காட்ட வேண்டும் என்று ஜனகர் நிபந்தனை போட்டிருந்தார். ராமருக்கு ஒன்றும் கல்யாண ஆசையில்லை; என்றாலும் விச்வாமித்ரர் வார்த்தைக்குக் கட்டுப்பட்டு அந்தப் பந்தயத்திற்குப் போனார். போனவர் ஒரு வேகம் பிறந்து, வெறுமனே நாண் பூட்டிக் காட்டாமல் அந்த தநுஸையே உடைத்து விட்டார்! ‘அத்தனை வேகம் காட்டினது தான் பிற்பாடு உன்னை tired ஆக்கித் தூக்கம் போட வைத்து விட்டதா?’ என்று கேட்கிறார்.
ஓஹோ,  அதுவும் காரணம் இல்லையோ?  அப்படியென்றால் 
பரசுராமன் உரம் பறித்ததற்கோ?
அப்புறம் பரசுராமர் – க்ஷத்ரிய வம்சத்தைப் பூண்டோடு அறுப்பதற்குக் கங்கணம் கட்டிக் கொண்டவர் – வந்தார். ராமரிடம், “நீ உடைத்த ருத்ர தநுஸ் ஏற்கெனவே மூளியானதுதான். அந்த ஓட்டை வில்லை முறித்தது ஒன்றும் பெரிசில்லை. இதோ என்னிடம் மூளி, கீளி ஆகாத விஷ்ணு தநுஸ் இருக்கிறது. இதை நாண் பூட்ட முடியுமா, பார்! பூட்டா விட்டால் உன்னை விடமாட்டேன்!” என்று ‘சாலஞ்ஜ்’ பண்ணினார். ராமருக்கு அதுவும் ஒரு பெரிய கார்யமாக இல்லை. பரசுராமர் கொடுத்த விஷ்ணு தநுஸையும் சிரமப்படாமலே நாண் பூட்டினார். அதோடு, பரசுராமரால் நடக்கிற க்ஷத்ரிய வம்ச நாசத்துக்கு முடிவு கட்ட வேண்டுமென்று நினைத்து அவருடைய சக்தி முழுதையும் கவர்வதையே குறியாகக் கொண்டு பாணப் பிரயோகமும் பண்ணி விட்டார்! அந்த முன்னவதாரக்காரர் தம்முடைய பின்னவதாரக்காரரிடம் தம்முடைய சக்தி முழுதையும் இழந்துவிட்டுத் தம்முடைய ஸம்ஹார கார்யத்தை ஸமாப்தி பண்ணினார்.
அவருடைய சக்தியை ராமர் கவர்ந்ததுதான் ‘பரசுராமர் உரம் பறித்தது’ என்று பாட்டில் வருவது.
‘சக்தி போனால் ஓய்ந்து போய்ப் படுக்கலாம். ராமருக்கோ சக்தி கூடியல்லவா இருக்கிறது? பின்னே ஏன் படுத்துக்கணும்?’ என்றால்:
அளவுக்கு அதிகமாகச் சாப்பிட்டு விட்டால் அதை ஜீர்ணிப்பதிலேயே சோர்வு ஏற்பட்டுத் தூக்கம் தூக்கமாகத் தானே வருகிறது? ராமருக்கு ஏற்கனவே மஹாசக்தி. இப்போது இன்னொரு அவதாரத்தின் பெரிய சக்தியையும் சாப்பிட்டிருக்கிறார். ‘இப்படிச் சக்திச் சாப்பாட்டில் அமிதமாகப் போனதில்தான், சோர்வு உண்டாகித் தூங்கி விடலாம் என்று பள்ளி கொண்டீரா?’ என்றே கவிராயர் கேட்கிறார்.
இன்னும் ஒரு காரணம் – கேள்வி:
மாசிலாத மிதிலேசன் பெண்ணுடன் வழிநடந்த இளைப்போ?
’குற்றம் குறையே இல்லாத சுத்தையான ஸீதையுடன் காட்டுக்கு நடந்து போனாயே! அதிலே ஏற்பட்ட களைப்பினால் இளைப்பாறுவதற்கே பள்ளிகொண்டாயா?’
‘இளைப்பு’ என்றால் ஒல்லியாய்ப் போவது மட்டுமில்லை. சோர்ந்து, ஓய்ந்து போவதும் இளைப்புத் தான். அதைப் போக்கிக் கொள்வதையே ‘இளைப்பாறுவது’ என்கிறோம்.
இதற்கு மேலே, வனவாஸ காலத்திலே நடந்தவை ஸம்பந்தமாகக் கேட்கிறார்.
தூசிலாத குஹன் ஓடத்திலே கங்கைத்  துறை கடந்த இளைப்போ?
‘வேடனாயிருந்தாலும் உடம்பிலேதான் தூசி, மனஸு தூசி படாத பரம நிர்மலம் என்று இருந்த குஹனின் ஓடத்தில் கங்கையைத் தாண்டிப் போனாயே! அப்போது ஜிலுஜிலு என்றுதான் இருந்ததென்றாலும் ரொம்ப நாழிப் பிரயாணம், ஒரே மாதிரியான துடுப்போசையை மட்டும் கேட்பது ஆகியவற்றில் ஏற்பட்ட ’bore’-ல்தான், monotony-ல்தான் தூங்கினாயா?
மீசரம் ஆம் சித்ரகூட சிகரத்தின் மிசை கிடந்த இளைப்போ?
’மீசரம்’ என்றால் உயர்ந்தது. ‘ரொம்ப உயரமான சித்ரகூட சிகரத்துக்கு ஏறிப் போய், அந்த சிரமத்தில் அங்கே அப்படியே கிடந்தாயே, அப்போது பிடித்த தூக்கம்தான் இன்னும் விடவில்லையா?’
காசினி மேல் மாரீசன் ஓடிய கதி தொடர்ந்த இளைப்போ?
’காசினி’ என்றால் பூமிதான். இங்கே கரடும் முரடுமான காட்டு நிலம் என்று அர்த்தம் பண்ணிக்கணும். அப்படிப்பட்ட காட்டு வழியிலே மாரீச மான், மானுக்கே உரிய வேகத்தோடு ஓடினபோது அதற்கு ஈடுகொடுத்துத் தொடர்ந்து போனாயே! அந்தச் சோர்வுதான் படுக்கையில் தள்ளிற்றா?’
அதற்கப்புறம் சின்னச் சின்னதாகக் கேள்விகளை அடுக்கிக் கொண்டு போகிறார்! 

பாட்டு வேக வேகமாக ஓடுகிறது!
‘மாரீச மானைத் தொடர்ந்து போனது, முதலில் ஓட்டமும் நடையுமாக, அப்புறம் அந்த ‘நடை’ கூடக் கூடாதென்று ஒரே ஓட்டமாக ஓடினாய்! அதிலே ஏற்பட்ட களைப்பில்தான் தூக்கமா?’ என்று இத்தனை ஸமாசாரத்தை, ஓடிக்

களைத்தோ?  என்று சின்ன வாசகமாக்கிக் கேட்கிறார். அடுத்த  கேள்விக்கணை,,,

தேவியைத் தேடி இளைத்தோ?
’அப்படி இங்கே நீ மாரீசன் பின்னே ஓட, அங்கே உன் பர்ணசாலைக்கு ராவணன் வந்து ஸீதா தேவியைத் தூக்கிக் கொண்டு போய் விட்டானே! நீ அவளைத் தேடு தேடு என்று தேடி அலைந்தாயே! அந்த அசர்வா (அயர்வா)?’
''மரங்கள் ஏழும் தொளைத்தோ?''
’அதற்கப்புறம் ஸுக்ரீவனுடன் ஸக்யம் பண்ணிக் கொண்டு (நட்புப் பூண்டு) அவனுக்கு சத்ருவான அண்ணன் வாலியை வதம் செய்வதாக வாக்குக் கொடுத்தாய். அந்த மஹா பலிஷ்டனை ஜயிப்பதற்கான பலம் உனக்கு இருக்குமா என்று ஸுக்ரீவன் ஸந்தேஹப் பட்ட போது அதை (நி)ரூபித்துக் காட்டுவதற்காக, பர்மா teak (தேக்குமரம்) மாதிரி பெரிய சுற்றளவுடன் வரிசையாக நின்ற ஏழு மராமரங்களையும் துளைத்துக் கொண்டு போகும்படி பாணத்தைப் போட்டுக் காட்டினாய்! அத்தனை விசையோடு நாணை வலித்தது, உனக்கே ரொம்பவும் வலித்துத்தான் படுக்கை போட்டு விட்டாயா?’  இதுவும் இல்லையென்றால், ஒருவேளை....
''கடலைக் கட்டி வளைத்தோ?''
”லங்கைக்குப் போவதற்காக ஸமுத்ரத்துக்கே அணை கட்டுகிற பெரிய கார்யம் பண்ணினாயே! யஜமானனாக உட்கார்ந்து கொண்டு உத்தரவு போடாமல் உன்னுடைய உத்தம் குணத்தினால் நீயும் வானரப் படையோடு சேர்ந்து கல்லு, மண்ணு தூக்கி அந்தக் கார்யத்தில் ஈடுபட்டாயே! அதில் ஏற்பட்ட சோர்வுதான் காரணமா?”
அப்புறம் பெரிய வாசகமாகவே இரண்டு கேள்வி கேட்டு – ஏகப்பட்ட கேள்விதான் கேட்டாச்சே! – அதோடு முடித்து விடுகிறார்.
''இலங்கை எனும் காவல் மாநகரை இடித்த வருத்தமோ?''   என்ன  இதுவும் இல்லையென்றால்....
''ராவணாதியரைத் தொலைத்த வருத்தமோ?''
லங்கைக்குப் போனபின் ஊருக்கு வெளியிலே வானர ஸேனை ராக்ஷஸ ஸேனையோடு போர்க்களத்தில் யுத்தம் செய்ததோடு நிற்காமல், ஊரெல்லைக்குள்ளே போய் அதன் கோட்டை கொத்தளம் முதலானவற்றை இடித்துத் தூள் பண்ணின. அப்போது பதிநாலு வருஷ வனவாஸத்திற்கு ஒப்பி வாக்குக் கொடுத்திருந்த ஸ்வாமி தர்ம விக்ரஹமான படியால் தாம் நகரப் பிரவேசம் பண்ணப்படாது என்று ரணகளத்தில் பாசறையிலேயே இருந்தார். அப்போது மட்டுமில்லை. இதற்கு முந்தி அவரே வாலிவதம் பண்ணி, ஸுக்ரீவன் கிஷ்கிந்தா ராஜ்யத்திற்கு ராஜாவாகும்படிப் பண்ணியிருந்த போதிலும், தாம் அந்த ஊருக்குள் போய் அவனுக்குப் பட்டாபிஷேகம் பண்ணி வைக்காமல் காட்டிலேயே தான் இருந்தார்; லக்ஷ்மணரைத் தான் பட்டாபிஷேகம் பண்ண அனுப்பி வைத்தார். பிற்பாடு அவர் ராவண ஸம்ஹாரம் பண்ணியதாலேயே விபீஷணன் லங்கா ஸாம்ராஜ்யாதிபதியாகப் பட்டாபிஷேகம் பெற்றுக் கொண்ட போதும் அதையே தான் செய்தார். அப்படித் தம்மைத் தாமே, தர்மத்தை அலசிப் பார்த்து அவர் கட்டுப் படுத்திக் கொண்ட உசத்தியால்தான் இன்றைக்கும் அவரை லோகம் தர்மமூர்த்தி என்று கொண்டாடுகிறது….

லங்கையை வானரங்கள் இடித்தபோது அவருக்கு இரண்டு தினுஸில் வருத்தம். தாமும் அவர்களோடு உடலை வருத்தி ஸஹாயம் பண்ண முடியாமல் தர்மம் கட்டுப் படுத்துகிறதே என்பதில் அவருடைய மனசு வருத்தப் பட்டது ஒன்று. ரொம்ப அழகாகவும், பெரிசாகவும் மயன் நிர்மாணம் பண்ணிக் கொடுத்திருந்த லங்காநகரத்தையும், அந்த நகரவாஸிகள் பண்ணின தப்புக்களுக்காக யுத்தத்தின் அவசியத் தேவையை முன்னிட்டு, இடிக்கும்படி இருக்கிறதே என்ற வருத்தம் இன்னொன்று. “அதை மறக்க ‘ஸ்லீப்பிங் டோஸ்’ போட்டுக் கொண்டாயா?” என்று பழைய கேள்வியை மறுபடியும் அதே மாதிரி மறைமுகமாகப் போடுகிறார்.

அதோடு, ராமர் சரமாரியாக பாணம் போட்ட மாதிரியே தாமும் அவர் மேல் கேள்விக் கணை மாரி போட்டாயிற்று என்று கவிராயர் ‘ஃபீல்’ பண்ணினார். கடைசியாக ஒரே ஒரு கேள்வி ராம குண மேன்மையைத் தெரிவிப்பதாகக் கேட்டு முடித்து விட்டார்:
ராவணாதியரைத் தொலைத்த வருத்தமோ?
முதலில் ராவணாதிகள் பண்ணின அக்ரமத்திற்காக அழகான லங்கா பட்டணத்தை த்வம்ஸம் செய்வானேன் என்று ராமர் வருத்தப்பட்டார். அப்புறம் அவர்களையெல்லாம் ஹதாஹதம் செய்து, வீரராகவன் என்றே எல்லாரும் புகழும்படி நின்றபோதோ அவருக்கு உள்ளூர, “இந்த அக்ரமக்காரர்களைக் கூட ஏன் வதம் பண்ணியிருக்க வேண்டும்? அவர்களிலும், ராவணன் உள்பட, மஹா பலம், வீரம், யுத்த சதுரம், அஞ்சா நெஞ்சம், விட்டே கொடுக்காத உறுதி, நல்ல வேத பாண்டித்யம், ஸங்கீதத்திலே அபாரத் தேர்ச்சி – என்றிப்படி சிறப்புக்களைப் பெற்றிருந்தவர்கள் இருந்தார்களே! அவர்களுடைய மனசு திருந்தும்படிச் செய்ய முடியாமல் வதம் அல்லவா பண்ணும்படியாயிற்று?” என்று வருத்தம் ஏற்பட்டது.
பரம சத்ருவிடம் இப்படிப்பட்ட கருணையுள்ளம் படைத்த உச்சாணியில் ராமரைக் காட்டியதே அவருடைய பட்டாபிஷேகத்தைப் பாடின மாதிரி என்று அதோடு கவிராயர் முடித்து விட்டார்.

[sivan jaykay]

பேசும் தெய்வம்  -   நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN

''ஏனய்யா  இப்படி படுத்து விட்டீர்? என்ன காரணம்?''

GOOGLE   கூகிள்  என்பது ஒரு மஹா விஷய சாகரம் ,  அதில் ஆழமாக மூழ்காமல்  கணுக்கால் அளவிலேயே ஏராளமான அசாத்திய சமாசாரங்கள் அகப்படுகிறதே,  அப்படியானால்  ஆழமாக மூழ்குபவருக்கு கிடைக்கும்  செல்வத்துக்கு கணக்கே இல்லை.  அதில் ஒண்ணே ஒண்ணை  மட்டும் தான் இன்று பதிவிடுகிறேன்.  

எங்கள் தாய் வழி முன்னோர்கள்  ராம பக்தர்கள். அருணாசல கவிராயரின்  ராமநாடக கீர்த்தனைகளை   இதர புராணங்களோடு  சேர்த்து  சங்கீத உபன்யாசம்  காலக்ஷேபம் செய்து  புரவலர்களால்  ஆதரிக்கப்பட்டு பெரும் புகழ் எட்டி ஜீவித்த  குடும்பங்கள்.  பாரதி என்ற பெயர் கொண்டவர்கள். அவர்களில் கடைசியாக   எனது தாத்தா பிரம்மஸ்ரீ வசிஷ்ட பாரதியார் கண் பார்வை குறைந்தவராக இருந்தும் எண்ணற்ற  பக்தி பிரசங்கங்கள் புரிந்தவர், கம்ப ராமாயணத்திலும் மற்ற இலக்கியங்களிலும் கரை கண்டவர்.  மஹா பெரியவா அவரது  பிரசங்கங்களைக்  கேட்டு  மடத்துக்கு அழைத்து  நேரில் பிரசங்கம் செய்ய வைத்து  ''புராண சாகரம்'' என்ற விருது அளித்து கௌரவித்தார். அந்த அற்புத விருதின்  வாசகம்:

''ஸ்ரீமத் சத்வ குண  ஸம்பன்னரான  புதுக்கோட்டை நகர் நிவாஸியான  வஸிஷ்ட  பாரதி அவர்களுக்கு  ஸர்வாபீஷ்டங்களும்  ஸித்திக்குமாறு   நாராயணஸ்ம்ருதி:

 ''முத்து பவழம் முதலியன கடலை நாடி இருப்பது போல் புராணங்களும் அவற்றின் கருத்துக்களும் தங்களிடம் நிறைந்திருப்பதை அறிந்து மிகவும் சந்தோஷித்து  நாம்  தங்களை ''புராண ஸாகரம்'' விருதை அளித்து அனுகிரஹிக்கிறோம்'' ---   நாராயணஸ்ம்ருதி''

இது நிற்க, மஹா பெரியவாளுடைய சங்கீத ஞானம்  எல்லோரும் அறிந்தது  தான். அவர் வீணை வாசிக்கவும் அறிந்தவர்.
இனி அருணாசல கவிராயரின்  பிரபல  ராமநாடக கீர்த்தனைகளில் ஒன்றை எப்படி மஹா பெரியவா ரசித்து  விளக்கினார் என்று அறிவோம். இது தான் நான் யாரோ ஒரு அற்புத மனிதர்  எழுதியதை  கூகிளில் படித்து ரசித்து என் வழியில் உங்களுக்கு  கொஞ்சம் சேர்த்து அளிக்கிறேன்.  

கவிராயர்  ராமாவதாரம்  எல்லாம் முடிந்து அரங்கனாக  ஸ்ரீ ரங்கத்தில்  மஹா விஷ்ணு  ஓய்வெடுப்பதைப் பார்த்து விட்டு  நூறு கேள்வி கேட்கிறார்.  காடு மேடு என்று எங்கெங்கோ அலைந்து எண்ணற்ற ராக்ஷஸர்களை துஷ்டர்களை நிக்ரஹம்  செய்து விட்டு ஸிஷ்ட  பரிபாலனம் செய்தவர்  ஏன் இப்போது  படுத்துவிட்டீர்? என்ன ஆயிற்று உங்க ளுக்கு?  என்று   அரங்கன் படுத்ததற்கு காரணம் கேட்கிறார்.  அந்த பாடல் முழுமையாக கேழே தருகிறேன்.

இராகம் : மோகனம்
தாளம் : ஆதி
பல்லவி
ஏன் பள்ளி கொண்டீர் ஐயா-ஸ்ரீரெங்கநாதரே - நீர்

ஏன் பள்ளி கொண்டீர் ஐயா

அனுபல்லவி
ஆம்பல் பூத்தசய பருவத மடுவிலே
அவதரித்த இரண்டாற்று நடுவிலே

சரணம்
கோசிகன் சொல் குறித்ததற்கோ-அரக்கி
குலையில் அம்பு தெரித்ததற்கோ
ஈசன்வில்லை முறித்ததற்கோ-பரசு

ராமன் உரம் பறித்ததற்கோ

மாசிலாத மிதிலேசன் பெண்ணுடன்
வழிநடந்த இளைப்போ

தூசிலாத குகன் ஓடத்திலே கங்கைத்

துறை கடந்த இளைப்போ

மீசுராம் சித்ரகூடச் சிகரக்கல்
மிசை கிடந்த களைப்போ

காசினிமேல் மாரீசன் ஓடிய
கதி தொடர்ந்த இளைப்போ

ஓடிக் களைத்தோ தேவியைத்
தேடி இளைத்தோ-மரங்கள் ஏழும்
துளைத்தோ-இலங்கை என்றும்
வளைத்தோ-கடலைக் கட்டிக்

காவல் மாநகரை இடித்த வருத்தமோ

ராவணாதிகளை அடித்த வருத்தமோ

இறைவனை துதிப்பதில்  இது ஒரு வழி.  ஸம்ஸ்க்ரிதத்தில் நிந்தா ஸ்துதி எனப்படும்.   நையாண்டியாக கேள்விகள் கேட்டு துளைப்பது.  இறைவனுக்கும் இது பிடிக்கும்.

ரொம்ப பெரிய  பதிவு ஆக இது வரும் என்பதால்  ஒரே ஒரு நையாண்டி பாடல், நிந்தா  ஸ்துதிக்கு உதாரணமாக சொல்லி நிறுத்திவிட்டு பின் தொடர்கிறேன்.  காளமேகப்புலவரின்  இப்படிப்பட்ட  பாடல்கள் பிரபலமானவை. ஒன்றே ஒன்று உதாரணத்துக்கு:

"சிவபெருமானை   சிதம்பரம் நடராஜனாக  அலங்காரம் அர்ச்சனை ஷோடசோபசாரம்  நைவேத்யம், யானை மேல் ஊர்வலம் பூம் பூம் என்று  எக்காளம்  எனும் வாத்தியம், பேரிகை முழக்கத்தோடு  கண்டு களித்த காளமேகத்துக்கு  குத்தலாக  ஒரு  பாடல் பாட தோன்றியது.  

 ''நச்சரவம் பூண்ட தில்லை நாதரே, தேவரீர்

பிச்சை எடுத்து உண்ணப் புறப்பட்டும் – உச்சிதமாம்
காளம் ஏன்? குஞ்சரம் ஏன்? கார்கடல்போல் தான் முழங்கும்
மேளம் ஏன்? ராசாங்கம் ஏன்?

சிவனே,  நீர்  அணிவதோ யாரும்  தொடாத  ஒரு ஆபரணம். கொடிய விஷம்  காக்கும் பாம்பு. தலையில் கழுத்தில் கையில் அது தான்.  அடுத்த வேளை  சாப்பாட்டுக்கு நீர்  கையில் கபாலம் எனும் மண்டையோட்டை எடுத்துக்கொண்டு  பிச்சை எடுப்பவர்  உமக்கு எதற்கய்யா, இந்த  எக்காள வாத்யம், யானை வாகனம், ஹோ என்று கடலலை  போல் சப்திக்கும் பேரிகைகள்  உமக்கு தில்லை எனும் சாம்ராஜ்யம்? எண்ணற்ற பக்தர்கள் சமூகம்?

தொடரும் 

[sivan jaykay]

மாணிக்க வாசகர் - நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

''அரிமர்த்தன  பாண்டியனின் அதிசய குதிரைகள்''

 நாம்  வாழ்க்கையில் நிறைய கஷ்டம் அனுபவிக்கிறோம் என்று அழுகிறோமே.. மகா பெரிய பக்தர்கள், கடவுளையே நேரில் காண்பவர்கள், கண்டவர்கள்,  பட்ட, அனுபவித்த துன்பங்களுக்கு முன்னால் நமது  கஷ்டங்கள் தூசிக்கு சமானம்.  சோதனை மேல் சோதனையாக  பக்தர்களை வாட்டுவது விஸ்வேஸ்வரனுக்கு பிடிக்கும்.  அப்படியும்  விடாமல் அவன் மேல் பக்தி கொண்ட

அவர்களுக்கு  தக்க சமயத்தில்  சுகவாழ்வு தருபவன் அவன்.  பக்தி எப்படி இருக்கவேண்டும் என்று உதாரண புருஷர்களாக  திகழ்ந்த  அப்படிப்பட்ட  பக்தர்களை நாம்   புராணங்களில், சரித்ரங்களில் உபன்யாசங்களில் புத்தகங்களில்  எல்லாம் அறிகிறோம்.

''பாண்டிய மன்னனிடம்  மாணிக்கவாசகர் அனுப்பிய  வீரர்கள் வந்து,  ''சீக்கிரமே  குதிரைகள் வந்து சேரும் நீங்கள் செல்லுங்கள் என்று எங்களை அனுப்பிவிட்டார்'' என்றுரைத்தார்கள்.  

பாண்டியன் காத்திருந்தான். காலம் ஓடியதே தவிர  மணிவாசகரோ, குதிரைகளோ வந்து சேரவில்லை. 

அரசன்  கட்டளைப்படி மணிவாசகரை சிறையில் அடைத்து துன்புறுத்தி பணம் என்னாயிற்று என்று துறுவினார்கள். தன்னலம் கருதாத ஞானிகளுக்கே அந்தக்  காலத்தில் இந்த கதி. இப்போதோ பல ஆயிரம்  கோடி ..மோசடிகளில், பட்டப்பகலில், ஈடுபட்டாலும், அவர்களுக்கு வசதியாக,  எந்த  களங்கமும் இல்லாமல் ராஜ மரியாதையோடு வெளிநாடு சென்று   எங்கோ சுகமாக ஆனந்த வாழ்க்கை. அதற்கு உறுதுணையாக சட்டம், உச்ச மேலிடத்து அதிகார உதவி .... உதவ பலர்...கருப்பு கோட்டுகள் காசுக்கு  அவர்களை  ஹரிச்சந்திரனாக்கி  விடுகிறதே! சே. உலகம் எப்படி மாறிவிட்டது! 

 சித்தத்தை சிவன் பால்  வைத்து மணிவாசகர் அமைதியாக வாய் திறவாமல் துன்பங்களை  ஏற்றார். அவர் மேல் விழுந்த  அடிகளை பெருந்துறை ஆத்மநாதன் வாங்கிக்  கொண்ட தால் மணிவாசகருக்கு எந்த வலியும் தெரியவில்லை. ஆகவே ராஜாவின் ஆட்கள் சித்திரவதையை அதிகமாக்கினார்கள். பாவம் ஆத்மநாதன்தான் அவ்வளவையும் வாங்கிக்  கொண்டான்.

ஆவணி மூலம் வந்தது.  சூரியன் உச்சிக்கு வந்தபோதும் வாசலில் குதிரை சப்தம் எங்கும் கேட்க வில்லை. சுற்றுவட்டாரத்தில் கூட 'எங்குமே குதிரைகள் தென்படவில்லை' என்ற செய்தி  பாண்டியனை ருத்ரனாக்கியது.

'வாதவூரரே ,  இன்றைக்கு சூரிய அஸ்தமனத்துக்கு முன்பு  குதிரைகள் வராவிட்டால்  உமக்கு முடிவு நேரிடும் '--- ராஜா ஆணையிட்டான்.  அவரை எரிக்கும் வெய்யிலில் நிறுத்தினான். மாணிக்கவாசகர் அசையவில்லை. இரும்புக் கிடுக்கியால் (iron clamps) இறுக்கினார்கள். மாணிக்கவாசகர் ''ஹர ஹர மகாதேவா! பெருந்துறை ஈஸா!''.   சிவனை மனதால் தஞ்சம் அடைந்தார்.

ஆத்மநாதன் சும்மாவா இருப்பான்.  ''சிவ  கணங்களா, நீங்கள் தான்  குதிரை வீரர்கள், இதோ இந்தப்  பக்கத்தில் உள்ள  காடுகளிலுள்ள நரிகளை உயர்ந்த ரக குதிரைகளாக ஏற்கனவே மாற்றியாகி விட்டது. அவற்றை மதுரைக்கு  இழுத்துச் செல்லுங்கள். சற்று நேரம் கழித்து நானே குதிரைப் படையின் காவலனாக, தலைவனாக வந்து பாண்டியனை சந்திக்கிறேன்.'' 

 குதிரை மேல் வந்த சிவனுக்கு  '' பரி மேல் அழகர் ''என்று ஒரு பெயர் இந்த கதையைப் பின்னணி யாக கொண்டது.

சூரியன்  மெதுவாக மேலை வானத்திற்கு நகர்ந்த சமயம்  குதிரைகள் கனைக்கும் பெருத்த சப்தம், கண்ணுக்கெட்டிய  தூரம் வேகமாக குதிரைகள் புழுதியை வாரி வீசி ஓடிவந்தன. பாண்டியனுக்கு செய்தி போனது.  ஒரே ஆச்சர்யம்.  ''அடாடா,  நிரபராதியான முதல்  அமைச்சரைத் தண்டித்தேனே'' என வருந்தினான்.

குதிரை அணி மதுரையில்  பாண்டியன்  அரண்மனையை நெருங்கியது. அணித்தலைவன்  ''பாண்டிய மன்னா, நீ விரும்பிய குதிரைகளை பார்வையிடு. குதிரைகளை முன்னும் பின்னும் நடத்தி, அவற்றின் உடல் உறுப்புச் சிறப்பைக்  கூறி,     'இவை உன்னுடையவை. கொடுத்த பணத்திற்கு அதிகமாகவே!''  என்று கூறி ஒப்படைத்தான். பெரு மதிப்பு பெற்ற பீதாம்பரம் ஒன்றை பாண்டியன் அவனுக்குப் பரிசாக அளித்தான்.    அந்த இளம் வீரனோ சிரித்துக்கொண்டே  பாண்டியன்  அளித்த விலை யுயர்ந்த பீதாம்பரத்தை கையிலிருந்த குச்சியால் வாங்கி  எடுத்து முதல் குதிரையின் மேல் போட்டு விட்டு விடைபெற்றான். ராஜா குதிரைகளை மற்ற குதிரைகளோடு சேர்த்து  கொட்டகையில்  அடைத்தான்.

அன்றிரவே   பாண்டிய ராஜாவுக்கு பயங்கரமான ஒரு அதிர்ச்சி காத்திருந்தது.புதிதாக வந்த அத்தனை குதிரைகளும்  ஏன் எப்படி காட்டு நரிகளாக மாறியது? அந்தக் கொட்டடியில் இருந்த மற்ற குதிரைகளையும் கடித்துவிட்டு காட்டை நோக்கி ஓடி விட்டனவே. இது என்ன மந்திர மாயம். எல்லாம் வாதவூரன் திட்டமிட்டு செய்தது.  அரிமர்த்தன பாண்டியன் மீண்டும் மிகவும் கோபம் கொள்ள மாட்டானா ? 

''கொடுத்த பொற்காசுகளை திரும்ப ராஜாங்கத்துக்கு கட்டும் வரையில் வாதவூராரை வைகையாற்று சுடுமணலில் நிற்க வையுங்கள்.'' பாண்டியன் உறுமினான். 
 
வாதவூராருக்கு நடந்தது எதுவும் தெரியாது.  விஷயம் அறிந்தபோது  ''எல்லாம் பெருந்துறை ஈசன் செயலே!. அவனன்றி ஓரணுவும் அசையாதே!'' என்றிருந்தார்.

பாண்டியன் கட்டளைப்படி மணிவாசகரைக் கட்டி, வைகை சுடுமணலில் நிறுத்தினார்கள். மறுப்பு எதுவுமின்றி அவர் அங்கே நின்று பெருந்துறை பெம்மானே! அருளாளா! என்று மனநிறைவோடு பாடினார். சுடுமணல் நிரம்பியிருந்த வைகையில் எங்கிருந்து காலம் தப்பி கடுங்கோடையில் இவ்வளவு பெருவெள்ளம் திடீரென்று கடல் போல நிரம்பியது.. வெள்ளம்....  வெள்ளம்...கணத்திற்கு கணம் .. வெள்ளம்  அதிகரிக்கிறதே ......

தொடரும்

[sivan jaykay]

திருசெம்பூர் முருகன்  -  நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

இந்த மாதம்  பம்பாய் சென்றபோது என்   பம்பாய் நண்பர்கள்  சிலரை  நான் நேரில் சந்திக்க நேர்ந்தது.   திட்டமிடப்படாத   திடீர் சந்திப்பு.  ஒவ்வொருத்தரும் எங்கெங்கோ வசிக்கிறார்கள்.  நான் இருக்குமிடம் அவர்களுக்கு அருகேயா வெகு தொலைவிலா  என்று  எனக்குத்  தெரியாதே. நானே  பம்பாய்க்கு அடிக்கடி முன்பு சென்றவன் என்றாலும் அங்கே வசிக்காதவன் ஆயிற்றே.  ஒரு நண்பர்  ஒரு யோசனை சொன்னார்.  எங்கள் வீடு  செம்பூர் அருகே சேதா நகரில்  இருக்கிறது. அங்கே வாருங்கள்.  அது பலருக்குத்  தெரிந்த இடம். அங்கே உங்களை எல்லோரும் சந்திக்கலாம், இன்னொரு விசேஷம் அங்கே சமீபத்தில் கும்பாபிஷேகமான  ஸ்ரீ செம்பூர் முருகன் ஆலயம் சென்று தரிசனம் செய்யலாம் என்றார்.   அவர் விலாசத்தை ஒரு சில நண்பர்களுக்கு மட்டும் அனுப்பினேன். அவர் வீட்டில் ஏராளமானவர்களை வரவேற்று அமர்விக்க  இடம் போதாதே.  பம்பாய் என்றால் முதலில் இடத்தை பற்றித்  தானே  சிந்திக்க வேண்டும். ஆகவே  என்னையும் என் மனைவியையும் சேர்த்து ஒரு பத்து பேர்  சேத்தா நகர் எனும் இடத்தில் ஸ்ரீ க்ரிஷ்ணமுர்த்தி இல்லத்தில் ஜமா பந்தி கூடினோம். 

 கோயம்பத்தூரில் த்யான பிரசித்தம் எனும் அற்புதமான முதியவர்கள் காலனியில் வசிக்கும், என் இனிய நண்பர், அடிக்கடி  எங்கள் நிகழ்ச்சிகளில் பங்கு கொள்ளும்,   மிலிட்டரி கார (மீசைக்கார) நண்பர் ஸ்ரீ வைத்யநாதன்  தனது  பெண் வீட்டில்  பம்பாயில் இருந்ததால்  காட்கோபரிலிருந்து செம்பூர்  வந்துவிட்டார்.  பெரியவா பக்தர் சுணாபட்டி  ஸ்ரீ N  கிருஷ்ணமூர்த்தி, ஸ்ரீ சிவராமன் தம்பதியர், அவர்கள் நண்பர்கள் சிலர்,   வந்திருந்தார்.  ஒரு  கிவாஜ  ரசிகர் சீடர்  அற்புதமாக தமிழ் சொல் விளையாட்டு வீரர் , சிலேடை கவிஞர்  ஸ்ரீ  கே. ஜி.எஸ். விஸ்வநாதன்  ஆகியோர்  வந்திருந்தார்கள். மொத்தத்தில்  வைத்யநாதனைத் தவிர மற்றவர்கள் அன்று தான் நேரில் என்னை சந்தித்தவர்கள்.  

அன்று ஸ்ரீ ராமநவமி. அதை சிறப்பாக  கொண்டாட  சில  பத்ராசலம் ராமதாஸ்,  சதாசிவ ப்ரம்மேந்த்ரரின்  ராமர் பாடல்கள், மற்றும்  சில  தமிழ் பாடல்கள்  பாடினேன். வந்திருந்தவர்கள் சிலர்  அற்புதமாக பாடினார்கள். நடு நடுவே  ராமாவதாரம் பற்றி பேசினேன். அது ஒரு கலந்துரையாடல். எல்லோருக்கும்  பானகம் நீர்மோர்,  கேசரி,  கிங்காங் வடை,  சுடச்சுட  இட்லி மிளகாய்ப் பொடி  டிக்ரீ   காப்பி எல்லாமே   விஜயா கிருஷ்ணமூர்த்தி தம்பதியர் நண்பர்கள்  உபயம். ரெண்டு மணி நேரம் எப்படி சென்றது என்றே தெரியவில்லை.  

ஸ்ரீ  ராமருக்கு ஹாரத்தி  பஜனை  ஸ்ரீ வைத்யநாதன் நிகழ்த்திய பிறகு  அருகே  செம்பூர்  சுப்ரமணிய சுவாமி ஆலயம் கும்பாபிஷேகம் சமீபத்தில் நடந்து முடிந்திருந்ததால் கூப்பிடு தூரத்தில் இருந்த அதற்கு  நடந்து சென்று சுப்ரமணிய தரிசனம் செய்துவிட்டு திரும்பினோம்.

சுப்பிரமணியர் ஆலயத்தைப் பற்றி  ஒரு  சிறிய குறிப்பு: 

குட்டி மெட்றாஸ்  என்று அழைக்கப்படும் மாதுங்காவில் ஒரு பகுதி சேத்தா நகர்.  அங்கே  சுப்ரமணிய சமாஜ் என்று சில  பம்பாய் வாழ்  தமிழ் பக்தர்கள் ஒன்று கூடி  ஆரம்பித்தார்கள்.  அது ஆரம்பானது  1940  களில்  விம்கோ  WIMCO  T  V லக்ஷ்மணன் என்ற பக்தரின்  மாதுங்கா  வீட்டில் அமர்ந்து  பேசியபோது  பிறந்தது  சுப்ரமணிய சமாஜம்.  சொந்த இடமில்லாதது ஒரு பிரச்சனையாக இல்லை.  சங்கரமடம் மற்றும்  சவுத் இந்தியன் பஜன் சமாஜ் நிறுவனம் தங்கள் இடத்தை உபயோகத்துக்கு  கொடுத்தது.அப்புறம் என்ன, ஸ்கந்தஷஷ்டி  பங்குனி உத்திரம், தைப்பூசம் விழாக்கள்,  உபன்யாசங்கள் பிரசங்கங்கள் எல்லாம் விமரிசையாக நடந்தது.

சமாஜத்தை சேர்ந்தவர்கள்  சேத்தா  நகரில் இடம் வாங்கினார்கள்.  ப்ரஸ்னம் பார்த்ததில்  இப்போதுள்ள சேத்தா நகர்  ஆலயம் ஒருகாலத்தில்  ரிஷிகள் முனிவர்கள் தவம் செய்த ஆரண்யமாக இருந்தது தெரிந்தது. ஆஹா இப்படி அல்லவோ சுப்பிரமணியன் கோவில் இடம் அமைய  வேண்டும் என்று மகிழ்ந்தார்கள்.  ஒரு  ஆலய நிர்மாண குழு அமைத்தார்கள்,.  அவர்கள் பெயர்கள் ஆலயத்தில் கல்வெட்டில் காண்கிறது. 

ஒரு பெயர் எனக்கு  பழைய நினைவைக் கிளப்பிவிட்டது.  ஸ்ரீ  ''S  வெங்கிடேஸ்வரன் ''  ....  ஆஹா இந்த அற்புத மனிதரை நான் நேரில் சந்தித்திருக்கிறேன். என்னோடு அன்பாக நிறைய பேசி இருக்கிறாரே. சிறந்த கப்பல்  சம்பந்தப்பட்ட  வழக்குகளில்,   சட்ட நிபுணர், கப்பல்  உலகத்தில் பலரும் அறிந்த அசகாய சூரர் ஆயிற்றே.  நான் கப்பல் நிறுவனத்தில் அரை நூற்றாண்டுகளுக்கு மேல்  பிழைத்தவன். அவரை பம்பாயில்  மேக்கர் பவனில்   MAKER BHAVAN கட்டிடத்திலும் சென்னையில் எங்கள்  கப்பல் நிறுவனத்திலும் அடிக்கடி பார்த்தவனாயிற்றே. அன்பும் பண்பும் நிறைந்த  வெங்கிடேஸ்வரனை  மறக்க முடியுமா?  அவர் பெயர் தாங்கிய  கல்வெட்டின் முன் நின்று ஆத்மார்த்தமாக அஞ்சலி செலுத்தி ஆசி பெற்றேன். 

இப்போது நிர்வாக கமிட்டீயில் உள்ள  ஸ்ரீ சுப்ரமணியனையும் நேரில் சந்தித்தேன். அவர்  என் நண்பர், பிரபல வக்கீல் ஜே. ராதாகிருஷ்ணனின் நண்பர்.   ஸ்ரீ ராதாகிருஷ்ணன்  மேலே சொன்ன ஆரம்ப கால  ஆலய  கமிட்டீயில் இருந்தவர்.  இப்போது  84+ .     சென்னையில் ராயப்பேட்டையில்  இருக்கிறார். இனிய நண்பர். 

செம்பூர்  சேத்தா நகர்  சுப்ரமணியசுவாமி ஆலயம் ஆகம விதிகளுக்குட்பட்டு  நிர்மாணிக்கப் பட்டு அதன் வரைபடத்தை  மஹா பெரியவாளிடம் சமர்ப்பித்து அவர்  அறிவுரைப்படி  1972ல்  எழும்பிய ஆலயம்.  சமீபத்திய  கும்பாபிஷேகம்  6.4.2022 அன்று நிறைவு பெற்றது.  மஹான்கள்  கிருபானந்த வாரியார், சுவாமி சின்மயானந்தா  ஆகியோர்  விஜயம் செய்து உபன்யாசங்கள் நிகழ்த்திய ஆலயம்.

இந்த  ஆலயம் ஒரு பெரிய பங்களா மேல் மூன்றாவது மாடியில் கோபுரத்தோடு  காட்சி தருகிறமாதிரி உள்ளது. மேலே ஏற  லிப்ட் LIFT  பொருத்தி இருக்கிறார்கள். வயதானவர்கள் கஷ்டமின்றி ஏறி தரிசிக்கலாம்.  சுப்ரமணிய சுவாமி   நாலரை அடி  உயரத்தில் மாளிகைமலை மேல் ஜம்மென்று நிற்கிறார்.  மயிலத்தில் உருவான சிலை.  இந்த ஆலயத்திற்கென்று  மஹாபலிபுரத்திலிருந்து  சுமார்  800 டன்  கற்பாறைகள் பம்பாய்க்கு சென்றுள்ளது.  கும்பாபிஷேகங்கள்  1980, 1991,2000, 2011, அப்புறம்  2022ல் நடந்துள்ளது.

எப்போதோ நான் செய்த புண்யம் என்னையும்  இந்த  முறை பாம்பே சென்றபோது  அவர் முன்னே நின்று  ஆனந்தமாக கும்பாபிஷேக விசேஷ தரிசனம் செய்ய வைத்துள்ளது.

[sivan jaykay]

ஸங்கல்பம்    -   நங்கநல்லூர்   J K  SIVAN 

வீட்டில்  ஏதோ ஒரு நல்ல  ஒரு  சுப கார்யம். வாத்யார்  ''ரெடியா''  என்று கேட்டுக்கொண்டே  ஓடி வருகிறார். ஒரு காதில் யாருடனோ  மொபைலில் பேசிக்கொண்டே  இருக்கிறார்.   வாசலில்  ஸ்கூட்டரோ, காரோ  நிற்கிறது. அவருக்கு  உதவியாக ஒரு பட்டாளமே வைத்திருக்கிறார்.  ஒவ்வொருத்தருக்கும் எங்கெங்கோ ஜோலி.  நல்லது   கெட்டது  எல்லாத்துக்கும் அவர் ஒருவரே.  மொபைலில் ஆபீஸ் நடத்துபவர்.  முன்பெல்லாம் இடுப்பில்   சில்லரைக் காசாக  முடிந்து கொள்பவர்,  இப்போது ஜீ பே  GPAY அக்கௌன்ட்  வைத்திருக்கிறார். கொடுக்கல் வாங்கல் எல்லாம் அதில்  தான்  . தவிர  பையில் ஒரு பர்ஸ் வேறு   ஒரு  ரூபா  ஐந்து  பத்து ரூபா  நாணயங்கள்  தேவைப்படும் என்பதால் நிறைய  வைத்திருக்கிறார்.  

சில சங்கல்ப  அஷ்டோத்ர, ஸஹஸ்ர நாம, ஸ்தோத்ர, கர்மா மந்த்ரங்கள் எல்லாமே  மொபைலில் வைத்து பார்த்தும் சொல்கிறார். அவ்வளவு பிஸி .  

காலத்திற்கு ஏற்றவாறு சம்பிரதாயங்கள் மாறிவந்தாலும்  நமக்கு ஸ்ரத்தை இருப்பதில் மாறுதல் இருக்கவே கூடாது.  இடது கை  வலது தொடை மேலே, வலது கை மூடிண்டு  சொல்லுங்கோ.....

தரையில் உட்காரமுடியாத அவரை விட உயரமாக  ஒரு ஸ்டூலில் அமர்ந்திருக்கிறேன்.

 ''மமோபாத்த ஸமஸ்த துரிதக்ஷய த்வாரா பரமேஸ்வர ப்ரீத்யர்த்தம்........''
  அபவித்ர: பவித்ரோ வா ஸர்வாவஸ்தா²ம் க³தோபிவா| ய:ஸ்மரேத் புண்ட³ரீகாக்ஷம்ʼ

   ஸ: பா³ஹ்யாப்⁴யந்தர: ஶுசி:|| மானஸம் வாசிகம் பாபம் கர்மணா ஸமுபார்ஜிதம் | ஸ்ரீ ராம ஸ்மரணே நைவ வ்யபோஹதி ந ஸம்சய: ஸ்ரீ ராம-ராம-ராம||திதிர் விஷ்ணு ததா வார: நக்ஷத்ரம் விஷ்ணுரேவ ச | யோகஶ்ச கரணஞ்சைவ ஸர்வம் விஷ்ணுமயம் ஜகத் || ஸ்ரீ கோவிந்த கோவிந்த கோவிந்த ….

“ததேவ லக்னம் சுதினம் ததேவ தாராபலம் சந்த்ர பலம் ததேவ வித்யாபலம் தைவபலம் ததேவ கௌரீபதே (லக்‌ஷ்மீபதே)தேங்க்ரீ யுகம் ஸ்மரராமி”

இப்படித்தான் பல காரியங்களுக்கும் சங்கல்பம் ஆரம்பிக்கிறது. இதன் பொருளை பார்ப்பது நல்லது. ஏன் என்பது பின்னால் விளங்கும். இதற்கு அர்த்தம்  யாருக்கும் தெரியாமலே  சொல்கிறோம், சொல்வதையும் சரியாக சொல்லாமல் பாதி விழுங்கி விட்டு  பாதி தப்பாக சொல்கிறோம், நடுவில் யாருடனோ பேச்சு வேறு.... 

''நான் செய்த எல்லா பாவங்களையும் அழிப்பதன் மூலம், பரமேஸ்வரனை திருப்தி படுத்துவதற்காக
புனிதமல்லாததோ புனிதமானதோ எந்த நிலையில் இருப்பவனானாலும், யார் தாமரைக் கண்ணனை மனதால் நினைக்கிறார்களோ அவருடைய உள்ளும் புறமும் சுத்தமானதாகிறது. மனது சொல் இவற்றால் செய்த செயல்களால் கிடைத்த பாபம் ஸ்ரீ ராமனை நினைப்பதால் நீக்கப்படுகிறது; சந்தேகம் வேண்டாம்.
விஷ்ணுவே திதி. அதுவே வாரம். நக்ஷத்ரமும் விஷ்ணுவே. யோகம் கரணம் ஆகியவையும் விஷ்ணுவே. உலகமெல்லாமே எல்லாமே விஷ்ணு மயமாகும்.
கௌரீ பதியாகிய சிவபிரானே (லக்ஷ்மியின் பதியான விஷ்ணுவே) உனது பாதங்களிரண்டையும் நினைக்கின்றேன்.அதனால் (இச்செயல் தொடங்கும் இந்த நேரத்திற்குரிய) லக்னம் நல்ல லக்னமே; நாள் நல்ல நாளே. நட்சத்திரம், சந்திரன் ஆகியவற்றின் அடிப்படையிலும் அவை நல்லன செய் வனவே.  கல்வியறிவினாலும் தெய்வத்தின் துணையினாலும் அவை சிறந்து விளங்குகின்றன.
எல்லா கூறுகளையும் கவனிக்கப்போனால் நல்ல நேரம் என்பது தேவர்களுக்கும் அகப்படாதாம். அப்படியானால் மனிதர்களான நமக்கு மட்டும் எப்படி அகப்படும்? அதனால் சுலபமான வழி இறைவனை நினைப்பதே. அது ராமனோ, கௌரீபதியான சிவனோ லக்ஷ்மி பதியான விஷ்ணுவோ - அது நம் குல ஆசாரப்படி இருக்கட்டும். அப்படி இறைவனை நினைக்க அந்த லக்னமே நல்ல லக்னம் ஆகிவிடுகிறது. அந்த நாளே நல்ல நாள் ஆகிவிடுகிறது. அமாவாசை அன்று சந்திரனுக்கு பலமில்லை.இருந்தாலும் இறைவனை நினைக்க அது பலம் பொருந்தியது ஆகிவிடுகிறது.

''ஸார் , நான்  வாத்தியாரை கேட்டு   நல்ல நாள்தான் பார்த்தோம்; நல்ல முகூர்த்தம்தான் பார்த்தோம். இருந்தாலும் எடுத்த காரியம் இப்படி ஆகிவிட்டதே ''     என்று புலம்புகிறார்கள். 

என்ன பிரச்சினை? 

கர்மாவை செய்து வைப்பவர் சொல்லச்  சொல்ல திருப்பிச் சொன்னார்களே தவிர இந்த சங்கல்ப நேரத்தில் பகவானை நினைத்தார்களா?  ஏன் நினைக்கவில்லை?  யாரை  வேண்டிக்  கொண்டு காரியதஹே ஆரம்பிக்கிறோமோ, அந்த பகவானை பற்றிய  மந்திரத்தை  வாய் பாதியாகவும், தப்பிக்கவும் சொல்கிறதே தவிர, மனது துளியும் அவரை நினைக்கவில்லையே.  மனது பகவானை நினைக்காமல், அவரை மனம் தேடாமல்  அவர் வந்து தானாகவே  நம் எதிரே நின்று உதவுவார் என்று எதிர்பார்க்கக் கூட இல்லை.  அப்படியும் அவர் நமக்கு பாரபக்ஷமின்றி உதவத்தான் செயகிறார்.

அவசரப்பட்டுக்கொண்டு,  அதனால் இனிமேல் முகூர்த்தமே பார்க்க்க வேண்டாம் என்று நினைக்க வேண்டாம். முடிந்த வரை நல்ல முகூர்த்தமாக பார்த்துவிட்டு -ஆதர்ச முகூர்த்தம் கிடைப்பது அரிது என்பதாலும், தெரிந்த தெரியாத தோஷங்கள் இருக்கலாம் என்பதாலும் - பகவானை நினைத்து சங்கல்பம் செய்ய வேண்டும்.

சங்கல்பம்  என்றால்  என்ன தெரியுமா?  ஒரு திட சித்தம், உறுதி மொழி, நான் உன்னை வேண்டிக்கொண்டு இந்த காரியத்தை எடுத்துக்கொண்டு நடத்துகிறேன், அதை சரியாக செய்து  உனக்கு திருப்தியாக முடிப்பேன், அதுவும்   உன் ஆசியால் என்று பகவானை வேண்டிக்கொண்டு  துவங்கும் காரியம். எவ்வளவு அர்த்தம் பார்த்தீர்களா?

இனியேனும் சங்கல்ப நேரத்தில் இறைவனை நினைத்துக்கொண்டு சங்கல்பம் செய்வோம்.   இனியேனும்  மந்திரங்களை உச்சரிக்கும் போது  அதற்கு என்ன அர்த்தம் என்று கேட்டாவது, படித்தாவது  தெரிந்து கொள்வோம். முடிவு நம் கையில் இல்லை, துவங்கி செயது முடிப்பது ஒன்றே நமது கடமை, கர்மா.  கர்ம  வினைப்பயன் தானே  விளையும்.

[sivan jaykay]

ஒரு  யுக புருஷரின்  பூலோக யாத்ரை  2

நான்  ஆராய்ச்சியாளன் இல்லை.  ரசிகன். மஹான்கள் ரிஷிகள் சரித்திரங்களை பிடித்து படிப்பவன்.  அப்படித்தான் அற்புத மனிதர்  ஸ்ரீ ராமானுஜர்  வாழ்க்கையை வரிசைப்படுத்தினேன். சில விஷயங்கள், வருஷ சம்பவங்கள்  இடம் பெறாமல் இருந்தால் அது என் குறைபாடு. முதல் பதிவு  அவர் பிறந்ததிலிருந்து  33வது வயது வரை நிகழ்ந்த சில சம்பவங்கள் இனி தொடர்வது ரெண்டாவது பதிவு. 

31.   1050  -ராமானுஜருக்கு  அப்போது  33 வயது.   அவர்  நிகழ்த்தியவை:
ஸ்ரீரங்கத்தில் மடம் ஸ்தாபித்தல். (திருவிக்ரமன் ப்ரஹாரம் வடக்கு வீதி) சேரன் மடம் (கோயில் ஒழுகு)  முதலியாண்டானை  ரங்கநாதர் கைங்கர்யத்துக்கு நியமித்தல். தர்சன  நிர்வாஹத்துக்கு  கூரேசனை முக்யஸ்தராக நியமனம்.

32.  ஐந்து ஆசார்யர்களில் ஒருவரான  திருவரங்க பெருமாள் அரையரிடம்  திருவாய் மொழியை            ராகம் சந்தமாக பாடக் கற்றது.

33.  பெரிய நம்பியிடம் த்வய மந்த்ரம் இரண்டாவது உபதேசம் பெறுதல். அவர் சொல்லி முதல்                முறையாக  திருக்கோஷ்டியூர்  நம்பியிடம் திருமந்திர மந்த்ரார்த்த உபதேசம் பெற சென்றது.

34. 1051  -   34 வயது.   உறங்காவில்லி ராமானுஜரை  சந்தித்து  சரணடைந்து உறங்காவில்லி தாசரானது.

35.  1052  -   35 வயது.  ஸ்ரீரங்கம் கோவில் வழிபாடு  விதி முறைகளுக்குக்கு  எதிர்ப்பினால் ஏமாற்றம். ஸ்ரீரங்கத்தை விட்டு  திருவெள்ளறை  செல்கிறார்.

36- 1053-  36 வயது.   ஸ்ரீ ரங்கம் திரும்பினார். பஞ்ச (5)  அங்கமாக இருந்த கைங்கர்யத்தை தச (10) அங்கமாக்கினார். 18 வது  முறையாக  திருக்கோஷ்டியூர் நம்பியிடம் உபதேசம் பெற சென்றார். நம்பி அவரை ஒரு  மாத காலம் உபவாசம் இருக்கச் செய்து  திருமந்த்ரார்த்த உபதேசம் செய்தார்  

37.   36 வயது   பெரிய கோயில் நம்பியை ஏற்று  திருவரங்கத்து அமுதனாராக்கினார்.  கோவில் நிர்வாகம்  முற்றிலும் ஸ்ரீ ராமானுஜர் வசம் இப்போது.
38. கிடாம்பி ஆச்சான்,  பிள்ளான்  சிஷ்யர்களானார்கள்.
39. நித்ய க்ரந்தம் உருவாகியது.
40.  திருக்கோஷ்டியூருக்கு  சரம ஸ்லோக உபதேசம் பெற  திரும்பியது.
41.  கூரேசர்  ஒரு மாத காலம் உபவாசம் இருந்து  சரம ஸ்லோக உபதேசம் பெறுகிறார்.
42.  கூரேசருக்கு  முதல்  பெண் குழந்தை பிறக்கிறது.
43. முதலியாண்டான் திருக்கோஷ்டியூர் நம்பிக்கு கைங்கர்யம் செய்து ஸ்ரீ ராமனுஜரிடம்                          உபதேசம் பெற அனுமதி பெறுகிறார்.
44. கத்ய த்ரயம், பங்குனி உத்திர சரணாகதி மந்த்ரம்  உருவாகியது.
45. உத்தம நம்பி  ராமானுஜருக்கு விஷம் கொடுக்க முயற்சி.  ராமானுஜர்  3 நாள் உபவாசம்.                    அதிர்ச்சி அடைந்த திருக்கோஷ்டியூர் நம்பி  ஸ்ரீ ரங்கம் வந்து கிடாம்பி ஆச்சானை                                       ராமானுஜருக்கு மடப்பள்ளி கைங்கர்யத்துக்கு நியமித்தல். கிடாம்பி ஆச்சான்  மடப்பள்ளி                      ஆச்சான் ஆகிறார். (புரட்டாசி)
46. கூரேசர் திருவரங்கத்து அமுதனார்  அன்னையின்  ஏகாஹோமத்தில் கலந்து கொண்டு                      அவருக்கு கோவில் நிர்வாஹம் ஏற்றுக்கொள்வேன்  என வாக்குறுதி அளிக்கிறார்.  (புரோஹிதம்,
புராண படனம், பிரம்ம ரதம் ஏற்றம் ) - கோவில் சாவிகளை பெற்று  ராமானுஜரிடம் ஒப்படைக்

கிறார்  (ஐப்பசி)
47.     1055 --  37 வயது.  காசிவாசி, தமிழர் அத்வைதி யக்ன மூர்த்தி 18 நாள் வாதம் செய்து தோற்று சிஷ்யராகிறார். தாஸ்ய  அருளாள பெருமாள் எம்பெருமானார் என்று  நாமகரணம் பெறுகிறார்.. அவருக்கென ஒரு தனி  மடம்  அளித்தல்.
48.  இதை அறிந்து  திருக்கோஷ்டியூர் நம்பி, திருமலை ஆண்டான் குடும்பத்தினர்  ராமானுஜர்                சிஷ்யர்களாதல்.
49.  அமுதனாரின்  ''பிரபந்தங்களை'' நிராகரித்து, ''கூரேசர் பற்றி, ஆழ்வார்கள், திவ்ய தேசங்கள் பற்றி  எழுத கூறியது. ராமானுஜரே எப்படி  இயற்றவேண்டும் என்று  கற்பிக்கிறார். .ராமானுஜ                நூற்றந்தாதி உருவாகிறது.
50.  திருவரங்க பெருமாள் அரையரை சந்தித்து, இயற்பா ஒத உரிமை பெற்று  அதை அமுதனாரிடம்  அளித்து  இயற்பாவை ராமானுஜ நூற்றந்தாதியோடு ஓதுவதற்கு ஒப்பம் அளிக்கிறார். (கார்த்திகை மாதம்).
51.  1055-    வயது 37.   அருளாள எம்பெருமானார் ஞான சாரம், பிரமேய சாரம், இயற்றுகிறார். நல்லான் சக்கரவர்த்தி  சிஷ்யராதல்.
52.  ஹோய்சால  மன்னன் பிட்டி தேவன் மனைவி ஸ்ரீரங்கம் வந்து ராமானுஜர் ஆசி பெறுகிறாள். தொண்டனூர்  நம்பியை  சந்திக்கிறாள்.  பேலூர் திரும்பியவள்  ராஜாவை வைஷ்ணவனாக மாற விண்ணப்பிக்கிறாள்.

53.   ஹே விளம்பி வருஷம் (சித்திரை)  ஹொய்சால ராஜா பிட்டி தேவன்  நாராயணனை பிரதிஷ்டை செய்கிறான்.
54. 1056 -  38 வயது.  அனந்தாழ்வான் திருப்பதி சென்று  ''ராமானுஜம்''  என்கிற நந்தவனம் ஸ்தாபிக்கிறார்.  ஏதேனும் அசுத்தம் திருமலையில்  நேர்ந்திருந்தால் அது  நீங்க 3 நாள்  உபவாசம் இருக்கிறார்.

55 .  மாமன்  பெரிய திருமலை நம்பிகளிடமிருந்து  ஸ்ரீ மத் ராமாயண சூக்ஷ்மார்த்தங்களை கற்கிறார்.. இது கீழ் திருப்பதியில் ஒருவருட காலம் தொடர்கிறது.
56.  1058  வயது  40. --   திருமலையில்  ஸ்ரீனிவாச பெருமாள்  முன்னிலையில்  வேதார்த்த  சங்க்ரஹம் துவங்குகிறார். .
57. பெரிய  திருமலை நம்பிகளிடமிருந்து   கோவிந்தரை (எம்பார்) தானமாக பெறுகிறார்.  பிள்ளை திருமலை நம்பி  சிஷ்யராகிறார். (புரட்டாசி)
58.  திருமலையிலிருந்து  திரும்பி  காஞ்சியில்  தங்கியிருக்கும்போது,   பெரிய திருமலை நம்பியிடம் திரும்பவும் செல்ல  கோவிந்தர் விருப்பப்படுகிறார்.  ராமானுஜர் அவரை அனுப்பினாலும் பெரிய திருமலை நம்பி  கோவிந்தரை ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கிறார்.  ஆகவே  மீண்டும்  கோவிந்தர் காஞ்சிக்கு  வந்து  ராமானுஜரை  தன்னை  மீண்டும் சிஷ்யனாக  ஏற்றுக்கொள்ள  வேண்டுகிறார்.  
59.  கோவிந்தர்  சன்யாசம் பூண்டு  எம்பார் ஆகிறார். .
60.   1059-    41 வயது.  சில  சிஷ்யர்கள்  ராமானுஜருக்கு  ஆழ்வான் மேல்  தனி  பிரேமை இருப்பது கண்டு  அசூயைப் படுகிறார்கள்.  ஒருநாள்  ராமானுஜர்  ஆழ்வானைக்  கூப்பிட்டு   ஒரு வாழை  இல்லை அறுத்துக்கொண்டு வா  என்கிறார்.  மற்ற  சிஷ்யர்களிடம்  ஆழ்வானைக் கவனியுங்கள்  என்கிறார்.   ஆழ்வான்  பச்சை  வாழை மரத்தின் ஒரு  இலையை வெட்டும் போது  ஆழ்வான் கண்களில்  கண்ணீர் பொங்குவதை  கவனிக்கிறார்கள்.   அழ்வானின் கருணை உள்ளம் புரிகிறது.    ஏன்  குரு  ஆழ்வான் மீது அலாதி பிரேமை கொண்டிருக்கிறார் என்பது  தெரிகிறது.

61.   தனக்கென ஒரு தனி  மடம்  அமைத்துக் கொடுத்திருந்தாலும், தடுப்புச் சுவற்றை இடித்து அருளாள  பெருமானார் ஆசார்யனின்  மடத்தோடு  இணைந்து அவரோடு வாழ முனைகிறார் .
62.    ஸ்ரீரங்கம் கோவில் பாதுகாப்பு   உறங்கா வில்லி  தாசரிடம் ஒப்படைக்கப்படுகிறது. கோவில் நிர்வாஹம் முதளியாண்டானைச் சேர்கிறது.  பரிவார  நிர்வாஹம்  அகளங்க  நாட்டாழ்வானிடம்  அமைகிறது. ராமானுஜர்  திக்விஜயம்  புறப்படுகிறார்.  கூரேசரும் மற்றும் சில சிஷ்யர்களும் அவரைத் தொடர்கிறார்கள்.
63.   குறுங்குடியில் சிஷ்யனாக சேர்ந்த  பெருமாள் என்பவருக்கு  ராமானுஜர்  த்வய உபதேசம் செய்கிறார். பெருமாள்  இனி  அவர் பெயர் வைஷ்ணவ நம்பி. .
64.  காஷ்மீர்  போகும்  வழியில்  துவாரகையில் ஒரு அதிசயம்.  அனேக  அத்வைதிகள் வாதத்திற் கழைக்க   சாரதா பீட  சரஸ்வதியின் சந்நிதியில் வாதம் தொடர்ந்து இறுதியில்  அத்வைதிகள் தோல்வியை ஒப்புக்கொள்கிறார்கள். போதாயன  வ்ருத்தி நூல் பெறுகிறார். வழியில் அத்வைதிகள் அவரை மடக்கி  போதாயன  வ்ருத்தியை  கைப்பற்றுகிறார். ராமானுஜர்  வருத்தத்தைக் கண்ட கூரேசர்  ''குருநாதா,  நீங்கள் ஒரு கவலையும் பட  வேண்டாம்.  போதாயன வ்ருத்தி நூலை முழுமையாக   நான்  மனப்பாடம் செய்துவிட்டேன். ஓலைச்சுவடி  போனதற்கு வருந்த வேண்டாம். அது மனப்பாடமாக  என் மனதில் ஜாக்ரதையாக தங்களுக்காக  இருக்கிறது ''என்கிறார்.

65.   1060 --  வயது  42. பூரி  ஜகன்னாத்  யாத்ரை.  ராமானுஜ மடம் ஸ்தாபிதம்.  பாஞ்சராத்ரம் வழிபாட்டு முறை அறிமுகத்திற்கு உள்ளூர் அர்ச்சகர்கள் எதிர்ப்பு.

66   திருவேங்கடத்திற்கு  ராமானுஜர்  வருகை.   சைவர்கள் ஆலயம்  தங்களது தெய்வம் உருவம் கொண்டது,  விஷ்ணு அல்ல என்று  வாதாட அவர்களால்  ஏற்கனவே களையப்பட்ட  சங்கு சக்ரத்தை ஏற்றுக்கொள்ள  பெருமாளிடம் கோரிக்கை. ஸ்ரீ பாஷ்யம்  எழுதத் துவங்குமுன்  மங்கள ஸ்லோகம் இயற்றுகிறார்.
67.   ஸ்ரீ ரங்கம்  திரும்புகிறார் .
68.     1062 --  வயது  44.   கூரேசருக்கு   இரு குழந்தைகள் பிறக்கிறார்கள்.  அவர்களுக்கு  ராமானுஜர் பராசர பட்டர்  மற்றும்  வியாச பட்டர் என்று  பெயர் சூட்டுகிறார்.
69.     ஸ்ரீ பாஷ்யம்  எழுதுவது  பூர்த்தியாகிறது.
70.     1074 --    வயது  56.    ஒரு  மூடிய  அறைக்குள்  ராமானுஜர்  ஒரு  பாசுரத்திற்கு  அபிநயம்  செய்கிறார்.   சாவித்வாரம் வழியாக  பிள்ளான்  இதை பார்த்து விட்டு ஆச்சார்யாரின்  அபிநயம், நம்மாழ்வாரின்  திருவாய் மொழியில்  ஒரு பாசுரத்திற்கு உண்டானது அது  என்று  சரியாக அனுமானம் செய்கிறார்.  ராமானுஜர்  பிறகு  அதை கேள்வியுற்று மகிழ்கிறார்.  பிள்ளான்  நாதமுனிகள் பரம்பரையைச்  சேர்ந்தவர் என்பதால் அவருக்கு  குருகூர்பிரான் பிள்ளான் என்று  பெயர் சூட்டி தனது ஞான புத்ரனாக  ஆச்ரயிக்கிறார்.

[sivan jaykay]

''ப்ரணவ மந்திரம்''   -   நங்கநல்லூர்   J K  SIVAN 

“தியானம் என்பது  மனதை   ஒரு நல்ல விஷயத்தால் நிரப்பும் வேலை.  எப்போது நிரப்ப முடியும்?  மனது காலியாக  இருந்தால் தானே நிரப்ப இடம் இருக்கும்?   

மனதை  எப்படி காலியாக்குவது?  

மனது முழுதும்  ஓயாமல்  ஒழியாமல்  பாய்ந்து வரும்  கடல் அலைகள்  போல் என்னென்னவோ  எண்ணங்கள்  மனதை  ஆக்கிரமிப்பதால் அது எப்போதும்  நிறைந்து தான் இருக்கிறது. மேலே மேலே எது வந்தாலும் அதற்கும்  நெருக்கி  பம்பாய் நகரம் போல்   இடம் கொடுக்கிறது.  அதனால்  தான்  என்னென்னவோ சம்பந்தமில்லாத எண்ணங்கள்  ஒன்று சேரும்போது அடிக்கடி,  சலனம் உண்டாகிறது.  

ஏதேனும் ஒரே ஒரு எண்ணத்தில் மனது நிறைந்தால்  அதில்  வேறு பாதிப்பு எதுவும் இல்லை.  அதில் இருக்கும் ஒரே விஷயம்  கூட  எல்லாமும்  ''தான்''  இல்லை  ''அவன், அது''  என்பதால்  மனது காலி தானே.  வேறு எதுவும் இல்லாதது காலி தானே.    

ஒரு வியாதியஸ்தனுக்கு  எப்போது  மருந்து கொடுத்தாலும்   ' மருந்தா,  வேண்டாம்''  என்பான்.
ஏன்  மருந்து வேண்டாம் ?
''மருந்து கூட   சாப்பிடமுடியாத படிக்கு  அவனுக்கு  உடம்புக்கு  ரொம்ப  முடியலே.  கொஞ்சம்  சரியானபிறகு  மருந்து சாப்பிட முடியும் போது,   சாப்பிடுகிறேன்'' என்பான்.

தியானம் செய்வதில் நாம் இப்படித்தான் இருக்கிறோம்.  ''தியானமா'' அதெல்லாம்  நம்மால் முடியா துப்பா. கொஞ்சம் மனசை  தயார் பண்ணிக்கொண்டு  அப்புறம் தியானத்தில்  ஈடுபடுகிறேன்''  என்கிறோம்.

 வாழ்க்கையில்   துன்பம், பெரிய கஷ்டம், கோபம், பயம், இதுமாதிரி ஏதாவது நம்மை  வாட்டும் போது,  ''இப்போ மனசு சரியில்லேப்பா, கொஞ்சம்  நார்மல் ஆகட்டும். தியானம் பழகறேன்'' என்று தள்ளிப்போடுகிறோம். 

தியானம்  நமது கஷ்டங்களை தீர்ப்பது என்று ஏனோ நமக்குத் தெரியவில்லை.  பகவத் தியானம், எண்ணங்களைச்  சீர்படுத்தும்,  அதை பாதிக்கும் விஷயங்களை  அப்புறப்படுத்தும் என்று ஏனோ நமக்கு புரிவதில்லை.  மன அமைதியை தருவது  தியானம் தான்.

இந்த பிரபஞ்சம் உருவான தே  தியானத்தின்  மந்திரம்   ''ஓம்''  என்பதால்  தான் என்று உணர்வ தில்லை.   வேறு எந்த மந்திரம் சொல்லும்போதும் , அதற்கு சக்தி அளிப்பது, ஆரம்பத்தில்  ஓம் என்று ஆரம்பிப்பதாலும்.   முடிக்கும் போதும்  ''ஓம்''   என்று  உச்சரிப்பதால் தான்.

ஒரு சிஷ்யனுக்கு  ஒரு யோகி  ஒரு மந்திரம்  கற்பித்தார்.  

''டேய்  சிஷ்யா, நான் சொல்லிக்கொடுக்கும் இந்த மந்திரத்தை ரஹஸ்யமாக வைத்துக்  கொள், இது எல்லோருக்கும் தெரியாது.  ஒரு சிலர் மட்டும் தான் அறிவார்கள்.நீயும் அவர்களில் ஒருத்தன்''

 ரொம்ப பெருமையோடு சிஷ்யன் வீட்டுக்கு  போனான்.   மறுநாள்  சந்தைக்கு போனான்.  அங்கே  அநேகர்  அவனுக்கு குரு முதல் நாள்   ரஹஸ்யமாக சொல்லிக் கொடுத்த மந்திரத்தை   உரக்க  சர்வ சாதாரணமாக சொல்லிக்  கொண்டிருப்பதை கேட்டான்.  கோபத்தோடு  யோகியிடம் போனான்.

''குருவே, என்ன இது,  என்னிடம் நேற்று  இது ரஹஸ்யம், வெகு சிலருக்கு தான் தெரியும் என்று சொன்ன மந்திரத்தை இன்று குளக்கரையில் அநேகர் குளிக்கும்போது கூட   இதைச்  சொல்லிக்

 கொண்டிருப்பதைக்  கேட்டேனே . அது எப்படி ரஹஸ்யமாகும்?''

குரு பதில் சொல்லவில்லை.  தனது ஜோல்னா பையில் கையை விட்டு பச்சையாக ஒரு கல்லை எடுத்தார்.

 ''அடே சிஷ்யா,  இதை ஊரில்  ஜனங்களிடம் காட்டு. இதை வாங்க   யார்  எவ்வளவு கொடுப்பார்கள்  என்று தெரிந்து கொண்டு வா?.  ஒருவருக்கும் நீ   இதை விற்கக்கூடாது.  நீ வந்தபிறகு  நான் அந்த மந்திரத்தை பற்றி உனக்கு   பதில் சொல்கிறேன்'' என்று அனுப்பினார்.

சீடன் ஒரு காய்கறி காரியிடம் பச்சைக் கல்லைக்  காட்டி ''எவ்வளவு கொடுப்பே  இதுக்கு'' என்று கேட்டான்.
''நாலு கத்திரிக்கா தரேன்.  இந்த கல்லு என் பேரனுக்கு விளையாட உதவும்''

அடுத்து சில கடைக்காரர்களை படையெடுத்தான். ஒவ்வொருவரும்  அதை பார்த்து விட்டு வெவ்வேறு தொகையை  தருவதாகச் சொன்னார்கள்.
ஒரு பணக்கார  நகை வியாபாரி  அதை திருப்பி திருப்பி பார்த்தான்.   '' தம்பி, இது நல்ல  இமிடேஷன் மரகத கல்லுப்பா,   இரு நூறு  ரூபாய் தாளும்.  தரேன்''   என்றான்.
ஒரு  பாங்க்  மேனேஜர்  அந்த கல்லை பரிசோதனை செய்து விட்டு ஐநூறு  ரூபாய்  பெறும் ''

என்றார்.
ஒரு  வைர நவரத்ன  கல் வியாபாரியிடம்  சீடன் கல்லைக் காட்டினான்.  ''அருமையான கல்லுங்க  இது. இது மாதிரி  இவ்வளவு வருஷத்திலே நான் பார்த்ததேயில்லை. நீங்க  என்ன விலை சொன்னாலும் தரலாம்.  இந்த ஊர் ராஜாவிடம் கூட  இவ்வளவு பெரிய  மரகதம்  வாங்க பணம் இருக்குதுங்க  ''   என்றான்.
சீடன் யோகியிடம் ஓடினான்.  அவர் அந்த பச்சைக் கல்லை வாங்கி ஜோல்னா பைக்குள் போட்டுக்கொண்டார்.

இப்போ சொல்லுங்க குரு,  ஊரில் எல்லோருக்கும் தெரிந்த மந்திரத்தை ஏன்  நீங்க என்கிட்டே  ரஹஸ்யம்னு சொன்னீங்க. காரணம் சொல்றேன் னு சொன்னீங்க சுவாமி.''

''அதற்கு விடை தான் நீயே தெரிந்து கொண்டு வந்துவிட்டாயேப்பா.  கல்லை அதற்கு தானே உன்னிடம் கொடுத்து அனுப்பினேன்''
''அது என்ன கல் என்ன  என்று  யாருக்காவது சரியாக தெரிந்ததா? அவரவர் ஏதோ ஒரு குத்து, குருட்டு,  மதிப்பு வைத்து   நாலு கத்திரிக்காயிலிருந்து  நாட்டின் முழு செல்வம் வரை உன்னிடம் தருவதாக சொன்னார்கள் இல்லையா? யாருக்கும் சரியான மதிப்பே தெரியலை இல்லையா?''

''ஆமாம்  குருவே''

''நான் சொல்லிக்கொடுத்த மந்திரமும் அப்படித்தான்.  அதை யாரெல்லாமோ  உதட்டளவில்  உச்சரித்து மதிப்பிடுகிறார்கள்.  அதன் உண்மை மதிப்பு  விடாமல் உச்சரித்து தியானிக்கிறவருக்கு தான் தெரியும்.   அதை வெளிப்படுத்த முடியாது. அவரவர் தன்னுடைய அனுபவத்தால் தான் அதை உணரமுடியும்.''

ஆஹா  என்று வியந்து போனான்  சிஷ்யன்.  ஓம்  என்ற மந்திரத்தின்  மஹிமை அதை உணர்ந்தவருக்கு தான் புரியும், தெரியும். பிரணவ மந்திரம் என்று அதற்கு பெயரல்லவா. இறைவனைக் கட்டிப்பிடித்திழுத்து நம்மோடு இணைப்பது.

இத்துடன் இணைத்திருப்பது   ஓம் பர்வதம் என்ற  பனிக்கட்டியால் ஸ்வயம்புவாகவே  அமைந்துள்ள  கைலாச சிகர  பர்வதம். பகவான் நிச்சயம் இருக்கிறார் ஸார் ...

[sivan jaykay]

வைணவ விண்ணொளி -   நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN

ஸ்ரீ  ராமானுஜர்

ஒரு யுக புருஷரின் பூலோக யாத்திரை -  3 

ஸ்ரீ ராமானுஜரின் வாழ்க்கையில்  நமக்கு தெரிந்ததை விட  தெரியாமல் போன விஷயங்கள்  எண்ணற்றவை. அவற்றை ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு  இருந்த எவராவது  அறிந்து பிற்காலத்தில் தேடுவார்களே  என்று கருதி எழுதி வைத்திருந்தால்  தான் நமக்கு கிடைக்கும். காகிதம், அச்சு இல்லாத காலத்தில் வாய் மொழியாகவே  அவற்றை சிலர்  அறிந்து நமக்கு சொல்ல மறந்து போய் இருக்கலாம். ஆகவே  அறிந்தவை தெரிந்தவையை வைத்துக்கொண்டு  அவர்  வாழ்க்கைப் பாதையில் அடிச்சுவடைப் பின்பற்று கிறோம்.  இந்த  பதிவுடன்  அது நிறைவு பெரும்.

 
71.   1076   --     58 வயது.    -   பிள்ளானின்  சுவாமி நம்மாழ்வார்  திருவாய் மொழி  பாசுர  ஞானத்தை மெச்சி,  ராமானுஜர்  பிள்ளானை  திருவாய் மொழிக்கு  முதன்  முறையாக  ஒரு  வியாக்யானம்  எழுத பணிக்கிறார்.  அது  பிள்ளானின்  6000 படி  என்று  பெயர் பெறுகிறது.
72.    பிள்ளானின்   6000 படி   நிறைவு பெறுகிறது.
73.   1078-    வயது  60.   தீவிர  சைவனான  அரசன்  '' சிவாத் பரதரம் நாஸ்தி ' (சிவனை விட பெரிய தெய்வம் இல்லை) என்று ஓலையில்   எழுதி  அதை  ராமானுஜரின் ஒப்புதல் பெற  அனுப்புகிறான்.  நாலூரான் என்கிற கூரேசரின் சிஷ்யன்  ஆச்சார்யன் அதில்  கையொப்ப மிடுவது நல்லது  என  சிபாரிசு செய்கிறார்.  கூரேசருக்கு  இதில்  ஏதோ  சூதும் ஆபத்தும்   உள்ளது என்று சந்தேகம்                பிறக்கிறது. ''குருநாதா  நீங்கள்  உடனே  இந்த ஊரை விட்டு வெளியேறவேண்டும். ஆபத்திலிருந்து தப்ப வேண்டும்''  என்று  நிர்பந்திக்கிறார்.
74.   ராமானுஜர்  கர்நாடக மாநிலம் (மேல்கோட்டை ) செல்கிறார். .
75.   கூரேசர் ராமானுஜருக்கு பதிலாக  சோழ மன்னன் அரண்மனை செல்கிறார். அவருடன் பெரிய நம்பி செல்கிறார்.  இருவருமே அரசனின் வேண்டுகோளுக்கு  செவி சாய்க்காததால் கண்களை இழக்கின்றனர்.
76.  ராமானுஜருடன் சென்ற  கோஷ்டி மேல்கோட்டையை  அணுகுகிறது. யதுகிரியில் 7 நாள்  உபவாசம் இருக்கிறார்.
77.   1078 --  வயது 60.      காட்டில் வேட்டையாடும்  மக்கள் சிலர்  ராமானுஜரையும் அவரது கோஷ்டியினரையும் கண்டு  பக்தி உணர்ச்சி  கொள்கிறார்கள். வரவேற்கிறார்கள்  
78.   தனது கோஷ்டியினரையும்  ஒரு  வேடுவனையும்  அனுப்பி மேல்கோட்டை  ஆலயத்துக்கு                  செல்லுங்கள்.  என்  சிஷ்யர்களை அழைத்து வாருங்கள் என்கிறார் .
79.  வேடர்களின் முதல் கூட்டத்தினர்  ராமானுஜரை 6 மைல் தொலைவில் உள்ள  மற்றொரு                      வேடனிடம் அவரை ஜாக்ரதையாக  பாதுகாக்கும்படி ஒப்படைக்கிறார்கள்..
80.  அந்த புது வேடன்  ராமானுஜரையும்  அவர் கோஷ்டியையும்  சகல  மரியாதைகளுடன் வரவேற்று  ஹர்த்தன ஹல்லி  மலையடிவாரத்தில் உள்ள ஒரு கிராமத்துக்கு  அழைத்து  செல்கிறான்.  அங்கு          தான் கட்டளைவாரி கொங்கு பிராட்டி  தம்பதிகள் வாழ்ந்தனர்.
81. கொங்கு பிராட்டி தம்பதியரோடு  4 நாள்  தங்கி பிராட்டியின் கணவருக்கு  திருவரங்க தாசன்  என  தாஸ்ய  நாமம் சூட்டுகிறார்.
82. காவிரி வட கரையில்  ராமநாத புரம் என்கிற ஊருக்கு சென்று அங்கு  3 நாள்  தங்குகிறார். .
83. மிதிலாபுரி என்ற ஊரை அடைந்து  அங்கு யோக நரசிம்ம ஆலயத்தில்  தனது கோஷ்டியோடு            தங்குகிறார்.
84. 1079 --- வயது  61.  மிதிலாபுரி (கோவை ) வாழ்  ஸ்மார்த்தர்கள்  அத்வைதிகள்.  அவர்கள் ராமா னுஜரை  வாதத்திற் கழைத்து தோற்கின்றனர். அந்த கிராமம்  இனி சாளக்ராமம் என்ற பெயர்                சூட்டப்படுகிறது.

85. வடுக நம்பி  சிஷ்யன்  ஆகிறார்.

86. சாளக்ராமம் ஊருக்கு  தொண்டனூர்  நம்பி வருகை. ராமானுஜரையும்  கோஷ்டியையும்                      தொண்டனூர் அழைக்கிறார். உள்ளூர்  யோக நரசிம்ஹர்  ஆலயத்தில் தங்க ஏற்பாடு செய்கிறார்.        யதுகிரி (திரு நாராயணபுரம்) வைபவம் பற்றி  விவரிக்கிறார்.
87  தொண்டனூரில்  ஒரு திரைக்குப் பின்னாலிருந்து கொண்டு எதிர்த்த சில  ஜைன  சன்னியாசி

களுடன் வாதம் செய்கிறார்.  அவர்கள் தோற்கிறார்கள்.  தோற்ற ஜைன சன்யாசிகள்  தங்கள்

 மடத்தை இடித்துவிட்டு அந்த கற்களினால் திருமலாசாகரம்  புஷ்கரணியை  நிர்மாணிக்

கிறார்கள் .

88   கூரேசர்  திருமாலிருஞ்சோலைக்கு  குடும்பத்தோடு  திரும்பி சுந்தர பாஹுஸ்தவம்                              87. ராஜா  விஷ்ணு வர்த்தனன் (இவனே  பிட்டி தேவன் ) மனைவியோடு வந்து தொண்டனூரில்                 ராமானுஜரின் திருவடிகளில் சரணடைகிறான்.
88.   புனித  திருநாமம் மண் கிடைக்காததால் வருந்தி ராமானுஜர் 3 நாள்  உபவாசம் இருக்கிறார்.  யதுகிரி  சென்று  அங்கே கல்யாணி  புஷ்கரணியின்  தென் மேற்கே  நாராயண பெருமாளை தரிசிக்கிறார்.
89.  அன்றிரவே, திருநாமம்  மண்  தேடி வருத்தமுற்ற  ராமானுஜர் கனவில் அவர்  தேடியதை கல்யாணி தீர்த்தத்தின் வடமேற்கு கரைப் பக்கம்  காண்கிறார்.
90.  1080 --   வயது 62.  ராமானுஜர் சிதிலமான  நாராயணன் ஆலயத்தை புதுப்பித்து  திரு நாராயணனை   ஸ்தாபித்து  கும்பாபிஷேகம் செய்தபின்  அந்த கிராமத்துக்கு(துக்க கருடன ஹல்லி) திருநாராயண புரம்  என்று பெயர் சூட்டுகிறார்.
91.   1081 --    வயது 63.  ராமானுஜர் வடக்கு நோக்கி பிரயாணம். எப்படியாவது ராமப்ரியரை

(திருநாராயணபுரம் உத்சவ விக்ரஹம்)  மீண்டும் பெற தேடி அதை டில்லியில் கண்டுபிடித்துக்  கொண்டு வருகிறார். உத்சவர்  செல்லப் பிள்ளை என நாமகரணம் சூட்டப்படுகிறார்.
92 . திருநாராயண புரம்  ஆலய விசேஷங்களில் தாழ்ந்த குல மக்களுக்கு  விசேஷ உரிமைகள்                அளித்து  அவர்களை  ஹரிஜன் (திருக்  குலத்தார்)  என  அழைக்கிறார்.
93.  1085 --   வயது 67.   தொண்டனூரில் லக்ஷ்மி நாராயண அர்ச்சாவதார மூர்த்தி பிரதிஷ்டை செய்கிறார். 

94.  1089  -- வயது 71.   திருநாராயணபுரத்தில்  செங்காமி மாயா வாதிகளை வாதத்தில் வென்று ராமானுஜ  மடம் ஸ்தாபிக்கிறார் . பேலூரில்  பஞ்ச நாராயணனை பிரதிஷ்டை செய்கிறார்.
95  --  1090 -  வயது 72.  ஸ்ரீரங்கத்திலிருந்து  வருகை தந்த  சில ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள் ராமானுஜருக்கு அவரது  ஆசார்யன் பெரிய நம்பிகள்   பரமபதம் அடைந்ததை தெரிவிக்கிறார்கள். ராமானுஜர் அவருக்கு ஸ்ரீ சூர்ண பரிபாலனம் மற்றும்  அத்யயன உத்சவம் (இயல் சாற்றுமுறை ) செய்விக்க கோருகிறார்.  பிறகு  மாருதி சிறியாண்டான்  எனும் சிஷ்யரை  திருமாலிருஞ்சோலைக்குச் சென்று   கூரேசர் நலம்  விசாரித்து வர அனுப்புகிறார்.
96. சிறியாண்டான்  திருமாலிருஞ்சோலையில் கூரேசரை சந்தித்து ராமானுஜரின்  வாழ்த்து செய்தி    சொல்கிறார். அப்போதைய  சோழ மன்னன்  ராமானுஜரை  ஸ்ரீரங்கம் திரும்பிவர விடுத்த

அழைப்பு மடலை  எடுத்துக்கொண்டு  கல்யாணி தீர்த்த கரையில் ராமனுஜரிடம்  அளிக்கிறார்.

97. திருநாராயணபுரம்  பெருமாள் கைங்கர்யத்துக்கும், ஆலய நிர்வாஹத்துக்கும்  52 சிஷ்யர்களை      நியமிக்கிறார்.  அவர்களுக்கு  ஆசியளித்து தமர் உகந்த மேனி யை  அங்கே ரக்ஷையாக  பிரதிஷ்டை  செய்து விட்டு  ஸ்ரீ ரங்கம்  திரும்புகிறார்.

98.   கூரேசர்  திருமாலிருஞ்சோலை யிலிருந்து திரும்பி ஸ்ரீரங்கத்தில்  ஆசார்யன் திருவடிகளில்             சரணடைகிறார்.
99.  ராமானுஜர் காவேரி ஸ்நானம்  அனுஷ்டானம் எல்லாம்  முடித்து கூரேசர் இல்லம் வந்து                        அவரைத் தேற்றுகிறார்.
100. ஸ்ரீரங்கம்  கோவில் நிர்வாஹத்தை  ராமாநுஜரிடம் மீண்டும் சோழ ராஜா அளிக்க, ஆசார்யன்      சந்தோஷத்தோடு அதை ஏற்றுக்கொள்கிறார்.
101.   1091--   வயது 73, ஆழ்வார் திருநகரிக்கும்  ஸ்ரீரங்கத்துக்கு இடையே  பாதையில்  கள்வர் பயத்தினால்  தடைப்பட்டிருந்த  அத்யயன உத்சவத்தை  மீண்டும்  துவங்குகிறார்.  சுவாமி நம்மாழ்வாருக்கும்  ஆழ்வார்களுக்கும்  சிலாரூபம் புதுப்பிக்கப்படுகிறது. பிரதிஷ்டை செய்யப்படுகிறது.
102.  திருமலையில்  பிள்ளை திருமலை நம்பி பரம பதம் அடைந்து  அந்திம கிரியைகள்  நிறைவேறிய  செய்தி  அறிந்து திருப்பதி செல்கிறார்
103.   திருப்பதியில்  கோவிந்தராஜர்  நூதன அர்ச்ச மூர்த்தி பிரதிஷ்டையோடு ஆலய புனருத்தா ரணம் நடத்துகிறார்.
104.  1092 -   வயது 74.  திருக்கச்சி நம்பிகள் பரமபதம் எய்துகிறார்.
105 - 1093 --  வயது 75.  கூரேசரை  ஸ்ரீ வரதராஜஸ்தவம் இயற்றக் கோருகிறார். கூரேசர் கனவில் வரதராஜர் தோன்றுகிறார். கூரேசர்.  ராமானுஜர்  இருவருமே  காஞ்சி செல்கிறார்கள்.
106.   ஸ்ரீ பாஷ்யம் விரிவாக்கம்.
107.  1098 -   வயது 80.   திருமாலிருஞ் சோலைக்கு  கூரேசருடன்  சென்று,  ஆண்டாள்   நாச்சியார் திருமொழி,   நாறு நறும் பொழில் பாசுரத்தில் வேண்டிக்கொண்டபடி  100  தடா  அக்காரவடிசல்  100 தடா வெண்ணையை  சுந்தரராஜ பெருமாளுக்கு  அளிக்கிறார்.
108  1107  -- வயது  89.    கூரேசர்  பரம பதம்  அடைகிறார்.
109- 1117  வயது  99-100,    சதாபிஷேகம்.  யதிராஜர் என்கிற  பிருது பெருகிறார்.
110.  1119  வயது 102.   ராமானுஜ தாசன்  என்ற ஒரு சிற்பி  வடித்த  ஸ்ரீ ராமானுஜரின் சிலா வடிவம்  தாம் உகந்த திருமேனி என்று  அவரது அவதாரஸ்தலமான  ஸ்ரீ பெரும்புதூரில் பிரதிஷ்டை  செய்யப்படுகிறது. 
111. 1137  வயது 120.   ஸ்ரீ  ராமானுஜர்  பரம பதம் அடையம் முன்பு, பரமாத்மாவுக்கு நித்ய கைங்கர்யம் புரிகிறார்.  ஸ்ரீ  வைஷ்ணவ சம்பிரதாய வளர்ச்சி இனி   உங்களது  என்று  பிள்ளான், கிடாம்பி ஆச்சான், நடாதூர் ஆழ்வான், எம்பார்  ஆகியோரிடம் ஒப்படைத்து விட்டார்.

மேற்கண்ட  120 குறிப்புகள்  ஸ்ரீ ராமானுஜரின் 120 வருட பூலோக  யாத்ரையை உணர்த்த உரைக்கப்பட்டவை. சில கால கட்டங்கள் தவறாக குறிப்பிட்டிருநக்கலாம், சில  பெயர்கள் தவறாக ச்சொல்லப்பட்டிருக்கலாம் , நிகழ்வுகள் கூட  சில முன்னும் பின்னுமாக  இருக்கலாம்.  க்ஷமிக்க வேண்டும்.
எது எப்படியாயினும்   சரி,  ஸ்ரீ ராமானுஜர் ஒரு யுக புருஷர். என்னதான் சொன்னாலும் அவர் மகிமை உலகறிந்தது. அவரது 120 வருட பூலோக யாத்திரை புனிதமானது மட்டுமல்ல. ஒரு கணமும் வீணாகாமல் லோக  க்ஷேமத்துக்காகவே அர்ப்பணிக்கப்பட்டுள்ளது  என்பது கல்லில் செதுக்கியது போன்ற  மாறாத உண்மை.  ஸ்ரீ ராமானுஜர்  எனும்  திவ்ய புருஷர்  வாழ்க்கை ஒரு அழியாத ஓவியம்.  அவர் ஒரு  அபூர்வ பிறவி, அதிசய மனிதர்.  ஆதிசேஷனை இதற்குமேல் என்ன சொல்ல முடியும்?.  

என்னுடைய   ''வைணவ  விண்ணொளி'' பதிவுகள் இத்துடன் நிறைவு  பெறுகிறது.

[sivan jaykay]

ரமே ராமே மனோரமே: J.K. SIVAN

அத்யாத்ம ராமாயணம் - ஒரு பார்வை

ராமாயணம் என்றால் உடனே  நம் கவனம் செல்வது  ஸ்ரீ வால்மீகி ராமாயணம் பற்றியோ, ஸ்ரீ துளசிதாசர் ராமாயணமாகிய  ஸ்ரீ ராமசரித மானஸ் , அல்லது கம்பராமாயணம் பற்றியோ தான்.  இனொரு அற்புத ராமாயணம் இருக்கிறது. அது   நான்கு வேதங்கள்,  மஹா பாரதம், பாகவதம் 18 புராணங்கள் எழுதிய  வேத வியாசரின்  அத்யாத்ம ராமாயணம்.  அதை எழுத நண்பர்  மேற்கு மாம்ம்பலம்  ஸ்ரீ  R  விஸ்வநாதன் எனக்கு  ஒரு  அத்யாத்ம ராமாயணம் புத்தகம் பரிசளித்தார். அதை  படித்துவிட்டு தான்  ''ரமே ராமே  மனோரமே''  புத்தகம்   எழுதி வெளியிட்டேன்.   அதில் ஒரு  சில பக்கங்கள்: 

''இனி வரும் ராமன் கதையில் அத்யாத்ம ராமாயணத்துடன் மற்றும் பல ருசிகர தகவல்களும் சேர்ந்து வரும். ராமனைப்பற்றி எத்தனை எத்தனை விவரங்கள் சேகரிக்க, சேர்க்க முடியுமோ அவை இதில் இடம் பெற வேண்டும் என்று ஓர் எண்ணம்.     அத்யாத்ம  ராமாயண தொடக்கத்தில் ஸ்ரீ ஜானகி ஜீவனாஷ்டகம் என்ற அருமையான எட்டு ஸ்லோகங்களுமே  ஸ்ரீ ஜானகி தேவியின் வாழ்வாதாரமான ராமனை வேண்டிக்கொண்டு ஆரம்பிக்கிறது.
இதன் சுருக்கம்: 

''ராமன் - பெற்றோர்களை மகிழ்வித்த குழந்தை.

 அப்பா ''காட்டுக்கு போடா'' என்று சொல்லவில்லை .  பெற்ற அம்மா இல்லை, வளர்த்தவள், அவள் மூலம் கேட்டு,  அவள்  வார்த்தையை தட்டாமல்,  மகிழ்ச்சியாக வனவாசம் மேற்கொண்டவன். ஜடாயுவின் துன்பத்தில் மனமுருகி தன் மனைவியின் பிரிவினையைக் காட்டிலும் வருந்தினவன், தன் துயரை விட, வாலியினால் துன்புற்ற சுக்ரீவன் துயர் துடைக்க முடிவெடுத்தவன், சதா சர்வ காலமும் ராமஸ்மரணையில் அசோகவனத்தில் தவத்தில் இருந்தவளின் வாழ்வாதாரமானவன், மஹா தவ வலிமை வாய்ந்த விஸ்ரவஸ் புத்திரன் ராவணனை வதம் செய்தவன், சகல உயிர்களும் தேவர்கள் உள்பட, மகிழும் சுந்தர ரூபன், காருண்யன், மாயையால் மனிதனாக, மன்னனாக, முனிவர்கள் மனம் நிரம்பியவன் ஸ்ரீ ராமன் ''    -- இது தான்   ஜானகி தனது  நாதனைப்  போற்றும் ஸ்லோகங்கள்.

அடுத்ததாக அத்யாத்ம ராமாயணத்தின் பெருமை. எல்லோரும் அதை படிப்பதால் பெறும் பலன்.

''மாசற்ற, ஞானவடிவான பகவான் தக்ஷிணாமூர்த்திக்கு நமஸ்காரத்தோடு ரிஷி சுதர், நாரதர் என்ன செய்தார் என்று சொல்வது போல் ஆரம்பமாகிறது. நாரதர் உலகமெல்லாம் சுற்றிவிட்டு பிரம்ம லோகம் சென்று பிரமனை வணங்கினார்.
''என்ன நாரதா, விஷயம் சொல்?''
''நீங்கள் தான் சொல்லவேண்டும்.''
''எதைப் பற்றி நாரதா?'' என்றார் பிரமன்.
'ஏற்கனவே, நல்வினை, தீவினை பற்றி உணர்த்தினீர்கள் . இப்போது கலியுகத்தில் நடக்கும் அக்ரமங்கள் உங்களுக்கு தெரியுமா? நான் போய் பார்த்து  வந்ததால் சுருக்கமாக செய்திக் குறிப்பு தருகிறேன். அங்கு என்னவெல்லாம் செய்கிறார்கள், நடக்கிறது பாருங்கள். அவை தீர வழி சொல்லுங்கள்''.
''கலி முற்றிவருகிறதால், மக்கள் பிறர் சொத்து, சொந்தங்களை அபகரிப்பது, துன்புறுத்துவது, உடலே ஆன்மாவென நினைப்பு, கடவுள் நம்பிக்கை இன்மை, மிருக குணம், அந்தணர்கள் வேத சாஸ்த்ரங்களை விற்று காசு பண்ணுவது, பேராசை, அனைவருமே தத்தம் ஸ்வதர்மங்களை காற்றில் பறக்க விடுவது, பெண்கள் தமது பெற்றோர், மாமியார் மாமனாரை அவமதிப்பது,  முதியோர் மனதை கடும் வார்த்தைகளால் நோகடிப்பது, கணவனையே மரியாதையின்றி தூஷிப்பது,-- 

அடாடா  ....இன்னும் இதுபோல எத்தனையோ சுவாமி. இதெல்லாம் எப்படிப் போக்குவது? என்று பெருமாள் நீங்கள் தான் அருள வேண்டும்.''

''இவ்வளவு தானே நாரதா?

முன்பு பார்வதி தேவி சிவனிடம் உபதேசம் கேட்டு பெற்றது தான் இப்போதும் ஏன் எப்போதும் கூட உதவும். அது தான் ராம தத்துவம், 

''அத்யாத்ம ராமாயணத்தை  இரவும் பகலும் பார்வதி தேவி  பாராயணம் பண்ணி அந்த மாதாவே ஆத்மானந்தத்தில் மூழ்கினாள் '' என்றான் பிரம தேவன்.

இந்த விஷயம்  பிரசாரமாகி, மக்கள் படித்து, பாராயணம் பண்ணினாலே கலியின் பிடி குறையும். அரை சுலோகம் படித்தாலும் கூட படித்தவன் பாபம் விலகும். முழுதும் படித்தவன் ஜீவன் முக்தன். அதனால் அஸ்வமேத யாகம் செய்த புண்ய பலன், காதால் கேட்டால் கூட பாதகங்கள் வராது. பல புண்ய நதிகளில் ஸ்நானம் செய்த பலன் கிட்டும், பாராயணம் செய்தவனுக்கு தேவர்களே கட்டுப்படுவார்கள்.  ஏகாதசி , ராமநவமி உபவாசத்தோடு பாராயணம் செய்தவர் இனி பிறவி அற்றவர். காயத்ரி மந்த்ர புரஸ்சரணம் செய்த பலன், சகல கார்ய சித்தி அடைவர். இந்த ராம கீதையால், அத்யாத்ம ராமாயணத்தால் ப்ரஹ்மஹத்தி தோஷம் விலகும்.''

''நாரதா, நான் ஒன்று ஒன்றாய் ஒவ்வொரு பலனையும் அடுக்கி அடுக்கி சொல்வதை விட ஒரே வார்த்தையில் சொல்லட்டுமா? என்ற பிரமன் தொடர்கிறான்.

''ஆஹா  சொல்லுங்கள்  பிரபு'' என்கிறான் நாரதன்.

''வேதம், ஸ்ம்ரிதி, இதிஹாச, புராணம் சகலமும் படிப்பதால் அடையும் பெரும் பயன்கள் எல்லாம் அத்யாத்ம ராமாயணம் கேட்பதால் வரும் ஒரு சிறு பலனுக்கு கூட ஈடாகாது . ''

 பிரமன் இவ்வாறு நாரதன் மூலம் சொன்னது நமக்கும்  உபயோகப்படவேண்டும் என்பதற்காக இந்த அத்யாத்ம ராமாயணத்தை தமிழில் சுருக்கமாக  எழுத எனக்கும் தோன்றியது. 

இனி பாலகாண்டத்தில் பிரவேசிக்கலாம். இதில் 56 ஸ்லோகங்கள் உள்ளன. அவற்றின் சாராம்சம் மட்டும் தர உத்தேசம். 

ராமன், ராமாயணம் என்பது இந்தியாவில் மட்டும் அல்ல உலகில் பல தேசங்களில் இன்னமும் போற்றப்பட்டு வருகிறது. இந்த நாட்டை ஆள்பவர்கள் இதை முன்னர் சிறப்பாக ஆண்டு ராம ராஜ்ஜியம் என்று பேர் வாங்கித்தந்த ராமனை நன்றாக அறியவேண்டும், அவனிடமிருந்து ராஜ்ய பரிபாலனம் கற்றுக்கொள்ளவேண்டும். மக்கள் சுகமடைய வேண்டும். நேர்மை, நீதி, ஞாயம், அன்பு எல்லாம் பரவ வேண்டும். எல்லோரும் ஓரினம், எல்லோரும் சகோதரர் என்ற உணர்வு பெருகவேண்டும் என்ற படிப்பினை ராமாயணத்தில் இருந்து அறிந்து மக்கள் பயன் பெறுதல் வேண்டும்..

ராம ராஜ்யத்தை பற்றி சொல்லும்போது அயோத்தியில் எந்த வீட்டுக்கும் கதவு கிடையாது என்பது ஞாபகத்தில் இருக்க வேண்டும். ''கொள்வார் இல்லை என்பதால் கொடுப்பவரும் இல்லை'', அதாவது தானம் யாருமே கொடுக்கின்ற வழக்கம் இல்லை. ஏனென்றால் கொடுத்தால் அதை வாங்குவதற்கு எவருமே இல்லை. எல்லோரிடத்திலும் எல்லாமே இருந்ததே என்பார் கம்பர். போட்டது போட்டபடியே கிடக்கும். எடுத்தால் கை வெட்டுவார்கள் என்ற அரபு நாட்டு தண்டனை பயத்தால் அல்ல.

(நான் சிறுவனாக இருக்கும்போது ராஜாஜி எழுதிய ''சக்ரவர்த்தி திருமகன்'' தொடர் கல்கியில் வந்தது. கல்கி விலை அப்போது நாலணா. எங்கள் வீட்டில் வாங்க மாட்டார்கள். ரெண்டுதெரு தண்டி ஜாக்கரியா காலனி என்ற இட த்தில் வசித்த ராமநாதன் என்ற ஒரு பள்ளிக்கூட  வாத்யார் மாமா வாங்குவார். அவர் வீட்டு மாமி என்னை ஓடிப்போய் ஒவ்வொரு  வாரமும்  வியாழக்கிழமைகளில் சத்தார் கடையில்   கல்கி வாங்கி கொண்டு வர சொல்வாள். படிக்க எனக்குத் தருவாள். நன்றிக் கடனாக அவளுக்கு கடையில் தேவையான மளிகை சாமான்கள் வாங்க, மிஷினுக்கு போய் மாவரைத்து கொடுக்க நான் உபயோகப்பட்டதே இந்த  காரணத்தால்  தான்.  ஒவ்வொரு வாரமும் படிப்பேன். ராமனை எனக்கு பிடித்தது. பின்னர் ஒரு ரூபாய்க்கு பவன்ஸ் ஜர்னல் நிறுவனம், பாரதீய வித்யா பவன்,  இதை ஆங்கிலத்தில் வெளியிட்டது. ஸ்ரீ கே எம் முன்ஷி செய்த பெரிய புண்ணியம் இது. ராமாயணம் என்று ஆங்கிலத்தில் பெயர். நிறையப்பேர் கல்யாணங்களுக்கு வீட்டு விசேஷங்களுக்கு இந்த ஒரு ரூபாய் புத்தகத்தைத் தான் பரிசளிப்பார்கள். இப்போது கிடைத்தாலும் அனைவரும் படிக்க வேண்டிய பொக்கிஷம் இது.)
எனது  ''ரமே ராமே மனோரமே'' புத்தகம்  சில  பிரதிகள் உள்ளன. தேவைப்படுவோர்  அணுகவும்  J.K. SIVAN வாட்ஸாப்ப் நெம்பர்.  9840279080. விவரம் அனுப்புகிறேன். 

[sivan jaykay]

தபோல்கரின் இல்லம். ---   நங்கநல்லூர்  J K SIVAN 

நான் சமீபத்தில் பம்பாயில் இருந்து  ஷீர்டி செல்வதைப் பற்றி  சொன்னபோது நண்பர்கள்  பம்பாயில் ஒரு முக்கிய இடத்தைப்  பற்றி சொன்னார்கள். 

பாந்திராவில்  சாய் ஸத் சரிதா  எழுதிய   ஹேமாத்ரி பந்த்  என்கிற  கோவிந்தராவ் தபோல்கர்,1856-1929 வரை வாழ்ந்தவர்.  1911ல் அவர் கட்டிய  '' சாய் நிவாஸ்''  என்ற  வீடு   பாந்திரா மேற்கு பகுதியில்  செயின்ட் மார்ட்டின் தெருவில்  இருப்பதாகவும் அங்கே  உள்ளே  ஒரு பிரார்த்தனை கூடத்தில் ஷீர்டி பாபாவின் ஒரிஜினல்   முழு உயர படம் ஒன்று இருக்கிறது. அங்கே அந்த படத்தின் எதிரில்  உட்கார்ந்து தான்   தபோல்கர் சாய் சத் சரிதம் எழுதினார்  என்றும் அறிந்து மகிழ்ந்தேன்.   பாபா  தபோல்கருக்கு  கொடுத்த  ரெண்டு காசுகள், தபோல்கரின்  மூக்குக் கண்ணாடி,  பாபாவின் பாதுகை எல்லாமே  பொருட்காட்சியாக எல்லோரும் காண வசதி செய்திருக்கிறார்கள். காலையில் இருந்து இரவு வரை  யார் வேண்டுமானாலும் சென்று இலவசமாக தரிசிக்கலாம். அதை நிர்வகிப்பவர்  தபோல்கரின்  பேரன்  இன்னொரு தபோல்கர். 

தபோல்கர்  வெள்ளைக்கார அரசாங்க உத்தியோகஸ்தர்.  குஜராத்தில் ஆனந்த்  என்கிற ஊரில் உத்யோகம்.  காகா சாஹேப்   தீக்ஷித் என்ற நண்பர் அவருக்கு பாபாவின் லீலைகளை பற்றி ஒரு கடிதம் எழுதினத்திலிருந்து எப்படியாவது பாபாவை தரிசிக்க  ஆர்வமாக இருந்தது.  பம்பாய் குடியேற முயற்சித்தார். 

1910ல் பாபாவின் அருளால்,  தபோல்கர் எதிர்பாராதபடி,   பாந்திராவுக்கு மாற்றல் ஆகி வந்தார். ஷீர்டி விஜயம் செய்ய  30 நாள்  லீவ் கேட்டிருந்தார். கிடைத்தது.  

அக்காலத்தில்  ஷீர்டி ஒரு  வனாந்திர பிரதேசம். குக்ராமம் .  அங்கு என்ன விசேஷம் என்றால் பாபா ஒன்றே தான். அது ஒன்று போதாதா, உலகையே வளைத்துக் கட்டிப்போடாதா?   பல பாகங்களி லிருந்து பக்தர்கள் பாபாவைப் பற்றி கேள்விப்பட்டு தரிசனம் பெற வந்தார்கள்.  

தபோல்கர்  பாபா வுடன் எப்போதும் இருந்த   காகாசாஹேப்  தீக்ஷித்   மற்றும் நானாசாஹேப் சாந்தோர்கர் ஆகியோரின் நெருங்கிய நண்பர்.  தபோல்கரை பார்க்கும்போதெல்லாம் நானா சாஹேப்  ''ஹேமாத் ,  ஷீர்டி போனீர்களா?   பாபா தரிசனம் ஆயிற்றா ? என்று கேட்பார் . ஒன்றி ரண்டு முறை கூறியும் முயற்சித்தும்  தபோல்கரால்  ஷீர்டி போகமுடியாமல் ஏதோ வேறு வேலைகள்  அவரது ஷீர்டி விஜயத்தை தள்ளிப்போட வைத்துக் கொண்டே இருந்தது. அப்போதெல்லாம்  ரயில் வசதி இருந்தது.  

தபோல்கர் படித்தவர். மராத்தி குறுநில மன்னர்கள் மஹாதேவ், ராம்தேவ் ஆகியோருக்கு மந்திரி. நிறைய ஆன்மீக புத்தகங்கள் எழுதியவர். கணக்கு வழக்குகள் பார்க்க புது முறை வகுத்தவர்.  பிற்காலத்தில் ஷீர்டி சமஸ்தானத்தில் கணக்கு வழக்குகள் பார்த்து நிர்வாகம் பார்க்கும்போது அவர் பெயர் ''ஹேமாத்ரி பந்த்'' . 

''என்னய்யா இன்னும் நீங்கள் ஷீர்டி போகவில்லையா?' என்று தபோல்கரிடம்  காகா சாஹேப் மீண்டும் ஞாபகப் படுத்தப்  பட,   அவரும்   ''சரி இப்போதே புறப்படுகிறேனே'' என்கிறார். ரயிலில் சென்று  தாதரில் இறங்கி மன்மத்  செல்லும் வேறு ரயிலைப்பிடித்து ஷீர்டி செல்ல உத்தேசம்.  ரயிலில்  அறிமுகமில்லாத ஒரு பிரயாணி ''சார் எங்கே போகிறீர்கள்?''  என்கிறான். '' தாதரில்  இறங்கி மன்மத் போகும் ரயிலைப்  பிடித்து ஷீர்டி போகிறேன்''.

''தாதரில்  இறங்கவேண்டாம். மன்மத் போகும் ரயில் அங்கே வராது'' என்று ஷீர்டி செல்லும்  சரியான வழியை கூற ஷீர்டி வந்து சேர்கிறார் தபோல்கர். நேராக  வாடா வுக்கு சென்று தங்கி  பாபாவை த் தேடி செல்ல எண்ணம்.  இங்கே தான் வாடா  அருகில் பாபா  ஒரு மசூதியில் இருக்கிறார் என்று யாரோ சொல்ல பாபாவை சென்று தரிசிக்கிறார். இப்போது போல் அப்போதெல்லாம் கூட்டம் இல்லை. பாபா அருகில் சென்று அவர் திருவடிகளை தொட்டு வணங்குகிறார். உடல் சிலிர்க்கிறது. உச்சி முதல் உள்ளங்கால் வரை ஏதோ ஒரு புதிய சக்தி மின்சாரம் போல் பாய்கிறது. வாழ்க்கையையே அக்கணம் மாற்றிவிட்டதோ ?

ஷீர்டி சென்றபோது பாபா  கல் இயந்திரத்தில்  கோதுமை மாவரைத்து  அந்த மாவை  ஷீர்டி கிராம எல்லைகளில் தூவினதைப்  பார்த்தார்.   அதன் மூலம் அந்த கிராமத்தில் காலரா பரவாமல் தடுத்தார் என்பது பாபாவின் எண்ணற்ற  அதிசயங்களில் ஒன்று.  அதை  எழுதி எல்லோருக்கும் தெரியப்படுத்த  வேண்டும் என்று  தபோல்கருக்கு  ஆசை.  மாதவ ராவ் தேஷ்பாண்டே  (ஷாமா)  என்பவரிடம் அனுமதி கேட்டார்.  ''எழுதப்பா'' என்று அனுமதியளித்தார் ஷாமா.

தபோல்கரிடம்   ஷாமா  ' ஹேமாத் , நீ என்னுடன் வா. பாபாவிடம் உன் எண்ணத்தை சொல்வோம். ஆசிபெறுவோம் '' .  

 பாபா முன் நின்று வணங்கினார்கள்.  மெதுவாக ஷாமா  ''குருநாதா,  தபோல்கர்  பாபாவின் லீலைகளை  புத்தகமாக எழுத ஆசைப் படுகிறார்.  உங்கள் ஆசிர்வாதத்தோடு துவங்க வந்திருக் கிறார்''

பாபா  தபோல்கரை  என்ற இறங்க பார்த்தார். ''ஹேமாத், ''என்று  அவர் பெயரைச் சொல்லி, ''கிட்டே வா''  என  கையில் ஜாடை காட்டுகிறார் பாபா.  ஹேமாத் அருகில்  நெருங்கி   சிரம் தாழ்த்தி குனிந்தார்.   பாபாவின் கரங்கள் தபோல்கரின்  சிரத்தை தொட்டு தடவுகிறது.   அருகில் இருந்து  ''உதி'' எனும் திரு நீற்றை அளித்தார்.  தபோல்கருக்கு கொள்ளை ஆனந்தம் ஆச்சர்யமும் கூட. எப்படி பாபாவுக்கு தனது பெயர்  ஹேமாத்ரி ''

 '' நீ  எழுது.   உனக்கு  என் ஆசீர்வாதம் உண்டு.  குறிப்புகள் கேட்டு எழுதிக்கொள்.  என் லீலைகளை  நீ சரியாக  எழுத்தில் வடித்தால் அதை, படித்தாலோ  சொன்னாலோ கேட்டாலோ, அறிபவர்கள் பாபங்கள், அறியாமை எல்லாம் அழியும்.  உலக வாழ்க்கையில்  கஷ்டங்கள் காணாமல் போகும்'' என்று அங்கீகரித்தார்.

வரும் வழியில்  ஷாமா,  '' ஹேமாத், (ரொம்ப நெருக்கமானவர்கள் அழைக்கும் பெயர்)  நீ அதிர்ஷ்டக்காரன். இனி நீ எழுதப்போவதில்லை,  பாபாவே  தனது அனுபவங்களை உன்னை  ஒரு கருவியாக கொண்டு   உன்  எழுத்தின் பலத்தால் பக்தர்களை இனி அணுகப்போகிறார்'' பக்தர்கள் மனதில்   உன் எழுத்து, பரிபூர்ண நம்பிக்கை ஊட்டும் காவியமாகப் போகிறது. '' என்றார்.

''பாபா போன்ற  குரு அவசியம் எல்லோருக்கும்  வாழ்க்கையில் தேவை என்று  உணர்ந்த   தபோல்கருக்கு அடிக்கடி  பாபாவின்  அரூப விஜயம்,  தரிசனம்  அவரது பாந்திரா இல்லத்தில் கிடைத்தது. அவர்  சத் சரிதம் எழுத  அவ்வப்போது அவரை வழி நடத்தி பாபாவே  உதவினார் என்பது எவ்வளவு பெரிய பாக்யம். 

1916ல்   தனது  சரித்திரத்தை எழுத  பாபா  அனுமதித்தார்.   தபோல்கர்  எழுதிய  சாய் சத் சரிதா  முதலில் மராத்திய கவிதை ரூபத்தில். 900 பக்கங்கள் கொண்ட மராத்தி புத்தகமாக  புத்தகமாக   மூன்று ரூபாய்க்கு கிடைத்தது. அப்புறம்  பல மொழிகளில் வந்தது.

1917ல்  ஒரு பௌர்ணமி  அன்று ஹோலி பண்டிகை.  வடக்கே ரொம்ப விசேஷமாக கொண்டாடு வார்கள்.  தபோல்கருக்கு  ஒரு விடியல்காலை கனவு.  பாபா  ஒரு சந்நியாசி மாதிரி இருக்கிறார்.  பேசுகிறார்:

''ஹேமாத் , நான் உன்னை பார்க்க வரேன். உன்னோடு தான் சாப்பிடப்போறேன்''. விழித்துக் கொண்ட  தபோல்கர்  ஆச்சர்யப்பட்டார். பாபா  சொன்னது  காதில் ரீங்காரமிட்டுக்கொண்டே இருந்தது.   ஏழு வருஷமாக பாபாவுடன் தொடர்பு. அடிக்கடி  தரிசித்தவர். தியானம் செய்தவர். ஆனால்  இன்று தான் முதல் தடவையாக  ''உன் வீட்டுக்கு வரேன், உன்னோடு சாப்பிடறேன்'' என்ற வாசககம். மனைவியைக் கூப்பிட்டு ''ஒரு சந்நியாசி சாப்பிட வருகிறார்.  கொஞ்சம் அயிட்டம் எல்லாம்  கூடுதலாக சமைத்துவிடு ''என்றார்.

''எந்த சாமியார் வரப்போறார் , எப்போது ?'' என்று  கேட்டாள்  மனைவி.

ஹேமாத்   தான் கனவு கண்ட விஷயம் சொன்னார்.  அவளுக்கு சந்தேகம்.  ஷீர்டிலேருந்து  பாபா  பம்பாய்க்கு வருவது சாத்தியமா? எத்தனை பக்தர்கள்  ராஜ போகமாக அவருக்கு நைவேத்யம் சமர்ப்பிக்கிறார்கள், இங்கே வந்து நம்ம வறட்டு சமையலையா பாபா  சாப்பிடப்
போறார்?''
''இல்லேம்மா, அவர்  நேர வரமாட்டார், ஒரு வேளை  வேறே யார் ரூபத்திலாவது வருவார்''
கொஞ்சம் கூட  சமையல் பண்றதாலே நமக்கு என்ன நஷ்டம்?''

பகல் வேளை தாண்டிவிட்டது. ஹோலி பண்டிகையாதலால்  சிலர் சாப்பிட  வந்திருந்தார்கள்.   இலை போட்டாகிவிட்டது. இலைகளை சுற்றி  ரங்கோலி வண்ண வண்ணமாக  காட்சி அளித்தது.  ரெண்டு வரிசையாக  சாப்பிட உட்கார்ந்தார்கள்.  வீட்டில் உள்ளவர்கள், விருந்தாளிகள்  எல்லோரும்  அமர்ந்தாகிவிட்டது. எங்கே அந்த சந்நியாசி??  காத்திருந்து யாரும் வராததால்,  வாசல் கதவை சார்த்தியாகிவிட்டது.  பரமாறியாகிவிட்டது. அன்னசுத்தி  பரிசேஷணம் ஆகி, போஜனம் ஆரம்பமாகிவிட்டது.  வாசலில் மாடிப்படியில் படிக்கட்டில் யாரோ நடக்கும் சத்தம்.....
வாசலில் சென்று கதவை திறந்தார் ஹேமாத்.   அலி முஹம்மது, மௌலானா  இஸ்மு முஜாவார்  ரெண்டுபேரும் தெரிந்தவர்கள்.   உள்ளே  போஜனம் நடப்பதை பார்த்து அவர்கள்  இடையூறுக்காக  வருந்தினார்கள்.

''ஹேமாத்,  போங்கோ  பாதிலே எழுந்து வரும்படியாக பண்ணிட்டோம். ஸாரி , போய் சாப்பிடுங்கோ, மற்றவர்கள் காத்திருக்கிறார்கள். இந்தாங்கோ, இதை வைத்துக்கொள்ளுங்கள், அப்புறம் இது பற்றி பேசுவோம்  என்று சொல்லி ஒரு பெரிய பார்சலைக்   கொடுத்தார்கள்.   தபோல்கர்  பொட்டலத்தைப்  பிரித்தார்.  உள்ளே  ஒரு  பாபாவின் பெரிய   படம்.  பாபாவின் கால்களுக்கு நமஸ்காரம் செய்து கண்ணில் ஒற்றிக்கொண்டார் ஹேமாத்.

''அலி எங்கே கிடைத்தது இந்த படம் உங்களுக்கு?''

''என் வீட்டில்  தான் இருந்தது.  ஒரு  துறவி  கொடுத்தது.  அப்புறம் விவரம் சொல்றேன், உள்ளே  போய் முதல்லே  சாப்பிடுங்க'
விசேஷ  விருந்தாளியாக   சந்யாசிக்காக போட்ட  இலை  முன்னால்  அந்த பாபா படத்தை வைத்துவிட்டு  ஹேமாத்  சாப்பிட உட்கார்ந்தார்.
அந்த நேரத்தில் ஷீர்டியில் என்ன நடந்தது தெரியுமா?
பாபா  அருகே  ஷாமா.
அவரிடம்  பாபா ''ஷாமா,  அப்பாடா  என்ன ருசியான விருந்து.  பம்பாயில்  ஹேமாத் வீட்டில்  வயிறு நிறைய சாப்பிட்டேன்'' என்கிறார்.
ஷாமாவுக்குப்  புரியவில்லை. அப்புறம் ஒருநாள்  ஹேமாத் ஷீர்டி வந்தபோது ஹோலிபண்டிகை  அன்று நடந்த விஷயத்தை  விவரித்தபோது தான் பாபா சொன்னதன் அர்த்தம் புரிந்து. அசந்து போனார்.

இந்த சம்பவம் நடந்து வெகு நாட்களுக்கு பிறகு  ஹேமாத்  அலி முஹம்மதை சந்தித்தார். அப்போது  ஆளுயர  சாய்பாபா படத்தை பற்றி சொன்னார்.  இதன்  பின்னால் ஒரு சரித்திரம் இருக்கிறது. சுருக்கமாக  சொல்கிறேன்.

சில நாட்கள்  முன்பு, அலியின் மைத்துனன் நோய்வாய் பட்டான்.       அலியிடம் எவனோ ஒரு மாந்த்ரீகன்  ''வீட்டிலுள்ள  சாமியார்கள் படங்களை கழட்டி சமுத்திரத்தில் எறிந்தால்  வியாதி குணமடையும்'' என்று சொல்லிவிட்டான்.  சும்மா இருப்பார்களா  அலியின் வீட்டில்?.  வீட்டில் இருந்த  அத்தனை  மஹான்கள்  படங்களும் காணாமல் போய்விட்டது ஆனால்  ஆச்சர்யமாக   ஸாயிபாபா  படம் மட்டுமே  சுவற்றில் தொங்கியது.  

அந்த  படம்  சில வருஷங்களுக்கு முன்பு  அப்துல் ரஹ்மான் என்கிற பாபா பக்தர் பக்கீர்,  அலி முஹம்மதுவுக்கு அளித்த   சாய்பாபா படம்.  அதை என்ன  செய்வது?  யாரிடம் கொடுக்கலாம் என்று யோசித்த பொது  ஹேமாத்  ஞாபகம்  அலிக்கு வந்தது.   ஸாயிபா  முழு உருவத்துடன்  பார்சல்  கட்டப்பட்டு,   ஹேமாத்திடம் வந்தார்.  அதை  எதிரில் வைத்துக் கொண்டு தான்  மேலே  ரெண்டாவது  பாராவில்  சொன்னபடி  சாய் சத் சரிதம்   தபோல்கரால் எழுதப்பட்டது.

 கீதையில் கிருஷ்ணன் சொல்வது தான் நடக்கிறது. ' அநீதி, அக்கிரமம், 'தீயசக்திகள் பரவி தர்மம் நேர்மை ஆகியவை குறைந்து தவிக்கும்போது நானே வருவேன் அவற்றை   அழிப்பேன். தர்மம் நிலைநாட்டுவேன்'' என்பது தான் ஒருவகையில் ஷீர்டியில் பாபாவின் அவதாரமோ?   

ஷீர்டி ஹமத் நகர் ஜில்லாவில், கோதாவரியை கடந்து கோபர்காவ்ன் வழியாக நிம்காவ்ன் நோக்கி நடந்தால் தெரியும் கிராமம் என்று அக்காலத்தில் அடையாளம் சொல்வார்கள்.  இப்போது கார்,  பஸ், தனியார் துறை வாகனங்கள் பெருகிவிட்டன.  பம்பாயிலிருந்து  300 கிமீ. தூரத்தை ஐந்து மணி நேரத்தில் கடக்கிறார்கள். வழியெல்லாம்  பல இடங்களில் நல்ல   சைவ  உணவகங்கள். 

[sivan jaykay]

தமிழ் களஞ்சியம் -  நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

இரட்டைப்புலவர்கள் 

இவர்களைப்  பற்றி முன்பே  நிறைய எழுதி இருக்கிறேன். இருப்பினும்  இன்று அவர்களை மீண்டும் ஞாபகப் படுத்துகிறேன்.  ஒருவர்  முடவர் மற்றவர் குருடர்.  குருடர்  நடப்பார். முடவர்  குருடர் தொழில் அமர்ந்து வழி சொல்லுவார். ரெண்டு பேருமே பலே கவிஞர்கள், புலவர்கள்.  ஒவ்வொரு பாடலிலும் ஒருவர் முதல் ரெண்டடி பாடுவார், மற்றவர் அதை சீர் குலையாமல் கடைசி ரெண்டடி பாடி அர்த்த புஷ்டியோடு  நிறைவு செய்வார்.   எல்லா க்ஷேத்ரங்களுக்கும்  நடந்தே  சென்று  பரிசுகள் பெற்று வாழ்ந்தவர்கள்.   

ஒருமுறை இரட்டைப்புலவர்கள் சிதம்பரம் பெருமானைத் துதிக்க நடராஜர் கோயிலுக்குச் சென்றனர். திரும்பும் வழியில், பெருஞ்செல்வம் படைத்த செல்வந்தன் ஒருவன் விலை உயர்ந்த ஆடை அணிகலன்களை அணிந்து கொண்டு போவதைப்  பார்த்து அவனைப்  பற்றிப் புகழ்ந்து முடவர் முதலில் பாட, குருடர் வழக்கம் போல முடித்துக் கொடுத்தார். 

அறுசுவை உணவை மட்டுமே  வயிறு புடைக்க சாப்பிடும் தமிழ்ச் சுவை  யறியாத அந்த பணக்காரர்,  புலவர்களின்  பாடல்களைக் கேட்டும் காது கேளாதவராக சென்றார்.  இதனைக் கண்ட முடவர்  ஒரு பாடல் பாடுகிறார்: 

'மூடர் முன்னே பாடல் மொழிந்தால் அறிவரோ
ஆடெடுத்த தென்புலியூர் அம்பலவா'

முட்டாள்களிடம் அருமையான  தமிழ்ப் பாடலை பாடினால் அவர்களா அறியமுடியுமா சொல்லடா  நடராஜா? என்று கேட்கிறார்  அதற்கு குருடர் பதில் சொல்கிறார்:

'ஆடகப்பொற் செந்திருவைபோல் அணங்கைச் சிங்காரித்து என்ன பயன்
அந்தகனே நாயகனானால்?' என முடிக்கிறார்.

''ஆமாம் , மஹா லக்ஷ்மி போல் மனைவி சிங்காரம் பண்ணிக்கொண்டு தலைநிறைய  பூக்களை வைத்துக்கொண்டு என்னடா நடராஜா பிரயோஜனம்,  கணவன் குருடனாக இருக்கிறானே! என்று அர்த்தம் தவனிக்கிறது.

அதற்குள் அங்கே மக்கள் கூடிவிட்டனர். அவர்கள் இப்பாடலின் உட்கருத்தையும் சொல்நயத்தையும் சிலேடைப் பொருளையும் கண்டு வியந்து   '' ஆஹா  அற்புதம் இரட்டைப் புலவர்களே,  நீங்கள் எங்களுக்காக  இன்னொரு பாட்டு பாடுங்கள்''  என்று  வேண்டினர்.உடனே முடவர்,

'பாடல் பெறானே பலர்மெச்ச வாழானே
நாடறிய நன்மணங்கள் நாடானே'   என்று ஆரம்பித்தார்  முடவர். 

அவனுக்கு பாடல்கள்  எதுவும் இல்லை. யாரும் அவனை மெச்சி போற்றுவதில்லை,  நல்லவிஷயங்கள் எதுவும் அறியாதவன்....என்று நிறுத்துகிறார்.

''சேடன் இவன் வாழும் வாழ்க்கை  யிருங்கடல்சூழ் பாரில்
கவிந்தென் மலர்ந்தென்னக்காண்.'

ஆமாம், ஆமாம்,  விஷப்பாம்பு,  பொந்தும்  புதரும் தான் தேடி வாழும். அதற்கு இந்த கடல் சூழ் பூமி அழகு மிக்க  மலர்சூழ்ந்த  நறுமணமிக்க  சுகபூமியாக இருந்தால் என்ன, இல்லாவிட்டால் தான் என்ன?  என்று அந்தப் பாடலைப் பாடி முடித்தார்.

அங்கே குழுமி இருந்தவர்கள் இப்பாடலைக்கேட்டு ரசித்து அச்செல்வருக்கு இவர்களின் அருமை பெருமையைக் கூறவும் அவனும் அதை உணர்ந்து இரட்டையர்களை உபசரித்து வேண்டிய பரிசினைக் கொடுத்து அனுப்பினான்.

ஒருமுறை இவர்கள் தங்கள் வழிப்பயணத்தில் ஆங்கூர் என்னும் ஒரு சிவாலயத்தினை அடைந்தனர். அப்போது கோயிலில் உச்சிக்கால பூசை நடந்து கொண்டிருந்தது. குருடருக்கு வழி நெடுக நடந்துவந்த களைப்பு. முடவருக்கும் பசி. மனம் பொறுக்காமல் முடவர்,

'தேங்குபுகழ் ஆங்கூர்ச்சிவனேயல்லாளியப்பா
நாங்கள் பசித்திருக்கை ஞாயமோ'  என்று  பாடுகிறார்  முடவர். 

'-போங்காணூம்
கூறுசங்கு தோல்முரசு கொட்டோசையல்லாமற்
சோறுகண்ட மூளியார் சொல்'' 

என்று பின் இரண்டடிகளைப் பாடினார்.    அதற்கு அர்த்தம்  'ஹே  பரமேஸ்வரா,  நாங்கள் பசித்திருக்க நீ சாப்பிடுவது முறையோ?' என வருந்திக்  கேட்ட  முடவரின்  வினாவிற்குக் குருடர் சொன்ன அடிகளால் அந்தக்  கோயிலில்  உள்ள  சிவனே  பாவம் வெறும்  மேளத்தின்  சத்தத்தை மட்டும் கேட்டுக் கொண்டு, வயிற்றுக்கு  சோறு காணாமல் இருந்தார் என்னும் உண்மை வெளிப்பட்டது.   அப்போது அங்கு குழுமி இருந்த பக்தர்களுக்கு இந்தப்பாடலின் பொருள் விளங்கவில்லை. சில நாள் கழித்துத்தான், அந்தகோயிலின் அர்ச்சகர் செய்யும் மோசடி ஒன்று வெளிவந்தது.. அந்த அர்ச்சகர் தமது சொந்தப்  பசிக்காக சுவாமியின் நித்திய நைவேத்தியத்தின் பொருட்டு தரப்படும் அரிசி பருப்பு முதலியவற்றைத் தாம் எடுத்துக்கொண்டு நைவேத்திய நேரத்தில் ஒரு செங்கல்லை அடுப்பில் வைத்து நன்கு சூடாக்கி அதனை ஒருபாத்திரத்தில் வைத்து மூடிக்  கொண்டுவருவார். பலர் அறிய சுவாமி சந்நிதானத்தில் அதன் மீது தண்ணீரைத்  தெளிப்பார். உடனே கல்லிலிருந்து ஆவி எழும்புவதைப் பார்ப்பவர்கள் அர்ச்சகர் பெருமானுக்கு சுடச்சுட நைவேத்தியம் செய்வதாக நினைப்பார்கள். இந்த சூது, ஒருநாள் ஒருவனுக்குத் தெரிந்துவிட, அவன் அதை ஊர் முழுவதும் அறிவித்து விட்டான். உடனே அவ்வூரார் கூடி அர்ச்சகரை அப்புறப்படுத்தினர். முன்பு இரட்டையர் வந்து பாடிய பாடலின் அர்த்தம் இப்போது மக்களுக்குப் புரிந்தது.

இன்னொருமுறை இரட்டைபுலவர்கள் சங்கத்தமிழ் வளர்த்த மதுரைக்குவந்து சொக்கநாதரையும், அங்கயற்கண்ணியையும் வழிபட நினைத்தனர். முடவர் வழி காட்ட குருடர் அவரைத்தோள் ஏற்றிக் கொண்டு இருவருமாய் பொற்றாமரைக்குளம் வந்தனர். நீராடிவிட்டு ஆலயப்பிரவேசம் செய்ய நினைத்து முதலில் குருடர் குளத்திலிறங்கினார். படித்துறையில் அமர்ந்து உடையைத் துவைக்கத் தொடங்கினார், நீர்ப்பரப்பில் அதை விரிக்கத் துணி கைநழுவிப் போய்விட்டது. உடை நழுவியது  தெரியாமல் குருடர் கைகளை நீரில் தடவித் தடவிப் பார்க்கவும் கரையில் அமர்ந்த முடவர்,

'அப்பிலே தோய்த்தடுத்தடுத்துநாமதனைத்
தப்பினால் நம்மையது தப்பாதோ'     என்றுபாடினார். 

(என்னய்யா, இது,  இப்படியா ஒருவன் வேஷ்டியை  தண்ணீரில் அலசி அலசி   தப்பு தப்பு என்று கல்லின் மேல்  அடித்து தப்புவான். (தப்புவது என்றால் தோய்ப்பது என்று  ஒரு அர்த்தம்) 

'-அப்படியே-   ஆனாலுங்கந்தை,அதிலுமோர் ஆயிரங்கண்
போனால் துயர் போச்சுப்போ'

''ஆமாம்  அது  ஒரு பெரிய  பட்டு பீதாம்பரம்... ஏற்கனவே  நூறு கிழிசல், அடித்து தோய்க்கும்போது இன்னும் ரெண்டு புது கிழிசல் ஆனால்  என்ன குறைந்து போகும்?'' என்று அர்த்தம்.

என்றார் குருடர். அது கேட்ட முடவர் விடாமல், 

'கண்ணாயிரமுடைய கந்தையேயானாலும்
தண்ணார்குளிரையுடன் தாங்காதோ?'

''அதெப்படி சொல்ல முடியும்?  என்ன தான் கிழிசலாக இருந்தாலும் கந்தையானாலும், அது குளிருக்கு மேலே பொருத்திக்கொள்ள  உதவுகிற தல்லவா?  என்கிறார். 

என்று கொக்கி போட்டார்.  அதற்கு  குருடர்  
'-எண்ணாதீர்
இக்கலிங்கம் போனாலென் ஏகலிங்கமாமதுரைச்
சொக்கலிங்கம் உண்டேதுணை!'   என  விடை அளித்தார் குருடர். 

அதற்காக  அது தண்ணீரோடு  போனதற்கு எதற்கு வருந்தவேண்டும்.  இது இல்லையென்றால் இன்னொன்று அந்த சொக்கலிங்கம் தரமாட்டானா?  என்கிறார் குருடர்.   

அந்த கிழிசல் வேஷ்டி சிறிது நேரத்தில் தானாகவே காற்றில் திரும்பவும் அவர் கைக்கு வந்தது.

[sivan jaykay]

ஸூர்தாஸ் - நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN

'' மறந்து விட்டாயா? ஏன் லேட்?''

எனக்கு தெரிந்து வேறு யாருமே  இல்லை நாராயணா.
நீ ஒருவன் தான்  கையில் சக்ரம் வைத்துக் கொண்டிருபவன்.  அதுவும் உன்னை விட்டுப் பிரியாத ஒரு சக்ரம். அதனால் தான் உன் பெயர் சுதர்சன தாரி.  எதற்கு உனக்கு சக்ரம், அதுவும்  எவராலும் வெல்லமுடியாத, எதிர்க்க முடியாத  அதி வேக சக்தி கொண்ட  ஆயுதம்?

ஓஹோ, ஒருவேளை,  யாரோ வேறு ஒருவர் உன்னைப்போல வேஷமிட்டு,  பெரிதாக   ஒரு  கருடன் மீது சௌகரியமாக பறப்பவர்  இருந்து  தீங்கு செய்ய முற்பட்டால் அதை தவிர்க்க இந்த  தற்காப்பா ?
நீ காக்கும் கடவுள் என்பதால்  எவ்வளவு எல்லாம் யோசிக்க வேண்டி  இருக்கிறது!

அப்படிப்பட்ட நீ  தான் ஆயர்பாடியில்  நந்தகோபன் யசோதை தம்பதியின் செல்ல மகனா?  நாராயணா நீதான்  கிருஷ்ணனா ?  

''ஆம்''. நான் தான்  அது  என்று நீ  ஒருவன்   மட்டுமே பதில் சொல்லமுடியும்.
''கிருஷ்ணா  நீயே   அந்த   ''உலகெலாமுணர்ந்து ஓதுதற்கரிய, நிலஉலாவிய நீர் மலி மேனியன்,.
அலகிலா விளையாட்டுடையான் , எமது ஈடற்ற தலைவன்''

என் மனக்கலத்தை நீக்கி, சிந்தை தெளியவைத்து, ஆனந்தனுபவம் பெற வைப்பவன்  நீ ஒருவன் தான், கிருஷ்ணா .

''கிருஷ்ணா,  எத்தனை பேர்களின்  துன்பம், துயரம், கஷ்டம் எல்லாம்  இதுவரை தீர்த்திருக்கிறாய்? கணக்கிலடங்காதே!

உனக்கு  ஞாபகம் இருக்கிறதா? இல்லையென்றால் இதோ விரலை மடக்கி ஒவ்வொன்றாய் சொல்கிறேன்.
 நந்தகோபன் அரண்மனை தோட்டத்தில் .....யம்லாக், அர்ஜுன் என்ற இருமரங்கள்...... மரங்களா அவை? பல யுகங்கள் சாபம் ஏற்று காத்திருந்து, உன்னால் சாப விமோசன விடுதலை பெற்று விண்ணுலகம் திரும்பக் காத்திருந்த குபேரனின் புதல்வர்கள், நளகூபரன், மணிக்ரீவன், ..அதற்காக தானே வெண்ணை திருடி நாடகமாடி, உரலில் உன்னை  கட்ட வைத்துக்  கொண்டு,  அந்த உரலாலேயே குபேரன் புதல்வர்களுக்கு விடுதலை அளித்தாய்.  சரியான  கபட நாடக சூத்ரதாரி  நீ.....

இது  மட்டுமா..இன்னும் நினைவிருக்கிறது சொல்கிறேன் கேள்.  

கஜேந்திரன் நீர் அருந்தி தாமரை பறித்து உனக்கு சாற்றுவதற்கு நீரில் இறங்கப்போய் அவன் உயிரே போகும் நிலை....கஜேந்திரன் நீர் குடிக்கும் முன்பு அவன் அவனது உயிரைக்  குடிக்கக்  காத்திருந்த பெரிய முதலை ஒன்று....எவ்வளவோ போராடி தோற்று, முடியாமல், தான் முடியு முன்பு, உன்னை ஆதிமூலமே என்று கதறி அந்த யானை கண்ணீர் மல்க அழைக்க அந்த குரலுக்காகவே  காத்திருந்தவன் போல் நீ  உடனே உன்   கருடன் மீதேறி உன் சுதர்சன சக்கரத்தால் முதலையை முடித்து கஜேந்திரனை காப்பாற்றினாயே....
இன்னொன்றும் கூட  சொல்லவேண்டும்.  யமுனை நதி அழகாக ஓடுகிறது.. அதன் நீர் அனைவரையும் ''வா வந்து குளி ,  எனது குளிர்ந்த நீரில் விளையாடு'' என்று அழைத்தும் நெருங்க முடியாமல்   ஒரு  கொடிய   ராக்ஷஸன்  காளீயன் கடும் விஷத்தோடு யமுனையை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருக் கிறானே .   ஆயர்பாடி சிறுவர்களுக்கு யமுனையில்  மூழ்கி ஆட கொள்ளை ஆசை..  ஆனால் முடியவில்லையே..

 சிறுவனாக இருந்தும் கிருஷ்ணா   அப்போது  உன்னால் எப்படியப்பா யமுனையில் பாய்ந்து குதித்து  காளீயன் சிரத்திலேறி, நர்த்தனமாடி யே அவனை அடி பணியச் செய்து உயிர்ப் பிச்சை அளித்து அங்கிருந்து அகற்ற முடிந்தது. என்ன கருணை உனக்கு?  கொல்ல முடிந்த போதும் , கொல்லாமல்  உயிர்ப்பிிச்சை அளிப்பதில் வல்லவன் நீ ஒருவனே. உன்னை இகழ்வார்க்கும்  அருள்பவன்.
''அடாடா, அந்த வானவர் தலைவன் இந்திரன் இருக்கிறானே, ஒரு சமயம்  அவன்   உன் மீதும், உன் மக்கள் பிருந்தாவன வாசிகள் மீதும் கோபம் கொண்டு வருணனை அனுப்பி ஒரு சுனாமி காட்சி நடத்ததே,  அப்போது நீ  என்ன செய்தாய்?  உனக்கு ஞாபகம் இல்லை யென் றால் நான் சொல்கிறேன் கேள்.

இந்திரனின் சீற்றம்,  வருணனின் விடாத ஆக்கிரமிப்பு...  கோப கோபியர்கள் கலங்கி உன்னிடம்  ஓடிவந்து  தங்களது கஷ்டத்தை சொல்கிறார்கள்.  இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில்  ஊரே  தண்ணீருக்குள்ளே  போய்விடும் போல் இருக்கிறதே.

'' ஓஹோ, அப்படியா சேதி, இதோ பார் என்று எந்த பரபரப்பும் இன்றி இடது சுண்டுவிரலால் உங்கள்  ஊர்   கோவர்தன மலையை தூக்கி குடையாக பிடித்து , ஓர் நிமிஷமா, மணியா,  ஒரு  நாளா,  அப்பப்பா,   ஏழு நாட்கள்  தாங்கி,   மக்கள், மாடு கன்று அனைத்துமே இந்திரனின் சீற்றத்திலிருந்து காத்து அவனை அடிபணிய செய்தவனாயிற்றே...

இதைச் சொல்ல மறந்துவிட்டேன் பார்.  ஹஸ்தினாபுரத்தில், அனைவரும் இருந்த சபையில், அபலை திரௌபதியை மான பங்கப்படுத்த துரியோதனன் ஆணையிட, கர்ணன் மற்றோர் ஆதரிக்க,  பீஷ்மர்  முதலானோர்  எவ்வளவு கெஞ்சியும் பேசாமல் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, துச்சாதனன் துகிலுரிய அந்த நேரத்தில், அல்ல, தக்க , சரியான  நேரத்தில் அவள் மானம் காத்தது யார்?,  முடிவில்லாத,  நீளளளளள.... .. 'ஸாரி SARI ' புடவை,  வஸ்திரம், எங்கிருந்து அவளது உடலைச் சுற்றி வந்துகொண்டே இருந்தது.   இழுத்துக்கொண்டிருந்த துச்சாதனன் கை வலிக்க, துவண்டு விழுந்தானே தவிர  திரௌபதி அல்லவே.... ''ஹரே கிருஷ்ணா, ஆபத்பாந்தவா'' என்ற ஒரே குரல் போதுமே உனக்கு...யாருக்கு வேண்டுமானாலும் அபயமளிக்க .

உண்மையிலேயே நீ ஒருவன் தான்  காக்கும் கடவுள். கிருஷ்ணா.  எல்லோருக்கும் ஓடி ஓடி வந்து கருணை காட்டும்   நீ,     நாளெல்லாம் உன்னையே  பாடி நினைத்து வாடிக் கொண்டிருக்கும் இந்த ஸூர்தாஸ் மேல் மட்டும் இன்னும் கருணை காட்டாதது எதனால், என்ன காரணம் கிருஷ்ணா? சொல்  நானும் உன் பக்தன் தானே.   ஏன் லேட்??

[sivan jaykay]

அருமையான அகஸ்தீஸ்வரர் -   நங்கநல்லூர்  J K   SIVAN 

சென்னை மாநகரத்தில்   பல்லாவரத்திலிருந்து  3  கிமீ. தூரத்தில் ஒரு க்ஷேத்ரம்  பொழிச்சலூர்.   அமைதியான  கிராமம்.சோழர்காலத்தில் இதன் பெயர்  புகழ் சோழ நல்லூர்.  நிறைய பேரால் சொல்லமுடியாத பெயர்.   அதி வேக வளர்ச்சியை  எதிர்கொள்ளமுடியாமல் தடுமாறும்  வளைந்து வளைந்து செல்லும் குறுகிய தெருக்கள்,  வெற்று நிலங்கள்,  சுற்றிலும் அகில உலக அளவில் வளரும் விமான நிலையம், நீண்ட  தமிழகத்தை இணைக்கும் பரந்த நெடுஞ்சாலை, பல்லாவரம்  கிரோம்பேட்டை எனும்  நெரிசல் நகரங்களுக்கு நடுவே  தத்தளிக்கும்  கிராமம். பச்சை நிறத்தையே காணோம். வயல்கள்  வறண்ட மனை நிலங்களாகி வருகிறது.  இந்த காலவெள்ள வேகத்தில் புகழ் சோழநல்லூர்  பொழிச்சலூர் ஆக குறைந்துவிட்டது.

இதற்கிடையே ஒரு  12ம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த  அற்புதமான ஆயிர வருஷ  ஆலயம்  பிரம்மாண்ட மாக பழமையை நினைவூட் டுகிறது.   அகஸ்தியர்  ஹிமாசலத்திலிருந்து நடந்து  பொதிகை
மலையை  நோக்கி செல்லும்போது வழியில் பொழிச்சலூர் வந்திருக்கிறார். அவர் வழிபட்ட  சிவன் இங்கே  அவர் பெயர் தாங்கிய  கிழக்கு நோக்கிய ஸ்வயம்பு  ஸ்ரீ அகஸ்தீஸ்வரர்.   பெரிய  சிவலிங்கம்.   அம்பாள் ஆனந்தவல்லி. பார்க்கவே ஆனந்த ஸ்வரூபி.  சித்திரை வெயிலில் காலையில் சூரியன்   நேராக தந்து கதிர்களை அகஸ்தீஸ்வரர் மேல் வர்ஷிக்கிறான்.  இங்கு  சனீஸ்வரர்  சந்நிதி விசேஷம்.   தொண்டைமண்டல  நவகிரஹ க்ஷேத்ரங்களில் பொழிச்சலூர்  சனீஸ்வரனுக் கான க்ஷேத்ரம். அதனால் பொழிச்சலூருக்கு   வட திருநள்ளாறு என்று பெயர்.  

நவ கிரகங்களில் ஈஸ்வரன் என்ற  பட்டம்  பெற்ற நவகிரஹ தேவதை சனி பகவான். அவருக்கு மட்டுமே  சனீஸ்வரன் என்ற பெருமை. ரொம்ப ஸ்லோ அவர்.   ஒரு ராசி மண்டலத்தில் இருந்து மற்றொரு ராசி மண்டலத்துக்கு மாற இரண்டரை-- மூன்று வருஷம் ஆகும். ஆகவே  அவரை  மந்தகாரகன் என்கிறோம்.  ஒரு ராசியில்  சனீஸ்வரன் உட்கார்ந்துவிட்டால், அதனால் நல்லது கெட்டது எது நடந்தாலும் அதன் விளைவு ஓஹோ என்றிருக்கும்.  மர்ந்துவிட்டால், நீடித்த, நிலையான, தீர்க்கமான பலன்களை நல்கக் கூடியவர் சனி. அது சுப பலனாக இருந்தாலும் சரி, அசுப பலனாக இருந்தாலும் சரி. சனிக்கு எல்லாம் சமம்தான்.   கஷ்டப்படுபவர்கள் தமக்கு  ஏழரைச் சனி, அஷ்டமச் சனி, அர்த்தாஷ்டமச் சனி என்று சொல்லி கேட்டதில்லையா?.  வாரிக்   கொடுக்கும்போது அவர்  பொங்கு சனி என்று போற்றப்படுகிறார்.

இன்னொரு  விசேஷம் இந்த ஆலயத்தில்  அங்கே தனி சந்நிதியில் அருள்பாலிக்கும்    ஸம்ஹார  மஹா  கால பைரவர்.  கோயிலுள் நுழைந்தவுடன் நம்மை வரவேற்பது எண்ணற்ற  பைரவர்கள். குலைக்கிறார்கள். கடிப்பதில்லை.

சனீஸ்வரன் ஒரு ராசியிலிருந்து இன்னொன்றுக்கு நகர்வது தான் சனிப்பெயர்ச்சி. அடேயப்பா அப்போது இங்கே  கூட்டம்  சமாளிக்க முடியாது.  அதேபோல் தான் சிவராத்திரி வைபவமும்.  மற்றநாட்களில் பைரவர் இருப்பதால் தேய்பிறை அஷ்டமி பூஜைகள், ஒவ்வொரு சனிக்கிழமையும் பக்தர்கள் வருகை அதிகம்.  

நான் நேற்று சனிக்கிழமை, சித்திரை  மாசம், அமாவாஸ்யை சனிக்கிழமை என்பதால் பொழிச்சலூருக்கு ஒரு உறவினரை சந்திக்க செல்லும்போது அவருடன் இந்த ஆலயத்தில் தரிசனம் பெற வந்தபோது  நீண்ட க்யூ வரிசையில் ஊர்ந்து அரைமணி முக்கால் மணி நேரத்தில்  அகஸ்தீஸ்வரர் முன் நின்று தரிசனம் பெற்றேன். விசேஷகாலங்களில் கூட்டத்தை கட்டுப்படுத்த  ஜெருகண்டி  தவிர்க்கமுடியாதது தான்.

நான் கேள்விப்பட்ட இன்னொரு விஷயம்.  இந்த ஆலயத்தில் சனிபகவானுக்கு நெய்வேத்தியம் செய்யும் நேரத்தில் சனிபகவானுடைய வாகனமான காக்கைகள் கூட்டமாக வந்து அர்ச்சகர் போடும் அன்னங்களை சாப்பிட்டு செல்லுகிறதாம்.

இன்னொரு  நல்ல விஷயம்.  இது தனியார் மேற்பார்வையில் பராமரிக்கப்பட்டு  அற  நிலையத் துறையில் பிடியில் இல்லாத  ஒரு கோவில்.  பரம்பரை பரம்பரையாக ஒரு சித்தர் குடும்பம் நிர்வகிக்கிறது. இப்போதுள்ள  நிர்வாகி  ஸ்ரீ  சண்முகவேல் குமாரசாமிப்பிள்ளை பைரவ சித்தர்.

[sivan jaykay]

''தங்க சாலை''-   நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

தருமமிகு சென்னையில் கந்தகோட்டம் சென்றவர்களுக்கு தங்கசாலை தெரியும். கந்த கோட்டம் தான்  கந்தசாமி கோவில்.  அந்த கோவிலுக்கு போகாத சென்னைவாசிகள் கூட ஒரு தரமாவது  மின்ட் ஸ்ட்ரீட் mint street எனப்படும் தங்க  சாலைக்குள் நடந்து யார்  மேலாவது, எதன் மீதாவது இடிபடாமல் நடந்திருக்க முடியாது. கஜகஜ வென்று கட்டைவண்டி, கை ரிக்ஷா வாய்  நிறைய ரத்தக்கலரில் பான் சுபாரி  மெல்பவர்கள்,  நீள ஜிப்பா போட்ட வடக்கத்தியர் , சட்டையில்லாத, காலில் செருப்பில்லாத நமது லுங்கி, டப்பா கட்டு, கலர் துண்டு  தலைப்பாகை அணிந்த   மூட்டை தூக்கும் கூலி  ஆட்கள், பல பொருள்களை விற்கும் வாங்கும்,  வியாபாரிகள் கூடும் இடம்.

சென்னை நகரத்தின் முக்ய  சாலைகளில் ஒன்று  தங்கசாலை.   (Mint Street). எத்தனையோ பேருக்கு வாழ்வளிக்கும் வீதி.  மிக நீளமான  வீதி. பல நூறு வருஷங்களாக  பல மொழி பேசும்  மக்களின் வாழ்க்கையை நிர்ணயிக்கும் பிரதான சாலை.  அது இருக்கும் பகுதி  சென்னையில்  ஜார்ஜ் டவுன். வணிக முக்கியத்துவம் கொண்ட வீதி.  அங்கு கிடைக்காத வஸ்துவே இல்லை.  இது சென்னையின் பழைமையான வீதிகளில் ஒன்று  என்பதைத் தவிர  இதுவே  சென்னையின்  மிக நீளமான தெரு என கருதப்படுகிறது. வடக்குத் தெற்காக உள்ள இந்தச் சாலை தெற்கில் பூங்கா நகரில், பூந்தமல்லி நெடுஞ்சாலையையும் வடக்கில் வண்ணாரப்பேட்டையின், வடக்கு வால்  சாலை - பழைய சிறைச் சாலை சந்திப்பு ஆகியவற்றை இணைக்கிறது.   மிக  நெரிசலான வழித்தடம்.   எப்போதும் எந்நேரமும் மக்கள் சுறுசுறுப்பாக  உலவிக்  கொண்டே இருக்கும் பரபரப்பான தெருக்களில் ஒன்றாகவும் உள்ளது.

17 ஆம் நூற்றாண்டில் போர்ச்சுகீசிய யூத வணிகர் ஜாக்வெஸ் டி பைவியா என்பவர் இங்கு யூதர்களுக்கான  மயான பூமியை  உருவாக்கினார். பிறகு, இந்த இடுகாடு லாயிட்ஸ் சாலைக்கு மாற்றப்பட்டு விட்டது.

18 ஆம் நூற்றாண்டில், கிழக்கிந்திய கம்பெனியினர் தங்களது துணி வணிகத்தை வளர்க்கும் நோக்கில் சலவைத் தொழிலாளிகளை இங்கே குடியமர்த்தினர். இதற்கு வாஷர்ஸ் ஸ்ட்ரீட்   வண்ணாரத் தெரு, வண்ணாரப்பேட்டை,  என்று பெயர் அதால் வந்தது.   இங்கு குடியமர்த்தப்பட்ட சலவைத் தொழிலாளிகளில் பெரும்பாலானோர் தெலுங்கைத் தாய்மொழியாகக் கொண்டவர்கள். சில ஆண்டுகளில் துபாஷி என்று அழைக்கப்பட்ட இரண்டு மொழி பேசும் இடைத்தரகர்களும் முக்கியமாக தெலுங்கு பேசும் கோமுட்டி மற்றும்  பேரி செட்டியார்கள் போன்றோரும், குஜராத்தின் சவுராஷ்ட்ரா பகுதியைச் சேர்ந்த துணி வியாபாரிகளும் இங்கே குடியேறினர். இவர்களைத் தொடர்ந்து அடகு வியாபாரத்தில் ஈடுபட்ட ராஜஸ்தான் மார்வாரிகளும் இங்கே குடியேறினர். இதன் மூலம் தொடக்கம் முதலே இந்தத் தெரு பல மொழி பேசுபவர்கள் வசிக்கும் பகுதியாக இருந்துவருகிறது.

1841-42 களில் கிழக்கிந்திய கம்பெனி,   அரசாங்கத்தின்  அங்கீகார  செலாவணிக்கு   தங்கம், செப்பு, வெள்ளி, தாமிர  நாணயம் தயாரிக்கும் தொழிற்சாலையை இங்கு மாற்றியதிலிருந்து இந்தத் தெரு ‘மிண்ட் தெரு’ என்ற பெயரைப் பெற்றது. எனவே, தமிழில் இந்தத் தெரு நாணயச் சாலை என்றும் தங்க சாலை என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. ஆங்கிலேயர்களின் நாணயத் தொழிற்சாலை இருந்த கட்டிடம் பிறகு அரசின் அச்சகமாக மாற்றப்பட்டது.  GOVERNMENT PRESS .  இதைத் தொடர்ந்து தெருவில் பல அச்சகங்கள் தொடங்கப்பட்டன. திரைப்பட ஊடகம் தமிழர்களிடையே பரவிய புதிதிலேயே இங்கு சில திரையரங்குகள் தொடங்கப்பட்டன. நகரின் பல்வேறு பகுதிகளில் கெயிட்டி மற்றும் குளோப் போன்ற திரையரங்குகளை உருவாக்கிய ரகுபதி வெங்கய்யா என்ற ஒளிப்படக் கலைஞரால் கட்டப்பட்ட நகரின் பழைய திரையரங்குகளில் ஒன்றான கிரீன் டாக்கீஸ் துவக்கப் பட்டது.   மேலும் இங்கு இருந்த கிரவுன் டாக்கிஸ் மற்றும் முருகன் திரையரங்குகளே மிகப் பழமை யானவை. முருகன் திரையரங்கில்தான் 1931-ல் வெளியான தமிழின் முதல் பேசும்படமான ‘காளிதாஸ்’ வெளியிடப்பட்டது.

1880-களில் இங்கிருந்த தொண்டை மண்டலம் துளுவ வெள்ளாளர் பள்ளியில் மகா வைத்தியநாத சிவன் என்பவரால் நடத்தப்பட்ட கச்சேரிதான் சென்னையில் முதல் முறையாக நுழைவுச்சீட்டு விற்பனை செய்து நடத்தப்பட்ட கர்னாடக இசைக் கச்சேரி.

1889 இல் இங்கு இந்து இறையியல் பள்ளி  HINDU THEOLOGICAL  ஸ்கூல் நிறுவப்பட்டது, 1909 இல் இங்கு இந்தப் பள்ளியில் சி. சரஸ்வதி பாய் என்பவர் தனது முதல் ஹரிகதை நிகழ்ச்சியை நடத்தினார். ஒரு பெண் ஹரிகதை நடத்தியது இதுவே முதன்முறை என்பதால் கடுமையான எதிர்ப்பு இருந்திருந்தது. 1896 இல் இந்தப் பள்ளிக்கு மகாத்மா காந்தி வருகை  புரிந்தார்.  பாலகிருஷ்ண ஜோஷி  பள்ளித் தலைமை ஆசிரியர்.

தொன்றுதொட்டு இங்கு குஜராத்தியர்களும் ராஜஸ்தான் மார்வாரிகளும் வசித்துவருவதால் ராஜஸ்தானிய உணவு வகைகளின் மையமாக அறியப்படுகிறது.

அருட்பெருஞ்சோதி  வடலூர்  வள்ளலார், ராமலிங்க அடிகளின் நினைவில்லமானது இந்தத் தெருவின் வடக்கு முனைக்கு அருகில் அமைந்துள்ள, வீராசாமி தெருவில் அமைந்துள்ளது.

1854 ஆம் ஆண்டில் நிறுவப்பட்ட தொண்டை மண்டலம் துளுவ வெள்ளாளர் பள்ளி (TTV) , மற்றும் 1889 ஆம் ஆண்டு நிறுவப்பட்ட இந்து இறையியல் பள்ளி ஆகியவை இத்தெருவின் இரண்டு வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க பள்ளிகளாகும். தொண்டை மண்டலம் துளுவ வெள்ளாளர் பள்ளி வளாகத்தில் சென்னையின் பழமையான சங்கீத சபாவான தொண்டை மண்டல சபா இயங்கிவந்தது. 1905 ம் ஆண்டு இந்த இந்த சபாவில் நடந்த கூட்டத்தில் திருவையாரில்  பெரிய அளவில் தியாகராஜ ஆராதனை விழாவைக் கொண்டாட முடிவெடுத்தனர்.

சென்னையில் கர்னாடக இசையின் பஜனை வடிவத்தை வளர்க்கும் நோக்கில் இந்தத் தெருவில் பல பஜனை மடங்கள் தொடங்கப்பட்டன. நுற்றாண்டைக் கடந்த இரண்டு மடங்கள் இப்போதும் இயங்கி வருகின்றன. தற்போது இந்தத் தெருவில் இருக்கும் சுமைதாங்கி.  ராமர் கோவில், முன்பு பஜனை மடமாக இருந்தது. இங்கு விநாயகருக்கு கட்டப்பட்ட பல கோவில்கள் உள்ளன.  வள்ளலாரால்  பாடப்பட்ட கந்தகோட்டம் முருகன் கோயில், இச்சாலையில் உள்ள  ராசப்ப  செட்டி தெருவில் அமைந்துள்ளது. இன்றும் அநேக பக்தர்கள்  சென்று கந்தசாமியை வழிபடுகிறார்கள்.

 தங்கசாலை 17ம் நூற்றாண்டில் உருவான  நீளமான தெரு. தெலுங்கு பேசும் ,கோமுட்டி, பேரி செட்டியார் சமூகத்தை சேர்ந்தவர்கள் வாழ்ந்தார்கள். இன்றும் அந்த வம்சத்தினர் வியாபாரம் செய்கிறார்கள். இரும்பு சாமான், துணி, பாத்திர வியாபாரிகள் நிறைந்து இப்போது மார்வாரிகள், குஜராத்திகள், மற்றவர்களும் அவர்களோடு வாசம் செய்கிறார்கள். பக்தி குன்றவில்லை. 

1841–1842 வாக்கில் கிழக்கிந்திய கம்பெனியார் அவர்கள் ஆட்சி நாணயம் செய்யும் இடம் இங்கே உருவானது. உலோகங்களை உருக்கி நாணயம் வார்ப்படம் செய்யும் இடம் என்பதால் மின்ட் ஸ்ட்ரீட், தங்க சாலை என்ற பெயர் நிலைத்தது. அது அப்புறம் govt press , அரசாங்க அச்சகம் ஆயிற்று. இந்த தெருவின் வடகோடியில் வீராசாமி தெருவில் ராமலிங்க வள்ளலார் வாழ்ந்து , தினமும் கந்தசாமி கோவில் நடந்து வருவார். மேலே சொன்னது தான் தங்கசாலை பற்றிய சரித்திர தகவல்.

 இனி மஹாபெரியவா பக்கம் வருவோம். காஞ்சி மடத்தில் நல்ல கும்பல். ஸ்வாமிகள் மௌன விரதம் அனுஷ்டிக்காத நாள் என்பதால்  எல்லோருடனும் பேசுவார். எல்லோரும் அவர் எதிரே வணங்கி நின்று தங்களை, தங்கள் குடும்பத்தில் சிலரை பற்றி அறிமுகப்படுத்திக் கொள்வார்கள். வரிசையில் வந்த ஒரு இளம் வாலிபன் வணங்கி ''பெரியவா நான் வள்ளலார் நகரிலிருந்து வருகிறேன்'' என்றான்..

"வள்ளலார் நகரா?" 

"ஆமாம் பெரியவா, தங்கசாலைக்குத்தான் அப்படி பெயர் மாறியிருக்கிறது. 

''ஓஹோ வள்ளல் என்றால் பணத்தை வாரிக் கொடுக்க வேண்டும். பணம் நிறைய வெள்ளைக்கார அரசாங்கம் அச்சுப் போட்ட சாலை இப்போது வள்ளலாரின் ஊராகிவிட்டதோ!" 

" ஆமாம்  பெரியவா தங்கசாலைக்கு இப்போது அது தான் பெயர் ''

 ''அதுசரி, தங்கசாலை என்றாயே, அப்படியென்றால் அங்கே பணம் அச்சுப் போடுகிற இடம் என்பது உனக்கு தெரியுமோ?"

 "தெரியாது பெரியவா " 

"தங்க சாலை என்றால் தங்கத்தினால் போட்ட ரோடு இருந்தது என்று நினைத்தாயோ?" 

"தெரியாது பெரியவா. இப்போ தான் அங்கே தங்கக்காசு தயாரித்ததால் அந்த இடம் தங்கசாலை என்று பேர் கொண்டது என்று தெரிஞ்சுண்டேன்.'' 

''அதுவும் தப்பு, தங்கசாலை என்று சொல்வதும்  தப்பு '' 

மஹா பெரியவா சொல்லிவிட்டு புன்னகைத்தார்.

 " நீ சப்த விடங்க க்ஷேத்திரம்'' என்று பெயர் கேள்விப்பட்டதுண்டா?''

 ''..........................''

கைகட்டி வாய் பொத்தி ''தெரியாது' என அந்த வாலிபர் உணர்த்த தலை ஆட்டுகிறார். 

"டங்கம் என்றால் செதுக்கும் உளி . கற்சிலை அடிக்கிற உளி மட்டுமில்லை. தங்கத்திலும், வெள்ளியிலும் விகிரஹங்கள், நகைகள் செய்ய உபயோகிக்கும் கருவி. உளி மாதிரி. டங்கம் என்று பெயர்.
''தேவதச்சனான விஸ்வகர்மா டங்கம் எல்லாம் இல்லாமலேயே, மனது சங்கல்பத்தால் நினைத்த எதையும் உருவாக்கி விடுவான். டங்கமில்லாமல் செய்வது விடங்கமாக செய்வது. என்று பொருள்படும்.
விஸ்வகர்மா செய்த ப்ரதிமைகள், பிம்பங்கள், விக்கிரஹங்கள் விடங்கமாக செய்ததால், திருவையாறு அதன் பக்கத்தில் ஆறு க்ஷேத்ரங்களில் கோவிலில் உள்ள மூர்த்திகளுக்கு சப்த விடங்க மூர்த்திகள் என்று பெயர். வருஷா வருஷம் சப்த ஸ்தானம் உத்ஸவம் நடக்கும்.''

கூடியிருந்த பக்தர்கள் அனைவரும் நிசப்தமாக பெரியவா சொல்லும் விஷயங்களை சிரத்தையாக கேட்டுக்கொண்டிருக்க மேலே தொடர்கிறார். 

''உன்னை தங்கசாலை பற்றி கேட்டுட்டு ஏன் விடங்கம் பற்றி பேச்சு மாற்றினேன் தெரியுமா?"
ஒரு நிமிஷம் நிறுத்தி எல்லோரையும் சுற்றி பார்க்கிறார். அனைவரும் ஆவலாக சிலையாக நிற்கிறார்கள்.
"நாணயம் பண்ணுமிடத்தில் தங்கக்காசு செய்வதால் அதற்குத் தங்கசாலை என்று பெயரென்று நினைத்தால் அது தப்பு. வெள்ளைக்காரனின் காலத்திலே இப்போது போல் தங்கம் அதிக விலை இல்லாவிட்டாலும் கூட தங்கக் காசை விட வெள்ளி, தாமிரம் முதலான மற்ற உலோகக் காசுதான் அதிகம் அச்சடித்து போட்டார்கள். அதனால் தங்கசாலை என்பதற்குக் காரணம் வேறே.

காசுகளில் சித்திரம்,எழுத்து இவற்றைப் பொறிப்பதற்கும், அதன் மாற்று,எடை எல்லாம் சுத்தமாய் இருக்கிறதா என்று பரிசோதனை பண்ண காசைத்  தட்டிப் பார்த்தே தெரிந்து கொண்டார்கள். உளி போன்ற ஒரு கருவி யை நாணயங்களை தட்டி பார்க்க உபயோகித்தார்கள். "டங்கம்" என்றே அதற்கும் பெயர். காசு உலோகத்தில் உருக்கி வார்த்து அச்சடிக்கும் கிடங்கில் இப்படி நிறைய பேர் உட்கார்ந்து கொண்டு, காசுகளை டங்கத்தால் தட்டிச் சோதிப்பார்கள். அந்த ஓசை  ''ஜல் ஜல்'' என்று வெளியிலே ஓயாமல் கேட்டுக் கொண்டிருக்கும்.அதனால் நாணயம் செய்யும் அந்த இடத்துக்கே 

"டங்கசாலா" என்று பெயர் வந்தது. ஸம்ஸ்கிருதப் பெயர், வடக்கத்தி சொல். நம்ம தமிழில் அதை தங்க சாலை ஆக்கி விட்டோம்.

"பொருட் செல்வத்தை வாரி வாரி அள்ளி கொடுத்தவர்கள் வள்ளல்கள்..அருள் செல்வத்தைத் தந்தவர் திரு அருட்பா பாடின ராமலிங்க ஸ்வாமிகள். அருட்செல்வம் கொடுத்த ராமலிங்க ''வள்ள"லுக்கு மரியாதை "ஆர்'' சேர்த்து ''வள்ளலார்" என்கிறோம். தங்கசாலைப் பெயரும் அநித்யமாகப் போய் நித்தியமான அருளைக் குறிக்கிற வள்ளலார் பெயர் அதற்கு வந்திருக்கிறது"
 
இதுதான் மஹா பெரியவா சிந்தனைக்கும் மற்றவர்கள் சிந்தனைக்கும் உள்ள வித்யாசம். என்ன ஞானம், எல்லையற்ற சமுத்திரம் அவர்.

[sivan jaykay]

பேசும் தெய்வம் -  நங்கநல்லூர்   J  K  SIVAN

123. ஸாக்ஷி கோபாலன்

எங்கு சென்றாலும்  பக்தர்களுக்கு ஆசி வழங்கி அவர்கள் விருப்பத்தை பூர்த்தி செய்வதும்,  விஜய யாத்திரையை குறித்த காலத்திற்குள் முடிப்பதும் ஒன்றோடு  ஒன்று ஒத்துப்போகாத விஷயங்கள். இருந்த  போதிலும்  மஹா பெரியவா கூடுமானவரை  ஆங்காங்கே பக்தர்கள் விருப்பப்படி ஒன்றிரண்டு நாட்கள் கூடுதலாக  வாசம் செய்தாலும்  யாத்திரை தொடர்ந்து கொண்டு தான் வந்தது.

1936ம் வருஷம்  ஏப்ரல் 8 அன்று  ராத்திரி,   மஹா பெரியவா  ஜெய்ப்பூரிலிருந்து புறப்பட்டார். மூன்று நாளில் ஹரிப்பூர்  அடைந்தார்.  பிராம்மணி  ஆற்றில் ஜலம்  இல்லாததால், மணலில் நடந்து கடந்து, தர்மசாலாவுக்கு 10ம் தேதி சென்றார்.   ஒரிஸ்ஸாவில் நிறைய  நதிகள் உண்டு. பிராமணி ஆறு  இரண்டாவது பெரிய நதி.  சோடா நாக்பூரிலிருந்து   ரூர்கேலா வரை ஓடும்   800  கி.மீ. நீளமானது பிராமணி   நதி.

அக்கரையில் தர்மசாலா எனும் இடத்தை மஹா பெரியவா அடைந்து அங்கே மூன்று நாள்  முகாம் .
மணல்  பிரதேசம், மணல் திட்டுகளைக் கடந்து சிரமத்தோடு,  தான்கி,  எனும் இடத்தை அடைந்தார். அங்கே ரெண்டு நாள் வாசம்.   ஏப்ரல் 15 அன்று கட்டாக் என்ற பெரிய   ஊரை அடைந்தார். மாயூர் பாஞ்ச்   அரண்மனையில்  அவர் தங்க ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள்.  புவனேஸ்வரத்தில் இருந்த ஆலயங்களை தரிசித்தார்.   ஸ்ரீ L.   கிருஷ்ணய்யர்  என்ற ஒரு இன்ஜினீயர்  அரசாங்க உத்யோகத்தில் இருந்தவர் இல்லத்தில்  தக்க வசதிகளோடு  மஹா பெரியவா  தங்கி இருந்தபோது  அந்த வீட்டுக்கு எதிரே  ஒரு பந்தல் போட்டு சங்கர ஜெயந்தி கொண்டாடினார்.  வழக்கம்போல் பல  வித்துவான்கள்   எங்கிருந்தெல்லாமோ வந்து  கலந்து கொண்டு  சிறப்பித்தார்கள். 

ஆதிசங்கரர்  படம்,  பாதுகை  எல்லாம் யானைமேல் அலங்கரிக்கப்பட்டு மஹாநதி வரை சென்ற  ஊர்வலத்தில்  பக்தர்கள் கலந்து கொண்டு   பெரியவா தரிசனம் செய்து மகிழ்ந்தார்கள்.   இதைத் தொடர்ந்து அன்று மாலை ஒரு பெரிய ஊர்வலம்,  அதில் நாதஸ்வர  கோஷ்டி,  இங்கிலிஷ் பேண்ட் BAND  வாத்யம்,   தீபாலங்காரம்,  பின்னால்  மஹா பெரியவா நடந்து  ஊர்வலம் வந்தார்.   ஆயிரக்  கணக்கானோர்  கூடி  ''ஜயஜய சங்கர ஹரஹர சங்கர''   கோஷம், பட்டாசு வாண வேடிக்கைகள் கோலாகலமாக  கண்கொள்ளாக் காட்சி. 

பத்து நாட்கள்  கட்டாக்கில்  இருந்து பக்தர்களை மகிழ்ச்சியுறச் செய்துவிட்டு  பல சிற்றூர்களைக் கடந்து கடைசியில்   பைல நாத் என்கிற ஊருக்கு  30ம் தேதி வந்து சேர்ந்தார்.  அங்கிருந்து  பால்கட்டி, முகுந்தபூர்  என்கிற ஊர்களுக்கு சென்றார்.  பூரி ஜெகன்னாத் முக்தி மண்டப சபா மஹா பெரியவாளை பூரிக்கு அழைத்தது. மே மாதம் 3ம் தேதி அங்கே சென்றார்.  அங்கே  ஸாக்ஷி கோபாலர் ஆலயத்துக்கு சென்று தரிசனம் செய்தார்.  

சாக்ஷி கோபாலர் பற்றி தெரியுமா? சுருக்கமாக சொல்கிறேன்.
சாக்ஷி கோபாலர்  ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் தான்.  அவர் பெயரிலேயே ஊரும்  சாக்ஷி கோபால் என்று இருக்கிறது.

காஞ்சீபுரத்திலிருந்து ரெண்டு பிராமணர்கள், ஒருவர் கிழவர், மற்றவர் வாலிபர் காசிக்கு நடந்து போனார்கள். போகும் வழியில்  கிழவர் நோய்வாய்ப்பட்டார், அவருக்கு  மருந்துகள் கொடுத்து,   சிஷ்ருஷை செயது மேற்கொண்டு நடக்க  முடியாததால் அவரைத் தனது  தோளில்  தூக்கிக்கொண்டு  பிரம்மச்சாரி  வாலிபர் காசிக்குப்  போனார். காசியில் தரிசனம் செய்துவிட்டு அப்படியே  பிருந்தாவனம், மதுராவுக்கு சென்றார்கள்.  பிருந்தாவனத்தில்  கிருஷ்ண தரிசனம் செய்தார்கள்.  கிழவருக்கு பரம ஆனந்தம்.  பெற்ற பிள்ளையைவிட அந்த வாலிபர்  தன்னை அவ்வளவு ஜாக்கிரதையாக கவனித்துக்கொண்டு  இஷ்ட மூர்த்தி தரிசனம் செயது வைத்த

நன்றிக் கடனாக தனது பெண்ணை, அவனுக்கு கல்யாணம் பண்ணி கொடுத்து தனது சொத்து பூரா அந்த வாலிபனுக்கே  எழுதிக் கொடுக்க மனதில் எண்ணம் பிறந்தது.  இதை அந்த வாலிப பிராமணனிடம்  தெரிவித்தும் விட்டார். வாலிப பிராமணன் ஏழை, அவனால் முதியவர் சொன்னதை நம்ப முடியவில்லை. ரொம்ப சந்தோஷம்.  

''ஆஹா, எனக்கா? உங்கள்  புத்திரியையா  கல்யாணம் பண்ணித்தரப்போகிறீர்கள்,  நான் எதையும் எதிர்பார்த்து இதெல்லாம் செய்யவில்லையே உங்களுக்கு?''   இவ்வளவு  பெரிய  பாக்யமா?  இது நிறைவேற இந்த கிருஷ்ண பரமாத்மா உதவட்டும்''   என்று வேண்டிக்கொண்டான்.

''இதோ பாருடா, நீ  என் மாப்பிள்ளை. இது நிச்சயம் நடக்கும். இதோ இந்த கிருஷ்ணன் சன்னிதானத் தில் அவன் எதிரிலேயே சத்யம் பண்றேன்.''   என்றார்  கிழ பிராமணர். கையடித்து சத்தியமும் செய்தார். 

சில மாதங்கள் கழிந்தது.   ரெண்டு  பேரும்  ஜாக்கிரதையாக காஞ்சிபுரம் திரும்பினார்கள். 

வீட்டுக்கு வந்த பிறகு  கிழவர் கொடுத்த வாக்கை மறந்து விட்டார்.  அழகான ரூபவதி அவர் பெண். பெரிய இடத்தில் சொத்து ஐவேஜி இருக்கிற இடத்தில் பிள்ளை தேடினார்.   வாலிப பிராமணன் ஒருநாள் அவர் வீட்டுக்கு வந்து அவர் பிருந்தாவனம் மதுராவில் கொடுத்த வாக்கு சத்யம் எல்லாம் ஞாபகப்படுத்தினான்.

கடுங்கோபம் வந்துவிட்டது கிழவருக்கு.  ''ஏண்டா பிச்சைக்கார நாயே, அவ்வளவு திமிரா உனக்கு? உன் புத்தி பிசகிவிட்டதா, உன் நிலை என்ன என் நிலை என்ன, என் பெண்ணை கேக்கற அளவுக்கு உன் அந்தஸ்து  உசந்து விட்டதா?  போடா  வெளியே '' என்று விரட்டினார்.

 பிரம்மச்சாரி பிராமணன் அதிச்சியடைந்து  காஞ்சிபுரம் ராஜாவிடம் போய் விஷயத்தை சொன்னான்.    ராஜாவுக்கு இதைக் கேட்டு சிரிப்பு வந்தது.   

''என்ன பேராசை உனக்கு, புத்தி கெட்டவனே , உன்  யோக்யதை என்ன, அவர் குலப்பெருமை அந்தஸ்து என்ன, மலைக்கும் மடுவுக்கும் வித்யாசமா இருக்கு.  வேறே எங்காவது போய்  ஒரு ஏழைப் பெண்ணைத் தேடு.''  என்ற ராஜாவிடம்  பிரம்மச்சாரி அழுது கொண்டே,  '' ராஜா, நான் அவருக்கு உதவியது எல்லாம் மனிதாபிமானத்தினால்  தான்,   எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல், என் தந்தையாக நினைத்து  மனப்பூர்வமாக சிச்ருஷை செய்தேன் .  அவருக்கு ஒரு   பெண் இருப்பதே எனக்கு தெரியாது, அவர் சொத்து மதிப்பும் அறியேன். அவராகச்  சொன்னதை, அதுவும் கிருஷ்ணன் சந்நிதியில் சொன்னதை நம்பினேன், அவர் செய்த  சத்தியத்தை நம்பி தான் அவரிடம் போய்  பெண்  கேட்டேன்'  என்றான். கண்களில் கண்ணீர் பிரவாகம்.  

ராஜா கிழவரை அழைத்து விசாரணை செய்தான்.   அவர் அது பொய்  என்றார் .  அவர்  அப்படி சத்யம் செய்ததற்கு என்ன முகாந்திரம்? யார் சாக்ஷி?  ஆகவே  ப்ரம்மச்சாரியின் கூற்று எடுபடாது என்று ராஜா தீர்ப்பு கூறினான்.

பிரம்மச்சாரி  விடவில்லை.  ''ராஜா, நான் சொல்வது சத்யம், இந்த பெரியவர்  கொடுத்த வாக்குக்கு, செய்த சத்தியத்துக்கு சாக்ஷி அந்த கிருஷ்ணன் ஒருவன் தான். மதுரா நகரத்துக் கோயில் ஸ்வாமி கிருஷ்ணன்  ஒருத்தன்  நடந்ததற்கு  ஸாக்ஷி.  நான் ஏழை, என் வாக்கு அம்பலமேறாது. ஆனால்  க்ருஷ்ண பரமாத்மா நிச்சயம் சாக்ஷி சொல்ல வருவான்''  என்று சொன்னான். 

''ஓஹோ கிருஷ்ணன் சாக்ஷியா,  போய் அவனை அழைத்துக் கொண்டு வா'' என்று கட்டளையிட்டான் ராஜா.  பிரம்மச்சாரி மறுபடியும்  மதுரா போனான்.    

''நந்தலாலா வா என்னோடு, நீ தான் நடந்ததற்கு  ஒரே  சாக்ஷி, அதை  காஞ்சிபுரம் ராஜாவிடம் சொல்ல நீ உடனே என்னோடு வா'' என்று  உரிமையோடு கூப்பிட்டான்.  

“நான் வரேன் கவலைப்படாதே நீ முன்னாலே போ, நான் பின்னாலேயே நடந்து வருவேன். என் மீது சந்தேகப்பட்டு ஒரு தடவை கூட நீ திரும்பிப்  பார்க்கக்கூடாது .  அப்படிப்  பார்த்தால்,  எந்த இடத்தில் என்னைப்  பார்த்தாயோ நான் அங்கேயே விக்ரஹமாக  நின்றுவிடுவேன் . கவனத்தில் வை.  இது என  நிபந்தனை ' என்றான்  பரந்தாமன்.''

எங்கும் நிறைந்தவனாக இருந்தாலும், பூலோக மக்களுக்கு  புரியவேண்டும், சத்தியத்தின் மதிப்பு தெரியவேண்டும் என்பதற்காகவே அந்த    தீன தயாளன், கருணாமூர்த்தி,  ஆயிரக்கணக்கான மைல்கள் நடந்து காஞ்சிபுரம்  ப்ராமணனோடு நடந்து வந்தார்... என்று தான் நாம்  எடுத்துக் கொள்ளவேண்டும்.

இதே மாதிரி ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் கண்டிஷன் போட்டு  ஆதி சங்கரருக்கு பின்னாலேயே நடந்த  ஸரஸ்வதி தேவி, அவர் திரும்பி பார்த்த இடத்திலேயே  சிலையாக நின்றுவிட்டாள் . அது தான் சிருங்கேரி, அவள் தான் சாரதா தேவி. நாம் இன்றும் தரிசிக்கும்  அம்பாள். 

கோபாலன் சொன்னதை பிரம்மச்சாரி ஏற்றுக்கொண்டு விடுவிடென்று நடந்தான். பின்னால் 

 கிருஷ்ணனின் கால் சிலம்பு ஜல் ஜல் என்று ஒலித்துக் கொண்டே வந்தது.   காஞ்சிபுரம் கிட்டே வந்துவிட்டார்கள். இன்னும் ரெண்டு  மைல்  தான். 

திடீரென்று  ப்ரம்மச்சாரிக்கு ஒரு எண்ணம் தோன்றியது.   ''இந்த  பரமாத்மா கிருஷ்ணனையா நாம் கேவலம் ஒரு மனுஷ ராஜாவின் அரண்மனையில் சாக்ஷி கூண்டில் ஏறி நின்று சாக்ஷி சொல்ல வைப்பது. எவ்வளவு பெரிய தப்பு அது''. 

நன்றிப்  பெருக்கோடு  அவன் திரும்பி பகவானைப் பார்த்தான்.   அங்கேயே  சிலை கொண்டு விட்டார் கோபாலன்.  காஞ்சிபுரம் எல்லைக்குள் வந்தாயிற்றே.  

''ஆஹா  என்ன ஆச்சர்யம், நமது ஊரில் திடீரென்று ஒரு கிருஷ்ணன் விக்ரஹம் தானாகவே தோன்றி இருக்கிறதே'' என்று அதிசயித்து  ஊர்மக்கள்  ஓடிவந்து தரிசனம் செய்தார்கள்.  ராஜாவுக்கும் விஷயம் தெரிந்து ஓடி வந்தான்.  

அங்கேயே  ராஜாவுக்கு நடந்ததை சாக்ஷி சொன்னான் கோபாலன்.  கிழவருக்கு தான் செய்த  பாதகம், புரிந்தது, மன்னிப்பு கேட்டார். 

ராஜா,  கிருஷ்ணன் முன்னிலையில்  கிழவர் தனது பெண்ணை ப்ரம்மச்சாரிக்கு கன்யாதானம் பண்ணிக் கொடுத்தார்.  இந்த விஷயம்  ஒரிஸ்ஸாவுக்கும் பரவியது.   ஒரிஸ்ஸா ராஜா புருஷோத்தமன்  கிருஷ்ண பக்தன்.   அந்த  ராஜா  காஞ்சிபுரம் வந்தான். காஞ்சி ராஜாவின் பெண்  பத்மாவதியை  மணந்து கொண்டான்.  மாமனாரான  காஞ்சி ராஜா  மாப்பிள்ளை கேட்டதால்,  இந்த கிருஷ்ண விக்ரஹத்தை   அவர் கையோடு  எடுத்துக்கொண்டு  ஒரிஸ்ஸாவுக்கு போக ஏற்பாடு செய்தான். 

 பூரியில்  ஏற்கெனவே பிரஸித்தமான ஜகந்நாத ஸ்வாமி இருந்ததால் அவருக்குப் போட்டியாக ஸாக்ஷி கோபால் அங்கே இருக்க வேண்டாம்  என்று   கிருஷ்ணன்  முகுந்தபுர் என்று ஒரு க்ஷேத்ரத்தில் கோயில் கொண்டார் அங்கே அவர் பெயர்  சாக்ஷி கோபாலன்.  அந்த ஊர் பெயரும் சாக்ஷி கோபால்.

[sivan jaykay]

மனதில் பதியட்டும்  - 14  -  நங்கநல்லூர்  J  K  SIVAN

எல்லா மதங்களும் அதை பின்பற்றுபவர்களை நல்வழிப்படுத்தவே  அமைந்தவை.  நல்லவர்கள் நன்மையே அடைவார்கள் என தான் மத நூல்கள் அறிவுரை சொல்கிறது. ஆனால் நடைமுறையில், பாவம் செய்பவர்கள் நல்ல நிலையிலும், புண்ணியம் செய்பவர்கள் துன்ப நிலையிலும் வாழ்வதைக் காண்கிறோம். அதற்காக மதங்கள் சொல்வதைப் பொய் என்று எண்ணக்கூடாது. ஒரு பிறவியில் பாவம் செய்வதன் கர்ம  பலனுக்கு ஏற்ற வாழ்க்கை, அந்த பிறவியிலேயே கிடைத்துவிடும் என்பதில்லை. அதற்கான பலன் மறுபிறவியிலும் கிடைக்கலாம். பாவம் செய்பவன் நன்றாக இருக்கி றான் என்றால், அவன் முற்பிறவியில்  அதிகம் புண்ணியம் செய்தவனாக இருந்திருக்கலாம். இதைப் போலவே, இப்போது  புண்ணியம்  நிறைய   செய்பவன் முற்பிறவியில் செய்த பாவத்திற்கேற்ப பாவத்தை அனுபவிக்கிறான். இது   தவிர்க்கமுடியாத  இயற்கை. உண்மையும் ஆகும்.

எந்த செயலையும்    அடாடா, இதை நம்மால் செய்ய முடியாது,  அல்லது சரியாக செய்ய முடியாது, அல்லது வெற்றி காண முடியாது என்று எண்ணத்தோடு  துவங்கினால் அது அப்படியே  தான் முடியும். அது மனதில்  விளையும்  எதிர்மறை சக்தியின் பலம்.  மனதில் ஆக்க பூர்வ  நம்பிக்கையை வளர்த்துக் கொள்ளவேண்டும்.  எடுத்த செயலில் வெற்றி  நிச்சயம் என்று  மன உறுதியுடன் ஈடுபட்டால்,  அந்த  லக்ஷியத்தை  அடைய  உழைத்தால், அதனை அடைவதற்கான வழிகள் தானே  முன் வரும்.

யமன் ஒரு நொடி நேரத்தைக் கூட வீணாகக் கழிப்பதில்லை.  அவனுக்கு வேண்டியவர், வேண்டாதவர், பணக்காரன்  ஏழை  என்ற பாகுபாடு,  உயர்குலம்  தாழ்குலம் என்ற  பேதமோ,  ஆண், பெண்,   சிறியவன், பெரியவன் என்ற  வித்த்யாசமெல்லாம் இல்லை.   ஒவ்வொரு வினாடியும் நம்  எல்லோரையும்  நெருங்கி வந்து கொண்டிருபவன்.  அதனால் தான் அவன் பெயர்  காலன். எப்போது நம்மை பிடித்துக் கொள்வானோ தெரியாது.  எப்போது வேண்டுமானாலும்  நோட்டீஸ் இல்லாமல் அவன் வருவான் என்று தெரியுமாதலால், அவன் வருவதற்குள் கடவுளின் பாதங்களைப் பற்றிக் கொண்டால் நமக்குப் பயமில்லை. 

கோபம் கொண்டவனோடு பழகினால் நமக்கும் கோபம் வந்து விடுகிறது. தீயவனோடு பழகினால் நாமும் கெட்ட எண்ணம் கொண்டவனாக மாறி விடுகிறோம். யாரோடு பழகுகிறோமோ அவர்களுடைய  குணங்கள் நம்முள் உருவாகி விடுகிறது.  அதனால் நல்லவர்களுடன் மட்டும் பழக்கம் கொள்வது அவசிய மானதாகும்.  இதை தான் சத் சங்கம் என்பது.

நாம் எதிர்கொள்ளும், அனுபவிக்கும்  கஷ்டங்களைக்  எல்லோரிடமும் சொல்லிக் கொண்டிருக்க வேண்டாம்.  கேட்பவர்கள் எப்படி எடுத்துக் கொள்வார்களோ  என்று சிந்தித்து மேலும் கஷ்டப்படவும் வேண்டாம்.  கஷ்டத்தை பிறரிடம் சொல்வது என்று முடிவெடுத்தால், அதை கடவுளிடம் மட்டும் சொல்லுவோம்.  நிச்சயம் வழி பிறக்கும். 

மனிதன் மிருக நிலையில் இருக்கிறான். முதலில் மிருக நிலை யிலிருந்து மனிதனாக மாற வேண்டும். தர்மம், ஒழுக்கம், பக்தி முதலியவற்றை பின்பற்றினால் மட்டுமே மனிதனாக மாறமுடியும். பின்னரே மனிதன் தன்னை தெய்வநிலைக்கு உயர்த்திக் கொள்ள  முடியும்.

எத்தனை  மாமரங்கள் பார்க்கிறோம்.  அவற்றில் நூற்றுக்கணக்கான கனிகள் விளைகிறது. ஒவ்வொரு கனியிலும் விதை (கொட்டை) இருக்கிறது. இவை மீண்டும் மாமரம் வளர வேண்டும் என்பதற்காக இயற்கை தந்த வரப்பிரசாதம்.   பழத்திலிருந்து  பூமியில்  விழுந்த அத்தனை விதைகளும்  மாம்பழக்  கொட்டைகளும்  மாமரமாக உருவாகி விடுவதில்லையே.   ஒரு சில விதைகள் மட்டுமே மரமாகிறது.   இது தான்  உலக நியதி.    மற்ற விதைகள் எல்லாம் வீணாக போவதாக தெரிந்தாலும், மரமாகிய ஒரு விதையினால் மேலும் பல கனிகள் கிடைத்து அதன் மூலம் வழி  வழியாக பல மரங்கள் வளரும். இதைப்போலவே உலகில் கோடானு கோடி  மக்கள் இருக்கின்றனர். அவர்கள் அனைவருமே நல்லவர்களாகவும், இறை பக்தி கொண்டு முழுமை  யடைந்தவர் களாகவும் இருப்பவர்கள் என்று சொல்ல முடியாது.  ஏதாவது, ஒரு சிலர் தான் அத்தகைய மேன்மை நிலையை அடைகிறார்கள். அதுவே போதும் .ஒரு விதையால் பல மாமரங்கள் உருவாவதைப்போல, அந்த   ஒருவரால், பல நல்ல ஆன்மா உடையவர்கள் உருவாவார்கள்.

கோகுலாஷ்டமி, கிருஷ்ண ஜெயந்தி   கோலாகலமாக  கொண்டாடும்போது பல  இடங்களில் உறியடி உற்சவம் நடக்கும்.  வழுக்கும்படியான  எண்ணெய்  தடவிய  கம்பங்களில் ஏறி  மேலே  கயிற்றில் கட்டி தொங்கும்  பானைகளை கையினாலோ, குச்சியாலோ  உடைத்து  அதில் உள்ள பரிசுப்பொருள்களை அடையலாம். இதில் பங்கேற்பவர்களை  அவ்வாறு  பானைகளை உடைக்க விடாமல் அவர்கல் மீது  தண்ணீரை பீச்சுவார்கள்,  பானைகள்  தொங்கும்  கயிற்றை அசைத்து அதை ஒரு நிலையில் இல்லாத படி  இடம் மாற்றி மாற்றி அலைக்கழிப்பார்கள்.  உறியடியில் பங்கேற்பவர்களோ  அத்தனையையும்  எதிர் கொண்டு  விடாமல் தங்களது லக்ஷியத்திலேயே  குறியாக இருப்பார்கள்.  வழுக்கு கம்பங்களில் ஏறும்போது வழுக்கி விழுவார்கள்.  கடைசியில் யாராவது  ஒருவர் மட்டுமே அத்தனை இடையூறுகளையும் எதிர்கொண்டு வெற்றிகரமாக   காம்பின் உச்சிக்கு தாவி ஏறுவார்கள்.   பானையை உடைத்து பரிசை பெறுவார்கள்.  அவரது வெற்றியின் மகிழ்ச்சி  ஜெயித்தவருக்கு மட்டும் இல்லை.  அவரை சுற்றியிருந்து வேடிக்கை பார்த்தவர்களுக்கும்  ஏற்படுகிறது.   அது மாதிரிதான்  நம்மில் பூரணத்வம் பெற்ற  சிறந்த மனிதர்  ஒருவர் அடையும் நன்மையும் சமூகத்தில் எல்லோருக்கும்  பயன்படுகிறது.  மகிழ்ச்சி தருகிறது.

[sivan jaykay]

ஒரு ஏழு மாடிக்  கோவில்.  --  நங்கநல்லூர் J K  SIVAN 

பம்பாயில்  ஜூஹூ என்று ஒரு இடம். நவநாகரீக  உலகம் அது.  அநேக  காரியாலயங்கள், வர்த்தக நிறுவனங்கள்  தவிர, ஆலயங்களும் அங்கே சில உண்டு.  ஆஸ்பத்திரிகள் இத்யாதி இத்யாதி...  பெட்டிக்கடையிலிருந்து  குபேரர்களின்  நிறுவனங்கள் வரை  அனைத்தும் அங்கே காணலாம். 

 கிருஷ்ணன் அங்கே  இஸ்க்க்கோன் ISKCON  வளாகத்தில் அற்புதமாக இருந்ததைக்  கண்டு மகிழ்ந்து  ஏற்கனவே  அந்த ஆலயம் பற்றி எழுதியது நினைவிருக்கலாம். ஜூஹூ ஒரு அழகான கடற்கரைப்  பட்டினம்.    ஹிந்தி படவுலகில் நக்ஷத்திரங்கள் வாழுமிடம். 

மேற்கு பக்கம்  அரபிக்கடல், வடக்கே  வெர்சோவா, சண்டைக்ரூஸ்  விமான நிலையம்,  கிழக்கே  விலே பார்லே ஊர்,  தெற்கே  கார் KHAR  என்கிற ஊர். பஸ் நிறைய ஓடுகிறது. மேலே ரயில், பக்கத்திலேயே ரயில். 

ஒரு காலத்தில் குட்டி தீவாக  மணல் மேடாக  நூறாண்டுகளுக்கு முன்   இருந்த இடம்.  கடல் நீர் வெற்றியபோது மணலில் நடந்து போன  இடம்.   ஒரு காலத்தில் இங்கே விவசாயிகள், உப்பு விற்பவர்கள், கள்  இறங்குபவர்கள், மீன் பிடிப்பவர்கள் வாழ்ந்தார்கள்...

1890ல்  ஜாம்ஷெட்ஜி டாடா இந்த இடத்தை வாங்கி பங்களா கட்டிக்கொண்டார். காலாற  காந்தி நடந்த இடம் அவர் சிலையோடு காந்திகிராம்  தெரு  என்ற பெயரோடு உள்ளது.

1970ல்  பக்தி வேதாந்த சுவாமி  இங்கே தான் ISKCON  துவங்கினார்.  எங்கு பார்த்தாலும் பானி பூரி, பேல் பூரி, சேவ் பூரி  வடா பாவ்.     நான் இட்லி வடை  பொங்கல் தோசை ஆள். அந்த பக்கமே  என் பார்வை  போகவில்லை. ஒரு உல்லாச  பொழுது போக்கு இடம்.

ISKCON  கிருஷ்ணன்  கோவில் எதிரே ஒரு கோவில் என் கண்ணைக் கவர்ந்தது.  ஸ்ரீ முக்தேஸ்வர் தேவாலயம்.   வாசலில் கஜலக்ஷ்மி படம் போல் ரெண்டு பக்கம் ரெண்டு தும்பிக்கை தூக்கிய யானைகளுக்கு இடையே   கோபுர  மணி போல் ஒரு  விதானம். 

.

400 வருஷ கோவில் என்கிறார்கள். சனீஸ்வரன் பரிகார ஸ்தலம். அங்கே என்ன விசேஷம் என்றால் சின்ன இடம் என்பதால் பல மாடிகளில் பல சந்நிதிகள்.  7 மாடிக்கு போக  லிப்ட் இருந்தது.  ஐந்து ரூபாய் கேட்டார்கள். ஐநூறு ரூபாய் நோட்டு தான் ஒன்று இருந்தது.  சில்லறையைக்  காணோம்.  காலையில் சில்லறை யார் கொடுப்பார்கள்?

என் அவஸ்தையை பார்த்து விட்டு அங்கிருந்த டிக்கெட் விற்பவர்  ஹிந்தியில் லிப்ட் ஓட்டுபவரிடம் என்னை இலவசமாக ஏழு மாடி தூக்கிச் செல்ல  உத்தரவிட்டார்.  

கீழே  தர்பார் மண்டபம். நவகிரஹங்கள். மொத்தம்  105 அழகிய  விக்ரஹங்கள்  உள்ள கோவில்.  ஏழு மாடிக்கு தனித்தனி பூசாரிகள்.  70க்கு மேல்  வெவ்வேறு பணியில் ஈடுபடுபவர்கள் இருக்கிறார்கள்.

ஒரு தளத்தில்  12 ஜோதிர் லிங்கங்களை  அற்புதமாக  இங்கே தரிசிக்கலாம்.  ஒன்றில் தசமுக விநாயகர் மற்றும் பல சிகப்பு சிந்தூர விநாயகர்கள்.  இன்னொன்றில் அம்பாள், பல  பைரவிகளாக தோற்றங்கள், மற்றொன்றில் தசாவதாரம், விஷ்ணு  பரிமாணங்கள். இன்னொன்றில்   பாண்டுரங்கன் ருக்மா பாய்,  அவர்களைச்  சுற்றி  பாண்டுரங்க பக்தர்கள்  துக்காராம், நாமதேவர்,  ஏக்நாத், ஞானாநந்தர்  போன்றவர்களைப் பார்க்கலாம்.  ஒரு தளத்தில்  திருப்பதி வெங்கடாசலபதி கண்ணைக் கவர்கிறார். ஒன்றில்  ஷீர்டி சாயிபாபா அபூர்வ  விகிரஹம்.  அடுத்த ஒன்றில் ராம லக்ஷ்மணர் சீதா  ஹனுமான் தரிசனம். 

பம்பாய்  செல்வம் கொழிக்கும் குபேர பட்டணம் என்றாலும் கொடுக்க, தான தர்மம் செய்ய மனம் வேண்டுமே, அது அங்கே அபரிமிதமாக இருப்பதால் தான் யாரும் காசு பிடுங்கவில்லை. ஒரு ஸ்லோகம் சொல்லி முக்தேஸ்வர் முன் கண்ணை மூடி  ருத்ரம் பாராயணம் பண்ணிக்கொண்டிருந்த என் கழுத்தில் ஒரு மாலை, கையில் பையோடு தேங்காய், ஒரு வஸ்திரம், வெற்றிலை  வாழைப்பழம், பிரசாதங்கள்.  ஆச்சர்யமாக இருந்தது எனக்கு. நான் இதை நம் தமிழ் கோவில் எதிலாவது எதிர்பார்க்க முடியுமா?

 

 தர்மிஷ்டர்கள் நிறையபேர்  நிதி உதவி செய்து ரொம்ப சிறப்பாக இந்த  ஆலயம் பராமரிக்கப்பட்டு வருகிறது.  நுழைவு வாயில் கடந்தால் எதிரே  முக்தேஸ்வர் தரிசனம்.  ஒருகாலத்தில் மரத்தால்  3 கதவுகளோடு,  மண் தரையோடு  இருந்த   முக்தேஷ்வர் சிவாலயம் இது.  அது  மராத்தி பேஷ்வாக்கள் காலத்தில். அப்புறம் நிறைய பிராமணர்கள் குடியேறி கோவில் வளர்ந்தது. 

வெள்ளை வெளேரென்று சலவைக்கல்லில்  அழகிய  சிலைகள், ஏழு தளங்களிலும் ஒவ்வொரு  சநதனதர்ம  விக்ரஹம்  பரிவாரங்களுடன். ஒவ்வொரு படியாக இறங்கி ஒவ்வொரு தளத்திலும் நுழைந்து பார்த்து அதிசயித்தேன். முக்தேஸ்வரும் ஹநுமானும் அடித்தளத்தில் அருள் பாலிக்கிறார்கள். மொத்தத்தில் கோவில்  நேற்று தான் கட்டி முடித்தது போல் துல்லியமாக  ஒரு குப்பை கூளம்  இல்லாமல் பளிச்சென்று  மன நிறைவைக் கொடுத்தது. அங்கிருந்து வெளியே வர மனமே இல்லை. வேறு இடங்களுக்குச் செல்ல வேண்டியிருந்ததால்  என்னை நானே இழுத்துக்கொண்டு வெளியே நிறுத்தியிருந்த காருக்கு சென்றேன்.   

நான் எடுத்த படங்களை  விட ஒரு  வீடியோ இணைத்திருக்கிறேன். அங்கு இதுவரை செல்லாதவர்களுக்கு  இருக்கும் இடத்திலிருந்தே முக்தேஸ்வர் தேவாலயம் செய்ய இயலும்     

https://youtu.be/WCVuagx5gVg

[sivan jaykay]

ஆதி சங்கரர் -  நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

' கும்பிடு கூப்பிடு  கோவிந்தனை....'-1

இன்று வரை இந்த புனிதமான பாரத தேசம்  இன்னொரு ஆதி சங்கரரைப் பெறவில்லை. 7ம் நூற்றாண்டில் கேரள தேசத்தில் காலடி க்ஷேத்ரத்தில் அவதரித்த  ஆதி சங்கரர் பரமசிவனின் அம்சம். 32 வயதில்  ஸம்ஸ்க்ரிதத்தில் அவர் சாதித்ததை  இன்னும் எவரும் மிஞ்சவில்லை. பண்டிதனும் பாமரனும் போற்றி மகிழும் அவரது பஜகோவிந்தம் என்னும் 31 ஸ்லோகங்கள் கொண்ட பொக்கிஷத்தை பற்றி தான் இங்கு தெரிந்து கொள்ளப்போகிறோம். எளிய நடை, ஆழமாக பொதிந்த அற்புத கருத்துகள். வேதாந்த அறிவுரைகள், பக்தியின் சிறப்பு, இவை கலந்த ஒரு படைப்பு தான் அற்புதமான அவரது  ''பஜகோவிந்தம்''.
மூதறிஞர் ராஜாஜி இந்த காவியத்தை பற்றி சொன்னதை ஆங்கிலத்திலேயே படித்தால் தான் அதன் சுவை  ரசிக்க முடியும்.

"When intelligence matures and lodges securely in the heart, it becomes wisdom.
When that wisdom is integrated with life and issues out in action, it becomes devotion.
Knowledge, which has become mature, is spoken of as devotion.
If it does not get trans- formed into devotion, such knowledge is useless tinsel"

எவ்வளவு அருமையாக சொல்லியிருக்கிறார் பார்த்தீர்களா ராஜாஜி!

'' புத்தி முதிர்ந்து இதயத்தில் ஆழமாக அசையாது பதிந்தால் அதுவே  ஞானம் ஆகும்
அந்த ஞானம் வாழ்வில் கலந்து செயலில் பரிமளித்தால் அதன் பெயர் பக்தி
அறிவு பெருகி முதிர்சசி அடைந்தபோது அதுவே பக்தியாகிறது
அப்படிக்  கற்ற கல்வி கேள்வி ஞான அறிவானது பக்தியாகாவிட்டால் அது வெறும் பள பள ஜரிகை பகட்டு''

பாரத ரத்னங்கள் இருவர் சேர்ந்து அளித்தது இந்த பஜகோவிந்தம். எல்லா  ஹிந்து  வீடுகளிலும் ஒலிப்பது ''பஜகோவிந்தம்?''   ஆரம்பம்  ராஜாஜியின்  குரலில்  மேற்கண்ட வாக்கியம். தொடர்வது இசைக்குயில் M .S .சுப்புலக்ஷ்மி யின்  மனம் கவரும்  ராகமாலிகையில் '' பஜகோவிந்தம்''. அர்த்தம் தெரியாமலேயே சிறிய வயதில் நான் இதை மனப்பாடம் செய்தது அந்த குரலின் காந்த சக்தியாலும் இசையின் கவர்ச்சியாலும் ஈர்க்கப்பட்டு என்னை நான்  இழந்தபோது.

மானுடர்களே, கொஞ்சம் நில்லுங்கள்:
'செல்வோம்'' என்று சொல்லிவிட்டு செல்லும் ''செல்வத்தை'' (பணத்தை) தடுத்து நிறுத்தி சேர்த்து வைத்து அதன் பயனாய் நீங்கள் பெறுவது எண்ணற்ற சிக்கல்களும் துன்பங்களும் தான். ஏதோ வாழ்க்கை என்கிற  வண்டி ஓடுவதற்கு தேவையான பணம் கிடைக்க பாடுபடுவதில் நியாயம் உண்டு. பேராசை கொண்டு , செல்வத்தைச் சேர்க்க, மேலும் மேலும் தேவை என்ற ஒரு தாகம் பசி என்று அலைந்தால் அது தான் கடைசியில் சொல்லொணாத்  துயரில் ஆழ்த்தும். சேர்த்த அந்த பணம் களவு போகும். உறவினரை பகைவராக்கி உயிருக்கே ஆபத்தை விளைவிக்கும். பணம் அன்பை விலக்கி பயத்தை நெருங்க வைக்கும். அகம்பாவத்தை வளர்க்கும். கொடுப்பதில் உள்ள சுகம், பெருமை எல்லாம் அறியாமல் பண்ணிவிடும்.

எதுவுமே அளவுக்கு மீறினால் அமிர்தமானாலும் நஞ்சு தானே. தனமோ, தான்யமோ, உடையோ, ஆபரணமோ, தேவைக்கு மிஞ்சி னால் அது சந்தோஷத்தை தின்றுவிடும். அளவை மீறும்போது கவலையை கொண்டு சேர்க்கும்.

பாவம் இன்னும் நிறைய பேர் கட்டு கட்டாக பணம் இருந்தால் தான் நிம்மதியும் சுகமும், இன்பமும் என்று மனப்பால் குடிக்கிறார்கள். இதனால் பணத்துக்கு அடிமையாகி மனச்சாட்சியை அடகு வைக்கிறார்கள், எல்லாவற்றையும் இழக்கிறார்கள்.

ரெண்டு பச்சை மூங்கில் கொம்புக்கு நடுவே சில குட்டி குட்டி கொம்புகள் கட்டிய படுக்கையில் கட்டப்பட்டு பிரயாணம் செல்லும்போது கட்டு கட்டு நோட்டு கூட வருமா? அந்த கட்டு 'குடும்பக் கட்டையே' நொறுக்கி விடுமே. ஒன்றோடொன்று எனக்கு உனக்கு என்று மோதும்போது அல்லவோ வேடிக்கை இருக்கிறது. ஒரு இந்த காகிதக் கட்டுக்காக ''வெட்டுக் குத்தும் 'உண்டே. சிலர் கொலை செய்யப்பட்டும் மடிவதை பார்க்கிறோமே. அனைவருமே சேர்த்து வைத்துவிட்டு போனவனை வாய் கூசாமல் இகழ்வார்கள். இது தான் அவன் புகழ்.

பணம்  ஒரு கொடிய   மூன்று எழுத்து கொண்ட  விஷம்.  அப்பப்பா எத்தனை பொய், கோபம், தாபம், ஏக்கம், பெருமூச்சு, கர்வம், விரோதம், பொறாமை, விஷமம்!! இதெல்லாம் கொண்டது அது.

இத்தனை  துர்க்குணங்களையும்  எப்படி இந்த சாதாரண காகிதம், பாவம், அந்த சிரிக்கும் காந்தி யோடு இணைக்கிறது? காந்தி நம்மைப்பார்த்து சிரிக்கிறாரா? அல்லது ஏண்டா என்னை இந்த ''கட்டில்'' போட்டு ''இக்கட்டில்'' மாட்டுகிறீர்கள் என்று ஏளனமாக நகைக்கிறாரா? அல்லது விரக்தி புன்னகையா?

எல்லாம் மாயை. அவ்வளவு சக்திவாய்ந்தது மாயை. நம்மை வெட்டிச்  சாய்த்து வீழ்த்துகிறது. கடவுள் மனிதனை படைத்தான். மனிதன் பணத்தை படைத்தான். தன்னையே அதால் சிறுக சிறுக அழித்துக் கொண்டு வருகிறான்.

பணத்தால் வராத அத்தனை இன்பமும்,  சுகமும்,  அமைதியும், பெருமையும், நன்மையும் பிறருக்கு உண்மையாக உழைப்பதில், பலனெதுவும் எதிர்பார்க்காமல் உதவுவதில் கிடைக்கிறது. ஆமாம் அப்படித்தான்,  அவ்வாறே தான் என்று  அனுபவித்துச்  சொல்பவர்கள்  நிறைய பேர்  இருக்கிறார்கள்.

பணம் உள்ளவன் இவ்வாறு உழைத்தால், சேவை செய்தால், அவனே கடவுள். திருவள்ளுவர் கூற்றுப்படி ஊரின் நடுவே உள்ள   பொதுக்கிணறு தரும் நீர் எப்படி எல்லோர் வீட்டிற்கும் தேவையான தண்ணீரை மனமுவந்து பாரபட்சமின்றி தருகிறதோ அதுபோல் அறிவுள்ள பணக்காரனின் அறிவுச்செல்வமும், பணமும் கூட வாரி வழங்கி அனைவரின் நல்லாசியை இறைவன் அருளாக தருமே. மேலும் பெருகுமே. இறைக்கும் கிணற்றில் தான் ஊற்று இருக்கும்.
ஆதி சங்கரரின் பஜகோவிந்தம் ஒரு அமர  காவியம். இறைக்க இறைக்க ஊரும் ஊற்றுக் கிணறு. புத்தியை தேய்த்து பாசி நீக்கி பளபளக்க செய்யும் சக்திவாய்ந்த நாலு அடி மந்திரக்கோல்.
மொத்தம் 31 ஸ்லோகங்கள் இருக்கிறது. படிக்கவே அதன் சந்தம் இனிக்கிறது. அதை உங்களுக்கு தினமும்  கொஞ்சம் கொஞ்சமாக  வழங்க எனக்குள் ஒரு  ஆசை ஏற்பட்டது. 

[sivan jaykay]

ஒரு  வலம்புரி விநாயக  தரிசனம். 

நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

நான்  அதிகம் கேள்விப்பட்ட,  படித்து அறிந்த, ஒரு கோவில் அது.  83 வருஷங்களில் நேரில் பார்க்காத ஒரு கோவில்.  இவ்வளவு  பிரபலமான,  புகழ்பெற்ற பிள்ளையாரைப் பார்த்தபோது பிரமித்தேன்.  ரொம்ப சின்ன உருவம் தான்.  நம் ஊர்  முக்குறுணி பிள்ளையார் போல் பெரியவர் இல்லை.  மூர்த்தி சிறிது  என்றாலும்  கீர்த்தி பெரிது.   சீக்கிரமே  நான் தங்கி இருந்த மரோல் பகுதியிலிருந்து  விடிகாலை  கிளம்பி 15-20 நிமிஷத்தில்  ப்ரபாதேவி பகுதிக்கு செல்ல முடிந்தது. போக்குவரத்து இன்னும் தூக்கத்தில் இருந்து எழுந்திருக்கவில்லை.

சித்தி விநாயகர்  பம்பாயில் ப்ரபாதேவி என்ற  ஊரில் இருக்கிறார்.  ஒரே கல்லால்  செதுக்கிய  உருவம் பெற்றவர். சுமார் 750 மி.மீ. அல்லது 2 அடி 6 அங்குலம் உயரமும், 2 அடி (600 மி.மீ.) அகலமும் உடைய விக்கிரஹம் . இவர்  வலம்புரி  சதுர் புஜ  சிவப்பு நிற  விநாயகர்.   வலது கையில் தாமரை,, இடது கையில் கோடரி,  கீழ் வலது கையில் ஜப மாலை,  இடது கையில் ஒரு கிண்ணம். அதில் ஒன்றுக்கு  மேல் சில "மோதகங்கள்.  நம் ஊரில்  ஒரே ஒரு பெரிய மோதகத்தை உள்ளங்கையில்  ஏந்திக்  கொண்டிருப்பார்.  இங்கே கிண்ணத்தில்.    வலது தோளிலிருந்து இடது வயிறு வரை ஸர்ப்ப  பூணல்.   நாக உபவீதம். 

ரொம்ப விசித்திரம் என்பதா, விசேஷம் என்பதா  என்று இன்னும் கூட  புரியவில்லை .  இந்த சித்தி விநாயகருக்கு  அப்பாவைப்    போலவே நெற்றியில்  மூன்றாவது கண். 

நம் ஊர்  விநாயகர்கள் ஒத்தைப் பூணல் பிரம்மச்சாரிகள், தனிக்கட்டைகள்.  ஆற்றங்கரையிலோ, தெரு முக்கிலோ,  அரசமரத்தடியிலோ குளக்கரையிலோ  தனியாக  உட்காராதவர்.   ஐந்தடுக்கு மாளிகை கொண்டவர்  மட்டும் இல்லை.  ரெண்டு பக்கமும்  ரித்தி, சித்தி என்ற இரண்டு பெண்   தெய்வங்களைக் கொண்டவர்.  நம் ஊரில்  சித்தி புத்தி என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். இங்கே ரித்தி,  சித்தி.  சித்தி விநாயகர் பக்கத்திலே இருந்து  எழுந்து வருவது போல்  இருக்கிறார்கள். ஒரு ஆணின் பிரபலம் பெருமைக்கு பின்னால்  ஒரு பெண்  உண்டு என்பார்கள்.  இங்கே  ரெண்டு பெண்  போல் இருக்கிறது. 

சர்வ சக்தி வாய்ந்த விநாயகர் இந்த சித்தி விநாயகர். வெற்றி, வளமை , செழிப்பு, காரிய சித்தி,  அளவற்ற செல்வம்,  இதெல்லாம் தரும்  தெய்வங்கள்  தான் இந்த  ரித்தியும்  சித்தியும்  என்று அறிந்தேன்.  

இருநூறு வருஷங்களுக்கு முன்பே இருந்தவர் இந்த பிள்ளையார். 1801 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் வியாழக்கிழமை கும்பாபிஷேகம்  நடந்தது.  அப்போது  3.60க்கு 3.60 சதுர மீட்டர் பரப்பளவில் தரையில்  ஒரு தளத்தில்  இருந்த ஆலயம். 

பிரபாதேவி ரொம்ப  பிஸியான  ஊர்  அதில்  காகா சாஹேப் தெரு. இன்னொன்று  எஸ்.கே. போலே  தெரு.  ரெண்டும்  சந்திக்கும் மூலையில் இந்த சித்தி விநாயகர் அமர்ந்திருக்கிறார்.  அடேயப்பா என்ன கும்பல், என்ன போக்குவரத்து நெரிசல்.  வண்டி   நகரவே  தடுமாறும்போது  எங்கே  நிறுத்த  இடம். நான் ஏற்கனவே சொன்னபடி,  பம்பாயில்  தாராள  தான தர்ம  மனம் படைத்தவர்கள்  அதிகம். அவர்களில் குறிப்பாக மாதுங்காவில் உள்ள  ஒரு  பணக்கார பெண்மணி ருமதி தியூபாய் பாட்டில் பணத்தை வாரி வழங்க,   ஒரு நல்ல  கட்டிட காண்ட்ராக்டர் திரு. லக்ஷ்மண் விது பாட்டில் இந்த ஆலயத்தை சிறப்பாக கட்டினார். பாவம்  தியூபாய் பாட்டில் அம்மாவுக்கு  செல்வம் நிறைய இருந்தும் மழலைச் செல்வம் இல்லையே.   அவருக்கு    இந்த சித்தி விநாயகர் மேல் அளவு கடந்த பக்தி. 

அந்த அம்மாவிடம் ஒரு  காலண்டர் இருந்தது. அதில் ஒரு விநாயகர் படம்.  அதே மாதிரி பிள்ளையார் விக்ரஹம் பண்ணி  கோயில் அமைக்க  விருப்பப்பட்டார்.  காலண்டரில் இருந்த பிள்ளையார்  

பாங்கங்கா வால் கேஷ்வரில் உள்ள விக்ரகம்  மாதிரியே இருந்தது.  500  வருஷ புராதனமான விக்ரஹம்.  இப்போது ஐந்தடுக்கு  மாளிகையான  மாடிக் கோவில். 

கையெடுத்துக் கும்பிடுவோம் . என்ன  நல்ல மனசு பாருங்கள் அந்த  பெண்மணி தியூபாய் பாட்டில் அம்மாவிற்கு.  இந்த கோயிலை கட்டும் நோக்கம் தியூபாய் பாட்டிலுக்கு ஒரு நாள் விநாயகர் வழிபாட்டின் போது உதயமானது.

"எனக்கு குழந்தை இல்லாவிட்டாலும், குழந்தை பாக்கியம் இல்லாத மற்ற பெண்மணிகள் இந்த கோயிலுக்கு வந்து வேண்டிக்கொண்டால் புத்திர பாக்கியம் அருள வேண்டும். பிள்ளாயாரப்பா, எல்லோரும் திருப்தியாக  வாழ அருள்வாய் " என்று மனமார   சித்தி விநாயகரை வேண்டிக் கொண்டாள்.  அவள் வேண்டுகோளை இன்றளவும் அமோகமாக  சித்தி விநாயகர் ரித்தி சித்தியோடு நிறைவேற்றி வருகிறாரே .

மராத்தி  தான்   தாய் மொழி அநேகருக்கு பம்பாயில்.  ஆகவே  அந்த மொழியில்  "நவசச்சா கணபதி"  "நவசால பவனார கணபதி"  எல்லோராலும்  போற்றப்படுகிறார் சித்தி விநாயகர்.  கணபதி பப்பா  மோரியா என்கிற  சப்தம் காதைப் பிளந்தது. நானும் உரக்க முதல் முறையாக விடாமல் சொல்லிக்கொண்டே  நீளமான  க்யூவில் நகர்ந்தேன்.  ஒரு புது அனுபவம் இது எனக்கு. 

இன்னும் ஒரு சந்தோஷமான சமாச்சாரம்.  ஸ்பெஷல் தரிசனம் என்றோ  உள்ளே நுழையவோ

எங்குமே  எந்தக் கோவிலிலுமே   டிக்கெட் விற்கவில்லை.  போட்டோ பிடிக்க கூடாது என்று பல இடத்தில் எழுதி இருந்தாலும் நிறைய  மொபைல் போன்கள்  படம் பிடித்துத் தள்ளிக்  கொண்டே இருந்தன.   அழகான க்யூ வரிசை அரேஞ்ஜ்மென்ட்.  

 "நவசால பவனார கணபதி என்றால் ரொம்ப எளிமையானவர் சத்யமானவர், நம்பக்கூடியவர் என்று  புகழ் பெற்றவர் இந்த சித்தி விநாயகர்.  இல்லாவிட்டால் அவ்வளவு கும்பல் எப்போதும் காலை ஐந்து மணியிலிருந்தே  சேருமா?   நான்  கோவிலுக்கு சென்றபோது பல வித வண்டிகளிருந்து சாரி சாரியாக பக்தர்கள் குடும்பத்தோடு  வந்துகொண்டே இருந்தார்கள்.  செருப்பு நான் வாசலில் எங்கோ ஒரு மூலையில் விட்டிருந்தேன். அது அப்படியே காணாமல் போகாமல் இருந்தது.  செருப்பு  புதிது தான். என்னால் இது பற்றி நம் ஊரில் காரண்டீ கொடுக்க முடியாது.  திருவல்லிக்கேணி பார்த்தசாரதி ஆலய வாசலில் வைத்த ஒரு புது செருப்பு  அரைமணியில் அந்தர்தானம் ஆகி விட்டது. அது என்னோடு ஆலயத்துக்குள் வந்த ஒரு பிரபல இன்கம்டாக்ஸ் கமிஷனரின் புதிய செருப்பு.  ரொம்ப மனசு கஷ்டமாக இருந்தது.  வெறும் காலோடு நடந்து காருக்கு சென்று  வீடு  திரும்பினார் அவர். 

சித்தி விநாயகர்  கர்ப்ப க்ரஹம்  மேலே   சுமார் 12 அடி உயர தங்க முலாம் பூசப்பட்ட கலசம் உள்ளது.

பழைய காலத்தில்   இந்த சித்தி விநாயகர்  ஆலயம் அருகே ஒரு பெரிய ஏரி இருந்தது.  எல்லாம்  இப்போது  காங்க்ரீட்  அசுரனால்  விழுங்கப்பட்டு வானளாவிய  உயர  கட்டிடங்கள்  தான் தெரிகிறது.

1952ஆம் ஆண்டில்  பம்பாயில்  எல்பின்ஸ்டன் தெரு  பக்கம்  சயானி தெருவை  விசாலமாக்கி னார்கள். அப்போது  ஒரு ஹனுமார் புதைந்திருந்தவர்   கண்டெடுக்கப்பட்டார். அவரையும் இங்கே  சித்தி விநாயகர்  ஆலயத்தில்  தரிசித்தேன்.   மஹராஷ்டிர தேசத்தில் பிள்ளையார் சதுர்த்தி ரொம்ப  விசேஷம்.  அப்போது போவதற்கு பதிலாக  நங்கநல்லூரில் என் வீட்டு வாசலில் நின்றாலே போதும். க்யூ  நீளமாக  மும்பை வரை கொண்டு சேர்க்கும் என்று தோன்றுகிறது.

[sivan jaykay]

அக்ஷய த்ரிதியை    --   நங்கநல்லூர்    J K  SIVAN

தினசரி காலண்டர் ஷீட்டை கிழிக்கும்போது  ''டேய் , இன்று அக்ஷய த்ரிதியை'' என்று சொல்லியதே அப்போது என்ன தோன்றியது? 

அட்சய திருதியை என்றால் தங்கம் வாங்கவேண்டும் என்று   எண்ணினால் அது விஷமம்.  இன்று தங்கத்தின் விலை  ஒரு கிராமுக்கு ரூபாய்  4800க்கு மேல்.  ஒரு சவரன் கிட்டத்தட்ட ரூபாய் 33000. அதால் என்ன பிரயோசனம். அறுத்துக்கொண்டு ஓடுபவனுக்கு தான் அதிர்ஷ்டம்.  பின் னா ல் துரத்திக்கொண்டு ஓடி விழுந்து  இடுப்பு, காலை ஒடித்துக்கொண்ட  மாமிக்கு மேலும் ஆஸ்பத்திரி செலவு தான் மிச்சம்.  யாரும் ரெண்டு சவரனுக்கு குறைவாக  கழுத்தில் நகைகள்  போட்டுக்  கொள்வதில்லை.   

யாரோ  ஒரு  பைத்தியம்  தினமும் இரவும் பகலும்  கழுத்தில் 5 கிலோ தங்க  நகையை மாட்டிக் 

கொண்டு சுமக்கிறதாம்.  என்ன பாவம் பண்ணியதோ அதற்கு இந்த சுமை.  அந்த தங்கத்தின் மதிப்பு குறைந்தது  ரெண்டரை கோடி ரூபாய்.  எளிதில் எவன் வேண்டுமானாலும் அந்த பைத்தியத்தைக்

கடத்திக் கொண்டு போய்  விடுவானோ?

ரொம்ப தப்பு. அட்சய திருதியை நாளில், தானங்கள் செய்யவேண்டும். இதைத்தான் சாஸ்திரங்கள் வலியுறுத்து கின்றன.  அட்சய திருதியை அன்றுமட்டும் அல்ல, என்றும்  இல்லாதோருக்கு உங்களால் முடிந்த தானம் செய்யுங்கள். தங்கம் வாங்காத, தங்கம் வாங்க முடியாத, மிக உன்னதமான நாளில், தானம் செய்வோம். நாமும் நம் சந்ததியும் குறைவின்றி வாழ்வோம்! இப்போது கொரோனா காலத்தில்  எண்ணற்றவர்  சரீர, சம்பத், சாப்பாடு  உதவிக்கு வசதியின்றி,  வாடுகிறார்கள்.  நம்மால் ஆன  ஒத்துழைப்பைக்  கொடுப்போம்.  அதைச்  செய்யும்போது  பாதுகாப்பு விதிகளை கடைப் பிடிப்போம்.

இன்று  சித்திரை மாதம் அமாவாசையை அடுத்த மூன்றாம் நாள் வரும் திதி அக்ஷய த்ரிதியை!    மகத்துவம் வாய்ந்த இந்தத் திருநாளன்று எந்த செயலைத் துவங்கினாலும் அது முழுமையாக வெற்றி பெறும் என்பது ஐதீகம்.  என்னால் முடிந்தது பஜகோவிந்தம்  தொடர் எழுத ஆரம்பித்து விட்டேன். 

அக்ஷயம் என்றால் பூரணமானது,   எல்லையில்லாதது,  நிறைவு மிகுந்தது என்று அர்த்தம். குறையவே குறையாதது என்று பொருள். அதாவது, அழியாத பலன் தரக்கூடியது என்பார்கள். ‘வளருதல்’ என்றும் அர்த்தம் உண்டு. இந்தத் திருநாளில் துவங்கும் நற்காரியங்கள், பன்மடங்கு பலனைப் பெற்றுத் தரும் என்கிறார்கள் ஆச்சார்யர்கள்! கொரோனாவைத் தவிர மற்றெல்லாம் வளரட்டும்.
 
அக்ஷய த்ரிதியையின்  முக்யத்வம்:

முதல் யுகமான கிருதயுகத்தில் பிரம்மனால் உலகம் தோற்றுவித்த நாள். .
விஷ்ணுவின் அவதாரமான பரசுராமரின் பிறந்த நாள் .
திரேதா யுகம் தொடங்கிய நாள்.
பகீரதன் தவம் செய்து  ஆகாசத்திலிருந்து கங்கை நதியை பூமிக்கு வரவழைத்த  நாள்.    சமண தீர்த்தங்கரர்களுள் ஒருவராகிய ரிஷபதேவரின் நினைவு நாள்.  
வேதவியாசர் மகாபாரத இதிகாசத்தை விநாயகரிடம் எழுதச் சொல்லி கட்டளையிட்ட நாள்.  
காசியில் அன்னபூரணி  தாயாரிடமிருந்து, சிவபெருமான் தமது  பிக்ஷை  பாத்திரம் நிரம்பும் அளவு உணவைப் பெற்ற நாள்.
பாஞ்சாலியின் மானம் காக்க, கண்ணன் ’அக்ஷய’ என்று கூறி பாஞ்சாலியின் ஆடையை வளரச் செய்த  நாள்.  
நமது ஹிந்து சனாதன தர்ம நம்பிக்கையில்  மூன்று பௌர்ணமி நாட்கள் (திதிகள் ) மிக மங்களகர மானவை
சித்திரை மாத வளர்பிறையின் முதல் திதி புது  வருஷ பிறப்பு.   ஆவணி மாதத்தின் வளர்பிறையின் பத்தாம் திதி விஜய தசமி  வைகாசி மாதத்தின் வளர்பிறையின் மூன்றாம் திதி ’’அக்ஷய த்ரிதியை'' .

வேதத்தில் அக்ஷய  த்ரிதியை நாளில் அறிவு பெறுதல் அல்லது கொடையளித்தல் நல்ல பலனளிக்கும் எனக் கூறப் பட்டுள்ளது.   பலர் இந்த நாளில் தங்கம் அல்லது சொத்து வாங்குகின்றனர்.  எரிவாயு, பெட்ரோல், காய்கறிகள் தங்கத்தின் விலையை விட கூட என்று தோன்ற வைக்கிறது.  அப்படியும்  வருமானம் குறைந்த காலத்திலும் தங்கம் வாங்க  க்யூவில் நிற்கும் ஜனங்கள் உலகில் நாம் தான்.

அநேக ஹிந்துக்கள்  இந்த நாளில் உண்ணாநோன்பு  இருந்து பூசை செய்கிறார்கள்.   விசிறி, அரிசி, உப்பு, நெய். சர்க்கரை, காய்கறிகள், புளி, பழம், துணிகள் ஆகியவற்றை கொடையாக அளிக் கின்றனர்.  விஷ்ணுவை  வணங்குகின்றனர். தீப வழிபாடு செய்யும்போது சிலையின் மீது அல்லது அருகில் துளசி தீர்த்தம் தெளிப்பார்கள்.

வங்காளத்தில், இன்று  "அல்கதா" எனும் விழா கொண்டாடுவார்கள்.  அது விநாயகர் மற்றும் லக்ஷ்மியை வணங்கி புதிய வணிகக் கணக்குப் புத்தகத்தை எழுதத் தொடங்கும் நாளாகும். வங்காளிகள் இந்த நாளில் பல சமயச் சடங்குகளையும் செய்கின்றனர்.

இந்த நாள் ஜாட் எனப்படும் விவசாய சமூகத்திற்கும் மிக மங்களகரமான நாளாகும். விடியற் காலையில் ஜாட் குடும்பத்தின் ஓர் ஆண் நிலத்திற்கு மண்வெட்டியுடன் செல்வார். நிலத்திற்குச் செல்லும் வழியில் எதிர்ப்படும் அனைத்து விலங்குகளும் பறவைகளும் மழை மற்றும் பயிர்களுக்கு நிமித்தங்களாகவும் அறிகுறிகளாகவும் கருதப்படுகின்றன.

அக்ஷயத்ரிதியை   கல்யாணத்துக்கு   ஏற்ற காலமாகவும் கருதப்படுவதால் அந்நாளில் பெரும் எண்ணிகையிலான திருமணங்களும் நடத்தப்படுகின்றன.

செல்வத்திற்கு அதிபதியான குபேரரே செல்வமிக்க கடவுள் என நம்பப்படுகிறார். இந்த நாளில் குபேரர் கூட விஷ்ணுவின் மனைவியும் செல்வத்திற்கான தெய்வமான லட்சுமியை வணங்குவார் என லட்சுமி தந்தரம் எனும் நூல் கூறுகிறது. இந்த நாளில், குபேர லட்சுமி பூசை நடத்தப்படுகிறது. அதில் லட்சுமி உருவப்படத்துடன் குபேரரின் அடையாளமான சுதர்சன குபேர எந்திரமும் ஒன்றாக வைக்கப்பட்டு வணங்கப்படுகிறது.

கங்கை, யமுனை, சரஸ்வதி, காவிரி, நர்மதை, துங்கபத்ரா, கோதாவரி, கண்டகி, தாமிரபரணி போன்ற புனித நதிகளையும் மானஸ சரோவரம், புஷ்கரம், கௌரி குண்டம் ஆகிய புனித தடாகங்களையும் மானசீகமாக வழிபட்டு  இருந்த இடத்திலிருந்து கொண்டே  அங்கெல்லாம்  ஸ்னானம்  செய்வோம்.  ,மேலே சொன்னபடி  கொரோனா காலத்தில் அவசர அவசிய உதவி தேவையானவர்களுக்கு  தாராளமாக உதவுவோம்.

இன்றைய நிலையில்  அடுத்தது யார் மூலம்  கொரோனா வருமோ என்கிற கவலையில், தங்கம் வாங்க போவோர்  இந்த வருஷம் கம்மி என்று சொல்லலாமா?  தங்கம் விற்பதற்கென்றே சில  சரவணாக்கள்  இருக்கும் வரை கும்பல் குறையாது. உடனே கொடுக்கவேண்டாம், மாதாமாதம் கொடு, லாட்டரி அடித்தால்  மீதி கட்டவேண்டாம்... என்றெல்லாம்  எலிக்கு மசால்வடை. 

 கொரோனாவுக்கு முன்பு,  ரேஷன் கடையில்   சர்க்கரை  பருப்பு  பாமாயில், அரிசி வாங்க  நிற்கும் க்யூவை விட தங்கம் வாங்கும் கூட்டம் எப்போதும்  பெரியதாக  இருப்பது நமது துரதிர்ஷ்டம்.

[sivan jaykay]

ஆதி சங்கரர் -  நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN

பஜகோவிந்தம் 

' கும்பிடு,  கூப்பிடு  கோவிந்தனை....'-2

ஆதி சங்கரரின் பஜகோவிந்தம் அவரது எத்தனையோ அபூர்வ  சிருஷ்டிகளில் ஒன்று. பிரபலமானது. தினமும் யார்  வீட்டிலாவது  விடாமல் ஒலிப்பது. இதை பிரகரண க்ரந்தம் என்பார்கள்.  கேட்பதற்கு  பாடுவதற்கு பஜனை பாடல் மாதிரி மட்டும் இல்லாமல் அதன் வேதாந்த சாரம் சிந்திக்க வைக்கும் சக்தி கொண்டது.

முதலில் இதை எழுதும்போது நிறைய படித்த எனது நண்பர் ஒய்வு பெற்ற , டெலிபோன் டிவிஷனல் எஞ்ஜிநீயர் ஸ்ரீ R ஸ்ரீனிவாசன் வந்து பேசிக்கொண்டிருந்தபோது தெரிந்த விவரம்.

''சிவன் சார், நான் எங்கோ படித்ததில் ஒரு விஷயம். ஆதி சங்கரர் தனது குரு கோவிந்த பாதரின் மீது இருந்த பக்தியால் குருவந்தனமாக அவர் பெயரில் தான் ''பஜ ''கோவிந்தம்'' என்று இதற்கு பெயர் வைத்தார் என்று அறிந்தேன். ஆச்சர்யமாக இருந்தது'' என்கிறார்.

நான் பஜகோவிந்தம் எழுதுவது அவருக்கு தெரியாது. ஏதோ பேச்சு வாக்கில் இந்த விஷயம் என் காதில் விழ இன்று என் வீட்டிற்கு விஜயம் செய்ததும் அந்த கண்ணன் லீலையே. நீ இதையும் எழுது என்று இப்படி ஒரு தூண்டுதலா?

அடிக்கடி நமக்கு நாமே கேட்போமே, ''ஏன் பிறந்தோம்? உண்மை எது?, வாழ்க்கையின் தத்துவம் என்ன? சங்கருக்கு தெரியும் நம் யாருக்குமே இதற்கு விடை தெரியாது என்று, ஆகவே அவரே பஜகோவிந்தத்தில் '' 'கேளுங்கடா' என்று சொல்லிவிடுகிறார்.

காசியில் ஒரு குடு குடு கிழவர் திண்ணையில் உட்கார்ந்துகொண்டு மிகவும் ஸ்ரமத்தோடு பாணினியின்  ஸம்ஸ்க்ரித இலக்கண (வ்யாகரணத்தை) உருபோட்டு படிப்பதை  அந்தப்பகசங்கரர் கங்கை ஸ்னானத்துக்கு  சென்று கொண்டிருந்த  ஆதி சங்கரர்   ஒரு   விடியற்காலையில் பார்த்தார்.
எதுக்கு இந்த தள்ளாத வயதில் இவருக்கு இப்படி புத்தி போகிறது?. இனிமேல் பண்டிதனாக ஆசையா? இதற்கு பதில் கடவுள் மேல் பிரார்த்தனை செய்யலாமே. போகிற வேளைக்கு புண்ணியமாவது உண்டே.. இந்த கிழவர் மட்டும் அல்ல. நம் அநேகரின் வாழ்க்கையும் இவ்வாறு தானே, உலக வாழ்வின் ஆடம்பரங்கள், கவர்ச்சிகள், பண ஆசை ஆகியவற்றில் ஈடுபட்டு வாழ்க்கையை இழக்கிறோமே .  கையில் வெண்ணை போல் அந்த வெண்ணை திருடி கிருஷ்ணனே  இருக்கிறானே.   ஒரு கணம் அவனை நினைத்தாலே போதுமே என்று தோன்றியதின் விளைவு தான் பஜகோவிந்தம் 31 ஸ்லோகங்கள். மக்களின் அறியாமையை போக்கி நல்வழிப்படுத்த நமக்கு சுருக்கமாக கிடைத்த சிறந்த நல்வழிப்பாதை பஜகோவிந்தம். பாடுவதற்கு வெகு சுகமாக சந்தம் அமைந்திருக்கிறது. பாட்டிற்கு என்றே பிறந்த பாரத ரத்னம், என்றும் நினைவில் நிற்கும் திருமதி M .S . சுப்புலக்ஷ்மியின் குரலில் எங்கும் ஒலிக்கிறதே.

பஜகோவிந்தத்தின் முதல் 12 ஸ்லோகங்களை கடகட வென்று கடல் மடை திறந்தாற்போல சங்கரர் மொழிந்தார். இவை த்வாதச மஞ்சரிக ஸ்தோத்ரம் எனப்படும்.

அடுத்த  14 ஸ்லோகங்கள் அவருடைய ஒவ்வொரு சிஷ்யராலும் ஆளுக்கு ஒன்றாக எழுதப்பட்டது. இந்த 14 ஸ்லோகங்களுக்கும் சதுர்தச மஞ்சரிக ஸ்தோத்ரம் என்று பெயர்.

இந்த 26  ஸ்லோகங்களுக்கு பிறகு  மறுபடியும்  ஆதி சங்கரரே  கடைசி  ஐந்து ஸ்லோகங்கள் இயற்றி 31 ஐயும் பூர்த்தி செய்தார்

1. भजगोविन्दं भजगोविन्दं  गोविन्दं भजमूढमते ।
सम्प्राप्ते सन्निहिते काले नहि नहि रक्षति डुकृङ्करणे ॥ १॥

Bhaja govindam bhaja govindam  Govindam bhaja moodamathe
Sampraapthe sannihithe kaale  Nahi nahi rakshathi dhugrunnyakarane

1. பஜகோவிந்தம் பஜகோவிந்தம்  கோவிந்தம் பஜ மூட மதே
சம்ப்ராப்தே சந்நிஹிதே காலே நஹி நஹி ரக்ஷதி டுக்ருங்கரணே

'' ஏ, மனதே , எப்பவும் பெருமைப் பட்டுக் கொள்வாயே, நான் பெரிய பண்டிதன் சகலமும் கற்றவன் என்று. எத்தனையோ மேடைகளில் பேசினாய், கைதட்டல் வாங்கினாய். மாலைகளை, மெடல்களை சுமந்தாய். போட்டோக்களில் சிரித்தாய். உனது இலக்கண அறிவு, நீ படித்த யாப்பு, நிகண்டு, புஸ்தகங்கள், எழுதினது எதுவுமே அந்திம காலத்தில் உனக்கு கை கொடுக்காது என்பது நினைவில் கொள். விடாமல் நீ மனசார உச்சரித்த கோவிந்தா, கோவிந்தா என்ற சொல் ஒன்றே உன்னை சம்சார சாகரத்தில் இருந்து கடத்திக் கொண்டு செல்ல உதவும் ஒரே சாதனம். உன் இலக்கண அறிவு பாவம் உனக்கு உதவாது. எத்தனை காலம் அதோடு வாழ்ந்தாய்!! என்ன பிரயோசனம்? உன் எழுத்துக்கள் பழையபேப்பர் கடை பாலுவிடம் கிலோ பத்து ரூபாய்க்கு  போனால் நீ  நரிமுகத்தில்  விழித்தவன்.'' 

2 मूढ जहीहि धनागमतृष्णां  कुरु सद्बुद्धिं मनसि वितृष्णाम् ।
यल्लभसे निजकर्मोपात्तं वित्तं तेन विनोदय चित्तम् ॥ २॥

Moodajaheehi thanaagamathrishna kuru sath budhdhim manasi vithrishnaa
yellaba senija karmo paatham viththam thena vinodhaya chiththam

மூட ஜஹீஹி தனாகம த்ரிஷ்ணாம் குரு சத்புத்திம் மனசி வித்ரிஷ்ணாம்
யல்லபஸே நிஜ கர்மோ பாதம் வித்தம் தேன வினோதய சித்தம்

''ஹே, முட்டாள் மானுடா, ஏக்கர் ஏக்கராக நிலம் குறைந்த விலையில் எங்கு கிடைத்ததோ அங்கெல்லாம் வாங்கிப்போட்டாயே. அதால் கோர்ட் கேஸ் தான் மிச்சம். எவனோ ஆக்ரமித்தான். அலைந்து அலைந்து கடன் வாங்கி,   இளிச்சவாயர்களை  ஏமாற்றி,  வீடுகள் கட்டினாய்.  அதனால் உன் பிள்ளைகளும் உறவும் அடித்துக்கொண்டு சாவதை நீ போகும் போது  பார்க்கவில்லையே.  இது தான் மிச்சம். எவ்வளவு அழகாக தேவைக்கு மட்டும் சம்பாதித்து அந்த கோவிந்தனை நினைத்து சந்தோஷமாக வாழ்ந்திருக்கலாம். உழைப்பு விழலுக்கு இறைத்த நீராக கூடாது. வியர்வை ரத்தம் சிந்துவது பிறர்க்குதவ என்று வாழ். நீயே கோவிந்தனாகி விடுவாய் ''.

3. नारीस्तनभर नाभीदेशं दृष्ट्वा मागामोहावेशम् ।
एतन्मांसवसादि विकारं मनसि विचिन्तय वारं वारम् ॥ ३॥

Naree sthana bhara nabee dhesam Dhrushtwa maaga mohaavesam (naree)
Ethan maamsavathaathi vikaaram Manassi vichinthaya vaaram vaaram

நாரீ ஸ்தனபர நாபீ தேசம் த்ரிஷ்ட்வா மா கா மோஹாவேசம்
ஏதன் மாம்ச வசாதி விகாரம் மனஸி விசிந்தய வாரம் வாரம்

''மனசே, நினைவில் கொள். ஆவதும் பெண்ணாலே, அழிவதும் பெண்ணாலே. மூன்று பேராசை களில் முக்கியமானது, பல பேரை விழுங்கியது பெண்ணாசை. மற்ற மண்ணாசை, பொன்னாசை எல்லோருக்கும் இருப்பதில்லை. காசு அதிகம் தேவைப்படும் விஷயம் அவை. பெண்ணால் பல சாம்ராஜ்யங்களே வீழ்ந்திருக்கின்றன. சம்யுக்தையால் இந்த நாட்டிற்கே முகலாய ஆட்சி வந்தது என்று பள்ளிக்கூடத்தில் படித்தது ஞாபகம் இருக்கிறதா? .

ரொம்ப அழகாகவோ வேறு எந்த கவர்ச்சியாலோ ஒரு பெண் உன்னை அடிமையாக்கும் நேரத்தில் உன்னுடைய எக்ஸ்ரே படம் கையில் வைத்துக்கொண்டு அடிக்கடி பார்த்துக் கொள். அதில் உள்ள உன் திவ்ய ஸ்வரூப எலும்பு படம் உன்னை சம நிலைக்கு கொண்டு வரும். பெண் பெயரளவில் தான் ஒரு காந்த சக்தி . மற்றபடி அவளும் சதை, ரத்தம், எலும்பு மட்டுமே. ஆனால் ரொம்ப தொந்தரவு. இதை மறவாதே. கோவிந்தன் மேல் மனதைச் செலுத்து. அவனைப் பார்த்துக் கொண்டே இரு. அந்த கவர்ச்சிக்கு எது ஈடு?

4. नलिनीदलगत जलमतितरलं  तद्वज्जीवितमतिशयचपलम् ।
विद्धि व्याध्यभिमानग्रस्तं लोकं शोकहतं च समस्तम् ॥ ४॥

Nalinee dhala gatha jala mathi tharalam  Thathwa jeevitham athishaya chapalam (nalinee)
Vidhi vyadhyabi maana grastham  Lokam shoka hatham chasamastham.

நளினி தள கத ஜலமதி தரளம்  தத்வா ஜீவித மதிசய சபலம்
வித்தி வ்யாத்யாபிமான க்ரஸ்தம் லோகம் சோகஹதம் ச சமஸ்தம்

''அமைதியான விடியற்காலை சூழ்நிலையிலே, மந்த மாருத மயக்கத்தில் கிருஷ்ணன் கோவில் அருகில் பழைய தாமரைக்குளம் ஒன்று இருக்கிறதே, அதில் நிறைய வாத்துகள் உலவுமே. எத்தனை பச்சை பசேலென்று அகன்ற வட்ட வட்டமான தாமரை இலைகள். அவற்றில் கண்ணைக் கூசும் நீர் முத்துக்கள். அவற்றின் மேல் சூரியனின் கதிர்கள் மோதி சுக்கல் சுக்கலாக சிதறி வர்ண ஜாலங்களை ஏழு வண் ணங்களில் வாரித் தெளிக்குமே. பார்த்திருப்பாயே, அந்த நீர் முத்துக்கள் இலையில் ஒட்டாமல் பாதரசம் போல் அங்கு மிங்கும் நகருமே. எந்த கணமும் அந்த முத்துத் துளிகள் நீரின் மேல் ஆடிநிற்கும் தாமரை இலையிலிருந்து வழிந்து உருண்டு மறைந்து விடுமே. சாஸ்வதமில்லாதது.
இந்த அழகிய தாமரை இலை நீரை ரசிக்கும்போது ஒரு பேருண்மை நினைவுக்கு வந்தாக வேண்டும். நமது உலக வாழ்க்கையை சுட்டிக்காட்டுகிறது இது. அது தான் இந்த உடம்பும். எந்த நிமிஷமும் நாலு பேர் தூக்க வேண்டியது. இந்த தாமரை நீர் முத்து, உலகில் ஒட்டியும் ஒட்டாமலும் வாழ் என்று சொல்லிக் கொடுக்கிறது. ஆங்கிலத்தில் DETACHED ATTACHMENT என்பது. உலக வாழ்வில் ஈடுபடும்போது நாம் செய்வது எதுவும் நமது கடமையே தவிர பரோபகாரத்துக்கு இந்த சரீரம் என்ற நினைப்போடு தான் கர்மாவைச் செய்வதற்கு . அதுவே ஆத்ம திருப்தியை அளிக்கும். இந்த உலக வாழ்க்கையும் தாமரை இலைத் தண்ணீரல்லவா? அநித்யமானது. எப்போது முடியும் என்பதே ரகசியம். அந்த குறுகிய வாழ்க்கையிலும் எத்தனை துக்கம், வருத்தம், ஏமாற்றம், கோபம், சோகம், வியாதி. மன வியாகூலம். 'கோவிந்தா இதை உணர உன்னை நினைத்து பலன் எதிர் நோக்காது பிறர்க்கு சேவை புரிய எனக்கருள்வாயாக. நீ சொன்னது தானே இது. கோவிந்தா கிருஷ்ண பரமாத்மா.''

5. यावद्वित्तोपार्जन सक्त- स्तावन्निज परिवारो रक्तः ।
पश्चाज्जीवति जर्जर देहे वार्तां कोऽपि न पृच्छति गेहे ॥ ५॥

yaavadh veetho paarjana saktha dhaavan nija parivaro raktha
paschaath jeevathi jarjara thehe vaarththaam ko abi prichchadhi gehe

யாவத் வீத்தோ பார்ஜன சக்தா ஸ்தாவன் நிஜ பரிவாரோ ரக்தா
பஸ்சாத் ஜீவதி ஜ ர்ஜர தேஹே வார்த்தாம் கோபி ந ப்ரிச்சதி கேஹே

''ஏ, மனிதா, அந்த ஒளவைக்கிழவி நமக்காகத்தான் அப்பவே சொல்லிவிட்டுப்போய்விட்டாள் . ஒரு குளத்தில் நீர் நிரம்பியிருந்தால் அதில் இருக்கும் மீன்கள் வளரும். அதை உண்ண நிறைய பறவைகள் வரும். அதில் குளிக்க (துணி துவைக்க கூட! ) எல்லோரும் வருவார்கள். அதில் மலரும் பூக்களின் தேனை ருசிக்க வண்டுகளும் வரும். நீர் வற்றிப்போனால் இவை யாவுமே அந்த குளத்தை அநாதையாக்கிவிடும். உண்மை நண்பனாக அந்த வரண்ட குளத்தில் அடியில் இருக்கும் கொட்டி, ஆம்பல் , நெய்தல் போன்ற பூண்டுகள் தாவரங்கள் தான் கடைசி வரை நிற்கும்'' என்று.

உன்னிடம் பணமோ பதவியோ, அந்தது, கௌரவம் இல்லையென்றால், உன்னை நோய் வாட்டி வதைத்து  மூலையில் படுக்க வைத்தால் , உன்னையே சுற்றிக்கொண்டிருந்த உன் நெருங்கிய உறவு கழட்டிக்  கொள்ளும். இதுவரை ''நட்பாக'' இருந்தவர்கள் இனி காணாமல் போவார்கள். உனக்கு என்றும் துணை கோவிந்தன் தான். இன்றே இப்பவே அவனை நினை. கோவிந்தா, காருண்ய மூர்த்தி கோவிந்தா நீயே கதி.

மீண்டும் கோவிந்தனை அணுகுவோம்.

[sivan jaykay]

அருட்புனல்  -   நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN  

ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்ஸர் 

3  நமக்கு  அற்புத  பரிசளித்த  ''M '' 

யார் யாரெல்லாமோ  உபதேசம் செய்கிறார்கள்,கேட்கிறோம்  என்றாலும் அதற்கு முக்யத்வம் கொடுப்பதில்லை. அது விசேஷமில்லை.  ஒரு மனித தெய்வத்தின் உபதேசம் கிடைத்தால் அது  மற்றவை  எல்லாவற்றிலிருந்தும் தனிப்பட்டு உயர்ந்ததாக கொண்டாடப் படுகிறது.  மஹா பெரியவா,  ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர்  போன்றோரின் அரிய அன்பு மிகுந்த சொற்கள் கிடைத்தால் அது பாக்யம்.

சிலர் படித்து புகழ் பெறுகிறார்கள்.  புகழ் பெறுவதற்காகவே  சிலர் படிக்கிறார்கள். சிலர் தன்னில் தானாகவே உயர்ந்த ஞானம் பெற்று தன்னலமற்ற கடவுளின் நேர் வாரிசாக தோன்றி  உலகை வழி  நடத்துகிறார்கள். எங்கோ அமைதியாக வாழ்ந்தாலும் உலகம் அவர்களை நாடுகிறது.   இப்படிப் பட்டவர்களை விரல் விட்டு எண்ணலாம்.  ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்ஸர் அதில் முதல் வரிசையில் முதன்மையாக ஜொலிக்கிறார்.

அவர் காலத்தில்  புகைப்படங்கள்,  விடியோக்கள்,  டிவி , அச்சடித்த  ஏராளமான புத்தகங்களோ,  இல்லை. அவரே பள்ளி செல்லாதவர்.  அவரது வாயிலிருந்து உதிர்ந்த முத்துக்களை ஒரு ஞானி தன்னால் முடிந்தவரை எடுத்து நமக்கு அளித்ததால் நாம் பாக்கியவான்கள்.

தன்னை ஒரு ஒத்தை  எழுத்தில்  ''M''   என்று  மட்டுமே அறிமுகம் செய்து கொண்ட மஹேந்த்ரநாத் குப்தா  ஒரு ஒலி நாடாபோல் காதில் விழுந்த பரமஹம்சரை சந்தித்து யார் யார்  பேசினார்களோ, அத்தனை சம்பாஷணைகளையும் நேரம் காலத்தோடு, சம்பந்தப் பட்டவர்களை அடையாளம் காட்டி அற்புதமாக  ஒரு புத்தகம் நமக்கு அளித்திருக்கிறார்.  அதன் பெயர்  GOSPEL  OF  SRI  RAMAKRISHNA . பல மொழிகளில் அது வெளிவந்திருக்கிறது.  அந்தக்காலத்தில்  போட்டோ  படம் இல்லாததால், அதை வெறும் எழுத்தாகவே படித்தேன். சில விஷயங்களை பகிர்ந்து கொள்ள விருப்பம் வந்தது.  ஏற்கனவே ரெண்டு கட்டுரைகள் பரம ஹம்சரை பற்றி எழுதியபின் உங்களுக்கு இதை அளிக்கிறேன்.வாழ்க்கையில் வெறுப்பு ஏற்பட்டு நிம்மதியை  அடைவதற்கு    ஸ்ரீ  '' M'' க்கு வரப் பிரசாதமாக கிடைத்தவர் பரமஹம்சர்

 (1882) ஒரு ஞாயிற்றுக் கிழமை அன்று   'கற்பனைக்கும் கனவுக்கும் அப்பாற்பட்ட  இன்பமான பகவான் கருணை இருக்கும்போது  எதற்கு கவலை?'' என்ற குருவின் வார்த்தை ''M ''க்கு  காதில் தேனாக பாய்ந்தது. அந்தக் கணம் முதல்  அட்டைபோல்  குருவை  ஒட்டிக்கொண்டார்.

''நீயும்  நானும் ஒன்றே.  அப்பாவும்  பிள்ளையும் போல்  இணைந்தவர்கள்'' என்று ராமகிருஷ்ணர்  சொன்ன  போது அதில் ஆயிரம் அர்த்தங்கள்  ''M''  க்கு  த்வனித்தது.

''நீ எப்படியப்பா  சந்நியாசியாக முடியும்.  தாய் தான் உன்னை அவள்  பணியில் அமர்த்தி விட்டாளே. பாகவதம் எல்லோருக்கும் எடுத்துச் சொல்.''

ரெண்டு மூன்று தடவை காலேஜ் ப்ரொபஸர்  வேலையை விட்டபோதெல்லாம்  குடும்பத்தை எப்படி நடத்துவது என்ற கவலை   'M''  க்கு வாட்டியது. பகவான் அருளால் வேறு வேலைகள் உடனே கிடைத்து 'M ''மின்  குடும்ப  வறுமை ஒருவாறு நீங்கியது.    த்யான பயிற்சி தொடங்கியது.

ஒழிந்த நேரத்தில்  சில க்ஷேத்திரங்கலுக்குச் சென்று  தரிசித்து மன நிம்மதி பெற்றார்  'M '.     பரமஹம்சர் பிறந்த கமார்புகூர் கிராமத்தில் அங்கு தெருவெல்லாம் உருண்டு புரண்டு காண்போரையெல்லாம் வணங்கி  ''என் குரு பிறந்த புண்ய க்ஷேத்ரத்தில் மண், செடி, கொடி,  மரம் எல்லாமுமே வணங்கத்  தக்கவை'' என்று எண்ணிய மஹா பக்தர்  ''M ''.

''இதோ பார், எங்கே, எப்போது  ராமா, கிருஷ்ணா, என்ற நாமங்களை   ஒரு முறை கேட்டாலும் மனம் புளகாங்கிதம் அடைந்து, உடல் ரோமாஞ்சலி பெற்று, கண்களில் பக்தி பிரவாகமாக பெருகுகிறதோ, அதன் பிறகு  சந்தியா வந்தனம் போன்ற நித்ய கர்மாக்கள் கூட அவசியமில்லையப்பா'' என்ற குருவின் வாக்கு  'M 'க்கு  மெய் சிலிர்க்கவைத்தது.

''ஆஹா,   எவ்வளவு பிரமாதமான, எளிய நடை, ஒன்று விடாமல்  கோர்வையாக விவரங்கள், இதுவரை ஏன் நாங்கள் யாருமே  குருவை பற்றி அவர் வாழ்க்கையை பற்றி எழுதவில்லை என்று நன்றாக புரிந்து விட்டது. அது உங்களுக்காகவே பிரத்யேகமாக கொடுக்கப்பட்ட பகவானின் அனுக்கிரஹம் ''   என்று சுவாமி விவேகானந்தர் ''M''எழுதிய  பரமஹம்சரின் உபதேச சார புத்தகம் பற்றி பாராட்டி சொல்கிறார்.

 மஹேந்த்ரநாத் குப்தா உயரமான பொன்னிற தேகம் கொண்ட   திடகாத்திர மனிதர்.   முழங்கால் வரை நீண்ட  கரங்கள். பரந்த நெற்றி.  வேத கால ரிஷி போல வெண்தாடி , ஆழ்ந்த கண்கள் கொண்டவர்.  பார்த்தாலே நமஸ்காரம் பண்ணச்  செய்யும் உருவம். நிறைய படித்தவர் . சிந்தனையாளர்.  ம்ருது பாஷி.

ராமகிருஷ்ணர் பிறந்த கமார்புக்கூர் இயற்கை வளம் செறிந்த பூஞ்சோலை. ஏரிகள் நெளிந்து ஓடின. கண்ணுக்கெட்டிய வரை நெற்கதிர்கள் பச்சை பசேலென மணக்கும் வயல்கள், நீண்ட பனை தென்னை மரங்கள், பருமனான  ஆலமரங்கள், பூத்துக் குலுங்கும் மாமரங்களில்  வாண்டுகள் மரத்தில் ஏறி காய்களை, பழங்களை பறித்து தின்று கொண்டிருப்பார்கள். யாரும் ஒன்றும் சொல்வதில்லை.  கிராமத்தை ஒட்டி ஒரு  நேர் பாதை ஒரிஸ்ஸா பூரி ஜகந்நாதர் ஆலயம் வரை சென்றது.  அந்த மண் தெருவில்  நிறைய குதிரை,  காளை மாட்டு வண்டிகளும், பாதசாரிகளும் காணப்படுவார்கள்.   மண்புழுதி காற்றில்  கலந்திருக்கும்.   வண்டியோட்டுபவர்கள் அதில் சவாரி செய்பவர்கள் எல்லோருமே  இனிய குரலில் பக்தி பாடல்களை பாடிக்கொண்டே பிரயாணம் செய்த காலம்.

தொடரும்.

[sivan jaykay]

ஸூர் தாஸ் -  நங்கநல்லூர்   J  K  SIVAN 

வெள்ளம் வடிய   நீ  வா......

நமது பாரத தேசத்துக்கு  தெற்கில் ரெண்டு பக்கமும் சமுத்திரம்,  மேற்கே  அரபிக்கடல், கிழக்கை  வங்காள விரிகுடா,  தெற்கு முனையில் ஹிந்து மஹா சமுத்திரம்.  வருஷா வருஷம் இந்த தேசத்துக்கு ரெண்டு பருவ  மழைகள் தவறாமல்  அளவற்ற  நீரை பொழிந்து  போஷிக்கின்றன.  மேற்கே தென்மேற்கு பருவக்காற்று தரும் மழை, கிழக்கே  வடகிழக்கு பருவ மழை தரும்  பரிசு.   ஆனால்  பிருந்தாவனத்தில், வ்ரஜபூமியில்  தினமும்  அளவற்ற மழை வெள்ளம்.  அட அப்படியா? என்று கேட்காதீர்கள். ஒவ்வொரு கோபியின் கண்ணிலும் கண்ணீர் வெள்ளம் எப்போதும் பொங்கி வழிகிறதே.

ஏன்?     ஷியாம் பிருந்தாவனத்தில் இல்லையே. வேறென்ன காரணம் வேண்டும்?   அவன் மதுராவுக்கு சென்று விட்டானே. கண்ணீர் வெள்ளம் ஏன் கருப்பாக ஓடுகிறது?  ஓஹோ கண் மை  கரைந்து தான் எல்லா பெண்கள் கண்ணிலும் கருப்பு நீரோ? கண்ணீர் வழிந்து ஒவ்வொருத்தியின் கன்னமும் கரு நிறமாக காட்சி தருவதை பார்த்தீர்களா?  கன்னத்திலிருந்து வழிந்த நீர் வெள்ளம் அவர்கள் மேலாடையை எல்லாம்  தொப்பலாக ஈரமாக  நனைத்து, அவர்கள்  எப்போதும் குளித்துக்கொண்டு இருக்கிறார்களே.  கால்கள் துவண்டு போய்  நடக்கமுடியாமல் தள்ளாடுகிறார்களே. வெள்ளத்தில் சிக்கினால் எப்படி நடக்கமுடியும்? 

நான் ஸூர் தாஸ் கத்துகிறேனே காதில் விழுகிறதா?  வ்ரஜபூமி  கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கண்ணீர் வெள்ளத்தில் மூழ்கிக் கொண்டே வருகிறதே. கிருஷ்ணா வா, வந்து எண்களைக் காப்பாற்று அப்பனே.  நீ வந்தால் தான் இந்த வெள்ளம் வடியும்,.. வா வா  வா...

निसिदिन बरसत नैन हमारे।

सदा रहत पावस ऋतु हम पर, जबते स्याम सिधारे।।
अंजन थिर न रहत अँखियन में, कर कपोल भये कारे।
कंचुकि-पट सूखत नहिं कबहुँ, उर बिच बहत पनारे॥
आँसू सलिल भये पग थाके, बहे जात सित तारे।
'सूरदास' अब डूबत है ब्रज, काहे न लेत उबारे॥

Nis din barsat nain humare
Sada rehat paavas ritu humpe  jabthe shyam sidhare
Anjan thir na rahath  akhiyan mein, Kar kapol baye kare
Kannchuki pat sukhat nahi kabahum,  Ur bich bahat panare
Ansoo salil bhaye pag thake   Bahe jaath sith thaare 
Surdas ab dubath  hai braj  Kahen na leth ubaare

[sivan jaykay]

ஆதி சங்கரர் -  நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN
பஜகோவிந்தம்

''கும்பிடு,  கூப்பிடு  கோவிந்தனை''  .-3

6.  यावत्-पवनो निवसति देहे तावत्-पृच्छति कुशलं गेहे |
गतवति वायौ देहापाये  भार्या बिभ्यति तस्मिन् काये ‖ 6 ‖

yāvat-pavano nivasati dehe tāvat-pṛcchati kuśalaṃ gehe |
gatavati vāyau dehāpāye bhāryā bibhyati tasmin kāye ‖ 6 ‖

6. யாவத் -பவனோ நிவஸதி  தேஹே  த்வத்ப்ருச்சதி குசலம் கேஹே 

கதவதி வாயவ் தேஹாபாயே பார்யா பீப்யதி தஸ்மிந் காயே .

எல்லாருமே  நடிகர் திலகங்கள்  தான்.  வாழ்க்கை தான் பெரிய  முடிவில்லாத  நாடக மேடை.  எவ்வளவோ ஆசை ஆசையாக  ''உங்களுக்கு பிடிக்குமே  இந்தாருங்கள் மசாலா தோசை... என்று வாயில் ஊட்டி விட்டவள் கமலா, ஆசை மனைவி, இதோ அவனைக்கண்டு ஓடுகிறாள்.  ''ஐயோ வேண்டாம் நான் பார்க்க வில்லை, பயமா இருக்கு. அந்த முகத்தை என்கிட்டே காட்டாதீர்கள்'' என்று பயந்து ஓடுகிறாள்.. அவன் தான் இறந்து பல மணி நேரங்கள் ஆகிவிட்டதே. இனி சுற்றம் உறவு பந்து என்று எவனும் அண்ட மாட்டான்.  அவனைப் பற்றிய  பேச்சு நின்று விடும்.  இது தான் ப்ராணன்  இருக்கும் வரை நமக்குள்ள மதிப்பு. உயிரோடு இருந்தாலும் பணம் இல்லாவிட்டால் பிணம் தான்..

7. बालस्तावत्क्रीडासक्तः तरुणस्तावत्तरुणीसक्तः ।
वृद्धस्तावच्चिन्तासक्तः परमे ब्रह्मणि कोऽपि न सक्तः ॥ ७॥

Bālastāvatkrīḍāsaktaḥ truṇastāvattaruṇīsaktaḥ.
Vr̥d’dhastāvaccintāsaktaḥ paramē brahmaṇi kō̕pi na saktaḥ

7. பாலஸ்தாவத் க்ரீடா சக்தா தருணஸ்தாவத் தருணீ சக்தா
வ்ருத்தாஸ்தாவத் சிந்தாசக்தாபரமே ப்ரஹ்மணி கோபி ந சக்தா

'' ஹே மானுடா, இப்போது  எண்பது  எண்பத்தைந்து என்று திண்ணையிலே  உட்கார்ந்திருக்கிறாயே, கொஞ்சம் உன் வாழ்க்கையை திரும்பிப்பார். யாருமே சொல்லவேண்டாம். நன்றாக உனக்கே புரியும்.  நீ  மட்டும் இல்லை. எல்லோருமே..  ஒவ்வொருவரும் வாழும்போது எத்தனை வேஷம் போடுகிறோம் . முதலில் பாலகன். அப்போது மனம் பூரா விளையாட்டில் சென்று விட்டது. வளர்ந்தோம். பெண்கள் நாட்டம் மனதை வாட்டியது. கல்யாணம் பண்ணி  வைத்தார்கள். வைத்தியம் பைத்தியத்தை தீர்க்கவில்லை. வயதாகியது. இப்போது எண்ணம் பூரா வயிற்றுவலி, கண், காது, இதயம், நுரையீரல், முதுகு, கால் முட்டி வலி (இப்போது அநேகருக்கு இது தான் ஸ்மரணை) வியாதி, நிறைய கலர் கலராக சின்னதும் பெரியதுமாக மாத்திரைகள், வித வித சீசாக்கள், ஒரு நாளைக்கு ஒரு தரமாவது சித்ரவதை, அதான், ஊசி. உப்பில்லாத சர்க்கரையில்லாத ஆகாரம் ஒரு சித்ரவதை, தண்டனை. வாசலில் சங்கு ஊதும் நேரம் வரப்போகிறதே. இப்போதாவது கொஞ்சம் அந்த பரப்ரம்மத்தை நினையேன்.  இதுவரை  நீ  கோவிந்தனை நினைக்கவேண்டும் என்று கூட  நினைத்ததில்லையே.  இப்போதாவது  ''கோவிந்தா''  என்று வாய் மணக்க சொல்லேன். பாடேன். கேளேன்.

8.  का ते कान्ता कस्ते पुत्रः संसारोऽयमतीव विचित्रः |
कस्य त्वं वा कुत आयातः तत्वं चिन्तय तदिह भ्रातः ‖ 8 ‖

Kaa the kanthaa kasthe puthra, Samsoroya matheeva vichitra,
Kasya twam ka kutha aayatha, Sthathwam chinthya yadhidham braatha.  

8. காதே காந்தா கஸ்தே புத்ரா சம்சாரோய மதீவ விசித்ர
கஸ்ய தவம் கா குத ஆயாதா தத்வம் சிந்தய ததிஹ ப்ராத

''ஹே மனசே, கொஞ்சம் யோசிக்கிறாயா? உன் மனைவி யார்? உன்னைக் காட்டிலும் உன் மணி பரிசின் மேல் காதல் கொண்டு இருந்தாளே  கமலா, அவளா? பிள்ளை குட்டி யார்? நீ வளர்த்து படிக்க வைத்து, அவன் வெளியூர் சென்று ஒரு பெண்ணை மணந்து கொண்டு அங்கேயே சாஸ்வதம் என நினைத்து தங்கி, உன்னை ஒரு ''இல்லத்தில்'' சேர்த்தானே அவனா? இந்த வாழ்க்கையின் வினோதத்தை என்னவென்று விவரிப்பது? புதிரான வாழ்க்கையை  நீ ஒரு  புதிய கோணத்தில்  புதிதாகப் பார். நீ யார்? எங்கிருந்து வந்தாய்? எங்கே போகிறாய்? இதைத் தான் ஆத்ம சிந்தனை என்பார்கள். யோசி. ஒரே ஒரு  விடை தான் உள்ளது. அது தானாகவே கிடைக்கும். எல்லாம் அவன் செயல். ஆட்டுவிக்கிறான், ஆடுகிறேன். ஹே ,கோவிந்தா நீயே கதி. வழி காட்டு வைகுந்தா! மனமுருகி வேண்டினால்  கட்டாயம் மனம் நிம்மதி பெற வைப்பான். அது தான் அவன் வேலையே.

9. सत्सङ्गत्वे निस्सङ्गत्वं  निस्सङ्गत्वे निर्मोहत्वम् ।
निर्मोहत्वे निश्चलतत्त्वं निश्चलतत्त्वे जीवन्मुक्तिः ॥ ९॥

Satsangathwe nissangathwam, Nissangathwe nirmohathwam, 

Nirmohathwe nischala thatwam, Nischala tathwe jeevan mukthi. 

9.  சத் சங்கத்வே நிச் சங்கத்வம் நிச் சங்கத்வே நிர் மோஹத்வம்
நிர்மோஹத்வே நிச்சல தத்வம் நிச் சலதத்வே ஜீவன் முக்தி :  

ஆங்கிலத்தில் ஒரு பொன் மொழி உண்டு. ''உன் நண்பன் யாரென்று காட்டு, நீ எப்படிப்பட்டவன் என்று நான் புட்டு புட்டு வைக்கிறேன்'' என்று. நல்லவர்களோடு பழகி சேர்ந்து நல்ல பழக்கங்கள் வந்து  விட்டால் தானாகவே கெட்ட பழக்கங்கள்,  கெட்ட சகவாசம்,  எல்லாம் மறைந்து விடும். காட்டில் ஆட்டுக்  கூட்டத்தில் வளர்ந்த சிங்கக் குட்டி ''மே மே'' என்று கத்தி புல் தின்றது. பிறகு மற்றொரு சிங்கம் அதை பார்த்து அதன் பூர்வோத்தரம் புரிந்தபோது, தெரிந்தபோது,  ஆடாக இதுவரை இருந்த சிங்கம் கர்ஜித்தது. இதை எதற்காகச்  சொல்கிறோம்? சகவாச தோஷம்  என்றால் என்ன என்று புரிய. ஆகவே தீய எண்ணங்கள், பழக்கங்கள் இதுவரை தனது சகவாசத்தால் இருந்த ஒருவன் அது நீங்கும் பட்சத்தில், நாட்டம் எதன் மேல் செல்லும் ? மண், பெண், பொன் மீதா? இல்லையே. கண் மீது, அதான், கண்ணன் மீது. பிறகு என்ன? கோவிந்தா உன் திவ்ய நாமத்தில், ஸ்மரணையில்,  மனம் களித்தால், எனக்கு கிடைப்பது மோக்ஷ சாம்ராஜ்யம் தானே! சத் சங்கத்தால் கிடைக்கும் ஜீவன் முக்தியை பற்றி சங்கரர் எவ்வளவு அழகாக படிப்படியாக எடுத்துரைக்கிறார்.

10. वयसिगते कः कामविकारः शुष्के नीरे कः कासारः ।
क्षीणेवित्ते कः परिवारः ज्ञाते तत्त्वे कः संसारः ॥ १०॥

வயசி கதே க: காம விகாரா: ஷுஷ்கே நிரே க: காசாரா :
நாஸ்தே த்ரவ்யே க: பரிவாரோ: ஞானே தத்வே க: சம்சார:

Vayasi gathe ka kama vikara, Shushke neere ka kaasaara,
Nashte dravye ka parivaara, Gnathe tathwe ka samasaara. (Bhaja Govindam…)

''ஹே மானுடா, உன் வயதென்ன? கவனித்தாயா காலம் ஓடிவிட்டதை?  தலை நரைத்து விட்டது, 

ஆழமான வளைந்த கோடுகள் கன்னத்தில் நெற்றியில் முகத்தில் எப்படி இந்த சுருக்கங்கள் வந்தது? இனி யாரேனும், உன்னையும் சேர்த்து தான் சொல்கிறேன், அழகன் என்று நினைப்பார்களோ?  இனி காமமோ மோகமோ கொண்டு எவரேனும் உன் அருகில் நெருங்குவரா? யார் சீண்டுவார் உன்னை? இந்த நிலையில் உனக்கு எதற்கடா ஆசையும், நேசமும்  காமமும், மோகமும்?  அதோ பார்,  அந்த நீர் நிலையை. பேருக்கு மட்டும் தான் அது நீர் நிலை. உன்னைப்போல் தான் அதுவும். அதில் ஒரு  காலத்தில் நிறைந்து இருந்த நீர் எல்லாம் இப்போது எங்கே?  காணோமே? வரண்டிருக்கும் அதை எந்த பறவை, தாவரம் ஜீவராசி அண்டும்?    கையில் இருப்பு கரைந்து விட்டதே. எல்லா ஸ்பெஷலிஸ்ட் டாக்டர்களும் மருந்து கடைகளும்  நீ பாடு பட்டு சேர்த்து வைத்து, உன்னிடம்  இருந்த ஆஸ்தி பாஸ்தியை பங்கு போட்டுக் கொண்டார்களே, உன்னை சுற்றி இருந்த பரிவாரங்கள், அதான், உன் உறவுகள் எங்கே அட்ரஸ் ? இதெல்லாம் எதற்கு ஞாபகமூட்டினேன் தெரியுமா?. ஞானம் வந்துவிட்டால், உண்மை புரிந்துவிட்டால், எது சாஸ்வதம் என்று அறிந்து விட்டால், இப்போதே எந்த ஆபத்தும் வரும் முன்னரே, உனது சம்சார பந்தங்கள், கவலைகள், பயங்கள், எதிர்பார்ப்புகள் எல்லாமே மேலே சொன்னவைகளை போல  தானாகவே விலகிவிடும். இதற்கு மந்திரக்கோல் எது தெரியுமா?, அந்த மூங்கில் கோல், புல்லாங்குழல் வெண்ணை திருடன் உன்னை பார்க்கிறான் பார் எதிரே சுவற்றில்  சிரிக்கிறானே, அவன் தான். ''கோவிந்தா, உன் நாமம் ஒன்றே சர்வ வியாதி நிவாரணி. சர்வ உபத்ரவ நாசினி.''

தொடரும் 

[sivan jaykay]

அர்ஜூனன்  சோகம்  -    நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

அர்ஜுனன்  வெகு வேகமாக  த்வாரகைக்கு வந்தான், வழியெல்லாம் எவரும் எதிரே தெரியவில்லை.  எங்கே செல்கிறேன்? ஏதோ ஒரு கனவு லோகத்தில் சஞ்சரிப்பது போல் இருந்தது.   வெறிச்சோடி இருக்கிறதே  இந்த அழகிய  துவாரகை, 

வேக வேகமாக  கிருஷ்ணன் அரண்மனைக்கு சென்றான்.  அனைத்து பெண்களையும்  காப்பாற்றி  வண்டிகளில் அனுப்பிவிட்டான். கிருஷ்ணன் கட்டளை நிறைவேறி விட்டது.  வண்டிகள்  துவாரகைவிட்டு ஹஸ்தினாபுரம் நோக்கி சென்றுவிட்டன.  காலியாக  எவருமில்லாத  துவாரகை அரண்மனையை ஒரு முறை கண்களில் நீரோடு சுற்றிப்பார்த்துவிட்டு  வெளியே வந்துவிட்டான். துவாரகை எல்லையை கடந்து  ஹஸ்தினாபுரம் நோக்கி செல்கிறான்.  அவன் மனம் துவாரகையிலேயே இருக்கிறது..  ஒரு பெருமூச்சு உஷ்ணமாக  அவனிடமிருந்து வெளிப்படுகிறது.

எது எப்படி நடக்கவேண்டுமோ அது அப்படி நடக்கத்தான் செய்யும்.  ஒருவராலும் அதை மாற்றமுடியாது.  மஹா வீரன்  அர்ஜுனன் தனியாக நின்றான். அவன் தேரை  அவனே ஒட்டிக்கொண்டு தான் வந்திருக்கிறான். மஹா பாரத யுத்த சமயத்தில் தான் கிருஷ்ணன் அவனுக்கு தேரோட்டி. அப்புறம் ?? இதோ கிருஷ்ணனே  இல்லையே.... அவன் சொல்லிவிட்டுப்போன  வார்த்தைகள் மட்டுமே  காதில் ரீங்காரம் செய்து  கொண்டிருக்கிறது.  அவன் செய்யவேண்டிய  சில வேலைகளை கிருஷ்ணன் ஆள் மூலம்  தெரிவித்திருந்தான்.  அதைக் கேட்டவுடன்  அர்ஜுனன்  ஹஸ்தினாபுரத்தியிருந்து தேரில் துவாரகைக்கு ஓடி  வந்தான். கிருஷ்ணன் இல்லாத த்வாரகை. 

சொன்னதை செய்தாகி விட்டது...  

வெகு தூரத்திலிருந்து துவாரகை கண்ணை விட்டு மறையும் முன் திரும்பிப் பார்த்தான்.  கிருஷ்ணன் சொன்னபடியே  எல்லாம் நடக்கிறது''.

''ஹோ என்று  எதிரே  பேரிரைச்சலுடன் கடல் பொங்கி அலை ஆகாசத்தை நோக்கி  எழும்புகிறது. கரையை விழுங்க  ஆக்ரோஷத்தோடு  ஓடி வந்து  கொண்டிருக்கிறது.  கரையை உடைத்து விட்டது.  த்வாரகை நகரத்துள்  நுழைந்துவிட்டது. 

அழகிய த்வாரகை நகர தெருக்கள் எங்கே காணோம்? நீலவண்ண உப்பு நீரின் அடியில் அவற்றை எப்படி தேடுவது?  பார்த்ததை எல்லாம்  கடலலைகள் விழுங்குகிறதே.   மாட மாளிகை கோபுரங்கள் இதோ கடல் நீரடியில் மறைந்து கொண்டிருக்கிறதே.  அர்ஜுனன் கண்கள்  கிருஷ்ணனின்  மாளிகையை தேடின.   கடைசியாக ஒரு தடவை பார்க்கலாமா?  அதோ அந்த அழகிய மாளிகையில் எவ்வளவு தடவை கிருஷ்ணனை  சந்தித்திருக்கிறேன். எப்படியெல்லாம்  சிரித்து மகிழ்ந்து பேசி உணவருந்தி அவனோடு  உலவி உறங்கி இருக்கிறேன்.... அவனும் இல்லை, அவன் மாளிகையும்  இல்லை, அவன் நகரமும் இல்லை. எல்லாமே இல்லை ....

நன்றாக  சாப்பிட்டுவிட்டு ஓய்வெடுப்பது போல  கடல் துவாரகையை பக்ஷணம் பண்ணிவிட்டு ஒரு நீளமான நீல நிற  விரிப்பு போல  காட்சி அளிக்கிறதே.  எல்லாமே  சில மணித்துளிகளில் தானா? 

''கிருஷ்ணா,  பாண்டவர்கள் என்றால்  ரொம்ப  மகிழ்வாயே , இனி எந்த பாண்டவன் எந்த துவாரகைக்கு செல்லமுடியும்?, எந்த கிருஷ்ணனை  எந்த மாளிகையில் இனி  சந்திக்க முடியும்,?இனி எனக்கு  த்வாரகை என்பது எத்தனையோ பெயர்களில் ஒன்று,  ஒரு இனிய பழைய நினைவு.. அவ்வளவு தானா?''

அர்ஜுனன்  தேரை கண்ணீர் மல்க  ஒட்டிக்கொண்டு ஹஸ்தினாபுரம் திரும்பினான்.

இன்று  காலை  துவாரகை நீருக்குள் இருப்பதை  ஒரு வீடியோவில் பார்க்க நேர்ந்தததால் மேலே என் மனதில் தோன்றியதை எழுதினேன். இது தான் அந்த வீடியோ    https://youtu.be/8SJN3oYrOWU

[sivan jaykay]

ஆதி சங்கர  ஜெயந்தி  -  நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

என்  நண்பர் மரியாதைக்குரிய  ஸ்ரீ  வரகூர்  நாராயணன்  ஒரு  தேனீ என்பது உங்களுக்கு ஏற்கனவே சொல்லி இருக்கிறேன். தேனீ  தேனைத்தேடி பல மலர்களை நாடும்.  வரகூரான்  அப்படித்தான் எங்கெல்லாம்  மஹா பெரியவா பற்றிய செய்திகள்  கிடைக்கும் என்று தேடி அலைந்து நமக்கு அற்புதமாக தருபவர். அவர் பல்லாண்டு வாழ இன்று ஆதி சங்கர ஜெயந்தி அன்று ஆச்சார்யாளை  வேண்டிக்கொள்கிறேன்.  

ஆதி சங்கர ஜெயந்தி ரொம்ப பொருத்தமாக ஒரு கட்டுரை வேண்டாமா?  அது அவர்  தோன்றிய காலத்தை பற்றி இருந்தால் அருமையாக  இருக்குமே. இதற்கும் வரகூரான் தேடிப்பிடித்து அளித்த ஒரு கட்டுரை உதவியது. அதை கொஞ்சம் என் வழியில் சுருக்கி தருகிறேன்.

ஆதி சங்கரர் அவதாரம்  எப்போது நடந்து  என்று ஆராய்ந்தவர்கள் பல புதைபொருள் ஆராய்ச்சி நிபுணர்களாகவோ, தொல் பொருள்  கால நிர்ணயம் செய்பவர்களாகவோ இருந்தால்  அதில் ஒரு ஆச்சர்யமும் இல்லை, மஹா பெரியவா அது பற்றி யோசித்திருக்கிறார். அதற்கு ஒரு சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது.

ஆதி சங்கரர் அவதாரம் செய்தது கி.மு. 509-ஆம் ஆண்டு- என்று சொல்கிறார்கள். 

இதை எப்படி  சுலபமாக  மஹா பெரியவா நிர்ணயித்தார் என்பது தான் சுவாரஸ்யமான விஷயம். 

சில  விஞ்ஞானிகள், நிபுணர்கள், கல்வியிற் சிறந்தவர்கள் ஒரு சமயம்  காஞ்சி மடத்துக்கு வந்தார்கள்.  பெரியவாளை  சந்தித்து ஆசி பெறவேண்டும் என்பது தான் அவர்கள் எண்ணம்.

வந்திருக்கிறவர்கள் யார் என்று அறிந்த மஹா பெரியவாளுக்கு  பரம உற்சாகம். எல்லோரையும் ஆலய தர்சனம் ஆகாராதிகள் எல்லாம் திருப்தியாக முடிந்தபிறகு சந்திக்க தயாராக இருந்தார். 

அவரைப்பற்றி அவர்களுக்கும் தெரியும். அவரிடம் பேசினாலே ஏதாவது புதுசு, பிரமிக்கும்படி  சொல்வார் என்று ஆவலாக காத்திருந்தார்கள்.

அவர்களில் ஒருவர்  புகழ்பெற்ற  தமிழக  புவியியலாளர் (ஜியோலஜிஸ்ட்) அவரது பூர்வீகம், குடும்பம், உத்தியோக அனுபவங்கள் பற்றி எல்லாம்  கேட்டறிந்த பெரியவா,  அரைமணி  மணி நேர சம்பாஷணை  அவரோடு  நடத்திய பின் மஹா பெரியவா திடீரென்று  அவரை ஒரு கேள்வி கேட்டார்:

 ‘‘எனக்கு நீங்க  ஒரு உபகாரம் பண்ணித் தர முடியுமா?’’

இப்படி  குழந்தை மாதிரி மஹா பெரியவா கேட்கும்போது யாராவது  ஸாரி  என்று சொல்வார்களா? சொல்லத்தான் மனசு  இடம் கொடுக்குமா?

அந்த ஸயன்டிஸ்ட்க்கு   ஆச்சர்யம். அவரால் நம்பவே முடியவில்லை. ‘ அடேயப்பா, உலகத்திலே  ன் எந்த மூலையிலும் நடக்கிற சிறு அசைவைக்  கூட  அறிந்த மஹான் இவர்,  நம்மிடம் என்ன உதவியை எதிர் பார்க்கிறார்?’  . ஸயன்டிஸ்ட்  உடல் நடுங்கி  வியர்த்து மஹா பெரியவாளை நமஸ்கரித்தார் 

 ‘‘பெரியவாளுக்கு என்னால ஏதேனும் ஒரு  சின்ன கைங்கர்யம் பண்ண சந்தர்ப்பம் கிடைச்சுதுன்னா அது என் பாக்யம். அதைவிட எனக்கு  வேறே  சந்தோஷம் கிடையாது’’ என்று  நா தழு தழுக்க  பதில் சொன்னார்.

‘‘கேரளால இருக்கிற காலடி க்ஷேத்திரம் பத்திக் கேள்விப்பட்டிருக்கியோ?’’ 
‘‘தெரியும் பெரியவா. ஆதி சங்கரரோட அவதார பூமி ஆச்சே…’’

‘‘ஆமா… அங்கே பூர்ணா நதி ஓடறது. ஆதி சங்கரரோட தாயார் ஆர்யாம்பாள் அதுலதான் தெனோமும் ஸ்நானம் பண்ணுவா.’’

''ஆமாம்  கேள்விப்பட்டிருக்கேன்  பெரியவா''
‘‘பூர்ணா நதிலேர்ந்து நான் சொல்ற ரெண்டு எடத்துல மண்ணு சாம்பிள் எடுத்துக்கோ. அது ரெண்டையும் டெஸ்ட் பண்ணி, எத்தனை காலத்துக்கு முந்தைய மண்ணுன்னு சொல்லணும்.’’
‘‘உத்தரவு பெரியவா.’’
‘‘பூர்ணா நதி கேரளாவில் காலடி க்ஷேத்திரத்துக்குள்ள பாய ஆரம்பிக்கறது இல்லியா? அது காலடிக்குள்ள நுழையற எடத்துக்கு முன்னாடி இருக்கிற ஊர்லேர்ந்து கொஞ்சம் மண்ணு எடுத்துக்கோ.
ரெண்டு எடத்துலேர்ந்து மண்ணு எடுக்கணும்னு சொன்னேன் இல்லியா? ரெண்டாவது மண்ணை எங்கே எடுக்கணும்னா, இந்த நதி காலடி ஊருக்குள்ள பாய ஆரம்பிக்கும். காலடிக்குள்ள பூர்ணா வந்த ஒடனே ஒரு சின்ன யூ டர்ன் போட்ட மாதிரி சங்கர பகவத் பாதாள்  வாழ்ந்த க்ரஹம் வரை வந்துட்டு, திரும்ப பழைய மாதிரி தனக்கு உண்டான பாதைல இந்த நதி பாய ஆரம்பிச்சிடும், பார்த்திருக்கியோ… அந்த எடத்துலேர்ந்து மண்ணு எடுத்துக்கோ.    நான் சொன்ன இந்த ரெண்டு எடத்துலேர்ந்து மண் எடுத்துக்கோ. ‘கார்பன் டேட்டிங்’ (பழங்காலப் பொருட்களின் வயதைக் கண்டுபிடிப்பது) முறைப்படி ரெண்டு மண்ணோட வயசையும் கண்டுபிடிச்சு எனக்குச் சொல்லு’’ 

ரொம்ப  தெளிவாக  என்ன செய்யவேண்டும் என்று சொல்லி நிறுத்தினார் மஹா  பெரியவா.

இந்த  கார்பன்  டேட்டிங்   பரிசோதனைகள்  செய்வது அவர் வழக்கமாக பண்ணுவது என்பதால்,
தன் துறை சார்ந்த பணி என்பதால், மகா பெரியவாளே ஓர் உத்தரவு போல் சொன்னதால்  மிகவும் சந்தோஷத்துடன், ‘‘நிச்சயம் பெரியவா. உடனே பண்றேன்’’ என்று சொல்லி, மகா பெரியவாளுக்கு மீண்டும் ஒரு நமஸ்காரம் செய்து விட்டு  விடை பெற்றார்  ஸயன்டிஸ்ட் .

மஹா பெரியவா சொல்லியபடியே  காலடிக்கு முன்னால் பூர்ணா நதி பாய்கின்ற ஊரிலும், காலடிக்குள் நுழைந்த பிறகு உள்ள இடத்திலும் மண் சேகரித்து தேவையான  பரிசோதனைகள்  செயது, ரிசல்ட் ரிப்போர்ட்களை  எடுத்துக்கொண்டு பெரியவாளிடம் சமர்ப்பிக்க காஞ்சிபுரம் வந்தார் ஸயன்டிஸ்ட் .

ஏதோ அந்த ரிசல்ட் என்ன என்பது முன்னதாகவே தெரிந்தவர் போல  ஒரு   புன்னகையுடன் அவரை மஹா பெரியவா வரவேற்றார்.

‘‘பெரியவா… ரெண்டு எடத்துலயும் மண்ணு எடுத்து, ‘கார்பன் டேட்டிங்’ முறைப்படி வயசைக் கண்டுபிடிச்சுட்டேன். கேரளாவில் காலடிக்குள்  பூர்ணா நதி நுழைவதற்கு முன் உள்ள மண் சுமார் ஒரு லட்சம் வருடம் ஆனது. அதாவது, இந்த நதியின் வயது ஒரு லட்சம் வருஷம். அடுத்தது – காலடிக்குள் சங்கரர் க்ரஹம் இருந்த இடம் அருகே இருந்த மண், சுமார் 2500 வருட பழமை கொண்டது.’’

ஸயன்டிஸ்ட்டையும் மடத்தில் அவரைச்  சூழ்ந்து  நின்று கொண்டிருந்த    பக்தர்களையும்

பார்த்து மஹா பெரியவா புன்னகை பூத்தபடி  சொன்னார்: 

‘‘இவர் கொண்டு வந்த ரிசல்ட் படி ஆதி சங்கரரோட அவதார காலம்  ஊர்ஜிதமாயிடுறது. ஆதி சங்கரர் அவதாரம் செய்தது கி.மு. 509-ஆம்  வருஷம்.  அவர் ஸித்தி ஆனது கி.மு. 477-ஆம் ஆண்டு, அதாவது 32 வருஷத்துக்கு அப்புறம்'' என்று   பிரகடனப்படுத்தினார்.

ஆதி சங்கரரின் அவதார தினம் மற்றும் ஸித்தி தின ஸ்லோகங்களை வைத்து, அவர் வாழ்ந்த காலத்தை மகா பெரியவா வெளியிட்டார். ஆதி சங்கரர் வாழ்ந்த காலம் குறித்துப் பல்வேறு விதமான கருத்து வேறுபாடுகள் இருந்தன. இவற்றை எல்லாம் மனதில் கொண்டு, ஒரு புவியியலாளரை வைத்து மண்ணின் வயதைக் கணக்கிடச் சொன்னமைக்கும் ஒரு காரணம் உண்டு.

காலடியில் ஆதி சங்கரர் வசித்த இல்லத்தில் இருந்து சிறிது தொலைவில் பூர்ணா நதி ஓடிக் கொண்டிருந்தது . சங்கரரின் தாயாரான ஆர்யாம்பாள் நித்தமும் பூர்ணா சென்று நீராடித் திரும்புவது வழக்கம். ஒரு நாள் ஆற்றில் நீராடி விட்டு இல்லம் திரும்பும்போது தள்ளாமையின் காரணமாக வழியில் மயங்கி விழுந்து விட்டார் ஆர்யாம்பாள். இதை அறிந்த சங்கரர் கவலைப்பட்டார்.

‘இனி பூர்ணா செல்ல வேண்டாம். இல்லத்தில் இருக்கிற கிணற்றிலேயே நீராடுங்கள்’ என்று தன் தாயாரிடம் சொன்னார் ஆதி சங்கரர்.

ஆனால், ‘என்ன சிரமப்பட்டாலும், நான் இருக்கின்ற வரை பூர்ணாவில்தான் நீராடுவேன்… அது எத்தனை பெரிய பாக்கியம்’ என்று மகனை சமாதானப்படுத்தினார் தாயார்.

அப்போதுதான் ஆதி சங்கரர் கங்காதேவியைப் பிரார்த்தித்துப் பாடல் பாடி, அந்தப் பூர்ணாவையே தனது இல்லம் இருக்கும் பக்கத்துக்குத் திருப்பினார்.

ஆதி சங்கரரின் அவதாரப் பெருமையை நிரூபிக்கும் விதமாகவும், அவரது சந்நியாச தர்மத்துக்கும் கட்டுப்பட்டு பூர்ணா நதியே தன் பாதையைச் சற்று மாற்றிக் கொண்டு பாய ஆரம்பித்தது.

திடீரென தன் வீடு அருகிலேயே பூர்ணா ஓடத் துவங்கியதும், ஆர்யாம்பாளுக்கு சந்தோஷமான சந்தோஷம்.

ஆதி சங்கரர் வாழ்ந்த காலத்தில்தான் பூர்ணா, அவரது இல்லம் அருகே பாய்ந்தது. ஆக, இங்கே பாய்கின்ற பூர்ணாவின் மண்ணை சோதித்துப் பார்த்தால், ஆதி சங்கரர் வாழ்ந்த காலம் உறுதியாகத் தெரிந்து விடும் என்று தீர்மானித்து, புவியியலாளரிடம் இந்தப் பொறுப்பைக் கொடுத்து, உலகத்துக்கு ஒரு உண்மையை வெளியிட்டார் மகா பெரியவா.
காலடிக்குள்  பூர்ணா நுழைவதற்கு முன் அந்த நதியின் வயது ஒரு லட்சம் வருடம்.

காலடிக்குள் நுழைந்த பின் சங்கரர் இல்லம் அருகே எடுத்த மண்ணுக்கு 2,500 வருடம்.
எனவே, ஆதி சங்கரர் அவதாரம் செய்து 2,500 ஆண்டுகள் என்பது  ஊர்ஜிதம் ஆகி விட்டது அல்லவா??

[sivan jaykay]

மாணிக்க வாசகர் -   நங்கநல்லுர்  J K  SIVAN 

'' இந்தா  பிட்டு  சாப்பிடு''

பாண்டியன் கடும்கோபத்தில் இருந்தான்.  வாதவூரர்  ஏமாற்றி விட்டார்,  பணமும் போயிற்று பாரிக்கு பதில் நரியை காட்டி  துரோகம் வேறு.... சரியான  தண்டனை கொடுக்க  கட்டளையிட்டான்.

மாணிக்க வாசகரை   வைகை நதியின்  சுடுமணலில் நிறுத்தி வைத்து காவல் காத்தனர்  ராஜாவின் சேவகர்கள். ஓன்று சத்தம்  ஒரே ஓட்டமாக ஓடிவிட்டார்கள். திடீரென்று  ஹோ என்று சப்தம்.  காய்ந்து வறண்டு இருந்த வைகை யாற்றில்  ஆளுயரத்திற்கு பேரிரைச்சலுடன் தூரத்தில்  ஒரு பெரிய  வெள்ளம்  வேகமாக  வந்து கொண்டிருந்தது.  அட  என்ன  ஆச்சர்யம்.  நாம் நம் உயிரைக் காத்துக்கொள்வோம் என்று வாதவூரரை விட்டுவிட்டு ஓடினார்கள்.  

வாதவூரர் அதிசயித்தார்...  ''பெருந்துறை ஈஸா இதுவும் உன் விளையாட்டா?''  என பிரமித்தார்.  அங்கிருந்து சென்று  மதுரை  சுந்தரேஸ்வரர் ஆலயத்தில் பரமேஸ்வரனை தரிசிக்க சென்றார்.  வைகையில் வெள்ளம்,  மதுரையை மூழ்கடித்துவிடுமோ வெள்ளம் என்று  மக்கள் பீதி அடைந்தார்கள். எங்கும் கலவரம். அவசரமாக மூட்டை முடிச்சோடு  பலர் ஊரை விட்டு  வெளியேறினார்கள்.

பாண்டியன் பதற்றம் அடைந்தான். எதற்கு எப்படி அகாலத்தில் மழை காலம் இல்லாதபோது, திடீரென்று வைகையில் வெள்ளம்? இதுவும் வாதவூரரின் மாயாஜாலமா?  மந்திரமா? எது வானாலும் நிமிஷத்துக்கு நிமிஷம் அதிகமாகும் வெள்ளம் சேதம் விளைவிக்காமல் அதை எப்படி கரை புரளாமல் தடுப்பது. அனைவருக்கும் அவசர கட்டளை. ஆற்று வெள்ளம் கரை   புரளாமல் உடனே வீட்டுக்கு ஒரு   ஆள் வந்து கரையை மண் கொட்டி பலப்படுத்தவேண்டும்.  தவறினால் கடும் தண்டனை.  தண்டோரா போட்டு எங்கும் மக்கள்  அவசரம் அவசரமாக  ஆள் சேர்த்து வைகைக்  கரையை பலப்படுத்த கிளம்பிவிட்டார்கள். 

மதுரையில் அத்தனைபேரும்   வீட்டிலிருந்தோர்  வந்துவிட்டார்கள். வைகையில் நீர் வெள்ளம். கரைகளில் ஜன வெள்ளம். வைகைக்கரை உடையாமல் மண் கொட்டி பலப்படுத்துகிறார்கள். அரசன் சுற்றி சுற்றி வந்து மேற்பார்வை பார்க்கிறான்.

வந்தி எனும் ஒரு பிட்டு சுட்டு விற்கும் கிழவி.  அவள்  யாருமற்ற அனாதை. மதுரை சொக்கனிடம்  அதிக  பக்தி கொண்டவள். 

 தினமும் முதல் பிட்டு சுட்டு அதை   சுந்தரேஸ்வரனுக்கு  அவனுக்கு மனதார நைவேத்தியம் செய்பவள். அன்றும் அதுபோல் முதல் பிட்டு சூடாக எடுத்துக்கொண்டு

 ''சொக்கா, இது என்ன கூத்து. வைகை பெருக்கெடுத்துவிட்டதாம். ராஜா வீட்டுக்கு ஒரு ஆள் கண்டிப்பாக வரவேண்டும் என்கிறான். தள்ளாத கிழவி நான்  எப்படிச் சென்று உதவ வேண்டுமே. என் பிழைப்பில் விழுந்த மண்ணை தான் வைகையில் கொண்டு கொட்ட வேண்டும். பிள்ளையா குட்டியா யார் இருக்கா எனக்கு?  யார் என் சார்பில் அனுப்புவேன். அரசன் கொடுக்கும் தண்டனையை ஏற்றுக்கொள்வது ஒன்று தான் எனக்கு  வழி.'' என்று புலம்பினாள்.

என்ன செய்வது என்று கலங்கி வழக்கமாக பிட்டு சுடும் மரத்தடிக்கு வந்து அமர்ந்தாள். எதிரே அடுப்பில் பிட்டு சூடாக ஆவியில் வேகும்போது மனம் ஆள் தேடியது.
''ஆத்தா'' -- எதிரே ஒரு  இளைஞன் கூப்பிட்டவாறு நின்றான்.
''யாருப்பா நீ ?
''ஊரிலே எல்லோரும் வைகைக்கரையிலே இருக்காங்க. நீ மட்டும்  எதுக்கு இங்கே இருக்கிறே?'''
'' நானே அடுப்பை அணைச்சுட்டு வைகைக்   கரை போவணும் . ராஜா வூட்டுக்கு ஒரு ஆள் வரணும்னு கட்டளை. தண்டோரா போட்டுட்டாங்களே. இதோ இந்த அடுப்பில் இருக்கிற புட்டை எடுத்து சாமிக்கு படிச்சுட்டு நானும் போவணும்''
''எதுக்கு நீ போறே, உனக்கு பதிலா உன் வீட்டு ஆளா நான் போறேன். நீ எனக்கு என்ன கொடுப்பே?''
''என்கிட்டே காசு பணம் இல்லியேடா பையா. உனக்கு நான் என்னத்தை கொடுக்கிறது?''
''சரி ஒண்ணு செய். நீ  சுட்டு  வேகவைச்ச   புட்டு  கொஞ்சம் பொட்டலம் கட்டிக் கொடு. அது போதும். நான் உனக்கோசரம் போய் ஆத்தங்கரையில்  மண்ணு  கொட்டறேன்''.

சுற்றி சுற்றி வந்து மேற்பார்வை பார்த்த பாண்டியன் ஒரு இளைஞன் வேலை செய்யாமல் அமர்ந்து கொண்டு பிட்டு தின்பதைப்  பார்த்தான். அரசனைப் பார்த்தவுடன்  அந்த பையன் ஏதோ கொஞ்சம் மண்ணை கொண்டு கொட்ட கிளம்புவதை கவனித்ததும்  ராஜா  கடும் கோபம் கொண்டான். அவன் நின்ற இடத்தில் தான் முக்கியமாக  வைகை  கரையில் உடைப்பு ஏற்பட ஏதுவாக இருந்தது. அங்கே தான் அதிகம் பலப்படுத்தவேண்டும். எந்த நேரமும் ஆறு  கரையை உடைந்துவிடும் போல் இருக்கவே

''என்னடா நீ வேலை செய்யாமல் நிற்கிறாய் என்று கையில் வைத்திருந்த பிரம்பினால் ''பளீர்'' என்று அந்த இளைஞன் முதுகில் சாத்தினான்.

''ஆ ''. அந்த இளைஞன் தனது பங்குக்கு போட்ட கூடை மண்ணால் வைகை பெருக்கு முற்றிலும் நின்றது.
அதே நேரம்  அங்கிருந்த  அனைவரின் முதுகிலும் பாண்டியனின்  பிரம்பால் அடித்த  அடி ''சுளீர்''    என்று  விழ,   ஆ  வென்று  வலியில் துடித்தனர்  பாண்டியன் முதுகிலும் அதே வலி.  அவனும் கத்தினான்.  ஒரே சமயம்  சகல ஜீவராசிகளும் வலியில் கத்தும் சப்தம் ஏகோபித்து கேட்டது. . சொக்கனின் முன்னே நின்று பிரார்த்தித்த மாணிக்கவாசகர் முதுகிலும் அடி.! ''சர்வேசா சம்போ மஹாதேவா  சுந்தரேசா, சொக்கநாதா, '' என்று உரக்க கூவினார்.

சிவபக்தனான பாண்டியனுக்கு முதுகில் அடி போலவே மனத்திலும் ''சொரேர்'' என்று உண்மை புரிந்தது. வாதவூரர்க்கு தான் இட்ட தண்டனையே வைகை வெள்ளத்துக்கு காரணம். அந்த மாயக்கார இளைஞனும் ஒருவேளை மதுரை சுந்தரேஸ்வரரோ?

அவன் காதில் ஒரு குரல் தெளிவாக அசரீரியாய் கேட்டது.
'பாண்டியா, நீ கொடுத்த பொற்காசுகள் பெருந்துறையில் எமது பக்தர்கள் வழிபடும் ஆலயத்திற்காக செலவழிந்து உனக்கு ஒரு பெரும்  பெயர் புகழ் ஈட்டித்தந்த வாதவூரரை போற்றுவதற்கு பதிலாக குற்றம் சாட்டி வதைத்தாய். உனக்கு புரிய  வைக்கவே தான் குதிரைகளை  நரிகளாக நான் மாற்றினேன்.  வைகை வெள்ளமும் அப்படியே  நான் உண்டாக்கியது தான்.  நீ இன்னுமா அறிய வில்லை என் பக்தன் வாதவூரனை? உன் ஆணையை மதித்து என் பக்தை வந்திக்காக நானே மண் சுமக்க வந்தேன்.
பாண்டியன் வந்தியின் குடிசைக்கு ஓடினான். ஒரு விண்ணுலக விமானம் அவளை கைலாயம் அழைத்து சென்றதை அறிந்தான். மணிவாசகரைத் தேடி சொக்கனின் ஆலயத்துக்கு ஓடினான். கண்களில் நீர். கூப்பிய கரங்கள்.. 

''சொக்கா சொக்கா சொக்கா'' என்று இடைவிடாத அலறல் பாண்டியனின் வாயிலிருந்து விடாமல் ஒலித்தது.

வாதவூரர் காலில் விழுந்து ''என்னை மன்னியுங்கள் ப்ரபோ. மீண்டும் அரசவையில் பொறுப்பேற்று என்னை வழி நடத்துங்கள்'' என்று கெஞ்சினான்''

''அரசே எல்லாம் சிவமயம். அவன் ஆணை என்னை அழைக்கிறது நான் பெருந்துறை செல்கிறேன்'' என்றார் வாதவூரர்..

பெருந்துறையில் மீண்டும் முன்பு அவர் சந்தித்த அதே ''ஆத்மநாத முதியவர்'' வாதவூரரை புன்னகை யோடு வரவேற்றார்.

[sivan jaykay]

ஆதி சங்கரர் -  நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN
பஜகோவிந்தம்

கும்பிடு,  கூப்பிடு  கோவிந்தனை.-4

11  . मा कुरु धन जन यौवन गर्वं  हरति निमेषात्कालः सर्वम् ।
मायामयमिदमखिलं हित्वा var बुध्वा ब्रह्मपदं त्वं प्रविश विदित्वा ॥ ११॥

Maa kuru dhana jana yowana garwam, Harathi nimishoth kaala sarvam,
Maamaya midhamakilam hithwa, Brahmapadam twam pravisa vidhitwa.

11.மா குரு தனஜன யவ்வன கர்வம்  ஹரதி நிமேஷாத் கால சர்வம்
மாயா மயமித மகிலம் ஹித்வா பிரம்மபதம் த்வம் ப்ரவிஷ விதித்வா

''ஆறறிவு இருக்கிறது என்று மார் தட்டும் மூடா, கவனமாகக் கேள்!  ஹே  முட்டாளே, உன் அறிவின் யோக்கியதை, திறமை இதெல்லாம்   நீ சேர்க்கும்  செல்வம்,   உன் இளமை,   உன்  படிப்பு,  பணம், பதவி, அந்தஸ்து  தரும்  கர்வம், பெருமை, பட்டம் பதவி, உறவு  இதிலெல்லாம் இல்லவே இல்லை. 

நீ பீற்றிக்கொள்ளும்  இது எல்லாமே கால வெள்ளத்தில் ஒரு நிமிஷ நேரத்தில் அடித்து செல்லப்படும் நிலையில்லா வஸ்துக்கள் என்று புரிந்துகொள். சுனாமியில் கண் மூடி கண் திறக்கும் நேரத்தில் இழந்தவை என்னென்ன,   பொருள் சொத்து,   உறவு நட்பு, இதெல்லாம்  கண்மூடி திறப்பதற்குள் இழந்தவர் எத்தனை பேர்  ஞாபகம் இருக்கிறதா?   யோசித்துப்பார். எல்லாமே  மாயை. இருப்பது போல் தோன்றும் இல்லாதவை அவை. நிழலை நிஜம் என்று நம்பி ஏமாறாதே. கானல் நீர் தாகத்துக்கு உதவுமா? பிரம்மபதம் ஓன்றே என்றும் சாஸ்வதம் என்று திரும்ப திரும்ப நினைவில் கொள்வாய். கோவிந்தனை மறவாதே. அவன் தான் எல்லோருக்கும்  எப்போதும்  உண்மையிலேயே  உற்ற நண்பன். அன்புக்கு, உன் அழைப்புக்கு  ஓடி வந்து உதவ கை கொடுப்பான். நிரந்தர வஸ்து.  என்றும் உன் அருகே இருப்பவனை மறந்துவிட்டு எங்கோ எவன் பின்னோ ஓடாதே.

சில விஷயங்களை கேள்விப்படும்போது ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது. அது உண்மையா இல்லையா என்ற ஆராய்ச்சிக்கு நமக்கு நேரமில்லை, எண்ணமுமில்லை.. தேவையுமில்லை. அதற்கென்றே தான் சிலர் இருக்கிறார்களே .

முக்கால்வாசி மழை இரவில் தான் பெய்கிறது என்று ஒருவர் சொன்னால், ''இல்லவே இல்லை, அதெப்படி, காலையில் தான் மழையே பெய்ய வாய்ப்பு'' என்று வாதாட, அதற்கென இரவெல்லாம் தூங்காமல் விழித்து நிறைய மழையில் நனைந்து மறுப்பதெற்கென்றே சிலர் உலகில் படைக்கப் பட்டவர்கள். அவர்கள் வாதாடி ஓய்வதற்குள் இன்னொரு கூட்டம் தயாராகும். 

'' யாரய்யா சொன்னது இதை? மழைக்கு என்று தனியாக நேரம் எதுவுமே கிடையாது. எப்ப வேணுமா னாலும் பெய்யும்'' என்று இதற்கு ஆதரவாக ஆப்பிரிக்காவில் கண்ட நேரத்தில் ஆறுமாசமாக மழை பெய்த விவரங்கள் எல்லாம் தேடி எடுத்துக்கொண்டு வந்து கொட்டுவார்கள்.!.

ஒன்று நிச்சயம். தனி மனிதனின் அபிப்பிராயம் எப்போதும் அவனைப்போலவே மாறுபடும் தன்மை வாய்ந்தது. ஆதிசங்கரர் விஷயத்தில் ஒரு சில சம்பவங்கள் படிப்பதற்கு ருசிகரமாக இருக்கின் றதால் தான் இந்த பீடிகை போடும் விஷயத்துக்கு வருகிறேன். ஏனென்றால் அதையே சிலர் ''அது தப்பான விஷயம்'' என்று கூறவும் வாய்ப்புண்டே .

ஆதிசங்கரர் ஸ்ரீ ரங்கத்தில் ரங்கநாதர் ஆலயத்தில் ஒரு யந்திரம் பிரதிஷ்டை செய்திருக்கிறார். அதற்கு ஜனாகர்ஷன யந்த்ரம் என்று பெயர். அந்த புண்ய க்ஷேத்ரத்துக்கு அனேக பக்தர்களை வரவழைக்க வைக்கப்பட்ட யந்திரம். அதனால் தான் அங்கு நாம் ரூபாய் நிறைய கொடுத்தும் தரிசனம் செய்ய அப்போதும் வரிசையில் காத்திருக்க வேண்டியிருக்கிறது. தர்ம தரிசன வரிசை வாயில் வரை அனுமார் வாலாக நீளுகிறது. உலகிலேயே அதிகம் பேரால் தரிசிக்கப்படும் கோவில் ஸ்ரீரங்கம் ரங்கநாதர் ஆலயம்.

திருப்பதியிலும் ஒரு யந்திரம் பிரதிஷ்டை பண்ணியிருக்கிறார் சங்கரர். அது தனாகர்ஷண யந்த்ரம். பணம் கொட்டோ கொட்டு என்று கொட்ட ஏற்படுத்தப்பட்ட யந்த்ரம். ''போ வெளியே'' என்று பிடித்து தள்ளினாலும் ''கோவிந்தா கோவிந்தா'' என்று உரக்க உச்சரித்துக்கொண்டே மற்றவர் காலை மிதித்துகே கொண்டாவது  கால் கடுக்க பல மணி நேரம் வரிசையில் நின்று  ஜெருகண்டியில் பிடித்துத்  தள்ளப்பட்டு, ஒரு வினாடி பார்க்க செய்யும் அற்புத தெய்வம் வெங்கடாசலபதி. உலகில் பணம் அதிகம் திரளும் கோவில் திருப்பதி திருமலா வெங்கடேச பெருமாள் கோவில்தான்.

12. दिनयामिन्यौ सायं प्रातः शिशिरवसन्तौ पुनरायातः ।
कालः क्रीडति गच्छत्यायुः तदपि न मुञ्चत्याशावायुः ॥ १२॥

Dinayaaminyau saayaM praataH shishiravasantau punaraayaataH .
kaalaH kriiDati gachchhatyaayuH tadapi na muJNcatyaashaavaayuH

12.  தினயாமின்யூ சாயம் ப்ராதா ஷிஷிர வசந்தவ் புனரா யாதா
காலா க்ரீடதி கச்சத் யாயு ததபி ந முஞ்சாத் யாஷா வாயு

ஐயர் வரும் வரை அமாவாசை காத்திருக்காது.   எவருடைய விருப்பு வெறுப்பையும் லக்ஷியம் பண்ணாமல் இரவும் பகலும், காலையும் மாலையும், வசந்தமும் குளிர் காலமும்,  மாறி மாறி  வந்து போய்க்  கொண்டே இருக்கிறது. இது காலத்தின் நியதி. மனிதனுக்கு மனதில் ஆசை வந்துவிட்டால் அது அவனை விட்டு  போவதே இல்லை. புயல் வந்தால் வீசிவிட்டு போய்விடும். ஆனால் தானே உண்டாக்கிக் கொள்கிற ''ஆசைப் புயல், பொறாமைத் தீ, காமப் பசி'' இதெல்லாம்   அவனை விட்டு நீங்குவதே இல்லை. ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது அல்லவா?   கோவிந்தா உன் நாமம் தானே இதற்கு மருந்து.   வாருங்கள்  சேர்ந்து ஒன்றாக  சொல்வோம் ' ஹரே கோவிந்தா''   என்று. சொல்லச்  சொல்ல மெல்ல மெல்ல மேலே சொன்னதெல்லாம் காணாமல் போய்விடும்.   எனவே இருக்கும் நேரத்தை அது ஓடுவதற்குள் கெட்டியாக பிடித்துக் கொள்ளவேண்டும்.

தமிழுக்கு சிறந்த தொண்டு செய்தவர்களில் ஆழ்வார்கள் முக்யமானவர்கள். அழகு கொஞ்சும் தமிழ் வளம், எளிமை, ஆழ்ந்த கருத்து, அளவிட முடியாத பக்தி, இவற்றின் ஒருங்கிணைப்பு தான் ஆழ்வார்கள் பாசுரம். ஒரு ஆழ்வார் மற்ற ஆழ்வார்களை விட பெரிய்ய்ய ஆழ்வார். வயதாலோ, அதிகாரத்தாலோ அல்ல. பக்தியினால், நிறைய பாசுரங்களை இயற்றியதால். இன்னொரு ஆழ்வாரை வளர்த்து தமிழுக்கும் திருமாலுக்கும் தந்ததால்.

''எய்ப்பென்னை வந்து நலியும்போது
அங்கேது நான் உன்னை நினைக்கமாட்டேன்
அப்போதைக்கு இப்போதே சொல்லி வைத்தேன்
அரங்கத்து அரவணை பள்ளியானே''

நிறைய நல்ல விஷயங்களை ரிட்டையர் ஆனப்புறம் படிக்க என்றே அலமாரி நிறைய சேர்த்து வைத்து ரிடையர் ஆனபிறகு டாக்டர் வீடே கதி என்று கிடக்கிறவர்கள், பிள்ளை பெண்கள் வீட்டுக்கு பங்கு போட்டு வாடிக்கையாக   அனுப்பப் படுபவர்கள்  லைப்ரரியில் எப்போது  புத்தங்களை  படிப்பது, என்று படிப்பது?

எனவே தான் வருமுன் காப்போனாக  ஒரு  கெட்டிக்கார  ஆழ்வார் ''அப்போதைக்கு இப்போதே சொல்லி  வைத்தேன் நாராயணா உன் நாமத்தை'' என்கிறார். இது எதைக்குறிக்கிறது.? வாழ்வின் அநித்யத்தை. நேற்றிருந்தார் இன்றில்லை, அல்லது அதிக பட்சம் நாளை இல்லை. வாழ்வும் சாவும் எத்தகையது. இருளும் பகலும் போல், காலையும் மாலையும் போல், வசந்தமும் மாரி  காலமும் போல். காலத்தின் விளையாட்டு என்றும் வாழ்க்கையின் மீது தான். நீட்டிப்பதும் சுருக்குவதும் தான் விளையாட்டே. எது எப்படியிருந்தாலும் அத்தனை நேரத்திலும் ஆசை என்னும் சூறாவளியின் ஆதிக்கத்தில் தான் எல்லாமே. ஆகவே கெட்டியாக பிடித்துக்கொள் அந்த கோவிந்தனை. அவனைப்  பிடிக்க சுருக்கு வழி அவன் நாமத்தை உச்சரிப்பதே.

13. काते कान्ता धन गतचिन्ता  वातुल किं तव नास्ति नियन्ता ।
त्रिजगति सज्जनसं गतिरैका  भवति भवार्णवतरणे नौका ॥ १३॥

kathe kanthaa, thana gatha chinthaa, vaathula kim thava naasthi niyanthaa
thrijagathi sajjana sangathi reikaa  bavathi bavaarnava tharane nowkaa

காதே  காந்தா,  தன கத சிந்தா,  வாதூல கிம் தவ நாஸ்தி நியந்தா 

த்ரிஜகதி  ஸஜ்ஜன  சங்கதி ரெய்கா பார்வதி பாவார்னவ தரனே நௌகா 

இந்த ஸ்லோகம் ஆதி சங்கரரின் சிஷ்யர் பத்ம பாதரால் எழுதப்பட்டது. பத்ம பாதர் பற்றிய ஒரு வரி கதை சொல்கிறேன்.

சனந்தனன் என்கிற  கொஞ்சம்  மந்தமான  ஆனால்  குரு பக்தி அளவற்று கொண்ட சிஷ்யன் ஆதிசங்கரரின் அபிமானத்தைப் பெற்றதை மற்ற சிஷ்யர்கள் சகிக்கவில்லை என்பதால் அவரது விசேஷ குணத்தை மற்றவர்களுக்கு எடுத்துக் காட்ட சங்கரர் ஒருநாள் கங்கையின் அக்கரையில் துணை துவைத்துக் கொண்டிருந்த  சநந்தனை  இக்கரையிலிருந்தபடி   '' ஹே,  சனந்தனா, உடனே வா என்னிடம் '' என்றழைக்க, கரைபுரண்டோடும் கங்கையைக் கடக்க   ஓட மில்லாவிட்டாலும் அடுத்த கணமே ஓ வென்ற பேரிரைச்சலுடன் ஓடிய ப்ரவாஹ நீரில் இறங்கி குருவை அடைய  சநந்தனன் டக்க ஆரம்பிக்க,  அவனது குரு பக்தியை மெச்சி கங்கா தேவி  சநந்தனன்  அடியெடுத்து  வைத்த ஒவ்வொரு  பாதத்தின் கீழேயும்  ஒரு பெரிய தாமரையை வைத்து  அவன் கங்கையை கடக்க வைத்ததால்,  உயிரைத் திரணமாக மதித்த சனந்தனன் அன்று முதல் பத்ம பாதர்  (தாமரை மேல்

 பாதம் வைத்தவர்) என்ற பெயர் பெற்றார்.

மேலே  சொன்ன  ஸ்லோகத்தின் அர்த்தம்:    ''அடே , மூட மனிதா, செல்வத்தின் மீது இத்தனை பாசமா, மோகமா, ஆசையா? அதனால் தான் அதைப்பற்றியே சதா எண்ணமா? இதன் தீமை பற்றி சொல்ல உனக்கு  யாரும் கிடைக்கவில்லையா ?  புரிந்து கொள், இந்த சம்சாரம் என்கிற கடலைக் கடக்க உனக்கு எது தெரியுமா தோணி?, நல்லவர்கள் சேர்க்கை, சத் சங்கம் ஒன்றே தான். ஓடு, ''கோவிந்தா கோவிந்தா''   என்று அவன் நாமத்தை பஜித்துக்கொண்டு அவர்களைத் தேடு சேர்ந்து கொள் . போகிற வழிக்கு புண்ணியத்தை தேடு. அது தான் கோவிந்தனின் திவ்ய நாமம்.
    

14. जटिलो मुण्डी लुञ्छितकेशः काषायाम्बरबहुकृतवेषः ।

पश्यन्नपि चन पश्यति मूढः उदरनिमित्तं बहुकृतवेषः ॥ १४॥

Jatilo mundee lunchhitakesah kaashaayaambara bahukritavesha
pasyannapi cha na pasyati moodho udaranimittam bahukritaveshah...

ஜடிலோ முண்டி லுஞ்சித கேச: காஷாயாம்பர பஹுக்ரித வேஷ:
பச்யன்னபி ச ந பச்யதி மூடோ  உதர நிமித்தம் பஹுக்ரித வேஷா

இந்த ஸ்லோகம் தோடகாசார்யர் எழுதியது.
சரளமாக நாக்கில் புரளும் இந்த ஸ்லோகத்தில் அவர் அறை கூவுவது இது தான்:
சில  சாமியார்களை பற்றி அந்த காலத்திலே கூட கொஞ்சம் நல்ல சர்டிபிகேட் இல்லை. (சிலரை பற்றி மட்டும் தான். ) ஆனால் பொதுப்படையாக, முழுக்க முழுக்க தாடி மீசை, சடையோடோ, அல்லது மழுங்க மொட்டையோ, இப்படியும் இன்றி,  அப்படியும் இன்றி, அங்கே கொஞ்சம் இங்கே கொஞ்சம் ரெண்டுங்  கெட்டானாகவோ, காவி தலையிலிருந்து கால் வரை சுற்றிக்  கொண்டோ இருப்பது எல்லாமே வெறும் வேஷம் தான். நமது வள்ளுவரும் கூட இதே கருத்து கொண்டவர் தானே.

 ''மழித்தலும் நீட்டலும் வேண்டாவாம் யாக்கைக்கு உலகம் பழித்ததை ஒழுத்துவிட்டால் '' என்று. கண்ணும் மனதும் எதைக் காண வேண்டுமோ அதைப்  பார்க்க தவறிவிட்டால், பிறகு இப்படி ஒரு வேஷத்தால் அவர்கள் எதிர்பார்ப்பது அந்த ஒரு சாண் வயிற்றை விடாமல் நிரப்பவே. ஒரு தரமாவது அந்த கோவிந்தனைப் பாடி உண்மையைப் புரிந்து   கொள்வோம். இந்த வேஷம் வேண்டாமே!

தொடரும் 

[sivan jaykay]

நரகங்கள்  -   நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

நமக்குத் தெரிந்தவைகள்  எல்லோருக்கும் தெரிந்தவையாக இருக்கும் என்பதால் நாம் சொல்வதை எவரும் கேட்பதில்லை.  எழுதுவதை படிக்க மாட்டார்கள்.  ஆனால்  தெரிந்ததோடு தெரியாதவற்றை யும் சேர்த்துச் சொன்னால்  பிடிக்கும்.  அப்படி  ஒரு   தெரியாத விஷயத்தை முதலில்  நாமே  தெரிந்து  கொள்ளும்போது ஒரு ஸ்வராஸ்யம் உண்டாகிறதல்லவா? அந்த சுவாரஸ்யத்தை தான் நான் எப்போதும் உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.  

இந்த பதிவில் உங்களை கொஞ்சம்  பயமுறுத்த எனக்கு எண்ணம் இல்லை.  ஆனால் அதில் கண்ட விஷயங்கள்  படிப்பவர்களை  பயமுறுத்தினால்,  பயப்பட வைத்தால் அதற்கு நான் பொறுப்பல்ல.  கருட   புராணம்  எழுதியவரோ சொன்னவரோ தான் இதற்கு  பொறுப்பாளி.

 

நாம் புண்யம் செய்தால்  கிருஷ்ணன் தோள்  மேல் கை  போட்டுக்கொண்டு  கதை பேசலாம் கேட்கலாம்.    நாம் தான் புண்யம் செய்வதே இல்லையே.  நாம் மனதால், வாக்கால், உடம்பால்  பாப கார்யங்களைத் தேடிப் பிடித்து தப்பில்லாமல் அவற்றை  முழுதாக செய்பவர்கள். ஆகவே நமக்கு  நரகத்தில் நிச்சயம்  இடம் உண்டு.  அந்த நரகம் என்பது ஒரே ஒரு ஹால்  இல்லை. பலவகை அறைகள். அங்கே  ஒவ்வொரு அறையிலும்  பல வித  வினோத  தண்டனைகள் நமக்கு காத்திருக்கும் நாம் செய்த தப்புக்கு ஏற்றாற்போல் அந்தந்த  நரக  அறைக்குள் அனுப்புவார்கள். அவை என்ன என்பதை கருடபுராணம் சொல்கிறது.

தாமிஸ்ரம்,    அந்ததாமிஸ்ரம்,  ரௌரம்,   மகா ரௌரம்,   கும்பிபாகம்,  காலசூத்திரம்,   அசிபத்திரவணம்,  சூகரமுகம்,  அந்தகூபம்,  சந்தசங்கிசம்,  கிருமிபோஜனம், சூரமி,

சலமரி, வஜ்ரகண்டகம்,  பூயோதம்,  வைதரணீ,  பாணரோதம்,  வைச்சம், லாலாபஷம், 

விசிரியபானம், சாரமெயாதனம்,  ஷாரகார்த்தபம்,   ரஷோகுணபூசனம், சூலப்ரோதம்,

 தெந்தசூகம்,  வடதிரூதானம்,  பரியாவர்த்தனம்,   சூசிமுகம்.  -

-- இந்த  நீள  லிஸ்ட்  போதுமா? இனி இவை என்ன என்பதை அறிவோம்:

தாமிஸ்ரம் :   இன்னொருத்தன் சொத்து, பொருளை  அபேஸ் பண்ணினாயா? இதோ  ஸார்  உங்க இடம்.   இங்கே விஷம் நிறைந்த தொட்டி. அதில் தான்  நீங்க  உட்கார்ந்து கொள்ளவேண்டும், படுக்க வேண்டும், அது தான் பெட்.    தாகம் வாட்ட   தண்ணீர் வேண்டும் என்று கேட்கும்போது உருட்டை கட்டை தடியால் அடிக்கப்படுவீர்கள். தாகம் தனியவேண்டாமா?

அந்ததாமிஸ்ரம் :  பிள்ளை குட்டி, பெண்டாட்டி அம்மா அப்பா  மாமா  மாமி அத்தை  எல்லாரையுமே  குடும்பத்தில்  துன்பப்  படுத்தி, துடி துடிக்கச்செய்தீர்களா  ஸார் , அப்படியென்றால் உங்கள்  இடம் இங்கே தான் சார். இதன் பெயர்  அந்த தாமிஸ்ரம்.   சுத்தமான இருட்டு  உங்கள் கண்கள் பார்வையை இருட்டில் இழந்து விடுவீர்கள் ஸார்.

ரௌரம்   -  இந்த  நரகத்தின் பெயர் நிறைய பேருக்கு தெரியும்.  போய்விட்டு வந்ததால் இல்லை. கேள்வி ஞானம். ஏனென்றால் போனால் திரும்பி வரமுடியாது.   ரௌரவாதி நரகம் என்றால்  இதை போன்று பல நரகங்கள் என்று அர்த்தம்.    ஹிம்ஸை  பு ரிந்து பிராணிகளை வருத்திக்
கொலை செய்தவனுக்கு இங்கே  இடம்  ரிசர்வேஷன் செய்திருப்பார்கள்.   இதில் என்ன வேடிக்கை என்றால் அவனை இங்கே சித்ரவதை செய்பவர்கள் வேறு யாருமில்லை. அவனால் கொல்லப்பட்ட, இம்சிக்கப்பட்ட  பிராணிகளின் ஜீவன்கள்  தான். 

மகா ரௌரம் :-  காய்கறிகள் தங்கம் போல் விலை உயர்ந்தால், பெட்ரோல்   சமையல் காஸ் எரிவாயு விலை ஆகாசத்தை தொட்டால், கொரோனா உன்னை விட்டேனா பார்  என இன்னும்   துரத்தினால், எங்கே பார்த்தாலும்  லாக் டௌன் ,  வீட்டுக்குள் சிறை  என்று வாழும் சென்னை போன்ற நகரங்கள் கூட  ஒரு  விதத்தில் நரகங்கள் தான்.  நரகத்திலே பெரியது ஒன்று  இருக்கிறது. அதற்கு மஹா ரௌரம் என்று பெயர். டாஸ்நாக்கில் சுற்றுபவன், பொய்  பேசுபவன்,  ஆகியோருக்காக  அங்கே  ஒரு பெரிய  வாயகன்ற இரும்பு சட்டி நெருப்பில்  காய்ந்து   சிகப்பாக  ஒளி வீசிக்கொண்டு  அவர்களை  உருளைக்கிழங்கு வறுவல்  போல்  வறுப்பதற்கு காத்திருக்கும். 

கும்பிபாகம் :    இன்னொருத்தனின்  உணவை  தராமல் தட்டி பறித்தவன் பசியோடு  இந்த கும்பிபாகம் என்ற நரகத்தில் பசியோடு  எதுவுமே  குடிக்கவோ, உண்ணவோ ஒன்றுமில்லாமல் தவிக்க விடப்படுவான்.  உண்ண  ஏதாவது இருந்தால் அதையும் தட்டிப்பறிக்க  பருந்துகள் கழுகுகள் அலைந்து கொண்டே இருக்கும்.  அவன் உணவை கொத்தி பிடுங்கும்.   நெருப்பை வைத்து  உயிரினங்களைக்  கொன்றவனை  அங்கே  பசியோடு உள்ள வெறி நாய்கள் கடித்துக் குதறும் .

காலசூத்திரம் :   இந்த நரகத்தில்  யார்  மாட்டிக் கொள்வார்கள் தெரியுமா? பெற்றோருக்கும் , பிராமணருக்கும் துரோகம் செய்தவர்கள்   பெரிய பெரிய  தாமிர  பத்திரங்களில் போட்டு மேலும் கீழும்  நெருப்பால் பொசுக்கப்படுவார்கள். 

அசிபத்திரவம் :  வேதம் காட்டும் சொல்லும் வழிமுறை, ஆசாரங்களை எல்லாம் காற்றில் பறக்கவிட்டு முறை கேடான வாழ்க்கை  வாழ்ந்தவர்களை  கூர்மையான இலைகள் கிழிக்க அசிபத்திர நரகத்தில்  ரோஸ்ட் செய்யப்படுவார்கள். 

சூரமி :   தனக்கென்று உரிமை, உடைமை அற்ற,   தகுதியற்ற ஆணையோ, பெண்ணையோ  தவறான முறையில்  கூடியவர்களை  நீளமான  தோல்  சாட்டையால் சூடான  நெருப்பில் கொதிக்கும்  தூண்களில் கட்டி   வைத்து  வெளுத்து வாங்குவார்கள்.  இதைச் சொன்னால் இப்போதே  எந்த தப்பும் பண்ணாமல் பெண்களைக் கண்டாலே  தூர ஓடி சாமியாராக வாய்ப்பு உண்டு.

வஜ்ரகண்டம் :   உயிரோடு  கதற கதற  பிராணிகளை வதைப்பவர்களை  கூரான  முட்கள்  நிறைந்த   இலவ மரத்தில் ஏற வைத்து  வஜ்ரகண்டம்  இன்னும் இந்த நரகத்தில்  சித்ரவதை செய்வார்கள்.

பாணரோதம் :   வாயில்லாத பிராணிகளை கொல்கிறவர்களை  எம தூதர்கள்  கூரான அம்புகள் எய்து உடலை  துண்டு துண்டாக  பிளப்பார்கள்  இந்த நரகத்தில்.

வைச்சம் :   யாகங்களில்  பிராணி வதை புரிபவரை வைச்சம் எனும் நரகில் தள்ளி  புரட்டி எடுப்பார்கள். 

தெந்தசூகம் : மக்களை, பிராணிகளை பயமுறுத்தி  பிழைப்பவர்களை  தெந்தசூகம் என்ற நரகில் சர்ப்பங்களை விட்டு கொத்த விடுவார்கள்.  

வடதிரோதானம் :  பிள்ளைகளை, குருடர்களை மற்ற உயிர்களை துன்புறுத்துவோரை வடரோதனம் நரகத்தில் அடைத்து துன்புறுத்துவார்கள்.  என்கிறது கருடபுராணம்.  இன்னும் விவரமாக உள்ளே சென்றால் வினோதமான  ஆனால் பயமுறுத்தும் விஷயங்கள் வெளி வர நிறைய  சான்ஸ் நிறைய  25க்கு மேல் நன்றாக பட்டியல்  தந்ததில் ஒரு சிலவற்றை பற்றி தான் மேலே சொன்னேன்.  இன்னும் பயங்கர விஷயங்கள் இருக்கிறது.  மேலே சொன்னவை  ஒரு சில  எமலோக  யமனின் அரசாங்க  பனிஷ்மென்ட்  டிபார்ட்மெண்ட்கள்.  ஆங்காங்கே அனுபவமான  அதிகாரிகள் இவற்றை நிறை

வேற்ற  காத்திருக்கிறார்கள். போதுமா?

[sivan jaykay]

திருமகள் ஆலயம் கண்டேன் - நங்கநல்லூர் J K SIVAN

இதற்கு முன் நான் பார்த்திராத ஒரு அற்புத கோவிலை பம்பாயில் கண்டேன்.

நமது பாரத தேசத்தின் லக்ஷ்மிகரமான நகரம் பம்பாய் என்று முன்பு அழைக்கப்பட்ட இப்போதைய மும்பை. செல்வச் செழிப்போடு வந்தவரை வாழவைக்கும் சுபிக்ஷ நகரம் மும்பை. நமது தேசத்தின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு முன்னுதாரணமாக மும்பை வளரக் காரணம் செல்வத்துக்கு அதிபதியான ''திரு ''மகள் மஹாலக்ஷ்மி அங்கே உறைந்து அருள்பாலிப்பது தான். ஆமாம். வாஸ்தவம். மும்பை மஹாலக்ஷ்மி ஆலயம் மிகவும் புராதனமான ஒரு ஆலயம்.

பம்பாய் செல்பவர்கள் அவசியம் தரிசிக்க வேண்டிய ஆலயம் மஹாலக்ஷ்மி உறையும் இந்த திருக்கோயில். கட்டிட இன்ஜினீயர் ஒருவர் கனவில் தான் ஒர்லி அருகே கடலில் மூழ்கி இருப்பதை மஹாலக்ஷ்மி தெரியப் படுத்தி அவர் தேடி இந்த சிலை கண்டு பிடிக்கப்பட்டது. விவரங்கள் கீழே தருகிறேன்.

மஹாலக்ஷ்மி கோயில் கட்டப்பட்டதும் அதை ஒட்டி இதுவரை கட்டப்பட்டு சரிந்து விழுந்த கடலரிப்பு தடுப்பு சுவர்கள் அப்புறம் விழவே இல்லை. இது ஒரு ஆச்சர்யம். மஹாலக்ஷ்மியில் அஸ்வங்கள் ஓடும் குதிரைப் பந்தய மைதானம் உள்ளது. RACE COURSE.

மும்பையில் பல செல்வந்தர்கள் தனவந்தர்கள், பிரபலங்கள் வாழும் ஒரு பகுதி பெட்டர் ரோடு. அதனருகில் ஒரு தெரு தான் புலாபாய் தேசாய் சாலை. அதை ஒட்டி கடற்கரை. அங்கே ஒரு பாறைக் குன்று தான் தான் மஹாலக்ஷ்மி ஆலய பீடம்.. 1830 ம் ஆண்டில் உருவாக்கப்பட்ட ஆலயம் என அறிந்தேன். அதற்கு முன் இருந்த ஆலயம் சிதிலமாகி மறைந்து விட்டது.

கோவிலுக்குச் செல்லும் குறுகலான பாதை நெரிசல் மிக்கது. ஒரு வழிப்பாதை என்பதால் வண்டிகள் சற்று தூரத்திலேயே நிற்க வைக்கப்படுகிறது. எங்கு பார்த்தாலும் உணவு சிற்றுண்டி கடைகள். நீளமாக ஐந்து ஆறு பேர் சேர்ந்து சாப்பிடும் குடும்ப தோசை கடைகள் மொறு மொறுவென்று நீளமான தோசையை விளம்பரமாக வைத்திருந்து வியாபாரம் செய்கி றார்கள்.

சில்லறை பொருள் பிளாஸ்டிக் சாமான்கள் வியாபார கடைகள் நெருக்கமாக உள்ளன. ஜனங்கள் எறும்பு மாதிரி சாரி சாரியாக வந்து கொண்டே இருக்கிறார்கள்.

இக்கோயிலின் முகப்பு மண்டபத்தில் தீபமாலா ஸ்தம்பங்கள். நுழைவு மண்டபத்தில் நடுவே ஒரு உலோக சிங்கம் சிலையாக ஜம்மென்று அமர்ந் திருக்கிறது. கர்ப்பக்ரஹத்தையம் நுழை வாயிலையும் பிரிக்கும் சுவரின் ரெண்டு பக்கமும் இடுப்பில் கையோடு பாண்டுரங்கன் அருகே ருக்மா பாயுடன் நிற்க, இன்னொரு பக்கம் கணபதி கோஷ்ட விக்ரஹமாக அமர்ந்திருக்கிறார். ஆலயத்தின் பின்பக்கம் அரபிக்கடல்.

சமுத்திரத்தை நோக்கி படிகளில் செல்ல வழி இருக்கிறது. அங்கே கணபதிக்கும் ஹநுமானுக்கும் சந்நிதிகள் தனித்தனியே இருக்கின்றன. கோயிலின் பின் பக்கத்திலுள்ள கற்பாறைகளில் உட்கார்ந்து சுற்றிலும் உள்ள இயற்கையை ரசிப்பதே காசில்லாமல் மும்பைக்காரர்கள் அனுபவிக்கும் சுகமான கடலோர இயற்கை காற்று . ரொம்ப சுகமான அனுபவம் தான்.நான் சென்றபோது சரியான வெயில், நடுப்பகல் நேரம். ஆகவே கடற்கரை பக்கம் போக மனதில்லை.

கர்ப்ப க்ரஹத்தில் இடுப்பளவில் மஹாலக்ஷ்மி இருபக்கமும் மஹா காளி மஹா ஸரஸ்வதி புடைசூழ காட்சி தருகிறாள். மூன்று விக்ரஹங்களும் சுமார் இரண்டரை அடி உயரம் இருப்பவை. மூன்று தேவிகளின் முகங்களும் தங்க கவசம் பூணப்பட்டுள்ளான். அவர்களின் திருமுகங்கள் தங்கக் கவசம் பொருத்தப்பட்டு பளபளக்கின்றார்கள். தீபாலங்காரத்தில் ஜக ஜோதியாக மின்னுகிறார்கள். செல்வச் சீமாட்டி மஹாலக்ஷ்மி மற்றும் இரு தேவியர்களின் கிரீடங்களில் மிக மிக விலையுயர்ந்த கற்கள் பதித்திருக்கிறார். க்ரீடங்களின் வேலைப்பாடுகள் கை தேர்ந்த ஆச்சாரிகளின் கைவண்ணத்தில் அருமையிலும் அருமை. ஒவ்வொன்றும் வித்யாசமான சிற்ப வேலைப்பாட்டில் வேறு பட்டவை.

ரொம்ப குறுகிய பர

ப்பளவுள்ள மஹா லக்ஷ்மி கர்ப்ப க்ரஹத்திற்குள் பக்தர்கள் சென்று தேவியர்களைப் பூஜிக்கலாம். மாலைகள் தேங்காய்கள் பழங்கள் இனிப்பு வகைகள் தேவியர்களுக்குக் காணிக்கைகளாக சேர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது. செந்தூரமும் குங்குமமும் பிரசாதமாகக் கொடுக்கப்படுகிறது. எனக்கு ஒரு தாமரை மலர்க் கொத்து கிடைத்தது.

இக்கோயிலில் தினமும் ஆறுகால பூஜைகள் நடைபெறுகின்றன. செவ்வாய் வெள்ளி ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில் விசேஷ பூஜைகள் உண்டு. தசரா என்கிற நவராத்ரி சமயம் பத்து நாளும் பக்தர்கள் இங்கே நிற்க இடம் கிடைக்குமா என்பது ரொம்ப சந்தேகம்.

நான் சொல்லாமல் விடக்கூடாது என்பதால் சொல்கிறேன். செல்வச் சீமாட்டி மஹாலக்ஷ்மி ஆலயத்தின் வருவாய் மும்பை மாநகரில் மிக மிக அதிகமானது.

இதை நிர்வகிப்பவர்கள் ஸ்ரீ மஹாலக்ஷ்மி ஆலய டிரஸ்ட். நல்லவேளை அறநிலையத்துறை அல்ல.மஹாலக்ஷ்மி ஆதி சக்தி, ஆதி சரஸ்வதி எல்லாம் ஒன்றேயானவள். த்ரிகுணாத்மிகா. முக்குணங்கள் கொண்டவள். சரஸ்வதி சாத்வீகம், லட்சுமி ரஜோகுணம், அம்பாள் தமோகுணம் கொண்டவர்கள். முகலாய மதவெறி கொண்டவர்கள் ஆட்சியின் போது மூன்று தேவியர்களும் கடலில் மறைக்கப்பட்டனர். வெள்ளைக்காரன் ஆட்சியில் லார்ட் ஹார்ன்பி HORNNEBY கடல் ஊடுருவாமல் தடுப்புச்சுவர் எழுப்பினான். காரணம் எதுவுமில்லாமல் அந்த சுவர்கள் விழுந்தன. மஹா லக்ஷ்மியை மும்பை நகரத்திலிருந்து தடுத்துப் பிரிக்க முடியுமா? ஒர்லி பக்கம் இருந்த இந்த பாறைத் திட்டையும் இன்னொன்றையும் சேர்த்து இணைக்க திட்டமிட்டார் கவர்னர்.ராம்ஜி ஷிவ்ஜி பிரபு என்கிற இன்ஜினீயர் ரெண்டு கடல் தீவுகளையும் இணைக்கும் வேளையில் ஈடுபட்டார். எவ்வளவோ பாடு பட்டும் தீவுகளை இணைக்கமுடியாமல் கடல் அலைகள் தடுத்தன. ஒருநாள் இன்ஜினீயர் கனவில் மஹாலக்ஷ்மி தோன்றினாள். இணைப்பதற்கு முன் நான் கடலில் பாறையின் அடியில் இருக்கிறேனே என்னை எடுத்து ஆலயம் நிர்மாணித்துவிட்டு மீதி வேலையைப் பார் என்று கட்டளையிட்டாள் . ஒர்லி பாறைத்தி ட்டின் அடியிலிருந்து மூன்று தேவியர்களையும் கண்டு எடுத்த பின் இணைப்பு வேலை சுமுகமாக முடிந்தது. அந்த பாறைக் குன்றின் மீது மஹா லக்ஷ்மிக்கு கோயில் அமைந்து அந்த விக்ரஹங்கள் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டன. கோவில் பிராஹாரத்தில் பெண்கள் உயரத்தில் அமர்ந்து கொண்டு குட்டி குட்டி கடைகளில் புஷ்பம் அர்ச்சனை திரவியங்கள் விற்கிறார்கள்.

தெற்கை விட வடக்கே பக்தி துல்லியமாக உள்ளும் புறமும் புரிபடுகிறது. அவசியம் சென்று தரிசித்து அருள்பெற வேண்டிய ஒரு அம்பாள் ஆலயம்.

[sivan jaykay]

மனதில் பதியட்டும்  - 15  -  நங்கநல்லூர்  J  K  SIVAN

அறிவுரை கூறினால்  எல்லோருக்கும்  கோபம் வருகிறது.  சொன்னதையே  திருப்பி திருப்பி சொன்னால் கோபம் வராமல் என்ன செய்யும்?  ஆனால் ஏன் சொன்னதையே திருப்பி சொல்கிறோம் என்றால் அங்கே தான் விஷயம் இருக்கிறது.  யாருமே சொல்வதைக் கேட்பதில்லையே. மனிதர்கள் செய்யும் பல தவறுகளுக்கு ஆசையே அடிப்படை காரணம்.  ஆசையினால் ஒன்றை அடைய  சிலர் தர்ம வழியை விட்டுவிட்டு  அதர்ம, தப்பான,  வழியைக்கடைப்பிடிக்கிறார்கள். எப்படியாவது ஆசையை நிறைவேற்றிவிட வேண்டும் என்ற உந்துதல் தான் எல்லா தவறுகளுக்கும்  அம்மா.  ஆசையை விட்டொழிக்க வேண்டும் என்று சொன்னால் கோபம் வராமலா இருக்கும்?

அக்னியில் நெய்யை  ஊற்றி  அணைக்கவா முடியும்?  அது மேலும் கொழுந்து விட்டு எரியாதா?,  அது மாதிரி தான் ஆசை சமாச்சாரமும்.  ஒன்று திருப்தியானால் உடனே இன்னொண்ணு. நம்மை நாமே  உணர்ந்து இதை  நிறுத்திக் கொள்ளும்வரையில் ஆசைகள் வந்து கொண்டே தான் இருக்கும். இதற்கு  ஒரே வழி   ஆசையை பேசாமல்  இறைவன் மேல் வைக்க வேண்டும்.

ஆசைகள் மனிதர்களை பாவச்செயல்களில் ஈடுபட  தூண்டுகிறது.  மனதில் ஆசைகள்  பெருகிக்கொண்டே தான் இருக்கும். குறையாது.  அதன் விளைவு?   இன்பத்தை காட்டிலும், துன்பமே அதிகமாகும். இப்போது புரிகிறதா ஏன்  ஆசையிலிருந்து விடுபடவேண்டும் என்று. 

ஆசைகளை  படலாம்.  தப்பில்லை  ஆனால்  அது  லோக க்ஷேமத்துக்காக   பிறருக்கு  உதவ பலன் தருவதாக  இருக்கவேண்டும். அதனை நிறைவேற்ற முனைப்புடன் செயல் படுவோம்.  இவ்வாறு தொடர்ந்து செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கும்போது, மாயையான ஆசைகள் எல்லாம்  நம்மை 

விட்டு விலகிவிடும். பாவங்களும் குறைந்து, புண்ணியம் கிடைக்கும்

"நியாயம்' என்றால் "முறை' என்று  ஒரு அர்த்தம். எந்தக்  காரியத்தையும்  ஒரு சரியான  முறையுடன் க்ரமமாக செய்ய வேண்டும். முறை  தவறினால்  அது தான் அக்ரமம். அப்படி செய்வதால் துன்பம் தான் உண்டாகும். ஒரே செயல் ஒருவருக்கு நியாயமாகவும், மற்றொருவருக்கு அநியாயமாகவும் தோன்றும். ஆனால், அந்த மாதிரி சமயங்களில்  சுயநல மில்லாமல்   எல்லோருக்கும் பொதுவான நியாயத்தைப் பின்பற்றுவது சந்தோஷம் தரும். 

நம்மால் பல பக்தர்கள்  குரங்கைப் போல  என்று சொன்னால்  கோபம் வேண்டாம்.  என்ன சொல்லவருகிறேன்  என்றால்   அவர்கள்  பகவானை  கெட்டியாக   இறுக்கிப்  பிடித்துக்  கொள்பவர்கள்.  அது தான் "குரங்குப்பிடி'.   கிருஷ்ணனே  போடா என்று உதறித் தள்ளினாலும்  விடாமல்  அவனைக் கவ்விப் பிடித்துக் கொள்கிற பக்தர்கள். திருவாசகத்தில் மாணிக்கவாசகர் "சிக்கெனப் பிடித்தேன்' என்று  இதைத்தானே சொல்கிறார். 

அஹிம்சை  என்கிறோமே  அது  உடலால் பிறருக்கு கஷ்டம் தருவது மட்டுமில்லை.  மனதால், பேச்சால், பார்வையால்  கூட   எந்த  காரணம் கொண்டும் இன்னொருவருக்கு   துன்பம் விளைவித்தாலும் அது ஹிம்சை தான்.   நமக்கு யாரவது கஷ்டம், துன்பம் விளைவித்தாலும்  திருப்பி அவருக்கு கஷ்டம்  துன்பம் தராமல் அவரிடமும் அன்பு காட்டும்போது அது தான் அஹிம்சை. 

மனதை அடக்குவதற்கு ரெண்டு வழி.  ஒன்று  வெளிப்படையாய் செய்வது. அதற்கு பெயர்  பஹிரங்கம்.  அடுத்தது  உள்ளூர செய்வது.   அது  அந்தரங்கம். தானதர்மங்கள் செய்வது, பூஜிப்பது, யாகம் நடத்துவது போன்ற செயல்கள் பகிரங்கமாக  எல்லோருக்கும்  தெரியும்படியாக செய்வது.  தனக்குள் தானே  செய்வது  அந்தரங்க  சாதனம். தியானம்  ஜபம் செய்வது.  தியானம்  செய்ய  து ஐந்து குணங்கள்  உதவுகிறது.  அஹிம்ஸை , சத்யம், தூய்மை, புலனடக்கம், திருடாமை ஆகியவை, இந்த ஐந்து நற்குணங்களால் மனதை அடக்கினால் தியானம் சுலபமாக  கைகூடும்.

அஹிம்சை என்றாள்   எல்லாவுயிர்களையும் அன்போடு  பாவிப்பது.  மனம் வாக்கு காயம் என்று சொல்கிறோமே,  எண்ணம், சொல், செயல் இம்மூன்றாலும் உண்மைவழியில் நடப்பது  தான் சத்யம். தூய்மை என்றால் உள்ளே  பரிசுத்தமாகிட்ட இருப்பது. அகத்தூய்மை, புறத்தூய்மை  ரெண்டும் சேர்த்து தான்.  புலனடக்கம் என்பது  நம்மை அடக்கி ஆளும் ஐம்புலன்களை  கட்டுப்பாட்டில் வைப்பதாகும்.   கண், காது, வாய், உடம்பு, போன்றவற்றை   ஒழுக்க  நெறியில் இயக்குவது. ஹஸ்தேயம்  என்கிறோமே  அது தான்  திருடாமை.  மற்றவர்  பொருள் மீது ஆசை  வைக்காமல் இருப்பது. 

ஸார் ,  இந்த குணங்கள் எல்லாம்  நம் ஒவ்வொருவருக்கும் ரொம்ப  அவசியம் ஸார் . 

 இச்சாதனைகளைச் செய்வதற்காக தான் பகவான் நமக்கு உடல் எனும்  சரீரம்  கொடுத்திருக்கிறார். 

மேலே சொன்ன ஐந்து  ஒழுக்கத்தை தான்  ''சாமான்ய தர்மங்கள்'  என்று ஸாஸ்த்ரங்கள்  சொல்கிறது. இப்போது சாமான்ய தர்மம் புரிகிறதா?

தொடரும் 

[sivan jaykay]

ஆதி சங்கரர் -  நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN
பஜகோவிந்தம்

கும்பிடு,  கூப்பிடு  கோவிந்தனை.-5

15. अङ्गं गलितं पलितं मुण्डं दशनविहीनं जातं तुण्डम् ।
वृद्धो याति गृहीत्वा दण्डं तदपि न मुञ्चत्याशापिण्डम् ॥ १५॥

Angam galitham palitham mundam, Dasanaviheenam jatham thundam,
Vruddho yathi gruheetha dhandam, Tadapi na munjathyaasa pindam. 

அங்கம் கலிதம் பலிதம் முண்டம்  தசன விஹீனம் ஜாதம் துண்டம்
�விரித்தோ யாதி க்ரிஹீத்வா தண்டம் ததபி ந முஞ்சத் யாஷாபிண்டம்

இது ஹஸ்தாமலகர் எழுதிய ஸ்லோகம். அவர் என்ன சொல்கிறார் இதில் -- வழக்கம்போலவே யாக்கை நிலையாமை தான்.
''ஹே முட்டாளே, கொஞ்சம் யோசிக்க மாட்டாயா? நிறைய தேகப்பயிற்சி எல்லாம் செய்து, வாரா வாரம்  சனிக்கிழமை விடாமல் எண்ணை தேய்த்து குளித்து  , வாசனை திரவியங்கள் போட்டு நீ வளர்த்த தேகத்தைப் பார். எவ்வளவு சுருங்கி, சூம்பி உண்மையிலேயே தோலாக, சக்தியின்றி கிடக்கிறது. உன் தலையில் சைக்கிள் விடலாம் போல வழ வழ என்று இருக்கிறதே. வாசலின், வாசனை தைலம், சுருட்டை முடி -- நீ பெருமைப் படுவாயே, அது எங்கேப்பா இப்போ, ? ஒரு முறுக்கு சீடை,  வேர்கடலை உன்னால் திங்க முடியுமா இப்போ,? மாமரத்தில் ஏறி வெடுக்கென்று புளிக்கும் காயைபறித்து ஒரே வாயில்  கடிப்பாயே உன்னை விட்டு உன் பல்லெல்லாம் எங்கே போய் விட்டது?  கையில் இருக்கும் கோல் உனக்கு இப்போ இன்னொரு கால். இப்படி பிரயாணம் செய்கிற உன் மனதில் மட்டும் எந்த மாறுதலும் இலையே. அப்போதை விட இப்போது ஆசை, பேராசை அதிகமாகி விட்டதே  . இனியாவது எதுவும் சாஸ்வதம் இல்லை. அந்த கோவிந்தன் நாமம் ஒன்று தான் ஊன்  று  கோல் என்று  உணர்ந்து,  புரிந்து கொண்டு   ''   ஹே  கோவிந்தா '' என்று அடிவயிற்றிலிருந்து அலறு. நிச்சயம் நீ மாறி விடுவாய்.   இது ஒரே வழி தான் இருக்கிறதுஉனக்கு.    அதையும் விட்டுவிடாதே

16. अग्रे वह्निः पृष्ठेभानुः  रात्रौ चुबुकसमर्पितजानुः ।
करतलभिक्षस्तरुतलवासः तदपि न मुञ्चत्याशापाशः ॥ १६॥

Agre Vahni , prashte bhanu, Rathrou chibuka samirpitha janu,
Karathala biksha taru thala vasa Sthadhapi na munjathyasapasa. 

அக்ரே வானிஹ் ப்ரிஷ்டே பானு ராத்ரோ சுபுகஸமர்பித ஜானு:
கரதல பிக்ஷா ஸ்தருதல வாஸ : ததபின முஞ்சாத்யாஷா பாஸ :

இந்த ஸ்லோகத்தை எழுதிய ஆதி சங்கரரின் சிஷ்யர் பெயர் சுபோதர். அதன் கருத்தும் ஆசைக்கு அடிமையாகாதே என்பதே. இதை ஒரு சித்திரமாக காட்டுகிறார்.

‘’அதோ தெரிகிறது பார்,  ஒரு பெரிய அடர்ந்த மரம். அதன் அடியில் உற்கார்ந்திருப்பது  யார்? ஒரு காலத்தில் உள்ளூர் பீமசேனன். பல்லாலே பச்சை மட்டை தேங்காயை உறித்து கை தட்டல் வாங்கியவன்.  அந்த பல்லை இப்போது காணோமே. இன்று அவன் ஒரு குடு குடு கிழவன். குளிரில் நடுங்குகிறான். எதிரே சுள்ளியும் சத்தையும் எரித்து நெருப்பில் உடல் கத கதப்பு தேடுகிறான். பின்னால் சுள்ளென்று காலை வெயில் அவன் பின்னே சூடு வைக்க, இரவில் இது ரெண்டும் இல்லாமல் முழங்காலை முகவாய்க்கட்டையில் இடித்து சுருண்டு படுத்திருக்கிறான். கை தான் அவனது பிக்ஷா பாத்திரம். கை தான் தலையணை. மரத்தடி படுக்கை. ஆனால் மனத்தில் இன்னமும் ஆசை அவனை ஆட்டுவிக்கிறது. அதற்கு அவன் அடிமை,  ஒரு கைப்பொம்மை.   ''கிழவா,  ஒரு தரமாவது நினைத்தாயா அந்த கோவிந்தனை.?  உனக்கு உள்ளேயும் கதகதப்பு கொடுப்பானே!

ஆதி சங்கரர் ஒரு அபூர்வ பிறவி. இதில் சந்தேகம் உண்டா? சிறிதுநேரமே பூத்து மணந்த அமர மலர். ஏழு வயசிலேயே சன்யாசம். ''அம்மா , உனக்கு சந்தேகமே வேண்டாம். நான் உன் அந்திம நேரத்தில் உன் கிட்ட தான் இருப்பேன்.நிச்சயம்'' என்ற வாக்கு கொடுத்துவிட்டு, நடையாய் நடந்து நர்மதைக்கரை அடைந்து அங்கு ஒங்கார் நாத் என்ற இடத்தில் தன் குரு கோவிந்த பகவத் பாதரை தரிசிக்கிறார்.

''சங்கரா, நீ பிறவி எடுத்த காரணம், செய்யவேண்டிய பணி அனைத்தும் அறிவுறுத்துகிறேன் கேள்.'' என்று குரு சங்கரருக்கு உபதேசிக்கிறார். அவரை சங்கரர் குருவாக ஏற்று, அவரிடம் உபதேசங்கள் பெற்று, கல்வி கேள்விகளில் மேலும் சிறப்படைந்து அத்வைத வேதாந்தத்தை உலகில் பரப்ப காசி செல்கிறார்.
ஆதி சங்கரர் வாரணாசியில் தோன்றுகிறார்.
அங்கு அதிசயங்கள் நிகழ்கின்றன. பௌத்தர்களை வாதத்தில் வென்று அவர்களே அவரது சீடர்களா கின்றனர். சனந்தனர் என்கிற பத்மபாதர் முதல் சிஷ்யராகிறார். பத்ரிநாத் செல்கிறார். அங்கிருந்து பிரயாகை, ஹரித்வார், ரிஷிகேஷ், ஸ்ரீநகர், ருத்ர பிரயாகை, நந்தபிரயாகை, காமரூபம், கோமுகி, என்று பல க்ஷேத்ரங்களை தரிசிக்கிறார். போகுமிடமெல்லாம் அத்வைதம் காட்டுத்தீயாக மக்களை சென்றடைகிறது. சகுண பிரம்ம வழிபாடு நிர்குண பிரம்மத்தை அடைய வைக்கும் என உபதேசிக்கிறார். 

பிரஸ்தான த்ரயம் எனப்படும் உபநிஷத், கீதை, பிரம்ம சூத்ரம் எல்லாவற்றுக்கும் உரை எழுதுகிறார்.
காசி க்ஷேத்ரம்  தானே சகல ஞானஸ்தர்களும் சேரும் ஞான ஸ்தலம் . அப்போது ஹிந்து சனாதன தர்மம் க்ஷீண தசையில் தக்க குருமார்கள் இன்றி தவித்துக் கொண்டிருந்தது. ஜைனமும் பௌத்தமும் தலை தூக்கி நமது சமயத்தை மேலும் பலவீனமாக்கும் நேரம். வடக்கே அரசாண்ட மன்னர்கள் பௌத்தத்தை பின்பற்றி அதை பரவ உதவினார்கள். இந்த நிலையை அந்த பரமேஸ்வரனே உணர்ந்து காலடியில் சங்கரனாக அவதரித்து மீண்டும் ஹிந்து தர்மம் செழித்தோங்க செய்தார் என்று கொஞ்சம் சரித்திரம் படித்து விட்டோம் இப்போது. மேலும் சொல்வதற்கு முன் பஜகோவிந்தம் தொடர்வோம். பதினாறு  ஸ்லோகங்கள் முடித்து விட்டோமே.

[sivan jaykay]

தம்பிரான்  தோழர் -   நங்கநல்லூர்   J K  SIVAN 

சுந்தரமூர்த்தி நாயனார்  

''பறிபோன பரிசுகள்''


சிறந்த சிவபக்தரும்  தனது  நண்பருமான  சேரநாட்டு ராஜா,  சேரமான் பெருமாள் தந்த சன்மானங்கள், பரிசுகள், பொருள்களுடன் சுந்தரர் திருவாரூர் புறப்பட்டார் அல்லவா?  அத்தனை பரிசுகளையும் சுமந்து தூக்கிக்கொண்டு வர அரசன் சில ஆட்களையும்  அனுப்பினான் அல்லவா?. 
       
பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு  எங்குமே   காட்டுப் பாதைகள் தான்.    இயற்கை தரும் சூரிய  சந்திர  ஒளியைத் தவிர  சில தீ வார்த்தைகள் இரவில் வெளிச்சம் தந்த காலம்.  இரவும் பகலுமாக  பல  நாட்கள் நடந்து சென்ற  சுந்தரரும்  அவருடன் வந்தவர்களும்   திரு முருகன் பூண்டி எனும் ஊரை வந்து அடைந் தார்கள்.   இரவு நேரம் ஆகிவிட்டதால்  எங்காவது தங்க இடம் தேடினார்கள்.  அந்த நேரம் பார்த்து   திடீரென்று  சில  வேடுவர்கள்  ஆயுதங்களுடன் அங்கே அவர்களை சூழ்ந்து கொண்டார்கள்.  சுந்தரருடன் வந்த  ஆட்களால் அவர்களை எதிர்க்க முடியவில்லை.  வேடர்கள் பலசாலிகளாகவும் ஆயுதம் தாங்கி ளாகவும் வேறு இருந்தார்கள்.  சேரமான்  பெருமாள் தந்த அனைத்து பரிசு பொருள்கள், நாணயங்கள், துணிமணிகள் எல்லாவற்றையும்   பறித்துக்கொண்டு வேடர்கள் சென்று விட்டார்கள்.  சுந்தரர் திகைத்து நின்றார்.  

அவருக்குத்  தெரிந்த ஒரே விஷயம் எதையும்  தனது தோழன்  பரமேஸ்வரனிடம் சொல்லிவிடுவது.   பரமேஸ்வரனுக்கு தெரியாத எந்த ரகசியமும் சுந்தரரிடம் இல்லை.  ஆகவே  இப்போது நடந்ததற்கு ம் அவனையே பொறுப்பேற்க செய்வது என்று முடிவெடுத்தார்.   ஆகவே  அங்குள்ள ஒரு சிவாலயத்தை  தேடி செல்கிறார்.  அங்கே  சிவனைத்  தரிசிக்கிறார். தனது குறையை சொல்லி வருந்துகிறார்

‘’கொடுகு வெஞ்சிலை வடுக வேடுவர்
 விரவ லாமை சொல்லித்
திடுகு மொட்டெனக் குத்திக் கூறைகொண்
 டாற லைக்கு மிடம்
முடுகு நாறிய வடுகர் வாழ்முருகன்
 பூண்டி மாநகர் வாய்
இடுகு நுண்ணிடை மங்கை தன்னொடும்
 எத்துக்கிங் கிருந்தீரெம் பிரானீரே.7.49.1


499  வில்லைக் காட்டி வெருட்டி வேடுவர்
 விரவ லாமை சொல்லிக்
கல்லி னாலெறிந் திட்டும் மோதியுங்
 கூறை கொள்ளு மிடம்
 முல்லைத் தாது மணங்கமழ் முருகன்
 பூண்டி மாநகர் வாய்
எல்லை காப்பதொன் றில்லை யாகில்நீர்
 எத்துக்கிங் கிருந்தீரெம் பிரானீரே’’

 
''அடே   பரமசிவா,  வில்லையும், ஈட்டியும், வேலையும்,  கத்தி போன்ற  ஆயுதங்களைக்  காட்டியம்  எங்களை  விரட்டி மிரட்டி  வேடுவர்கள் இந்த ஊரில் என்னிடமிருந்த  பொருள்களைச்   சூறையாடினபோது இந்த  எல்லையில்   எல்லோரையும் காக்கும்  பாதுகாவலனாக இருந்தும்,   இந்த முருகன் பூண்டியில்  நீ  ஏன்  ஒன்றும்  செய்யாமல்  சும்மா இருக்கிறாய்?   நீ எதற்காக இந்த ஊரில் ஒரு தெய்வமாக  பயனின்றி   இருக்கிறாய் சொல்  பரமேஸ்வரா?  வந்தவன் யாரோ,  உன்  திருக்குமரன் முருகன்  என்ன செயகிறான், ?  என்று  உரிமையோடு சாடுகிறார் சுந்தரர்.  பத்து பாடல்களும் அருமையானவை.

சுந்தரர்  பாடித்  தனது  குறையை அறிவித்த பிறகு  அவர் மனசு ரொம்ப  மனசு லேசாகிறது. ''இனிமேல் பரமேஸ்வரன்  சும்மா இருக்கமாட்டான்,  உடனே  சென்று பொருள்களை மீட்டுத் தருவான்'' என்ற  நம்பிக்கையோடு  ஆலயத்தை விட்டு வெளியே  வந்தார்.   என்ன ஆச்சர்யம்?  திருமுருகன் பூண்டி சிவாலயத்தின் வாசலில் அவரிடமிருந்து வேடுவர்கள் கவர்ந்து சென்ற அத்தனை பொருள்களும் வரிசையாக அடுக்கி வைக்கப் பட்டிருப்பதைக்  கண்டதும்  சுந்தரருக்கு தனது கண்களை நம்பவே முடியவில்லை.

'' ஓஹோ,   இது சிவன் வேலை தானோ. அவனே என்னிடமிருந்து சிவ  கணங்களை  வேடுவர்களாக்கி  என் பொருள்களை  கவர்ந்து என்னை இங்கே வரவழைத்து பாடவைத்து,  தானே அதைத்  தனது கையால் தருகிறானோ''.  அப்போது அவருக்கு சிவன் எதற்காக அங்கே திருமுருகன் பூண்டியில் இருக்கிறான் என்று சமாதானம் ஏற்படுகிறது.
மனது ஆனந்த  மயமாகிறது.

 எனது நெருங்கிய உறவினர்கள் வீட்டுக்கு திருப்பூர் சென்ற போது சில ஆலயங்களை இங்கே தரிசிக்க வழியுண்டா? என வினவினபோது ''இங்கே திருமுருகன் பூண்டி என்ற பழைய  ஆலயம் இருக்கிறது போவோம்'' என்று என்னை  அழைத்து சென்றார்கள். திருப்பூரிலிருந்து  அவிநாசி செல்லும் வழியிலே  அருகிலேயே இருக்கிறது இந்த  ஆலயம்.

திருமுருகன் பூண்டி  260வது தேவார பாடல்  பெற்ற  ஸ்தலம்.  கொங்குநாட்டில் ரெண்டாவது.  மற்றொன்று அவிநாசி.  திருமுருகன் பூண்டியில்  சிவனுக்கு  திரு முருகநாதேஸ்வரர் என்று பெயர். அம்பாள்  ஆலிங்க பூஷண  ஸ்தம்பிகை, தமிழில் முயங்குபூண் முலையம்மை.  ராஜகோபுரம்  இல்லை. மேற்கு பார்த்த சந்நிதிகள்.  வாசலில் ஒரு கல் விளக்கு கம்பம்.  சுந்தரர்  ஒரு  காலத்தில் இரவில் இந்த விளக்கு அந்த பக்கத்தின் இருட்டை நீக்கி இருக்கும். இந்த கோவிலில் நாம் மறக்காமல் காண வேண்டியது மூலவர் சந்நிதிக்கு வலது புறம் உள்ள மூன்று மூர்த்தங்கள்.  சிவன் வேடுவனாக காட்சி தருவது.  சுந்தரர் முகத்தில் கவலையோடு பறி கொடுத்து நிற்பது.   அடுத்து சகல பறிபோன பொருள்களை யும்  சிவன் மீட்டு தந்தபோது மலர்ச்சியோடு முகத்துடன் சுந்தரர் நிற்பது.   சிற்பிகள்  அந்தக்காலத்தில்  உயிரோட்டம் கொடுத்து சிற்பங் களை வடித்தார்கள்.  (கேவலமாக போய் விட்டோம் இப்போது.  ஒரு அம்மாவின் சிலையை வடிக்க சொன்னால் வேறு யாரோ ஒரு அம்மாவின் முகத்தை  சிலையாக  வடிக்கும் மேதாவிகளாக போய் விட்டோம்)

மன நோய்க்கு  குணம் பெற அநேகர் இங்கே வந்து தங்கி வழிபடுகிறார்கள். பார்த்தேன். அவர்கள் நலனுக்காக  நானும் பிரார்த்தித்தேன். 

சுந்தரர் நன்றியோடும் திருப்தியோடும்  சிவனிடம் விடை பெற்றுக் கொண்டு திருவாரூர் செல்கிறார்.

சில காலம் சென்று மீண்டும் சேரமான் பெருமாளை சந்திக்க விருப்பம் கொண்டு குண்டக்கோளுர்  எனும் ஊர் போகும் வழியில்  திருப்புக்கோளியூர்  அவிநாசி அடைகிறார்.    அவிநாசியில்  சிவனைக் காண சென்றவருக்கு  திகைப்பு.  

''என்ன இங்கே  ஒரே சோக மயமாக எங்கும் அழுகுரல் கேட்கிறதே?  யாருக்கு என்ன நேர்ந்தது இங்கே என்று அந்த கூட்டத்தை நெருங்கு கிறார்.  அங்கே. ...?

தொடரும்  

[sivan jaykay]

ஆதி சங்கரர் -  நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN
பஜகோவிந்தம்

கும்பிடு,  கூப்பிடு  கோவிந்தனை.- 6

17. कुरुते गङ्गासागरगमनं व्रतपरिपालनमथवा दानम् ।
ज्ञानविहीनः सर्वमतेन मुक्तिं न भजति जन्मशतेन ॥ १७॥ var भजति न मुक्तिं 

kurute gangasaagaragamanam vrataparipaalanamathavaa daanam
gyaanaviheenah sarvamatena bhajati na muktim janmasatena.. 

குருதே கங்கா சாகர கமனம் வ் ரத பரிபாலன மதவா தானம்
ஞான விஹீனா சர்வம தேனா முக்திம் ந பஜதி ஜன்ம சதேனா

இந்த ஸ்தோத்ரம் ஆதிசங்கரரின் சிஷ்யர் வார்த்திககாரர் எழுதியது. ஈஸ்வர ஞானம் த்யானம் இல்லையென்றால் ஒன்றுமே இல்லை என்று உணர்த்துகிறார். எப்படி ?
பாபம் தீரவேண்டும், நல்லவனாக வேண்டும் என்று பல நூறு மைல் பிரயாணம் செய்து காசிக்குப்போய் கங்கையில் முழுகினால் மட்டும் போதாது தம்பி.  அதனால் காசும் நேரமும் தான் வேஸ்ட். ஞானம், பக்தி,  த்யானம் இல்லையென்றால் இதெல்லாம் எதுவுமே  பயன் தராது. தப்பு பண்ணிவிட்டு    ''வாத்தியாரை கூப்பிடு.   அவர்  கேக்கறதிலே பேரம் பேசி பாதி குடு. அவரை மந்திரம் சொல்ல சொல்லு '' என்று பரிகாரம் தேடுபவன் முட்டாள்.

பக்தி, ஞானம், த்யானம்  இல்லாமல்  கங்கையும் கடலும் சேரும் திரிவேணி பிரயாகையில் போய்  ஸ்நானம் செய்வதால்   உடல் தான் ஈரமாகும். துணி தான் காய்வதற்கு நேரம் எடுத்துக் கொள்ளும்.  நீ மாறி விடுவாயா? தான தர்மம் எல்லாம் செய்து, விரதம் எல்லாம் இருந்தும் பயனில்லை. சரி! எப்போது பயன் கிடைக்கும்? ஆத்ம ஞானம் முதலில் தேடு, உள்ளே பகவானை நாடு. அவனை உள்ளேயே கண்டு சேவித்து, அனுபவித்து  மனதை  அங்கேயே எப்போதும் நிலையாக நிறுத்திக்கொள்.   ''கோவிந்தா,  தவறு செயது விட்டேனடா. இனிமேல் செய்ய மாட்டேன் என்று பள்ளிக்கூடத்தில் வாத்யார் எதிரே தோப்புக் கரணம் போட்டது போல் விழுந்து வணங்கு. மனதால் திருந்து. அவனை நினை. அவன் தான் உனக்கு அருகிலேயே இருந்து உன்னை காப்பாற்ற ரெடியாக இருக்கிறானே. நீ தானே தேடவில்லை. இந்த பக்தி தான் தான் உன்னை பிறவிப்  பிணியிலிருந்து காத்து, மோக்ஷம் அளிக்கும். இதற்கு தயாராக  'கோவிந்தா கோவிந்தா கோவிந்தா'  என்று அவனை ஸ்மரி. பல பிறவிகளை எடுத்தும் இன்னும் அப்படியே பழம் புளியாக இருக்காதே.

18. सुर मंदिर तरु मूल निवासः शय्या भूतल मजिनं वासः ।
सर्व परिग्रह भोग त्यागः कस्य सुखं न करोति विरागः ॥ १८॥

sura ma.ndira taru muula nivaasaH  hayyaa bhuutala majinaM vaasaH .
sarva parigraha bhoga tyaagaH kasya sukhaM na karoti viraagaH

சுர மந்திர தரு மூல நிவாஸஹா  சையா பூதல மஜினம் வாஸஹ
சர்வ பரிக்ரஹ போக த்யாகஹா கஸ்ய சுகம் ந கரோதி விராகஹ

இந்த ஸ்லோகத்தை ஆதி சங்கரரின் சிஷ்யர் நித்யானந்தர் எழுதியிருக்கிறார்.
''ஹே மானுடா, வீடு என்பது வசிக்க.   வசிக்க என்றால் முக்கால்வாசி  பேருக்கு  உண்ண உறங்க மட்டுமே என்று தான் அர்த்தம். இதற்கு எதற்கு மாளிகை? எதற்கு வீட்டு வரி.? 

உனது வாசஸ்தலம் மரத்தடி, ஆலய மண்டபமாகவே இருக்கட்டுமே. உடுக்க பரிசுத்த மான் தோல் இருந்தால் நீ ஒருத்தன் தான் தனவந்தன். கிடக்க மண் தரையைப்போல் ஒரு ஆனந்தமான படுக்கை உண்டா? ஒரு விஷயம் தெரியுமா? எவ்வளவு தான் விலை உயர்ந்த படுக்கையாக இருந்தாலும் இன்னும் பலர் இடதோ வலதோ கையை தலைக்கு வைத்து தான் அதன் மேல் சுகமாக படுக்கிறார்கள்! படுத்த உடனே  சுகமாக  ரம்பத்தால்  மரம் அறுப்பது போல் சத்தம்.  குறட்டை.  இரவெல்லாம் சுகம் சங்கீத்!

மிகப்பெரிய பணக்காரன் கூட டாக்டர் சொன்னபடி தலையணை இல்லாமல் வறட்டு பெஞ்சில், தரையில் பாயில் தான் படுக்கிறான். முதுகு எலும்புக்கு சுகமாக அது தான் அனுகூலமாம். சொந்த பந்தத்தை எல்லாம் விட்டு ஒழி. வசதிகள் என்று எதை நீ தேடினாயோ வரும் துன்பம் அத்தனையும் அதால் தான். 

உனக்கு திட சிந்தனை இப்படி இருந்தால்  நீ தான் ஐயா யோகி. நீ தான் பரமானந்தன். விடாதே இதை அடைய உனக்கு குறுக்கு வழி அந்த கோவிந்தனைப் பஜிப்பதே .  ஆசை தானே ஆசாமியை அலைக்கழிக்கிறது. அதனால் தானே திருமூலர் என்ற கெட்டிக்கார ரிஷி ''ஆசையை விட விட ஆனந்தமாமே'' என்று சொல்லிவிட்டுப் போயிருக்கிறார். கெட்டியாக கோவிந்தனை பிடித்துக் கொள்வோம். அவன் மற்றவை நம்மை நெருங்காமல் பிடித்துக் கொள்வான்.

19  .योगरतो वाभोगरतोवा  सङ्गरतो वा सङ्गविहीनः ।
यस्य ब्रह्मणि रमते चित्तं नन्दति नन्दति नन्दत्येव ॥ १९॥

Yoga ratho vaa bhogaratho vaa, Sanga ratho vaa sanga viheena,
Yasya brahmani ramathe chittam, Nandathi nandathi nandathyeva. 

யோகரதோவா போகர தோவா சங்கர தோ வா சங்க விஹீன
யஸ்ய பிரம்மணி ரமதே சித்தம் நந்ததி நந்ததி நந்தத் யேவ:

இந்த ஸ்லோகத்தை ஆதிசங்கரரின் சிஷ்ய கோடிகளில் ஒருவரான  ஆனந்தகிரி என்பவர் இயற்றியுள்ளார். பேரே ''ஆனந்த'' மயமாக   இருக்கிறதே.   சங்கரரின் ஒவ்வொரு சிஷ்யருமே மணி மணியாகத் தான் இருந்திருக்கிறார்கள், எழுதியுமிருக் கிறார்கள். இல்லையா பின்னே? குரு யார் ? எப்படிப்பட்டவர்?

''அப்பா, மானிடா, சந்தோஷம் உனக்கு பல வழிகளில் வரும். ஒன்று த்யானத்தில், அல்லது உலக கேளிக்கைகளில் ஈடுபாடுகளில், அல்லது நாலு பேரின் கூட்டத்திலோ, சங்கத்திலோ, பல விஷயங்களை,  பலபேரிடம் பல பேரைப்பற்றியும்  கூட,  அவதூறாக கேலியாக பேசி, சிரித்து, அதில் சுகம் காண்பது, அல்லது,  தனிமையில் சுகம் காண்பது. இது எதுவுமே சாஸ்வதம் இல்லையே தம்பி! .  நன்றாக அறிந்துகொள். தன்னில் ‘தன்னை' த்தேடி, ‘தானே’ யாகும் சுகம் தான் பாமரன் பரமனோடு சேர்ந்து திளைக்கும் சுகம்.

 மனம் ஒன்றே அனைத்து மாகும் இன்பம். இது தான் திருமூலர் ''அன்பே சிவமாய் அமர்ந்தி ருந்தாரே' என்று சொன்ன  நிலைப்பாடு.      அதே பரமானந்தம். இது கிடைக்க முதல் படிக்கட்டு கோவிந்தன் நாமத்தை மனமார  உச்சரித்தல்.

‘ கோவிந்தா’’ என்று அடிவயிற்றிலிருந்து உணர்ச்சி பூர்வமாகச் சொல். உனக்கே அந்த இன்ப அனுபவம் புரியும். 

தொடரும்  

[sivan jaykay]

ஒரு தெய்வீக  புருஷர்  -   நங்கநல்லூர்   J K   SIVAN 

ஷீர்டியை ஒவ்வொரு முறையும்  நான் பார்க்கும் போதெல்லாம்  புதிதாக தான் காட்சி அளிக்கிறது.  எண்ணற்ற  பக்தர்கள் வருகிறபடியால் அதற்கேற்றபடி  ஆங்காங்கே  அவர்கள் தங்க  இடவசதி,  உணவகங்கள்,  விதவிதமான  பண்டங்கள், வங்கிகள், வண்டிகள்,  தரிசனம் பெற நீண்ட  க்யூ வரிசைகள்,  முன்கூட்டியே   இடம்வசதி  பெற்று  ஆர்த்தியில் அமர்வது, கூட்டத்தை சமாளிக்க  போலீஸ்  பந்தோபஸ்து ..   ஷீர்டியில் .அடேயப்பா   சாலைகள் பெருகிவிட்டாலும் குறுகிய இடம் தான்  நகர்வதற்கு கிடைக்கிறது.

இந்த ஷீர்டி வேறு.  பாபா  மஹாராஷ்டிராவில் அப்போது 16 வயதில் பார்த்த ஷீர்டி வேறு. இடையே  நூறு வருஷத்தில் எத்தனை மாறுதல்கள்.!

வெயில் தலைக்கு மேல் சுள்ளென்று எரிந்தது.  பாபா வெப்பத்திலிருந்து தப்பிக்க  வேப்ப மரம் ஒன்றின் அடியில் உட்கார்ந்தார். கண்கள் மூடின.  தூக்கமில்லை.  தியானத்தில் ஆழ்ந்தார்.  அன்ன ஆகாரம் இல்லாமல் பல நாள் தியானம் தொடரும்.  இது  விளம்பரம் இல்லாமலேயே  பலர் கவனத்தைத் தொடாது.  போதாதா?  யார் இந்த வாலிபன்? எங்கிருந்து வந்தவன்? என்ன பெயர்? , எப்படி இந்த சின்ன வயதிலேயே  தவம் இருக்க முடிகிறது?    அவருக்கு  நிலைத்த பெயர் உலகமறிந்த  ''ஸாய் பாபா'' . பாரசீக மொழியில் சாய் என்றால் என்றால்  ''யோகி, முனிவர்''   மாதிரி ஒரு அர்த்தம்.  பாபா  என்றால்  ''அப்பா''.   எண்பது  வயது வாழ்ந்தாரோ?   முஸ்லீம் பக்கீர்  ஒருவரால் வளர்க்கப் பட்ட ஹிந்து  ப்ராமண பையன் என்கிறார்களே.

பாய்ஜாபாய் ஷீர்டி கிராம  அதிகாரி ஒருவன் மனைவிக்கு இந்த  பால யோகியை பிடித்துவிட்டது.  ஆகாரம் கொண்டு தருவாள். ''அம்மா ''என்று தான் அவளை பாபா அழைப்பார்.  மஹல்சாபதி என்று ஒரு கிராம அதிகாரிக்கு  கண்டோபா சுவாமி ப்ரத்யக்ஷ தெய்வம்.  அந்த தெய்வத்தின் ஒரு குட்டி கோயிலுக்கு அவர்  அர்ச்சகர்.  அவருக்கு சுவாமி வரும் அப்போது அருள்வாக்கு சொல்வார்.  மஹால்சாபதி தான்  பாபாவை சுட்டிக்காட்டி  ''இது  காண்டோபாவின்  சக்தி உருவம்'' என்று சொன்னவர்.  கிராமத்தில் சாய்பாபா வழிபடப்பட்டார்.

தான் அடிக்கடி அமரும் வேப்ப மரத்தைக் காட்டி  ''இதன் அடியே  தோண்டுங்கள் '' என்கிறார்.  தோண்டினார்கள். என்ன ஆச்சர்யம்,  ஆழமாக தோண்டிய இடத்தில்  குகை மாதிரி ஒரு போந்து, அதில்  ஒரு கல் பாறை பலகை.  காற்றோ, என்ணை  எதுவுமில்லாமல் ஒரு தீபம் எரிகிறதே.  விஞ்ஞானத்துக்கு பொருந்தாத உண்மையல்லவா இது?   பசுவின் வாய் பாகம் போல் ஒரு பாத்திரம்  ஒரு மரத்தாலான மேசை மீது வைக்கப்பட்டிருக்கிறதே.  என்ன இதெல்லாம்? நம்பமுடியாத ஆச்சர்யமாக இருக்கிறதே. எப்படி பாபாவுக்கு இந்த ரஹஸ்ய குகை  தெரிந்தது?  ''இது என் குருநாதர்  தியானம் செய்த, தவமிருந்த,  இடம்'' என்கிறார் பாபா.

'என்னைத் தொழாதீர்கள், இந்த வேப்ப  மரம் புனிதமானது, தொடாமல் வழிபடுங்கள்''  என்கிறார் பாபா.  இன்றும் உள்ளது அந்த வேப்ப மரம்.

ஆரம்பத்தில்  மூன்று வருஷங்கள் அங்கே இருந்தார் பாபா.   அவர் யாரையும் அணுகவில்லை, யாரிடமும் அச்சமும் இல்லை.   பைத்தியக்காரன் என்று பெயர் எடுத்தவர்.  சேஷாத்திரி ஸ்வாமிகளுக்கும்  அப்படித்தானே  பட்டம் சூட்டினார்கள். கல்லால்  அடித்தவர்களும் அநேகர்.   அப்புறம் ஒரு வருஷம் பாபா  எங்கே சென்றார் என்று யாருக்கும் தெரியாது.  எத்தனையோ  ஞானிகளையும்  மஹான்களையும்  சந்தித்திருக்கிறார்.  நெசவாளியாகவும் இருந்தார் என்கிறார்கள். 

1858ல்  பாபா  திரும்பவும் ஷீர்டி வந்து சேர்ந்தார்.  அப்புறம் 60 வருஷம் எங்கும் நகரவில்லை.  அங்கேயே சமாதி அடைந்தார்.சூக்ஷ்ம சரீரத்தில் அவர் போகாத இடமே இல்லை என்று பக்தர்கள் அறிவார்கள்.  

முதலில் ஐந்து வருஷம்  வேப்ப மரத்தடியே வாசஸ்தலம்.  அருகிலிருந்த காட்டுப் பகுதிக்குள் செல்வார்.  எவருடனும் பேசாமல்  தியானம்,  தவம்.  அப்புறம்  அருகே இருந்த   ஒரு மசூதிக்கு சென்று  வசித்தார்.  இதற்கிடையில்  எண்ணற்றோர் பாபாவைப் பற்றி அறிந்து அவரைத் தரிசிக்க அலை மோதினார்கள். 

அந்த மசூதியில் பாபா  ஒரு நெருப்பு குண்டத்தை வளர்த்தார். அதற்கு  ''துனி '' என்று பெயர். இன்றளவும் அது எரிகிறது. வருவோர்க்கெல்லாம் அதன் சாம்பலை பிரசாதமாக கொடுப்பார், அது தான்  ''உதி''.  நான்  சில பாக்கெட்கள் குட்டி குட்டியாக உதி சம்பாதித்துக்  கொண்டு வந்து,   சில  அன்பர்களுக்கும்  உறவினருக்கும்  கொடுத்தேன்.  உதி  ஒரு  வரப்ரசாத ஒளஷதம். சர்வ வியாதி நிவாரணி, சர்வ ரோக நிவாரணி. நம்பிக்கை இருந்தால்.  நம்பிக்கை அனுபவத்தால் வளர்வது.

எத்தனையோ பக்தர்களுக்கு இன்றும் தெய்வமாக இருப்பவர்  சாய் பாபா.   பாபா தானாகவே  சமைப்பார்,  எல்லோருக்கும் ''பிரசாதமாக ''  விநியோகம் செய்வார்.  அவருக்கு மிகவும் பிடித்த பொழுது போக்கு  பாடுவது ஆடுவது.  

பாபா  எந்த மதத்தையும் எதிர்க்கவில்லை.  இயல்பான சாதாரண வாழ்க்கையை வாழுங்கள் என்று போதித்தவர். பகவான் ஒருவன் இருக்கிறான். அவன் நாமத்தை உங்களுக்கு பிடித்த படி சொல்லுங்கள் என்பார். உங்கள் மத புத்தகங்களை 

படியுங்கள் என்பார்.  ஹிந்துக்களின் பண்டிகைகளில் பங்கேற்பார்.  நமாஸ் செய்யுங்கள்,  குரான் படியுங்கள் என்று இஸ்லாமியர்களிடம் சொல்வார். அவருக்கு பிடித்த வார்த்தை .  ஒன்றே தெய்வம்.  சப் கா மாலிக் ஏக்.  ஒருவனே எஜமான். 

எல்லோரும் தான தர்மம் செய்யவேண்டும் என்று போதிப்பார். இருப்பதை பங்கிட்டுக் கொள்ளுங்கள் என்பர்.  உதவி  கேட்டு  வந்தால் விரட்ட வேண்டாம்.  அன்போடு வரவேற்று  ஆதரியுங்கள்.  தாகத்திற்கு நீர் கொடுங்கள். பசிக்கு உணவளியுங்கள்.  இடம் இல்லாதவர்க்கு தங்க இடமளியுங்கள். பணம் கொடுக்க மனமில்லையென்றால் பரவாயில்லை, யாசிப்பவர்களிடம் குலைக்கவேண்டாம்  என்பார்.  எல்லா ஜீவன்களையும்  நேசிக்கவேண்டும் என்பார். 

யார் மனதில் என்ன நினைத்தாலும் பாபாவுக்கு தெரியும். குறைகளை நிவர்த்திப்பார்.  இது  உலகமுழுதும் பக்தர்கள் அறிந்த  அதிசயம்.  

திடீரென்று சிலரிடம்  ''தக்ஷிணை கொடு''என்று  குறிப்பிட்ட  பணம் கேட்பார். அதை உடனே  வேறு யாருக்காவது கூப்பிட்டு கொடுப்பார்.  அது அவர்களுக்கு அவசரமாக தேவையாக இருந்திருக்கும். என்ன செய்வது என்று கவலையோடு இருந்திருப்பார்கள் எப்படியோ அது பாபாவுக்கு சொல்லாமலேயே தெரிந்துவிடும்.

காண்டோபா கோவில் அர்ச்சகர் மஹல்சாபதி தான் பாபாவின் முதல் சீடர்.  ஷீர்டி கிராமத்தில் முதலில் அவரை அறிந்த பக்தர்கள் இன்றைக்கு உலகம் முழுதும் பரவி இருக்கிறார்கள்.  

பாபாவின் முக்கிய  பக்தர்கள் சிலர் பெயரை சொல்கிறேன்: 

சகோரி ஊரை சேர்ந்த உபாஸன் மஹராஜ்,  நானா சாஹேப் சாந்தோர்கர், கணபத் ராவ்  ஸஹஸ்ரபுத்தே, தாதியா பாட்டில், பாயிஜா மாய் கோட்டே பாட்டில்,  ஹாஜி அப்துல் பாபா,  மாதவ் ராவ் தேஷ்பாண்டே,  கோவிந்தராவ், ரகுநாத் தபோல்கர்,  இவர் தான் சாய் சத் சரிதம் எழுதியவர், அவர் வீடு  அந்தேரி மேற்கில் இருக்கிறது  என்று ஒரு கட்டுரை எழுதி இருந்தேனே  படித்தீர்களா?  

பாபா நிகழ்த்திய  அதிசயங்கள் எண்ணற்றவை. சிலவற்றை அவ்வப்போது எழுதுகிறேன். சாய் சத்  சரித்திரம் படித்தாலே  வியாதி குணமாகும். என்னிடம் இருந்த சில  பிரதிகளை நிறைய பேருக்கு இலவசமாகவே தந்தேன். இன்னும் ஐந்தாறு இருக்கலாம்.  தேவைப் பட்டால் நேரில் வந்து  பெறலாம்.   எத்தனையோ பேருக்கு ராமனாக, கிருஷ்ணனாக தரிசனம் கொடுத்தவர் பாபா. எத்தனையோ பேர் கனவில் வந்தவர். மற்றவர் மூலம் உதவியவர்.   இல்லாவிட்டால் முள்ளும் கல்லுமாக இருந்த ஒரு குக் கிராமம் ஷீர்டி இன்று உலகப்புகழ் பெற்ற  மா நகரமாகி இருக்குமா? ஆகாயவிமானத்தில் பறந்து கூட இங்கே வருகிறார்களே.

[sivan jaykay]

மனதில் பதியட்டும்  - 16  -  நங்கநல்லூர்  J  K  SIVAN

நம்மிடம் ஆயிரம் ரூபாய்   ஒத்தை  ரூபாய் ரெண்டுரூபாய்,  ஐந்து ரூபாய்  நாணயங்களாக    பெட்டி நிறைய கனமாக  இருக்கிறது.  அதை  சுமப்பதற்கும், பாதுகாப்பதற்கும் சிரமம்.   இந்த நிலையில் ஒரு மலையைக் கடந்து பக்கத்து நாட்டுக்கு செல்ல வேண்டிய சூழ்நிலை. அப்போது அந்தப்  பணம், ரூபாய் நோட்டாக இருந்தால்   மடித்து  இடுப்பில் செருகிக் கொண்டு நடப்பது  எவ்வளவு சுலபமாக இருக்கும்?  ஆனால், அந்த நோட்டு, மலைக்கு அடுத்துள்ள நாட்டில்  செல்லுபடியாவதாக இருக்க வேண்டும்.    அது போல தான்,   நாமும் எங்கு போனாலும் செல்லுபடியாகும் நோட்டாக இருக்க வேண்டும். அதாவது, தனக்கும் பிறருக்கும் உபயோகப்படக் கூடிய செயல்களையே செய்பவர்களாக இருக்க  வேண்டும்.

நமது ஊரில் செல்லுபடியாகும் பணம் ரஷ்யாவில் ஜப்பானில் ஜெர்மனியில்  செல்லாது. அனைத்து ஊருக்கும் ஒரே ராஜா இருந்தால் அவனுடைய முத்திரையுள்ள பணம் எங்கும் செல்லுபடியாகும். இந்தப் பதினான்கு உலகங்களுக்கும் ஒரு ராஜா இருக்கிறான். அவன் தான் பரமேஸ்வரன். அவனுடைய சகல ராஜ்யங்களிலும் செல்லும் நோட்டாக   தான தர்மம்' இருக்கிறது. ஆகவே, தான தர்மம் செய்யவேண்டும்.  

கல்யாணம் என்பது இக்காலத்தில் அக்ரமமாக மாறிவிட்டது. அப்பப்பா இப்போதெல்லாம் கல்யாணத்துக்கு பெண் வீட்டார்  பிள்ளை வீட்டார்கள்  போடும்  கண்டிஷன்கள் தலையை சுற்றுகிறது.  நாம் எல்லோரும் பெண் பிள்ளைகளோடு பிறந்தவர்கள் தானே! அப்படி இருக்கும் போது  ஒரு காலத்தில்  பிள்ளை வீட்டார் வரதக்ஷணையை  எந்த ரூபத்திலாவது   கேட்பது மன்னிக்க முடியாத குற்றம். பெண்ணின் குலம், குணம் அறிந்து நல்ல பெண்ணை தேர்ந்தெடுப்பதில் மட்டுமே கவனம் இருக்க வேண்டும். நம்மைப் போல் மருமகளும் பெண் தானே என்று அபிமானமும் அனுதாபமும் பெண்களுக்கு ஏற்பட வேண்டும். ஊரில் எல்லோரும் வரதட்சணை வாங்குகிறார்கள். நாமும் வாங்கினால் தப்பில்லை என்று தாங்களாக நியாயம் கற்பித்துக்  கொள்ளக் கூடாது. வெறுமனே சவுந்தர்யலஹரி, அபிராமி அந்தாதி பாராயணம் செய்தால் போதாது. அம்பாளுடைய பிரீதியைப் பெற வேண்டுமானால் வரதட்சணை கேட்டு பெண்வீட்டாரை நிர்பந்தம் செய்யக்கூடாது. நாங்கள் கேட்காமலே பெண் வீட்டில் கொடுத்ததால் வாங்கிக்கொண்டோம் என்று சொல்வதும் தப்பு தான். ஒருத்தர் செய்யும் செயல் செயின் ரியாக்ஷன் போல் பலரையும் பாதிப்பதாக அமைந்து விடுகிறது. வரதக்ஷணையே வேண்டாம் என்று சொல்வதே உயர்ந்த மனோபாவம். முடிவாக வரதக்ஷணை நாமாகக் கேட்டாலும் சரி, அவர்களாகக் கொடுத்தாலும் சரி திருட்டுச் சொத்து மாதிரி பயம் வேண்டும்.  இப்போது வரதக்ஷணை  மறைந்து போனதற்கு காரணம் பெண்கள் கிடைக்கவில்லை என்ற நிலை.  இதை அறிந்த பெண்கள் வீட்டாரும்  இப்போதெல்லாம்  குதிரையேறுவதை  நிறுத்தி,  கண்டிஷன்கள்  போடுவதையும்  குறைத்துக்  கொள்ள வேண்டும். ஆணில்லாமல் பெண் வாழ்க்கை முழுமையடையாது. வம்ச விருத்திக்கு  இல்வாழ்க்கை அவசியம் என்பதை உணரவேண்டும்.  நமது சமுதாயத்தை நாமே  அழிக்க காரணமாக கூடாது.  பெண் கிடைக்காமல் எத்தனையோ வரன்கள் ப்ரம்மச்சாரியாகவே இருந்து கிழவராகும் நிலை ,மாறவேண்டும்.  பணம் பெரிதல்ல, மனம் தான் விசாலமாக வேண்டும்.   ஒருவருக்கு ஒருவர்  விட்டுக் கொடுத்து அனுசரித்து ஆணும் பெண்ணும்  நடத்துவது தான் சுகமான வாழ்க்கை. இதை பணம் தரவே தராது. 

நாம் எப்படி வாழ்கிறோமோ, அப்படியே மற்றவர் கள் வாழ வேண்டும் என்று நினைப்பது உத்தமமான எண்ணம். அதே நேரம், ஆசையை வளர்த்துக் கொண்டே போனால் ஆத்ம அபிவிருத்தி என்பதே இல்லாமல் போய்விடும். ஸௌக்யம் தேடி அலைவது நம் மனசாந்தியை தொலைப்பதற்கான வழி. எவ்வளவு எளிமையாக வாழ்க்கையை நடத்த முடியுமோ, அவ்வளவு எளிமையாக இருப்பதே முதலில் நாம் கற்றுக் கொள்ள வேண்டிய   விஷயம். வயிற்றுக்கு உணவு, மானத்தை மறைக்க ஆடை, குடியிருப்பதற்கு எளியவீடு இம்மாதிரியான அடிப்படையான தேவைகளை எல்லோரும் பெறவேண்டும். இதற்கு மேல் ஆசைமேல் ஆசை, தேவைக்கு மேல் தேவை என்று பறக்க வேண்டியதில்லை. நாம் எளிமையான வாழ்க்கை வாழ முயற்சிப்பதே உலகத்திற்குச் செய்யும் மிகப் பெரிய பரோபகாரம். கிணற்றில் நீருக்குள் மூழ்கி இருக்கும்போது  நீர்  நிரம்பிய குடத்தை இழுக்கும் போது கனம் தெரிவதில்லை. ஆனால், தண்ணீர் மட்டத்திற்கு மேலே குடம் வந்தவுடன் அதன் கனத்தை நம்மால் உணரமுடிகிறது. எளிதில் கொண்டு செல்ல முடியாத பெரியமரங்களை தண்ணீரில் போட்டு இழுப்பது வழக்கம். அதே  போல, நம்மைத் துன்பங்கள் தாக்காமல் இருக்க ஞானம் என்னும் தண்ணீரில் ஆழ்ந்து விட வேண்டும். அப்போது துன்பவிஷயங்கள் இருந்தாலும் அதன் தாக்கம் மனதைத் தொடுவதே இல்லை. நீருக்குள் இருக்கும் குடம் போல அப்போது துன்பம் பரமலேசாகி விடும்.

 நம்முடைய இந்த உடம்பை மட்டுமே "நான்' என்று நினைத்துக் கொண்டிருப்பதனால் தான், இதை பாதுகாக்க வேண்டு மென்ற அக்கறையில் நம் உயிருக்கான நல்ல செயல்களைச் செய்வதைக் கோட்டை விட்டு விடுகிறோம். நம்முடைய இந்த உடம்பினைப் பற்றிய புத்தி போக வேண்டும். இதைத் தான்  தேஹாத்ம புத்தி என்பது.   ஆகவே தான் உடம்பிற்கு சிரமம் தருகின்ற உபவாசங்களை சாஸ்திரங்கள் விதித்திருக்கின்றன.

தினமும் தூங்குவதற்கு முன்பு இன்று ஏதாவது நல்ல செயல் செய்திருக்கிறோமா என்று நம்மை நாமே கேட்டுக் கொள்ள வேண்டும். அப்படி ஏதும் செய்யாத நாளாக இருந்தால் மனம் வருந்த வேண்டும். அடாடா  ஒரு அற்புதமான, மீண்டும் கிடைக்காத, பெறமுடியாத  அருமையான நாளை  வீணாக  பாழாக்கிவிட்டோமே.

[sivan jaykay]

#காலபைரவாஷ்டகம்  -   நங்கநல்லூர்   J K  SIVAN
ஆதி சங்கரர்  

முதல் அஷ்டகம்  

இதுவரை  பைரவர்களைப்  பற்றி   நிறைய அறிந்துகொண்டோம்.  இனி  ஆதிசங்கரரின்  பைரவாஷ்டகத்துக்குள்  செல்வோம்.  காசியில்  அவசியம் தரிசிக்க வேண்டிய  பிரதான  தெய்வம்  காலபைரவர்.  ஆதிசங்கரர்  கடல்மடை திறந்தாற்போல்  காசிமாநகர்  காலபைரவர் மீது  எட்டு ஸ்லோகங்களை  அஷ்டகமாக  பொழிந்திருக்கிறார்.  தியானம் செய்ய, உச்சரிக்க ரொம்ப  இனிமையானவை. ஒருதரம் சொல்லிப்பாருங்கள். நீங்களே  அனுபவிப்பீர்கள். 

கிருsஷ்ண பக்ஷ அஷ்டமி கால பைரவ வழிபாட்டுக்கு விசேஷமானது.  சிவ பெருமானை எப்படி த்யான கோலத்தில் மௌன குருவாக கல்லால மரத்தினடியில்  அவர் தக்ஷிணாமுர்த்தியாக காட்சியளிப்பதை  வழி படுகிறோமோ அது போல் அவரை ரௌத்ராகாரமாக ஆதி மூல கால பைரவராகவும் வழிபடுகிறோம். கோபமிருக்கும் இடத்தில் குணமுண்டு. பைரவர் கோபம் பக்தர்களிடம் இல்லை. பக்தர்களுக்கு இடையூறாக இருப்பவர்கள் மீது. காருண்ய மூர்த்தி கால பைரவர்.

காசி நகரத்தின் காவலனாக உள்ளவர் காலபைரவர். தோஷங்கள் நுழையாத ஊர் காசி. காலபைரவரை தரிசிக்காமல் காசிக்கு போனால் ஒரு பலனுமில்லை. சதியாக தக்ஷனின் யாகத்தில் தீக்குளித்த உமையின் உடலைச் சுமந்து சிவன் கோர தாண்டவ  மாடியது அவள் உடல் சிதறி 51 முக்கிய இடங்களில் விழ அவை சக்தி பீடங்கள் என போற்றப்படுபவை. ஒவ்வொரு சக்தி பீடத்தின் வாசலிலும் காவல் தெய்வமாக ஒரு பைரவர் நிற்பார்.

கும்பகோணம் - திருப்பனந்தாள் மார்கத்தில் ஏறக்குறைய 10 -12 கிலோ மீட்டர் தூரத்தில் சோழபுரத்தில் 64 பைரவர்கள் மகா பைர வேஸ்வர சிவன் கோவிலில் அருள் பாலிக்கிறார்கள்.

காலத்தை நிர்ணயிக்கிறவர் கால பைரவர் என்று ஒரு நம்பிக்கை. ஆலய ரக்ஷகர் பைரவர். அவரிடம் தான்ஆலயத்தை பூட்டி சாவி கொடுத்து வைக்கவேண்டும், திறக்கவேண்டுமானால் பெறவேண்டும். சிவாலயங்களில் இப்படி ஒரு ஏற்பாடு.

1 देवराजसेव्यमानपावनांघ्रिपङ्कजं
व्यालयज्ञसूत्रमिन्दुशेखरं कृपाकरम् ।
नारदादियोगिवृन्दवन्दितं दिगंबरं
काशिकापुराधिनाथकालभैरवं भजे ॥१॥

Deva-Raaja-Sevyamaana-Paavana-Angghri-Pangkajam
Vyaala-Yajnya-Suutram-Indu-Shekharam Krpaakaram |
Naarada-[A]adi-Yogi-Vrnda-Vanditam Digambaram
Kaashikaa-Pura-Adhinaatha-Kaalabhairavam Bhaje ||1||

தேவராஜஸேவ்யமானபாவனாங்க்ரிபங்கஜம்
வ்யாலயஜ்ஞசூத்ரமிந்துசேகரம் க்ருபாகரம்  
நாரதாதியோகிவ்ருந்தவந்திதம் திகம்பரம்
காசிகாபுராதிநாத காலபைரவம் பஜே   

''கபாலத்தை  கையிலேந்திய  கயிலைவாசா,  மகா  தேவா, உனது  தாமரைப் பாதங்களை அர்ச்சிப்பவன்  வேறு  யாருமல்ல  ஸாக்ஷாத்  இந்திரன், தேவாதி தேவன்,   உனக்கென்று  ஒரு  தனி  ஆபரணம்,  யாரும்  அணிய  நினைக்காத  அரவபுரிநூல், ,  நாக யக்னோபவீதம்.   ஒளிவீசும்  மகுடம் வைரத்திலோ,  வேறு  எந்த  கல்லோ, மணியோ  அல்ல. வளர்ந்து தேயும்,  பிறைச்  சந்திரனே  உனது  ஜடாமுடியில்  ஒரு  கிரீடம்.  முகத்திலோ  சர்வ  சாந்தம்.  கருணை ப்ரவாஹம்  கங்கையோடு  போட்டி போட்டுக்கொண்டு காந்தியோடு  காட்சி தருகிறது.   மோனத்தில் ஞானமா, ஞானத்தில்  மோனமா  என்று  அறியமுடியாமல்  உன்னை  போற்றி பாடுபவர்  யார் இங்கே  நிற்கிறார்கள்  நீ அறிவாயா?   மூடின  கண்  திறந்தால்   தானே  தெரியும்.  திரிலோக  சஞ்சாரி  நாரத ப்ரம்ம ரிஷி.  யோகீஸ்வரர்கள், முநிஸ்வரர்கள்.  திகம்பரேசா,  உனது  ஆடை  இந்த  நீலாகாசம்.  பனிமலை சிகரத்தில்   வெற்றுடம்பு..காலபைரவா,  காசிகா  புராதிநாதா.  உனக்கு நமஸ்காரங்கள்.  
லக்ஷோப லக்ஷம் பக்தர்கள் இன்றும் மனப்பாடம் செய்து பாராயணம் செய்யும் ஸ்லோகம் காலபைரவாஷ்டகம்.

தொடரும்  

[sivan jaykay]

ஆதி சங்கரர் -  நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN
பஜகோவிந்தம்

கும்பிடு,  கூப்பிடு  கோவிந்தனை.- 7

20. भगवद् गीता किञ्चिदधीता गङ्गा जललव कणिकापीता ।
सकृदपि येन मुरारि समर्चा क्रियते तस्य यमेन न चर्चा ॥ २०॥

Bagavat geetha kinchid adheetha, Gangaajalalava kanikaa peetha,
Sukrudhapi yasya murari samarcha, Tasya yama kim kuruthe charchaam. 

பகவத் கீதா கிஞ்சித்த தீதா கங்காஜல லவ கணிகா பீதா
சக்ரிதபி என முராரி சமர்ச்சா  க்ரியதே தஸ்ய யமேன ந சர்சா

இந்த அருமையான ஸ்லோகத்தை எழுதிய ஆதிசங்கரரின் சிஷ்யர் த்ரிடபக்தர். இப்படி ஒருவர் சிஷ்யரா? உண்டா? என்றால் உண்டு என்று இதன் மூலம் அறிவது சால சிறந்தது.  அவர் என்ன சொல்கிறார்:

‘’ஹே மனிதா! நல்ல பிள்ளையாக நான் சொல்வதைக்கேள். நீ அதிகம் ஒன்றுமே செய்யவேண்டாம். வெகு சுலபமாக நம்மைத் துரத்தி வரும் இந்த யமனை விரட்ட ஒரு ரகசியம் சொல்கிறேன். அதைக்கேட்டு அதன்படி நட. அது போதும்.

கேள். ஒன்றோ ரெண்டோ, சில ஸ்லோகங்களே போதும், எதிலிருந்து? , பகவத் கீதையிலிருந்து தான், இதைத்தவிர ஒரு உத்ரணி கங்கா ஜலத்தைப்  பருகு, எப்போதாவது ஒரு தரமாவது அந்த முராரியை நினைத்து தொழு. இதெல்லாம் செய் து முடித்துவிட்டாயா?   இப்போது  திரும்பிப்பார். உனக்குப் பின்னால் எப்போதும்  தொடர்ந்து வந்த ஒரு கருப்பு  எருமை மேல் கையில் கயிற்றோடு ஒருவன் உன்னை பிடிக்க  வந்து கொண்டிருப்பானே , எங்கே அவன்?  நீ செய்த  காரியங்கள் அவனை எங்கேயோ விரட்டி விட்டதா? எங்கே போனான் அந்த யமன்?''
நண்பர்களே,  இந்த ஸ்லோகத்திலிருந்தாவது அந்த கோவிந்தனின் நாமத்துக்கு என்ன சக்தி என்று புரியுமே . விடாமல் சொல்ல  ஆரம்பிக்க வேண்டியது  தான் இனிமேல்  ''ஹே கோவிந்தா, ஹே கோபாலா, ஹே முராரி! . சொன்னால்   வாயினிக்குமே.

21.पुनरपि जननं पुनरपि मरणं पुनरपि जननी जठरे शयनम् ।
इह संसारे बहुदुस्तारे कृपयाऽपारे पाहि मुरारे ॥ २१॥

punarapi jananaM punarapi maraNaM punarapi jananii jaThare shayanam.h .
iha saMsaare bahudustaare kRipayaa.apaare paahi muraare

புனரபி ஜனனம் புனரபி மரணம் புனரபி ஜனனீ ஜடரே சயனம்
இஹ சம்சாரே பஹுது ஸ்தாரே க்ருபயா பாரே பாஹி முராரே

இந்த ஸ்லோகத்தின் கர்த்தா ஆதிசங்கரரின் மற்றொரு சிஷ்யர் நித்தியானந்தர். இந்த  ஸ்லோகம் அநேகருக்கு தெரிந்த ஒன்று. பிரபலமானது. நித்யானந்தர் என்ன சொல்கிறார் தெரியுமா:

'' மனிதா, உன் சரித்திரத்தை புரட்டிப்பார். தொடர்ந்து மீண்டும்  மீண்டும் பிறப்பு, பிறந்த பின் மரணம், மறுபடியும் பிறப்பு. தாயின் கருவறை எனும்   சிறைக்கு மீண்டும் விடாது செல்லும் இந்த எல்லையில்லா சம்சாரக்கடலில் தத்தளிப்பு என்கிற தொடர்கதைக்கு முடிவே கிடையாதா? கண்டிப்பாக ஒரு வழி, ஒரே வழி இருக்கிறதே. நீ எங்கே தேடினாய் அதை? அவனை, அந்த முராரியை, கோவிந்தா என்று வாயினிக்க மனமார பஜித்துகொண்டிரு. அப்பறம் பார், உன்னை மீட்பது அவன் வேலையாகிவிடும். 

22    रथ्याचर्पटविरचितकन्थः पुण्यापुण्यविवर्जितपन्थः ।

 योगी योगनियोजितचित्तो रमते बालोन्मत्तवदेव ॥ २  

22.   rathyaa charpaTa virachita kanthaH puNyaapuNya vivarjita panthaH .
 yogii yoganiyojita chitto ramate baalonmattavadeva .

22 . ரத்யாசார்ப்பத விரசிதகந்தா   புண்யா புண்ய விவர்ஜித பந்தா

யோகி யோகநியோஜித  சித்தோ  ரமதே  பாலோன் மத்தவ தேவா
 
இந்த  ஸ்லோகம் கூட  நித்யானந்தர்  எழுதியது தான்.   சிறந்த  சிந்தனையாளர்  அவர்.   எத்தனை அழகாக  இந்த ஸ்லோகம் புனையப்பட்டிருக்கிறது.  கட கட  வென்று ரயில்   தண்டவாளத்தில் ஓடுவது போலத்தான் பஜகோவிந்தம்  ஸ்லோகங்கள்  நெருடலின்றி நாவில்  புரள்பவை.  ஒரு  சில  அந்த  ரயில்  நதியின் மேல்,  பாலத்தின்  மீது போவது போல இன்னும்  மனதை  கூடவே   கவரக்கூடியவை.  இதில்  என்ன  சொல்கிறார்  ;

''நீ  கவனித்திருக்கிறாயா?  இந்த  முற்றும்  துறந்த துறவியைப்  பார்.  அவனுக்கு  ஆடைக்கு  பஞ்சமே  இல்லை.  உலகத்தில்  கந்தை கிழிசல் தெருவெல்லாம்  கிடக்கும் வரை,  கிடைக்கும்  வரை, அவனுக்கு  ஆடை  அநேகம்  உண்டே.  அவன்  சுகவாசி.  சுதந்திரமானவன்.   சத்வ, ரஜோ,  தமோ  குணங்களைக்  கடந்தவன். நிலையாக ஓரிடத்தில்  நில்லாதவன்.  இறைவனோடு  சதா நினைவில் ஒன்றியவன்.   எனவே  தான்,  பரிசுத்த, கலப்படமில்லாத,  பரி  பூரணானந்தத்தில்  திளைப்பவன்.  அவன்  மனோநிலைக்கு  ஏதாவது ஒரு   உதாரணம் சொல்லுங்களேன் அப்போது தான் கொஞ்சம்  புரியும் என்கிறாயா?    சொல்கிறேன் கேள்.    அவன்  பச்சைக்  குழந்தை மாதிரி.   மனமே  இல்லாத,   மனம் அற்ற   உன்மத்தன் போன்றவன்.  இந்த  நிலை  வேண்டுமா?  அப்படியானால்  உடனே  சொல்லுங்கள்  ''கோவிந்தா. கோவிந்தா'' என்று.

23. कस्त्वं कोऽहं कुत आयातः का मे जननी को मे तातः ।
इति परिभावय सर्वमसारम् विश्वं त्यक्त्वा स्वप्न विचारम् ॥ २३॥

kastvaM ko.ahaM kuta aayaataH kaa me jananii ko me taataH .
iti paribhaavaya sarvamasaaram  vishvaM tyaktvaa svapna vichaaram..

கஸ்த்வம் கோஹம் குத ஆயாதல்  காமே ஜனனீ கோ மே தாத
இதி பரி பாவய சர்வமஸாரம் விஸ்வம் த்யக்த்வா ஸ்வப்ன  விசாரம்

இந்த அசாத்தியமான ஸ்லோகத்தின் சிருஷ்டி கர்த்தா ஆதிசங்கரரின் மற்றுமொரு சிஷ்யர் சுரேந்த்ரர்.

''அப்பனே, யாரப்பா நீ? உன்னைப்  பார்த்து  நீ   யாரென்று கேட்கும் நானே யார் ?  அதுவே எனக்குத்   தெ ரியவில்லையே! நாம் இருவருமே எங்கிருந்து வந்தவர்கள்? அம்மா யார்? அப்பா தான் யார்?   ஒரு பாட்டு கேட்டது ஞாபகம் வருகிறதா? ''அண்ணன் என்னடா தம்பி என்னடா இந்த அதிசயமான உலகத்திலே!''  இந்த கேள்விகளை மூச்சு விடாமல் கேட்டுக்கொண்டே வருவோம். எதுவுமே சாரமற்றது! உலகே மாயம், வாழ்வே மாயம், நிலையாக நாம் காணும் சுகமே மாயம். உலகும் அதைச் சார்ந்ததும் நொடியில் மறையும் கனவு. இந்த எண்ணம் தோன்றினால் தான் வழி பிறக்கும். அதற்கு துணையாக அவனை, அந்த கோவிந்தனைப்  பாடு. பஜி .

தொடரும்  

[sivan jaykay]

 

ஒரு அருட்புனல் --  நங்கநல்லூர்   J K  SIVAN 

ராமகிருஷ்ண பரமஹம்ஸர் 

'' இளம் வயதின் நினைவினிலே..''

சில  விஷயங்களை எத்தனை தடவை படித்தாலும் கேட்டாலும்  பாடினாலும்  அலுப்பே தட்டுவதில்லை. காரணம் அந்த விஷயங்களின்  அற்புத தன்மை, மஹிமை. பெருமை.  அசாதாரணவர்கள். ஒரு மகா புருஷரின் வாழ்க்கை பற்றிய சில செய்திகளும்   இவ்வாறே  பல   நூற்றாண்டுகளானாலும்  சுவாரஸ்யமானவை.

நான் சொல்லப்போகும்  மனிதர் அதிசய புருஷர்.    எவருக்கு எந்த பெண்ணைப்  பார்த்தாலும்  கண்ணுக்கப்  பாசமிகு  தாயாக தெரிவாள்? 

எவர் தெய்வத்துடன் நேரில் தொட்டு பேசியவர்?  
எவர் மண் பெண் பொன்  எனும் மூவாசையை இதுவரை துறந்தவர்? 

எவர் பிறவி ஞானத்துடன் அவதரித்தவர்? 

எவர் நினைத்த மாத்திரத்தில் மிக உயர்ந்த நம்மால் நினைக்கக் கூட  முடியாத  சமாதி நிலையை சகஜமாக அடைய முடிந்தவர்? 

க்ஷுதிராம்  சட்டோபாத்யாயாவின் மனைவி சந்திராதேவி.வங்காளத்தில் தெரெபூர் என்ற கிராமத்தில் பிறந்த க்ஷு திராம் 1799ல்  அவளைக் கல்யாணம் செய்து  கொண்டு 1805ல் அவர்களுக்கு  முதல் மகன் ராம் குமார் பிறந்தான். ஒரு பெண் காத்யாயனி ஐந்து வருஷம் கழித்து பிறந்தாள். கமார்புகூரில் ஒரு வீடும் ஒரு ஏக்கர் விளை நிலமும் பிதுரார்ஜித சொத்து.   வாய்க்கும் வயிறுக்கும்  ஏதோ போதுமான  ஜீவனம். பத்து வருஷம் ஓடியது. அந்தக்  கால வழக்கப்படி வங்காளத்திலிருந்து ராமேஸ்வரத்துக்கு க்ஷேத்ராடனம் நடந்தார்கள். ரெண்டு வருஷம் முடிந்து ரெண்டாவது பிள்ளை ராமேஸ்வர் பிறந்தான். அறுபது வயது ஆன க்ஷுதிராம்,  கயாவுக்கு க்ஷேத்திர தரிசனத்துக்கு நடந்தார். கயாவில் பித்ரு   ஸ்ராத்தம்  செய்தார். ஒரு நாள் இரவில் விஷ்ணுவே கனவில் வந்தார்.   ''அடே க்ஷுதிராம்  நானே  உனக்கு பிள்ளையாக பிறக்கப்போகிறேன்''  என்று சொன்னால்  எப்படி இருக்கும்?   ஆனந்தத்தில் மிதந்தார்  க்ஷுதி ராம்.    க்ஷுதிராம் கயாவில் கனவு கண்ட நேரத்தில்  எங்கேயோ வங்காளத்தில் உள்ள சிறிய  கிராமமான கமார்புகூரில்  அவர் மனைவி  சந்திரா தேவிக்கும் ஒரு தெய்வீக குழந்தை பிறப்பதுபோல் கனவு. என்ன ஆச்சர்யம்! யார் வாழ்விலாவது இது நடக்குமா? நடந்தது என்றால் நாம் நம்புவோமா?

பிப்ரவரி 18, 1836ல் கதாதர் பிறந்தான். வளர்ந்தான். மற்ற குழந்தைகள் போல் விஷமம் செய்தான். அதீதமான ஞாபக சக்தி. கிராம பள்ளியில் எழுதப்  படிக்க கற்றுக் கொண்டான். புராண இதிகாச கதைகள் அவனுக்கு ரொம்ப  பிடித்தது. களிமண் சட்டி பானை, பொம்மை செய்பவர்கள் அருகே இருந்தார்கள். அவர்களிடம் சென்று பொம்மைகள் செய்ய பழகினான்.

கதாதருக்கு வயது ஆறு. நெல்வயல் வரப்பு மேல் நடந்து கொண்டிருந்தான். கையில் ஒரு பொட்டுக்கூடையில் பொறி கடலை. வயலில் வெள்ளை கொக்குகள். மேலே கருமேகம். எங்கும் பச்சை பசேல்.இது என்ன விந்தை நிறங்கள். ஆகாசத்தை பார்த்து வியந்தான். கூடை கையில் இருந்து கீழே விழுந்தது. தடால் என சாய்ந்தான். மரக் கட்டையானான். அருகில் இருந்த விவசாயிகள் அவனை வீட்டுக்கு தூக்கி சென்று ஆஸ்வாஸப் படுத்தி னார்கள்.கண்  விழித்தவன் ''சொல்லமுடியாத ஆனந்தமாக இருந்தது'' என்றான்.
வயது ஏழு. அப்பா காலமானார். வருந்தினான்    ''சே, இது என்ன வாழ்க்கை'' என தோன்றியது. வீட்டிலிருந்து சற்று தூரத்தில் பெரிய மாந்தோப்பு.    அதைக்  கடந்தால் ஆற்றங்கரையில் சுடுகாடு. யாரும் அறியாமல் மணிக்  கணக்காக தோப்பிலும் சுடுகாட்டிலும் உட்கார அவனுக்குப் பிடித்தது. யோசித்தான். வெளியூர்களிலிருந்து யாத்ரிகர்களாக சில சாமியார்கள் பூரி ஜெகந்நாதனை  தர்சனம் செல்ல கமார்புகூர் வழியாக வருவார்கள். அவர்களோடு பேச ரொம்ப பிடித்தது. நிறைய புதுப்  புது  விஷயங்கள் சொல்வார்களே. அவர்களுக்கு உணவு, தண்ணீர் கொடுத்து உபசரித்தான். அவர்கள் தியானம் செய்வதை உன்னிப்பாக கவனித்தான்.
ஒன்பது வயதில் உபநயனம் நடந்தது. அன்று அதிர்ச்சியாக ஒரு வேலை செய்தான். அப்போதெல்லாம் ஜாதி வேற்றுமை அதிகம். தனது வீட்டில் வேலை செய்த ஒரு தாழ்ந்த குல பெண் அவனோடு விளையாடுவாள். அவள் தனக்கு சமைத்து வைத்திருந்த   உணவை எடுத்து  சாப்பிட்டான். எல்லோரும் கோபித்தார்கள். ஒரு சில அடியும் வாங்கினான்.

கதாதர் மனசில் மெதுவாக பூஜை செய்ய  விருப்பம் வளர்ந்தது. ரகுவீரன் பூஜை வழிபாடு  அவனுக்கு பிடித்தது. தியானம் மேற்  கொண்டான். தன்னை இழக்கும் நிலை எளிதில் கை வந்தது.

கிராமத்தில் சிவராத்திரி வெகு விமரிசையாக கொண்டாடும் வழக்கம் இருந்த காலம்.  தெருக்கூத்து நாடகம் போட்டார்கள் . சிவன் வேஷதாரிக்கு  அன்று  திடீரென்று உடம்பு சரியில்லை. தெருக்கூத்தில்  ஆட  வரவில்லை. சிவன் இல்லாமல் எப்படி நாடகம்?   தெருக்கூத்து  நடத்துபவர்கள்  சிவன் வேஷத்துக்கு  ஆள்  ஆள் தேடும் போது கதாதரன் கிடைத்தான். நண்பர்கள் அவனுக்கு ஜடாமுடி கட்டி, உடல் நிறைய விபூதி பூசி கழுத்து கை மார்பு தலை நிறைய ருத்ராக்ஷ மாலை கட்டி, கையில் சூலம் பிடித்து சிவனாக நிற்க வைத்தார்கள். டயலாக் கிடையாது.  கதாதர்  நின்றான்.  ஸாக்ஷாத் சிவனே நின்றார். கை தட்டல், ஆஹா ஓஹோ என்று ஆனந்த சப்தம். சிவன் தன்னை மறந்த நிலைக்கு சென்றுவிட்டாரே!!

பொன்னார் மேனி ஒளிவீச, கண்களில் நீர் பிரவாகம். நாடகம் நின்றுவிட்டது. சிவனை வீட்டுக்கு தூக்கி சென்றார்கள். அடுத்த நாள் காலை வரை சிவன் எங்கோ வேறு உலகத்தில்!

இந்த சம்பவத்துக்குப்  பிறகு கதாதருக்கு தெருக்கூத்து நாடகம் பிடித்துவிட்டது. நண்பர்களோடு சேர்ந்து ராமாயண மஹா பாரத காட்சிகள் நாடகங்களாக நடித்து மாந்தோப்பில் கூத்து நடத்தினார்கள். வேஷ தாரிகள் பேசும் வசனம் பாட்டு எல்லாவற்றையும் கதாதர் நெட்டுறு (மனப்பாடம்) பண்ணிவிட்டான். பிருந்தாவன கிருஷ்ணன்,  கோபி ராதா கிருஷ்ணன் பாத்திரங்கள்  அவனுக்கு ரொம்ப பிடித்தது. பாதி நாடகத்தில் நினைவிழந்து விடுவான். அது வழக்கமாகி விட்டது. ராதா கோபியர் வேஷம் அவனுக்கு பொருந்தியது. பள்ளிக்கூடம் செல்வது நின்று போய்விட்டது. 

குடும்பத்தில் வறுமை. அண்ணா ராம்குமார் 1849ல் பிழைக்க  வங்காளத்தில் பெரிய பட்டணமான  கல்கத்தாவுக்கு  சென்றார். கதாதர் எல்லோர் அன்பையும் சம்பாதித்துக்கொண்டு கமார்புகூர்  கிராமத்தில்  இருந்தான். தானும் ஒரு ராதாவாக பிறந்திருக்கக்கூடாதா, கிருஷ்ணனுடனேயே இருக்கலாமே  என்று மனம்  ஏங்கியது.

வயது பதினாறு ஆகியது. அண்ணா ராம்குமார் கிராமத்துக்கு வந்தபோது,  'கதாதர், நீயும்  என்னோடு கல்கத்தா வா. எனக்கு பூஜை வழிபாட்டில் உதவிக்கு ஆள் வேண்டும் '' என்று கூட்டிச் சென்றார்.

உலகம் ஒரு மகாத்மாவை இனி அறியப்போகிறது.

தொடரும் 

[sivan jaykay]

பரந்தாமன்  பேருருவம்    -  நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN


''போதும் மாதவா மீண்டும் பழையபடியே தோன்று ''

ஸ்ரீமான் ஜே . கிருஷ்ணய்யர்,  என் தந்தையார்,   சற்று  ரெட்டை நாடி சரீரம்,  பார்ப்பதற்கு நல்ல பரங்கிப் பழம் போல்  சிவப்பாக  இருப்பார்.   விடிகாலையில் எழுந்து  சில்லென்று குளிர்ந்த கிணற்று நீரை வாளியில் சேந்தி  கிணற்றடியில் குளித்து விட்டு  உலர்ந்த  வஸ்த்ரத்தில் பஞ்சகச்சம் கட்டிக்கொண்டு  ஈர வஸ்திரத்தை பிழிந்து  உதறி  கொல்லையில்  கயிற்றுக்  கொடியில் உலர்த்தி விட்டு வீட்டுக்குள் நுழையும் போதே  வெள்ளை வெளேரென்று நெற்றியிலும் கைகள் மார்பில் விபூதி காட்சி அளிக்கும்.  வீட்டில் அவர்  அப்பா காலத்திலேயிருந்து  எங்களோடு வாழும்  200 வருஷ பிள்ளையாருக்கு முன்பாக உட்கார்ந்து ஒரு தாம்பாளத்தில் விக்னேஸ்வரருக்கு  அபிஷேகம், அர்ச்சனை, வஸ்த்ரம் , புஷ்பம் சாற்றி,   அம்மா மடியாக சமைத்த  சாதம் ரெடியாக இருக்கும் அதை நைவேத்யம் பண்ணி விட்டு நமஸ்காரம் பண்ணிவிட்டு, பள்ளிக்கூடம் போக தாயாகிவிடுவார்.  நுங்கம்பாக்கம்  லேக்  ஏரியா என்று இப்போது சொல்லும் இடத்தில்  கார்பொரேஷன் உயர் நிலைப் பள்ளி  இன்னும் இருக்கிறது அதில் அவர்  உதவி  தலைமை ஆசிரியர்.  வடபழனியிலிருந்த போதும்,  சூளைமேட்டிலிருந்த போதும்  அங்கிருந்து  நுங்கம்பாக்கத்துக்கு ரெண்டு வேளையும்  நடை தான்.  வாய் விடாமல்  ஸ்தோத்திரங்கள், ஸ்லோகங்கள்  சொல்லிக் கொண்டே இருக்கும்.   நெற்றியில் இப்போது  விபூதிப் பட்டைமேல்  சந்திரன் பிறை போல் கீற்று  சந்தனம் அதன் நடுவே குங்குமம். அந்த ஸ்தோத்ரங்களை நான் ஆறு ஏழு வயதில் தினமும் கேட்டிருக்கிறேன். வார்த்தைகள் தெரிந்தவையாக இருந்தும் அர்த்தம் புரியாது. அவர் உச்சரிக்கும் சப்தம் இன்னும் காதில் ஒலிக்கிறது.

அவசரம் அவசரமாக  அம்மா  இலையில் வைத்த சாதம் குழம்பு ரசம் மோர் எல்லாம் பிசைந்து சாப்பிட்டுவிட்டு  கையில்  மத்தியான டிபன் டப்பா எடுத்துக்கொண்டு  கிளம்புவார்.  அதற்கு முன்  வெள்ளையாக தோய்த்த  மொட்டைக்கழுத்து கதர்  ஜிப்பாவை அணிந்து கொண்டு தலையில் தலைப்பாகை கட்டிக் கொள்வார். அப்போதும்  இன்னமும் வாய் ஸ்தோத்ரம் சொல்லிக்கொண்டு தான் இருக்கும். அது பகவத் கீதையின் விஸ்வரூப தர்சன 11ம் அத்தியாய ஸ்லோகங்கள் என்று அப்புறம் தான் சில வருஷங்களுக்குப் பின் எனக்கு தெரிந்தது.

 சூளை மேட்டிலிருந்து நுங்கம்பாக்கம் ஹை ஸ்கூல் வரை நடக்கும்போது ராமாயண ஸ்லோகங்கள் தொடரும். அவர் தமிழ், ஸம்ஸ்க்ரிதம், ஆங்கிலம் மூன்றிலும் வல்லவர். அப்பா  என்னைவிட 45 வருஷங்கள் பெரியவர். கையில் ஒரு பை. அதில் மாணவர்களின் காம்போசிஷன் நோட்டுகள், சாப்பாடு சம்படத்துடன் அவர் நடக்க நாங்கள் பின்னால் ஓடிக்கொண்டே செல்வோம். எல்லோரும் ஒரே பள்ளிக் கூடம் தானே. அவர் அஸிஸ்டன்ட் ஹெட்மாஸ்டர் நாங்கள் மாணவர்கள்.

J .K . வகுப்பு என்றால் எல்லா மாணவர்களுக்கும் கொண்டாட்டம். யாருக்கும் திட்டு அடி கிடைக்காது. இனிய கதைகள், ஹாஸ்ய சம்பவங்கள் நிறைய இருக்கும். பாடமும் , ஆங்கிலமோ, சரித்திரமோ ஜோராக மனதில் பதியும். நேரம் போவதே தெரியாது. இன்றும் சில  என் அப்பாவின் ஸ்டூடண்ட்ஸ்  FACEBOOKல் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் நீங்கள்    JK   பையனா என்று கேட்டு பழைய நினைவுகளைச்  சொல்லும்போது  பேசாமல் நன்றிக் கண்ணீரோடு  ''ஆமாம்'  அவர் மலை நான் மடு  என்கிறேன்.

இந்த பழைய நினைவோடு இன்று பகவத் கீதையின் 11வது அத்யாயத்தில்'' விஸ்வ ரூப தர்சனம்'' காண உங்களை அழைத்துச் செல்கிறேன்.

அர்ஜுனன் சந்தேகம் இன்னும் தீரவில்லை. கேள்விக்கணைகளால்  கிருஷ்ணனைத் துளைக்கிறான். அம்பு விடுவதில் அவன் சூரன் அல்லவா?

''கிருஷ்ணா, நீ இதுவரை, சொன்ன ஆத்ம தத்வத்தை கேட்டதில் ஓரளவு என் மதி மயக்கம் தீர்ந்தது. பிறப்பு இறப்பு பற்றி அறிந்தேன். உன் செயலால் எதும் ஆகும் என புரிந்து கொண்டேன். நீ யாதும் ஆகி யாவும் ஆனவன் என்றாயே  அது எப்படி முடியும்,  அப்படி  நீயே  எல்லாமாக  இருந்தால் உன் உருவம் எப்படி இருக்கும்?  அந்த உருவத்தை எனக்குக்  காட்டேன். என்னால் அதை காண முடியுமா என்று தெரியவில்லை.இருந்தாலும் காட்டு  பார்க்கிறேன்'

'' அர்ஜுனா, உன் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுகிறேன். உன் உடலில் உள்ள கண்களால் என்னைக்  காணமுடியாது. உனக்கு திவ்ய நேத்திரம் தருகிறேன். அதன் மூலம் மட்டுமே நீ என்னைக்  காண இயலும்.''

இந்த மா பெரும் ஜகம் ஒரு துக்குணி என்று எண்ணி பாருங்கள். அப்படி என்றால் இந்த அண்ட பகிரண்டம் எவ்வளவு பெரியதாக இருக்கும் என்று கற்பனை செய்யுங்கள். அதற்கு அளவோ கணக்கோ இல்லை. இடமும் காலமும் ஒன்றாக கலந்த சேர்க்கை. நம்மால் அதைக் காண வழியில்லை என்பதாலே தன்னை குறுக்கிக் கண்டு பகவான் காட்சி தருகிறான். பெரிதாய் இருந்தாலும் சிறிதாய் இருந்தாலும் அவன் சக்தி ஒன்றே.

ஒரு சொம்பு பாலும் ஒரு ஸ்பூன் பாலும் ஒரே ருசி. ஆனால் ஒரு சொம்பு பால் அளிக்கும் சக்தியை ஒரு ஸ்பூன் பால் அளிக்குமா? அமிர்தம் அம்மாதிரி இல்லை. ஒரு கடல் அளவுக்குள்ளும் ஒரு துளிக்குள்ளும் அதே சக்தி, ''நிரந்தரம்'' சாஸ்வதம், சாகாவரம் அம்ருத்வம் தர வல்லது.
பெரியது சிறியது இரண்டுமே ஒன்று என்று புரிந்து கொள்ள ஒரு உதாரணம் தருகிறேன்.
ஒரு பெரிய பேன்னர் 20 அடி நீளம் 15அடி அகலம் - அதில் சிரித்துக்கொண்டு நமது பிரதமர். அதையே ஒரு சிறு ஸ்டாம்ப் அளவு புகைப்  படமாக காட்டினாலும் அவர் தான், அதே சிரிப்பு தான். துளியும் வித்தியாசம் இல்லாத உருவம். அளவில் தான் வித்யாசம்.

எதையுமே பெரியதாக இருப்பதை காணும் போது ஒரு பிரமிப்பு, பயம், நடுக்கம் உண்டாகிறது. சூரியனையும் சந்திரனையும், நக்ஷத்ரங்களையும் மேலே ஆகாயத்தில் சிறிதாக ஒளிர்பவையாக கண்டால் தான் நமக்கு சந்தோஷம். அருகே சென்றால் அதன் வேகம், சுழற்சியின் சப்தம், உஷ்ணம், ஐயையோ நம்மால்  தாங்க முடியுமா? இதைத் தான் கிருஷ்ணன் அர்ஜுனனிடம் விளக்குகிறான். என்னை உன்னால் காண முடியாது என்று.

ஆண்டவன் வெவ்வேறு பொருளில், வெவ்வேறு உருவில் எங்கும் காணப்படுவதை அறிந்து கொள்ளவேண்டும். விராட் உருவாக எல்லாவற்றையும் அவனிலே காண நம்மால் முடியாது.

அதே போல் எல்லா நினைவுகளையும் நாம் பெறாமல் ரகசியமாக வைத்திருக்கிறான் கண்ணன். ஏன்  நமக்கு சிறு வயது நினைவுகள் கூட சரியாக தோன்றவில்லையே. முற்பிறவிகள் அடையாளம் தெரிந்தாலோ, அடுத்து வரும் காலங்களைப் பற்றிய நிகழ்வுகள் நமக்கு தெரிந்தாலோ ஒரு கணமும் நம்மால் நிம்மதியாக இருக்கவே முடியாது. நிகழ் காலம் அதை பற்றி அறியும் முன்பே இறந்த காலமாக மாறுகிறதே. மரணம் பற்றிய உண்மைகளை அதனால் தான் ரகசியமாகவே வைத்திருக்கிறான். தெரிந்தால் நாம் ஒவ்வொரு கணமும் மரண பயத்தில் சித்ரவதை பட்டு துன்புறுவோம். சாதாரணமாக ஒரு  SCAN  டெஸ்ட் கொடுத்துவிட்டு  அதன் ரிசல்ட் வருவதற்குள் நாம் எப்படி துடித்துப் போகிறோம்?  மரணம் நேரப்போவதை முன் கூட்டியே அறிந்தால் அவ்வளவு தான், அடுத்த கணமே  இறந்து விடுவோம், அல்லது  நரகவேதனையில் அப்புறம் துடிப்போம்.

அர்ஜுனன் கிருஷ்ணன் வடிவில் விஸ்வத்தை கண்டான். சகலமும் அங்கே காணப் பட்டது. . எத்தனையோ சந்திரர்கள், சூரியர்கள், மலைகள், கடல்கள், ஆறுகள், ஏரிகள், வனங்கள், வனாந்திரங்கள்,மக்கள், மாக்கள், ரிஷிகள், தேவாதி தேவர்கள், எத்தனையோ மண்டலங்கள், ஏன் பீஷ்மன், துரோணர், கர்ணன் இவர்களைத் தவிர தன்னையே, தன் சகோதரர்களையே கூட அங்கே கண்டான். .

''போதும் கிருஷ்ணா, போதும், என்னால் தாங்கிக் கொள்ள  முடியவில்லை என இரு கை கூப்பினான், மண்ணும் விண்ணுமாய் ,இடைவெளி இன்றி எல்லாவற்றையும் எல்லோரையும் உன்னில் கண்டேன். போதும். உள்ளம் நடுங்குகிறது. நா உலர்கிறது. நிகரற்ற தெய்வமே, உன்னை நமஸ்கரிக்கிறேன். மீண்டும் எப்போதும் போல் கிரீடமும், கதையும், சக்ரமும் சதுர் புஜமும் கொண்ட நாராயணனாகவே, நரனாகவே  எனக்கு  நீ  காட்சி தரவேண்டும்'' என்றவுடன் கிருஷ்ணன் அவ்வாறே அருள் புரிகிறான்.

கிருஷ்ணா,  என் அறியாமையினால் உன்னை வா போ என்று கூப்பிட்டு என்னை உனக்கு சமானமாக நினைத்து நடந்து கொண்டுவிட்டேனே. மன்னித்து விடு என்று அலறுகிறான் அர்ஜுனன். கிருஷ்ணன் சிரிக்கிறான்.

''அர்ஜுனா என்னை யாருமே இப்படிக்  கண்டதில்லை. இதோ பார், எதற்கு இதையெல்லாம் உனக்கு உணர்த்தினேன் தெரியுமா. ''எதையும் பகவானுக்கே என்று உன் கர்மத்தை செய். அடையும் நன்மையையும் பகவானே என்ற பக்தியோடு எந்த உயிரையும் பழிக்காமல் அன்போடு இரு. நீ என்னை அடைவாய்''

மிகவும் அருமையான அத்யாயம் இந்த விஸ்வரூப தர்சனம். இதன் ஸ்லோகங்களை தமிழில் தருகிறேன், இதைத்தான் என் தந்தையார்  தினமும் பாராயணம் செய்து கொண்டே இருப்பார்

அத ஏகாதஶோ‌உத்யாயஃ |

அர்ஜுன உவாச |
மதனுக்ரஹாய பரமம் குஹ்யமத்யாத்மஸம்ஜ்ஞிதம் |
யத்த்வயோக்தம் வசஸ்தேன மோஹோ‌உயம் விகதோ மம || 1 ||

பவாப்யயௌ ஹி பூதானாம் ஶ்ருதௌ விஸ்தரஶோ மயா |
த்வத்தஃ கமலபத்ராக்ஷ மாஹாத்ம்யமபி சாவ்யயம் || 2 ||

ஏவமேதத்யதாத்த த்வமாத்மானம் பரமேஶ்வர |
த்ரஷ்டுமிச்சாமி தே ரூபமைஶ்வரம் புருஷோத்தம || 3 ||

மன்யஸே யதி தச்சக்யம் மயா த்ரஷ்டுமிதி ப்ரபோ |
யோகேஶ்வர ததோ மே த்வம் தர்ஶயாத்மானமவ்யயம் || 4 ||

ஶ்ரீபகவானுவாச |
பஶ்ய மே பார்த ரூபாணி ஶதஶோ‌உத ஸஹஸ்ரஶஃ |
னானாவிதானி திவ்யானி னானாவர்ணாக்றுதீனி ச || 5 ||

பஶ்யாதித்யான்வஸூன்ருத்ரானஶ்வினௌ மருதஸ்ததா |
பஹூன்யத்றுஷ்டபூர்வாணி பஶ்யாஶ்சர்யாணி பாரத || 6 ||

இஹைகஸ்தம் ஜகத்க்றுத்ஸ்னம் பஶ்யாத்ய ஸசராசரம் |
மம தேஹே குடாகேஶ யச்சான்யத்த்ரஷ்டுமிச்சஸி || 7 ||

ன து மாம் ஶக்யஸே த்ரஷ்டுமனேனைவ ஸ்வசக்ஷுஷா |
திவ்யம் ததாமி தே சக்ஷுஃ பஶ்ய மே யோகமைஶ்வரம் || 8 ||

ஸம்ஜய உவாச |
ஏவமுக்த்வா ததோ ராஜன்மஹாயோகேஶ்வரோ ஹரிஃ |
தர்ஶயாமாஸ பார்தாய பரமம் ரூபமைஶ்வரம் || 9 ||

அனேகவக்த்ரனயனமனேகாத்புததர்ஶனம் |
அனேகதிவ்யாபரணம் திவ்யானேகோத்யதாயுதம் || 10 ||

திவ்யமால்யாம்பரதரம் திவ்யகன்தானுலேபனம் |
ஸர்வாஶ்சர்யமயம் தேவமனன்தம் விஶ்வதோமுகம் || 11 ||

திவி ஸூர்யஸஹஸ்ரஸ்ய பவேத்யுகபதுத்திதா |
யதி பாஃ ஸத்றுஶீ ஸா ஸ்யாத்பாஸஸ்தஸ்ய மஹாத்மனஃ || 12 ||

தத்ரைகஸ்தம் ஜகத்க்றுத்ஸ்னம் ப்ரவிபக்தமனேகதா |
அபஶ்யத்தேவதேவஸ்ய ஶரீரே பாம்டவஸ்ததா || 13 ||

ததஃ ஸ விஸ்மயாவிஷ்டோ ஹ்றுஷ்டரோமா தனம்ஜயஃ |
ப்ரணம்ய ஶிரஸா தேவம் க்றுதாஞ்ஜலிரபாஷத || 14 ||

அர்ஜுன உவாச |
பஶ்யாமி தேவாம்ஸ்தவ தேவ தேஹே ஸர்வாம்ஸ்ததா பூதவிஶேஷஸம்கான் |
ப்ரஹ்மாணமீஶம் கமலாஸனஸ்தம்றுஷீம்ஶ்ச ஸர்வானுரகாம்ஶ்ச திவ்யான் || 15 ||

அனேகபாஹூதரவக்த்ரனேத்ரம் பஶ்யாமி த்வாம் ஸர்வதோ‌உனன்தரூபம் |
னான்தம் ன மத்யம் ன புனஸ்தவாதிம் பஶ்யாமி விஶ்வேஶ்வர விஶ்வரூப || 16 ||

கிரீடினம் கதினம் சக்ரிணம் ச தேஜோராஶிம் ஸர்வதோ தீப்திமன்தம் |
பஶ்யாமி த்வாம் துர்னிரீக்ஷ்யம் ஸமன்தாத்தீப்தானலார்கத்யுதிமப்ரமேயம் || 17 ||

த்வமக்ஷரம் பரமம் வேதிதவ்யம் த்வமஸ்ய விஶ்வஸ்ய பரம் னிதானம் |
த்வமவ்யயஃ ஶாஶ்வததர்மகோப்தா ஸனாதனஸ்த்வம் புருஷோ மதோ மே || 18 ||

அனாதிமத்யான்தமனன்தவீர்யமனன்தபாஹும் ஶஶிஸூர்யனேத்ரம் |
பஶ்யாமி த்வாம் தீப்தஹுதாஶவக்த்ரம் ஸ்வதேஜஸா விஶ்வமிதம் தபன்தம் || 19 ||

த்யாவாப்றுதிவ்யோரிதமன்தரம் ஹி வ்யாப்தம் த்வயைகேன திஶஶ்ச ஸர்வாஃ |
த்றுஷ்ட்வாத்புதம் ரூபமுக்ரம் தவேதம் லோகத்ரயம் ப்ரவ்யதிதம் மஹாத்மன் || 20 ||

அமீ ஹி த்வாம் ஸுரஸங்கா விஶன்தி கேசித்பீதாஃ ப்ராஞ்ஜலயோ க்றுணன்தி |
ஸ்வஸ்தீத்யுக்த்வா மஹர்ஷிஸித்தஸம்காஃ ஸ்துவன்தி த்வாம் ஸ்துதிபிஃ புஷ்கலாபிஃ || 21 ||

ருத்ராதித்யா வஸவோ யே ச ஸாத்யா விஶ்வே‌உஶ்வினௌ மருதஶ்சோஷ்மபாஶ்ச |
கன்தர்வயக்ஷாஸுரஸித்தஸம்கா வீக்ஷன்தே த்வாம் விஸ்மிதாஶ்சைவ ஸர்வே || 22 ||

ரூபம் மஹத்தே பஹுவக்த்ரனேத்ரம் மஹாபாஹோ பஹுபாஹூருபாதம் |
பஹூதரம் பஹுதம்ஷ்ட்ராகராலம் த்றுஷ்ட்வா லோகாஃ ப்ரவ்யதிதாஸ்ததாஹம் || 23 ||

னபஃஸ்ப்றுஶம் தீப்தமனேகவர்ணம் வ்யாத்தானனம் தீப்தவிஶாலனேத்ரம் |
த்றுஷ்ட்வா ஹி த்வாம் ப்ரவ்யதிதான்தராத்மா த்றுதிம் ன வின்தாமி ஶமம் ச விஷ்ணோ || 24 ||

தம்ஷ்ட்ராகராலானி ச தே முகானி த்றுஷ்ட்வைவ காலானலஸம்னிபானி |
திஶோ ன ஜானே ன லபே ச ஶர்ம ப்ரஸீத தேவேஶ ஜகன்னிவாஸ || 25 ||

அமீ ச த்வாம் த்றுதராஷ்ட்ரஸ்ய புத்ராஃ ஸர்வே ஸஹைவாவனிபாலஸம்கைஃ |
பீஷ்மோ த்ரோணஃ ஸூதபுத்ரஸ்ததாஸௌ ஸஹாஸ்மதீயைரபி யோதமுக்யைஃ || 26 ||

வக்த்ராணி தே த்வரமாணா விஶன்தி தம்ஷ்ட்ராகராலானி பயானகானி |
கேசித்விலக்னா தஶனான்தரேஷு ஸம்த்றுஶ்யன்தே சூர்ணிதைருத்தமாங்கைஃ || 27 ||

யதா னதீனாம் பஹவோ‌உம்புவேகாஃ ஸமுத்ரமேவாபிமுகா த்ரவன்தி |
ததா தவாமீ னரலோகவீரா விஶன்தி வக்த்ராண்யபிவிஜ்வலன்தி || 28 ||

யதா ப்ரதீப்தம் ஜ்வலனம் பதம்கா விஶன்தி னாஶாய ஸம்றுத்தவேகாஃ |
ததைவ னாஶாய விஶன்தி லோகாஸ்தவாபி வக்த்ராணி ஸம்றுத்தவேகாஃ || 29 ||

லேலிஹ்யஸே க்ரஸமானஃ ஸமன்தால்லோகான்ஸமக்ரான்வதனைர்ஜ்வலத்பிஃ |
தேஜோபிராபூர்ய ஜகத்ஸமக்ரம் பாஸஸ்தவோக்ராஃ ப்ரதபன்தி விஷ்ணோ || 30 ||

ஆக்யாஹி மே கோ பவானுக்ரரூபோ னமோ‌உஸ்து தே தேவவர ப்ரஸீத |
விஜ்ஞாதுமிச்சாமி பவன்தமாத்யம் ன ஹி ப்ரஜானாமி தவ ப்ரவ்றுத்திம் || 31 ||

ஶ்ரீபகவானுவாச |
காலோ‌உஸ்மி லோகக்ஷயக்றுத்ப்ரவ்றுத்தோ லோகான்ஸமாஹர்துமிஹ ப்ரவ்றுத்தஃ |
றுதே‌உபி த்வாம் ன பவிஷ்யன்தி ஸர்வே யே‌உவஸ்திதாஃ ப்ரத்யனீகேஷு யோதாஃ || 32 ||

தஸ்மாத்த்வமுத்திஷ்ட யஶோ லபஸ்வ ஜித்வா ஶத்ரூன்புங்க்ஷ்வ ராஜ்யம் ஸம்றுத்தம் |
மயைவைதே னிஹதாஃ பூர்வமேவ னிமித்தமாத்ரம் பவ ஸவ்யஸாசின் || 33 ||

த்ரோணம் ச பீஷ்மம் ச ஜயத்ரதம் ச கர்ணம் ததான்யானபி யோதவீரான் |
மயா ஹதாம்ஸ்த்வம் ஜஹி மா வ்யதிஷ்டா யுத்யஸ்வ ஜேதாஸி ரணே ஸபத்னான் || 34 ||

ஸம்ஜய உவாச |
ஏதச்ச்ருத்வா வசனம் கேஶவஸ்ய க்றுதாஞ்ஜலிர்வேபமானஃ கிரீடீ |
னமஸ்க்றுத்வா பூய ஏவாஹ க்றுஷ்ணம் ஸகத்கதம் பீதபீதஃ ப்ரணம்ய || 35 ||

அர்ஜுன உவாச |
ஸ்தானே ஹ்றுஷீகேஶ தவ ப்ரகீர்த்யா ஜகத்ப்ரஹ்றுஷ்யத்யனுரஜ்யதே ச |
ரக்ஷாம்ஸி பீதானி திஶோ த்ரவன்தி ஸர்வே னமஸ்யன்தி ச ஸித்தஸம்காஃ || 36 ||

கஸ்மாச்ச தே ன னமேரன்மஹாத்மன்கரீயஸே ப்ரஹ்மணோ‌உப்யாதிகர்த்ரே |
அனன்த தேவேஶ ஜகன்னிவாஸ த்வமக்ஷரம் ஸதஸத்தத்பரம் யத் || 37 ||

த்வமாதிதேவஃ புருஷஃ புராணஸ்த்வமஸ்ய விஶ்வஸ்ய பரம் னிதானம் |
வேத்தாஸி வேத்யம் ச பரம் ச தாம த்வயா ததம் விஶ்வமனன்தரூப || 38 ||

வாயுர்யமோ‌உக்னிர்வருணஃ ஶஶாங்கஃ ப்ரஜாபதிஸ்த்வம் ப்ரபிதாமஹஶ்ச |
னமோ னமஸ்தே‌உஸ்து ஸஹஸ்ரக்றுத்வஃ புனஶ்ச பூயோ‌உபி னமோ னமஸ்தே || 39 ||

னமஃ புரஸ்தாதத ப்றுஷ்டதஸ்தே னமோ‌உஸ்து தே ஸர்வத ஏவ ஸர்வ |
அனன்தவீர்யாமிதவிக்ரமஸ்த்வம் ஸர்வம் ஸமாப்னோஷி ததோ‌உஸி ஸர்வஃ || 40 ||

ஸகேதி மத்வா ப்ரஸபம் யதுக்தம் ஹே க்றுஷ்ண ஹே யாதவ ஹே ஸகேதி |
அஜானதா மஹிமானம் தவேதம் மயா ப்ரமாதாத்ப்ரணயேன வாபி || 41 ||

யச்சாவஹாஸார்தமஸத்க்றுதோ‌உஸி விஹாரஶய்யாஸனபோஜனேஷு |
ஏகோ‌உதவாப்யச்யுத தத்ஸமக்ஷம் தத்க்ஷாமயே த்வாமஹமப்ரமேயம் || 42 ||

பிதாஸி லோகஸ்ய சராசரஸ்ய த்வமஸ்ய பூஜ்யஶ்ச குருர்கரீயான் |
ன த்வத்ஸமோ‌உஸ்த்யப்யதிகஃ குதோ‌உன்யோ லோகத்ரயே‌உப்யப்ரதிமப்ரபாவ || 43 ||

தஸ்மாத்ப்ரணம்ய ப்ரணிதாய காயம் ப்ரஸாதயே த்வாமஹமீஶமீட்யம் |
பிதேவ புத்ரஸ்ய ஸகேவ ஸக்யுஃ ப்ரியஃ ப்ரியாயார்ஹஸி தேவ ஸோடும் || 44 ||

அத்றுஷ்டபூர்வம் ஹ்றுஷிதோ‌உஸ்மி த்றுஷ்ட்வா பயேன ச ப்ரவ்யதிதம் மனோ மே |
ததேவ மே தர்ஶய தேவரூபம் ப்ரஸீத தேவேஶ ஜகன்னிவாஸ || 45 ||

கிரீடினம் கதினம் சக்ரஹஸ்தமிச்சாமி த்வாம் த்ரஷ்டுமஹம் ததைவ |
தேனைவ ரூபேண சதுர்புஜேன ஸஹஸ்ரபாஹோ பவ விஶ்வமூர்தே || 46 ||

ஶ்ரீபகவானுவாச |
மயா ப்ரஸன்னேன தவார்ஜுனேதம் ரூபம் பரம் தர்ஶிதமாத்மயோகாத் |
தேஜோமயம் விஶ்வமனன்தமாத்யம் யன்மே த்வதன்யேன ன த்றுஷ்டபூர்வம் || 47 ||

ன வேதயஜ்ஞாத்யயனைர்ன தானைர்ன ச க்ரியாபிர்ன தபோபிருக்ரைஃ |
ஏவம்ரூபஃ ஶக்ய அஹம் ன்றுலோகே த்ரஷ்டும் த்வதன்யேன குருப்ரவீர || 48 ||

மா தே வ்யதா மா ச விமூடபாவோ த்றுஷ்ட்வா ரூபம் கோரமீத்றுங்மமேதம் |
வ்யபேதபீஃ ப்ரீதமனாஃ புனஸ்த்வம் ததேவ மே ரூபமிதம் ப்ரபஶ்ய || 49 ||

ஸம்ஜய உவாச |
இத்யர்ஜுனம் வாஸுதேவஸ்ததோக்த்வா ஸ்வகம் ரூபம் தர்ஶயாமாஸ பூயஃ |
ஆஶ்வாஸயாமாஸ ச பீதமேனம் பூத்வா புனஃ ஸௌம்யவபுர்மஹாத்மா || 50 ||

அர்ஜுன உவாச |
த்றுஷ்ட்வேதம் மானுஷம் ரூபம் தவ ஸௌம்யம் ஜனார்தன |
இதானீமஸ்மி ஸம்வ்றுத்தஃ ஸசேதாஃ ப்ரக்றுதிம் கதஃ || 51 ||

ஶ்ரீபகவானுவாச |
ஸுதுர்தர்ஶமிதம் ரூபம் த்றுஷ்டவானஸி யன்மம |
தேவா அப்யஸ்ய ரூபஸ்ய னித்யம் தர்ஶனகாங்க்ஷிணஃ || 52 ||

னாஹம் வேதைர்ன தபஸா ன தானேன ன சேஜ்யயா |
ஶக்ய ஏவம்விதோ த்ரஷ்டும் த்றுஷ்டவானஸி மாம் யதா || 53 ||

பக்த்யா த்வனன்யயா ஶக்ய அஹமேவம்விதோ‌உர்ஜுன |
ஜ்ஞாதும் த்ரஷ்டும் ச தத்த்வேன ப்ரவேஷ்டும் ச பரம்தப || 54 ||

மத்கர்மக்றுன்மத்பரமோ மத்பக்தஃ ஸங்கவர்ஜிதஃ |
னிர்வைரஃ ஸர்வபூதேஷு யஃ ஸ மாமேதி பாம்டவ || 55 ||

ஓம் தத்ஸதிதி ஶ்ரீமத்பகவத்கீதாஸூபனிஷத்ஸு ப்ரஹ்மவித்யாயாம் யோகஶாஸ்த்ரே ஶ்ரீக்றுஷ்ணார்ஜுனஸம்வாதே
விஶ்வரூபதர்ஶனயோகோ னாமைகாதஶோ‌உத்யாயஃ ||11 ||

[sivan jaykay]

ஷீர்டி ஸாய் பாபா  -  நங்கநல்லூர்  J K   SIVAN 

6.  ஒரு அதிசய இளைஞன்

நாம்  இப்போது  இருநூறு வருஷங்களுக்கு முன்பு மஹாராஷ்டிராவில் ஒரு சிறிய  க்ராமத்தில் இருக்கிறோம்.

ஞானிகள், மஹான்கள் எப்போது தோன்றுவார்கள், எங்கு அவதரிப்பார்கள் என்பது தேவ ரகசியமாக இருக்கிறது. முன்னறிவிப்பு கிடையாது. அவர்கள் செயல்கள் அவர்களை தானாகவே உலகத்துக்கு காட்டிக் கொடுக்கும். அதேபோல் தங்களது கடமை, காரியம் முடிந்தவுடன் தானாகவே திடீரென்று மறைந்து விடுவார்கள்.

ஷீர்டி பாபா யார், எங்கே பிறந்தார் என்பது போன்ற உலக விவகாரங்கள் இன்னும் தெரியாது. ஒரு பதினாறு வயது பாலகன் ஒருநாள் ஒரு வேப்ப மரத்தடியில் உட்கார்ந்துகொண்டிருந்தான். அது ஒரு ஏழ்மை நிறைந்த கிராமம். ஷீர்டி என்று பெயர். வெயில் சுள்ளென்று உறைத்தது . காற்றில் அனல். யாரோ ஒரு கிழவி அந்தப்பக்கமாக கம்பை ஊன்றி சென்று கொண்டிருந்தவள் கண்ணில் இந்த பாலகன் பட்டான். 

''யார் இந்த பையன், லக்ஷணமாக இருக்கிறானே?'' ஊருக்குள் சென்ற கிழவி நாலு பேரிடம் நான் ஒரு பையனை அந்த வேப்ப மரத்தடியில் சாமியார் மாதிரி காலை மடக்கி (பத்மாஸனத்தை சொல்கிறாள்!) உட்காந்திருக்கான்'' .

சின்ன கிராமம் அல்லவா, விஷயம் ஊர் பூரா பரவி சிலர் வேப்ப மரத்தை தேடி வந்தார்கள். அவன் யாரிடமும் பேசவில்லை. கண்ணை மூடிக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தான்.

 ''நீ யாருப்பா?''

 ஒருவேளை கேள்வியின் பாஷை புரியவில்லையா? எப்படிக்கேட்டும் அவனிடமிருந்து எந்த பதிலும் இல்லை. பகல் இரவு எல்லாம் ஒன்று என்று எந்த பயமும் இல்லாமல் அங்கேயே இருந்தான் அந்த பையன். அவனது உருவம், செயல்பாடு எல்லோருக்கும் காரணமில்லாமல் அவனை பிடித்துவிட்டது. இந்த சின்ன வயசிலேயே யாரோ ஒரு மஹானாக இருக்குமோ?
அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும்.

இருநூறு முன்னூறு வருஷங்களுக்கு முன்பு பேய் பிசாசு மந்திரம், பில்லி சூனியம், ஏவல் இதிலெல்லாம் அதிகமாக நம்பிக்கை.   இப்போதும் கொஞ்சம் அங்கங்கே தலை காட்டுகிறது. முக்கியமாக சிறிய கிராமங்களில் நிச்சயம் உண்டு. கிராமத்தில் ஒருவனுக்கு கண்டோபா சாமி வந்துவிட்டது. அப்போது சுற்றி இருக்கிறவர்கள் கேள்விகள் கேட்பார்கள், ஏதோ புரியும்படியாகவோ, புரியாதபடியாகவோ பதில், அருள்வாக்கு எல்லாம் அந்த சாமியாடியை கேட்டால் சொல்வான். அவன் பெயர்  மஹல்சாபதி. 

ஆகவே யாரோ ஒருவனோ ஒருவளோ ''சாமி, இந்த ஊர்லே ஒரு வேப்பமரத்தடியிலே உக்காந்திருக்குதே அந்த தம்பி யாரு?''
என்று  அருள்வாக்கு  கேட்டிருக்கிறார்கள்.

''ஆஹா, சொல்றேன் ஒரு கடப்பாரை, கோடாலி கொண்டுவா''

கொண்டு  வந்தவர்களை ஒரு குறிப்பிட்ட இடம் சொல்லி ''அங்கே தோண்டு என்கிறார்  பாபா '' என்றான் சாமியாடி.
என்ன ஆச்சர்யம் . அவன் சொன்ன இடத்தில் தோண்டினால் ஒரு பெரிய சதுர பாறை. அதை அப்புறப்படுத்தி, அதனுள் பாதாள அரை. நாலு விளக்குகள் அந்த பாதாள அறைக்கு வெளிச்சம் காட்ட, ஒரு அறைக்குள் கொண்டு சென்றன. இங்கே தான் அந்த பையனுடைய  குரு  12 வருஷங்கள் தவம் இருந்தாராம்''.

பின்பு ஒரு சமயம் அந்த இடத்தை பற்றி கேட்டபோது ''அது என் குருநாதன் இருந்த இடம். ''நீ இதை பார்த்துக்கொள்'' என்று சொன்னதாக அறிவித்திருக்கிறார். அந்த இடம் மூடப்பட்டது. அந்த இடத்தை எல்லோரும் வணங்கி வழிபட்டனர். அது தான் இன்றும் ஷீர்டியில் நாம் வணங்கும் குருஸ்தான்.

தூப் என்று அருகாமையில் ஒரு கிராமம். அதற்கு தலையாரி மாதிரி ஒரு அதிகாரி சந்த் பட்டீல். அந்தக்கால வாகனம் குதிரை.  அவர் குதிரை ஒருநாள் காணாமல் சுதந்திரமாக வாழ எங்கோ சென்றுவிட்டது. அவருக்கு அஹமத் நகர் போக  வேண்டும். ரெண்டு மாதமாக தேடியும் குதிரை அகப்படவில்லையே   எப்படி போவது?

குதிரை மீது போட்டு அமரும் சேணத்தை, ஆசனத்தை தலையில் சுமந்தவாறு நடந்தார். வழியில் ஒரு இளைஞன். ஒரு ஓரமாக மரத்தடியில் அமர்ந்து புகையிலையை ஹூக்கா என்ற குழலில் அடைத்து புகை பிடிக்க தயார் செய்து கொண்டிருந்ததை பார்க்கிறார். அழுக்கு நீள அங்கி. தலையில் ஒரு துணியை சுற்றி இருக்கிறான். கையில் ஒரு சிறு பிரம்பு.

''என்னங்க குதிரை மேலே போட்டு உட்காருகிறதை தலையிலே சுமக்கறீங்க?'' என்றான் வாலிபன்.
''அதை ஏம்பா கேக்கறே. என் குதிரை எங்கோ போயிடுத்து.  எங்கே  தேடினாலும் கிடைக்கலே என்ன செய்வேன்?''
'' அதோ  அங்கே பார்  ஒரு  தோப்பு . தெரியுதா?  அதற்குப்  பின்னாலே இடப்பக்கம் ஒரு ஆறு ஓடுமே  அங்கே தேடினியா?''
போ''
பட்டீல் ஓடினார். சுகமாக ஏதோ பழைய நினைவில் ஆற்றங்கரை ஓரமாக அவருடைய குதிரை  சாவதானமாக அமர்ந்து கொண்டிருந்தது.
''அடடா இந்த வாலிபன் சாதாரண பக்கிரி இல்லை''  என்று  ஆச்சர்யப்பட்ட  பட்டீல் அந்த இளைஞன் அருகே சென்று பவ்யமாக அருகே அமர்ந்தார். ஹுக்காவுக்கு அந்த குழலின் அடியில் உள்ள பாத்திரத்தில் கொஞ்சம் நீர் வேண்டும். அதை சூடு படுத்த அதன் அடியில் தணல் இருக்கவேண்டும். அப்போது தான் ஆவியாக வரும் புகையிலையை உறிஞ்ச முடியும்.

பாட்டீல் பார்த்துக்கொண்டே இருக்க,   அந்த இளைஞன் என்ன செய்தான் தெரியுமா? தனது கையில் இருந்த பிரம்பால், தரையில் குத்தினான். அங்கிருந்து நெருப்பு உண்டாகியது. இன்னொரு இடத்தில்  தரையில் கம்பினால் தட்டினான்.   அங்கிருந்து நீர் வெளியே கிளம்பியது. புகை பிடிக்க ஆரம்பித்தான். இந்த அதிசயம் போதாதா சாந்த் படீலுக்கு?  காணாமல் போன  அவர் குதிரை வேறு கிடைத்தது. திடீர் நெருப்பு!  திடீர்  நீர்!. யாரிடமாவது இதெல்லாம் சொல்லா விட்டால்  தலை வெடித்து விடும்  போல் ஆகிவிட்டது. இந்த மஹானை லேசில் விடலாமா?

'''சாமி நீங்க என்னோடு வரணும். எங்க வீட்டிலே தங்கணும் '' என்கிறார்  பாட்டீல்.
இளைஞன் இடம் பெயர்ந்தான் .

ஒரு சமயம் சாந்த் பட்டீலுடைய  சகோதரி மகனுக்கு கல்யாணம் நிச்சயமாகி, ஷீர்டியில் கல்யாணம். உறவினர்கள் பல ஊர்களிலிருந்து வந்து  சேர்ந்து விட்டார்கள்.   பாட்டீல் அவர்களோடு அந்த இள வயது பக்கீரையும் அழைத்து சென்றார். எல்லோரும் கண்டோபா கோவில் அருகே வந்தபோது நின்றார்கள். அந்த கோவில் பூஜாரி பகத் மகல்ஸாபதி கோவில் இருந்தவாறே எதிரே நின்ற கல்யாண பார்ட்டி யை பார்த்தவர் அவர்களுக்கு இடையே தெரிந்த முக்காடிட்ட இளைஞரை பார்த்துவிட்டார். ஓடிவந்தார். உரத்த குரலில் ''யா ஸாயீ ''(ஸாயீ வரவேண்டும் வரவேண்டும்) என்று வரவேற்கிறார். அந்த கணம் முதல் உலகத்துக்கு ஷீர்டி ஸாயி பாபா கிடைத்து விட்டார்.

இன்னும்  அவர் பற்றி அறிவோம்.

[sivan jaykay]

#காலபைரவாஷ்டகம்  -   நங்கநல்லூர்   J K  SIVAN 

ஆதி சங்கரர்  

அஷ்டகம் -2

                                                                                  

ஆதி சங்கரரின்  கால பைரவாஷ்டகம் பக்தியின் சாறு.  எட்டு  ஸ்தோத்திரங்கள் கொண்டது. முதல் ஸ்தோத்ரம் ஏற்கனவே  படித்தோம். இன்று ரெண்டாவது ஸ்லோகம்.

                                                             

भानुकोटिभास्वरं भवाब्धितारकं परं
नीलकण्ठमीप्सितार्थदायकं त्रिलोचनम् ।
कालकालमंबुजाक्षमक्षशूलमक्षरं
काशिकापुराधिनाथकालभैरवं भजे ॥२॥

Bhaanu-Kotti-Bhaasvaram Bhavaabdhi-Taarakam Param
Niila-Kannttham-Iipsita-Artha-Daayakam Trilocanam |
Kaala-Kaalam-Ambuja-Akssam-Akssa-Shuulam-Akssaram
Kaashikaa-Pura-Adhinaatha-Kaalabhairavam Bhaje ||2||

பானுகோடிபாஸ்வரம் பவாப்திதாரகம் பரம்
நீலகண்டமீப்ஸிதார்ததாயகம் த்ரிலோசனம் |
காலகாலமம்புஜாக்ஷமக்ஷசூலமக்ஷரம்
காசிகா புராதிநாத காலபைரவம் பஜே ||௨||

சதாசிவா, உன் மகனை,  கணேசனை,   வணங்கும்போது ''சூர்ய கோடி சம பிரபா'' என்போமே. அது உன் குடும்ப சொத்தா?  அது தான்  உண்மை என்று எனக்குப் படுகிறது.

 கண்ணைப்பறிக்கும் பொன்னார் மேனியனே, நீயும் நூறு நூறு கோடி சூர்ய பிரகாசமானவன். பவ சாகரத்தை கடக்கும் தோணி, 

நீல கண்டா, அது எப்படி ஹாலஹால விஷம் கூட உன் மேனிக்கென்று ஒரு தனி அழகைத்  தருகிறது. மயில் கழுத்து போல் மயக்குகிறது. எமது பெண்களுக்கு மயில் கழுத்து நிற புடவை என்றால் எத்தனை மோகம். சிவம் என்றால் மங்களம் தானே. உன் பெயர் சொன்னாலே சுபிக்ஷம் தானே. 

அரவிந்த லோசனா, இந்த அழகிய இரு கண்களை அரை மூடி நீ த்யானத்தில் இருக்கும் காந்த சக்தி அகிலத்தை வளைத்து விடுமே, ஆனால் அதன் மீது இருக்கும் முக்கண்ணோ,   தீயவர் கண்டஞ்சும் தன்மையது. 

பரம சிவா, நீ காம தகன காரணன் மட்டுமல்ல. திரிபுராந்தகன் மட்டும் அல்ல. காலனுக்கே காலன். ம்ருத்யுஞ்ஜயன் . கால சம்ஹார மூர்த்தி. சூலாயுத பாணி. திரி புவனத்தையும் காக்கும் ரக்ஷை உன் திரிசூலம். முடிவில்லாதவன் நீ மோன குரு. கால பைரவேஸ்வரா, காசிபுராதினாதா, உன்னை பஜித்து மகிழ்கிறோம்.

[sivan jaykay]

பேசும் தெய்வம் -  நங்கநல்லூர்   J  K  SIVAN

124  பூரியில்  ஞான சபை. 

1936ம் வருஷம் ஏப்ரல் முடிந்துவிட்டது.  

மஹா பெரியவா  ஒரிஸ்ஸாவில்  பூரியில் இருந்தார்.  அவர்  சாக்ஷி கோபாலன் தரிசனம் செய்த விவரங்கள் அறிந்தோம்.   4ம் தேதி மே  மாதம்  இரவு,   மஹா பெரியவா   ஸ்ரீ க்ரிஷ்ணாபுர  ஸாஸனம்  என்கிற  அக்ரஹாரத்துக்கு சென்றார்.  அந்த  இரவு நேரத்திலும் ஏராளமானோர்  அவரைத் தரிசனம் செய்ய காத்திருந்தார்கள்.  தக்க மரியாதை பூர்ணகும்ப உபசாரத்தோடு வரவேற்பு கொடுத்தார்கள்.  அடுத்த நாள் காலை 5.5. 1936 அன்று  விடிகாலை  பூரி கிராம எல்லை ஓரத்தில் இருந்த  சந்தன் லாப்  எனும்  குளத்தில் ஸ்னானம்  செய் தார்.  மொழி வித்தியாசமின்றி அனைத்து ஹிந்துக்களும்,   உள்ளூர்,  வெளியூர்   பண்டிதர்களோடும் அரசாங்க அதிகாரிகளோடும், பொதுமக்களோடும்  கலந்து  பூரி  ராஜ்ய ராஜாவின் அமோக  ஏற்பாட்டில் திக்குமுக்காடினார்கள்.   மஹா பெரியவா  குளத்தருகே ஒரு கொட்டகையில் தங்கி இருந்தார். அங்கிருந்து ஒரு ஊர்வலம்  காலை 7மணிக்கே ஆரம்பித்துவிட்டது.  குளத்தில் தேவஸ்தானம்  செய்திருந்த  தெப்பம் மிதந்தது.  மடத்தை சேர்ந்த யானை   குதிரை, தோரணங்கள், குடைகள், வண்ணவண்ண  மலர் மாலைகள், நாதஸ்வர குழு. ஊர்வலம்  கோவர்தன மடம்  வரை சென்றது.  மூன்று மணி நேர  அற்புத  ஊர்வலம். தெருவெல்லாம்  இரு மருங்கிலும் ஜனத்திரள். கோவர்தன  மடத்தின் வாசலில்  வேத பாராயணத்தோடு பூர்ண கும்ப வரவேற்பு.   மடத்தில் ஒரு சிம்மாசனத்தில்  மஹா பெரியவா  அமர்ந்த  பின்   கோவர்தன    மடத்தை சேர்ந்தவர்கள்  மற்றும் பிரபலஸ்தர்கள் பலர்  பாத பூஜை செய்தார்கள்  சந்யாசிகள் பலர்  நிறைந்திருந்தார்கள்.  கோவர்தன மடத்தை தவிர  அங்கே  சிவ தீர்த்த மேடம், கோபால தீர்த்த மடம் ,  சங்கரானந்த மடம்  என்று சில இருந்தன. அதிலிருந்து அனைவரும் வந்து  மஹா பெரியவாளை  நமஸ்கரித்தார்கள். 

பகல் 1 மணிக்கு மஹா பெரியவா  அங்கிருந்த  நீலாத்ரி ஜெகந்நாத ஆலயம் சென்று தரிசித்தார்.  தேவஸ்தான நிர்வாகிகளுக்கும் , பண்டாக்களுக்கும்,  பக்தர்களுக்கும் பரம சந்தோஷம். ஆலயத்திற்குள் அழைத்து சென்று ஜகந்நாதர், பலராமர், ஸ்ரீ தேவி,  சுபத்திரா தேவி, பூதேவி,  விமலாதேவி, காஞ்சி  கணபதி, நரசிம்ம மூர்த்தி சந்நிதிகளில்  மகா பெரியவா  நமஸ்கரித்தார்.  காஞ்சி மட   சார்பாக,  மஹா பெரியவா  ஸ்வர்ண  புஷ்பங்களாலான மாலைகளை  ஜகந்நாதர், பலராமர்,  பலபத்ரர்,  சுபத்ராதேவி விக்ரஹங்களுக்கு சமர்ப்பித்தார்.   அன்றிரவு, ஸ்ரீமத் வாசுதேவ தீர்த்த ஸ்வாமிகள் மடத்தின் சார்பாக மஹா பெரியவாளை காணிக்கைகளோடு  கௌரவித்தார். 

பூரியில்  ஒரு  பாரம்பரியமான  வழக்கம் பற்றி சொல்கிறேன்.   ஜெகந்நாதர் ஆலயத்தில்  எண்ணற்ற  வேத ஸாஸ்த்ர பண்டிதர்கள் கூடுவார்கள். அங்கே  18 ஸாஸனம் என்ற பெயர் கொண்ட அமைப்புகள் உண்டு.  அதன் நிர்வாகிகள்  அங்கத்தினர்  பக்தர்கள் அனைவரும்  மஹா பெரியவா தரிசனம் செய்ய ஆவலோடு வந்தார்கள்.  இந்த சாசனங்களுக்கு எல்லாம்  மொத்தத்தில்  யார் தலைவர் என்றால்  ஒவ்வொன்றாக  நான்கு மடங்கள் தேர்ந்தெடுக்கப் பட்டு அதில் வயதான தலைவர் தான் ஸாஸன அமைப்புக்கே  தலைவர்.   தர்ம ஸாஸ்த்ரங்கள் பற்றி அடிக்கடி  வாதங்கள்  பிரசங்கங்கள்  நடத்துவார்கள்.   

இப்போது மஹா பெரியவா பூரி வந்திருக்கும்போது  அந்த அரிய  சந்தர்ப்பத்தை விட்டுவிடுவார்களா?  பூரி ஜெகந்நாதர்  ஆலயத்தில் முக்தி மண்டபம் என்று ஒரு விசாலமான இடம் உண்டு. அதில் தான் இந்த பண்டிதர்களின்  விவாதங்கள் நடைபெறும்.  முக்தி மண்டபம் நடுவே ஒரு  சிம்மாசனம். அதில் ஆதிசங்கரரின் பரம்பரையைச் சேர்ந்தவர் மட்டுமே மாறமுடியும்.   ஆதிசங்கரரின் குரு பரம்பரையில்  மஹா பெரியவாளைத் தவிர  வேறு யாருக்கு அந்த சிம்மாசனத்தில் அமர  தகுதி உண்டு ?  மஹா பெரியவாளை வரவேற்று அழைத்தார்கள்.  அவரும்  பூரி ஜெகந்நாதர் ஆலய  சந்நிதிகளை எல்லாம் தரிசித்தார். 

கோலாகலம் நிறைந்த   மகத்தான ஏற்பாடுகளோடு  மஹா பெரியவாளை உபசரித்து அந்த  முக்தி மண்டப

  சிம்மாசனத்தில்  அமரச் செய்தார்கள். மஹா பெரியவா பீடத்தில் அமர்ந்ததும் மலர் மழை பொழிந்தது. எங்கும் ஜய ஜய சங்கர  ஹர ஹர சங்கர  ஒலி. ஆயிரக்கணக்கானோர்  சுற்றிலும் நின்று  அந்த கண்கொள்ளாக் காட்சியை தரிசித்தார்கள்.  சாசனத்தின் தலைவர்  முதியவர்  சங்கரானந்த மடத்தின் தலைவரும் ஆவார்.  அவர் சமஸ்க்ரிதத் தில் வாழ்த்து வரவேற்புரை வாசித்தார். மஹா பெரியவாளின்  ஒரிசா விஜயம், அதுவும் பூரி ஜெகநாதர் ஆலய வருகை பற்றி புகழ் பாடினார்.  

மஹா பெரியவா  ஸமஸ்க்ரிதத்தில்  ஏற்புரை வழங்கியபோது  ஒரிஸ்ஸாவில்  பக்தி பெறுக எப்படி  இந்த  சனாதன தர்ம  சாஸன  அமைப்பு  உதவலாம் என்று வழிமுறைகள் அறிவித்தார்.  வேத ஸம்ரக்ஷணத்தின்  அவசியத்தை எடுத்துரைத்தார். அனைத்தும் ஆதிசங்கரரின்  உழைப்புக்கு ஊதியம்  என்று தெளிவாக விளக்கினார். லோக  சம்ரக்ஷணத்துக்காக  தேசத்தின் பல பகுதிகளில் இது போன்ற  அமைப்புகள் திரண்டு ஒன்று சேர்ந்து உதவவேண்டும் என்பதை  விளக்கினார். 

பூரியிலிருந்து  விஜய யாத்திரை தொடர்ந்தது.  மே 6ம் தேதி 1936 அன்று பௌர்ணமி.    மஹா பெரியவா தஸ்புர் ராஜா அரண்மனையை விட்டு  கிளம்புமுன்  வங்காள விரிகுடாவில் மஹோததி ஸ்னானம் செய்தார்.   உங்களுக்குத் தெரியுமா?  வங்காள விரிகுடாவுக்கு  மஹோததி  என்றும்  மேற்கே  அரபிக்கடலுக்கு ரத்நாகரம் என்றும் பெயர்கள் உண்டு.   அநேக  சன்யாசிகளும்  மஹா பெரியவளோடு சேர்ந்து  மஹோததி ஸ்னானம் செய்தார்கள்.

தொடரும் 

[sivan jaykay]

மாணிக்க வாசகர் -  நங்கநல்லூர் J K   SIVAN 

சிதம்பரத்தில் ஒரு விவாதம்

சைவ சமய குரவர்கள்  என்று போற்றப்படும்  தேவார திருவாசகத்தை இயற்றிய  அப்பர், சுந்தரர், சம்பந்தர்  மாணிக்க வாசகர்  ஆகிய நால்வரும்  சிவாலயங்களில் தனி சந்நிதி பெற்றவர்கள்.  அவர்களைத் தவிர இன்னொரு நீண்ட  வரிசையில்  அறுபத்து மூன்று  நாயன்மார்கள் சிலைகளை  நாம் வழிபடுகிறோம், இந்த அறுபத்து மூவரில்  மேலே சொன்ன சுந்தரர், சம்பந்தர், அப்பர் என்கிற திருநாவுக்கரசரும் சேர்த்தி.  ஆனால்  மாணிக்கவாசகரை அங்கே காண இயலாது. 

திரு வாதவூரர் எனப்படும் மாணிக்க வாசகர்  ஒரு சிறந்த சிவ பக்தர்,  அவரது திருவாசகத்துக்கு உருகாதார் நெஞ்சம் வேறு எதற்கும் உருகாது. அவரது திருவெம்பாவை திருப்பாவைக்கு  சமமாக  மார்கழியில் ஒவ்வொரு  இல்லத்திலும் ஆலயத்திலும் ஓதப்படுகிறது, பாடப்படுகிறது.

''என் தந்தையே,  ஈசனே, என் மேல் உனக்கு இவ்வளவு நேசமா?. அதற்கு நான் செய்த கைம்மாறு  உனக்கு என்னால் முடிந்தவரை நான் அளித்த துயரமா?  இந்த பாபத்தை எங்கே சென்று தொலைப்பேன் என் தெய்வமே? மனமுறுகிய மணிவாசகர் சிதம்பரம் நோக்கி நடந்தார். வழியெல்லாம் பல ஊர்கள். எங்கெல்லாம் சிவன் ஆலயம் உண்டோ அங்கெல்லாம் சென்று கண்ணார பெருமானை நேரில் காண துடித்தார். காணாமல் அங்கிருந்து நகரவில்லை. சிவன் மனமுவந்து காட்சி அளித்தார். மணிவாசகர் மனமகிழ்ந்து தரிசித்தார். பதிகங்கள் பாடினார்.

உத்தரகோசமங்கையில் மணிவாசகர் பரமேஸ்வரனை காணாமல் நெகிழ்ந்து கண்ணீர் உகுத்தார்.   அங்குள்ள மரகத நடராஜனை வாழ்வில் ஒருநாளாவது நாம் தரிசிக்க வேண்டும். அவ்வளவு அழகிய  நடராஜர் சிலை அது.  மணிவாசககர் ஒருவாறு சிதம்பரம் அடைந்தார். 

''ஆஹா இங்கே தானே எண்ணற்ற சிவனடியார் நடந்து வந்து சபேசனைக் கண்ட இடம் என தரையில் அவ்வடி யார்கள் திருவடி பட்ட மண்ணில் உருண்டார். முத்தமிட்டார். ஆலயத்தை ஒட்டிய நந்தவனத்தில் அமர்ந்தார். இங்கே தான் நமக்கு அவர் அளித்த மா பெரும் பரிசான திருவாசகம் உருவாகியது.

தில்லை வாழ் மக்கள் திருவாசகத்தை மணிவாசர் இயற்றி பாடியதைக் கேட்டு ஆனந்தித்தனர்.
''பொன்னம்பலவா பல்லாண்டு வாழ்க''  என்று ஒரு ஈழத்து துறவி அடிக்கடி சொல்வார். அவர் சொல்வது ஈழ அரசனுக்கு புரியவில்லை. அவன் புத்த மதத்தினன்.   துறவியை வரவழைத்தான். அரசன் முன்னே அமர்ந்த துறவி வழக்கம்போல் ''பொன்னம்பலவா பல்லாண்டு வாழ்க'' என்றார்.
''இதற்கென்ன அத்தம் என்று சொல்லுங்கள்?'' என வினவினான் அரசன்.
''அரசே, சோழநாட்டில் மிக புனிதமான இடம் பொற்சபை. அது உள்ள  ஊர் சிதம்பரம். அருவமான சிவன் நடராஜனாக, சபாபதியாக காலைத்  தூக்கி நின்றாடுகிறான். உலகம் அவனது ஆனந்த நடனத்தில் உய்கிறது. உயிர்கள் வாழ்கிறது. மாயையிலிருந்து ஜீவனை ரக்ஷிப்பதே அந்த நடராஜனின் நடனம் தான். அங்கே சிவஞான கங்கை என்று புனித தீர்த்தம் உண்டு. அதில் நீராடியதால் தான் மனுவின் மகன் ஹிரண்யவர்மன் தனது சரும தொழு நோய் நீங்கப் பெற்றான். இந்த புனித தடாகத்தில் நீராடி நடேசனை வழிபட்டோர் சகல பாபங்களும் நீங்கப் பெறுவார்கள். பிறவிப்  பிணியிலிருந்து விடுபடுவார்கள்.'' என்கிறார் துறவி.

அருகிலே அரசனின் குரு, ஒரு புத்த பிக்ஷு இதைக் கேட்டுக்  கொண்டிருந்தவர் இடைமறித்து ''அரசே, இது பேத்தல். நமது புத்தரை அன்றி வேறு ஒரு பகவான் இருக்கமுடியுமா?. இவர் ஏதோ கனவு கண்டு பேசுகிறார். நானே நேராக சிதம்பரம் செல்கிறேன். அங்கிருக்கும் சிவனடியார்களை, சைவ பண்டிதர்களை வாதத்தில் வென்று அவர்கள் எல்லோரையுமே பௌத்தர்களாக மாற்றிவிடுகிறேன். சிதம்பர ஆலயத்தை பௌத்த விஹாரமாக மாற்றி விடுகிறேன்'' என்றார் வீராவேசமாக.

''ஆஹா  அப்படியே செய்வீர்களாக''  என்று உத்தரவிட்டான்  ஈழ வேந்தன். 

நேராக புத்த பிக்ஷு தில்லை செல்கிறார். ஈழநாட்டு அரசனும் உடன் செல்கிறான். அவனுக்கு ஒரு ஊமைப் பெண். அவளும் கூடவே போகிறாள். புத்த பிக்ஷு சைவர்களோடு வாதிட வருகிறார் என்னும் செய்தி சோழ ராஜாவுக்கு சென்று அவன் சிதம்பரத்தில் சைவ பௌத்த மத விவாதம் நடைபெற ஏற்பாடு செய்கிறான்.

முக்கியமான இந்த மத விவாதத்திற்கு நாள் குறித்தாகிவிட்டது. அதற்கு முந்தைய நாள் சைவ தீக்ஷிதர்களும் பண்டிதர்களும் கல்விமான்களும் நடராஜா எங்களுக்கு இந்த விவாதத்தில் பூரண வெற்றி கிட்டி புத்த சமயம் இங்கே பரவாமல் தடுக்க, தலையெடுக்காமல்  இருக்க,   நீதான்  அருளவேண்டும் என்று வேண்டுகிறார்கள்.

அவர்கள் தலைவன் கனவில் அன்று தில்லை சபேசன் தோன்றி ''கையில் வெண்ணை இருக்க நெய்க்கு என்ன பஞ்சம் வாதவூரர் இருக்கிறாரே. அவரையல்லவா நீங்கள் அழைத்து பௌத்தர்களோடு விவாதம் செய்ய  வைக்க  வேண்டும்''. என்கிறான்   நடராஜன்.

உடனே சிதம்பர தீட்சிதர்கள் பண்டிதர்கள் வாதவூரரை நேரில் கண்டு விஷயம் சொல்ல 

''ஆஹா என் பரமேஸ்வரன் அவ்வாறு ஆணையிட்டால் அதை நான் சிரமேற்கொண்டு ஏற்று உடனே சிதம்பரம் வருகிறேனே ''என்று வந்துவிட்டார்.

மறுநாள் சூரியன் உதயமானான். விடியற்காலையிலேயே மணிவாசகர் நடராஜனை தரிசித்தார். விவாத மேடைக்கு வந்தார்.

தொடரும்  

[sivan jaykay]

#காலபைரவாஷ்டகம்  -   நங்கநல்லூர்   J K  SIVAN
ஆதி சங்கரர்  

அஷ்டகம் -3

ஹரி தான்  ஹரன். ஹரனே  ஹரி.  இதை  ஒரு சில   அருமையான எளிய  தீந்தமிழ் பாழுரங்களிலும்  பாக்களிலும் காணலாம்.   MS  அம்மா  அற்புதமாக  ஆலாபனை செயது பாடிய  ஒரு பாசுரம்  உடனே நினைவிற்கு வருகிறது.  முதலாழ்வார்களில்  முன்னவரான   பேயாழ்வார்  திருப்பதியில் திருமலையில் நிற்கிறார். எதிரே  தெரிவது யார்?  ''அடேடே  அவனைப் பார்த்தால்  பெருமாளாகவும் தெரிகிறான்,  பரமேஸ்வரனாகவும்  தெரிகிறானே  என்று  ஆச்சர்யமாக  அனுபவித்து ஒரு பாசுரம் பாடுகிறார். 

' தாழ் சடையும் நீள்முடியும்  ஒண்  மழுவும்  சக்கரமும்
சூழ் அரவும்  பொன் நாணும்  தோன்றுமால் -- சூழும்
திரண்டு அருவி  பாயும்  திரு மலை  மேல்  எந்தைக்கு
இரண்டு உருவும்  ஒன்றாய்  இசைந்து  

 பேயாழ்வார் சிவனையும்  விஷ்ணுவையும்  ஒன்றாகவே  பார்த்தது போல் மாணிக்க வாசகரும்  ஒரே நோக்கு கொண்டவர் தான். 

அர்த்தனாரிக்கு  பதிலாக  அர்த்த   ஹரியாக ஹரனைப்  பாடுவதாக  இது அமைந்திருக்கிறது.  ஹரன்   ஸ்தாணுவாக அடி முடி  காணாமல் நின்றதைப்போல்    விஸ்வரூபனான  த்ரிவிக்ரமனாக ஒரு  பாதம் தூக்கி  எங்கே  வைக்கட்டும் என்று கேட்கும்  திருமாலாகவும்  காண்கிறோம்.

 இடதுகண் சந்திரன் வலதுகண் சூரியன்
இடக்கைசங்கு சக்கரம் வலக்கை சூல மான்மழு
எடுத்தபாதம் நீண்முடி எண்திசைக்கும் அப்புறம்
உடல்கடந்து நின்றமாயம் யாவர்காண வல்லரோ.

மூன்று தேவியரை அப்படித்தான்  நவராத்திரி சமயத்தில்  மலைமகள்,  அலைமகள், கலைமகள்  என ஒருவரே மூவராக  நான்  உணர்கிறோம். வணங்குகிறோம்.   ஒன்பது நாட்களில் ஒவ்வொருவருக்கும் மூன்று நாட்கள் ஒதுக்கி வெவ்வேறு ரூபத்தில்  கொண்டாடுகிறோம்.   தேவி  மகாத்மியம்  லலிதா சஹஸ்ரநாமம்  ரெண்டுமே  படித்து மகிழ்ந்தோம்.  சிவராத்திரி பற்றியும்  இங்கு சிந்திப்போம்.  

பங்குனி மாதம்  வருஷா வருஷம்  மஹா  சிவராத்திரி வரும். (Feb -March). அன்று எச்சில் கூட  விழுங்காமல்  உபவாசம் இருப்பவர்களும் உண்டு.  இரவெல்லாம்   விழித்து   பூஜை,   பால், தயிர், சந்தன, இளநீர், விபூதி, பன்னீர்  அபிஷேகம் எல்லாம்   நடக்கும். பக்தர்கள்  இடைவிடாது   சிவ மகிமா, ராவண  சிவ தாண்டவ  ஸ்தோத்ரங்கள், தேவாரம்,

திருவாசகம்,  சிவ புராணம் பாராயணம்,  சிவ பஞ்சாக்ஷர மந்த்ரம்,  ஓம்  நமசிவாய  நாமாவளி, ருத்ரம்  சமகம்  எல்லாம் சொல்வதுண்டு.  வில்வ தளத்தில் அர்ச்சனை   நடைபெறும்.  சிவராத்திரி  அன்று  பக்தியோடு  உபாசிப்ப வனுக்கு  மறு பிறவியில்லை, பாபம் தொலையும்.  அன்று  எல்லா  சிவ ஸ்தலங்களிலும்,  ஆலயங்களிலும்  பக்தர்கள் கூட்டம் நெரிசலாக  இருக்கும்.   ஒரு  சிவராத்திரி கதை சொல்லட்டுமா?

மகாபாரதத்தில்   சாந்தி பர்வத்தில்  பீஷ்மர்  அம்பு படுக்கையிலிருந்தபடி  யுதிஷ்டரனுக்கு  சொன்னதாக  இது வரும். 

சித்ரபானு என்று  ஒரு ராஜா. இக்ஷ்வாகு வம்சம். சிவராத்திரி அன்று  ராணியோடு  பூஜை பண்ணிக் கொண்டிருக் கும்போது  அஷ்டாவக்ரர்  வருகிறார்.
 ''ஒ ராஜன்,   நீ சிவராத்திரி  பூஜை  இவ்வளவு   ஸ்ரத்தையாக   செய்கிறாயே  அதன்  காரணம் உனக்கு  தெரியுமா ?
''சொல்லுங்கள்    குருவே,''
''உன்னுடைய  முற்பிறவியில்  நீ  காசியில் சுச்வரன்  என்ற  ஒரு  வேடன். பறவைகள், மிருகங்களை  வேட்டையாடி கொன்று  விற்பவன் தின்பவன்.   ஒருநாள்   காட்டில்  அலைந்து திரிந்தும் வேட்டையாட  ஒன்றும்  கிடைக்க வில்லை.பசி  தாகம்,இரவு  அந்தகாரம் சூழ்ந்துகொண்டது.    இரவு  வீடு  திரும்பமுடியாமல் ஒரு மரத்தின் மேலே  ஏறி உட்காருகிறான். 

 ''அட  கடவுளே,  என் வீட்டில்  மனைவி மக்களும் ஆகாரமின்றி பட்டினி,  நானும்  பசி  காதடைக்க கண் விழித்தி ருக்கிறேன்.  ஒரு வழியும்  தெரியவில்லையே. ''  கவலையோடு  சுச்வரன் மரத்தில் ஒரு கிளையில்  அமர்ந்தான். அன்று இரவு  அது தான்  அவன் படுக்கை. ஒரு மான் தான்  கிடைத்தது. அதை  மரத்தடியில் கட்டி வைத்திருந்தான்.  கவலை மேற்கொள்ள  தூக்கமின்றி அவன் இருந்த மரத்தின்  இலைகளை கிள்ளி  கீழே  போட்டுக்  கொண்டிருந்தான். பொழுது புலர்ந்தது.  மானை தூக்கிக்கொண்டு போய்  விற்றான்.   விற்ற பணத்தில்  ஆகாரம் வாங்கிக்கொண்டு வீடு திரும்பும்போது  யாரோ பசியோடு  அவனை  உணவு கேட்டார்கள். கையில் இருந்த ஆகாரத்தை  அவர்களுக்கும்  கொஞ்சம் கொடுத்தான். பிறகு வீடு திரும்பினான். அன்றே  வாழ்நாள் முடிந்து  சுச்வரன் இறந்தான்.  அப்போது  இரு  சிவகணங்கள் அவனைத்  தக்க  மரியாதையோடு அழைத்துச் செல்ல வந்து  கைலாயத்தில்  கொண்டு சேர்த்தனர்.

''நான்  ஒரு  கொடிய வேடன். எனக்கு இதற்கு இந்த  மாலை மரியாதை?''

அப்பனே,  மஹா சிவராத்ரி அன்று  உணவருந்தாமல், கண் விழித்து  வில்வ தளத்தால்  சிவலிங்க  பூஜை  செய்து மறுநாள்  ஒரு  அதிதிக்கு  உணவளித்ததன்  பலன்  இது.''

 ''என்ன சொல்லகிறீர்கள் நீங்கள்?  நான்  ஒரு பூஜையும்  செய்யவில்லையே.''   யோசித்தபின்  புரிந்தது  அவனுக்கு.   அவன்  அமர்ந்திருந்தது வில்வ மரம்.  தூக்கமில்லாமல்  பசியோடு இருந்தது உபவாசம்  இருந்து கண் விழித்ததாகிவிட்டது. அவன் பறித்து கீழே போட்ட  வில்வ இலைகள்  அங்கே  இருந்த  ஒரு  சிவலிங்கம் மேல்  விழுந்திருக்கிறது.இரவெல்லாம்  கண்விழித்து  சிவராத்திரி அன்று சிவலிங்கத்துக்கு பூஜை செய்த  பலன்  அவனை  தானாகவே  சேர்ந்திருந்தது.  மறுநாள் யாரோ  ஒரு ஏழைக்கு  கொஞ்சம் உணவை அளித்தானே.  அதுவும்  நினைவுக்கு  வந்தது.  ஓஹோ, அது தான்  உபவாசமிருந்து மறுநாள் உணவருந்துமுன் ஒரு அதிதிக்கு உணவளித்த பலனோ?''

 ''ஒ ராஜன்   அந்த  புண்யம்  உன்னை  ராஜாவாக்கி இருக்கிறது.  நீ  சிவராத்திரி  பூஜையும்  விடாமல் செய்து வருகிறாய் '' என்றார்  அஷ்டாவக்ரர்.

இந்த  கதையின்  உள்ளர்த்தம்  தெரியவேண்டாமா?

வேட்டையாடிய  காட்டு மிருகங்கள்  தான்  பேராசை, கோபம், ஆசை,  பொறாமை  ஆகியவை.

காடு தான் நமது  ஆழ்மனம்,  புத்தி, ஆணவம், விழிப்புணர்ச்சி கொண்ட மனம்  ஆகியவை சேர்ந்தது. 

இந்த காட்டில்  தான்  மேற் சொன்ன  மிருகங்கள் உலவுகிறது. அவற்றை ஒடுக்க வேண்டும்.  

யோகி  தான் வேடன்.  அவன்  மேற்சொன்ன  விலங்குகளை தேடியவன்.    வேடன் பெயர்  ஞாபகம் இருக்கிறதா: ஸுஸ்வரன்--  இனிய  ஸ்வரத்தை பிரயோகிப்பவன்.  

யம நியமங்களை  விடாது பல  வருடங்கள் கடைப்பிடிப்பவன்.  அதால்  இனிய குரல்  அடைந்தவன் என்று  ஸ்வேதா ஸ்வதர உபநிஷதத்தில் சொல்லப்படுகிறது.  அந்த  வேடன்  பிறந்த  இடம்  வாரணாசி. காசி.    

யோகிகள் நமக்குள்  இருக்கும்  சக்ரங்களில்  ஆக்ஞா  சக்ரத்தை  வாரணாசி  என்பார்கள் .   

ஆக்ஞா சக்ரத்தின்  இருப்பிடம்  எது தெரியுமா?  இரு புருவங்களுக்கும்  இடையே.   இட  பிங்கல  சுழும்னா  நாடிகள்  ஓடும் இடம்.    இதில் மனத்தை  நிறுத்தும்  யோகிக்கு  தான்   ஆசை பாசம் ஆத்திரம், கோபம், மற்றும்  உலகின் அனைத்து தீய சக்திகளையும்  சுலபமாக  வெல்ல முடியும். உள்ளே   ஆத்மா ஒளி  காண முடியும்.
                                                                                 

3 शूलटङ्कपाशदण्डपाणिमादिकारणं
श्यामकायमादिदेवमक्षरं निरामयम् ।
भीमविक्रमं प्रभुं विचित्रताण्डवप्रियं
काशिकापुराधिनाथकालभैरवं भजे ॥३॥

Shuula-Ttangka-Paasha-Danndda-Paannim-Aadi-Kaaranam
Shyaama-Kaayam-Aadi-Devam-Aksharam Nir-Aamayam |
Bhiimavikramam Prabhum Vicitra-Thaandava-Priyam
Kaashikaa-Pura-Adhinaatha-Kaalabhairavam Bhaje ||3||

''பிரபஞ்ச காரணா . திரிசூல நாதா. பாசமும்  கதையும்  கொண்டவனே. காலம்  இருட்டே தான்   அதில்  ஒளி  வீசுபவன் நீயே என்று உணர்த்தும்  கரிய மேனியனே. வியாதிகள் அனைத்தும்  போக்கும் மஹா  வைத்தியநாதா, சர்வ சக்தி தாயகா , தாண்டவ மூர்த்தே,  அழிவையே  அழிக்கும்   சம்ஹார மூர்த்தியே,   காலபைரவா,  காசிகாபுராதி நாதா உனக்கு நமஸ்காரம்''

தொடரும் 

[sivan jaykay]

மனதில் பதியட்டும்  - 17  -  நங்கநல்லூர்  J  K  SIVAN


கொரோனா என்கிற  பீதி, பயம்  மனதை விட்டு அநேககமாக  விலகி, மீண்டும்  பழைய வாழ்க்கை துவங்க ஆரம்பித்துவிட்டது. என்றாலும்  சூடு கண்ட பூனையாக நாம் ரொம்ப ஜாக்கிரதையாக சில பாதுகாப்பு முறைகளை கடைப்பிடிக்க வேண்டும். முக்கியமாக  வெளியே சென்றால் வீடு வந்து கால் கை  முகம்  கழுவ வேண்டும்.  ஹாய்  ஷேக்   ஹேண்ட்ஸ்  வேண்டாம்  வணக்கம்  நமஸ்காரம் என்று நமது கைகளை நாமே  சேர்த்து கூப்பி வைத்துக்கொண்டால் போதும், இன்னொருவரிடம் கொடுக்கவேண்டாம்.  வெளியே எங்கும் அனாவசியமாக  சாப்பிடவேண்டாம்.  கட்டித் தழுவ வேண்டாம்.  மடியாகவே  இருப்போம்.   பொது இடங்களில், கும்பலில்,   இருக்கும்போது  முக கவசம் அணிவோம்.
 
இயந்திரங்கள் தொடர்ந்து வேலை செய்தால் கெட்டுப் போய் விடுகின்றன என்று அவ்வப்போது ஓய்வு கொடுக்கிறோம். அதேபோல் விரத  முறைகள் வயிற்றுக்கும்  சற்று,ஓய்வு கொடுத்தால் தான், உடலுக்கு ஆரோக்கியம் உண்டாகும்.  மாதம் இருமுறையோ ஒருமுறையோ  உபவாசம் அவசியம்.

ஓவராக  சாப்பிடுவது தப்பு.  இலவசமாக கிடைத்தால்  அதிகம் உண்பது  அறிவீனம். பட்டினி கிடப்பதும் கூடாது. எப்போதும் தூங்கி வழியக் கூடாது. தூக்கமே இல்லாமல் விழிப்பதும் கூடாது. சாப்பாடு, பிரயாணம், உழைப்பு எல்லாவற்றையுமே   ஒரே சீராக, அளவாக  கையாளவேண்டும். .

தன் உடம்பு கொழுக்க  மற்ற ஒரு உயிரின் உடம்பைக் கொன்று திண்பவனிடம் இரக்கம் எப்படி  இருக்கும்?  நான் கேட்கவில்லை. இதோ திருவள்ளுவர் கேட்கிறார்.

''தன்னூன் பெருக்கற்குத் தான்பிறிது ஊனுண்பான்
எங்ஙனம் ஆளும் அருள்.    251

அருமையான சத்துள்ள   தாவர  கீரை உணவு இருக்க  புலால் எதற்கு? ஒவ்வொருவரும் வீட்டிலேயே குட்டி குட்டி தாவரங்களை வளர்த்து சந்தோஷப்படுங்கள். 

என் இளமைக்காலத்தில்  மாரிக்காலம் வந்தால்  அதிகம் துன்பப்படுவது அம்மா தான்.  பாவம் இப்போது தான் எனக்கு மண்டையில் உறைக்கிறது .  எல்லோரும் எட்டுமணிக்குள் சாப்பிட்டு கையில் எடுத்துக்கொண்டு பள்ளிக்கூடம் போகவேண்டும். அதற்குள் சமையல் ஆகவேண்டும்.  ஈர விறகு. புகை தான் அதிகம் தரும். நெருப்பு சிவப்பாக பார்ப்பதே கஷ்டம்.  ஊதாங்குழல் என்று இரும்பில் ஒரு  ட்யூப் வைத்திருப்பாள். அதால் ஊதி ஊதி மார்வலி தான் வரும்.  ரொம்ப  நோயாளி பெண்மணி.  நாங்கள் சீக்கிரம் சாதம்  போடு என்று கத்துவோம்.  பிரெஸ்டிஜ் குக்கரா இருந்தது அவளிடம். காஸ் ஸ்டவ் பார்த்ததில்லை அவள்.   சோறு வெண்கலப்பானையில் கொதிக்கவேண்டாமா? இறக்கி கஞ்சி  வடிக்கவேண்டாமா, சாதம் உலைப்பூர வேண்டாமா. அப்புறம் தானே தட்டில் விழும்.கெரோசின் எண்ணையை ஈர விறகின் மேல் ஊற்றி உஷ்ணம் உண்டாக்குவாள்.   பனை ஓலை விசிறி கை வலிக்க விசிறி அடுப்பெரிப்பாள் .

அடுப்புக்குள்  நெருப்பு பரவியது  போல, தர்மத்தையும், ஒழுக்கத்தையும் எல்லோரிடத்தும் பரவச் செய்ய வேண்டும். மனம் வேதாளம் போன்றது. வேதாளம் கட்டுப்பட்ட பின்பு எவ்வளவு காரியங்களை செய்ததோ, அதைப் போலவே மனமும் செய்யும்.  விக்ரமாதித்தன் போல்  மேலே மேலே  வேலை கொடுத்துக் கொண்டே இருக்கவேண்டும். அலாவுத்தின் அதைத்தானே பூதத்துக்கும்  செய்தான். 

 நம் மனம் தான்  வேதாளம், அலாவுதீன் பூதம்.   மனத்தை நம் வசப்படுத்துவதே யோகம் என்பதாகும். நாள்தோறும் மனம், வாக்கு, உடம்பு மற்றும் பணத்தால்  எதாவது சின்னதாகவாவது ஒரு  தர்மம்செய்யவேண்டும். தர்மம் என்பது நாள்தோறும் செய்யும்  செலவில் ஒன்றாக இருக்கட்டுமே.   இந்த உடம்பு போனவுடன் நம்முடையதெல்லாம் நம்முடன் துணைக்கு வராது. ஆனால், இந்த பணத்தையெல்லாம் தர்மக்கணக்கில் வரவு வைத்தால் அது எங்கேயும் நம் கூட வரும். ராமன் காட்டுக்கு செல்லும்முன் தாய் கோசலையிடம் விடைபெற்றான். ஊருக்குப் போகும் பிள்ளையிடம் தாயார் பட்சணம் கட்டிக் கொடுப்பது வழக்கமல்லவா? பதினான்கு ஆண்டுக்கும் கெடாத பட்சணத்தை அவள் கொடுத்தனுப்பினாள். அது தான் தர்மம். தைரியமாகவும், நீதியாகவும் எந்த தர்மத்தை காத்தாயோ அந்த தர்மம் தலை காக்கும். அது ஒன்று தான் உன்னை என்றும் பாதுகாக்கும் என்று ஆசீர்வதித்தாள்.

தொடரும்  

[sivan jaykay]

புறப்பட்டான்  பூர்ணாவதாரன்  --  நங்கநல்லூர்   J K  SIVAN 

 

பிருந்தாவனம் என்றும் போல்  பொலிவோடு விளங்கியது.  ஆநிரைகள், கன்றுகளுடன் வழக்கம்போல் பச்சைப் பசும் போல் மேய்ந்தன,  யமுனையில் நீர் பருகின ,  அடர்ந்த மர  நிழல்களில் அமர்ந்து கண்ணன் புல்லாங்குழல் ஒலியை அரைக்கண் மூடி கேட்டவாறு அசைபோட காத்திருந்தன. 

கண்ணன் மட்டும் வழக்கம்போல் இல்லை. அவன் கண்கள் தூர எதையோ கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒன்றில் நிலைத்திருந்தது.  அவன் மனத்துக்குள் மதுரா  புகுந்துவிட்டது.   

'' மதுராவிலிருந்து சிறு குழந்தையாக வந்தேன். கொட்டும் மழையில், நள்ளிரவில் பிறந்த குழந்தையாக ப்ரவாஹம்  பெருகி ஓடும் யமுனையைக் கடந்து அப்பா  வசுதேவர் தலையில் கூடையில் பிரயாணம் செய்து கோகுலத்தில்  நந்தகோபன் யசோதை மகனாக வளர்ந்தேன். விளையாடினேன், சில அசுரர்களைக் கொன்றேன்.  ஆனால் இதற்காகவா நான் இங்கே வந்தேன்? 

என் முக்கிய வேலை என்னை அழைக்கிறதே.  நான் மதுராவுக்கு திரும்பிச் செல்லவேண்டும். ஒரு முக்கிய உயிரை முதலில் எடுத்தபின் மற்றவை...  வசுதேவர் தேவகியை என் பெற்றோரை சிறை மீட்கவேண்டும்.  இனி இந்த புல்லாங்குழலுக்கு  அதிகம் வேலையில்லை.  அதை ராதையிடமே விட்டுவிடவேண்டியது தான். அவள் தொடரட்டும் அதில் என்  இன்னிசையை.  என் பிருந்தாவன ஆனந்த வாழ்க்கையை ராதை என்றும் எல்லோருக்கும் நினைவூட்டப்போகிறாள்.-  கண்ணன் மனதில் திட்டங்கள் உருவாயின.

அக்ரூரர்  வந்துவிட்டார்.  எதிர்பார்த்தபடி  கிருஷ்ணன்  பிருந்தாவனத்தை  கடைசி முறையாக  கண்ணால் விழுங்கினான், அனைவரின் முகத்தையும் பார்த்தான்.  அவன் கண்களில் நீர்  திரையிட்டது.  யமுனையை உற்றுப்பார்த்தான்.  அவன் விளையாடிய  மரத்தடி, மரங்கள், காடு, புல்வெளி, கோபியர்கள்,  ராதை... ஆமாம் முக்கியமாக ராதை,, இனி அடுத்த அத்தியாயத்தில் இந்த பெயருக்கு இடமில்லை..  மனதில் அவள் பிடித்த இடத்தை,  ஆசையாக  நேசமாக   அவள்  நிரப்பிய இடத்தை  ஒரு கொடியவன், கல்நெஞ்சன், கொலைகாரன், அக்கிரம அதர்ம அசுரன்  பிடித்துவிட்டான்.   கம்சனை உலகத்திலிருந்தும், நெஞ்சிலிருந்தும் அகற்ற   இதோ கிருஷ்ணன் பலரமானோடு சேர்ந்து புறப்பட்டு விட்டான்.  முடிந்தால், சந்தர்ப்பம் கிடைத்தால்,  மீண்டும்  எப்போதாவது பிருந்தாவனம்........ம்ம்ம்ம்ம்ம். .இனி அது அவன் நினைவு மண்டபம்..  கடமை. அழைக்கிறது.....

''என்ன கிருஷ்ணா யோசிக்கிறாய், ஒன்றும் பேசவே இல்லையே?   உனக்கு பிரிந்தாவனைத்தை பிரிய மனம் இல்லையா?' என்கிறார்  அக்ரூரர். 

''...................''   

கண்ணன் பதில் சொல்லவில்லை.   எல்லாவற்றையும் விவரமாக பேசும் கண்ணன் ஏன் மௌனியானான்?

அக்ரூரர்  விடவில்லை.  தேரை ஓட்டிக்கொண்டே  பேசுகிறார்.

''கிருஷ்ணா,  ஒருவேளை நீ கம்சனின் கோபத்துக்கு ஆளாகி அவனால் உன் முடிவு நேரும் என்று அஞ்சுகிறாயா?''

அவர் ஞானி. அவர் கிருஷ்ணனை மனதால் அறிவார்.  ஆகவே   தனது  கேள்விக்கு விடை தெரிந்தும் அக்ரூரர்  இந்த கேள்வியைக் கேட்டது அவன் பதிலைப் பெற அல்ல. கிருஷ்ணனின் மௌனத்தைக் கலைக்க.

''அதெல்லாம் இல்லை  மகரிஷி, மனத்தில்  என் முன் நிற்கும்  நான்   செய்யவேண்டிய  காரியத்தை வெகுகாலமாக  அதை  முடிப்பதற்காக   காத்திருந்ததை யோசித்துப் பார்த்தேன்.  வேளை வந்தால்  தானே, தக்க தருணம் நேர்ந்தால் தானே  கர்மம் வினையாகும்..  உள்ளூர மகிழ்ச்சியோடு  காத்திருந்த நேரம் கடைசியில் வந்ததை நினைவு கூர்ந்து,  சிந்தித்து,  அதை முடிப்பதற்கான முஸ்தீபுகளை மனதில்  வெள்ளோட்டம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.  அவ்வளவு தான்.    மனதில் சந்தோஷம் அன்பு  ஆனந்தம் நிறைந்திருந்தால் எந்த இடமும் பிருந்தாவனம் தானே''.

இதோ துவாபரயுகம்  இன்னும்  சிறிது காலத்தில் முடிவுற்று கலியுகம் துவங்கப் போகிறதே.  கலியின் ஆரம்பத்திலேயே எண்ணற்ற உயிர்களை குருக்ஷேத்ரம்  பறிக்க வேண்டுமே.  அதற்கு நான் முக்கியமான காரணனாக என் கடமையை நிறைவேற்ற  வேண்டும்.  கொடியவர்கள்,  அதர்மவான்கள், அக்ரம அநியாயங்களை புரிந்தவர்களை அழிக்க வேண்டியது அவசியமில்லையா?  அவதாரம் என்பது ஒரு நோக்கத்தோடு தானே  ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு  எடுக்கப்படுகிறது.. இதுவரை நான் செய்தது அப்படித்தானே''  கண்ணன் மனதில் எண்ணங்கள் ஓடின....

மக்கள்  வாழ்க்கையின் காரணத்தைப் புரிந்து  கொண்டு  திருந்தி  வாழ  கீதை உபதேசிக்கப்போகிற  நான்  குழல் ஊதிக்கொண்டு மரத்தடியில் பெண்களோடு ஓடி ஆடி விளையாட இனி நேரம்  ஏது?.   

''அர்ஜுனனைச்  சாக்கிட்டு, மனித குலத்துக்கே உயர்ந்த சில உண்மைகளை எடுத்துச் சொல்லவேண்டியது ஒரு முக்கிய  வேலை.    சுகம்- துக்கம்,, வெற்றி- தோல்வி, ஆரம்பம்- முடிவு, குளிர்- வெம்மை என்று எல்லாவற்றிலேயும் இரட்டையையே பார்க்கும் மனிதனுக்கு எவ்வாறு பூரண மனிதத்துவத்தையும்,  சத்தியத்தையும் அதன் மூலமாக பேரானந்தத்தையும் காட்டப் போகிறேன்.  உள்ளே  நானே   ஆத்மா  என்ற  ஒன்றாக  இருப்பதையே அறியாத, தெரியாத,  மனித குலத்துக்கு அவர்களை தட்டி எழுப்ப  நான் கீதையை உபதேசிக்க  வேண்டும்.  அதை சுருக்கமாக, எளிமையாக, என்றும்  எவருக்கும் உபயோகமாக உள்ள  அழியாத   ஞானோபதேசமாகத்   தர வேண்டும்.   என் சொல்  எளிதில் பின்பற்ற தக்கதாக அமையும்.  அது தான்  கலியுகத்தில்  இனி அவசியம். இந்த யுகத்தில் தவமோ, யகமோ, வேள்விகளோ  முக்யத்துவம் பெறாதே .  இது தான் புதுமை.

இதற்கு முன் கண்ணன் வேறு வேறு அவதாரமாக தோன்றியவன்.  ராமனாக  வாழ்ந்து   காட்டினான். அப்போதிருந்த மக்கள் வேறு  கலியுகத்தில்  வாழ்பவர்கள் வேறு.  இப்போது  உபதேசம் அடிக்கடி  அவர்கள் மனதில் தொடர்ந்து  அவர்களை நல்வழிப்படுத்த வேண்டிய  நிலைமை உண்டாகியிருக்கிறது.   தர்மம்  விடாமல் வலியுறுத்தப்படுத்தப்  பட  வேண்டிய அவசியம்  நேர்ந்திருக்கிறது.  பக்தி ஒவ்வொரு மனிதனின்  அன்றாட வழிபாட்டில் தான் கொண்டு  வரவேண்டிய காலம். கலிகாலம் மற்ற யுகங்கள் போல் இல்லையே. கர்மம் ஞானம் பக்தி மூன்றே தான் நெறி முறையாக  வாழ்வில்  பின் பற்றவேண்டியவை. தர்மத்தை ரக்ஷிக்கவேண்டும்.  அதர்மம் கலியுகத்தில் தலை விரித்தாடப்போகிறதே.  ஒரு பெரிய யுத்தமே  காத்துக் கொண்டிருக்கிறது கிருஷ்ணனுக்காக  அதில் அதர்மத்தை தர்மம் வெல்லும்  என்று  நிரூபிக்கவேண்டும்.

கண்ணன் தேரில்  அமர்ந்திருந்தான்.  பலராமன்  கிருஷ்ணனையே  பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.  அருகிலேயே அமர்ந்திருந்தாலும்  அவன் எங்கோ  கிருஷ்ணன் எங்கோ தொலை தூரத்தில்  அல்லவோ மனதளவில்  பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.  

பிருந்தாவன வாசிகள் சுற்றிலும்  நின்று விடை கொடுத்துக்கொண்டிருக்க  ''சீக்கிரம்  வா கிருஷ்ணா''  என்கிறார்கள்.  நம்மைப் போல்  கிருஷ்ணன் ''போய்ட்டு வரேன்'' என்று சொல்லவில்லை.   கையசைத்து  ''போகிறேன்''  என்று புரியவைத்தான்...  இனி அவன் நாமம் மட்டுமே எல்லோருக்கும் துணை. ஒவ்வொருவர் மனமும் பிருந்தாவனம் அதில் அவன்  ஞானோபதேசம் குழல் ஒலி .  கீதையாக  வாழ்க்கைப் பாதையைக்  காட்ட  அவன் இனி நம் ஒவ்வொருவரின் உள்ளத்திலும் உறைவான்.   உணரவேண்டியது நாம் தான்.  

[sivan jaykay]

#ஆதி_ சங்கரர் -  நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN

காலபைரவாஷ்டகம்  

 

அஷ்டகம் 4

ஸம்ஸ்க்ரிதத்தில் இருப்பது போலவே,  மயிலிறகால்  தடவிக்கொடுப்பது  போல்  மென்மையாக  நெஞ்சத்தை வருடும்  சில பக்தி பாடல்கள் தமிழிலும் உண்டே.   இத்தகைய  சில பாடல்கள்  பல பேருக்குத்  தெரிந்திருந்தபோதிலும் அவற்றை மீண்டும்  படித்து மகிழ்வதால்  ஆனந்தம் பெருகுமே தவிர அலுப்பு  தட்டாது என்பது நிச்சயம்.     இது ஔவைக் கிழவியின்  அருள்  வாக்கு .

 ''சிவாய நம என்று சிந்தித் திருப்போர்க்கு
அபாயம் ஒருநாளும் இல்லை - உபாயம்
இதுவே,  மதியாகும் அல்லாத எல்லாம்
விதியே மதியாய் விடும்''

 ''அடே பாதி ஆண்  பரமசிவா, என்று அவனை நெஞ்சில்  இருத்திக்கொண்டு  சிவனே  என்று  இருப்பவனுக்கு  எந்த அபாயமும்  பத்து கிலோ மீட்டர்  தூரத்துக்கு  நெருங்காது.   இது  ஒரு  சிறந்த   உத்தரவாதமுள்ள  உபாயம்.   இது  தான்  சரியான அறிவுரை.  இதைவிட்டு  நெஞ்சில் வேறு எதையோ  சுமந்து  அலைந்து திரிந்து  வாடுபவனுக்கு  அவனை  எதிர் நோக்கி  இருக்கும்  விதியே  சிந்தனையை  ஆக்ரமித்து  அவனைத்   தின்று விடும்.    திருவள்ளுவர் சொன்ன   ''கனி  இருப்பக்  காய் கவர்ந்த''  சமாசாரம்  இது தான் அல்லவோ.?

''நீறில்லா நெற்றிபாழ்(;) நெய்யில்லா உண்டிபாழ்
ஆறில்லா ஊருக் (கு) அழகுபாழ் - மாறில்
உடன்பிறப் பில்லா உடம்புபாழ் (;) பாழே
மடக்கொடி இல்லா மனை.''

என்ன ஒரு அற்புதமான  மண்டையில்   சுத்தியலால்   அடித்த  மாதிரி    சில  பொருத்தமான  நாலு காட்டுகிறாள்  பாட்டி.   யாருக்காவது  இது  புரியாமல்  இருக்குமா?  

மோட்டு நெற்றியில் வெற்றிடம் எதற்கு?  எங்கே  திரு நீறு?  குழைத்துப்  பூசு, பிறகு,  உன்னைக் கண்ணாடியில்  பார். அட தெரிவது  நீயா வேறு யாரோவா?  இவ்வளவு  தேஜஸ்  உனக்கு  எங்கிருந்து வந்தது?     எனவே  திருநீரற்ற  நெற்றி  ஓரு பாழடைந்த  ஒரு  வெற்றிடம்.   -- இது  உதாரணம்  1

கிழவி  பலே ஆள்.  என்ன   ரசிகத்தன்மை பாருங்கள்.   ஒரு  விருந்து.  எல்லோரும்  இலைக்கு  எதிரே ஆவலாக  உணவுக்கு  காத்திருக்கிறார்கள்.   நிறைய  காய் கறி வகை வகையாக  சமைத்து  பரிமாறியாயிற்று.  சுடச்சுட  அன்னம்  இட்டு அதன் மேல்    பருப்பு,   சாம்பார்  எல்லாம்   பரிமாறுகிறார்கள்.  இருந்தாலும்  அவற்றின்  சுவை   ஒரு  சிறு   ஸ்பூன் கமகம என மணக்கும்  சுட்ட  பசுநெய்யால் தான்  தூக்கலாக  இருக்கிறது.    இதைத்தான்   உணர்ந்து  நெய்யில்லா உண்டி  பாழ்  என்கிறாள்.  -  இது  உதாரணம்   2

என்னதான்  வசதி   இருந்தபோதிலும்  ஒரு  ஊர்  என்றால்  அதில்  ஒரு  ஆறு இருக்கவேண்டுமே?  அதல்லவோ  அந்த உண்மையான  அழகு  ஒரு  ஊருக்கு.  இதை  உணர்ந்து தான்  ஆறில்லா  ஊருக்கு  அழகு பாழ்  என்கிறாள்.   இது  உதாரணம் 3

கூடபிறந்தது யாருமில்லை  என்கிற   ஒரிக்கு உடம்பே  பாழ்.  இதை  தான்   தானாடாவிட்டாலும்  தன்  சதையாடும்   என்பார்கள் முன்னோர்கள்.  சகோதர  சகோதரியில்லாதவன்  கொடுத்து வைக்காதவன்.   -   இது உதாரணம்   4
அந்த காலத்தில் ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும்  குறைந்தது அரைடஜன் இருந்தோம்.

இதெல்லாம் எதற்கு  கூறுகிறாள்  கிழவி  என்றால்   எவ்வளவு தான்  வசந்த மாளிகையாயிருந்தாலும்  அதில்  விளக்கேற்ற  ஒரு  பெண்,  மனைவி   இல்லையென்றால் வீடே  பாழ் மனை   என்கிறாள்.   ரசிப்பது  ஒருபுறம்  இருக்க,    இதில்  நமக்கு  தேவையானது  நீரில்லா   நெற்றி  பாழ்.   சிவனை நினைந்து அவன்  பஸ்மம் இட்டுக்கொள்வது  ஒன்றே சிறந்த கவசம்.

 வில்வ மரம்  விசேஷத்தை இப்படியும்  சொல்வதுண்டு.   மரம்  தான்  நமது முதுகெலும்பு  தண்டுவடம்.  அதில்  மூன்று தள  வில்வ  இலை தான்   இட,  பிங்கல, சுழுமுனா   நாடிகள்.   மூன்று  தளம்  முக்கண்ணனை   அறிவுறுத்துபவை. மரத்தில் ஏறுவது தான்  தண்டுவடம்  வழியே மேலெழும்பும்  குண்டலினி சக்தி. சுருண்ட  நாகமான மூலாதாரத்தி லிருந்து  ஸஹஸ்ராரம்  வரை செல்வது.   இது போன்று  மனம்  எத்தனையோ  கற்பனைகளை உற்பத்தி செய்து  புரிய வைக்கும்.

சாந்தம் , அமைதி  இது ஒன்றே  சிவன்.  அது  தான்  மங்களம்.  நித்யம்.  சாஸ்வதம். காலபைரவேஸ்வரா  என்று அவனை  சரணடைந்தால்  நம்  வினை எல்லாம்  தீரும்.  இது நம் முன்னோர்கள்  நமக்கு  காட்டிய வழி.

கால பைரவர்  காசிக்கு  அதிபதி.  ஆதி சங்கரர்   அழகான  இந்த  சந்தம்  கூடிய  அஷ்டக  ஸ்லோகத்தை  --   எப்படி நமது அருணகிரியார்   திருப்புகழை  சந்தப்பாடல்களாக இயற்றியுள்ளாரோ  அது போல.--   நாவினிக்க  செவி யினிக்க   அமைத்திருக்கிறார்.    

ஒவ்வொரு   அஷ்டகத்தின் கடைசி  வரி   ''காசிகாபுராதி  நாத  கால பைரவம் பஜே''   என்று   அழகாக முடிகிறது.  கால பைரவர்   சிவனின்  கோபாக்னி அம்சம்.  நாய்  வாகனம்.   அவரை   வீரபத்ரனாகவும்  கருதுகிறார்கள்.  சிவனின்  அம்சமாக  வெளிப்பட்டு  தக்ஷனை கொன்றவராகவும்,   சிவனை  ஏளனம் செய்த  பிரம்மாவின்  ஐந்தாவது தலையை கொய்தவராகவும்  வழிபடுகிறோம்.

भुक्तिमुक्तिदायकं प्रशस्तचारुविग्रहं
भक्तवत्सलं स्थितं समस्तलोकविग्रहम् ।
विनिक्वणन्मनोज्ञहेमकिङ्किणीलसत्कटिं
काशिकापुराधिनाथकालभैरवं भजे ॥४॥

Bhukthi mukthi dayakam prasashtha charu vigraham,
Bhaktha vatsalam shivam, samastha loka vigraham,
Vinikwanan manogna hema kinkini lasath kateem,
Kasika puradhi nadha Kalabhairavam bhaje.

புக்தி முக்தி தாயகம் ப்ரஶஸ்தசாரு விக்ரஹம்
பக்தவத்ஸலம் ஸ்திதம் ஸமஸ்தலோக விக்ரஹம் |
னிக்வணன்-மனோஜ்ஞ ஹேம கிம்கிணீ லஸத்கடிம்
காஶிகாபுராதினாத காலபைரவம் பஜே ||

இந்த  ஸ்லோகத்தில்  பரமசிவா,  கைலாச நாதா,   உன்னை எவ்வளவு கற்பனை வளத்தோடு  வர்ணிக்கிறார்  ஆதிசங்கரர். ஹே காலபைரவா,   காசி  நகர  அதிபதியே,  உன்னை  வணங்கி  வேண்டுவோர்க்கு கேட்டதெல்லாம் அருள்வோனே,  ஈசா,  இக பர சுகமாக   உலக  வாழ்வில்  பக்தி இன்பமும் பரலோகத்தில்   மோக்ஷ சித்தியும் அருள்பவனே. கண் கவரும் காந்த மேனியனே, பக்தர்களுக்கு  பரமானந்தம்  தருபவனே, என்றும்  நிரந்தரா, பல்வேறு ரூபங்களாக  பரிமளிப்பவனே,  பொன்மணி ஒளியும், ஒலியும்  வீச இடையிலாபரணமாக பூண்டவனே  உனக்கு நமஸ்காரம்.  

[sivan jaykay]

மனிதருள் ஒரு தெய்வம் --  நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

ஷீர்டி பாபா.

''ஸ்ரத்தா ,  ஸபூரி''

உலகில் ஒவ்வொரு காலகட்டத்தில் ஒவ்வொன்று புதிது புதிதாக தலையெடுக்கும் போது பழைய வழக்கம் காணாமல் போகும். இதைத்தான் நாம்  பழையன கழிதலும் புதியன புகுதலும் என்கிறோம்.  வாட்ஸாப்ப், டெலெக்ராம், முகநூல் இதெல்லாம் வந்தவுடன்  ஈமெயில்  குறைய ஆரம்பித்தது. புத்தகங்கள் பத்திரிகைகள்  மறைய ஆரம்பித்தன.

படிப்பது கேட்பது எழுதுவது எல்லாமே  பேப்பர் பேனா பென்சில் இல்லாமல்  ஆகிவிட்டது.  உலகம் என்பதே  சர்வமும் சதா  மாறிக்கொண்டே இருப்பது தான். 

நான் எழுதுவதைக் குறைத்துக் கொண்டு விட்டேன்.  எல்லோருக்கும் தெரிந்ததை எழுதும்போது வளவளவென்று நீட்டி எழுதவேண்டிய அவசியம் இல்லை. மேலும் இப்போது யாருக்கும்  இதற்கெல்லாம் அதிக நேரம் கிடையாது. படிப்பது என்பது மறந்து மறைந்து போகும் ஒரு கலையாகி விட்டது? 

ஷீர்டி சாயி பாபா என்ற பெயர் ஒவ்வொரு வீட்டிலும் உச்சரிக்கப் படுவது. அவரைப் பற்றி எல்லா விஷயங்களும் எல்லோருக்கும் ஏற்கனவே தெரியும். ஆகவே கொஞ்சூண்டு  ஞாபகப்படுத் தினால் போதும் என்பதே என் எண்ணம்.

இருநூறு இருநூற்றிஐம்பது வருஷங்களுக்கு முன்பு ஷீர்டி கிராமம் ஒரே புழுதி படிந்த அழுக்கு கிராமம். அதிக மக்கள் தொகை இல்லை.  அங்கொன்றும்  இங்கொன்றுமாக   சில இடிந்த ஆலயங்கள், மசூதிகள் இருந்தன. அதில் யார் வந்து தங்கினாலும் கேட்பாரில்லை.  இப்படி ஒரு மசூதியில் அயல் நாட்டு தேசாந்திரிகள், பக்கீர்கள், வெளி யே அதிகம் தெரியாத ஞானிகள் மஹான்கள் வந்து தங்கினார்கள். 

ஷீர்டி  பாபாவுக்கு அந்த இடம் பிடித்து விட்டது. அங்கே போய் தங்க ஆரம்பித்தார். அங்கே வரும் தேசாந்திரி ஆன்மீகவாதிகளின் நட்பு பிடித்தது.. அவர்களிடம் அநேக விஷயங்கள் தெரிந்து கொண்டார். 

தேவிதாஸ் என்று ஒருவர் பல வருஷங்களாக அடிக்கடி ஷீர்டிக்கு  வந்து அங்கே தங்குவார். கங்கா பீர் என்கிற சாமியாரும் , ஜானகி தாஸ் என்கிற சாதுவும் கூட அடிக்கடி வருவார்கள்.  பாபா சும்மா இருப்பாரா. அந்த சிதிலமான மசூதியை சுற்றி நந்தவனம் அமைத்தார்.  பூச்செடி கொடிகள்  வளர்த்து அவற்றுக்கு நீர் வார்ப்பார்.  அங்கிருந்து  சற்று தூரத்தில் ஒரு பெரிய கிணறு. அதில் தாம்புக் கயிற்றால் நீர் சேந்தி தோளில் மண் குடம் நிறைய நீர் சுமந்து கொண்டு வருவார். பூச்செடிகள் ஆவலாக அவர் அளிக்கும் நீருக்கு காத்திருக்கும்.   நன்றாக வளரும். கொடுத்த வைத்த புண்யம் பண்ணிய செடி கொடிகள்!.

கங்கா பீர் சந்தோஷமாக ஒருநாள் மற்றவர்களிடம் ''இந்த மனிதர் பாபா ஒரு  சாதாரண மனிதர் அல்ல. அவர் இங்கே வந்ததிலிருந்து ஷீர்டி புனிதமடைந்து விட்டது. இந்த பூக்கள் எவ்வளவு ஆனந்தமாக பூக்கின்றன  பார்த்தீர்களா, எல்லாம்  அவரால் தான்.   அவர் ஒரு சிறந்த ஆபரணம்  இந்த ஷீர்டி கிராமத்துக்கு'' என்றார்.

ஏவாளை மடம் என்ற ஒன்று அங்கே இருந்தது. அதை சேர்ந்த அனந்தநாதர் என்கிற துறவி பதில் சொன்னார்:

 ''கங்கா பீர், சாதாரண ஆபரணமா இந்த பாபா? ...இல்லை. அவர் விலையுயர்ந்த வைர வைடூர்யம்'' என்றார்.

சாமந்தி, நந்தியாவட்டை, பல வாசனை பன்னீர் பூக்கள் செடிகளை எல்லாம் பாபா பக்கத்து கிராமம் ரஹதாவுக்கு சென்று கொண்டு  வந்தார். அவைகளை நட்டு, நிறைய தண்ணீர் ஊற்றி அவை மளமளவென்று வளர ஆரம்பித்தன.

 தாதியா என்கிற உள்ளூர் குயவன் ரெண்டு சரியாக வேகாத பானைகளை அவருக்கு இலவசமாகக்  கொடுத்தான். அவற்றில் நீரை மொண்டு கிணற்றிலிருந்து தூக்கி வந்து  அவர் தங்கிய வேப்ப மரத்தடியில் அந்த ரெண்டுநீர் நிரம்பிய பானைகளை வைத்திருத்தார்.   சாயந்திரத்துக்குள் வேகாத பச்சை களி மண் பானைகள் கரைந்து விரிசல் விட்டு நீர் பூமியில் இறங்கிவிட்டது.

பாபாவால் வளர்க்கப்பட்ட பூந்தோட்டம் இன்றும் ''சமாதி மந்திர்'' எனும் ஷீர்டி சாயி பாபா ஆலயத்தில் உள்ளது.

இன்னொரு குட்டிக்கதை சொல்லி முடிக்கிறேன்.

 ஷீர்டி க்கு அருகில் இருந்த ஒரு ஊரில் வசித்த ஒரு பக்தர் பெயர்  பாய் கிருஷ்ணாஜி அலி பாக்கர். அவருடைய குரு அக்கல்கோட் மஹாராஜா என்ற  மகான்.  குருவின்  பாதச்சுவடுகளை வணங்குபவர். தனது ஊரிலிருந்து அடிக்கடி  அந்த பக்தர் அக்கல்கோட் கிராமத்துக்கு நடந்து போவார்.  ஒரு சமயம்  உடல் நிலை காரணமாக  அவரால்  குரு வின் ஊரான  அக்கல்கோட் போகமுடியவில்லை.   எப்படியாவது   அடுத்தவாரம் ஒருநாள் அக்கல்கோட் போகவேண்டும் என்ற மனதில்  வேண்டிக்கொண்டார்.   அந்த இரவே  அவர்  கனவில்  குரு  அக்கல் கோட் மகாராஜ் துறவி காட்சி அளித்தார்.

''பாய் கிருஷ்ணாஜி, நீ அவ்வளவு தூரம் அக்கல்கோட் வரவேண்டாம். நான் இப்போது நீ இருக்கும் ஊருக்குப்  பக்கத்திலேயே  உள்ள ஷீர்டி கிராமத்திலேயே இருக்கிறேனே.'' என்று சொல்லி மறைந்தார்.

பாய் கிருஷ்ணாஜி மறுநாள் பொழுது விடிந்தும் விடியாததுமாக ஷீர்டிக்கு  நடந்தார். அங்கே சாய் பாபா என்று ஒருவர் இருப்பதை  அறிந்தார்.  ஒரு வேப்பமரத்தடியில் உட்கார்ந்திருந்த  பாபாவைப்  பார்த்தார். வணங்கினார். மனம் அமைதியுற்றது. அக்கல்கோட் மகாராஜ் அவதாரம் தான் அவர் என்று மனதில் தீர்மானமாக பட்டது. அங்கே அந்த வேப்ப மரத்தடியில் பாபாவை வணங்கி அவர் பாதச்சுவடுகளை பதித்து பிரதி ஷ்டை செய்து அதை புனித பாதுகா ஆலயமாக்கினார். விடாமல் பூஜைகள் நைவேத்தியங்கள் அங்கே நடந்தது.

“சதா நிம்பவிருக்ஷஸ்ய மூலாதிவஸத் சுதஸ்ரவினம் திக்தம்பியபிரியம் தம் தரும் கல்பவிருக்ஷாதிகம் சதா யந்தம் நாம மஹேஸ்வரம் சத்குரும் ஸாய்நாதம், சத் குரும் ஸாய்நாதம்'' என்கிற மந்திரத் ஸ்லோகத்தை விடாமல் சொல்லி வந்தார்.

ஷீர்டியில் முஹைதீன் தம்போலி என்கிற வஸ்தாத் பயில்வான் ஒருவன் வசித்து வந்தான். ஒருநாள் அவன் பாபாவை தன்னோடு மல்யுத்தத்துக்கு அழைத்தான். அவனோடு மோதி பாபா  தோற்றுப் போனார். அதற்கு காரணம் தன்னுடைய ஆடை என்று தோன்றியதோ என்னவோ? அதற்குப் பிறகு நீளமான ஒரு தொளதொள அங்கி உடுக்க ஆரம்பித்தார். அதற்கு கப்ஃனி KAFNI என்று பெயர். இடுப்பில் ஒரு நாடாவை இறுக்கி முடிந்துகொள்வார். தலையில் ஒரு துண்டு சுற்றி இடது காதோரம் முடிச்சு.

 அது தான் நாம் இன்றும்  காணும் பாபா உருவம். எப்போதும் ஒரு கோணியில் அமர்வார். அது தான் ஆசனம்  பாபாவின்  வாக்கியம்    'ஸ்ராத்தா  ஸபூரி ''  '

ஏழ்மை, எளிமை, நம்பிக்கை,  பொறுமையோடு உழைப்பு '' இது தான் ஒருவனுக்கு  ராஜ அந்தஸ்து தரும்.   பகவான் தீன தயாளன்இல்லையா? '' என்பார்.

 

 

[sivan jaykay]

ஸூர்தாஸ் -   நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

''கன்னத்தில் முத்தம்''

ஆஹா  இருள்  விலகிவிட்டது.  வானத்தில்  வெளிச்சம் தெரிகிறது.  சூரியன்  எங்கோ  இருக்கிறான். கன்னுக்குத் தெரியாமலேயே  ஒளி வீச ஆரம்பித்துவிட்டான். இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் கிழக்கே  சிவப்பாக  தலை நீட்டுவான். பக்ஷிகள் கூட்டை விட்டு தலையைத் தூக்கிப்  பார்க்கின்றன.  வெளிச்சம் போதும்,  இரை எங்கே இருக்கிறது என்று தேட கண் இனிமேல் தெரியும். பறந்து போய்  சாப்பிட  ஏதாவது கிடைக்கும்.

 

கன்றுக்குட்டிகள் அம்மா  என்று குரல் கொடுக்க ஆரம்பித்துவிட்டன.  அதே  ''அம்மா'' சப்தம்  பசுக்களிடமிருந்தும் வருகிறது.  ''எங்களை அவிழ்த்து விடுங்கள்  அல்லது எங்கள் கன்றுக் குட்டிகளை அவிழ்த்து விடுங்கள்  அவைகளுக்கு பால் தரவேண்டும் ''  என்று அர்த்தம் அதில் த்வநிக்கிறது.

''என் செல்லக்குட்டி,  கண்ணா, கருமை நிற வண்ணா, புளியங்கொட்டை மாதிரி என்ன பளபளப்பு உன் தேகத்தில். 

எழுந்துக்  கோடா,  பெரிய  காந்த சக்தி கொண்ட உன் விசாலமான  கண்களை விரித்து நீயே பார். எப்படி பொழுது புலர்ந்து விட்டது என்று தெரியும். நான் பொய் சொல்லவில்லை என்று உனக்கு தெரியும் '' என்று கொஞ்சினாள் யசோதை.  தொட்டிலில் படுத்தவன் சிரித்தான். தலையை ஆட்டினான். 

'ஆமாண்டா  செல்லம், இருட்டு போய்விட்டது. பகலின் சாம்ராஜ்யம் தான்.   சோம்பல் இனிமேல்  ஓடிவிடும்.  ஜில்லென்று சுகமாக  காற்று வீசுகிறது பார். எப்படி  ஒரு புத்துணர்ச்சி எல்லா ஜீவன்களுக்கும் தருகிறது பார்.

வாசலில்  உன் நண்பர்கள்  வந்து நீ  எழுந்துட்டியா என்று கேட்கிறார்கள்.  எல்லாரும் உன் போலவே ஒரு பசு கன்றுக் குட்டியோடு வந்து நிற்கிறார்களே .  

அது எப்படிடா  உன்னை மட்டும் எல்லோரும்   தாமரைப் பூக்களை தேன்  வண்டுகள் ரீங்காரமிட்டு சுற்றுவது போல் சூழ்ந்து கொள்கிறார்கள்?. என்ன மாய மந்திர சக்தி இருக்கிறது உன்னிடம்? என்று கண்ணனின் கன்னங்கள் இரண்டிலும் மாறி மாறி  முத்தமிடுகிறாள்  யசோதை. 

ஸூர் தாஸரின்  ஒரு அருமையான பாடலின் அர்த்தம் இது.  ஆங்கிலத்தில் தான் கிடைத்தது எனக்கு. 

Awake, O Krishna awake,
the night has gone arise,
no longer laze breathe the pure air of early morn;
the cowherd-lads come and gaze at you,
and seeing you asleep,
depart as swarms of bumblebees
fly from the lotus clusters.
O darling boy,
dark as the tamala,
if you don't believe me,
open your large eyes
and see for yourself.

[sivan jaykay]

#ஆதி_சங்கரர் -  நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN
பஜகோவிந்தம்

''கும்பிடு,  கூப்பிடு  கோவிந்தனை'' - 8

புதிதாக ஏதாவது சிந்தனை செய்து சொல்ல நான்   ஆதி சங்கரரோ  காஞ்சி மஹா பெரியவாளோ  இல்லை. சங்கரர் சொன்ன சில அருமையான எளிய சிந்தனைகள் இவை. அவருடைய எல்லாருக்கும் தெரிந்த பஜ கோவிந்தம் ஸ்லோகங்களை எடுத்துச் சொல்லும்போது புதிய சக்தி, சந்தோஷம்,  மனத்தை  நிரம்பி வழியும்படி செய்கிறது. அதை உங்கள் பக்கம் அனுப்புவது பலருக்கு பிடித்திருக்கிறது என்று தெரிந்து கொள்ளும்போது மேலும் இது போல் நிறைய இருக்கிறதே அதையெல்லாம் கூட சேர்ந்து அனுபவிக்கலாமே. காசா பணமா என்ற எண்ணம் கூடுகிறது. செய்யலாமா?

''கண்ணாடி பளிச்சென்று இருந்தால் தானே முகம் தெரியும். மனதை அதுபோல் சுத்தமாக அழுக்குகளை நீக்கி விட்டுப் பார். ஞானம் தெரியும். ''

''நான் எந்த மாறுபடும் இல்லாதவன். எனக்கு உருவமே கிடையாதே. எனக்கு பழியோ பாவமோ, அழிவோ இல்லை. நீ நினைக்கிறபடி நான் உன் உடல் அல்ல, உடல் தான் அழிவுள்ளதாயிற்றே. நம்மைக் கேட்காமலேயே நம் உடலை யாரோ ஒருநாள் கொளுத்தி விடுவார்களே. '' . இது தான் சதா காலமும் நினைவில் இருக்கவேண்டிய ஆத்மா பற்றிய அறிவு ஞானம் எல்லாமே.''

''எப்படி இருட்டில் ஒரு கயிறு காற்றில் அசையும்போது அது பாம்பு நகர்வதாக தோன்றி உடல் வியர்த்து பயம் கொள்கிறோமோ, எப்படி ஒரு சிப்பி பள பளவென்று வெள்ளி மாதிரி தோன்றி  நம்பவைக்கிறதோ,  தூரத்தில் ஒரு கான்க்ரீட் போஸ்ட் பேயாக தோன்றி  பயமுறுத்துகிறதோ அது போலதான் அறியாதவனுக்கு ஆத்மா உடலாக தெரிகிறது.''

''விஷ்ணு ஒருவரே உன்னுள், என்னுள், எவற்றிலும் உள்ளவர். உன் கோபமோ, பொறுமை இன்மையோ, பலனற்றவை. உன்னை எவரிலும் எதிலும் காண் . பேதம் உன்னை விட்டு அகலும் ''

''எனக்கு மரணமும் இல்லை, பயமும் இல்லை. ஜாதி வேறுபாடு என்னை நெருங்காது. தாய் தந்தை உறவெல்லாம் இல்லை. எனக்கு பிறப்பே இல்லையே. நண்பனோ பகையோ யாருமில்லை. எனக்கு குருவும் கிடையாது சிஷ்யனும் இல்லை. நான் சாஸ்வதன், ஆனந்தன், சகலமும். நான் சிவன் சிவன் சிவன்.''
 
24. शत्रौ मित्रे पुत्रे बन्धौ मा कुरु यत्नं विग्रहसन्धौ ।
सर्वस्मिन्नपि पश्यात्मानं सर्वत्रोत्सृज भेदाज्ञानम् ॥ २५॥

shatrau mitre putre bandhau maa kuru yatnaM vigrahasandhau .
sarvasminnapi pashyaatmaanaM sarvatrotsRija bhedaaGYaanam.

சத்ரொவ் மித்ரே புத்ரே பந்து மாகுரு யத்னம் விக்ரஹசந்தொவ்
சர்வஸ் மின்னபி பஸ்யாத் மானம் சர்வத்ரோத் ச்ரிஜ பேதாஞானம்

மேதாதி தீரர் என்கிற ஆதி சங்கரரின் சிஷ்யர் மற்றுமொரு ஸ்லோகம் இயற்றி யுள்ளார். உலக நீதி அறிய உதவும் சிறந்த ஒரு ஸ்லோகம். 

உறவினர் நண்பர் சொந்தம் பந்தம் குழந்தைகள் பெரியோர் என்று நிறைய பேர் நம் எல்லாருக்குமே நம்மை சுற்றி இருக்கிறார்கள். கூடவே நம்மைப்  பிடிக்காத, நமக்குப்  பிடிக்காத, என்று சிலரை வேறு எதிரிகளாக காண்கிறோமே. எல்லோரையும் சமமாகவே பார்க்க முயற்சிப்போம். அவர்கள் எல்லோரும் வேறு யாருமில்லை நாமே என்றால் அப்புறம் ரெண்டாவது ஆள் எங்கே?   ஒருவரே அனைவரும் ஆகிவிட்டால் பேதம் எங்கிருந்து வரும். கோவிந்தா உன் நாமம் நல் வழி காட்டட்டும். மனம் இனிக்க வாய் விட்டு சொல்வோம் ''ஹே கோவிந்தா''

25. कामं क्रोधं लोभं मोहं  त्यक्त्वाऽऽत्मानं भावय कोऽहम्। var पश्यति सोऽहम्
आत्मज्ञान विहीना मूढाः ते पच्यन्ते नरकनिगूढाः ॥ २६॥

kaamaM krodhaM lobhaM mohaM tyaktvaa.atmaanaM bhaavaya ko.aham.h .
aatmaGYaana vihiinaa muuDhaaH te pachyante narakaniguuDhaaH ..

காமம் குரோதம் லோபம் மோஹம்  த்யக்த்வா த்மானம் பச்யதி ஸோஹம் (or )பாவய கோ ஹம்
ஆத்ம ஞான விஹீனா மூடாஹ் தே பச்யந்தே நரகநிகூடா

பாரதி வம்சர் என்று ஆதி சங்கரரின் சிஷ்யர் இந்த ஸ்லோகத்தின் ஆசிரியர். எத்தனையோ பேர் இருந்திருக்கிறார்கள் ஆதி சங்கரரின் சிஷ்ய கோடிகளாக. இவர் முத்துப் போல சொல்வது என்னவென்றால் ''ஹே மூடனே, உன்னை நரகத்தில் இருந்து வெளியே கொண்டுவர நீ தான் பாடுபட வேண்டும். அதற்கு நீ செய்யவேண்டியது என்ன? உன்னை நரகில் விடாமல் ஆழ்த்திக்  கொண்டிருக்கும் , காமம், மோகம், கோபம், பேராசை, பொறாமை இவை எல்லாவற்றிலிருந்தும் தப்பி விடுபட்டு உடனே உன்னை மெதுவாக கழட்டிக் கொள். அடுத்த கணமே உன் ஆத்ம ஒளி உனக்கே தெரியும். இதற்கு ஊன்று கோல் கோவிந்தா கோவிந்தா என்று நீ பஜிக்கும் அவன் நாமமே. விடாதே அவனை''

26. त्वयि मयि चान्यत्रैको विष्णुः व्यर्थं कुप्यसि मय्यसहिष्णुः ।
भव समचित्तः सर्वत्र त्वं वाञ्छस्यचिराद्यदि विष्णुत्वम् ॥ २४॥

tvayi mayi chaanyatraiko vishhNuH vyarthaM kupyasi mayyasahishhNuH .
bhava samachittaH sarvatra tvaM vaaJNchhasyachiraadyadi vishhNutvam.

த்வயி மயி சான்ய த்ரைகோ விஷ்ணு  வ்யர்த்தம் குப்யசி மய்யஸ ஹிஷ்ணு
பாவ சமச்சித சர்வத்ரத்வம் �வாஞ்ச்சஸ்ய சிராத்யதி விஷ்ணுத்வம்:

மேதாதி தீரர் என்று ஆதிசங்கரரின் ஒரு சிஷ்யரைப் பற்றி தெரியவேண்டுமானால் அவர் தான் இந்த ஸ்லோகத்தை இயற்றியவர் என்ற ஒரே ஒரு விஷயம் மட்டுமே அறியலாம். அது ஒன்றுதான்  அவரைப் பற்றியதான விபரம் கைவசம். அவரது இந்த ஸ்லோகம் சிகரமாக உள்ளது.

''இதோ பாரப்பா, தம்பி, எனக்குள்ளே மட்டுமில்லை,உனக்குள்ளேயும், அதைத்தவிர காணும் யாவிலும்  உள்ளே உறைபவர் அந்த மஹா விஷ்ணு. இதில் எள்ளளவும் சந்தேகமே வேண்டாம். எனவே உன் கோபம், தாபம், அவசரம், பொறுமையின்மை இவை தேவையற்றவை. அர்த்தமில்லாதவை. உன் உள்ளே உள்ள விஷ்ணுவை உணர்ந்து நீயே விஷ்ணுவாக இருக்க நீ செய்ய வேண்டியது பெரிசாக ஒன்றுமில்லை. அனைவரும் அனைத்தும் ஒன்றே, சமம், என்று ஆழமாக நினைவில் கொள். இதுக்கு ஆணிவேர் தான்   '' கோவிந்தா கோவிந்தா கோவிந்தா''  எனும் நாமஸ்மரணம். இந்த உபாயத்தை மறந்து துன்பத்தில் ஏன் உழலவேண்டும்?

சங்கரரும் சிஷ்யர்களும் மீண்டும் சொல்வார்கள்.

தொடரும் 

[sivan jaykay]

#காலபைரவாஷ்டகம்  -   நங்கநல்லூர்   J K  SIVAN
ஆதி சங்கரர்  

அஷ்டகம் -5

5. धर्मसेतुपालकं त्वधर्ममार्गनाशकं । कर्मपाशमोचकं सुशर्मदायकं विभुं ॥
स्वर्णवर्णशेषपाशशोभितांगमण्डलं । काशिकापुराधिनाथकालभैरवं भजे ॥५॥

Dharma sethu palakam, thwa dharma marga nasakam, Karma pasa mochakam , susharma dayakam vibhum,
Swarna varna sesha pasa shobithanga mandalam, Kasika puradhi nadha Kalabhairavam bhaje. 5

''தர்மஸேது பாலகம் த்வதர்மமார்க னாஶகம் கர்மபாஶ மோசகம் ஸுஶர்ம தாயகம் விபும் |
ஸ்வர்ணவர்ண கேஶபாஶ ஶொபிதாங்க னிர்மலம் காஶிகாபுராதினாத காலபைரவம் பஜே || 5 ||

''பொன்னார் மேனியனே, பரமேஸ்வரா, பராத்பரா, தர்ம ரக்ஷகா,தர்ம பரிபாலன மூர்த்தி, அதர்மத்தை விநாசம் பண்ணுபவனே, கர்ம பாசத்தில் கட்டுண்ட எமை கட்டவிழ்த்து விடுவித்து ரக்ஷிப்பவனே, அசாத்தியமான திரிமூர்த்தி, வார்த்தைகளுக்கு எட்டாத ருத்ரா, புண்ய க்ஷேத்ரமான காசிகா நகர அதிபதி கால பைரவா, உனக்கு எண்ணற்ற நமஸ்காரங்களை சமர்ப்பிக்கிறோம் . ஏற்றுக்கொண்டருள்வாய்.

சிவனைப்பற்றி, அவனது காலபைரவ மஹத்வத்தைப்  பற்றி  சிந்திக்கும்போது   கொஞ்சம்   சிதம்பரம் நடராஜ  ஆலய  மஹிமையைப்  பற்றி கொஞ்சம் சிந்திப்போமா?

எந்த காலத்திலோ,  ஆயிரம்  ஆயிரம்  ஆண்டுகளுக்கு  முன்பு  நமது  ரிஷிகள், முநீஸ்வரர்கள் பலர்  தவமிருந்து  அறிந்த   உண்மைகளை  நமக்கு  அறிவித்ததை   இப்போது, பல கோடி டாலர்கள் செலவு செய்து எட்டு ஆண்டுகளாக ஆராய்ச்சி செய்து என்ன கண்டுபிடித்திருக்கிறார்கள்?

சிதம்பரம் நடராஜர் கால் பெருவிரலில்தான் மொத்த பூமியின் காந்த மையப்புள்ளி இருப்பதாக தெரிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். Centre Point of World’s Magnetic Equator)

எந்த செலவும் செய்யாமல் எந்த டெலஸ்கோப்பும் இல்லாமல்  பேசாமல் ஒரு  மரத்தடியிலோ,  கோவில்  ப்ராஹா ரத்திலோ,  தனிமையாக  இயற்கையாக,  கண்ணை மூடிக்கொண்டு,  சிந்தனையைக்   குவித்து   பிரபஞ்சத்தை  தன்னுள்  கண்டு   அனுபவித்து அந்த  ஞானிகள்,  மகான்கள்  போதித்த கணக்கற்ற   ஞானமுத்துக்களில்  ஒன்று தான்  இது.  இதனைக்  கண்டறிந்த நமது ஞானிகளை  இக்கால விஞ்ஞானிகளோடு  ஒப்பிடுவது   மகா பாபம்.  அணுத்துகள் எப்போதுமே  அசைந்துகொண்டே இருக்கும் என்ற உண்மையை ஆடும் நடராஜர் வாயிலாக உணர்த்தும்படி சிலை அமைத்து பூமியின் மையப்புள்ளியில் மறைமுகமாக அமர்த்திய  அவர்கள்  சாதனை எப்பேற்பட்டது.?

5000 வருடங்களுக்கு முன்பே  திருமூலர்  இதை  தனது  திருமந்திரத்தில் குறிப்பிட்ட திருமூலரின் சக்தி எப்படிப் பட்டது.புரிகிறதா?  திருமூலரின் திருமந்திரம்  உலகிற்கே வழிகாட்டி.   இதை உணர்ந்து கொள்ள   எல்லோருக்கும் இன்னும் ஒரு நூற்றாண்டு கூட  தேவைப்படலாம்.  அவர்  சாதாரணமாக   இப்போதைய  தமிழ்  சினிமாக்களுக்கு  காதல்  சீனுக்காக  ''ஜாலிலோ   ஜிம்கானா''  என்று அர்த்தமில்லாமல்  ஏதோ,  காசுக்காக எழுதவில்லை.   ஒரு பாடல்  ஒரு  மந்திரம்.  மூவாயிரம்  மந்திரங்கள் கொண்டது  திருமந்திரம்.  ஒரு மந்திரம்  எழுத  ஒரு  வருஷமாம்.  மூவாயிரம் வருஷம்  மரத்தடியில்  உட்கார்ந்து  சிந்தித்து எழுதியது என்கிறார்கள்.  நம்பாமல்  சிரிப்பவன்  சிரிப்பாய்  சிரிக் கட்டுமே  நமக்கெதற்கு  அந்த  பிரச்னை.!!

சிதம்பரம் நடராஜர் கோயில் ரகசியம், ஆச்சர்யங்களில்  சில:

நமது  முன்னோர்கள்  எதையுமே  ஒரு தெளிவான சிந்தனையோடு  தான்  செய்பவர்கள்.  அவர்கள்  கட்டியிருக்கும் பிரம்மாண்டமான கற்கோவில்கள்  சில அற்புதங்களை உள்ளடக்கியவை  அல்லவா?

(1) சிதம்பரம்  நடராஜர்  கோயில் அமைந்திருக்கும் இடமானது உலகின் பூமத்திய ரேகையின் சரியான மையைப் பகுதி என்று கூறப்படுகின்றது. ( Center Point of World's Magnetic Equator ).

 (2) பஞ்ச பூத கோயில்களில் ஆகாயத்தை குறிக்கும் தில்லை நடராஜர் ஆலயம், காற்றை குறிக்கும் காலஹஸ்தி ஆலயம், நிலத்தை குறிக்கும் காஞ்சி ஏகாம்பரேஸ்வர ஆலயமும் சரியாக ஒரே நேர்கோட்டில் அதாவது சரியாக 79 Degrees, 41 minutes East தீர்க்க ரேகையில் (LONGITUDE ) அமைந்துள்ளது, இன்று Google map உதவியுடன் நாம் வானத்தின் மேல் இருந்து பார்ப்பதை போன்று பார்த்தால் மட்டுமே விளங்கும் இந்த துல்லியம் அன்றைக்கு கணிக்கப்பட்டது.   இது  தற்போதைய சயன்ஸ் சாஸ்திரங்கள் வியக்கும்  வானவியலின் உச்சகட்ட அதிசயம்.\

(3) மனித உடலை அடிப்படையாக கொண்டு அமைக்கப்பட்டிருக்கும் சிதம்பரம் கோயிலில் 9 நுழைவு வாயில்களும், மனித உடலில் இருக்கும் 9 வாயில்களை குறிகின்றது.

((4) விமானத்தின் மேல் இருக்கும் பொற் கூரை 21,600 தங்கத்தகடுகளை கொண்டு வேயப்பட்டுள்ளது, இது மனிதன் ஒரு நாளைக்கு சராசரியாக 21600 தடவைகள் சுவாசிக்கிறான் என்பதை குறிக்கின்றது (15*60*24 = 21,600).

(5) இந்த 21,600 தகடுகளை வேய 72,000 தங்க ஆணிகள் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது, இந்த 72,000 என்ற எண்ணிக்கை மனித உடலில் இருக்கும் ஒட்டுமொத்த நாடிகளை குறிக்கின்றது.இதில் கண்ணுக்குத் தெரியாத உடலின் பல பாகங்களுக்கு சக்தியை கொண்டு சேர்ப்பவையும் அடங்கும்.

(6) திருமூலர்  சொல்லியது:

மானுடராக்கை வடிவு சிவலிங்கம்
மானுடராக்கை வடிவு சிதம்பரம்
மானுடராக்கை வடிவு சதாசிவம்
மானுடராக்கை வடிவு திருக்கூத்தே

அதாவது " மனிதன் வடிவில் சிவலிங்கம், அதுவே சிதம்பரம், அதுவே சதாசிவம், அதுவே அவரின் நடனம்". என்ற பொருளைக் குறிகின்றது.

(7) "பொன்னம்பலம்" சற்று இடது புறமாக அமைக்கப்பட்டுள்ளது, இது நம் உடலில் இதயத்தை குறிப்பதாகும்.இந்த இடத்தை அடைய ஐந்து படிகளை ஏற வேண்டும், இந்த படிகளை "பஞ்சாட்சர படி" என்று அழைக்கப்படுகின்றது, அதாவது "சி,வா,ய,ந,ம" என்ற ஐந்து எழுத்தே அது. "கனகசபை" பிற கோயில்களில் இருப்பதை போன்று நேரான வழியாக இல்லாமல் பக்கவாட்டில் வருகின்றது. இந்த கனக சபை தாங்க 4 தூண்கள் உள்ளன,இது 4 வேதங்களை குறிக்கின்றது,

(8)பொன்னம்பலத்தில் 28 தூண்கள் உள்ளன, இவை 28 ஆகமங்களையும், சிவனை வழிபடும் 28 வழிகளையும் குறிக்கின்றன, இந்த 28 தூண்களும் 64 + 64 மேற் பலகைகளை கொண்டுள்ளது (BEAM ), இது 64 கலைகளை குறிக்கின்றது, இதன் குறுக்கில் செல்லும் பல பலகைகள்(CROSS BEAMS) , மனித உடலில் ஓடும் பல ரத்த நாளங்களை குறிக்கின்றது.

(9) பொற் கூரையின் மேல் இருக்கும் 9 கலசங்கள், 9 வகையான சக்தியை குறிக்கின்றது.அர்த்த மண்டபத்தில் உள்ள 6 தூண்கள், 6 சாஸ்திரங்களையும்,அர்த்த மண்டபத்தின் பக்கத்தில் உள்ள மண்டபத்தில் உள்ள 18 தூண்கள், 18 புராணங்களையும் குறிக்கின்றது.

(10) சிதம்பரம் நடராஜர் ஆடிக்கொண்டிருக்கும் ஆனந்த தாண்டம் என்ற கோலம் "cosmic dance" என்று பல வெளிநாட்டு அறிஞர்களால் அழைக்கபடுகின்றது.

''நவீன விஞ்ஞானமே   வாயைப்   பிளக்காதே''.  நாங்கள்  இன்னும்  கூட நிறைய   சொல்லமுடியும்.  இதற்கே  அசந்து போய் விட்டாயே. போய்  சூடாக  ஒரு  டோஸ் டிகிரி  காப்பி  குடி.     

[sivan jaykay]

மனிதருள் தெய்வம் -  நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

ஷீர்டி பாபா 

 ''மாவு அரைத்ததின் மர்மம்'

இன்று  ஷீர்டி  என்பது ஒரு  நெரிசல் மிக்க  நகரமாக  காட்சி அளிக்கிறது. தெருவில் நடக்க இடமில்லை.  எண்ணற்ற கடைகள் இரு மருங்கிலும்.  ஷீர்டி பாபா  ஆலயம்  மிகப்பெரிய இடமாக  எங்கும் கம்பிகள் கட்டி குறுக்கும் நெடுக்குமாக  ஒருவர் பின் ஒருவராக வரிசையில் ஊர்ந்து சென்று உள்ளே  அவரை தரிசிக்க வேண்டும்.  ஆங்காங்கே முன்கூட்டியே  பணம் கட்டி ஆரத்தி போன்ற தரிசனங்களை நேரில் காண  ஒரு பெரிய கூட்டம் வரிசையாக ஒரு  தணிக்க கம்பிக்  கூட்டில் செல்கிறது.   ஜருகண்டி  என்று பிடித்துத் தள்ளும் வரிசையில் மணிக்கணக்காக  நிற்கும் பக்தர்கள்.  

நம் முன்னோர்களில் பலர் எவ்வளவு  அதிர்ஷ்ட சாலிகள்.  ஷீரடியில் காலாற நடந்து மசூதியில் பாபா  எதிரே அமர்ந்து அவரோடு பேசியவர்கள்,  அவரோடு வாழ்ந்தவர்கள், அவர் காலடி பட்ட மண்ணில் நடந்தவர்கள்.  

நாம் அவரை நேரில் தரிசிக்க முடியாவிட்டாலும் அவர் வாழ்ந்த  பூமியில்   அவர் நடந்த மண்ணில்  நாமும் வாழ்கிறோமே, அவர் வாழ்ந்த  ஸ்தலத்தையாவது நேரில் சென்று தரிசித்து வணங்கும் பாக்கியசாலிகள் என்று சந்தோஷம் அடைவோம்.  அப்படித்தானே  காஞ்சி மஹா பெரியவா பற்றியும் நினைக்கிறோம்.  

ஒரு பக்தர் ஷீர்டியில் பாபாவை நேரில் காண சென்றார். மசூதியை அடைந்தவர் தரிசனம் பெற பாபாவை தேட, அவர் எங்கோ ஒரு ஓரத்தில் என்ன செய்து  கொண்டிருக்கிறார் என்று அறிந்து ஆச்சர்யம் அடைந்தார். வாய், முகம் எல்லாம் சுத்தம் செய்து விட்டு, சாய் பாபா ஒரு பெரிய கல் இயந்திரம் முன்பு அமர்ந்தார். அவரைச்  சுற்றி பாத்திரங் களில் கோதுமை. தரையில் ஒரு கோணியை விரித்து அதன் மேல் அமர்ந்தவாறு கையால் அந்த பெரிய  கருங்கல்  இயந்திரத்தை சுற்றி கோதுமையை அரைத்தார். அரைகுறையாக அரைந்த கோதுமையை எடுத்து ஒரு பெரிய முறத்தில் போட்டு காற்றாட புடைத்து தவிடு உமி எல்லாம் நீக்கினார். நீண்ட அங்கியின் கையை மடக்கி மேலே மடித்துக்  கொண்டார். கிறுகிறு என்று அரைத்தார். ஒரு இயந்திரத்தின் மேல் பாகத்தில் உள்ள குழியில் கோதுமையை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக போட்டுக்கொண்டே இன்னொரு  கையால் அரைத்தார். ''எதற்கு  பாபா இப்படி  மாவு அரைக்க வேண்டும்?'' அவருக்கு எதுவுமே என்றுமே தேவைப்பட்டதில்லையே? ''பவதி பிக்ஷாந் தேஹி''  சாமியார் அல்லவோ அவர்?   இதெல்லாம் பார்த்துக்கொண்டிருந்த பக்தர்கள் யாருக்கும் அவரை நீங்கள் எதற்காக மாவு கஷ்டப்பட்டு அரைக்கிறீர்கள் என்று கேட்க தைர்யம் இல்லை.

பாபா கோதுமை மாவை கல்  இயந்திரத்தில் அரைக்கிறார் என்கிற சேதி எப்படியோ வாட்ஸாப்ப் செய்தி மாதிரி உடனே ஷீர்டி கிராமத்தில் எங்கும் பரவியது. மசூதிக்கு ஏராளமாக ஆணும் பெண்ணுமாக வந்தார்கள். ஆண்களை விட தைரியசாலிகள்   பெண்கள். ''பாபா என்ன இது?;;  என்று ஓடிவந்து அவர் கையை விலக்கி இயந்திரத்தின் மர கைப் பிடியை பிடித்து அரைக்க ஆரம்பித்தார்கள். பாபா நாம ஸ்மரணை பஜனை சப்தமாக ஒலித்தது. முதலில் பாபாவுக்கு கோபம் வந்தது. அந்த குற்றமற்ற பெண்களின் ஆர்வம், அன்பு, பக்தி பரவசம் அவரது கோபத்தை விலக்கி மகிழ வைத்தது.

''பாபாவுக்கு பெண்டாட்டி, பிள்ளை, வீடு, வாசல், உற்றார், உறவினர், சமையல், எதுவும் கிடையாது. பிக்ஷையில் வாழ்பவர். எதற்காக இத்தனை கோதுமை மாவு? ரொட்டி சுடவா ? யாருக்கு? ஏகாங்கியான பாபாவுக்கு ஏன் இத்தனை மாவு? பாபா தாராள மனது கொண்டவராயிற்றே. தான தர்மத்துக்கா? நமக்கெல்லாம் கொடுக்கவா?'' என்று அந்த பெண்கள் நினைத்தனர். மனது இப்படி நினைத்தாலும் வாய் அவர் புகழ் பாடிக்கொண்டே இருந்தது. மாவெல்லாம் அரைத்து முடித்து இயந்திரத்தை நன்றாக கழுவி துடைத்து ஓரமாக நகர்த்தினார்கள். அரைத்த  மாவை எல்லாம்  நான்கு கோணிச் சாக்குகளை நிறைத்தது. தலையில் மூட்டைகளை ஏற்றி சுமந்து நகரத் துவங்க, அமைதியாக பார்த்துக்  கொண்டே இருந்த பாபா, திடீரென்று கோபமாக கத்தினார்.

"பெண்களே, நீங்கள் என்ன பைத்தியமா? அப்பன் வீட்டு சொத்து பாழா போகுதா? மாவை எடுத்துக்கொண்டு நகர்கிறீர்களே, உங்க கிட்டேயிருந்தா கோதுமை யாசகம் வாங்கினேன், மாவை உங்களுக்கு கொடுக்க? ''   பாபா கத்தினார்.    பெண்கள் திகைத்து நின்றபோது பாபா,

''நீங்க என்ன செய்யணும் தெரியுமா? இந்த மாவெல்லாம் தூக்கிக் கொண்டு போய் நம்ம ஷீர்டி கிராம எல்லையில் போடுங்கள். ஜல்தி.'' என்று கட்டளையிட்டார்.

பெண்களுக்கு வெட்கமாகவும் அவர் செய்கையும்  கட்டளையும்  புதிராகவும் இருந்தது. தங்களுக்குள்ளே கசமுச  வென்று ஏதோ பேச்சு. பிறகு எல்லோரும் பாபா சொன்னபடி மாவு மூட்டைகளை சுமந்து ஊர் எல்லையில் வீசினார்கள். .

பாபாவை காண சென்ற பக்தர் சிலரிடம் ''ஏன் பாபா இப்படி நடந்துகொண்டார்?'' என்று கேட்க விஷயம் புரிந்தது.

ஷீர்டி அருகே கிராமங்களில் காலரா என்ற கொள்ளை  நோய் பரவி இருந்தது. அது கிராமத்தில் நுழையக்கூடாது என்று பாபாவின் செய்கை இது.

''பாபா அரைத்தது கோதுமை இல்லை. காலரா நோயை. அதை துவைத்து அழித்து கிராமத்துக்கு வெளியே கொண்டு எறிந்து  விட்டார் என்ற நம்பிக்கை பரவியது. எங்கும் காலரா பரவி உயிர்கள் மாண்டபோதும் ஷீர்டியில் ஒருவருக்கும் அந்த நோய் பாதிப்பு எல்லை என்பது ஆச்சர்யமான உண்மை. கிராம மக்களுக்கு சந்தோஷமாக இருக்குமா இல்லையா ?

பக்தர் மனதில் ஒரு சம்சயம். கோதுமைக்கும் காலராவிற்கும் என்ன சம்பந்தம்? புரிபடாத உண்மை இது. பாபாவின் லீலை என்று தான் சொல்ல தோன்றுகிறது. சாய் சத் சரித்திரம் எழுதிய தபோல்கர் இவ்வாறு  நேரில் பார்த்து  அதிசயித்தவர்.

ஏறத்தாழ 60 வருஷங்கள் பாபா ஷிர்டியில் வாழ்ந்தவர். ஒவ்வொருநாளும் இயந்திரத்தில் மாவு அரைத்திருக்கிறார். கோதுமை மட்டும் அல்ல. எல்லோருடைய பாபங்களையும், உடல் உள்ள நோய்கள் அனைத்தையும் சேர்த்து தான்'' என்று பக்தர்கள் சந்தேகத்துக்கு இடமில்லாமல் நம்புகிறார்கள். அவர் உபயோகித்த அந்த கல் இயந்திரத்தின் கீழ் மேல் பாதி இரண்டும்  கர்மமும் பக்தியும். கர்மம் கீழே, பக்தி மேலே  அதை அரைத்தது. கல் இயந்திரத்தின் மர கைப்பிடி தான் ஞானம்.

ஆத்ம ஞானம் அடைவது என்பது நம்முடைய உணர்ச்சிகள், எண்ண ஓட்டங்கள், ஆசா பாசங்கள், பாபங்கள், முக் குணங்கள், அஹங்காரம், எல்லாவற்றையும் நைசாக பொடித்து அழிக்கவேண்டும் என்பது தான் பாபா   மாவு அரைத்த தத்துவம்.

இப்படித்தான் ஒரு முறை கபீர் தாசர் ஒரு பெண் தானியத்தை அரைக்கும்போது பார்த்து கண்ணீர் விட்டார். அவரது குரு, நிபதி ரஞ்சனா இதை பார்த்துவிட்டு ''கபீர் என் கண்ணீர் சிந்துகிறாய்? என்று கேட்டபோது இந்த உலக வாதனைகள் என்னும் இயந்திர சக்கரத்தில் மாட்டிக்கொண்டு அந்த தானியம் மாதிரி நசுங்குகிறேனே என்று தோன்றியது.  கண்ணீர் வந்தது'' என்றார்.

''அட அசடே, மனம் கலங்காதே. அந்த தானியம் அரைக்கும் கைப்பிடி எனும் ஞானத்தை விடாமல் கெட்டியாக பிடித்துக்  கொள். மனதை அலைய விடாதே உள்ளே நோக்கி மத்தியில் செலுத்து. நீ தப்பித்துக் கொள்வாய். '' என்கிறார் குரு நிபதிரஞ்சனா.  

இன்னும் வரும் 

[sivan jaykay]

மாணிக்க வாசகர்  -   நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

''பேசாமடந்தை பேசினாள்''

சிவபெருமான் நிகழ்த்திய  லீலைகளை  திருவிளையாடல் என்று படித்து மகிழ்கிறோம்.  எத்தனையோ  நாயன்மார்  சிபக்தர்கள் வாழ்வில் நடந்த அத்தனை லீலைகளையும், அதிசயங்களையும் பட்டியல் போட்டு  மாளாது.  எண்ணற்ற நிகழ்வுகள்  வெளியே தெரியாமல் மறைந்தும் போய்விட்டன.  அப்படி ஒரு அதிசயம்  மாணிக்க வாசகர் வாழ்வில் நடந்தது.  எத்தனையோவில்  இதுவும்  ஒன்று.

சிதம்பரத்தில்  பெரிய கூட்டம் சேர்ந்து விட்டது.  செய்தி  காற்றில் பரவி எங்கிருந்தெல்லாமோ  சிவபக்தர்கள்  சிதம்பரத்துக்கு ஓடி வந்துவிட்டார்கள்.    விஷயமரியாதவர்  ஒருவர் கேட்டார்:

''எதற்கு இத்தனை ஜனங்கள்  கூட்டமாக  இன்று சிதம்பரம் வந்திருக்கிறார்கள்.  எல்லோரும்  ஆலய சபா மண்டபம் நோக்கி ஓடுகிறார்கள்  என்ன விசேஷம் அங்கே?

''ஓஹோ  நீர்  விஷயமறியாத  பேர் வழியோ. சொல்கிறேன் கேளும்.  லங்கையிலிருந்து  ஒரு பெரிய  பௌத்தர் இங்கே வந்து  வாதம் செய்ய வந்திருக்கிறாராம்.  அவரை எவராலும் எதிர்த்து வெல்லமுடியாதாம்.  வாதத்தில் வென்றவர்களை எல்லாம் பௌத்தராக மாற்றிவிடுவாராம்.  சிங்கள ராஜா பிரத்யேகமாக அவரை வாதம் செய்ய இங்கே  சோழநாட்டுக்கு அனுப்பி யிருக்கிறானாம்.

''அப்படியா? அடேடே,   அவரோடு இங்கே யார்  வாதம் செய்யப்போகிறவர்?''

ஒரு சிவபக்தர், சாதாரண  துறவி,  வாதவூரர் என்று பெயராம்.  பாடல்கள் எல்லாம்  எழுதுவாராம், பாடுவாராம். '

'பாவம்  அந்த அப்பாவி சைவ துறவி,  பௌத்தராக போகிறார் போலிருக்கிறது. நடராஜா காப்பாற்றட்டும்''

சோழ ராஜா  ஏற்பாடு செய்த  சிதம்பர  ஆலய  சபா  மண்டபத்தில்  எள் விழுந்தால் எண்ணை ஆகியிருக்கும். அவ்வளவு கூட்டம். மிகப்   பிரபலமான கற்றறிந்த புத்த பிக்ஷு ஈழத்திலிருந்து வாதாட வந்திருக்கிறார். அவரை எதிர்த்து சைவ மதத்தைப் பற்றி எடுத்துச்  சொல்ல  வாதிட  பாண்டியனின் மந்திரியாக இருந்த வாதவூரர் அழைக்கப்பட்டிருக்கிறார்.  வாதவூரர்  தோற்றால் இந்த சிதம்பரம் ஒரு புத்த விஹாரமாகப்போகிறது. நடராஜா, நீ எங்களுக்கு வேண்டுமே''. எண்ணற்ற இதயங்கள்  கண்ணீர் வடித்தன.  வேண்டின. 

ஓம் நமசிவாய என்ற  ஒலி கேட்டது.  ஆஹா  இதோ  வாதவூரர் வந்துவிட்டார்.  ஒல்லியான ஒல்லியான தேஹம் .  நெற்றி,  கழுத்து மார்பு, கைகளில் வெண்ணிற  பால் வெண்ணீறு.  கழுத்தில்  தலையைச்சுற்றி  ருத்ராக்ஷம். இடுப்பில்  காஷாய துண்டு,  கண்களில் கருணை வெள்ளம்.  எல்லோரையும்  அன்பே சிவமாக  பார்த்தார்.  சோழ ராஜா வணங்கினான்.  அவனுக்கு இடுப்பிலிருந்து திருநீறு எடுத்து பூசினார். கொடுத்து வைத்த ராஜா அவன். 

நடராஜனை சுற்றி தரிசனம் செய்தார்.  சிலையாக வெகுநேரம் கண்மூடி நின்றார்.     நடராஜாவும் மணிவாசகரும் என்ன பேசினார்களோ அவர்களுக்கு தான் தெரியும்.

இதோ மண்டபம் இங்கு தான்  சைவ மதத்துக்கும்  பௌத்தமதத்துக்குமான  வாதம்  நடப்போகிறது. வாருங்கள்  அமருங்கள் என்று  ராஜா வாதவூரரை அழைத்து மண்டபத்துக்கு சென்றான்.

'' திருச்சிற்றம்பலம்'' என்று எல்லோரையும் கைகூப்பி  வணங்கினார் வாதவூரர்.

'  சோழ மன்னா,  என் நடராஜனை எதிர்த்து பேசும் இந்த பௌத்தரின்  முகத்தைக்கூட நான் பார்க்க விரும்பவில்லை. ஒரு திரையை எங்கள் இருவருக்கும்  இடையில் போடுங்கள். அவரும்  அவரைச்சார்ந்தவர்களும்  பேசுவது எனக்கு கேட்டாலே போதும்'' /

''சுவாமி உங்களோடு  வேறு யாராவது சேர்ந்து கொள்ளப்போகிறார்களா?''

ஆம்  என்னுள்ளே  இருக்கும்  நடராஜ பெருமானும் நானும் தான் போட்டியில், வாதத்தில் கலந்து கொள்ளப்போகிறவர்கள்'' என்கிறார் மணிவாசகர்.

 இடையில் திரை போடப்பட்டது.

பௌத்த பிக்ஷு எடுத்துரைத்தவற்றை நிராகரித்து சைவ ஆச்சார ஆகம நூல்கள் என்ன சொல்கிறது என்பதை புட்டு புட்டு  வைத்தார் மணிவாசகர்.  அவரது சைவ கோட்பாடுகளின்  மஹத்வத்தை, தத்துவத்தை,  புத்த பிக்ஷுவால் எதிர்த்து தங்களது வாதத்தை நிரூபிக்க முடியவில்லை. சொன்னதையே  திருப்பி திருப்பி சொல்லிக்கொண்டு தான் சமாளித்தார்கள். சபையோர் கவனம் முழுதும் முற்றிலுமாக  மணிவாசகரின் சொல் திறமை மிளிர்ந்தது.  சிவபெருமானாலேயே  '' உன் வாசகங்கள்  மணி மணியானவை. நீ  மணி வாசகன் ''  என்று விருது பெற்றவரல்லவா?

மணிவாசகர் ''நடராஜா, ஈஸா, நீயே எனக்கு மேலும் சக்தியை, திறனைக்கொடு. வேரோடு இந்த வினையை அழிக்க வேண்டும்.  நடராஜனின் அருளால் வாக்  தேவியான சரஸ்வதி  பௌத்தர்களை பேசமுடியாமல் செய்து  விட்டாள்,பேசும் சக்தி இழந்து பௌத்த பிக்ஷுவும் அவரோடு வாதத்தில்  பங்கேற்றவர்களும்   தடுமாறினார்கள் . திக்குமுக்காடினார்கள்.  பிக்ஷு தங்களது தோல்வியை  சோழ ராஜாவின் முன்னே, மற்றும்   சபையோர்கள் முன்னே ஒப்புக்கொண்டார்.

சோழன் மணிவாசகரின் அருமை பெருமையை அறிந்துகொண்டான். விருந்தினனாக வந்த ஈழ அரசனும் மணிவாசகரின் அறிவாற்றலில் அடிமையானான் .

''ஐயா மணிவாசகரே , உங்கள் பக்தி, ஞானத்தால்  எனது ஆசான், குருவான, புத்த பிக்ஷுவையும் அவருடன் வந்திருந்த பண்டிதர்களையும்  வாதத்தில் வென்று ஊமையாக்கினீர்கள். எனக்கு ஒரு குறை.  பேசியவர்களை பேச  முடியாமல் ஊமையாக்கினீர்களே. ஊமையாகவே பிறந்த என் மகளை பேசவைத்து அருள்வீர்களா?  என்று கண்ணீர் மல்க ஈழ அரசன் கெஞ்சினான். அதற்கு பிரதியுபகாரமாக நானும், என் ஈழநாட்டு மக்கள் அனைவரும் சைவமதத்தை பின்பற்றி சிவனின் பக்தர்களாவோம்.''  என்றான் அந்த அரசன்.

''சிதம்பரேசா, சர்வேசா, இன்னுமொரு திருவிளையாடலை  இப்போது நிகழ்த்து. நாங்கள் கண்டு களிக்கிறோம். பேசா மடந்தையை பேசும் கிளியாக்கு''  என்று  மணிவாசகர் நடராஜனை வேண்டினார்.

''ஈழ  மன்னா  உன்  ஊமைப்  பெண்ணை இங்கே அழைத்து வரச்சொல்''
அந்த பெண் நாணிக் கோணி அச்சத்தோடு தலைகுனிந்து மணிவாசகரை வணங்கி எதிரே அமர்ந்தது.

''பெண்ணே, நான் கேட்கும் கேள்விகளுக்கு நீ பதில் சொல்கிறாயா?''
''............''

 ஊமைப் பெண் எப்படி பதில் சொல்லும்?  மிரள மிரள அவரைப் பார்த்து விழித்தது.

''நீ  பதில் சொல்லவேண்டியது  என் கேள்விகளுக்கு அல்ல  பெண்ணே,  உன் தந்தையின் குரு,  பௌத்த பிக்ஷு  என்னிடம் கேட்ட  கேள்விகளை  உன்னிடம்  மீண்டும் கேட்கட்டும்.  நீயே  அதற்கு பதில் சொல்வாய்''

எல்லோருக்கும் அதிர்ச்சி. என்ன  ஊமைப்பெண்  பௌத்த பிக்ஷுவின்  கஷ்டமான கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்ல பேசப்போகிறாளா?  ஆஹா என்ன ஆச்சர்யம்.

பிக்ஷு கேள்விகளை மீண்டும் அந்த பெண்ணிடம் கேட்டார் மணிவாசகர். மணிவாசகர்   உரைத்த பதிலையே அந்த ஊமைப்  பெண் கணீரென்ற குரலில் உரைத்தது. சபையோர், சோழ ராஜா, ஈழ ராஜா அனைவரும்   ஆஹா  ஓஹோ என்று கரக்கம்பமும் சிரக்கம்பமும் (கைதட்டி, தலை அசைத்து)  வியந்தனர்.  ஈழ அரசன்  தனது ஊமைப்பெண் பேசியதில் ஆகாசத்தில் பறந்தான்.

ஒட்டு மொத்தமாக  ஈழ அரசனும் அனைவரும் சைவ மதம் தழுவினார்கள். சைவ சித்தாந்தம், கோட்பாடுகளை மனமார ஏற்றுக் கொண்டார்கள். சிவ பக்தர்கள் ஆனார்கள்.  ஈழத்தில் தமிழும் சைவமும் காலூன்ற மணிவாசகரின் பங்கும் தில்லை நடராஜன் அருளும் அதிகம்.

அன்பர்களே,  ஈழ ராஜாவின்  பிறவி ஊமைப்பெண்   மணிவாசகர் அருளால்  பேசினது  பௌத்த பிக்ஷுவின் கேள்விகளுக்கு பதில் சொன்னது தான்  மணிவாசகரின்  திருச்சாழல் பாடல்கள். மொத்தம் 20  பாடல்கள் இருக்கிறது. அதை அடுத்து உங்களுக்கு பகிரட்டுமா?

[sivan jaykay]

ஸூர் தாஸ்  --  நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

''ஆயிரம் நாக்கு போதாது''  

பிரபஞ்சம்  என்றாலே  அவன் தான்.   அவன் ஒருவன் தான்.  காக்கும் கடவுள்.  எல்லாமே  அவன் மாய லீலை.  சகலமும் அவன் சங்கல்பத்தின் படியே.  

அவன் என்ன செய்தான் என ஞாபகம் இருக்கிறதா? ராமனாக பிறந்தான். ரகுவம்சத்தில் ராஜாக்களின் ஒருவன். பிரதானமானவன். அந்த குலத்திற்கே பெருமை ஊட்டியவன் . ரகு குல திலகன். 

அடுத்தது  அவனுடைய  இன்னொரு தோற்றம்.   அதற்குள் இன்னொரு யுகம்.   முந்தைய  தோற்றத்துக்கு  முற்றிலும் மாறு பட்ட  ஒரு  அவதாரம்.  தனது வளர்ச்சியை ஒரு பசுக்களை மேய்த்து வாழும் இடைக் குலத்தில் கோகுலத்தில் அமைத்துக் கொண்டவன்.  ஏதோ  எவருடைய   கட்டாயத்தால் அல்ல.  தானாகவே  விரும்பி.  எப்போதோ கொடுத்த வாக்கை காக்க.  அவனுக்கு மறதியே  கிடையாதே.   பரம சந்தோஷமாக  எளிய  கோப கோபியர்களோடு  சேர்ந்து  கூட்டாக  வாழ்ந்து இன்றும் நம்மை அந்த பேரானந்தத்தில் ஆழ்த்துகிறான்.  பிருந்தாவனம் என்றாலே மனதில்  ஆனந்தம் சந்தோஷம் மகிழ்ச்சி என்னென்ன வார்த்தை யுண்டோ அதெல்லாம் சிறகடித்து காற்றில் சுகமாக  பறக்கிறதே .
ஆஹா, அவனுக்கு தான்  எத்தனை கருணை, பேரன்பு. தயாள குணம். பேதமற்ற மனம். எல்லோரையும் அரவணைத்து போகும் அன்பு,  எளிமை, 

சொல்ல மறந்துவிட்டேன் பார்த்தீர்களா? அவன் கருணை காட்டிய எத்தனையோ பேரில்  ஒரு   சிறுவன் துருவன். ஒரு ராஜ குமாரன். அதே போல் கொஞ்சமும்  கருணை கம்மியாகாமல் மன நிறைவோடு அருளியது ஒரு ராக்ஷஸ குமாரனுக்கு.   என்ன ?  யாரென்று யோசிக்கிறீர்களா? நம்ம பிரஹலாதன் தான். இரணிய கசிபு என்ற  ராக்ஷஸனின்  பிள்ளை. கிருஷ்ணனின் கருணையும் அன்பும் ராஜ குமாரனுக்கு  ஒன்று,  ராக்ஷஸ குமாரனுக்கு வேறு என்று எந்த யுகத்திலும் மாறு படவே இல்லையே.

ஹஸ்தினாபுரத்தில் ஒருத்தன் பாக்கி இல்லாமல்  துரியோதனனைச் சேர்ந்த எல்லோரும் ஆனானப்பட்ட விதுரரை அவன் தாழ்ந்த குலம். வேலைக்காரி பிள்ளை என்று ஏசினார்கள்.  அவர் மனதைப் புண் படுத்தினார்கள்.   அப்படி  ஏசப்பட்ட விதுரனை யார்  மனமுவந்து   தேடி  தானே  சென்று  மதித்து வணங்கியது?    ஆமாம்.    எத்தனையோ  மகாராஜாக்கள் எல்லாம் வா வா என்று வருந்தி அழைத்தும் விருந்துக்குப்   போகாத  கிருஷ்ணன், தானாகவே  தேடிப்போன இடம் விதுரன் வீட்டுக்கே  அல்லவா?  கிருஷ்ணனுக்கு வெகு நன்றாக  தெரியும்  விதுரரின் மதிப்பு,   தர்ம தேவதை அவதாரம் விதுரர் என்று அறியாதவனா  கிருஷ்ணன்!

''கிருஷ்ணா, நீ தான் எங்களது  ஏகோபித்த முடிவில்  அக்ராசனன்.   நீ தான் இந்த உலகமே, பூமண்டலமே வியக்கும்  இந்த  மகா பெரிய ராஜசூய யாகத்தில் முதன்மையானவன்.     நீ தான் துவக்கி வைக்க வேண்டும் இந்த யாக வைபவத்தை  என்று பாண்டவர்கள் வேண்டியபோது,  ''ஆஹா,  அதற்கென்ன என்று  ஒப்புக்கொண்டாயே கிருஷ்ணா, நீ செய்த  அனைத்து செய்கைகளும்   நாங்கள் அறிவோமே.

உன் பக்தர்கள் பாதங்களை நீ ஜலம் விட்டு கையால் கழுவியதை கண்ணால் பார்த்தவர்கள் அத்தனைபேரும். விண்ணிலும் மண்ணிலும்  ''இந்த கிருஷ்ணனுக்கு எவ்வளவு பெருந்தன்மை. கர்வம் இல்லாத எளிமை,   இவன்  பக்தவத்சலன் என போற்றப்பட்டவன் அல்லவா நீ.   இன்றைய  அரசியல்வாதிகள்  சிலரைப்போல நீ கேட்டுப் பெற்ற , காசு கொடுத்து கிடைத்த   விருது பட்டம்  ஏதாவது இருந்ததா உனக்கு ? ஹுஹும்  ஒன்றுமே இல்லையே. ?

பரந்தாமா, நீ பக்தனின் அடிமை என்பது தெரிந்ததால் தான் உன் மீதுள்ள பாசம், அன்பு, பக்தி கொஞ்சமும் மாறவே இல்லை எங்களுக்கு.    ஒவ்வொரு கணமும்  அது  பெருகிக்கொண்டே அல்லவா போகிறது நாளாக ஆக.

ஒரு காரியம் செயகிறாயா. கிருஷ்ணா?   என் நாக்கை ஆதிசேஷனின் நாக்காக ஆக்கி விடுகிறாயா?.  ஏன் என்றா

 கேட்கிறாய்?  ஒரு நாக்கு எப்படி அப்பா போதும் உன் பெருமையைப்  பேச? குறைந்தது ஆயிரம் நாக்காவது வேண்டாமா சொல்?   அதுவே போதாது தான், இருந்தாலும்  பரவாயில்லை அப்பா.  என்னை ஆதிசேஷனாக, ஆயிரம் நாக்கு பெற்றவனாகப்   பண்ணு என்று  கெஞ்சுகிறேன். 

உன்னை ஏதோ கொஞ்சம் புகழ இதைச் சொன்னேன் என்று நினைக்காதே. நான் சொல்லவில்லை. இந்த ஸூர்தாஸ் சொல்லவில்லை. சகல புராணங்களும் இதிகாசங்களும் வேதங்களும் சொல்கிறது இதை .  மறுபடியும்  ஞாபகப் படுத்து கிறேன். உனக்குத்  தெரியாதா என்ன?  நீ அறியாதது ஏதாவது உண்டா?

Rama was born in the Raghu clan
Krishna found his home in Gokula.
Words fail to tell of
the Lord's love
universal, all-embracing;
Dhruva was a Kshatriya,
Prahlada a demon and Vidura the son of a maid:
yet the Lord gave them his supreme love,
Krishna washed the devotees' feet
at the Rajasuya.
The Lord is the slave
of his devotees
age after age.
The tongue can't relate
his countless deeds.
Says Suradasa, the Puranas and Vedas
are witness to these


 

[sivan jaykay]

சனீஸ்வர தர்ஸனம்  -  நங்கநல்லூர்   J K  SIVAN 

நான்  பம்பாயில் முழுசாக  பத்து நாள் கூட இல்லை.   அதில்  வீட்டில் உறவுகளோடு இருந்த நேரம் போக  வெளியே  சுற்றிப் பார்க்க சென்றது சில நாட்கள். அப்படி  தரிசித்த சில ஆலயங்கள்  க்ஷேத்ரங்கள் பற்றி எழுத  உட்கார்ந்தாள் மேலே மேலே  விஷயங்கள் எழுத வந்து கொண்டே இருக்கிறதே.  இதுவே ஒரு  புத்தகமாகி   விடும் போல் இருப்பது  ஆச்சர்யத்தை அளிக்கிறது.  எல்லாம் கிருஷ்ணன் செயல்.

பம்பாயிலிருந்து  ஒருநாள் காலையில்  முதலில் ஷீர்டி சென்றோம் 300 கிமீ. தூரத்தை  ஆடி அசைந்து  கார் தூக்கிக் கொண்டு சென்றது.   பம்பாய் நகர எல்லையைக் கடந்து மஹாராஷ்ட்ர பிரதேச  கிராமங்களுக்கு செல்லும் ஹை வாயில் சென்றபோது  எலும்புகளின் பலத்தை சோதனை செய்யும் குட்டி  குட்டி  மலை போன்ற  வேகத்தடைகள்  (ஸ்பீட் பிரேக்கர்கள்)  நிறைந்த  சாலைகள். 

ஷீரடியில்  சாயந்திரம் பாபாவுக்கு   ஆரத்தி பார்த்து விட்டு   சனி சிங்கணாப்பூர்  சென்றேன்.  கிட்டத்தட்ட 73 கி.மீ.  தூரத்தில்  அஹ்மத் நகர் ஜில்லாவில் உள்ள க்ஷேத்ரம்.

வழியெல்லாம்  சென்ற பாதையில் இருந்த  மாதிரி ரோடு தான். எங்கும் புழுதி,   சோம்பேறி மயமான  அழுக்கு   ஹிந்தி  கிராமங்கள்.  தமிழகத்தில் சாலையின் இருமருங்கிலும்  பச்சைப் பசேல் என்று இருக்குமே.  ஏன் எங்கே  வறண்ட பிரதேசமாக இருக்கிறது?  இந்த ஊரில்  சனீஸ்வரர்  ஆலயம் தவிர வேறு ஒன்றுமில்லை என்று அறிந்தேன்.  ஆனால் அது ஒன்றே  போதுமே. அவர் ப்ரத்யக்ஷமாக இன்றும் அங்கே இருக்கிறார். அவர் தரிசனம் பெற ஆயிரக்கணக்கானோர் இந்த பாதையில் தான் வருகிறார்கள்.

சனி சிங்கணாப்பூரில்  சனீஸ்வரன் சிலை வடிவில், விக்ரஹ  உருவத்தில் இல்லை.  ஒரு பெரிய   கரும் பாறைக் கல்லாக தரிசனம் அளிக்கிறார்.   எப்போதிலிருந்து  சனீஸ்வரர் இங்கே  வாசம் செயகிறார் என்ற கேள்விக்கு

 கலியுக  ஆரம்பத்தில் சில  ஆட்டிடையர்களின் கண்ணில்  இந்த பாறை பட்டதால்  என்று பதில். அப்படியென்றால் நிச்சயம் ஐந்தாயிரம் வருஷங்களுக்கு முன்பு.

நிறைய  நல்லெண்ணெய் எங்கும் நிறைந்திருக்கிறது.   அதுவே கூட  இவ்வாலயத்தின் பிரசித்தம் போல் இருக்கிறது. 

சனீஸ்வரன் பாறையாக இங்கே  தானாகவே எழும்பியிருப்பதால்  இங்கே  சனீஸ்வரர்  ஸ்வயம்புவாக  வழிபடப் படுகிறார்.   சனீஸ்வரர் உருவத்துக்கு அருகே  ஒரு பெரிய  திரிசூலம்.  தெற்கு பக்கம் ஒரு  நந்தி. 

முன்பெல்லாம் இங்கே  ஸ்த்ரீகள் அனுமதிக்கப்படவில்லை.   நான் சென்றபோது ஸ்த்ரீகள் தான் அதிகம் கண்ணில் பட்டார்கள்.

இங்கே இன்னொரு அதிசயம்.  எங்கும் சனீஸ்வரர்  கண்காணிப்பதால் இந்தப்பக்கத்தில் எந்த வீட்டிற்கும் கடைகளுக்கும்   வாசல் கதவே இல்லை.  திருடர்கள் ஆசையோடு வந்தால்  அவர்களிடம் பணமோ பொருளோ பிடிபடாது. சனீஸ்வரன் பிடித்துக் கொள்வார் என்கிற பயமே போதும். 

சனி சிங்கணாப்பூர்  ஈஸ்வரனுக்கு மேலே  கோபுரம் கூரை எதுவும் கிடையாது. வானமே கூரை.  இதற்கு  ஒரு கதை நிலவுகிறது.

கலிகால ஆரம்பத்தில் சில  ஆட்டிடையர்கள்  ஐந்தரை அடி  உயர  ஒரு கரும் பாறையை கண்டார்கள் அல்லவா. இந்த விசேஷ பாறையை பார்த்த அந்த ஆட்டிடையன் தனது கையில் இருந்த கம்பியோ கோலோ அதன் கூறிய முனையால் இந்த பாறையை சீண்ட, அதிலிருந்து ரத்தம் வழிந்தது. அவ்வளவு தான் மிரண்டு போன அந்த ஆட்டிடைய சிறுவன் ஓடிப்போய் ஊரில் மற்றவர்களிடம் இந்த அதிசயத்தைச் சொன்னான். அன்றிரவு அந்த ஆட்டிடையர்களில்  பக்தி நிரம்பிய  ஒருவனின்  கனவில் சனீஸ்வரர் தோன்றி  ''அடே,  பயலே நான் சனீஸ்வரன்,  சூர்ய புத்ரன். என்னை எப்படி வழிபடவேண்டும் என்று உனக்கு சொல்கிறேன்''  என்று விவரங்கள் சொன்னாராம்.

''சாமி  உனக்கு நாங்க  எங்கே கோவில் கட்டணும்?'' என்று கேட்டான்.

''எனக்கு கோவில் எதுவும் வேண்டாம்டா.. மேலே  ஆகாயம் தான் கூரை. தினமும் பூஜை பண்ணு .  சனிக்கிழமை தைல அபிஷேகம் செய்தால்  போதும்''  என்றார் சனீஸ்வரன்.

தினமுமே   அரை லக்ஷம்  பக்தர்களுக்கு  குறையாமல் வருகிறார்கள் என்று  அறிந்தேன். அமாவாசை அன்று இங்கே கும்பல் அதிகம். சனீஸ்வரர் ஆலயம் விஸ்தீரணமாக இருக்கிறது. அதில் புதிதாக  என்னென்னவோ சந்நிதிகள் எல்லாம் கட்டிக்  கொண்டிருக்கிறார்கள், சனீஸ்வரனுக்கு தவிர.

சனி சிங்கணாபூர்   செல்லும்போது வழியெல்லாம்  நிறைய  மாட்டுவண்டிகளை பரிதாபமாக பார்த்தேன்.  சுமக்கமுடியாமல் வாயில் நுரை தள்ள  கரும்புகளை சுமக்கும் மாட்டு வண்டிகள் ஏராளம்.  வழியெல்லாம் 

தரகர்கள் தொல்லை அதிகமாக இருக்கிறது.  வாங்க  எங்கள்  விடுதியில் தங்குங்கள்  என்று அநேகர்  வழிமறித்து பாதி வழியிலேயே துரத்துகிறார்கள்.   ஷீர்டி அணுகும்போதும் இதே தொல்லை.

ஏன்  பெண்கள் அனுமதிக்கப்படவில்லை என்று விசாரித்தபோது  ''இங்கே  சனீஸ்வரன்  சந்நிதியிலிருந்து ஒரு  சக்தி அதிர்வு வீச்சு பெண்கள் உடலுக்கு அவ்வளவு நல்லதில்லை'' என்று பதில் வந்தது. அதற்கு மேல் விவரம் கேட்கவில்லை.  சபரி மலை அய்யப்பன் சந்நிதிபோல் இங்கு ஏதோ சாந்நித்யம் பெண்களை அதுவும் கர்ப்ப

வதிகளை  அனுமதிக்கவில்லை என்று தெரிந்து கொண்டால் போதுமானது.  அத்துமீறல் எங்குமே  எப்போதுமே  உள்ளது தானே.

அற்புதமான  கோவில் இது. ப்ரத்யக்ஷமாக இருக்கும்  சிங்கணாப்பூர சனீஸ்வரனை ஒரு தரமாவது தரிசித்து அருள் பெற வேண்டும்.

சனீஸ்வர பகவானை  வழிபட ஒரு சின்ன  சக்தி வாய்ந்த   ஸம்ஸ்க்ரித  மந்த்ரம் :

ॐ नीलांजनसमाभासं रविपुत्रं यमाग्रजम।
छायामार्तण्डसम्भूतं तं नमामि शनैश्चरम् ||

Om Nilanjana Samabhasam Ravi Putram Yamagrajam |
Chhaya Martanda Samhubhutam Tama Namami Shanescharam ||

ஓம்  நீலாஞ்ஜன ஸமாபாசம் ரவி புத்ரம்  யமாக்ரஜம், 

சாயா  மார்த்தாண்ட ஸம்பூதம் தம் நமாமி  சனைஸ்சரம்  

‘''நீல மேகமாக  தோற்றம் அளிப்பவன், சூரிய புத்ரா, சர்வ சக்தி வாய்ந்தவனே, உன் நிழலால் சூரிய மண்டலத்தையே  மறைக்கும் சக்தி பெற்றவனே, உனக்கு சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம்.  காத்தருள்வாய்''

 

[sivan jaykay]

தாய்வழி வம்சம்..   நங்கநல்லூர்  J K SIVAN 

தாத்தாவின் கதை...

நான் எனக்கென்றே  சில விருப்பு வெறுப்புகளைக் கொண்டவனாக இருப்பதில் தவறில்லை. பழைய  விஷயங்கள் பிடிக்கும். அவற்றில் ஒரு தனி ருசி இருப்பதை ரசிப்பவன்.  எந்த புது விஷயமும் அடுத்த கணத்தில் பழைய விஷயமாகத்  தான் போகும். இது காலத்தின் சுழற்சிக்கு உட்பட்டது அல்லவா? 

என் தாய்வழித் தாத்தா  ப்ரம்ம ஸ்ரீ வசிஷ்ட பாரதிகள் பற்றி நிறைய சொல்லி இருக்கிறேன். அற்புதமான மனிதர். அவர் செய்த ஒரு மகத்தான  காரியம் அவர் வம்சாவழியை முடிந்தவரை நினைவில் நிறுத்தி குறிப்புகள் எழுதி வைத்தது தான். அவற்றை அவ்வப்போது ஒழிந்த நேரம் படிப்பேன். அதில் ஒரு சுவாரஸ்ய விஷயம் இன்று சொல்கிறேன்.

என் தாத்தாவின் தாத்தா  ரெட்டைப்  பல்லவி தோடி சீதாராம பாகவதர். பல  சமஸ்தானங்களின்  ஆதரவு பெற்று சிறப்புடன் வாழ்ந்த  சங்கீத வித்வான்.  சங்கீத மும்மூர்த்திகளில் ஒருவரான  தியாகராஜ ஸ்வாமிகளை அடிக்கடி சந்தித்து பேசுபவர். இருவருக்கும்  பரஸ்பர  மரியாதையும் நல்ல நட்பும் உண்டு.  தியாகராஜ ஸ்வாமிகள் வசித்த திருவையாறு கிராமத்தை தாண்டி தான் தனது ஊர்  கார்குடிக்கு  சீதாராம பாகவதர் அடிக்கடி செல்வார். தோடி ராகத்தை உடையார் பாளையம் ஜமீன்தார் யுவரங்க பூபதியிடம் அடகு வைத்து தஞ்சாவூர் மஹாராஜாவால்  கடன் தீர்க்கப்பட்டு மீட்கப்பட்ட விஷயம் ஏற்கனவே எழுதி இருக்கிறேன்.

தோடி சீதாராமய்யரின் மகள் அம்மணி அம்மாள்,  என் தாத்தா வசிஷ்ட பாரதியைப் பெற்றவள். நான்காவது மகன்.  அம்மணிக்கு ஒரு சகோதரன் வெங்கட்ராமன், 16 வயதில் கர்நாடக சங்கீதத்தில் நிபுணன். பல வித்வான்கள் அவனைப் போற்றி புகழ்ந்தார்கள். புலிக்கு பிறந்தது பூனையாகுமா?  ரெட்டைப்பல்லவிக்கு பிறந்த குட்டிப் பல்லவி என்று பட்டம் சூட்டினார்கள். அதுமுதல் எங்கும்  ''பல்லவி வெங்கட்ராமன்'' என்ற பெயர் நிலைத்தது. மைசூர் மஹாராஜா சமஸ்தானத்தில் பாடி  ராஜாவுக்கு ரொம்ப பிடித்துப் போய்விட்டதால் தோடா விருதுகள் வாங்கினார். மற்றவித்வான்களுக்கு  அசூயை  ஏற்படாதா?  விதியின் வசமாக  வெங்கட்ராமனுக்கு க்ஷயரோகம் வியாதி வந்து முற்றி 20 வயதுக்குள் மரணமடைந்தார். அப்போது  க்ஷய றோகத்துக்கு  (tuberculosis TB )மருத்துவ வசதிகள் கிடையாது.  ஒரே பிள்ளையை பிரம்மச்சாரியாக  20 வயதிலேயே  இழந்த  தாய் ஜானகிக்கு  வாழ்க்கை வெறுத்து விட்டது. 12  வருஷம் விடாமல்  ராமநாமம் கோடிக்கணக்கில்  சொல்லிக்கொண்டு வாழ்ந்த காலத்தில் ஒருநாள் கனவில் வெங்கட்ராமன் தோன்றி  தான் மீண்டும்  பிறப்பதாகவும், சகோதரி அம்மணியின் வயிற்றில் பிறப்பேன் என்று வாக்களித்தார்.  ஜானகியின் பெண் அம்மணிக்கு  நாலாவது பிரசவம் சமயம் அது. வெங்கட்ராமன் என் தாத்தா வசிஷ்ட பாரதிகளாக  பிறந்தார்  என்று நம்பினார்கள். என் மாமா ஒருவருக்கு வெங்கட்ராமன் என்று பெயர். 

அம்மணி குழந்தை பிறந்ததும் தனது தாய் ஜானகி அம்மாள் காலில் போட்டு ''அம்மா  நீ கனவில் கண்ட வெங்கட்ராமன் இது தான் இனி இவன் உன் பிள்ளை '' என்று வணங்கினாள் .  சங்கீதம் தமிழ் இலக்கியம் புராணங்களில் சிறந்த ராம பக்தராக என் தாத்தா வாழ்ந்தார். ஜானகி வசிஷ்டபாரதி என்கிற பேரனை பெற்ற பிள்ளைபோல் வளர்த்தாள்.  என் தாத்தா அவளுக்கு பெற்ற பிள்ளையாக  வளர்ந்து அவள் அவரது 20வது வயதில் மறைந்தபின்  தனது கடைசி காலம் வரை அவளுக்கு தர்ப்பணம் விடாமல் செயது வந்ததும் புரட்டாசி கிருஷ்ணபக்ஷம் த்ரிதியை அன்று ஸ்ராத்தமும் செய்து வந்தார் என்பது  அவரது  பாட்டியிடம் அவர் வைத்திருந்த அபிமானம். 

தாத்தாவின் தகப்பனார்  வைத்யநாதய்யர்  பீதாம்பர வித்தையில் சிறந்தவர். எத்தனையோ  ஊர்களுக்கு சமஸ்தானங்களுக்கு சென்று பீதாம்பர வித்தை நிகழ்ச்சிகள் நடத்தி பீதாம்பரய்யர் என்ற பெயர் பெற்றவர்.இவரைப்பற்றியும் முன்னமே எழுதி இருக்கிறேன்.

[sivan jaykay]

தம்பிரான் தோழர் -  நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

சுந்தரமூர்த்தி நாயனார்.

''முதலை வாய் மதலை''

 என் நெருங்கின உறவினர் திருப்பூரில்  வசித்த காலத்தில்  ஒரு முறை  அங்கு செல்லும்போது எனக்கு   ஒரு  அரிய சந்தர்ப்பம்  கிடைத்தது.  அவர்கள் இருந்த இடத்திலிருந்து  அவிநாசி  என்கிற ஊர் அருகே இருந்தது.  அங்கே  ஒரு அற்புதமான சிவன் கோவிலுக்கு செல்லும் பாக்யம் பெற்றேன்.  அவிநாசி திருப்பூர் எல்லாம் கொங்கு தேசம். தமிழ் கொஞ்சும். அவிநாசிக்கு திருப்புக் கோழியூர் என்று முற்காலத்தில் பெயர். கொச்சி போகும் வழி.

அவிநாசிக்கு ஒரு புகழ். '' காசியில்  அரை வாசி அவிநாசி '' என்று. வாராணாசி எனும்  காசி போய் விஸ்வநாதனை வழி படுவதில் பாதி புண்யம்  அவிநாசியில் அவிநாசிலிங்கத்தை தரிசனம் செய்தால் கிடைக்கும்  என்பார்கள். விநாசம் என்றால் அழிவு என்று அர்த்தம். அவிநாசி என்றால் நிரந்தரம்,சாஸ்வதமான புண்யம், பாப விநாசம் அதாவது மோக்ஷம்.   சுந்தரபாண்டியன் கட்டிய ஆயிர வருஷ கால ஆலயம் அவிநாசியில் இருப்பது.

சுற்றுவட்டார மக்களுக்கு பக்தர்களுக்கு இந்த ஆலயம்   கருணையாத்தாள் கோவில். தக்ஷிண வாரணாசி. எல்லா இடத்திலும் சிவனுக்கு இடப்புறம் உள்ள அம்பாள் இங்கே வடக்கு பக்க சக்தியாக  தரிசனம் தருகிறாள்.

இந்த கோவிலுக்கு சுந்தரர் வந்து சேர்ந்தார்.   கோவில் அருகே  குளம்.  குளக்கரையில் ஒரு சின்ன அக்ரஹாரம். அதில் ஒரு வீட்டில்  துயர சப்தம். ஜனங்களின்  சோக அழுகுரல்.   

சில வீடுகள் தள்ளி  இன்னொரு வீட்டில்   மேளதாளத்துடன் ஏதோ விசேஷம். என்ன இது ? என்ன நடக்கிறது இங்கே? ஒருபக்கம் சோகம், அழுகுரல், இன்னொருபக்கம் உற்சாகம்.? யாருக்கு என்ன ஆயிற்று இங்கே ?'' என்று கேட்கிறார் சுந்தரர்.

பராபரியாக இங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக காதில் விழுந்த சேதியின்  சாராம்சம் என்னவென்றால் ரெண்டு பிரம்மச்சாரி பிள்ளைகள் அந்த  ரெண்டு  பிராமண குடும்பங்களில் வசித்த  நண்பர்கள்.  சுந்தரர்  அங்கே சென்ற தினத்தின் விடிகாலையில்  குளத்தில் இறங்கி   ரெண்டு பையன்களும்  வழக்கம்போல்   ஸ்னானம் செய்தார்கள். 

துரதிர்ஷ்டவசமாக  அன்று குளிக்கும்போது ஒரு  பையனை   குளத்தில் இருந்த  முதலை விழுங்கி விட்டது. அந்த குளத்தில் எங்கிருந்தோ ஒரு  முதலை வந்து  அடியில் இருப்பது அவர்களுக்குத்  தெரியாதே . ரெண்டு பையன்களில் ஒருவன் இவ்வாறு முதலை விழுங்கி மரணமடைய , மற்றொரு பையனுக்கு அன்று உபநயனம்.   அந்த பையன் வீட்டில் அவன்  ஒரே பிள்ளை,   ஆகவே  உற்சாகமாக கொண்டாடுகிறார்கள் பெற்றோர் சுற்றத்தார் எல்லோரும்.

ரெண்டு பையன்களும்  சம வயதான நல்ல  நண்பர்கள். மற்றவன் உயிரோடு இருந்தால் இன்று அவனுக்கும் கோலாகலமாக உபநயனம் நடந்திருக்கும். விதி என்ன தலையில் எழுதியிருக்கிறதோ அதை மீற முடியுமா?

இந்த கதை சுந்தரரை உலுக்கி விட்டது. அவர் மனது கரைந்தது. அந்த முதலை விழுங்கிய பையன் மீது பரிதாபம் ஏற்பட்டது. அவருக்கு எந்த உணர்ச்சியும் சிவன் சம்பந்தப்பட்டது தானே.

சுந்தரர் அந்த இறந்த பையன் வீட்டு வாசலில் வந்து நின்றார். கண்களில் கண்ணீர்.  உள்ளே இருந்து அவன் பெற்றோர் மற்றும் உறவினர் வந்து சுந்தரரை வணங்கினார்கள். சுந்தரர் சிலையாக நின்றார். கண்களை மூடினார்.

''அவிநாசி லிங்கேஸ்வரா, உன்னைத்  தரிசிக்க வந்த எனக்கு இந்த துன்பச் சுமை வேறா? நீ எப்படியாவது அந்த முதலை வயிற்றுக்குள்  சென்ற  பையனை திரும்ப உயிரோடு கொண்டுவந்து தருவாயா?''  பரம சிவன்  ஆசையாக எதிர்பார்த்த ஒரு  பதிகம் புறப்பட்டது சுந்தரர் திரு வாயிலிருந்து:

''வழிபோவார் தம்மோடும் வந்துடன் கூடிய மாணிநீ
ஒழிவ தழகோ சொல்லாய் அருளோங்கு சடையானே
பொழிலாருஞ் சோலைப் புக்கொளி யூரிற் குளத்திடை
இழியாக் குளித்த மாணிஎன் னைக்கிறி செய்ததே.

எங்கேனும் போகினும் எம்பெரு மானை நினைந்தக்கால்
கொங்கே புகினுங் கூறைகொண் டாறலைப் பார்இலை
பொங்கா டரவா புக்கொளி யூரவி நாசியே
எங்கோ னேஉனை வேண்டிக்கொள் வேன்பிற வாமையே.

உரைப்பார் உரைஉகந் துள்கவல் லார்தங்கள் உச்சியாய்
அரைக்கா டரவா ஆதியும் அந்தமும் ஆயினாய்
புரைக்காடு சோலைப் புக்கொளி யூரவி நாசியே
கரைக்கால் முதலையைப் பிள்ளை தரச்சொல்லு காலனையே.''

'' பரமேஸ்வரா, நீ அந்த யமனிடம் சொல்லி முதலையின் வாய் திறந்து அந்த பிள்ளையை ஜாக்கிரதையாக உயிரோடு தரச்சொல்லு ''

அவிநாசி லிங்கேஸ்வரன் என்ன செவிடா? சுந்தரன் தமிழ் இனிக்காதா. அந்த இனிப்பு முதலையின் வாயை  ஆ வென்று பிளக்க செய்யாதா?  அதன் வயிற்றில் சென்ற  பையன் ஜம்மென்று வெளியே வந்து  குதிக்க மாட்டானா? . அப்பா அம்மாவிடம் ஓட மாட்டானா?'' 

சிவனருளால் முதலைவாய் மதலை பிழைத்தது. எல்லாம் ஒரு பதிகத்தால் பெற்ற  அதிசய  பலன்..

உபநயன வீட்டாரை விட இங்கே இந்த அதிசயப் பையன் வீட்டில் கோலாகலம். அவன் பெற்றோரும்  மற்றோரும்  அவனோடு சேர்ந்து சுந்தரர் காலில் விழுந்து உயிர்  கொடுத்த அந்த சிவனடியாரை வணங்குகிறார்கள். இந்த அதிசயம் விரைவில் எங்கும் செயதியாக பரவுகிறது.

அந்த பையனின் கை யைப் பிடித்துக் கொண்டு   சுந்தரர் அவிநாசி லிங்கேஸ்வரன் சந்திக்கு அழைத்து சென்று நன்றி தெரிவிக்கிறார். தானே அவனுக்கு பூணல் அணிவித்து அன்றே  அங்கேயே  உபநயனம் அவனுக்கும் நடைபெறுகிறது.
துக்கம் சந்தோஷமாக  எங்கும் மாறிவிட்டது.  

 

[sivan jaykay]

சம்பந்தமில்லாத   சில  பழைய  நினைவுகள்..  நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

என் அப்பா  ட்யூஷன் எடுப்பார்.  சூளைமேடு  வீட்டில் நாங்கள் இருந்தபோது  அப்பாவின் மாணவர்கள் சிலர்  அல்லது அப்பாவைப் பார்க்க வருபவர்கள் சிலர்  சைக்கிளில்  வருவார்கள். சிலர்  சைக்கிளை பூட்டுவார்கள், பலர்  அப்போதெல்லாம் சைக்கிளை ஸ்டாண்ட் போட்டு  நிறுத்தி விட்டோ சுவரில் சாய்த்து வைத்து விட்டோ உள்ளே வருவார்கள்.  என் அண்ணா  ஜம்புவுக்கு அப்போது 10 வயது  எனக்கு 7 நான் சைக்கிள் ஓட்ட ஆரம்பிக்கவில்லை. ஆனால் ஜம்பு குரங்கு பெடல் அடிப்பான் அல்லது சைக்கிளில் ஏறி உட்கார்ந்துகொண்டு பெடலை மிதிப்பான். உயரமான சைக்கிளை நாங்கள் விரும்பவில்லை.  அப்படி அவன் ஓட்டும்போது நான்  கூடவே  ஓடுவேன்.  அப்புறம் அவனுக்கு பாலன்ஸ்  வந்தபோது  பின்னால் உட்கார்ந்து கொள்வேன்.  எத்தனையோ சைக்கிள்களை  எருமை மாட்டின் மேல் சுவற்றின் மேல் கம்பத்தின் மேல் எல்லாம் மோதி இருக்கிறான் ஜம்பு. கல்லிலும் முள்ளிலும் ஒட்டி  பஞ்சர் ஆன  சைக்கிளை பேசாமல் இருந்த இடத்திலேயே சாதுவாக நிறுத்தி வைத்து விடுவோம்.  பல சைக்கிள்களில் சாணி அபிஷேகம்.  அப்பாவிடம் சிலர்  முறையிட்டு இருக்கிறார்கள். சிலர்  எங்களை எரித்துவிடுவது போல்  பார்த்துவிட்டு  சைக்கிள்களை தள்ளிக்கொண்டு போவார்கள்.  

ஜம்பு  பிரேக் பிடிக்காமல் ஆடிக்கொண்டே  வேகமாக  என் எதிரே  ஒட்டிக்கொண்டு வந்த சைக்கிளை முன்னே சென்று ஹாண்டில் பாரை  handlebar  பிடித்து ஒரு பக்கமாக இழுத்து விட்டேன். அப்படியே  வேகமாக சைக்கிளிலிருந்து தாவி விழுந்த ஜம்பு அலறினான். அவனது வலது கையில் எலும்பு முறிவு என்று எங்களுக்கு தெரியாது.  அம்மா ஓடி வந்தாள் . அப்பாவுக்கு நியூஸ் போயிற்று அவரும் பாதி ட்யூஷனில் இருந்து வெளியே வந்தார். அலறிய  ஜம்புவை தூக்கிக்கொண்டு ஆஸ்பத்திரி சென்றார்கள். எலும்பு முறிவு என்று  நிச்சயமாகி  புத்தூருக்கு  பஸ் ஸில்  போனார்கள். இரவு வெகுநேரம் கழித்து  புத்தூர் கட்டுடன் வந்து படுத்தவனிடம் எனக்கு பயம். என்னை அடிப்பானோ என்று. நான் தான் காரணம்.  ஒரு சில மாதங்களில் பழைய ஜம்புவானான் .  வளர்ந்தோம் அவனிடமும் என்னிடமும் அப்புறம் சைக்கிள் சொந்தமாகவே இருந்தது.

 எனக்கு  நினைவு  தெரிந்த நாளிலிருந்தே  சைக்கிள்  இருக்கிறது.  அதாவது  72 வருடங்களுக்கு  முன்பிருந்தே என்று  வைத்துக்  கொள்ளலாம்.   அப்போதெல்லாம்  சைக்கிள்   ஓட்டுபவர்கள் பெரிய  உத்தியோகத்தில் இருப்பவர்கள்,  அல்லது  வசதி  படைத்தவர்கள்  என்று  அர்த்தம்.  பச்சை கலர்  ராலே Raleigh   சைகிள் ,  ஹெர்குலஸ், பிலிப்ஸ்   ஹம்பர்  என்று பல பிராண்ட்  சைக்கிள்கள் பிரபலம். அதில்  பி எஸ் சி  BSC  என்று  ஒரு வண்டி  இது  தான்  பிராதனமாக  இருக்கும்.  

அப்பாவின் நண்பர்  சுப்ரமணிய  ஐயர் பாட்டு வாத்தியார்  பெல்ஸ் ரோடு  திருவல்லிக்கேணி யிலிருந்து  கோடம்பாக்கம்  சைக்கிளில் வருவார்.  அவர்  சைக்கிள்  சீட்டு மேலே  ஒரு  துணியை  சுற்றி  வைத்திருப்பார்.  அது  தான்  குஷன்.  முன்னாலே  ஒரு  எண்ணெய்  விளக்கு  மாட்டி  அதற்கும்  ஒரு  சின்ன  பூட்டு  சங்கிலியோடு  தொங்கும். பழைய  டயர் வழ வழ வென்று இருக்கும்.  

பொதுவாக எல்லோரும்   குதிரை  வண்டியில் தான் பிரயாணம் செய்தவர்கள்.  கோடம்பாக்கம் ஸ்டேஷன் வாசலில் நிரியக குதிரை வண்டிகள்நிற்கும். குதிரைகள் கொள்ளு, புல்லு  நின்று   கொண்டு நிற்கும். துர்கந்தமாக  அதன் மலஜலங்கள் நாறும்.   நாகரிகம்  அடைந்து விட்டதால்    குதிரை வண்டி மாட்டு  வண்டி  கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக்   குறைந்து கொண்டே  வந்தது.  கை  ரிக்ஷா என்று  ஒருவர்  அல்லது,   நெருக்கியடித்துக்கொண்டு  ரெண்டு  பேர்   உட்கார்ந்து போக  உயரமான  வண்டியாய்    ஆள்  இழுத்துக்  கொண்டு ஓடவேண்டும்.    எங்கும் கை  ரிக்ஷா  ஓட்டுபவர்கள்  கண்ணில் பட்டார்கள்.  வாடகைக்கு  வண்டி சத்தம் என்று பேர்  அப்போது.  மைலாப் பூர்  திருவல்லிக் கேணியிலிருந்து  கூட கோடம்பாக்கம்,  சூளைமேடு  வரை   ரிக்ஷா  இழுத்துக்கொண்டு  ஓடி  வருவார்கள். இப்படி  வந்தால் கூட  அப்போது  ரெண்டு ரூபா  தான்  கூலி (வண்டி சத்தம்)  வாங்குவது வழக்கம். பஸ்  அறி முகமாகவில்லை .

போரூரிலிருந்து  சங்கரய்யரும்  அவர்  மகன்  கோபாலன்  ஆகிய  ரெண்டு பெரும்  ஆளுக்கு  ரெண்டு ரெண்டு குடங்களை ஒவ்வொரு  சைக்கிளிலுமாக கட்டிக்கொண்டு  சூளைமேட்டுக்கு  எங்கள்  வீட்டுக்கு  காலை  7  மணிக்கே  வருவார்கள். இவளுக்கு குடிநீர் சப்ளை.  சங்கரய்யர்   'பூ'  என்று  வேகமாக ஊதினால்  பறந்து போகும்  வகையை  சேர்ந்தவர்.  மொட்டை  கழுத்து  அரைக் கை  கதர்  சட்டையா  ஜிப்பாவா  என்று  சொல்ல முடியாத  அங்கி. நாலு முழ  வேஷ்டி . மாநிறமாக ஏறக்  குறைய   சட்டையணிந்த  ஒரு  எலும்புக்கூடு  அவர்.  தலையில்  பழைய  ஞாபகமாக  ஒரு  ஓயாசிஸ்.  செம்பட்டையாக  ஒரு  சில  தாவரங்கள்.   மற்றபடி வழ வழ பாலைவனம். நெற்றியை  மறைத்த  விபூதி பட்டை.  கழுத்தில்  சிவப்பு  கயிற்றில் ஒரு  ருத்ராக்ஷம். வாயில்  நாக்கும்  மேலண்ணம் கீழண்ணத்தில்   சாஸ்த் ரத்துக்கு  ஒவ்வொரு பல்.  பேசினால்  புரியாது.   உஸ்  என்று  ஒரு  சத்தத்தோடு  அவர்  பேசுவது  உற்றுக்  கேட்டால்  பாதி  புரியும்.   எங்கப்பா  ஜார்ஜ்  டவுனில்  தொண்டை மண்டலம் ஸ்கூலில் தலைமை ஆசிரியர். சங்கரய்யர்  அந்த   பள்ளியில்  தண்ணீர் சப்ளை மற்றும்  சில   எடுபிடி  வேலை  பார்ப்பவர்.  எனவே  தினமும்  எங்களுக்கு  தண்ணீர் கொண்டு வந்து தந்து விட்டு  போவார்.  அவர் பிள்ளை  கோபாலன்  எதற்கு  அவருடன்  வந்துகொண்டிருந்தான்.  என்ன  வேலை  செய்தான் என்று  இன்னும்   எனக்கு தெரியாது.  பேசமாட்டான்.  சிரித்துக்கொண்டு  விசில்  அடிப் பான். 

அவனுக்கு  17 அல்லது  18  வயதிருக்கும்.  கட்டம் போட்டம்  அரை  நிஜார்  மேல்  அரைக்கை   சட்டை.  தலையை  நிறைய  எண்ணெய்   தடவி படிமானமாக   கருப்பாக   தார்  ரோடு போல  வாரியிருப்பான். ஒவ்வொரு நாள்  ஒவ்வொரு இடத்தில்  வகிடு   எடுப்பான்.  மீசை  லேசாக  இருக்கும். சங்கரய்யருக்கு  மீசை  பிடிக்காது.  

எங்கப்பாவிடம்  பேசிவிட்டு   காபி வழக்கம்போல  டவராவில்  சக்கரை இல்லாமல்  சாப்பிட்டு விட்டு   பொ க்கை வாயில்  ''போயிட்டு வரட்டுமா''  என்று  கேட்பது  புரியாது.    ஏதோ  ரஷ்ய பாஷையில்  பேசுவது  போல்  இருக்கும்.    சங்கரய்யர்  சைக்கிள்  மேல்  என்  அண்ணா  ஜம்புவிற்கு  ஒரு  கண்.  சங்கரய்யர்  சைக்கிளுக்கு  ஸ்டாண்ட்  கிடையாது.  எப்போது  ஒரு  சுவற்றையோ  மரத்தையோ  நம்பி  தான்  நிற்கும்.  அதை  பூட்டுவதும்  கிடையாது.  நிறைய  சத்தம்  போடுவதால்  யார்  அதை  தொட்டாலும்  தெரிந்து விடும்.  ஜம்பு  அதை  மெதுவாக  தூக்கிக்கொண்டு  தள்ளிக்  கொண்டு  கண்  மறைவில்   அரை பெடல்,  (குரங்கு பெடல்  என்று அதற்கு ஏன்  பெயர்  என்று  யாராவது  தெரிந்தால்  சொல்லலாம்) அடித்து  பாலன்ஸ்  கிடைக்க  கற்றுக்  கொள்வான்.  கொஞ்சம்   அனுபவம் அவனுக்கு  உண்டு.  ஆனால்  ப்ரேக்  பிடிக்கும்  வழக்கம்  இல்லை.  எதன்  மீதாவது  மோதி   தான்  நிறுத்துவான். இதில்   என் பின்னால்   உட்காருகிறாயா  என்று  ஒரு  சபலம்  ஏற்படுத்துவான்.  உட்கார்ந்து  கீழே  இவிழுந்த  அனுபவங்களை  அப்பறமாக  சொல்கிறேன்.  இப்படி  தான் ஒருநாள் அவன் கை  ஒடிந்ததை மேலே சொன்னேன்.

 நாங்கள் குடியிருந்த  சூளைமேட்டு  வீட்டுக்கு  ரெண்ட்ரைகாணி  தோட்டம்  என்று  பெயர்.  பெரிய  நிலப்பரப்பு. அது  ஒரு  மனநோய்  டாக்டர் தைரியம்  என்பவர்  வாங்கி போட்டிருந்த  சொத்து.   ஏதோ  பெரிய  கட்டிடம்  கட்ட  ப்ளான்  போட்டிருப்பார்  போல்  இருக்கிறது.  பாதியில் நின்று   நான்கு  ஐந்தடி உயரத்துக்கு  மானாவாரியாக  ஒரு   அஸ்திவார   BASMENT  அரை  கட்டிடம் இருந்தது.  அதன்  மீது  தான்  பிடிக்கிற  ஆட்டம்  ஆடுவோம்.  வளைந்து  வளைந்து  சுற்றி  ஓட  அந்த   அரை குறை கட்டிடத்தின் ரொம்ப பெரிய அடித்தளம் உதவியது.  பல பையன்கள் எங்களோடு அதில் ஓடி  விளையாடியது இன்னும் நினைவிருக்கிறது.

எங்கள் வீடு  அந்த  அடித்தளத்தின்  பின்னால்  மூன்று  அறைகள்  கொண்ட  ஒரு   அவுட் ஹவுஸ்  போன்ற  இடம். அதில்  ரெண்டு  குடும்பங்கள்.  எங்களுடன்  அதில்  குடியிருந்த  மற்றொரு குடும்பம்   நாகராஜ சர்மாவுடையது.  அவர் எப்போதும்  வீட்டிலோ,  ஏன்  ஊரிலோ கூட  இருக்கமாட்டார்.  அப்போதிருந்த  வடக்கத்தி  ரயில்  M S M  ரயில் உத்தியோகம்.  பத்து நாளுக்கொருதரம்  வீட்டில்  சில மணிகளிருப்பார்.  எங்கள்  வீட்டுக்கு  பின்னாலும்  நிறைய  மரங்கள்.  அதில்  எங்களுக்கு  பிடித்தது அரை நெல்லி  மரம்.  அதில்   மஞ்சள்  மஞ்சளாக கொத்து கொத்தாக  அரை  நெல்லிக்காய்  நிறைய இருக்கும்.  எல்லா  பையன்களையும்  அதன்  கிளைகளில்  பார்க்கலாம்.  மா மரம்  காய்த்தால்  அங்கும்  எங்கள் கூட்டம்  படையெடுக்கும்.  மற்ற  நேரங்களில்  நிறைய  கொடுக்காப்புளி  மரத்தின்  பழங்கள்.  அதன்  கருப்பு  நிற  விதைகள்  பல்லாங்குழி  ஆட  புளியங்கொட்டைக்கு  பதிலாக  உபயோகிப்போம்.    

செல்வராஜ்  என்கிற சிவப்பான  பையன்   கொஞ்சம்  தள்ளி  பணந்தோப்புக்கு பின்னால்  ஒரு  வீட்டில்  ஏதோ   வாட்ச்மன் மாதிரி   வேலையாக  இருந்தான். அவனைத் தவிர அந்த  தனி  வீட்டில்  ஒரு  மீசைக்காரர் இருந்தார்.   காலையில் இருப்பார்.  கீழ்க்கண்ணால்  தான் என்னைப்  பார்ப்பார்.  மீசையை  நறுக்காக  வெட்டி  இரு முனைகளிலும்  தேள் கொடுக்கு மாதிரி சுருட்டி  வைத்திருப்பார். அவரைக்  கண்டால்  நான் நெளிவேன்.

''என்னடா வேணும்?  செல்வராஜ்  வேலையாக  இருக்கான்.  அப்பறமா  வா,   போ ''.  செல்வராஜ் எங்களை விட  கொஞ்சம்  பெரியவன்.  அரும்பு  மீசை வைத்திருந்தான்.  அவனிடம்  இருந்த  காந்த  சக்தி,  கல்கண்டு  வார  பத்திரிகை.  தமிழ் வாணனின்  ஆயிரம்  கண்கள்,  சங்கர்லால்  கதைகள் கல்கண்டில்  வாரா வாரம்  வரும்.   படிக்க  லேசில்  கொடுக்க மாட்டான்.   கெஞ்ச வைப்பான்.  வீட்டுக்கு அடிக்கடி  வரவழைத்து  வெறுங்கையோடு  அனுப்பு வான்.  கொடுத்தாலும்   பத்து நிமிஷத்துக்கு மேல்  கடன்  கொடுக்க மாட்டான்.  அங்கேயே படித்து விட்டு தரவேண்டும்.  எனவே நாங்கள்  நாலைந்து பேர்  சேர்ந்து  ஒன்றாகவே படிக்க நேரிடும்.   சங்கர்லால்  எனக்கு  கடவுளாக  தோன்றிய காலம்  அது.  அவர்  உதவியாளன் கத்திரிக்காயை  பிடிக்கும்  அளவுக்கு  மாணிக்கத்தை  பிடிக்காது.  மாது  சங்கர்லாலுக்கு போட்டுக்கொடுக்கும்   டீ   அடிக்கடி   இப்போது கூட  நான் வீட்டில்   தேநீர் பருகும்போதெல்லாம்  நினைவில்  ஏனோ தோன்றி  மறைகிறது. 

எங்கள் வீட்டை கடந்து எதிர்பக்கம், அதாவது நடுவே  இருக்கும் சூளைமேடு ஹை ரோடு கடந்தால், பனந்தோப்பு   வரிசையாக  மிலிடரி  காரர்கள் மாதிரி  நின்றிருக்கும். 

பனந்தோப்பு  தான்  சாயந்திரம்  சிலநாள்   தெருக்கூத்து   ஆட்கள் வந்து  அல்லி  அரசாணி,  தர்ம ராஜா  கதையை  எல்லாம்  தெருக் கூத்தாக வழங்குவார்கள்.   பலநாட்கள் இரவில் ரிஹர்சல் இரவெல்லாம் நடக்கும். ஒரே காட்டுக்கூச்சல்.   அவர்களுக்கு சொம்பில் நிறைய குடி தண்ணீர் கொண்டு   கொடுத்து நட்புடன்  முதலில் உட்கார்ந்து கொள்வேன்.  அர்ஜுனன், திரௌபதி, பீமன்  வேஷக்காரர்கள்   நான் அவர்களைத்  தொட்டு  பார்க்க  அனுமதித்தது எனக்கு   பெருமையாக இருந்தது.   தெருக்கூத்து  டயலாக் எழுதி  பாட்டு எழுதி பாடும்  தலைவன்  விதூஷகனாக வருவான்.   அவனுக்கு அரை   வேஷம் தான்.   இடுப்பில்  லுங்கி,   மேலே மட்டும்  ஒரு   கலர் துணியை  தோளில்  போர்த்திக்கொண்டு  அரிதாரம் பூசிக்கொண்டு, தலையில்  ஒரு  முண்டாசுடன்  கையில்  ஒரு  மரக்  கத்தியை  ஜரிகை ஒட்டி  ஆட்டிக்கொண்டே  டான்ஸ்  ஆடுவான்.  பாடுவான். கீச்சுக் குரலில்  அவன்  பாடுவதை  ஜாலரா  போடுபவன்  உரக்க  பாடுவான் .  ''சுபோஜம்''  என்று  கத்திக்கொண்டு  பாட்டை  நிறுத்தி   ''அதாகப்பட்டது  என்று  அடிக்கடி   சொல்லிக்கொண்டே அன்று  நடக்கப்போகும்  கூத்தை பற்றிய விவரங்கள்  கூறிவிட்டு மறுபடியும்  ஆடுவான்.   ரெண்டு பக்கம்  ஒரு  வேஷ்டியோ, புடவையோ, பிடித்து க்கொண்டு திரையாக  மறைத்துக் கொண்டிருப்பவர்கள், இருந்தவர்கள்  அதை  விலக்கியவுடன்  ராஜாவுக்கு  கற்பூரம்  காட்டு வார்கள்.  அவன்  உடனே  சுற்றி சுற்றி  வந்து  பாடிக் கொண்டே  ஆடுவான்.  பின் பாட்டு,  தாளம்  மேளம்  எல்லாம்  காதை பிளக்கும்.  இதற்குள்  இருட்டி விடும்  எனவே  தீவட்டிகள் ஏற்றி  வைத்திருப்பார்கள்.  கும்பல் சேர  சேர   குஷியாக கூத்து  பின்னிரவு  வரை கூட  தொடரும்.  

கமர்கட்டு, மசால்வடை, அப்பம், பொறி உருண்டை வேர்க்கடலை, சுண்டல்  வேகவைத்த கிழங்கு, எல்லாம் விற்பார்கள். 

எனக்கு  கதையெல்லாம் அப்போது  புரியாது.  அவர்கள்  வேஷம்  பிடிக்கும். ஆட்டம்  பிடிக்கும்.   நீல  சாயம்  பூசின  கிருஷ்ணன்  குள்ளமாக  இருந்தாலும் அப்போதே அவனை எனக்கு  பிடிக்கும்.  முகம்  கழுத்து வரை  நீலம்.  கால்  முதுகெல்லாம் கருப்பாக  முடியோடு  இருப்பான்.

சூளைமேடு அப்போதெல்லாம்   ஒரே இருட்டாக  அங்கொன்று  இங்கொன்று  முணுக் முணுக்  கென்று லாந்தர்  தெரு விளக்கெரியும் .  சில  வீடுகள் மட்டும் இருக்கும்.  ஒரு டூரிங் டாக்கிஸ்  வந்து அதில்  நாகையாவின்   சுவர்க்க சீமா  விட்டு விட்டு  --  ஒரு  ரீல் மாற்றி  மற்றொன்று  ரீல்  மாட்டி ப்ரொஜெக்டரில்  ஓட்டும்போது  டீசல் சப்தத்தோடு காத்திருக்க  வேண்டும்.   பானுமதியின்  சண்டி ராணி    M .K  ராதா   அபூர்வ சகோதரர்கள்  படமெல்லாம் விட்டு விட்டு துண்டு துண்டாக பார்த்தது  நினைவிருக்கிறது. நிறைய  பீடி சுருட்டு நாற்றமும், புகையும்  ஸ்வாசித்து ,என்னுள் இறங்கி   இருமல், கண்ணில் தண்ணீர் வரும் காலம் அது.  

[sivan jaykay]

#அருட்புனல்  -  நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

ராமகிருஷ்ண பரமஹம்ஸர் 

' தாயே எனக்கு எல்லாம் நீயே''
 
மேடை நாடகங்கள், சினிமா எல்லாம் வருவதற்கு முன்பு நமது தேசத்தில் ஆங்காங்கே மக்கள் பேசும் வெவ்வேறு மொழிகளில் தெருக்கூத்துகள் தான் நடந்தன. அது தான் விறுவிறுப்பான பொழுதுபோக்கு. வேஷங்கள் போட்டுக்கொண்டு, விதவிதமான  ஆடைகள் உடுத்துக்கொண்டு  ஆண்கள் பெண்களாகவும் நடித்து பாடி ஆடி மக்களை மகிழ்வித்தது இரவெல்லாம் ஏகபோக கொண்டாட்டம்.

பொது இடங்களில் தெருக்கூத்து இப்படி நடக்கும். பலர் பல குரல்களில் பல ஸ்ருதிகளில் ஒரே மாதிரியான தாளத்தோடு மைக் இல்லாமல் பாடுவார்கள். ராத்திரி தான் ஆரம்பிக்கும், எட்டு மணிக்கு ஆரம்பித்தால் நள்ளிரவு தாண்டிவிடும்,   நாங்கள் என் இளம் வயதில் வசித்த சூளைமேட்டில் ஜக்கரியா காலனி வருவதற்கு முன்பு சூளை மேடு தெருவுக்கு கிழக்கே ரயில் பாதை வரை எங்கும் பனை மரத் தோப்பு கள் விவசாய நிலங்கள் தான். பனை மரத்தோப்பில் தான் தெருக்கூத்து நடைபெறும். மின்சாரம் பெட்ரோமாக்ஸ் வெளிச்சம் இல்லாமல் வெறும் தீவட்டி வெளிச்சத்தில் ஒரு வட்டத்தில் தெருக்கூத்து நடக்க, அந்த வட்டத்தைச் சுற்றி ரசிகர்கள் அமர்ந்திருப்பார்கள். எல்லோருமே பாடுவார்கள். ஒருவன் உடுக்கு மாதிரி, மத்தளம் ஒன்றை வாசிப்பான். ஒருவன் ஹார் மோனியம் வாசித்துக்கொண்டு கூட பாடுவான். ஜாலரா. எல்லோருமே உரத்த குரலில் பேசுவார்கள், பாடுவார்கள்.

'' அதாகப் பட்டது'' ஓஹோ அப்படியா, பிள்ளாய் எழுந்திரு  ஆஹா வாரும்....... போன்ற வார்த்தைகள் டயலாக்கில் அடிக்கடி வரும். பேச்சுக்கு நடுவே பாட்டும் வரும். கேள்வியும் பாட்டு , பதிலும்  பாட்டு,

வட்டத்திற்குள்ளே, கூத்து வேஷதாரிகள் ஆடுவார்கள் பாடுவது என் போன்ற சிறுவர் களுக்கு ஆறு வயதில் கண்கொள்ளாக் காட்சி. சுற்றி உள்ள ரசிகர்கள் தரையில் உட்கார்ந்த கை தட்டுவார்கள்.

பெண் வேஷம் தரித்து  நடனம் ஆடுவார்கள். அவர்கள் போடும் நாடகங்கள் எல்லாம் புராணம், இதிகாச சம்பவங்களாகவே இருக்கும். ஒன்ஸ் மோர் கத்தினால் மீண்டும் அதை பாடி நடித்துக் காட்டுவார்கள் .இரவெல்லாம் இப்படி  தெருக்கூத்து கிராம மக்களுக்கு ஒளியும் ஒலியுமாக  மகிழ்வித்தது.  பொறி கடலை, வெல்லத்தில் செய்த மிட்டாய்கள், கமர்கட், முறுக்கு, மசால் வடை, அரை நெல்லிக்காய், கொடுக்காப்புளி பழம், வெள்ளரி பத்தை.சீசன் இருந்தால் மாங்காய் பத்தை, இத்யாதி தின்பண்டங்கள் நன்றாக விற்பனையாகும். எல்லாம் அரை யணா, ஓரணாவுக்கு மேல் இல்லை.

வங்காளத்திலும் இது போல் தான் அந்த கிராமத்தில் இப்படி தெருக்கூத்து நடத்தும் ஒரு குழு வந்தது. உள்ளூரில் ஒரு அழகான பையன் இருக்கவே கதாதரனை சிவன் வேஷம் போட அழைத்தார்கள். அவன் என்ன செய்ய வேண் டும் என்று சொல்லிக் கொடுத்தார்கள். அவனும் சந்தோஷமாக வேஷம் போட்டுக்கொண்டு நடுவே நின்றான். இடுப்பில் புலித்தோல், தலையில் ஜடாமகுடம், உடலெல்லாம் விபூதி, தலையில் கழுத்தில் கையில் ருத்ராக்ஷமாலை. கையில் ஒரு சூலம்.

''மகாதேவா'' என்று பாடிக்கொண்டு ஒரு வேஷதாரி அவனை சுற்றி சுற்றி வந்து ஆடினான். அவ்வளவு தான். சிவன் வேஷதாரி பையன் கதாதர் சிலையாக நின்றான். ஒரு பேச்சும் பேசவில்லை. கண்களில் தாரை தாரையாக நீர். ஆனந்த மயம். பார்ப்போர்கள் அசந்து விட்டார்கள். ஏனோ அழுகிறான் என்றுதான் நினைத்தார்கள். அவன் தான் சிவனாகிவிட்டானே.

16 வயதானதும் அண்ணா ராம் குமார் கதா தரனை  கல்கத்தா காளிகோயில் பூஜைக்கு தனக்கு  உதவி செய்ய அழைத்துச் சென்றுவிட்டார்.

கங்கைக்   கரையில் அமைதியான ஒரு அழகிய காளி கோவில். அந்த பகுதிக்கு தக்ஷிணேஸ்வரம் என்று பெயர். அண்ணா ராம்குமார் தான் பூசாரி. தம்பி கதாதர்  எடுபிடி உதவியாள் . சின்ன பட்டாச்சார்யர் . அந்த கோவில் மூல விக்ரஹமான காளிக்கு   பூஜை செய்ய அனுமதிக்க வில்லை.  ஆனால் அந்த கோவிலில் இருந்த ராதா கிருஷ்ணனுக்கு அலங்கரித்து பூஜை செய்ய நியமனம் ஆனான். . ராதாக்ரிஷ்ணனுக்கு உச்சரிக்க வேண்டிய மந்திரங்கள் அவன் உடல் பூரா பளிச்சென்று எழுத்தில் உதயமானது. இதை தாந்த்ரீக நூல்களில் காணலாம். மந்திரம் உச்சரிக்கும்போது தன்னைச் சுற்றி ஜலத்தை ப்ரோக்ஷனம் பண்ணுவது அக்னியின் பாதுகாப்புக்காக. ஆனால் உண்மையில் இந்தமாதிரி தீர்த்தம் ப்ரோக்ஷணம் பண்ணும்போது அக்னியின் நீண்ட சிவப்பு நாக்குகள் தன்னை சுற்றி சூழ்ந்திருந்ததை கதாதரன் கண்டான். தன்னுள் குண்டலினி சக்தி நாகமாக சுருண்டிருந்தது மெதுவாக மேலெழும்பி மேலே உச்சி  மண்டையில் ஸஹஸ்ராரத்தை நோக்கி நகர்வதை உணர்ந்தான். அந்த சக்தியைத் தவிர மற்ற உடலின் பாகங்கள் கட்டையாகி விடுவதையும் அறிந்தான். அவன் பூஜை செய்யும்  போது இந்த அனுபவங்கள் உண்டாயிற்று. அருகில் யார் வந்தது, பேசினது, போனது எதுவுமே   அந்த நேரத்தில் அவனுக்கு தெரியாது. 

கோவிலுக்கு வந்தவர்களுக்கு இது தெரியுமா? பையன் பூஜை பண்ணாமல் பேசாமல் நிற்கும் ஒன்றும் தெரியாத மடையன் என்று தானே நினைப்பார்கள்.

சில நாட்களில் அண்ணன் பூஜை செய்த காளி மூல விக்ரஹத்துக்கு கதாதர் பூஜை செய்ய நியமிக்கப் பட்டான். அந்த காளி , பவதாரிணி, அவனை ஈர்த்துவிட்டாள் . முழு மனதும் அவள் மேலேயே அவனுக்கு இப்போ தெல்லாம் லயித்து விட்டது. அவளோடு பேசுவான்.

''எனக்கு நீ வேண்டும். என்னோடு பேசவேண்டும். உன்னைக் காண வில்லை என்றால் தற்கொலை செய்து கொள்வேன்'' என்று கூட பவதாரிணியிடம் முறையிட்டான். அவள் பேசவில்லை. எண்ணம் தீவிரமாயிற்று. அந்த காளி கோவிலில் ஒரு வாள் சுவற்றில் தொங்கியது.

''அடடா,  என்ன அதிருஷ்டம். சொன்னதை நிரூபிப்போம் '' என்று அந்த வாளை எடுத்து தன்னை மாய்த்துக்கொள்ள விரைந்தான். யாரோ தடுத்தார்கள். திரும்பினான். புன்னகையுடன் தாய் நின்றாள் . கண்கள் மலர்ந்தன. இதயம் ஒடுங்கியது. மனம் நிறைந்தது. கண்களில் வழக்கம் போல பிரவாகம் பெருகியது. உடல் இறுகியது, கதா தரன் மரக்கட்டையானான் .  அவனது தேஹம்  கீழே சாய்ந்தது. ஜீவ சக்தி மட்டும் உள்ளே  அசைந்து கொண்டிருந்தது.

ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் இதைப் பற்றி பிற்காலத்தில்  சொன்னது:

''அப்போது எனக்கு வீடு வாசல், தெரு, கோவில் எல்லாம் கண்ணுக்கு தெரியவில்லை.  என் பார்வையில் எல்லா பக்கமும்  ஒரு பெரிய  ஒளி வெள்ளம், அடுக்கடுக்காக, அலை அலையாக,எல்லா இடத்திலும்  சூழ படுவேகமாக நகர்ந்தது. என்னை அலாக்காக தூக்கி சுருட்டி யாரோ வெட்டவெளியில் கிடத்தினார்கள். அதில் நான் மிதந்து எங்கோ போய்க்  கொண்டிருந்தேன். ஆஹா இந்த பிரவாஹத்தில் சிக்கி அநுபவித்த  இன்பத்தில் எனக்கு மூச்சு வாங்கியது. என்னை இழந்தேன். இந்த இன்பம்  எனக்கு போதவில்லை.   இன்னும் இன்னும் இது  வேண்டும் என்று என்  மனம் தேடியது.''

கடவுளைப் பற்றி கதை கதையாக பல வருஷங்கள் பேசுவோர் அவனைக் காணாதவர்கள். கண்டவரோ என்ன சொல்வது எப்படி சொல்வது என்று தடுமாறுவார்கள். இதைத் தான் நாம் ''கண்டவர் விண்டிலர், விண்டவர் கண்டிலர் '' என்கிறோம்.

பல நாள் தொடர்ந்து இந்த ஸ்மரணையில் கிடந்த கதாதரனால் பூஜை சரிவர செய்ய முடியவில்லை. ''தாயே  ஈஸ்வரி,  கடைக்கண் அருள் அம்மா'' என்ற ஒரே எதிர்பார்ப்பு. எதிரே யார் இருக்கிறார்கள், கோயிலுக்கு யார் வந்தார்கள் போனார்கள். ஒன்றுமே தெரியாத நிலை அல்லவா?

''தாயே, நான் ஒரு முட்டாள், கல்வியறிவில்லாதவன். எனக்கு நீயே  வேதம், புராணம், தந்த்ரம் மந்த்ரம் எல்லாம் கற்றுக் கொடு.''
அந்த தாயும் பதிலளித்தாள்
'' மகனே, இந்த உலகமே மாயை, வேதாந்த சாரம் தான் பிரம்மம்'' என்று உபதேசித்தாள். வேறு யாருக்காவது இப்படி ஒரு குரு கிடைப்பார்களா? ஒரு சிறு பூவை கையில் எடுத்துஅவள் மேல்  அர்ச்சித்தான்.

 ''அம்மா, இது நீ கொடுத்த ஞானம்,  எனக்கு  எல்லாமே நீதான். எனக்கு உன் அன்பை  மட்டுமே தா. எனக்கு  தான்  ஒன்றுமே   தெரியாதே,   நீ தானே எனக்கு எது வேண்டும் என்று பார்த்துப் பார்த்து அருளும்  அன்பு அம்மா.  நான்தான் ஒரு ஜடம்  என்று உனக்கு தெரியுமே '' என்கிறார் ஸ்ரீ ராம கிருஷ்ண பரமஹம்சர்.

[sivan jaykay]

மனிதருள் ஒரு  தெய்வம் -   நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

ஷீர்டி பாபா.

9    நேரம் வந்தது பாபா தரிசனம் பெற:  

சென்ற அத்தியாயத்தில் பாபா காலரா எனும் கொள்ளை நோயை கோதுமை மாவாக்கி அரைத்து ஊருக்கு வெளியே தள்ளிய அதிசயத்தை பார்த்தோமே அதன் உள்ளர்த்தம் நமக்கு இப்போது புரியாது. ஞானிகள் மட்டுமே உணர்வார்கள். பாபா [பிறருடைய  அபிப்ராயம், போற்றுதல்,  தூற்றுதல்  எதையும் லக்ஷியம் பண்ணாதவர். எதை எப்போது செய்ய வேண்டும் என அறிந்த லோக சம்ரக்ஷண யோகி. அவர் வாழ்வில் ஒவ்வொரு கணமும் ஏதாவதொரு அற்புதம் நிகழ்ந்து கொண்டே இருந்தது. அதைச்  சிறிதும் வெளிப் படுத்தாதவர். அவரை நுட்பமாக அருகே இருந்து உணர்ந்தவர்களால், அறிந்தோரால் நமக்கு கிடைத்திருக்கும் அவரது அற்புத செயல்கள் , அதிசயங்கள் ரொம்பவே குறைவானவை. எத்தனையோ பக்தர்களின் பாபங்கள் அகன்றிருக்கிறது. உலகத்தின் உஜ்ஜீவனத்திற்கென அவதரித்த  ஒரு சில  மஹான்களில்  முக்கியமானவர்  ஷீர்டி பாபா..

ஸாய் ஸத் சரித்திரம் எழுது முன் ஹேமத் பந்த் எனும் தபோல்கர் ரொம்ப யோசித்தார். தயங்கினார். நானோ ஒன்று மறியாதவன். ஞானசூன்யம். அவ்வளவு பெரிய மஹானை சரியாகப்  புரிந்துகொண்டு தப்பில்லாமல் குறை யில்லாமல் என்னால் எழுத முடியுமா? மிகவும் கடினமான ஒரு காரியத்தை நான் மேற்கொள்ள தகுதியானவனா? சாயி நாதா, பாபா, நீங்கள் தான் எனக்கு இதற்கு தேவையான சக்தியை, ஞானத்தை, அறிவை எனக்கு தந்தருள வேண்டும் என்று மனதார பாபாவை வேண்டினார்.

பகவானுக்கு தெரியும். யார் சரியானவன் . தன்னை வெளியுலகத்துக்கு முறையாக காட்ட தகுந்தவன் என்று. அவனை ஊக்குவிப்பார். நான் என்னுடைய '' தெவிட்டாத விட்டலா'' எனும் பாண்டுரங்கன் லீலா வினோத பக்தர்கள் அனுபவ சரித்திரத்தை எழுதும் முன்பு இப்படி ஒரு அற்புத மனிதனை , மஹீபதி என்கிற அந்த மராத்தி பக்தனை பாண்டு ரங்கன் தேர்ந்தெடுத்து பக்த விஜயம் எழுத வைத்தான் என்பதை அவர் புத்தகத்தை படித்து உணர்ந்தேன். வேடன் வால்மீகியாக மாறி   எப்படி ராமாயணம் எழுத நியமிக்கப் பட்டான்?.வியாசர் எப்படி மஹா பாரதம் எழுதினார்? எல்லாமே பகவான் கிருபை ஒன்றே.

1800ல் தாஸ் கணு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு பக்த லீலாம்ரிதம் , சாந்த் கதாம்ருதம் ஆகிய  நூல்கள் வெளிவந்து சில மஹான்கள் சரித்ரம் பற்றி வெளியுலகத்துக்கு தெரிந்தது. அதில் ஷீர்டி சாயி பாபாவின் வாழ்க்கை, அவர் உபதேசங் கள் எல்லாம் பற்றியும் அறிகிறோம். ஸாயி பாபாவின் லீலைகளை இன்னொரு புத்தகத்தில் அறியலாம். ஆம். ஸ்ரீ ஸாயி நாத் பஜன் மாலா என்ற சிறிய புத்தக தொகுப்பில் சாவித்ரிபாய் ரகுநாத் டெண்டுல்கர் என்னும் பக்தை அற்புதமாக சித்தரித்திருக்கிறார். மேலே சொன்ன தாஸ் கணு மஹராஜ்,பாபாவின் மேல் மராத்தி பாடல்கள் இயற்றி யுள்ளார். குஜராத்தி மொழியில் அமிதாஸ் பவானி மேத்தா,  பாபாவின் லீலைகளை கதைகளாகத்  தந்திருக்கிறார். இது  ஒரு  சிறு உதாரணம். எண்ணற்ற மொழிகளில் எத்தனையோ புத்தகங்கள், நூல்கள் நமக்கு பொக்கிஷமாக பாபாவின்  லீலைகளை வாரி வழங்குகிறது.

பாபாவின் லீலைகளை எழுதுவது பெரிய ஒரு சமுத்திரத்தை ஒரு சிறிய செம்பில் அடக்க முயல்வது. கடலில் அளவிட முடியாத செல்வம் இருந்தபோதும்  நமது சிறிய கைக்குள் கிடைத்த அழகிய, மனம் கவர் சோழிகள், சங்குகள், வண்ண சிப்பிகளை கொஞ்சம் தரலாமே என்ற முயற்சி இது.  இதுவே எண்ணற்ற பக்தர்களின் வாழ்வில் அஷ்டாங்க யோக பலன், தியான மஹிமை, ப்ரம்ம ஞானம் பெற எல்லாம் தர வல்லது. பாபாவின் அருளாசி இல்லையென்றால் அவரைப் பற்றி எழுதவேண்டும், சொல்லவேண்டும் என்ற முயற்சி மனதில் தோன்றியே இருக்காது, வெளிப்பட்டிருக்காது என்பது நிச்சயம் இல்லையா?

தபோல்கர் எனும் ஹேமத் , ஷீர்டி பாபாவைப் பற்றி எழுத பாபாவின் ஆசி முதலில் தேவை என்று உணர்ந்து நண்பர், மாதவ்  ராவ் தேஷ் பாண்டே என்ற பாபாவின் பக்தரை, அணுகினார். இருவரும் பாபாவிடம் ஒருநாள் சென்று வணங்கி அப்போது தேஷ்பாண்டே'' பாபா உங்கள் சரித்திரம் எழுத அண்ணா சாஹேப் ஆசைப்படுகிறார்''  என்கிறார்.  என்னைப்பற்றி எழுத என்ன இருக்கிறது, நான் ஒரு சாதாரண பக்கிரி என்றெல்லாம் சொல்லாதீர்கள். உங்கள் ஆசியில்லாமல் அவரால் இது துவங்க இயலாது.'' பாபா இதை கேட்டுவிட்டு சிறிதும் யோசிக்காமல் அருகே இருந்த உதியை (சாம்பல்) எடுத்து ஹேமத்தை அருகே வர ஜாடை காட்டி சிரம் தொட்டு தலையில் இட்டு, ''அவன் எழுதட்டுமே . பக்தர்களின் கதை, அனுபவம் எல்லாம் சேமித்துக் குறிப்பெடுத்து கொண்டு எழுதட்டும் நான் உதவுகிறேன், அவன் என்னை வெளிப்படுத்தும் கருவி. நான் அவனை என்னைப் பற்றி சொல்ல உபயோகித்துக் கொள்கிறேன். என் பக்தர்கள் விரும்பும் அது நிறைவேறட்டும் ' என்றார். இதற்கு அகம்பாவம், தற்பெருமை கூடாது. நானே கதி என்கிற சரணாகதி அவசியம். அதெல்லாம் அவனிடம் உண்டாகும்போது நானே அவனுள் இயங்கி என்னைப்  பற்றி கூறிக் கொள்வேன்'' என்றார் பாபா.

முதலில் ஹேமத் பந்த், பாபா பக்தர்கள் காகா  சாஹேப் தீக்ஷித், நானா  சாஹேப் சாந்தோர்கர் ஆகியோரை சந்தித்து தெளிவு பெறுகிறார்.

'' நீ ஷீர்டி போய் அங்கே இரு. பாபாவை தரிசித்து ஆசியோடு எழுது'' என்று  அறிவுரை சொல்கிறார்கள்  அவர்கள்.  எத்தனையோ தடங்கல்,குடும்ப பிரச்னைகள் தபோல்கரை ஷீர்டி செல்வதை தள்ளி போட்டுக்கொண்டே போனது. .

ஒரு சம்பவம். ஹேமத்தின்  நண்பரின் மகன் லோனாவ்லா வில் வசிப்பவன் உடல்நலம் குன்றி கவலைக்கிடமானான். நண்பன் எத்தனையோ சிகிச்சைகள் மருத்துவர்களை நாடியும் குணமில்லை. நண்பன் வணங்கும் குருவை வரவழைத்தும் பயனில்லை. இந்த நேரத்தில் பாஸின் போக சாந்தோர்கர் தாணாவிலிருந்து தாதர் செல்கிறார் அங்கிருந்து பாஸின் போகவேண்டும். சாந்தோர்கர் ''என்ன ஹேமத் நீ இன்னும் ஷீர்டி போகவில்லையா? '' என்று கேட்டபோது சுரீர் என்று சுடுகிறது. ''இதோ கிளம்புகிறேன்'' என்று தாதரிலிருந்து ரயிலில் புறப்படுகிறார். ஒரு முஸ்லீம் சகபயணி பேச்சுவாக்கில் மன்மத் சென்றால் அங்கிருந்து ஷீர்டி போவது கஷ்டம். போரிபந்தர் போய் அங்கிருந்து ஷீர்டி போவது சௌகரியம் என்று வழி சொல்கிறார். அப்புறம் அந்த முஸ்லீம் பயணி கண்ணில் படவில்லை. இது பாபாவின் அதிசயம் தான்.   இந்த சம்பவத்தை ஏற்கனவே எழுதி இருந்தாலும் மீண்டும் நினைவு படுத்தவே மறுபடியும் எழுதுகிறேன்.

ஹேமத்  மறுநாள் சௌகரியமாக காலை  ஷீர்டி போய் சேருகிறார். காகா தீக்ஷித் அங்கே காத்திருக்கிறார். வாடாவில் ஒரு சத்திரத்தில் தான் பயணிகள் தங்குவார்கள். ஆகவே வாடாவில் தங்கி ஸ்னான பானங்கள், சிரமபரிகாரம் முடித்து விட்டு ஷீர்டி பாபா தரிசனம் செய்யலாம் என்று தபோல்கர் எண்ணும்போது நண்பர் தாதியா சாநூல்கர் தென்படுகிறார்

 ''பாபா தரிசனத்துக்கு வந்தாயா.? பாபா இங்கே தான் வாடாவில் ஒரு மூலையில் இருக்கிறார்'' என்ற  போது பழம் நழுவி பாலில் விழுந்தது  என்று சொல்வதின் அர்த்தம் புரிந்தது. ஸ்நானமும் இல்லை பானமும் இல்லை. அப்படியே ஓடிப்  போய்  பாபாவை தரிசிக்கிறார் தபோல்கர் எனும் ஹேமத் பந்த்.

பாபாவை பார்த்த கணத்திலேயே தன்னுள் ஒரு மின்சார தா க்குதல் உண்டாகி உச்சந்தலை முதல் உள்ளங்கால் வரை ஒரு மாற்றம் ஏற்படுவதை உணர்ந்தார் தபோல்கர்.     இடம், பொருள், காலம், நேரம், பசி தாகம் எல்லாம் மறந்து விட்டது. பாபாவின் பாதங்களை ஸ்பர்சித்த போது ஒரு புது வாழ்க்கை பிறந்தது. பாபாவை அறிமுகப்படுத்திய அத்தனை உள்ளங்களுக்கும் நன்றிக் கண்ணீர் காணிக்கை செலுத்தினார். இனி அவர் உலகில் எங்கும் எதுவும் பாபாவே தான்.

இன்னும்  எழுதுகிறேன்.

[sivan jaykay]

#ஆதி_சங்கரர் -  நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN
பஜகோவிந்தம்

''கும்பிடு,  கூப்பிடு  கோவிந்தனை'' - 9

27 .गेयं गीता नाम सहस्रं ध्येयं श्रीपति रूपमजस्रम् ।

नेयं सज्जन सङ्गे चित्तं देयं दीनजनाय च वित्तम् ॥ २७॥

geyaM giitaa naama sahasraM dhyeyaM shriipati ruupamajasram .
neyaM sajjana saNge chittaM deyaM diinajanaaya cha vittam

கேயம் கீதா நாமசஹஸ்ரம் தேயம் ஸ்ரீபதி ரூமஜஸ்ரம்
நேயம் சஜ்ஜன சங்கே சித்தம் தேயம் தீன ஜனாயச வித்தம்

இதை இயற்றிய சிஷ்யர் சுமதிரர்.  விஷ்ணு சஹஸ்ரநாம பாராயணம் கேட்கவும்,  அதில் பங்குகொள்ளும் பாக்கியமும் எனக்கு கிட்டியிருக்கிறது. 25 வருஷங்களுக்கும் மேலாக ஒவ்வொரு சனிக்கிழமையும் விடாது யார் வீட்டிலாவதோ, பொது இடத்திலோ, கோவிலிலோ க்ஷேத்ரத்திலோ தவறாமல் பாராயணம் செய்து வரும் ஒரு குடும்பம் திருமதி லதா  ராமானுஜம் குடும்பம். (1000 மாவது விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமத்தை 1000 பேருடன் சேர்ந்து குருக்ஷேத்ரத்தில் பீஷ்மர் உபதேசித்த இடத்திலேயே அமர்ந்து பாராயணம் செய்தவர்கள்), என் வீட்டின் அருகிலேயே இருப்பதால் தான் இந்த சத்சங்கம்  எனக்கு கிட்டியது. அவர்களோடு  சேர்ந்து  சில வாரங்கள்  விஷ்ணுவை பாராயணம் செய்தேன் .

சுமத்ரர் இந்த ஸ்லோகத்தில் என்ன சொல்கிறார்:

''அப்பா, நல்ல பையனாக கீதையைப்  படி, முக்கியமாக விஷ்ணுவை மனதில் த்யானம் செய். இதயத்தில் கட்டிப் போடு. விஷ்ணு சஹஸ்ர நாமத்தை பாராயணம் செய். கஷடமே இல்லை. நிறைய தடவை கேட்டுக் கொண்டே வந்தால் தங்கு தடங்கல் இன்றி மனதில் பதிந்து விடக்கூடிய அற்புத வார்த்தைகள் கொண்ட ஸ்லோகம்.  சொல்லவும்  நாவுக்கு சுகமானபடி   பீஷ்மர்  சொன்னதை, வேத வியாசர்  நமக்கு  எழுதி தந்திருக்கிறார். 

பரந்த மனது, பரிசுத்த மனது வாய்ந்தோரைச் சேர். இதற்கு பெயர் தான் சத் சங்கம். செல்வத்தை தேவை யானோர்க்கும் ஏழைகளுக்கும் வினியோகி. தானம் செய். இதனால் உனக்கு என்ன ஆகும் என்று சொல்லவில்லையே என்று யோசிக்கிறாயா? நீயே விஷ்ணு ஆனபிறகு வேறு என்ன சொல்லத் தேவை? கோவிந்த நாம பஜனை யிலிருந்து உயரே போக ஆரம்பிப்போம்.   ஆதார  ஸ்ருதியாக நீ சொல்லவேண்டியது '' ஹே கோவிந்தா! என்ற நாமம்  ஒன்றை மட்டுமே  தான்.

28.सुखतः क्रियते रामाभोगः पश्चाद्धन्त शरीरे रोगः ।
यद्यपि लोके मरणं शरणं तदपि न मुञ्चति पापाचरणम् ॥ २८॥

sukhataH kriyate raamaabhogaH pashchaaddhanta shariire rogaH .
yadyapi loke maraNaM sharaNaM tadapi na muJNchati paapaacharaNam.

சுகதா க்ரியதே ராமா போகா பச்சாத் தந்த சரீரே ரோகா
யத்யபி லோகே மரணம் சரணம்  ததபி ந முஞ்ச்ஜதி பாபா ச்சரணம்

ஹே,  மானுடா, எப்போது நீ ஆசையில், மோகா வேசத்தில்,  உன்னை இழந்து விட்டாயோ உன் உடல் இனி உனக்கு சொந்தமில்லை. பல வியாதிகளுக்கு அது தீனியாகிவிட்டதை புரிந்துகொள். வாசலுக்கு வெளியே மரணம் காலிங் பெல் அடிக்கிறதே. உன்னைக் கூட்டிப்போக காத்திருக்கிறது ஒரு எருமை மாடு, அதன் மேல் ஒரு இரக்கமில்லாதவன் கையில் ஒரு நீண்ட சுருக்கு கயிறுடன்  காத்திருக்கிறான், என்று தெரிந்தும் கூட இன்னுமா பாப வழியில் போய்க் கொண்டிருப்பாய்?  இப்போதாவது உன்னை மாற்றிக்கொள்.    இதிலிருந்து தப்பவும் உனக்கு ஒரு வழியிருக்கிறதே அதை நினைவில் கொண்டாயா? கெட்டியாக கோவிந்தனைப் பிடித்துக்கொள். எவ்வளவு நேரமாக உனக்காக அவன் தனது காக்கும் கை நீட்டிக் காத்திருக்கிறான்.  நீ அவனை அணுகாவிட்டால், அவனை விட்டு தூர விலகிப்போனால்,   அவன் என்ன செய்வான்?  ஹே கோவிந்தா என்று மனமாரச் சொல். அவன் உன்னருகே வருவான்.

29   अर्थमनर्थं भावय नित्यं  नास्तिततः सुखलेशः सत्यम् ।
पुत्रादपि धन भाजां भीतिः सर्वत्रैषा विहिता रीतिः ॥ २९॥

arthamanarthaM bhaavaya nityaM naastitataH sukhaleshaH satyam.
putraadapi dhana bhaajaaM bhiitiH sarvatraishhaa vihiaa riitiH ..

அர்த்தமனர்த்தம் பாவய நித்யம் நாஸ்திதத: சுகலேஸ: சத்யம்
புத்ராதபி தன பாஜாம் பீதி: சர்வத்ரைஷா விஹித ரீதி : (baja)

‘ஹே ஞாபகமில்லாத மனிதா ஒளவைக் கிழவி கூழைக் குடித்துவிட்டு கூவிக்  கூவி உன்னைக்கூப்பிட்டு காதில் ஓதியதை நினைத்துப்பார்;

‘’ பாடு பட்டு பணத்தைத் தேடி புதைத்து வைத்த
கேடு கேட்ட மானிடரே கேளுங்கள். கூடுவிட்டு
ஆவி தான் போனபின்னே யார் தான் அனுபவிப்பார்
பாவிகளே அந்தப் பணம்''.

பணம் துன்பத்தைத் தீர்க்கும் மருந்தல்ல. அதை அதிகரிக்கும் விஷம். அடிக்கடி இதை நினைவூட்டிக்கொள் .  பணத்தை தானே  எங்கோ வைத்துவிட்டு  பணக்காரன் தனது  பிள்ளையைக்கூட சந்தேகிப்பான். 

ஒரு பெரிய பரம்பரை தனவான்,  வளர்த்த பிள்ளையோடு தகராறில் சந்தி சிரித்து  பல வருஷங்கள் கோர்ட் படி ஏறி அவதிப் பட்டானாம்.  பல வருஷங்களுக்கு முன்பு  பேப்பரில் வந்த விஷயம் இது.  

பணம்  அதிகமாக  உள்ளவனுக்கு  பிள்ளையால் பெண்ணால் கூட  அவனது  உயிருக்கு ஆபத்து வரும் தீங்கு நேரும் என்று இரவு பகல் தூங்கமாட்டான். பணம் பத்தும் செய்யும் அல்ல. பலதும் செய்யும். விடாதே தேடு அந்த கோவிந்

தனை அவன் தான் உனக்கு மருந்து.

[sivan jaykay]

மனதில் பதியட்டும்  - 18  -  நங்கநல்லூர்  J  K  SIVAN

ஜீவகாருண்யம்  என்பதை தான்  நாம்   எல்லா  உயிர்களிடத்திலும் அஹிம்சை, கருணை, அன்பு என்று அறிகிறோம்.  கருணை காட்டுவது என்றால் ஏதோ சில உதவி செய்யும்போது  நாம் ஒரு படி மேலே போய் நிற்பது போலவும், நம்மிடம் உதவியைப் பெறுபவர் நம்மை விட தாழ்ந்த நிலையில் இருப்பது போலவும் எண்ணுவது மனித ஸ்வபாவம். பிறருக்கு  உதவி செய்வதால்   நமக்கு எளிமை, அடக்கம், அஹங்காரம் இல்லாத குணம்  போல  சில  நல்ல விஷயங்கள் உண்டாக வேண்டும். . அதை விட்டு விட்டு   இது நம்மை விட்டு போனால் போகட்டும்.  நம்மிடம் வீணாக இருப்பது தானே, பிறருக்கு உபயோகமாக இருக்கட்டும்' என்ற எண்ணத்துடன் செய்வது  தப்பு.  இதனால் நமக்கு தீமை தான் விளையும்.

ஒருவருக்கு உதவி  பண்ணும்போது  கருணை, காருண்யம் என்று சொல்வதை விட ''அன்பு''   என்று சொல்லிவிட்டால் இந்த ஏற்றத்தாழ்வு  இருக்காது. அன்பு என்பது  இயல்பாகவே ஒவ்வொருவருக்கும்  உண்டாவது.   ஆகவே  பிறருக்கு உதவி செய்கிறோம் என்ற  எண்ணத்துக்கு அங்கே  இடமில்லை.   அம்மாவின் அன்பு அப்படிப்பட்டது.  அன்புக்கு  நாம் வேறு மற்றவர் வேறு என்ற  வித்யாசமே இல்லை.   நமக்கு முதலில்  இதெல்லாம் முடியாது, சாத்தியம் இல்லை என்று தோணும்.    வள்ளலாருக்கு  வாடிய பயிரைக் கண்டபோதெல்லாம் நெஞ்சம் அதனால் தான் வாடியது.

திருவள்ளுவர்  அன்பு, அருள் என்று இரு பதங்களைப் பிரித்து சொல்கிறார்.  அருள் என்பது அன்பின் குழந்தை  என்கிறார்.

அருளென்னும் அன்பீன் குழவி பொருளென்னும்
செல்வச் செவிலியால் உண்டு. ( குறள் எண் : 757 )

அன்பு  என்ற தாய்  பெற்ற  குழந்தை தான் அருள். பொருள் என்னும்  வசதியான  வளர்ப்புத்  தாயிடம்  வளர்கிறது.   பாவிகளை நாம் வெறுப்பதாலும், அவர்களை கோபிப்பதாலும் பயனில்லை. அவர்களுடைய மனசும் நல்ல வழியில் திரும்பவேண்டும் என்று பிரார்த்திப்பது ஒன்றே நாம் செய்ய வேண்டியது.

நமது பாரத தேசத்தில் அக்காலத்தில்  வித்யா எனும் கல்வி குருவிடம் கற்பது  மன அமைதி கிடைக்க மட்டும் தான் இருந்தது.  ஆத்ம  ஞானம்,   'பர வித்யை'  என்று அதற்கு பெயர்.  மற்றதெல்லாம் 'அபரவித்யை' .

நாம் பாபம் செய்ய  காரணம்  ஆசை.  நம் கஷ்டம் அனைத்திற்கும் மூலகாரணம் ஆசை. அதை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக  விலக்கி  விட்டால்  சாஸ்வதமான,  நிரந்தரமான  துக்க நிவாரணம் பெறலாம்.  திருமூலர்  இதனால் தான் 

''ஆசை அறுமின்கள்  ஆசை அறுமின்கள், 

ஈசனோடாயினும்  ஆசை அறுமின்கள், 

ஆசை படப்பட  ஆய்வரும்  துன்பங்கள்  

ஆசையை விட்டுவிட  ஆனந்தமாமே''  என்கிறார்..

ஒன்று கவனித்தீர்களா?  கடவுள் என்று  யாரோ ஒருவர் இருக்கிறார்  என்று சொல்வதோடு மற்ற மதங்கள் இருந்து விடுகின்றன.  நமது ஹிந்து சனாதன தர்ம நெறிமுறை  அப்படியல்ல.  இந்துமதத்தில்  அந்த   ஒரே கடவுளை அவரவர் மனோபாவப்படி அன்போடு வழிபட பலப்பல தெய்வ வடிவங்களை நமக்குக் காட்டுகிறது.அதனால் தான் நமக்கு ராமன் கிருஷ்ணன், சிவன், அம்பாள், பிள்ளையார், முருகன், கருப்பண்ண சாமி  என்று பல தெய்வங்கள். எல்லாம் நமது சௌகர்யத்துக்காவே தான். 

தர்ம மார்க்கத்தில் ஒருவன் இருந்தால் பிராணிகள் கூட அவனை ஆதரிக்கும். அதர்மத்தில் விழுந்தால் உடன் பிறந்தவனும் எதிரியாகி விடுவான். 

அக்னியில் நெய்யை விட்டால் அது அணைந்தா போகிறது? மேலும் பெரிதாக வளர்கிறது. இப்படியே ஓர் ஆசை பூர்த்தியானவுடன் இன்னொரு ஆசை மூள்கிறது.

[sivan jaykay]

ஸூர்தாஸ்  -     நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

''எதுவும் உன்னால் ஆகும் ''

உடலில்  துன்பமும்,   உள்ளத்தில்  துயரமும் நம்மை வாட்டும்போது  நாம்  என்ன சொல்கிறோம்?  ''அம்மா  அப்பா''  என்று கத்துகிறோம்,  நம்மைப் பெற்ற  அம்மாவோ அப்பாவோ  நமக்கு  தங்களாலான  சிச்ருஷைகளை தான் செய்ய முடியும். படுக்கையில் தூக்கி போடுவார்கள், தடவி கொடுப்பார்கள், அணைப்பார்கள், கஞ்சி  காய்ச்சி வயிறை நிரப்புவார்கள் துயரத்தையோ துன்பத்தையோ போக்க முடியுமா? ஆறுதல் அளித்தால் துன்பம் தீருமா? கொஞ்சம்  அதன் வலியை பொறுத்துக்  கொள்ள மனதளவில்  உதவும். அவ்வளவு தான்.   ''ஐயோ ஐயையோ''    என்று கத்தினால் அப்பாவும் அம்மாவும் வருவார்களா அருகில்?

'' கிருஷ்ணா  கிருஷ்ணா'' என்றால் ஒருவன் எப்போதும்  ரெடியாக  காத்துக்கொண்டிருக்கிறேன் அருகே வந்து உதவ. அவன்  அதனால் தான் ''காக்கும் கடவுள்'' என்று பெயர் கொண்டவன்.

என்னப்பா  கிருஷ்ணா, நீ செய்யும் உதவிக்கு  காசு கேட்பவனோ, நான் கொடுத்தால் வாங்கி கொள்பவனோ

அல்ல. எதையும் எதிர்பாராமல்  மனதில் உன்மேல் அன்பும் நம்பிக்கையும் கொண்டவர்க்கு நீ உதவுபவன். ஏழை பணக்காரன், ஆண்  பெண், முதியோர் சிறியோர், குலம் கோத்ரம்  என்றெல்லாம்  வித்யாசம் பார்ப்பவன் இல்லை. 

உன் தாமரைத் திருவடிகளை மனதில்  நினைத்தாலே போதும்.   ஹரி, உன்னால்  முடவனை  எவரெஸ்ட் சிகரம் மேல் உச்சியில் ஏறி  நின்று சிரித்துக்கொண்டே கையசைக்க செய்வாய்.  ஐந்தடி தூரத்தில் வரும்  கார்  கண்ணுக்கு தெரியாதவனைக் கூட  அரை மைல்  தூரத்தில் மரத்தின் உச்சிக் கிளையில் கிளியைப்  பார்க்க செய்வாய்.   டமார செவிடனை  குசுகுசுவென்று தூர யாராவது பேசினால் கூட அந்த  ரஹஸ்யத்தை  தெளிவாகக் கேட்கச் செய்வாய்.   வாய் பேசா ஊமையை  காம்போதி ராகமாலிகை  ஆலாபனை பண்ண வைப்பாய்.   அனாதை இல்லத்தில் இருப்பவனை அரண்மனையில்  கிரீடம் சூட்டிக்கொண்டு  சிம்மாசனத்தில் தூக்கி உட்காரவைப்பாய்.  கிருஷ்ணா இந்த சூர்தாஸ் உன்னை எப்போதும்  இரு கரம் கூப்பி சிரம் தாழ்த்தி  வணங்கி  வழிபட செய்வாய்.  

என்ன ஒரு    அற்புதமான பாடல்  ஸூரதாஸ் பாடி இருக்கிறார்.

चरण कमल बंदौ हरी राई,
चरण कमल बंदौ हरी राई।

जाकी कृपा पंगु गिरि लांघे,
अन्धे को सब कुछ दरसाई।
चरण कमल बंदौ हरी राई,
चरण कमल बंदौ हरी राई।

बहिरौ सुनै मूक पुनि बोलै,
रंक चलै सिर छत्र धराई।
चरण कमल बंदौ हरी राई,
चरण कमल बंदौ हरी राई।

सूरदास स्वामी करुनामय,
बार बार बन्दौतिः पायी।
चरण कमल बंदौ हरी राई,

Charan Kamal bando hari rai
Jaki kripa pangu giri langhey Andhare ko sab kachhu darsai
 Bahiro sune mook puni bole Rank chale sir chhatra dharai Surdas swami karunamaya Barambar namo sir naayi
Charan kamal bando hari rai

[sivan jaykay]

ரமண மஹரிஷி  -  நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

சூரி நாகம்மாவின் லெட்டர். 

சூரி  நாகம்மா காலத்தில் பெண்களை  வயதுக்கு வந்த பிறகு  படிக்க வைக்கவில்லை.  ஏதோ தெலுங்கில் எழுத படிக்க தெரிந்ததோடு  பள்ளிப் படிப்பு முடிந்துவிட்டது.  எல்லா வீடுகளும் கூட்டு குடும்பங்களாக குறைந்தது எட்டிலிருந்து பதினைந்து டிக்கெட்டுகள்  இருந்தன.  ஆகவே  சமையலுக்கும் வீட்டு வேலை செய்வதற்கும் ஆள்  தேவைப்பட்டபோது  பெண் குழந்தைகள்  பயன் பட்டனர். இளம் வயதிலேயே  கல்யாணம்.  மருத்துவ வசதி பெருகாத காலத்தில் இளம் விதவைகளாக  எத்தனையோ பெண்கள் பரிதாபமாக சமுதாயத்தில்  திக்கற்றவர்களானார்கள்.  நாகம்மா  வீட்டிலிருந்த  பழைய  ஆன்மீக புத்தகங்களை படித்து அறிவைப் பெருக்கிக் கொண்டாள்.  தானே  எழுதவும் ஆசை  வந்து அதை அபிவிருத்தி செய்து கொண்டாள். 

வீட்டைத் துறந்து ரமணாஸ்ரமம் வந்தபின் நாகம்மா முழுதும் ஆன்மீக சிந்தனையில் ஈடுபட்டாள் . ரமணர் வாக்கு புரிந்தது.  ஒவ்வொருநாளும்  ரமண மஹரிஷியின் அருகே இருந்து அவர் உபதேசங்களால்  ஞானம் பெற்றாள் .   ரமணர் மற்றவர்களோடு பேசுவதை கூர்ந்து கவனித்து  அவற்றை தெலுங்கில் எழுதி வைத்தாள் அதுவே இன்று உலகம் பூரா நம் போன்றோர்களுக்கு  அறிவு புகட்டுகிறது.

தினமும்  கடிதங்களாக  தனது சகோதரனுக்கு தெலுங்கில் அன்றாட  ஆஸ்ரம நிகழ்வுகளை எழுதி அனுப்பினாள் . 273  கடிதங்கள். அவை  பல மொழிகளில் புத்தகமாக வந்தன.

1945  நவம்பர்  22 அன்று ஒரு கடிதத்தில் தெலுங்கு அம்மா என்ன எழுதினாள்  என்பதன் சாராம்சத்தை பார்ப்போம்;

நேற்று யாரோ ஒரு வங்காள  காவி உடை சன்யாசி வந்தார்.  ஹ்ருஷீகேஸானந்த் என்று பெயராம்.  பகவான் பக்கத்தில் காலை  8.30மணிக்கு உட்கார்ந்தவர்  11 மணி வரை நகரவில்லை.  என்னென்னவோ  ஆன்மீக விஷயங்களில்  சந்தேங்கங்களைக்   கேட்டுக்கொண்டே இருந்தார்.  அடாடா  பகவான் அவருக்கு  எப்படி தேனொழுக பதில் சொன்னார் தெரியுமா?  கங்கா ப்ரவாஹம் போல் விடாது தொடர்ந்தது.  நான் எப்படி அதெல்லாவற்றையும்  எழுத முடியும்?  அம்ருதத்தை  பக்தி ரசத்தோடு குடித்துக்கொண்டே இருந்தேன். அவ்வளவு தான்.   அம்ருத ருசியை பேப்பரில் எழுத முடியுமா?

பகவான் அவருக்கு தனக்கு மதுரையில் மரண அனுபவம் ஏற்பட்டதை பற்றி சொன்னார். அப்போது அவர் முகத்தில் ஜொலித்த  ஆன்மீக ஒளியை என்னால் எழுத முடியவில்லை.  காதார கேட்டேன்.

இன்னொரு சமாச்சாரம். நான்  சற்று தூரத்தில்  அந்த  சந்நியாசிக்கு பின்னால் உட்கார்ந்து கொண்டிருந் தேன். காதில் சரியாக எல்லாமே  விழவில்லை. 

பகவான்  சொன்ன ஒன்று நன்றாக  கேட்டேன்:  

''மரண அனுபவம் பெற்றபோது எல்லா புலன்களும் கட்டையாடக மரத்துப் போய்விட்டது. ஆத்மா மட்டும் உள்ளே  சக்தியோடு இருந்தது. அதன் உணர்வை தெரிந்து கொண்டேன்.  அப்போது தான்  நான்  என்பது வெறும் உடம்பல்ல. அதையும் தாண்டி உள்ளே நிற்கும் ஆத்மா என்று புரிந்தது.  அது அழிவற்றது. உடல் தான் அழிகிறது. எதனுடனும்  சம்பந்தப்படாமல்   தானாகவே ஒளிர்வது ஆத்மா. உடம்பை  எரித்த பின்னும்  இருப்பது.''

இன்னும் நிறைய  சொன்னார்  மகரிஷி. எனக்கு சரியாக காதில் விழவில்லை, புரியவும் இல்லையே . எப்படி எழுதுவது? ஆகவே இதோடு நிறுத்திக் கொள்கிறேன்.

[sivan jaykay]

ஒரு  எளிய  சிந்தனை....  --  நங்கநல்லூர் J K  SIVAN   

பகவான்  நம்மைப் போல் யாரிடமாவது பேசுவாரா?  எப்படி , யாரோடு பேசுவார்?   ஆம். 

 எல்லோருடனும் பேசுகிறார். எப்போதும் பேசுகிறார்.  ஆனால் யார் அவர் பேச்சைக் கேட்கிறார்கள்? 

கடவுள் தான் மன சாக்ஷி.  அவர் பேசுவது நாம் எந்த மொழி பேசுகிறோமோ அந்த மொழி. அவர் வேறு யாருடனும்  நம்மைப் பற்றி பேசுவதில்லை.ஒவ்வொருவருடனும் தனியே  அவர்களது பிரச்னைகளுக்கு வழி காட்டுகிறவர். உபதேசிப்பவர். அறிவுரை தருபவர்.  எல்லாம் இலவசம், சுயநலமற்ற செயல்.

மனசாட்சியின் இன்னொரு பெயர் ஆத்மா   அதன் வெளிப்பாடு தான் உணர்வு, அது தான் பாஷை.

சத்யம் தர்மம், நேர்மை இது தான் அவர்  கோட்பாடு. எண்ணங்கள் வேறு  உணர்வு வேறு. எண்ணம் மாறிக்கொண்டே வரும். உணர்வு சத்யத்திலும் நேர்மை நியாயத்தை அடிப்படையாக கொண்டது. தவறு செய்யாது. அதை மதிக்காமல் நாம் தவறு செய்கிறோம்.

நமது உள்ளுணர்வை  வெளியே  சுவற்றில் தொங்கும்  நாம் வணங்கும் கடவுளின் உருவத்தில் பெறலாம். கோவிலில் விக்ரஹம்  முன்னால்  நின்று அவரை உணர்ந்து  நன்றிக்  கண்ணீர் வடிக்கலாம்.  பகவான் பேசுவாரா என்று கேட்டோமே . அவர் வார்த்தைகளிலும் பேசுவார்.  வரப்போவதை சொல்லுவார், நடக்கப்போவதை அறிவிப்பார்.  செய்யவேண்டியதை புரியும்படியாக சொல்வார்.  

என் கனவில் வந்தார், அசரீரி கேட்டது என்கிறோமே, அதெல்லாம் தான் அவரது வார்த்தைகள் . யாரோ ஒரு குரு, ஆசார்யன் மூலம், நீதி நூல்கள் மூலம், வேத புராண நீதிகளிலின் மூலம் உணர்த்துவார். அதெல்லாம் நமக்கு புரிந்த வார்த்தைகளில் தானே நமக்கு அறிமுகமாகிறது.   என்னை ஜப்பானிய மொழியில் ஒரு நீதி நூலைப்  படி என்றால் எப்படி புரிந்து கொள்வேன்?  அர்த்தம்  தப்பாக புரிந்துகொண்டு தான் நாம் அவஸ்தைகள் எல்லாம் படுகிறோம்.

அனுபவம்  சில  உண்மைகளை நமக்கு உணர்த்தி வழிகாட்டுகிறது. அதற்கு தான் மஹான்கள்  புண்ய புருஷர்கள் சரித்திரம் எல்லாம் படித்து அவர்கள் அனுபவத்தால் நாமும் உண்மை அறிகிறோம். வழிநடத்த எல்லாமே  நம் வாழ்வில் தான் நிகழ வேண்டும் என்கிற  கட்டாயம் தேவையற்றது. நெருப்பு தொட்டால் சுடும் என்று சூடு பட்டு தெரிந்து கொள்ளவேண்டாமே .

நாம் பகவான் உள்ளுணர்வாக  அறிவுறுத்துவதை கவனிக்காமல், லக்ஷியம் பண்ணாமல் நமக்குத் தோன்றியபடி, விரும்பியபடி  சுய லாப நோக்கோடு, அஹங்காரத்தோடு  செய்யும் காரியங்கள், சொல்லும் வார்த்தைகள் எண்ணங்கள் தான் நம் அனுபவங்கள். அதன் விளைவு  சாதகமாக இருந்தால் திருப்தி, எதிர்பாராத விதமாக  அமைந்தால் துக்கம் துயரம், அப்போது கடவுளை  நொந்து என்ன பயன்?

இப்போது பட்டினத்தார் சொன்ன  தன்  வினை தன்னைச் சுடும்  என்பதின் அர்த்தம் கொஞ்சம் புரியும்.

ஆத்மாவாக உள்  நின்று ஒளிர்பவனின் மெல்லிய குரலை நாம் கேட்பதில்லை என்று சொன்னேனே. அது பகவானுக்கும் தெரியும். ஆகவே  சில அற்புத மனிதர்களை அவ்வப்போது தோன்றச்  செயது எல்லோருக்கும் பொதுவான  சில அருமையான  நீதிகளை, நல்வழியை, நேர்மையை, நியாயங்களை, நிதர்சனங்களை, வார்த்தையாக  புரியும்படியாக  ஸ்தோத்திரங்கள், ஸ்லோகங்கள், புராணங்கள், பிரசங்கங்கள், அறிவுரைகள், உபன்யாசங்கள்,, நூல்கள், என்று பல வழியில் கீதை, ராமாயணம், பாகவதம்  மாதிரி எல்லாவற்றையும் யோசித்து  அளித்திருக்கிறான்.  தானே அவதரித்து அனுபவ பூர்வமாக  காட்டி இருக்கிறான். அதையும்  லக்ஷியம் செய்யாவிட்டால்  யாரை நொந்து என்ன பயன்?

கலியுகத்தில், வீடியோ, டிவி, புத்தகங்கள்,  வாட்ஸாப்ப், முக நூல் பத்திரிகைகள்,  என்று பல விதங்களில் இதெல்லாம் அடிக்கடி நம் கவனத்துக்கு  சிலர் அளிக்கிறார்களே , அதில் ஜாக்கிரதையாக சரியானதை தேர்ந்தெடுத்து ஞானம் பெறலாம். எதிலும் கலப்படம் உள்ள காலம் அல்லவா இது?  இப்படி  எல்லா இடங்களிலும் எப்போதும் உள்ளதை தான் பார்க்குமிடமெங்கும் ஒரு நீக்கமற நிறைந்த பரி பூரணானந்தம் என்று மஹான்கள்  சொல்கிறார்கள்.

மொத்தத்தில் பகவான் ஒரு வழிகாட்டி,  நாம் செய்யும் காரியங்களை கவனித்துக்கொண்டிருப்பவன். குறுக்கிடுபவன் அல்ல.  நாம்  தினை விதைத்தால்   தினை அறுப்போம்,  வினை விதைத்தால்  வினை தான் நம்மை வந்து அடையும்.  இதற்கு கடவுள் எப்படி பொறுப்பாவார்?

[sivan jaykay]

#காலபைரவாஷ்டகம்  -   நங்கநல்லூர்   J K  SIVAN
ஆதி சங்கரர்  

அஷ்டகம் - 6

ஆதி சங்கரர் மாதிரி இன்னொருவரை இனி எந்த ஜென்மத்திலும் காண முடியாது.  யாரால் அவர் போல ஸம்ஸ்க்ரித ஸ்லோகங்களை அருவி போல் கொட்டமுடியும்?  அவருடைய எத்தனையோ ஸ்தோத்திரங்கள், ஸ்லோகங்களில்   கால பைரவாஷ்டகம் ஒரு அற்புதமான ஸ்லோகம்.    அதன் சந்தங்கள் செவிக்கினியவை. அர்த்தங்களோ அந்த சிவனையே நேரில் கொண்டு வந்து நிறுத்துபவை.  

சிவனுக்கு  காலில் தங்க செருப்பாம். அதில் கண்ணைக் கவரும் ஒளி வீசும் மணிகள். காலே அழகு.   அவன் இடது பாதம் தூக்கி  ஆடும்  போது  எப்படி மனத்தை காந்தம் போல்  கவர்கிறது.  தாங்கி நிற்கும் வலது காலின் வளைவு தான் எத்தனை அழகு!  என்றும் நிரந்தரமான ஒரே  ரக்ஷை அந்த சிவனின் பாத ரக்ஷை. பரிசுத்த பரம சிவனே, காலனை காலால்  உதைத்த கால சம்ஹார மூர்த்தியே,  உன்னைத்  திருக்கடையூரில் கண்டு வியக்காத நேரமே கிடையாதே. இடது பதம் தூக்கி ஆடும் நடராஜா, உன்னடி பணிகுவோம் நெஞ்சே.

சிவ மானஸ பூஜா என்றால் என்ன தெரியுமா? மனதால் சிவனை வழிபடுவது. அதாவது கூடை நிறைய  பூ, சந்தனம், பழம் இதெல்லாம் ஒன்றுமே வேண்டாம். மனசு பூரா சிவனை நிரப்பிக்கொண்டு அவனை நினைந்து மனம் குளிர மனதாலேயே பூஜிப்பது.     இதற்கு  வெளியே பண்ணுகிற பூஜையை விட அதிக சக்தி.  இதனால்  மனது உறுதிப்படும். எண்ணம் சிதறாது. விழியொன்று நாட, கை மணியொன்று அடிக்க, வாய் செல் போனில் பேசிக்கொண்டிருக்க,  காது கிச்சனில் வரும் சத்தத்தில் கவனமாக இருக்க, இது என்ன பூஜை?  எத்தனை கூடை பூ போட்டாலும் வேஸ்ட்.

மரத்தடியில் அமர்ந்து கண்ணை மூடி, நிறைய ஏக்கர் ஏக்கராக நிலம் வாங்கி ரிஜிஸ்தர் பண்ணி, கல்,  சுண்ணாம்பு, மரம்,  மண் எல்லாம் வந்து மாட்டு வண்டிகளில் இறக்கி, ஆயிரம் ஆயிரம் கொத்தனார்கள், சித்தாள் வேலை செய்ய, இரவும் பகலும் வேலை நடந்து, சிறந்த  ஸ்தபதிகள்,  கற் சிற்பிகள் விரதம்  அனுஷ்டித்து, ஆகம சாஸ்திரப்படி சிவனை யும் அம்பாளையும் மற்ற  பரிவார தெய்வங்களையும் செதுக்க, நல்ல நாள் பார்த்து, வேத கோஷங்களோடு, யானை குதிரை பரிவாரங்களோடு, ரிஷிகள், சிவ கணங்கள் வேதம் ஓத,   விக்கரஹ பிரதிஷ்டை பண்ணி, கும்பாபிஷேகம் நடைபெறுகிற நேரம், ஆயிரமாயிரம் பேருக்கு அன்னதானம் ஜோராக ஏற்பாடாகிவிட்டதே.

அடேயப்பா,  யார் இந்த கோவில் கட்டியது? அது எங்கிருக்கிறது? எவ்வளவு பணம் ஆச்சு? -- ஒரே  பதில் தான்  எல்லா கேள்விக்கும்.  ஒரு பைசா செலவில்லை. எல்லாம்   'மனக்கோயில்' . பிற்காலத்தில் பல்லவ ராஜா கேள்விப்பட்டு ஓடி வந்து கட்டிய கோவில்  தான்  இன்றும் இருக்கிறது.   பரமேஸ்வரன்  வர இயலாமல்  இந்த மனக்கோயிலில்  குடியிருக்கிறார் என்று கேள்விப்பட்டு,  கும்பாபிஷேகத்தையும்  சிவ பெருமான் மூலமே  அறிந்து மனக்கோயில் கட்டிய பூசலார் நாயனாரை வணங்கி  அந்த ராஜா காட்டியது தான்  திரு நின்றவூரில்  இருக்கும்  சிவாலயம். பூசலாரின் மனக்கோயில்  நிஜமான கற் கோவில் ஆயிற்று.  அந்த ஆலயத்தில்  சிவன் பெயர் ''ஹ்ருதயாலீஸ்வரர்'' '' மனக்கோவில் ஈசன் ''.   இப்படி அருள் தரும் சிவனே உன் ஒரு அம்சமாக கால பைரைவேசனை ஆதி சங்கரர் வர்ணிக்கும் அழகிய ஆறாவது ஸ்லோகம் இந்த பதிவில் அளிக்கிறேன்.

நான் மேலே சொன்ன  ஹ்ருதயாலீஸ்வரர் கோயில் சென்னைக்கு மிக  அருகே  உள்ள  திரு நின்ற ஊரில் (என்ன அழகான பெயர்). (சென்னையில் கொலைகாரன் பேட்டை கூட இருக்கிறதே.)  திருமழிசையிலிருந்து 15 கி.மீ. திருவள்ளூரிலிருந்து 17 கி.மீ.  சென்னையிலிருந்து 35 கி.மீ. தான். ஒரு மணியில் சந்நிதியில் நிற்கலாம். அவ்வளவு தான் தூரம்.

ஒரு பெரிய சிவன் கோவில் கட்ட மனதில் ஆசை அந்த துறவிக்கு.  அவரிடம் இதற்கு இருந்த சொத்து ஒரு கோவணம், தேங்காய் ஒடு கப்பரை மட்டுமே.  ஒரு இலுப்பை மரத்தடியில் அமர்ந்து மனதால் கோவிலுக்கு நிலம் செலக்ட் பண்ணி, ஆள்களை வைத்து கட்டி, மேற்பார்வை பார்த்து, சிற்பிகளை வரவழைத்து எல்லா மூர்த்திகளையும் வடித்து,  ஆகம விதிப்படி கோயிலை அமைத்து, குளம் வெட்டி,  கும்பாபிஷேகத்துக்கு நாள் பார்த்து விட்டார்.  பரமேஸ்வரன் நான் வருகிறேன் என்று சொல்லிவிட்டான். அதே நாளில்  பல்லவ ராஜ ராஜசிம்ம வர்மன்  காஞ்சிபுரத்தில்  நிஜமாகவே ஒரு சிவாலயம் எழுப்பி கும்பாபிஷேகம்  அதே  நாளில்  குறிக்கப்பட்டது.    சிவன் ராஜாவின் கனவில் வந்து
''ஸாரி டா, பல்லவா,  நான் ஏற்கனவே பூசலார் கோவிலில் அன்று இருப்பதாக நியமனம் ஆகிவிட்டதே. நீ வேறே நாள் பார்.'' என்று சொன்னவுடன் பல்லவன் திகைத்தான். என் ஆட்சியில் எனக்கு தெரியாமல் ஒருவன் கோயில் கட்டி அதே நாள் கும்பாபிஷேகமா?  அதில் பரமேஸ்வரன் விஜயமா ?  எங்கே அந்த கோவில் அன்று நாம் அங்கே கண்டிப்பாக செல்லவேண்டும்''   என்று மேள  தாளத்துடன், சேனை பரிவாரங்களுடன், அனைத்து பூஜா திரவியங்களுடன் திருநின்றவூர் வந்து தேடுகிறான். எங்கேயும் கோவில் காணோமே.  யாருக்குமே கோவில் பற்றி ஒரு விஷயமும் தெரியவில்லை.

  'அதோ அந்த பக்கம் ஒரு இலுப்பை மரத்தடியில் ஒரு  சிவ பக்த சாது உட்கார்ந்து இருப்பார். அவரைப் போய்  கேளுங்கள்?  அவர் பெயர் பூசலார்'' என்று சொல்ல அவர் காலில் விழுந்தான் ராஜா.  அந்த நேரம் தான் பூர்ணாஹுதி முடிந்து கும்பாபிஷேகமும்  மூலவருக்கு  அபிஷேகமும் ஆகும் நேரம்.

''என் ஈசனுக்கு  அபிஷேகம் நடக்கப்போகிறது.  ராஜா நீ வந்திருக்கிறாய் . நல்ல சகுனம்.   பரிவட்டம் கட்டிக்கொண்டு வந்து நில்.    கண்குளிர தரிசனம் செய். அனைவருக்கும் அன்னதானம் நடக்கப்போகிறது. துவங்கி வை.''  என்கிறார் பூசலார்.

ராஜசிம்மன் தலையைத்  திருப்பி சுற்றுமுற்றும் பார்க்கிறான்.   கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை மரங்கள், வெட்ட வெளி, சில பசுக்கள், பன்றி கூட்டங்கள் தவிர ஒரு குடிசையைக்  கூட காணோமே  மனிதவர்கமோ,  ஒரு ஈ காக்கா கூட காணோமே   யாருக்கு  அன்னதானம்?  கோவில் எங்கே,  கும்பாபிஷேகம், பரிவட்டமா??  என்ன சொல்கிறார் இவர்.
''சுவாமி கோவில் எங்கே இருக்கிறது? என்று திகைத்துப்போய்  கேட்டான் பல்லவன்.

''என் மனத்தில் , என் ஹ்ருதயத்தில்''  என்று  தநதது மார்பை ஜாடையாக தொட்டுக் காட்டுகிறார்  பூசலார். அரைக்கண் மூடி  அவர்   முகம்  ஆனந்த பரவசமாக இருக்கிறது. கோவிலை கட்டி இறைவனை நிலை நிறுத்தி எண்ணத்தை பூர்த்தி செய்துவிட்டாரே.
அந்த  இடத்திலேயே  பல்லவ  ராஜா ஒரு கோவிலை கட்டினான் அது தான் இன்றும் நாம் காணும் திருநின்றவூர் ஹ்ருதயாலீஸ்வரர்.  ஹ்ருதய  ஆலய  ஈஸ்வரர்.   கருவறை ஹ்ருதயவடிவத்தில் இருக்கிறது. கட்டாயம் சென்று பார்க்கவேண்டிய ஆலயம்.  அதே நாளில் கும்பாபிஷேகம் நடக்க இருந்த  ராஜசிம்ம பல்லவன் கட்டிய கைலாசநாதர் கோவில் இன்றும் காஞ்சிபுரத்தில்  சுற்றுலா காட்சி கோவிலாக தான் இருக்கிறது.

நான்  திருநின்றவூர்  ஹ்ருதயாலீஸ்வரர்  ஆலயத்துக்கு நண்பர்கள் 25 பேரை அழைத்துக்கொண்டு சென்றபோது சிவாச்சாரியார்  கர்பகிரஹ விதானத்தை காட்டினார். அது இதயம் வடிவில் இருக்கிறது.  அங்கே சென்று தரிசித்தால் ஹிருதய நோய் வராது. அப்படி வந்திருந்தாலும்  தீர்ந்து விடும் என்கிறார்கள். நிறைய பேர் கோவிலுக்கு வர என்ன சொன்னால் தான் என்ன? நமக்கு  எல்லாவற்றிலும் ஆதாயம் பார்க்கும், சுய சௌகர்யத்தை தேடும் வழக்கம் இருக்கும்வரை இப்படி  ஏதாவது சொல்ல தான் வேண்டும்.

ஆதிசங்கரர் மனதில்  சிவனின் அலங்கார ரூபம் எப்படி தோன்றுகிறது நமக்கு எவ்வளவு திவ்யமாக காட்சி தருகிறார் காலபைரவர்  என்று இந்த 6வது  காலபைரவாஷ்டகத்தில் இனி காண்போம்.

रत्नपादुकाप्रभाभिरामपादयुग्मकं
नित्यमद्वितीयमिष्टदैवतं निरंजनम् ।
मृत्युदर्पनाशनं करालदंष्ट्रमोक्षणं
काशिकापुराधिनाथकालभैरवं भजे ॥६॥

ரத்ன பாதுகா பிரபாபி ராம பாத யுக்மகம்
நித்யம் அத்விதியம் இஷ்ட தைவதம் நிரஞ்சனம்
மிருத்யு தர்ப்ப நாசனம் கராள தம்ஷ்ட்ர மோக்ஷனம்
காசிகா புராதி நாத கால பைரவம் பஜே.

Ratna-Paadukaa-Prabhaabhi-Raama-Paada-Yugmakam
Nityam-Advitiiyam-Isstta-Daivatam Niramjanam |
Mrtyu-Darpa-Naashanam Karaala-Damssttra-Mokssannam
Kaashikaa-Pura-Adhinaatha-Kaalabhairavam Bhaje ||6||

காசி மாநகர் சிறக்க அதிபதியாக விளங்கும் கால பைரவா,  உனது   பொன் திருவடிகளில் ஒளிவிடும் மணிகள் பதித்த  ரத்ன பாதுகைகளா! ஆஹா!  என்ன நேர்த்தி.  என் இஷ்ட தெய்வமே,  எல்லாம் ஒன்றேயான பரமேஸ்வரா, மாசிலாமணியே,  ஒளிவிடும் பரிசுத்த செழுஞ்சுடரே.  காலம் காலன் எல்லாமே வென்றவனே, பயநாசினி, பாபவிநாசனே, மோக்ஷதாயகனே,  காசிமாநகரத்தில் அருள்புரியும்  காலபைரவா, நெஞ்சில் ஆசை பாசங்களை அகற்றுபவனே, பிறவித் துன்பத்திலிருந்து காப்பவனே,  உனக்கு நமஸ்காரங்கள். என்கிறார் ஆதி சங்கரர்.

[sivan jaykay]

மனிதருள் ஒரு தெய்வம் -  நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

ஷீர்டி  ஸாயி  பாபா 

''குரு  கடாக்ஷம்'' 

மனிதர்களாகிய  நமக்கு அடிக்கடி ஒரு சந்தேகம்  வரும்.   நாம் செய்வது சரியா  தப்பா ?  யாரையாவது ''ஸார்  இது சரி தானே? '' என்று கேட்டுக் கொள்வோம். அவருக்கு தெரியாதபோதும்  ஆமாம் என்று தலையாட்டினால்  நமக்கு அதில்  ஒரு அலாதி திருப்தி.

ஷீர்டி வந்த  ஹேமத் பந்த்  எனும்  தபோல்கருக்கு  இதேமாதிரி  மனதில் ஒரு நெருடல். அதை நண்பர் பாலா சாஹேப் பாட்டே என்பவரிடம் பரிமாறிக் கொண்டார்.

''ஜீ. நமக்கு ஒரு குரு அவசியமா?''
''ஏன் இப்படி கேட்கிறாய்?''
''நம்முடைய சுதந்திரமான எண்ணம், செய்கையை மற்றொருவரிடம் இழப்பது தானே குருவை நாடி அவர் கைப்பாவையாவது?. அப்புறம்  எல்லாமே  அவர் சொல்படி  நினைக்க வேண்டும், செய்ய வேண்டும், நடக்கவேண்டும் என்றால் நமக்கு சுதந்திரம் எங்கே? நமது கடமையை நாம் உணர்ந்து செய்வதற்கு ஒரு குரு எதற்கு? அவனவன் தனது முயற்சியில் தன்னாலானதை நல்லபடியாக செய்து தன்னை காப்பாற்றிக் கொண்டால் போதாதா? இதெல்லாம் ஒன்றும் செய்யாமல் பேசாமல் ஒரு மூலையில் படுத்து தூங்குப வனுக்கு குரு என்ன செய்ய முடியும்?  சொல்லுங்கள்'' என்றார் தபோல்கர்.

பாட்டே பதில் பேசவில்லை. வெறிக்க எங்கோ பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். 

''எது நடக்கவேண்டுமோ அது நடந்தே தீரும்'' மனித முயற்சியில் ஒன்று மில்லை அப்பா. உன் சாமர்த் தியத்தை மூட்டை கட்டி வைத்துவிட்டு பெரியவர்கள் சொன்னபடி நட. இந்த  மாதிரி அதிகப் பிரசங்கித்தனம் உனக்கு உதவாது.''

ஒரு மணி நேரத்துக்கு மேல் இந்த விவாதம் எந்த முடிவும் இல்லாமல் தொடர்ந்து பிறகு நின்றது. .இதனால் தபோல்கருக்கு மனதில் நிம்மதி இல்லை. உடல் மேல் நம்பிக்கை இருந்தால் தான் உள்ளம் சீர்படும் என்று எண்ணம் மேலோங்கியது. அதை அழுத்தமாக பேசினால் விதண்டாவாதம் என்ற பட்டம் தான் கிடைக்கிறது என்ற அங்கலாய்ப்பு.

சற்று நேரம் கழித்து இருவரும் மசூதிக்கு சென்றார்கள். பாபா அருகில் இருந்த காகா சாஹேப் தீக்ஷித்தை பார்த்து ஏதோ கேட்டார்.

"வாடாவில் என்ன வாக்கு வாதம்? எதை பற்றி விவாதம்? '' என்று கேட்ட பாபா திடீரென்று தபோல்கரை பார்த்து
'' இந்த ஹேமத் என்ன சொன்னான்? '' என்று கேட்டார்.

ஹேமத் என்கிற தபோல்கருக்கு தூக்கி வாரி போட்டது. அவரும் பாட்டேவும் வாடாவில் பேசியது யாருக்கும் தெரியாது. எங்கோ தூரத்தில் இருக்கும் பாபாவுக்கு அதற்குள் எப்படி தெரிந்தது? பாபா எங்கும் உள்ளார் என்பது இதிலிருந்து அவருக்கு ஊர்ஜிதமாகியது.

எதற்கு என்னை பாபா பார்க்கும்போதெல்லாம் '' ஹேமத் பந்த் '' என்றே அழைக்கிறார்?

ஹேமாத்ரி பந்த் என்ற பெயர் கொண்ட  ஒருவர்,  யாதவ குலத்து அரசர் மஹாதேவ ராமதேவ் என்ற தேவகிரியை ஆண்ட மன்னரின்  மந்திரி. ஞானி. நன்றாக படித்து கல்வி கற்றவர் நிறைய நூல்கள் வடித்தவர். ஆன்மீக புத்தகங்கள்  ''சதுர்வர்க சிந்தாமணி, ராஜ ப்ரசஷ்டி''   போன்றவற்றை எழுதியவர். கணக்கு வழக்குகளை நூதன முறையில் எழுத வழி வகுத்தவர். மோடி என்ற மராத்தி குறுக்கெழுத்து அளித்தவர். நானோ இதற்கு எல்லாம் எதிர் மாறானவன். ஞான சூன்யம். எனக்கு அந்த மகானின் பெயரை வைத்து பாபா அழைக்கிறார்? என் அகம்பாவம் ஒழிய, நான் ஒன்றுமில்லை, வெறும் தூசு, என்று அறிந்துகொள்ள இப்படி ஒரு யுக்தியா? --  என்ற எண்ணம்   தபோல்கருக்கு தோன்றியது.

பின்னால் தான் இதன் ரகசியம் வெளிப்பட்டது. பிற்காலத்தில் தபோல்கர், ஹேமத் பந்த் என்ற பெயரிலேயே ஸாயீ ஸமஸ்தான எல்லா வரவு செலவுகளையும் கட்டுப்பாட்டில் வைத்து நல்ல முறையில் நிர்வாகம்  பண்ணப் போகிறவர்  என்றும் உலகம் வியக்கும் ''ஸாயி சத் சரித்ரம்'' புத்தகத்தை எழுதப்  போகிறவர்  என்றும் அன்றே பாபாவுக்கு தெரிந்து தான் அந்த சிறந்த பெயரை வைத்தார்.

பக்தி, தர்மம், ஆத்ம ஞானம் எல்லாம்  பாபா பற்றிய அந்த புத்தகத்தில் நிரம்பி இருக்கிறதே. இது பற்றி தபோல்கர் ஒன்றும் எழுதவில்லை. பேசவில்லை. ஆனால் காகா சாஹேப் தீக்ஷித் இதைப் பற்றி குறிப்புகள் எழுதி வைத்திருக்கிறார்.

மறுநாள் காகா சாஹேப் தீக்ஷித் பாபாவை தரிசிக்கிறார்.

''பாபா நான் உத்தரவு வாங்கிக்கொள்ளலாமா? ஊருக்கு போகவேண்டும்.''

'' ஆஹா தாராளமாக  போய் வா '' என்கிறார் பாபா.

இன்னொருவர் குறுக்கிட்டு ''பாபா எங்கே செல்வது?'' என கேட்கிறார்

''ரொம்ப மேலே '' என்கிறார் பாபா

''போக எப்படி வழி பாபா?''

"வழிக்கு என்ன பஞ்சம். நிறைய இருக்கிறது. இங்கே ஷீர்டியிலிருந்து கூட போகலாம். ஆனால் கஷ்டமான வழி. புலி ஓநாய் எல்லாம் இருக்கிற காடு வழியில் இருக்கிறதே'' என்கிறார் பாபா.

' பாபா, ஒரு நல்ல வழிகாட்டி துணையோடு போனால்?'' என்கிறார் காகா சாஹேப் தீக்ஷித்.

"அப்படியென்றால் ஒரு கஷ்டமும் இல்லை. வழிகாட்டி நேராக போகவேண்டிய இடத்துக்கு கொண்டு சேர்ப்பான். வழியில் புலி, ஓநாய், மேடு பள்ளம் ஒன்றும் குறுக்கிடாது.. வழிகாட்டி இல்லை என்றால் தான் கஷ்டம் '' 

இப்படி சொல்லிக்கொண்டே பாபா தபோல்கரை பார்க்கிறார்.

 ''நச்'' என்று முதல் நாள் தான் கேட்ட ''குரு அவசியமா?'' என்ற சந்தேக கேள்விக்கு பதில் பாபா அளித்தார் என்று  இதன் மூலம்  புரிகிறது.

குருவின் கடாக்ஷம், அனுக்ரஹம் இல்லாமல் எதுவும் பயனளிக்காது என்று  தபோல்கருக்கு புரிந்தது. குருவருளால், உபதேசத்தால் மட்டுமே பரமார்த்தம் கிட்டும்.   அப்படி இல்லை என்றால்  ராமன் வசிஷ்டரிடமும், கிருஷ்ணன் சாந்தீபனி மகரிஷியிடமும்  அவர்களை வணங்கி  கல்வி பயின்றிருப்பார்களா? ஆத்ம ஞானம் பெற குருவின் தூண்டுதல், ஆசி, பொறுமை ஆகியவை அவசியம். 

[sivan jaykay]

#ஆதி_சங்கரர் -  நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN
பஜகோவிந்தம்

''கும்பிடு,  கூப்பிடு  கோவிந்தனை'' - 10

ஆதி சங்கரரின் மிக  ப்ரமாதமான  ஸ்லோகம்  ''பஜ கோவிந்தம்''   MS  அம்மா  பாடினது பத்து ஸ்லோகங்கள்  ராக  மாலிகையில்.   என்றும் செவிக்கு  திவ்யமான அம்ருத விருந்து  அது. என் 83 வருஷங்களில்  எப்படியும்  குறைந்தது ஆயிரம் தடவையாவது  கேட்டிருக்கிறேன், மனப்பாடம் பண்ணி இருக்கிறேன்.   ஆதி சங்கரர், அவர் சிஷ்யர்கள் மற்றும்  வேறு  யாரோ  என்று இந்த ஸ்லோகங்கள்  30க்கு மேல் இருக்கிறது.  இதை மேலே கண்ட  தலைப்பில்  இன்று வரை வழங்கி வருகிறேன்.  இதோடு நிறைவு பெறுகிறது.  புத்தகமாக்கி  இலவசமாக விநியோகிக்க யார் வேண்டுமானாலும் முன்வரலாம்.  விலை  போடக்  கூடாது, மறுபடியும் சொல்கிறேன், இலவசமாக, அதுவும் வேண்டுபவர்களுக்கு மட்டும் விநியோகம் செய்வது தான் என் வழக்கம்.

30. प्राणायामं प्रत्याहारं नित्यानित्य विवेकविचारम् ।

जाप्यसमेत समाधिविधानं  कुर्ववधानं महदवधानम् ॥ ३०॥

praaNaayaamaM pratyaahaaraM nityaanitya vivekavichaaram.
jaapyasameta samaadhividhaanaM  kurvavadhaanaM mahadavadhaanam

பிராணாயாமம் ப்ரத்யாஹாரம் நித்யாநித்ய விவேகவிசாரம் 
ஜா�ப்ய சமேத சமாதி விதானம் குர்வவதானம் மஹதவ தானம்

யோகமே மூச்சுப் பயிற்சி தான். மூச்சைக் கட்டுப்  படுத்தி சுவாச பந்தனம் பண்ணுபவன் தான் புலன்களின்  எஜமானன். புலன்களை அடக்கி ஆள்பவன். ஜிதேந்தரியன். இந்திரியங்களை ஜெயித்தவன். எது இருப்பது, எது பறப்பது என்று நன்றாக அறிபவன். எதை பிடிக்கவேண்டும் எதை விட வேண்டும் என்ற ஞானம் உள்ளவன். கோவிந்தனை உள்ளே இருத்தி, அவன் நாமம் பஜித்தால் உன் மனம் ஆடாது, அசங்காது, வா கண்ணா என்று அவனைத் தேடும். மூச்சைப் பிடிக்கிறேன் பேர்வழி என்று மூச்சை ஒரே அடியாக விட்டு விடாதே. முழுதுக்குமே மோசமாகிவிடும். விஷயம் தெரியாமல்  பிராணாயாமம் பண்ணுவது ஆழம் தெரியாமல், நீந்தத்  தெரியாமல் பாசி பிடித்த குளத்தில் மூழ்குவது போல.

31. भजगोविन्दं भजगोविन्दं  गोविन्दं भजमूढमते ।

नामस्मरणादन्यमुपायं नहि पश्यामो भवतरणे ॥

bhajagovindaM bhajagovindaM govindaM bhajamuuDhamate .
naamasmaraNaadanyamupaayaM nahi pashyaamo bhavataraNe ..

பஜகோவிந்தம்  பஜகோவிந்தம் கோவிந்தம் பஜ மூடமதே,

நாமஸ்மரணாதன்ய முபாயம் நஹி பஸ்யாமோ பவதரணே   

''ஏ முட்டாளே! நீ எதில் சிக்கிக்கொண்டிருக்கிறாய் என்பது கூட தெரியாமல் அல்லல்பட்டு உழல்பவனே! இந்த மீளமுடியாத சம்சார சாகரத்தில் மூழ்கிக் கொண்டு தவிக்கிறாயே உனக்கு இருக்கும் ஒரே வழி இதிலிருந்து தப்ப, அதோ அந்த நீல நிற புல்லாங்குழல் காரனை பிடித்துக் கொள்வது தான். 

''ஹே கோவிந்தா, ஹே கோவிந்தா ஹே கோவிந்தா' என்று அவன் பேரைச் சொன்னால் போதும் அவன் உன்னைக்  கரை சேர்ப்பான். நீ கூப்பிட மாட்டாயா என்று தானே காத்துக் கொண்டிருக்கிறான்.

32. गुरुचरणाम्बुज निर्भर भक्तः संसारादचिराद्भव मुक्तः ।
सेन्द्रियमानस नियमादेवं द्रक्ष्यसि निज हृदयस्थं देवम् ॥ ३१॥

gurucharaNaambuja nirbhara bhakataH saMsaaraadachiraadbhava muktaH .
sendriyamaanasa niyamaadevaM drakshyasi nija hR^idayasthaM devam. .. (31)

குரு சரணாம்புஜ நிற்பர பக்த: சம்சாரா தச்சிராத் பவ முக்தா
ஸேந்த்ரிய மானச நியமாதேவம் திராக்ஷ்யசி நிஜ ஹ்ரித யஸ்தம் தேவம்

இத்தனை ஸ்லோகங்களை சொல்லியதன் பலன் இதோ.
ஆதி சங்கரரும் அவரது அருமைச் சீடர்களும் கை நிறைய மனம் நிறைய வாழ்க்கைத் தத்துவங்களை விளக்கிக்  கூறியதன் பலனாக மனம் தெளிவடைந்துவிட்டது.

குருவின் தாமரைத் திருவடிகளில் பணிந்து வணங்கிய பக்த கோடிகளே! உங்கள் மனதில் உள்ளே குரு வழி காட்ட இருக்கும்போது இந்த சம்சார சாகரத்தை பற்றிய கவலை வேண்டாம். அவர் தான் வழி காட்டி விட்டாரே. கோவிந்தனை,  அவன் நாமத்தை,  துணையாக கொண்டு சுலபமாக கடக்க முடியுமே. இந்திரியங்களின் ஈர்ப்புக்கு அடிபணியாமல், மனம் திடப்பட வழி கிடைத்து விட்டது. பவசாகரம் இனி ஒரு சிறிய குட்டை. எளிதில் அதை  டபக்  என்று தாண்டமுடியும்.

புதிதாக ஏதாவது சிந்தனை செய்து சொல்ல நான் சங்கரர் இல்லை. சங்கரர் சொன்ன சில அருமையான எளிய சிந்தனைகள் தான்  மேலே சொன்னவை எல்லாமே.   பஜயகோவிந்தத்தை  ரசித்து அர்த்தம் தெரிந்து சொல்லும்போது, பாடும்போது, ஒரு புதிய சக்தி, சந்தோஷம் மனம் நிரம்பி வழிகிறது. அதை உங்கள் பக்கம் அனுப்புவது பலருக்கு பிடித்திருக்கிறது என்று தெரிந்து கொள்ளும்போது மேலும் இது போல் நிறைய இருக்கிறதே அதையெல்லாம் கூட சேர்ந்து அனுபவிக்கலாமே. காசா பணமா என்ற எண்ணம் கூடுகிறது. முடிந்தவரை நிறைய  எழுதுகிறேன்.

கிருஷ்ணன் சொல்கிறதை  கொஞ்சகம் கேளுங்களேன்:

''கண்ணாடி பளிச்சென்று இருந்தால் தானே முகம் தெரியும். மனதை அதுபோல் சுத்தமாக அழுக்குகளை நீக்கி விட்டுப் பார். ஞானம் தெரியும். ''

''நான் எந்த மாறுபடும் இல்லாதவன். எனக்கு உருவமே கிடையாதே. எனக்கு பழியோ பாவமோ, அழிவோ இல்லை. நீ நினைக்கிறபடி நான் உன் உடல் அல்ல, உடல் தான் அழிவுள்ளதாயிற்றே. உன்னைக் கேட்காம

லேயே நீ போற்றி வளர்த்த உடலை யாரோ ஒருநாள் கொளுத்தி விடுவார்களே. ''  இது தான் சதா காலமும் நினைவில் இருக்கவேண்டிய ஆத்மா பற்றிய அறிவு ஞானம் எல்லாமே.''

''எப்படி இருட்டில் ஒரு கயிறு காற்றில் அசையும்போது அது பாம்பு நகர்வதாக தோன்றி உடல் வியர்த்து பயம் கொள்கிறோமோ, எப்படி ஒரு சிப்பி பள பளவென்று வெள்ளியாக தோன்றுகிறதோ, தூரத்தில் ஒரு கான்க்ரீட் போஸ்ட் பேயாக தோன்றி பயமுறுத்துகிறதோ அது போலதான் அறியாதவனுக்கு ஆத்மா உடலாக தெரிகிறது.''

''விஷ்ணு ஒருவரே உன்னுள், என்னுள், எவற்றிலும் உள்ளவர். உன் கோபமோ, பொறுமை இன்மையோ, பலனற்றவை. உன்னை எவரிலும் எதிலும் காண் . பேதம் உன்னை விட்டு அகலும் ''

''எனக்கு மரணமும் இல்லை, பயமும் இல்லை. ஜாதி வேறுபாடு என்னை நெருங்காது. தாய் தந்தை உறவெல்லாம் இல்லை. எனக்கு பிறப்பே இல்லையே. நண்பனோ பகையோ யாருமில்லை. எனக்கு குருவும் கிடையாது சிஷ்யனும் இல்லை. நான் சாஸ்வதன், ஆனந்தன், சகலமும். ''

''கோவிந்தா, நான் சரியான பாதையில் தானே செல்கிறேன்'' என்று கேட்டு பதிலுக்கு திரும்பி உள்ளே பார்த்தால் ''அட ! இந்த கோவிந்தன் எப்போது உள்ளே போய் என் மனதில் ஸ்வஸ்தமாக அமர்ந்தான்? '' என்று அதிசயிப்பீர்கள். 

 என்னுடைய   இலவச புத்தக சேவையில்  சேர்ந்து வெயியீடு  செலவில்  பங்கு கொள்ள விழைவோர்  அணுகவும்:     ஜே .கே. சிவன்  வாட்ஸாப்ப்  9840279080 email: jks...@gmail.com  

[sivan jaykay]

#ஆதி_சங்கரர்  -   நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN

காலபைரவாஷ்டகம்

ஆதிசங்கரரின் கால பைரவாஷ்டகம் எழுத ஆரம்பித்ததிலிருந்து மனதில் ஒரு புத்துணர்ச்சி எழும்பியது. இந்த ஏழாவது ஸ்லோகத்தில் கண்முன்னே மஹா கால பைரவரை கொண்டுவந்து நிறுத்துகிறார் சங்கரர்.

மஹாதேவன் கால பைரவேஸ்வரராக அருள் பாலிக்கும்போது 108 பைரவராகக் கூட வணங்கப்படுகிறார். அண்டமே எதிரொலிக்கும் அட்டகாசமான வெடிச்  சிரிப்பு கொண்டவர். அதே நேரமும் காலம்  காலமாக அசையாத கல்லும் வெட்கப்படும் சிலையாக அசைவன்றி பனிமலையில் மோனத்திலும் காணப்படுபவர். தாமரை இலை மேல்  நீர்க்கொப்புளங்களாக  பட்டும் படாமலே ஜொலிக்கும் அநித்யமானது நமது உலக வாழ்க்கை என்று புரிய வைப்பவர்.

தமிழ்நாட்டிலே தர்மபுரியில் ஒரு அற்புத கால பைரவர் இருக்கிறார். சேலம் ,ஆந்திரா, பெங்களுர் என்று பல இடங்களிருந்து பக்தர்கள் வெல்லத்தை தேடி வரும் எறும்பாக அவரை மொய்க்கிறார்கள். எத்தனையோ குடும்பங்களில் இன்றும் காலபைரவர் குல தெய்வம். இந்த ஆலயம் அதியமான் காட்டியது. பழங்கால சக்தி வாய்ந்த ஆலயம். இந்தியாவில் பெரிதாக  ரெண்டு  காலபைரவர் ஆலயங்கள் உள்ளன. ஒன்று வடக்கே காசியில் இன்னொன்று இந்த அதியமான் கோட்டையில்.  தக்ஷிண காசி  காலபைரவர் ஆலயம்  என்று புகழ் பெற்றது. 

ஒன்பதாம் நூற்றாண்டில் அதியமான் எதிரிகளை வெல்லமுடியாது தோற்ற சமயம் அவனது ராஜகுரு ஜோசியர் ''அப்பனே நீ காலபைரவரை மறந்து விட்டாயே. அவரை முதலில்  தொழு. ஒரு கோவில் கட்டு. உனக்கு தேவையான பலம் சக்தி அனைத்தும் அவர் தருவார். உன்னை எவரும் வெல்லமுடியாது.'' என்கிறார். அதியமான் கோட்டை யில் பைரவரை ஸ்தாபித்து கட்டிய கோவில் இது.  இந்த கோயில் கட்டிய பின்னர் அதியமானுக்கு வெற்றிகள் தொடர்ந்தது. நாம் இன்றும் அவனை நினைவில் வைத்திருக்கிறோம்.

சனீஸ்வரனுக்கு குரு காலபைரவர். காசியில் சனீஸ்வரன் காலபைரவரை தவமிருந்து வழிபட்டான். ஞானம் பெற்றான். இந்தியாவில் எல்லா இடங்களிலும் பைரவர் அருள் பாலிக்கிறார்.  கெட்டகாலத்தை  நல்ல காலமாக மற்றும் அருள் மிக்க தெய்வம் காலபைரவர். 

அதியமான் கோட்டை காலபைரவர்  சதுர்புஜம் கொண்டவர்.  நாக  உபவீதம். நந்தி  நாய்  ரெண்டுமே  வாகனங்கள்.

7  अट्टहासभिन्नपद्मजाण्डकोशसंततिं दृष्टिपातनष्टपापजालमुग्रशासनम् ।
अष्टसिद्धिदायकं कपालमालिकाधरं काशिकापुराधिनाथकालभैरवं भजे ॥७॥

Atttta-Haasa-Bhinna-Padmaja-Anndda-Kosha-Samtatim Drsstti-Paata-Nasstta-Paapa-Jaalam-Ugra-Shaasanam |
Asstta-Siddhi-Daayakam Kapaala-Maalikaa-Dharam Kaashikaa-Pura-Adhinaatha-Kaalabhairavam Bhaje ||7||

அட்டஹாஸபிந்நபத்மஜாண்டகோசஸந்ததிம் த்ருஷ்டிபாதநஷ்டபாபஜாலமுக்ரசாஸனம் |
அஷ்டஸித்திதாயகம் கபாலமாலிகந்தரம் காசிகாபுராதிநாத காலபைரவம் பஜே ||௭||

[sivan jaykay]

#ஆதி_சங்கரர்  -   நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN
காலபைரவாஷ்டகம்

அஷ்டகம் 8  

இந்த பதிவுடன்  ஆதி சங்கரரின்  கால பைரவாஷ்டகம் நிறைவு பெறுகிறது.  

சிவாலயங்களின்  ஸ்ரீ பைரவருக்கு ஒரு சந்நிதி உண்டு.  அவரை க்ஷேத்ர பாலர்என்கிறோம். பைரவர் என்றாலே நடுங்க வைப்பவர் என்று அர்த்தம் என்று  அம்மா  சொல்வாள்.
சிவனிடமிருந்து பெற்ற சக்தியால் நம்மை காப்பாற்றும் தெய்வம் கால பைரவர். யமதர்மன் காலன் என்ற பெயருடையவன். அவனையே சம்ஹாரம் செய்த மூர்த்தி காலசம்ஹார மூர்த்தியான சிவன், காலகாலன். கால பைரவர் சிவனின் அம்சம்.

காலம் வேகமாக நழுவக்கூடியது. அதை நல்ல முறையில் நாம் பயன்படுத்த உதவும் தெய்வம் கால பைரவர்.

சென்னைக்கு அருகே சிங்கப்பெருமாள் கோவில் பக்கம் உள்ள தெருவின் வழியாக சுலபத்தில் திருவடி சூலம் செல்லலாம். அங்கே அற்புதமாக ஒரு பைரவர் கோயில் இயற்கை சூழலில் தங்க நிறமாக ஜொலிக்கிறது. அமைதி ததும்பும் அந்த பைரவர் கோவிலுக்கு ரெண்டு மூன்று முறை  நண்பர்களை அழைத்துக்கொண்டு சென்றிருக்கிறேன்.

உள்ளே சிவலிங்க உருவத்தில் பன்னிரண்டு படிகள் ராசிகளை காட்டுகிறது. எல்லா ராசிக்காரர்களுக்கும் பாதுகாப்பளிப்பவர் பைரவர் இல்லையா? உச்சியில் க்ஷேத்திரபால பைரவர் கம்பீரமாக நிற்கிறார் சூலம் தாங்கி.
படி இறங்கினால் அஷ்ட பைரவர்கள், சப்த ரிஷிகள், சப்த கன்னிகைகள் தரிசனம் தருகிறார்கள்.

இந்த கோவிலில் ஒரு அதிசயம். பக்தர்கள் ஆளுக்கு ஒரு பிடி ''வாய்க்கரிசி'' சமர்ப்பிக்கலாம். நமக்கு கடைசி ''காலம்'' எப்படி அமையுமோ, அப்போதைக்கு இப்போதே ''வாய்க்கரிசி'' பைரவருக்கு சமர்ப்பித்தால், முடிவை உபாதை இல்லாமல் செய்பவர் பைரவர் அல்லவா?

கால பைரவர் சர்ப்பங்கள், கையில் ரத்தம் சொட்டும் பிரமனின் ஐந்தாவது சிரம், நீலகண்டம், முக்கண், கபால மாலை, நாய் வாகனம் சகிதமாக தரிசனம் தருபவர். பாதகமான சந்தர்ப்பங்களை சாதகமாக்கி தருபவர் பைரவர்.

பைரவா என்றால் என்ன அர்த்தம்  என்று தெரிந்து கொண்டதை சொல்கிறேன்;
''பை '' உலக ஈர்ப்புகள். ''ர '' என்றால் அழிப்பது, எதிர்மறைகளை நிர்மூலம் செய்வது, ''வ'' சாதகங்களை அளிப்பது என்பார்கள். ஒவ்வொருநாளும் பலமுறை பைரவா என்று வேண்டினாலே போதும். அந்த சப்தமே நம்மை காக்கும் சக்தி உடையது என்று நம்பிக்கை.

பைரவரை அஷ்டமிஅன்று பிரசித்தமாக உபாசிப்பார்கள். மஹா கால பைரவாஷ்டமி என்று பௌர்ணமிக்கு அடுத்த எட்டாம் நாள் அஷ்டமி அன்று வழிபடுவது வழக்கம். திருவண்ணாமலையில் அருணாச்சலேஸ்வரர் கோவில் பைரவர் சந்நிதி மிகவும் ஸ்ரேஷ்டமானது. எல்லா சிவன் கோவில்களிலும் பைரவர் சந்நிதி உண்டு. காசியில் காலபைரவர் ப்ரசித்தமானவர். அவரே ருத்ரன்.

மிருகங்களில் நம்மை காப்பதற்கு நாம் வளர்ப்பது புலியோ சிங்கமோ, அல்ல நாய். செல்ல பிராணி. அதையே வாகனமாக கொண்டவர் நம்மை காக்கும் காலபைரவர்.

8.  भूतसंघनायकं विशालकीर्तिदायकं  काशिवासलोकपुण्यपापशोधकं विभुम् ।
नीतिमार्गकोविदं पुरातनं जगत्पतिं काशिकापुराधिनाथकालभैरवं भजे ॥८॥

Bhuuta-Samgha-Naayakam Vishaala-Kiirti-Daayakam Kaashi-Vaasa-Loka-Punnya-Paapa-Shodhakam Vibhum |
Niiti-Maarga-Kovidam Puraatanam Jagatpatim Kaashikaapuraadhinaathakaalabhairavam Bhaje ||8||

பூத சங்க நாயகம் விசால கீர்த்தி தாயகம் காசிவாஸ லோக புண்ய பாபா  சோதகம் விபும் 
நீதி மார்க்க கோவிதம் புராடனம்  ஜகத்பதிம் காசிகா புராதி நாத காலபைரவம்  பஜே 

 
கால பைரவேஸ்வர மகா பிரபு, நீ சகல தேவைதைகள், பைசாசங்கள், பூதங்களுக்கும் நாயகன், கணேஸ்வரன், எங்கள் ஆத்மாவை அறியச் செய்து ஞானம் அளிக்கும் குருநாதன். காசியில் வாசம் செய்வோரின் பாப நாசன். புண்ய தாயகன். ஞான மார்க்க பந்து. ஆதி பிரபஞ்ச காரணன். சர்வ லோகேசன். காசி மாநகர் சிறக்கச்செய்யும் அதிபதியே , கால பைரவா எனக்கு சொல்லத்தெரியாத இன்னும் என்னவெல்லாமோ சக்தி கொண்ட காக்கும் தெய்வமே,. உனக்கு என் சாஷ்டாங்க நமஸ்காரங்கள்.

மனதை வருடும் காலபைரவாஷ்டகம் எட்டு ஸ்லோகங்களும் ஞானம் தருபவை. நல்மார்க்கத்திற்கு வழி காட்டுபவை. புண்ய பலன் தருபவை. பாபங்களை, துன்பங்களை, வறுமையை, இச்சைகளை, கோபத்தை, தீர்ப்பவை. படிக்கும் நம்மை உயர்விப்பவை.

மனதை கவரும் புண்ய க்ஷேத்ரபாலகன் காலபைரவர் தரிசனம் கடாக்ஷம் அருள்பவை என்கிற பல ஸ்ருதியோடு நிறைவு பெறுகிறது.

कालभैरवाष्टकं पठंति ये मनोहरं ज्ञानमुक्तिसाधनं विचित्रपुण्यवर्धनम् ।
शोकमोहदैन्यलोभकोपतापनाशनं प्रयान्ति कालभैरवांघ्रिसन्निधिं नरा ध्रुवम् ॥९॥

Kaalabhairavaassttakam Patthamti Ye Manoharam Jnyaana-Mukti-Saadhanam Vicitra-Punnya-Vardhanam |
Shoka-Moha-Dainya-Lobha-Kopa-Taapa-Naashanam Prayaanti Kaalabhairava-Amghri-Sannidhim Naraa Dhruvam ||9||

காலபைரவாஷ்டகம் பஹந்தி யே மனோகரம் ஞானமுக்தி சாதனம்  விசித்ர புண்யவர்தனம் 

சோக மோஹ தைன்ய லோப கோப தப்ப  நாசனம்  ப்ரயாந்தி காலபைரவாம்க்ரி  சந்நிதிக்கு நரா த்ருவம்

            

இது வரை கால பைரவர் அஷ்டகம் என்ற தலைப்பில் நிறைய பைரவர்கள் பற்றிய தகவல்களை சேகரித்து அளித்தேன்.

கிருஷ்ண பக்ஷ அஷ்டமி கால பைரவ வழிபாட்டுக்கு விசேஷமானது.

சிவ பெருமானை எப்படி த்யான கோலத்தில் மௌன குருவாக கல்லால மரத்தினடியில் தக்ஷிணா முர்த்தியாக காட்சியளித்து வழி படுகிரோமோ அது போல் அவரை ரௌத் ராகாரமாக ஆதி மூல கால பைரவராகவும் வழிபடுகிறோம். கோபமிருக்கும் இடத்தில் குணமுண்டு. பைரவர் கோபம் பக்தர்களிடம் இல்லை. பக்தர்களுக்கு இடையூறாக இருப்பவர்கள் மீது. காருண்ய மூர்த்தி கால பைரவர்.

எந்த காலத்திலோ, ஆயிரம் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நமது ரிஷிகள், முனீஸ்வரர்கள், தம்மை த்யானத்தில்  யோகத்தில் ஸ்புடம் போட்டு  உடல் வருத்தி அறிந்த உண்மைகளை, அவர்கள் அறிந்து, அனுபவித்து, நமக்கு அறிவித்ததை இப்போது, பல கோடி டாலர்கள் செலவு செய்து எட்டு ஆண்டுகளாக ஆராய்ச்சி செய்து சிதம்பரம் நடராஜர் கால் பெருவிரலில்தான் மொத்த பூமியின் காந்த மையப்புள்ளி இருப்பதாக உலக நாடுகள் கண்டுபிடித்துள்ளன.(Centre Point of World’s Magnetic Equator). ஆம்  ரிஷிகள் த்யானத்தில்  ஞானத்தில் அறிந்ததை இப்போது விஞ்ஞானம் சொல்கிறது.

நாம் எப்போதுமே நம்மிடம் இருக்கும் அற்புத விஷயங்களை அறியாத ஒரு கூட்டம். இங்கிருந்து கெட்டிக்காரர்கள் அவற்றை கவர்ந்து கொண்டு போய் நமக்கு இங்கிலீஷ்ல சொன்னால் அவர்களை வணங்கி கை தட்டி வரவேற்பவர்கள்.

திருமூலரின் ஒவ்வொரு  பாடலும்  ஒரு மந்திரம்.  நமக்கு கிடைத்தவை  மூவாயிரம் மந்திரங்கள்.. ஒரு மந்திரம் எழுத ஒரு வருஷமாம். மொத்தம் மூவாயிரம் தான் நமக்கு கிடைத்திருப்பது  என்பதாலேயே   திருமூலர் என்ற பிரம ஞானி மூவாயிரம் வருஷங்கள் மரத்தடியில் உட்கார்ந்து சிந்தித்து எழுதியது என்று உணரமுடிகிறது.  நம்பாமல் சிரிப்பவன் சிரிப்பாய் சிரிக்கட்டுமே. நமக்கெதற்கு அந்த பிரச்னை.!!

இந்த பதிவோடு ஆதி சங்கரர் இயற்றிய கால பைரவாஷ்டகம் எட்டு ஸ்லோகங்களையும் படித்து கொஞ்சம் புரிந்து கொண்டோம். என்னாலியன்றதை நான் புரிந்து கொண்டதை எடுத்து சொல்ல முடிந்தால் அது பரமேஸ்வரன் க்ருபை என்று நம்புகிறேன். தவறுகள் இருந்தால் அது அத்தனையும் என் பாபமூட்டையை இன்னும் சுமக்கமுடியாத அளவு பெரிதாக்கி பளுவாக்கும் .

நான் சாதா சிவன். அவன் சதாசிவன். கால பைரவாஷ்டகம் முடிவடைந்தாலும் ஆதி சங்கரரின் எழுத்தில், வாக் வன்மையில் இந்த ஸ்லோக நாயகன், லோக நாயகன் சர்வேஸ்வரனை தொடர்ந்து பாடும் எண்ணற்ற எத்தனையோ ஸ்லோகங்களையும் காண முயல்வோம்.

பொருளைத் தேடும் நாம் அருளைத்தேட அவகாசம் இல்லை என்று இருப்பதால் அவ்வுலகம் நிச்சயம் இல்லை. அன்பில்லாத இடத்தில் சிவம் இல்லை. அவன் அருளாலே தான் அவன் தாள் வணங்க முடியும். நம்மை மற்றதில், மற்றோரில், காணும் பயிற்சி தான் பூரண அன்பு. அப்பாலுக்கு அப்பால் சிந்தனை போக வேண்டுமானால் உள்ளே ஆழமாக போகவேண்டும். அது ஆழ்கடல். வெளியே காணப்படும் சமுத்ரங்களைஎல்லாம் விட ஆழமா னது. பல ஜன்மங்களையும் தாண்டி உள்ளடக்கியது. அப்படி உள்வாங்கி நிமிர்ந்தவர்களின் நிலையே சமாதி நிலை. இத்தகைய யோகிகளால் மட்டுமே விழிப்பு, தூக்கம், ஆழ்ந்த உறக்கம் நிலைகளை கடந்து துரீயம் என்கிற நான்காவது விசேஷ நிலை அடைய முடியும். இதில் கடந்த, நிகழ், எதிர் கால (முக்கால) அனுபவமும் எளிதில் அறிவார்கள்.

சிவராத்திரி கண் விழிப்பு வ்ரதத்தால் நான்கு கால (3மணி நேரம் x 4) இரவு 12 மணி நேரத்தில் சித்தத்தை சிவன் பாலே வைத்தவர்க்கு திரி குணாதீதன் திரு மூர்த்தி கிருபையால் தமோ, ரஜோ குணங்கள் நீங்கி சத்வ குணம் பாலிக்கும்.

சிவன் அபிஷேகப்ரியன். வெறும் ஜலம். ரெண்டு வில்வ இலை. பஸ்மம் போதும்.
ரிஷி கேஷில் சிவானந்த ஆஸ்ரமத்தில் சென்று தரிசிக்கும் பாக்யம் வெகு காலம் முன்பு இளம் வயதில் கிட்டிய போது பக்தியை உணரும் பக்குவம் எனக்கு இல்லை. பின்னர் செல்லும் வாய்ப்பு கிட்டவில்லை.

அங்கே அனைவரும் சிவராத்திரி கொண்டாடுவது எப்படி தெரியுமா?. ஒரு ஸ்பூன் நீர் கூட பருகாது நாள் முழுதும் உபவாசம். லோக க்ஷேமத்துக்காக, உலக அமைதிக்காக, ஹோமம். நாள் முழுதும் ஓம் நமசிவாய பஞ்சாக்ஷர ஜபம். தியானம். பகல் இரவு நான்கு காலத்திலும் சிவன் சந்நிதியில் நாம ஜபம். அபிஷேகம். யார் யார் விரும்பு கிறார்களோ அவர்களுக்கு சன்யாச தீக்ஷை.

அடுத்ததாக திருவண்ணாமலை அருணாச்சலேஸ்வரர் ஆலயம் மிக விசாலமானது. புராதனமான புனிதமான அக்னி க்ஷேத்ரம். பஞ்சபூத ஸ்தலம். அந்த பிரம்மாண்ட ஆலயத்தில் நான்காவது பிரகாரத்தில் காலபைரவர் சந்நிதி இருக்கிறது.

அருணாச்சலேஸ்வரர் ஆலயத்தில் பாதுகாவல் இந்த காலபைரவரின் பொறுப்பு. அங்கே எப்போதும் மணியடிக்கும் சப்தம் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கும். அந்த மணி ஓசை துர் தேவதைகளை விரட்டும் சக்தி வாய்ந் தது. பாபத்தை போக்கவல்லது என்பார்கள். வல்லாள மஹாராஜா கோபுரத்துக்கு தென் மேற்கில் ப்ரம்ம தீர்த்தத்தின் கரையில் வடகிழக்கில் இந்த கால பைரவர் சந்நிதி உள்ளது.

ஆரம்ப காலத்தில் ரெண்டாம் பிரகாரத்தில் பள்ளியறை அருகே இருந்த இந்த காலபைரவர் எப்படி நான்காம் பிரஹாரத்துக்கு சென்றார்?  கேள்விக்குப்பதிலாக  ஒரு சோகமான குட்டிக்கதை சொல்ல வேண்டும்.

ஒரு பக்தை தன்னுடைய குழந்தையோடு ஆலயத்தில் நுழைந்தவள் ரெண்டாம் பிரகாரத்தில் கால பைரவர் சந்நிதியில் குழந்தையை பிரிந்து வெளியே வந்துவிட்டாள் . குழந்தையைத்  தேடி காலபைரவர் சந்நிதிக்கு அவள்  சென்றபோது சந்நிதி  கதைவை  குழந்தை உள்ளே இருப்பதை அறியாமல்  அர்ச்சகர்  மூடிவிட்டார்.

''என் குழந்தை வேண்டுமே என்று கத்துகிறாள். ஒரு அசரீரி குரல் கேட்கிறது. ''திரும்பி போ, உன் குழந்தைக்கு எந்த ஆபத்தும் இல்லை, காலை சந்நிதி திறந்தபிறகு வந்து குழந்தையை ஜாக்கிரதையாக அழைத்துச் செல்''

''இல்லை, முடியாது என் குழந்தை இப்போதே வேண்டும் '' என்று அடம் பிடித்த தாய்க்கு கோபமாக கால  பைரவர் குரல் கேட்டது. ''உன் குழந்தை இந்தா எடுத்துக் கொண்டு போ '' அதை தொடர்ந்து பொத்தென்று கை கால்கள் பிய்ந்து போன குழந்தையின் உடல் வெளியே எறியப்பட்டது. இதற்கு காரணம் காரியம் எதுவும் கேட்க வேண்டாம். கால  பைரவர் மேல் நம்பிக்கை இல்லாத தாய் குழந்தையை இழந்தாள், ஏதோ முன்  வினை பாப கர்மம் செய்த பலன் அடுத்த குழந்தை ஜென்மத்தில் காலபைரவரால் தண்டிக்கப் பட்டது என்று வேண்டுமானால் எடுத்துக் கொள்ளலாம். இது நடந்ததாக அருணாச்சல ஆலய நூலில் இருக்கிறது. இந்த சம்பவத்திற்கு பிறகு காலபைரவர் சந்நிதி வெளியே நாலாம் பிரஹாரத்துக்கு மாற்றப்பட்டதாம்.

உக்கிரமான காலபைரவருக்கு குளிர சந்தனம், பன்னீர், பால், இளநீர் பழரச அபிஷேகம் நடக்கிறது. புராண சித்திரங்கள் வண்ணத்தில் தீட்டப்பட்டு பார்ப்பதற்கு நேர்த்தியாக இருக்கிறது. பிரமன் ஐந்து தலைகளுடன், கர்வத்தால் சிவன் கோபத்தை சம்பாதித்துக் கொள்வது. சிவன் காலபைரவனை தோற்றுவிப்பது. காலபைரவர் பிரமனின் ஐந்தாவது தலையை கொய்வது போன்ற காட்சிகள்.

ஒரு எளிய பிரார்த்தனை :
''மகாதேவா, நானே நீ. என் மனமே பார்வதி. என் பிராணன் உன் கணங்கள். என்னுடம்பே உனது கைலாசம். என் ஒவ்வொரு செயலும் உன்னை வழிபடுதல். என் உறக்கமே சமாதி நிலை. என் நடை உன்னை வலம் வருதல். என் வார்த்தை உனக்குண்டான பிரார்த்தனை. எனவே எனது என்று ஒன்றில்லை அது உன்னைத்தவிர.''

கால பைரவேஸ்வர மகா பிரபு, நீ பூத நாயகன், கணேஸ்வரன், ஆத்மநாதன், காசி நாதன், பாப நாசன். புண்ய தாயகன். மார்க்க பந்து. ஆதி காரணன். சர்வ லோகேசன். எனக்கு சொல்லத்தெரியாத இன்னும் என்னவெல்லாமோ. உனக்கு நமஸ்காரங்கள்.

காலம்   யாருக்காகவும்  காத்து  நிற்பதல்ல.   ஓடிக்கொண்டே  இருப்பதே காலம்.   அதன் ஒட்டத்தில்  நாமும்  கடத்திச் செல்லப்படுகிறோம்.  ஒவ்வொரு  நிமிஷத்தையும்  நாம்  அதனால்நமது  உலக வாழ்வை  பயனுள்ளதாக  மாற்றிக்கொள்ள காலபைரவரை  வணங்குகிறோம்.   கால பைரவர்  என்று  நாம்  சொல்லும்போதே  அவர் காலத்தை   கடக்க  நமக்கு  வழி காட்டுபவர்  என்ற  அர்த்தம்  கிடைக்கிறது.    காலத்தை  வெல்லும  சக்தி கொண்டவர்   கால பைரவர்.. கால பைரவர்  சிவ பெருமானே.  காலனுக்கே  காலனானவர் அல்லவா.  

காலபைரவரின்  வாகனம்  நாய்.  நாய்களை பராமரித்தும்   அவற்றுக்கு  உணவளித்தும்  நிறைய  காலபைரவரை  வணங்குகிறார்கள்.  கால பிரவ  அஷ்டமி  டிசம்பர்/ஜனவரி மாதம்  வரும் அன்று  காலபைரவர்  சந்நிதியில்  பூஜைகள்  நடைபெறும். முக்கால்வாசி  சிவன் கோவில்களில்  காலபைரவர்   சந்நிதிகள் இருக்கும்.  திருவண்ணாமலை  காலபைரவர்  சந்நிதி  மிக  பிரசித்தி  வாய்ந்தது. காசியில்  உள்ள  காலபைரவர்  சந்நிதி  முக்யத்வம்  கொண்டது.   உங்கள் வீட்டுக்கு அருகில் இருக்கும் பைரவரை சென்று வழி படுங்கள்.