[Sivan Krishnan]

பரசுராம க்ஷேத்ர  யாத்திரை.                     நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

17/426-22/4/26

மம்மியூர்  மஹேஸ்வரன்  

21.4.2026  குருவாயூர்  தரிசனத்திற்கு பிறகு அங்கிருந்து ஒரு பாலக்காடு பக்தர்  எங்களோடு காரில்  மம்மியூர் வந்தார்.  குருவாயூர்  செல்பவர்கள் பக்கத்தில்  மம்மியூர் மஹாதேவனை தரிசிக்காமல்  இருக்க மாட்டார்கள்.  ஒண்ணரை  கி.மீ. க்கு குறைவான  தூரத்தில் மம்மியூர் சிவாலயம்  உள்ளது. நடந்தாலே  பதினைந்து நிமிஷம்.  இந்த ஆலயத்தில் நிறைய  வர்ண ஓவியங்கள் உள்ளன.  கேரள  108 சிவாலயங்களில் ஒன்று. 

பார்வதி பரமேஸ்வரன்  இருவருமே  குருவும்  ருத்ர தீர்த்த  நதிக்கரையில்  தவம் செயது கொண்டிருந்தபோது அங்கே  வாயுவும் குருவும் வந்துவிட்டார்கள். அவர்கள்  அங்கே தங்களிடமிருந்த கிருஷ்ண விகிரஹத்தை பிரதிஷ்டை பண்ணப்போகிறார்கள் என்று அறிந்த  பார்வதி பரமேஸ்வரர்  இங்கே   ருத்ரதீர்த்தா புண்ய நதிக்கரையில்  கிருஷ்ண விக்ரஹத்தை  ஸ்தாபியுங்கள் என்று ஆசிர்வதித்து விட்டு மம்மியூருக்கு வந்து விட்டார்கள். ருத்ர தீர்த்தா நதிக்கரையில்  வாயுவும் குருவும் பிரதிஷ்டை பண்ணிய கிருஷ்ணன் தான் நாம் தரிசிக்கும் குருவாயூர்  க்ஷேத்ரம்.

மேற்கே  அரபிக்கடலை  ஒட்டியே  குருவாயூர் மம்மியூர் எல்லா க்ஷேத்ரங்களும் உள்ளன.   சவக்காட் கடற்கரை ரொம்ப பிரபலமான பொழுது போக்கு  ஸ்தலம். 

ஒரு  சுவாரஸ்யமான புராண விவரம்;   

துவாபர யுக முடிவில் துவாரகை நீரில் மூழ்கியது  அப்போது  அப்போது கிருஷ்ணர் குழந்தை வடிவில் ஆலிலையில் மிதந்தார். அவர் வழிபட்ட மூர்த்தியை (விஷ்ணு) பின்னர் குரு (பிருஹஸ்பதி) + வாயு விடம் சேர்ந்தது. 

அவர்கள் அதை எடுத்துக்கொண்டு கேரளாவில்  ருத்ர  தீர்த்தம் எனும் சிவன் தவமிருந்த இடத்துக்கு வந்தார்கள். 
“இந்த இடம் புனிதம்  உங்களிடம் இருக்கும் கிருஷ்ணனை இங்கேயே ஸ்தாபியுங்கள் ”என சிவன் சொல்லியபடியே நமக்கு குருவாயூர் கிடைத்தது. கிருஷ்ணனும் கிடைத்தான்.  கிருஷ்ணனுக்கு அந்த ஸ்தலத்தை அளித்துவிட்டு  பார்வதி பரமேஸ்வரர் அருகே இருந்த மம்மியூர் சென்றுவிட்டார்கள். 

இப்படிப்பட்ட மஹிமை கொண்ட '' மஹிமாயூர்''  மம்மியூர் ஆகிவிட்டது. 

மணி பன்னிரண்டு ஆகிவிட்டது.  மம்மியூர் தரிசனம் முடிந்து  வடக்குநாத சுவாமி கோவில் தரிசனம் செய்ய திரிஸ்ஸுர் புறப்பட்டேன். 

[Sivan Krishnan]

ஸ்ரிங்கேரி   ரஹஸ்யம் - நங்கநல்லூர்_J_K_SIVAN

ரஹஸ்யம் என்றாலே  யாருக்கும்  எதுவும் தெரியாமல்  நடக்கும்,  செய்யும் ஒரு காரியும்.   எந்த விஷயத்தையும் முதலிலேயே  எல்லோரும்  அறியும்படியாக செய்துவிட்டு,   சொல்லிவிட்டு  அது நடந்தால் அது ரஹஸ்யமாகாது.  திட்டமிட்டு செய்வது ஆச்சர்யம் தராது. தானாக நடக்கும் விஷயங்கள்  தான் அற்புதங்கள், அதிசயங்கள்,  பிரமிக்க வைப்பவை.

ஆதிசங்கரர் போன்ற  பூஜ்ய ப்ரம்ம ஞானிகள் வாழ்க்கையில்  ஒவ்வொரு வினாடியும் ஏதோ ஒரு அதிசயம் தான், அற்புதம் தான்.

நாம் மன நிறைவோடு சென்று ஸ்ரீ சாரதாம்பிகையை  வணங்கும்  சிருங்கேரி க்ஷேத்ரம் பற்றிய ஒரு விஷயம்  தான் இது. ஆதிசங்கரரின் வாழ்க்கையோடு  இணைந்த  அதிசய சம்பவம்.

32 வருஷங்கள்  உலக வாழ்க்கையை   அனுபவித்த ஆதி சங்கரருக்கு அப்போதே தெரிந்து விட்டது. திரிகால ஞானி என்பதால் தனது மறைவு நெருங்குவது தெரிந்து விட்டது.    மனதுக்குள் ஒரு தீர்மானம் பண்ணி விட்டார். 

''ஆம்.   அவசியம்   நான் நான்கு மடங்களை  இந்த  பாரத மண்ணின்  நாலா பக்கங்களிலும்  தோற்றுவிக்க பாடு பட வேண்டும். எந்த  நாலு க்ஷேத்ரங்கள்  என்று அவர் மனதிலே தீர்மானம் ஆகிவிட்டது. 

நம்மவர்களுக்கு மறதி ஜாஸ்தி. ஆகவே யாராவது எப்போதும்  அரைத்  தூக்கத்திலிருந்து அவர்களை எழுப்பி விட்டுக்   கொண்டே இருக்கவேண்டும்.  ஆதி சங்கரர் அந்த வகை மனிதரல்ல. நடமாடும் தெய்வம்.

ஆதி சங்கரரின் சரித்ரத்தை   வேகமாக சில வரிகளில் இப்படி சொல்ல முடியும்.  'சங்கரன் என்ற உருவில் வடக்குநாத ஈஸ்வரர்,  ஆரியம்பா சிவகுரு தம்பதியரின் த்ரிசூர் வடக்கு நாத மண்டல விரதத்திற்கு பரிசாக தானே புத்ரனாக அவதரித்தது தெரிந்த கதை. காலடி என்கிற கிராமத்தில் அவர் பிறந்தார். 7-8வயதிலேயே சந்நியாசம் பெற்று இந்திய க்ஷேத்ரங்கள் பூரா கால் நடையாகவே சென்று ஷண்மத ஸ்தாபிதம் செய்தும், 4 சங்கர மடங்களை/பீடங்களை நிறுவியதும் தெரிந்தது. சங்கரர் தனது திக் விஜயத்தில் சென்ற இடமெல்லாம் வேத சாஸ்திர விற்பன்னர்களோடு வாதாடி வென்று அத்வைத ஸ்தாபனம் செய்தவர்.  800ம் வருஷம் சங்கரர் சாரதா பீடத்தை சிருங்கேரியில் ஸ்தாபித்தார். துவாரகா பீடத்தை குஜராத்திலும், கோவர்தன பீடத்தை ஒரிஸ்ஸாவிலும், ஜ்யோதிர்மடத்தை வடக்கே பதரி , உத்தரகாண்டிலும் உருவாக்கினார். சரியான பொறுப்புள் ளவர்களாக அந்தந்த மடத்தை நிர்வாகிக்க தேர்ந்தெடுத்தார். தன்னுடைய சிஷ்யர்கள் ஹஸ்தாமலகரை ''நீ துவாரகா மடத்தை பார்த்துக்கொள்'' என்று நியமித்தவர் தோடகாச்சார்யார் தான் பதரி ஜோதிர்மடத்துக்கு பொறுப்பு என விட்டார். பத்மபாதர் பூரி, ஒரிஸ்ஸாவுக்கு சென்றபோது சுரேஸ்வரரை (மண்டன மிஸ்ரர் என்றும் பெயர்) ஸ்ரிங்கேரிக்கு அனுப்பினார். பொது ஜனங்களுக்கு குருவாக பணியாற்ற அவர்களுக்கு ஜகத் குரு என்று பாரம்பரியமாக பெயர் சூட்டப்பட்டிருக்கிறது.''

இனி சிருங்கேரிக்கு  வருவோம்.  இன்றும்  நாம்  காணும் சாரதா பீடம்  மடம் அமைந்துள்ள இடம்,  மிக அழகான இயற்கை வளம் நிரம்பியது.   மேற்கு தொடர்ச்சி மலைகளின் சூழலில். சிக்மகளூர் ஜில்லாவில் துங்கா நதிக்கரையில் கண்கொள்ளா அபூர்வமாக  இயற்கை  பூத்து  பூரித்து குலுங்கி வளமையை மாயா ஜாலமாக அள்ளிதருவது சிருங்கேரி.  

அங்கே ரெண்டு பெரிய கோயில்கள். வித்யா சங்கரலிங்க சிவாலயம். மற்றொன்று சாரதா அம்பாள் சரஸ்வதி ஆலயம். 

சிவன் கோவில் 1338ல் விஜயநகர நாயக்க ராஜா கட்டியது.  ஹொய்சள, துளுவ மக்கள் கலைத்திறன் வேலைப்பாடுகள் நிறைந்தது. உடுப்பியிலிருந்து 85 கி.மீ. மங்களூரிலிருந்து 100 கி.மீ. வடகிழக்கே மலைப் பாதையில்  காண்பது.. 

ராமாயணத்தில் வருவாரே  மழை வரச் செய்யும் ரிஷ்யஸ்ரிங்க ரிஷி என்ற  விபாண்டக  மகரிஷி புத்ரன், அவர்  சம்பந்தப் பட்டது இந்த மலைச்சிகரம்.    தசரதர் குழந்தை வரம் வேண்டி புத்ர காமேஷ்டி யாகம் செய்த போது , இந்த யாகத்தை நடத்தி கொடுத்தவர் ரிஷ்யசிருங்க முனிவர். இவரைக்   களைக் கோட்டு மாமுனி என்று தமிழ் சரித்ரங்கள் சொல்கிறது. ரிஷ்ய சிருங்கர் வாழ்ந்த இப்பகுதி அவர் பெயரால் ஸ்ருங்க கிரி எனப் பட்டு பின்னர் "சிருங்கேரி' ஆனது.

இந்த இடத்தை ஏன், எதற்கு, எப்படி ஆதி சங்கரர் தேர்ந்தெடுத்தார்?

 இது புரிய உடனே ஒரு கதை சொல்லவேண்டுமே . மாஹிஷ்மதி நகரில் விஸ்வரூபர் என்ற  பண்டிதருடன்  ஆதிசங்கரர் அத்வைத  விவாதம் செய்தார். இந்த விவாதத்துக்கு  விஸ்வரூபரின் பத்னியும்,  ஸரஸ்வதி

 தேவி அவதாரமுமான உபய பாரதி  தான் நடுவர்.  இந்த விவாத நிபந்தனை என்ன  தெரியுமா?

விவாதத்தில் சங்கரர் தோற்றால் துறவறம் விடுத்து இல்லறம் மேற்கொள்ள வேண்டும். விஸ்வரூபர் தோற்றால்  கிரஹஸ்தாஸ்ரமத்தை விட்டு சன்யாசம் மேற்கொள்ள வேண்டும்.

இருவருக்கும்  புதிதாகப் பறித்த  மலர் மாலை அணிவித்து, யாருடைய மாலை முதலில் வாடுகிறதோ அவரே தோற்றவர் என அறிவிக்கப்பட்டது. 17 நாள்  இரவு பகலாக   சங்கரருக்கும்  விஸ்வரூபருக்கும்  விவாதம் கடுமையான போட்டியாக   தொடர்ந்து  17ம்  நாள் மாலை  விஸ்வரூபரின் கழுத்தில் அணிந்திருந்த  மாலை வாடியது. தோல்வியை ஒப்புக்கொண்ட விஸ்வரூபர் துறவறத்திற்கு தயாரானார்.  அப்போது  நடுவராக இருந்த உபய பாரதி, "சங்கரரே!  விஸ்வரூபரின்  மாலை வாடியதால் மட்டும் தாங்கள் வெற்றி பெற்றதாக கருத முடியாது.  துறவறம் பற்றி பேசுகிற உங்களுக்கு என்னிடம் இல்லறம் பற்றி  விவாதம் செய்ய முடியுமா.  அதிலும் நீங்கள் வெற்றி பெற்றால் தான்  முழு வெற்றியாகும்,''என்றார்.

ஆதி சங்கரரோ பிரம்மச்சாரி.  ஏழு  எட்டு வயதிலேயே  சந்நியாசி. ஆகவே  ''அம்மா எனக்கு  ஒரு மாத காலம்  அவகாசம் கொடுங்கள். அதன் பிறகு  உங்களோடு  இல்லறம் பற்றிய விவாதம் வைத்துக் கொள்வோம்.''  என்றார்.  உபயபாரதி அதை ஏற்றுக்கொண்டாள் .

இல்லறம் பற்றி  ஆதி சங்கரர் யோசித்துக் கொண்டு செல்கையில், அமருகன் என்ற அந்த தேச மன்னன் இறந்ததை அறிந்த சங்கரர், தன்  யோக சக்தியால்,   கூடு விட்டு கூடு பாயும் , பரகாய பிரவேச சக்தி மூலம்   அமருகமன்னனின் உடலில் புகுந்து இல்லறம் பற்றி அறிந்தார். சங்கரரின் உடலை அவரது சீடர் பத்மபாதர் பாதுகாத்து வந்தார்.   குறித்த காலத்துக்குள்  மீண்டும் சங்கரர் தன் உடலில் புகுந்து உபயபாரதியிடம் வாதம் செய்து அவளை வென்றார்.  விஸ்வரூபர் துறவறம் ஏற்றார். சங்கரர் அவருக்கு "சுரேசுவரர்' என்ற நாமம் கொடுத்து தன் சீடராக ஏற்றுக்கொண்டார்.

ஸரஸ்வதி அம்சமான உபயபாரதியிடம்   ஆதி சங்கர பகவத் பாதாள்  "அம்மா  நான் ஒரு சந்நியாசி, ஒரு இரவு தங்கிய இடத்தில் மறுநாள் தங்காதவன். ஆகவே  நான் செல்லும் இடமெல்லாம் நீங்களும்  என்னோடு தொடர்ந்து வரவேண்டும்,' என்று வேண்டி கொண்டார். 

''ஆஹா, அதற்கென்ன, சங்கரரே , நான் விடாமல் உம்மை பின் தொடர்வேன்.  ஆனால் ஒரு நிபந்தனை''

''தாயே , உங்கள் நிபந்தனை என்ன?''

 'சங்கரரே!  நான் நீங்கள் எங்கு சென்றாலும் விடாமல் உம்மை தொடர்ந்து வருவேன். ஆனால், நீங்கள் என்னைத்  திரும்பி பார்க்காமல்  மேலே சென்று கொண்டே இருக்க வேண்டும்.  திரும்பிப் பார்த்தால் நான் அந்த இடத்திலேயே நின்று விடுவேன். அதன் பின் தொடர்ந்து வர மாட்டேன். இதற்கு சம்மதமா?'

''ஆஹா  அப்படியே ஆகட்டும்''

சங்கரர் தன் சீடர்களுடன் செல்ல, பின்னால் உபயபாரதி கால் சலங்கை ஒலிக்க வந்து கொண்டிருந்தாள். அவ்வப்போது சலங்கை ஒலி கேட்பதன் மூலம். உபாயபாரதி தொடர்வதை சங்கரர் உணர்ந்தார். பல நாள் நடந்தவர்கள் ஒரு நாள் இப்போதுள்ள சிருங்கேரி க்ஷேத்ரத்தை அடைந்தனர். அங்கு பாம்பும் தவளையும், பசுவும் புலியும் இணைந்து விளையாடுவதைக் கண்ட சங்கரர், ''அடாடா, எவ்வளவு சிறந்த  சாத்வீகமான ஸ்தலம் இது...இதல்லவா  யோகிகள் தங்கி  த்யானம் செய்ய தகுந்த இடம் என  தீர்மானித்தார். அப்போது, உபயபாரதியின்  கால் சிலம்பொலி  கேட்கவில்லை.  ஏன் என்று அறிந்து கொள்ள  சங்கரர்  திரும்பிப் பார்த்தார்.  துங்கா நதி மணலில் கால் புதைய நடந்ததால் தண்டை கொலுசு சப்தம் கேட்கவில்லையே  தவிர பாரதி பின் தொடர்ந்து வந்து கொண்டு தான் இருந்தாள்.

பின்னாலேயே  தொடர்ந்து வந்துகொண்டிருந்த  உபாயபாரதி, நிபந்தனைப்படி அங்கேயே நின்று விட்டாள்.  .அங்குள்ள பாறை மீது ஸ்ரீசக்கரம் வடித்து அவளுக்கு "சாரதா' என்ற திருநாமம் சூட்டி பிரதிஷ்டை செய்தார்  ஆதிசங்கரர்.  அப்போது, உபயபாரதி அவருக்கு  ஸரஸ்வதி தேவியாகக் காட்சி தந்து  'சங்கரா! இன்று முதல் இந்த பீடம் சாரதா பீடம் எனப்படும். இந்த பீடத்தில்  மஹா சன்னிதானமாக அமர்பவர்களிடத்தில் நான் குடி கொண்டு ஆசி வழங்குவேன்,''என அருள்பாலித்தாள். 

சுரேசுவரர் சாரதா பீடத்தின் முதல் சந்நிதானமானார். . சிருங்கேரி ஆச்சார்யர்களுக்கு அதுமுதல்  ''பாரதி''  என்ற பட்டப்பெயர் அதனால் தொடர்கிறது.

சிருங்கேரி மடம் ஸம்ஸ்க்ரித மொழி வளர  சேவை புரிகிறது.  அத்வைத கோட்பாடு வேத சாஸ்த்ர சம்பிரதாயத்தை கற்பிக்க, வளர்க்க, பரப்ப இந்த மடம் நூலகமாகவும் செயல்படுகிறது. எண்ணற்ற ஓலைச்சுவடிகள் இன்னும் அங்கே இருக்கிறது. நான்கு வாசல் கொண்ட மடம் .

சரித்திர புத்தகத்தில் பள்ளியில் படித்தது ஞாபகம் இருக்குமே. விஜயநகர சாம்ராஜ்யத்தை ஸ்தாபித்தது ஹரிஹரன் புக்கன் என்ற இரு வேடுவர்கள். அவர்களுக்கு வழிகாட்டி ராஜாக்களாக்கியது சிருங்கேரி சந்நியாசி மாத்வ வித்யாரண்யர், தக்ஷிணத்தில் முஸ்லீம்களின் ஆக்கிரமிப்பில் இருந்து விஜயநகரம் மீட்கப்பட்டது. ஹம்பி தலைநகரானது. வித்யாரண்யர் பின்னர் சிருங்கேரி மடத்தின் ஜகத்குருவாக இருந்தவர். ஹரிஹர புக்கர்கள் சர்வமான்யமாக சிருங்கேரி மடத்துக்கு கொடுத்த இடம் இது. அப்போது இருந்த ஜகதகுரு பாரதி தீர்த்தர் (1346).

எவ்வளவு மகோன்னதமான சாம்ராஜ்யம் என்றாலும் ஒருநாள் மறையும், இன்னொன்று தோன்றும். அப்படித்தான் விஜய நகர சாம்ராஜ்யத்திற்கு பின் இஸ்லாமியர் தலை எடுத்து நாச வேலைகள் ஆரம்ப மானது. மேற்கு கடற்கரையில் பல நாடுகள், நகரங்கள் சிருங்கேரி மடம் உட்பட பல பகவான் சங்கல்பத்தால்  நாயக்க வம்சம் பாதுகாப்பில் வந்தது. 250 வருஷங்கள் சிருங்கேரி மடம் நாயக்க மன்னர்களால் ஜாக்ரதையாக பராமரிக்கப்பட்டது. அப்புறம் தான் திப்பு சுல்தான் தலை எடுத்தான். மைசூர் சுல்தான் ஆனான்.

ஒளரங்க சீப்பிற்குப் பின்னர் மராத்தி ராஜாக்கள் ஆண்டபோது சிருங்கேரி மடம் வளர்ந்தது. அற்புத

மான சரித்திர சான்றுகள், தடயங்களை சிருங்கேரி மடம் பாதுகாத்து வருகிறது. ஆச்சர்யமாக ஹைதர் அலி கூட சிருங்கேரி மடாதிபதிக்கு, பல்லக்கு, பரிசுகள், ஐந்து குதிரைகள், ஒரு யானை, மற்றும் ஜகத்குரு யாத்திரைக்கு பணம் எல்லாம் பரிசளித்திருக்கிறான். ஹைதர் அலியின் மகன் திப்பு சுல்தான் ஆட்சியின் போது, சிருங்கேரி மடம் யாரோ சில கொள்ளையர்களால் சூறையாடப்பட்டு தங்கம் வெள்ளி, செம்பு விக்ரஹங்கள் கொள்ளையடிக்கப்பட்டு, பல பிராமணர்கள் கொல்லப்பட்டனர் என்ற சேதி அறிந்ததும் மடத்திற்கு திப்பு பண உதவி அளித்ததாக சரித்திர ஏடுகள் சொல்கிறது.

சிருங்கேரி செல்பவர்கள் அதன் இயற்கை கொப்புளிக்கும் வளமையை கவனிக்கத் தவறினால் அவசியம் அகர்வாலுக்குப் போய் கண்ணாடி மாட்டிக் கொள்ளவேண்டும்.

சாரதாம்பிகை, வித்யாசங்கரர் (சிவன்) கோயில்கள் ஏற்கனவே உள்ளன. இப்போது, ஆதிசங்கரருக்கு கோயில் கட்டப்பட்டு கும்பாபிஷேகம் நடந்தது. பீடாதிபதி பாரதி தீர்த்த சுவாமிகள் கும்பாபிஷேகத்தை நடத்தி வைத்தார்.

சிருங்கேரி மங்களூரிலிருந்து 107 கி.மீ. தூரம். காலை 5 முதல் மாலை 4.30 வரை மலைப்பாதையில் பஸ்கள் ஓடும். நாங்கள் ஒரு தனியார் வண்டியில் கிடு கிடு பள்ளத்தை கீழே பார்த்து நடுங்கிக்கொண்டு மலைச்சரி வில் வளைந்த பாதைகளில் சிருங்கேரிக்கு  சென்றது இன்னும் மறக்கவில்லை. விடாத மழை வேறு.

[Sivan Krishnan]

கத்திரி வெய்யில் - நங்கநல்லூர் J K SIVAN

கோடை வெயில் என்றாலே கொளுத்தும்  சூடு. நேற்று   3.5.36  ஞாயிறு காலை, கோவிலுக்கு சென்று 12 மணி உச்சி வெயிலை  வெறும் காலோடு பிரகாரத்தில் நடந்தபோது  தீ மிதி பண்டிகை அனுபவம்  பெற்றேன். திடீரென்று நண்பர் வெங்கடரமணன்  தம்பதிகள் என்னையும் என் மனைவியையும் கோவிலுக்கு செல்லலாம் வாருங்கள்,  எங்கு செல்லாம் நீங்களே  சொல்லுங்கள் என்ற போது  கந்தசாமி தான் கண் முன் தோன்றினார். நேராக தங்கசாலை தெரு, ராசப்ப செட்டி தெருவுக்கு சென்று ஓரமாக காரை நிறுத்தினோம். ஆச்சர்யம் தெருவில் கூட்டமே இல்லை. கந்தசாமி தரிசனம் பெற்று நேராக   ஏகாம்பரேஸ்வரர் சந்நிதி சென்று அவரையும் தரிசித்துவிட்டு ஆர்மேனியன் தெரு வாசல் வழியாக  காளிகாம்பாள் ஆலயம்  நுழைந்து அற்புதமாக அவளை தரிசித்து விட்டு,  கச்சாலீஸ்வரர் ஆலயமும் சென்று ராவணனை முதலில் பார்த்துவிட்டு  பாலாலயம் என்பதால் உற்சவரை தரிசித்து விட்டு நேராக திருவொற்றியூர் சென்றோம். 12 மணிக்குள்

 திருவொற்றியூரான், வடிவுடை அம்மன், வட்டப்பாறை அம்மன், தியாகராஜா அனைவரையும் சந்தோஷமாக தரிசித்தோம்.  வடிவுடையம்மன் அழகை எழுத பக்கங்கள் போதாது. அவ்வளவு சௌலப்யம். அழகு, மூக்கில் அணிந்த வளையம் கீழே அழகிய உதடுகளில் புன் சிரிப்பு. பேருக்கேற்ற வடிவு கொண்டவள் அன்னை. இன்னும் நினைவிலேயே நிற்கிறாள். மூடும் சமயத்துக்குள் சில நிமிஷங்கள் அதிர்ஷ்டவசமாக  பட்டினத்தார் சமாதி கோவில் பார்க்க முடிந்தது. 

இன்று  4.5.26 முதல் “கத்திரி” வெயில் .   அக்னி நக்ஷத்ரம் ஆரம்பம்.  கத்திரி என்றால் கூரான துணி வெட்டும் கத்திரிக்கோல் ஞாபகம் வருகிறதல்லவா? அவ்வளவு கூறானது சூரிய வெப்பமும். நம் உடலை துண்டு துண்டாக்குவது.  கிட்டத்தட்ட  20 நாட்கள் இந்த சூரிய  அக்னியின் அதன் தாக்கம் இருக்கும். அதுவும் இந்த வருஷம் வெயில் ரொம்பவே கடுமை. தெருவில் மரங்களை வெட்டி விட்டார்கள். ஒரு வீடு இருந்த இடத்தில் 12-16குடும்பங்கள் வாழும் அடுக்கு மனை... தண்ணீர் பஞ்சம் வராமல் என்ன செய்யும்?  தொண்டை வறண்டு போகும். அடிக்கடி குளிர்ந்த நீர் பருகவேண்டும்.  வெள்ளரி விதை போட்ட மோர், 'சப்ஜா'' என்ற விதை போட்ட ஐஸ் தூள் போட்ட கலர் கண்ணாடி டம்பளறில் சிறுவயதில் பள்ளிக்கூட வாசலில் குடித்தது நினைத்தாலே மனம் ஜில்லிடுகிறது. நங்கநல்லூரில் நுங்கு விற்கிறார்கள். தர்பீஸ், தர்பூஸ் என்று பச்சையாக  பெரிய பழங்கள் வெட்டி கொடுக்கிறார்கள். 

சூரியன் அக்னி வெப்பத்தைப்போலவே  டிவி யிலும்  அதிர்ச்சியாக,  ஆச்சர்யமாக தேர்தல் முடிவுகள் காலையிலிருந்து கவனத்தை ஈர்க்கிறது. ஒரு புது ஆட்சி மலரப்போகிறது. சூரியன் இல்லை. ரெட்டை இலையும் இல்லை.  ரெண்டில் ஏதேனும் ஒன்று தான் வழக்கமாக ஐந்தாண்டுகளுக்கு ஒருமுறை மீண்டும் மீண்டும் வரும். இந்த அக்னி நக்ஷத்ரம் வேறு மாறுதல் தரப்போகிறது. இந்த  தேர்தல் முடிவு செய்தி அக்னி நக்ஷத்ரம் சூரியனையே சுட்டு பொசுக்கி விட்டதே...இதற்கு மேல் என்ன உஷ்ணம் இருக்கிறது?

இன்று முதல் வெயில் கொளுத்தோ கொளுத்து என்று கொல்லப் போவதால்  நிறைய  வாட்சாப், டிவி, யூட்யூபில் யிலில் சுருண்டு விழுந்து மாண்ட முதியோர்கள் பற்றிய செயதிகள் வந்து கொண்டே இருக்கும். எப்போதுமே கிருத்திகை நக்ஷத்திரம் அக்னியோடு சம்பந்தப்பட்டது. க்ரித்திகை நக்ஷத்திர ராஜா அக்னி. சூரியனும் அக்னியும் சேர்ந்தால் கேட்கவா வேண்டும். குளம் குட்டை எல்லாம் வற்றிவிடும். பாட்டிகள் மாமிகள் வெயிலை வீணாக்காமல் மொட்டை மாடியில் வடாம் , வத்தல் காய வைப்பார்கள். லௌகிக விசேஷங்கள், அது தான், கல்யாணம், புது வீடு புகும் விழா, மாதிரி எதுவும் அக்னி நக்ஷத்ர காலத்தில் நடைபெறுவதில்லை. வெளியில் போவதை குறைத்துக்கொண்டு திண்ணைகள், மரத்தடி நிழல், என்று விசிறிக்கொண்டு கிராமங் களில் உட்கார்வோம். உஷ்ணத்தை குறைக்க வருணனுக்கு ஜபம் பண்ணுவது வழக்கம். கோடையில் பெய்யும் மழைக்கு மதிப்பு மரியாதை அதிகம். சமையலில் புளி, காரம், குறைந்திருக்கும். கரண்ட் பில் ஜிகு ஜிகு என்று ஏறும். என்ன செய்வது?AC , குளிர் சாதன பெட்டி, FRIDGE , இல்லாத என் சிறுவயதில் பானைத்  தண்ணீர் மேல் ஈர துணி போர்த்தி வைத்திருப்பார்கள். லோட்டா லோட் டாவாக குடித்தாலும் தாகம் அடங்காது. பசுமோர், நன்னாரி சர்பத், குடிப்பவர்கள் வசதியுள்ளவர்கள். ஒவ்வொரு  வீட்டிலும் இடுப்பு வேஷ்டி, மேல் துண்டோடு தான் காட்சிஅளிப்பார்கள். வெயிலில் போக குடைக்கு கூட, கருப்பு துணி மேல் வெள்ளை உறை  இருக்கும். வெள்ளரிப்பிஞ்சு, தர்பூசணிக்கு டிமாண்ட் ஜாஸ்தி. வீடுகளில் ஜன்னல், கதவுக்கு வெட்டி வேர் தட்டி, மேல் ஜலம் ஊற்றி குளுகுளு என்று பண்ணி வைத்திருப்பார்கள். கண்டிப்பாக ரெண்டு வேளை குளியல் உண்டு. பழக்கமாக, வழக்கமாக வெந்நீர் குடிப்பவர்கள், சுட சுட காப்பி குடிப்பவர்கள் கத்திரி வெய்யில் பற்றி கவலை கொள்ளாதவர்கள்.

ரெண்டு பாடல்கள் கோடை சம்பந்தப்பட்டவை.
ஒன்று நாட்டுப்பாடல்.
கத்திரி வெய்யில் காலத்திலேகடையில் கூட மூச்சாட மாட்டேன்!   சூரியன் கொதிக்கிறான், நிலமும் எரிக்குது,  நல்ல நீர், நிழல் – தான் உயிர்க்காயம்!"

இன்னொன்று அற்புதமான வள்ளலார் பாடல்.
''கோடையிலே இளைப்பாற்றிக் கொள்ளும் வகை கிடைத்த
குளிர்தருவே தருநிழலே நிழல்கனிந்த கனியே
ஓடையிலே ஊறுகின்ற தீஞ்சுவைத்தண்ணீரே
உகந்ததண்ணீரிடைமலர்ந்த சுகந்த மண மலரே
மேடையிலே வீசுகின்ற மெல்லிய பூங் காற்றே
மென்காற்றில் விளைசுகமே சுகத்தில் உறும்பயனே 

ஆடையிலே யெனைமணந்த மணவாளா பொதுவில்
ஆடுகின்ற அரசே என் அலங்கல் அணிந்தருளே''.

நேற்று கந்தசாமி கோவிலில் வள்ளலாரை தரிசித்தேன். தினமும் எத்தனை காலம் ஏழு கிணற்றிலிருந்து நடந்து கந்த சாமி கோவில் வந்திருப்பார். உட்கார்ந்து பாடி  இருப்பார். 

மேலே சொன்ன வள்ளலார் பாடலுக்கு மெருகூட்டி குளுகுளு வென்று சுகமாக கேட்க வைத்தவர் எஸ். ஜி. கிட்டப்பா.. ஆஹா அந்த கந்தர்வ கான குரலை மறுபடி கேட்கவே முடியாது. அபூர்வ பிறவி அவர்.

[Sivan Krishnan]

பரசுராம க்ஷேத்ர  யாத்திரை -   நங்கநல்லூர் J K   SIVAN
17.4.26 - 22.4.26.

ஏட்டுமானூரப்பன்  தரிசனம்.  

19/4/26 அன்று விடிகாலை மூன்றரை மணிக்கு  நாங்கள் பெரும்பாவூரில்   தங்கியிருந்த S M  ஹோம்ஸ் விடுதியிலிருந்து காரில் கிளம்பியபோது ஐந்து கோவில்களை  பார்க்க  விரும்பினோம்.   கேரள ஆலயங்கள் விடிகாலை 4 மணிக்கே  திறந்து விடுகிறார்கள். தெருவில் கூட்டம் இல்லை  இடையூறுகள் எதுவுமில்லை. தெருக்களும் நன்றாக  விசாலமாக, போக்குவரத்து ஜனநடமாட்டம் எதுவும் இன்றி  இருந்ததால் இதுவரை  நான்கு  ஆலயங்கள் தரிசித்தாகிவிட்டது. நான்காவது ஆலய பகவான் கடுத்துருத்தி  மஹாதேவர்   எங்களை எட்டுமானூருக்கு அனுப்பும்போது  காலை மணி பத்து  ஆகிவிட்டது.  சென்னை வெய்யில்  கேரளாவில் தெரியவில்லை. 

கடுத்துருத்தியிலிருந்து  45 கி.மீ. தூரத்தில் எட்டுமானூர் மஹாதேவர் ஆலயம்.  கோட்டயத்திலிருந்து 11 கி.மீ. பன்னிரண்டு மணிக்கு  நடை சாத்துவதற்குள் சென்றுவிட வேண்டும் என்று அவசரம்.  இவ்வளவு தூரம் மலையாளம் தெரியாமல் சென்னையிலிருந்து  87 வயதில் ஆர்வமாக வந்தவனை  ''என்னைப் பார்க்காதே திரும்பி போ'' என்று கதவைத்  தாளிடுவானா என் சிவன்? என் பெயரும் அவன் பெயர் தானே. 

எட்டுமானூரப்பன்  மஹாதேவன் ஆலயமும்  பரசுராமர் ஸ்தாபித்த சிவாலயம் தான். அவர் சிஷ்யன் கர ப்ரகாசன் தவமிருந்து தொழுத ஆலயம்.  ஆயிரமாயிரம்  வருஷம் பழமையான கோவில். வழக்கம்போல இங்கேயும் நீண்ட  ஓடு/செப்பு கூம்பு விதானம் தான்.  நுழையும் வாசல் குறைந்த உயரம். கிழக்கே  நுழைவு வாயில். சுற்றிலும் மரங்கள். இங்கே  சிவனின் கழுத்தைச் சுற்றி வாசுகி நெக்லஸ் மாதிரி ஆபரணமாக இருந்ததாக  ஐதீகம். ஐந்து தலைகள் தான்  ஏட்டுமானூரப்பன்  தலைமேல் குடை,.

ராஜசேகர வர்மன் என்று ஒரு மலையாள ராஜா.  மஹாதேவ பக்தன் அவன்.  

''அடேய் சேரா, நான் இங்கே எட்டு விதமான உருவங்களில்  இந்த மானூரில் உள்ளேன்'' என்றுஒருநாள்  அவன்  கனவில் மஹாதேவன் சொன்னார்.  எட்டு மானூர்   என்றால்    ;எட்டு மனஸ், அஷ்ட க்ரஹம் ,  என்று எட்டு நம்பூத்ரி  குடும்பங்களை குறிப்பதாக ஒரு தகவல்.   சிவன் கையில் மானை ஏற்றுக்கொண்டதால் ஏற்று மானூர் என்ற பெயர் என்றும் சொல்கிறார்கள். 

கரமஹர்ஷி, கர பிரசாத முனி, கர ப்ரம்ம ரிஷி என்றெல்லாம் பெயர் கொண்ட ஸ்தாபித்த க்ஷேத்ரம் இது.  அவர் சாபத்தால் ராக்ஷசனானார்.

மகாதேவனை சரணடைந்து சாப விமோசனம் தேடினார். சிவனருளால் மீண்டும் முனிவரானார்.சிவன் அவரை இங்கே அனுப்பினார். முனிவர் ஆலயத்தை ஸ்தாபித்தார். 

பொன்னிற  த்வஜ ஸ்தம்பம், ரிஷப வாஹனம் எல்லாம் இங்கே கண்குளிர காட்சி தருகிறது. ஸ்ரீ மூலம் திருநாள் மஹாராஜா நிறுவிய புதிய த்வஜ ஸ்தம்பம் இது.  கோவிலில் நிறைய பழையகால  வண்ண ஓவியங்கள் உள்ளன. 

''ஏழர  பொன்னான'  என்பது  ஏழு  பெரிய  தங்கநிற  யானை, ஒரு குட்டி , விக்ரஹங்களை  குறிக்கும். பாதுகாப்பு பெட்டகத்திலிருந்து வருஷம் ஒருமுறை வெளியே வந்து காட்சி தரும்.  இந்த யானைகள்  திருவாங்கூர் ராஜ்ய ஸ்தாபகர்  அனுஷம் திருநாள் மார்த்தாண்ட வர்மா பரிசளித்தது.  முதலில் இவை வைக்கதிகப்பன் ஆலயத்துக்கு எதுத்து செல்லப்பட்டது. வழியில் வீரர்கள் ஓய்வெடுத்தது மறுநாள் கிளம்பும்போது பொன்னானைகளில் கொடிய  நாகங்கள் அவர்களை அண்டவிடவில்லை.  ஆஸ்தான ஜோசியர் பரிசீலித்து  இவை எட்டுமானூரப்பனுக்கு  விருப்பமானவை. அவனிடம்  இருக்கவேண்டியவை என்பதால் வைக்கம் எடுத்து செல்ல முடியாது என்று சொல்லிவிட்டார்.  பலா மரத்தில் செய்யப்பtட யானைகள், மேலே தங்க கவசம் பூண்டவை. 

நானூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக  தீபம் அணையாமல் இங்கே எரிகிறது என்பது ஒரு அதிசயம். மஹாதேவன் உக்ர  ஸ்வரூபம். 

இன்று  19/4/26  கோவில் தரிசனம் இவ்வளவு தான். ஆகவே SM  ஹோம்ஸ் விருத்திக்கு செல்ல  பெரும்பாவூர் பயணமானோம். மதியம்  2.00 மணிக்கு  பெரும்பாவூர் சென்றோம்.  

மறுநாள்  20.4.26  என் நண்பர்  ஸ்ரீ  சந்திரசேகரன் பேரனுக்கு உபநயனம். அதற்காகத்தான்  பெரும்பாவூர் வந்துள்ளேன் என்பதால் அன்று அவர் வீட்டில்  உபநயனத்துக்கு முதல் நாள் நாந்தி ஹோமம் நடைபெறும் சாயம், பெரியவர்கள் அக்ஷதை போட்டு ஆசீர்வாதம் செய்யும்  நேரத்தில் கோவில்கள் ப்ரசாதத்தோடு அவர் வீட்டுக்கு  சென்றேன்.'

[Sivan Krishnan]

பரசுராம க்ஷேத்ர  யாத்திரை -   நங்கநல்லூர்  J K SIVAN 

17/4/26-22/4/26

த்ரிஸூர்  வடக்குநாத சுவாமி 

21.4.26 அன்று  விடிகாலை 4மணிக்கு  துவங்கிய யாத்திரை  கொடுங்களூர் , த்ரிப்ரயார், குருவாயூர்,என்று முற்பகலில் முடிந்து  பிற்பகல்  4 மணிக்கு  த்ரிசூரில்  வடக்குநாதர் ஆலயத்துடன் ஆரம்பித்தது. 

வடக்குநாதன் கோவில் மிக புராதனமான  சிவாலயம். 108 கேரள சிவாலயங்களில் உன்னதமானது. தக்ஷிண கைலாசம் எனப்படுவது.  பரசுராமரால் நிர்மாணிக்கப்பட்ட  முக்கியமான க்ஷேத்ரம் . மஹா விஷ்ணுவின் அவதாரம்  பரசுராமர்.  அவர்   தன்னுடைய  கோடாலியை வருணன் சொன்னபடி,  கடல் மேல் வீசி அதை பின்னோக்கி செல்ல வைத்து  உருவாக்கிய க்ஷேத்ரம் கேரளம்.  அதனால் தான் பரசுராம க்ஷேத்ரம் எனப்  பெயர்..

இந்த  கோவிலில்.  இந்த ஜென்மத்தில்  நான்  மீண்டும் ஒருமுறை பல வருஷங்களுக்குப்பிறகு  வெறும்காலில் ப்ரதக்ஷிணம் வந்தது என்னுடைய  பேரதிர்ஷ்டம். மிக விசாலமான ஒன்பது ஏக்கர்  வளாகம். பூரம் பெரு விழாவுக்காக  மும்முரமாக தயாராகிக் கொண்டிருந்தது.பெரிய பந்தல்கள் போட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள்.  மனிதர்களும் மெஷின்களுடன்  நிர்மாண வேலைகளில்  வேகமாக செயல்பட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள்.   ஆங்காங்கே  முக்கிய சந்நிதிகள்:   பார்வதி, சங்கர நாராயணன், கணேசர், ஸ்ரீ ராமர், கோபாலக்ரிஷ்ணன், தர்ம சாஸ்தா. நாக காவு, நந்தி கேஸ்வரர், சிம்மோதாரர், ஆதி சங்கரர், சுப்பிரமணியர், துர்கா இன்னும் பல  சந்நிதிகள். 

 பாரம்பரிய முறைப்படி  கல், மரத்தினாலான   ஓடு, செப்புத்தகடுகளால் வேயப்பட்ட  விதானம் கொண்ட கூம்புவடிவ அடுக்கடுக்கு கோபுரங்கள். 

ஆர்யாம்பா, சிவகுரு தம்பதிகள் வெகுகாலம் புத்ரபாக்யம் இன்றி வருந்தி காலடியிலிருந்து இங்கு வந்து  ஒரு மண்டலம் விரதம் இருந்து வடக்கு நாதன் அசரீரியாக அவர்களுக்கு  வாக்களித்தது நினைவிருக்கிறதா? ''உங்கள் குறை தீர்க்க நானே உங்கள் மகனாக அவதரிப்பேன்.  ஒரு கேள்வி.  உங்களுக்கு  சாதாரணமான ஒரு நீண்டநாள் வாழும் மகன் தேவையா?  அசாதாரணமான  குறுகிய வாழ்நாள் கொண்ட அற்புத மகன் வேண்டுமா? ''

இப்படி வடக்குநாதன் கேட்டால்  ஆர்யாம்பாள் சிவகுரு  என்ன பதில் சொல்வார்கள்?  நம்மைப் போல் நீண்ட ஆயுள் கொண்ட சாதாரணனை மகன் தான் வேண்டும் என்று கேட்காமல்  அற்ப ஆயுளாக இருந்தாலும்  ஞானம் கொண்ட,  விவேகமான மகனே வேண்டும் ' என சொல்லிவிட்டார்கள்.   வடக்குநாத சிவசங்கரன் அருளால் பிறந்த மகன் சங்கரனென பெயர் சூட்டப்பட்டான். நமக்கு ஆதி சங்கரர்  காலடியில் கிடைத்தார்.

அப்படி தோன்றியவர் தான் ஆதி சங்கர பகவத் பாதாள் . ஆதிசங்கரர் இங்கே விதேக முக்தி அடைந்தார் என்றும் சொல்கிறார்கள்.  

வடக்கு நாதர்  சிவலிங்கம் நெய்யினால்    மூடப்பட்டுள்ளது என அறிந்தேன்.இத்தனை வருஷங்கள் ஆகியும் எந்த கொடும் வெயிலிலும் கூட அந்த சிவலிங்க  நெய்  உருகவில்லை  என்கிறார்கள்.  திருவாங்கூர் கொச்சி அரசர்கள் வணங்கிய தெய்வம். த்ரிஸூர் பூரம்  பூரங்களின் தாய் விழா. வெடிகள், கொம்பு போன்ற  பல வித  வாத்ய ஒலி , எண்ணற்ற செண்டை மேள  ஓசை வானைப்பிளக்கும்.  நிறைய  யானைகள் அலங்கரிக்கப்பட்டு  சீவேலி தாங்கி அற்புத கண்காட்சியாக இருக்கும்.  யானைகள் வெடிகளால், ஓசையால் பயப்படுவதில்லை. நிறைய  கேட்டு அனுபவம்.  

கோவில் சுவர்களில் அடுக்கடுக்காக  இருக்கும் விளக்குகள்  முழுதும் தீபம் ஏற்றப்பட்டு லக்ஷ தீப விழா வெகு விமரிசையாக நடக்கிறது.  எல்லா பக்தர்களும்  ஓம் நமசிவாய என்று பகவானை ஸ்தோத்ரம் பண்ணிக்கொண்டே  தரிசனம் பெறுகிறார்கள் ப்ரதக்ஷிணம் செய்கிறார்கள். அனாவசிய பேச்சு கிடையாது. குப்பை கூளம்  தரையில் போடுவதில்லை. கோவிலுக்குள் எதையும் உண்பதில்லை.  அநேகமாக எல்லோர் கையிலும் வாழை இலைத் துண்டில் புஷ்பம், சந்தன பிரசாதம் இருக்கிறது. பக்தியோடு அதைப் பெற்று அணிகிறார்கள். நம் தமிழ் நாட்டில் விபூதி குங்கும  பிரசாதங்கள் தூண் மேல் தரையில் கிடப்பது வருத்தமான நிகழ்ச்சி.  கோவிலின் உள்ளே சுவர்களில் அற்புதமான  இதிகாச, புராண காட்சிகளின் வண்ண ஓவியங்கள் கண்ணைக் கவர்கிறது.

கால் முட்டி வலியை லக்ஷியம் பண்ணாமல்  அமைதியான சூழ்நிலையில்,  மனதில் சிவனைத்  தேக்கிக் கொண்டு,  வெளி ப்ரஹாரம் முழுதும் கோவிலை சுற்றி ப்ரதக்ஷிணம் வந்தேன். பூரம் விழா நேரத்தில்  அங்கிருந்தால் கூட்டத்தில் சிக்கிக் கொண்டிருப்பேன்.

ஆயிரக்கணக்கான வருஷங்களுக்கு  முன்  உருவான ஆலயம் வடக்குநாதர் கோவில்.  வடக்கு நாதர்  ஸ்வயம்பு.  பராய் பெட்டா பந்திருக்குளத்தில் இருந்து பெரும்தச்சன் காலத்தில் கட்டப்பட்டதாக  ஒரு வழக்கு.  பெரும்தச்சன் ஏழாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்ததாகவும்  கூறப்படுகிறது; எனவே கூத்தம்பலம் 1,300 ஆண்டுகள் பழமையானதாக இருக்கலாம்  என மலையாள வரலாற்றாசிரியர் வி.வி.கே.வலம்  சொல்கிறார். 

ஆலய வளாகத்தில் எண்ணற்ற  ஸ்தல விருக்ஷங்கள் உள்ளன. அழகாக மேடைகள்  அமைக்கப்பட்டு  அதன் மேல் நிற்கின்றன.  ஆல மரம் ஸ்தல விருக்ஷம். அரசு, வேம்பு, வில்வம், தேக்கு, பலா,இலஞ்சி, மா,  மரங்களுக்கு பஞ்சமில்லை.

வாழ் நாளில் ஒரு தடவையாவது தரிசிக்க வேண்டிய  புனித க்ஷேத்ரம் த்ரிஸூர் வடக்குநாதன் கோவில். என்னுடன் வந்து எனக்கு தரிசனம் செய்வித்த  திருமதி ஷோபனா விஸ்வநாதன் தம்பதியருக்கு என்றும் கடமைப் பட்டிருக்கிறேன்.

அடுத்து சென்ற சில கோவில்கள் பற்றி அடுத்த பதிவில் சந்திப்போம். 

[Sivan Krishnan]

பரசுராம க்ஷேத்ர யாத்திரை -  நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN

17.4. 26 - 22.4.2026

கொடுங்களூர் பகவதி 

20.4.26 அன்று  நண்பர் இல்லத்தில் அவர் பேரன் பூணல் கல்யாண வைபவத்தில் பங்கேற்று, அன்று மாலை உள்ளூர் கடைகளுக்கு சென்று  துணி மணிகள், வீட்டு  வேண்டிய  நேந்திரங்காய் பக்ஷண வகையறா வெல்
லாம் வாங்கிக்கொண்டு  எங்கள் விடுதிக்கு வந்து  பெட்டி  படுக்கைகளை மூட்டை கட்டினோம். மறுநாள் 21.4.26 விடிகாலை பெரும்பாவூரை விட்டு கிளம்பி யாத்ரா மார்கமாக சென்னை செல்லவேண்டும் என்று தீர்மானம். 23.4.26 சென்னையில் இருக்க வேண்டும். தேர்தல் வாக்களிக்க வேண்டும். அது நமது அத்யாய கடமை அல்லவா?

21.4.2026 அன்று விடியற்காலை 4 மணிக்கு விடுதியை காலி செய்து விட்டு கிளம்பினேன்.  குருவாயூருக்கு செல்லும் வழியில் பெரும்பாவூரிலிருந்து  43 கி.மீ. தூரத்தில் கொடுங்களூர்  பகவதி அம்மன் ஆலயம் உள்ளது.

கேரளாவில்  தாந்த்ரீக வழிபாடு அதிகம். அம்மன் பகவதி எனப்படுபவள். பத்ரகாளி ஸ்வரூபம்.  கொடுங்களூரில் பகவதி அம்மன் பிரதான தெய்வம். சிவனின் கோபத்தில் , நெற்றிக்கண்ணிலிருந்து 

உருவானவள். 'கொடும் காளி  ஊர்''  தான் கொடுங்களூர்  ஆயிற்று  என்பார்கள்.

புராணங்களின்படி, Lord Shiva அவரின் கோபத்திலிருந்து பத்ரகாளி உருவானார். இந்த பகவதி தாருகன் 

 எனும் அசுரனை அழிக்க  உருவானவள். ரொம்ப  புராதன சக்தி பீடம். 64 சக்தி பீடங்களில் ஒன்று.  அய்யாவை காட்டிலும் அம்மாவின் மேல் பக்தர்களுக்கு அதிக நம்பிக்கை. அவள் லோக மாதா அல்லவா?  தீய சக்தியை அழிப்பவள். பலவித வித்தியாச வழிபாட்டு முறைகள் பின்பற்றப்படுகிறது.'

கொடுங்களூரில் அம்மன்  குரும்ப பகவதி. திரிசூர்  ஜில்லாவை சேர்ந்தது.  ஸ்ரீ குரும்பூர் பகவதி அம்மை. மூலஸ்தானத்தில் வடக்கே பார்த்து நிற்கிறாள். அஷ்ட புஜங்கள் கொண்டவள். ஒன்று கரத்தில் வெட்டப்பட்ட  தாருகன் தலை. ஒரு கையில்  வெட்டிய  அரிவாள். மற்ற கரங்களில்  மணி, தண்டை மாலை எல்லாம் உண்டு.

கேரள க்ஷேஹராத்தை பரசுராமன் உருவாக்கிய போது  தாருகன் அவருக்கு இடையூறுகள் நிறைய கொடுத்தான்.  பரசுராமன் பரமேஸ்வரனை வேண்டினார். சிவன் சொற்படி பரசுராமர் இந்த  ஆலயத்தை நிறுவி அதில்  பகவதியை பிரதிஷ்டை செய்தார். பகவதி பராசக்தி அம்சம். பகவான் அவனை ஸம்ஹாரம் செய்தார்.  இந்த ஆலயம் கொச்சி தேவாஸ்வம் நிர்வாகத்தில் உள்ளது. கொடுங்களூர்  ஒரு காலத்தில் திருவாஞ்சிக்குள தலைநகரம்.

இன்னொரு விஷயமும் இந்த கோவிலைப் பற்றி கேள்விப்பட்டேன்.  நமக்கு கண்ணகி கோவலன் கதை தெரியுமே. சங்க காலத்து சிலப்பதிகாரம் ஐம்பெரும் காப்பியத்தில் ஒன்று. தலபோலி  என்று ஒரு பண்டிகை. அதில் இங்கே வருஷாவருஷம் கண்ணகி பற்றிய  சங்கம் விழா விளையாட்டுகள் நடக்கிறது.  

சேரன் செங்குட்டுவன் கண்ணகிக்கு இப்போதிருக்கும்  கோவிலுக்கு ரெண்டு கி.மீ. தள்ளி ஒரு இடத்தில் கோவில் கட்டினான். கோழிகள்  காவு கொடுக்கப்பட்டன. கள் ஏராளமாக விநியோகம். அவள் உக்கிரத்தை தணிக்க அவளை இந்த கோவிலில் சிவன் எதிரே பிரதிஷ்டை பண்ணினார்கள். சிவன் தெற்கே பார்த்து, பகவதி வடக்கே பார்த்து. பத்ரகாளி மேற்கே பார்த்து. 

கொடுங்களூர்  வரு முன்பு கண்ணகி ஆட்டுக்கால் எனும் இடத்தில் மக்களுக்கு தரிசனம் தந்ததால் ஆட்டுக்கால் பகவதி எனப்படுகிறாள்.ஆதி சங்கராச்சார்யா ஐந்து சக்ரங்களை பிரதிஷ்டை பண்ணி இருக்கிறார். மகர மாசம், ஜனவரி பிப்ரவரி , சங்கராந்தி,  சமயத்தில் தலபோலி  விழா  நாலு நாள்  நடக்கும். யானை  ஊர்வலம் , வாண வேடிக்கைகள், வெடிகள், மலையராயன் வகுப்பினர் இருமுடி கட்டிக்கொள்வார்கள். மஞ்சள் மிளகு தானம் நடக்கும் பூஜைகள் விமரிசையாக இருக்கும். குடும்பி வகுப்பினர் வாத்தியங்கள் கோலாகலமாக இருக்கும்.சுவாசினி பூஜை கோவிலில் நடைபெறும். மூன்றால் நாள் பதினெட்டரயளம்  கோவிலகம்  இடத்திலிருந்து  ஊர்வலம் துவங்கும். 

அம்பாள் மேல்  பக்தர்கள்  உச்சரிக்கும்  அருமையான  ஸ்லோகம்:

या देवी सर्वभूतेषु शक्तिरूपेण संस्थिता । नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमस्तस्यै नमो नमः ॥
yā dēvī sarvabhūtēṣu śakti rūpēṇa saṁsthitā  namastasyai namastasyai namastasyai namō namaḥ
''எல்லா உயிர்களிலும் சக்தியாக உள்ள தேவிக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்''

सर्वमंगल मांगल्ये शिवे सर्वार्थ साधिके । शरण्ये त्र्यम्बके देवी नारायणि नमोऽस्तु ते ॥
sarva maṅgala māṅgalyē śivē sarvārtha sādhikē  śaraṇyē tryambakē dēvī nārāyaṇi namō'stu tē
அனைத்து மங்களங்களுக்கும் காரணமானவளே, எல்லாவற்றையும் அருள்புரிவவளே, உமக்கு வணக்கம்.

[Sivan Krishnan]

பரசுராம க்ஷேத்ர யாத்திரை.       நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

17/4/26-22/4/26

எதிர்பாராத  அதிதி உபசாரம்    

இதுவரை ஐந்து நாட்களாக  நான்  கேரளாவின் சில பகுதிகளை சுற்றி வந்துள்ளேன். பெரும்பாவூரில் நண்பர் வீட்டு உபநயனம் கட்டாயமாக செல்ல வேண்டும்  என்று முடிவெடுத்து அதை ஒட்டி  அருகே முடிந்த கோவில்களை தரிசிப்போம் என்று தீர்மானித்து  இந்த  கேரள யாத்திரை புறப்பட்டேன். அது கிருஷ்ணன் அருளால் இவ்வளவு அற்புதமாக நிறைவேறும் என்று நான் எதிர்பார்க்கவே இல்லை.  யாத்திரையில் ஐந்தாவது நாள் குருவாயூரிலிருந்து  திரிசூர் வந்தபோது அங்கே உள்ள முக்கியமான திரிசூர் வடக்குநாதர் ஆலயம் பற்றி என்னுடைய மொபைலில் விவரம் தேடி ஆராய்ந்தேன். இந்த தேடலின் போது   திடீரென்று நான் நினைத்தே பார்க்காத ஒரு பெயர் கண்ணில் பட்டது.  திரிசூர் ஷோபனா விஸ்வநாதன்!!!!  இந்த பெயர் கொண்ட எழுத்தாள நண்பரை நான் ஒருமுறை  சென்னையில்  சந்தித்திருக்கிறேன். ஆம்  அவர் ஒரு சிறந்த எழுத்தாளர். இந்தியன் வங்கி அதிகாரியாக இருந்து ஒய்வு பெற்று  ஒரு வினாடி நேரம் கூட வீணாக்காமல் தனது நேரத்தை சமூக சேவை செய்ய அர்ப்பணிக்கும் அற்புத பெண்மணி இவர் .   திருமதி ஷோ. வி.  எழுதிய ஒரு நூலுக்கு நான் அணிந்துரை எழுதியது நினைவுக்கு வந்தது. அவரை தொடர்பு கொண்டு வடக்கு நாதர் கோவில் மற்றும் அருகே உள்ள கோவில்களை தரிசிக்க விவரம் சேகரிக்கலாம்  என்ற  எண்ணம் மனதில் தோன்றியது. 

தொடர்பு கொண்டேன்.  இன்று ஒரு நாள் தான் கேரள  க்ஷேத்ர யாத்திரை. நாளை காரில் சென்னை திரும்ப வேண்டும். இரவுக்குள்  வீடு சேர்ந்து அடுத்த  நாள் 23.4.26அன்று  தமிழக சட்ட மன்ற தேர்தல் வாக்களிக்க வேண்டும் என்று முடிவு.

ஷோபனாவின் குரல் கேட்டது. அன்போடு அழைத்தார். காலையிலேயே வந்து விடுங்கள்  எங்கள் இல்லத்திலேயே  காலை உணவு தயாராக  இருக்கும் என்றார். என்னால் உடனே செல்ல முடியாததற்கு காரணம் என்ன என்றால்  எங்கள்  கார்  டிரைவர் என்னை வேறு பாதையில்   கொடுங்களூர்  த்ரிப்ரயார் மார்கமாக குருவாயூர் அழைத்து சென்று விட்டது புரிந்தது. இந்த வழியாக போனால் நான் திரிசூர் அடைய முடியாது.  வடக்கு நாத மஹேஸ்வரனையும்  கோவில் நடை சாத்துவதற்கு முன் தரிசிக்க முடியாது. 

 ''ஷோபனா என்னை மன்னித்து விடுங்கள், உங்கள் இல்லத்துக்கு  இன்று  காலை வர இயலவில்லை. குருவாயூர் தரிசனம் முடிந்த பின் உச்சி வேளைக்கு பிறகு வருகிறேன் என்று கேட்டுக்கொண்டேன்.'

கொட்டப்புரம்  மம்மியூரில் இருந்து  கிட்டத்தட்ட  30 கி.மீ. தூரம்.  குருவாயூரிலேயே  காலை உணவை முடித்துக் கொண்டு விட்டோம். ஆகவே  என்னென்னவோ மலையாள ஊர்களின்  பெயர்களை வேகமாக காரில் பார்த்துக்கொண்டே  திரிசூரில்  பூங்குன்னம்  வழியாக கொட்டப்புரம் வந்து சேரும்போது பகல்  12மணிக்கு மேல் ஆகிவிட்டது. பாலக்காட்டை  சேர்ந்த ஒரு வயோதிக பக்தரை எங்களோடு  காரில் அழைத்து வந்தோம். அவரை பூங்குன்னம் ரயிலடியில் விட்டு விட்டு திருமதி ஷோ.வி.  இல்லம் தேடி வந்து சேர்ந்தோம்.  திருவாளர்  விஸ்வநாதன் எங்களை வரவேற்றார். 

எங்கள் ட்ரைவர் தங்க ஒரு இடம் ஏற்பாடு செய்து கொடுத்தார்.  ஷோபனாவின் ஆறாவது மாடி  அடுக்கு மனை  இல்லம்  இன்று காலை  தான் புதிதாக கட்டப்பட்டு நாங்கள் தான் முதலில் கிரஹப்ரவேசத்துக்கு வந்தது போல் புத்தம் புதிதாக, சுத்தமாக,  துப்புரவாக காணப்பட்டது.  எங்கும் புஸ்தகம் புஸ்தகம் புஸ்தகம். ஷோபனா  நிறைய  படிக்கிறார்.  சிந்திக்கிறார்.  எழுதுகிறார். பூஜை அறை  பிரமாதம். குருவாயூர் பிரசாதம் அளித்தேன். சமூக கூட சேவை ஒன்றில் பங்கேற்று  மத்தியானம் எங்களோடு உணவு அருந்த வீட்டுக்கு  வந்துவிட்டார்.  

ஷோபனா விஸ்வநாதன் தம்பதியர் இருவருமே அன்புள்ளம் கொண்டவர்கள். நண்பர்களை நேசிப்பதில் போஷிப்பதில் அவர்களுக்கு ஈடு இணை காணமுடியாது. அவர் இனிய குணம் போலவே விஸ்வநாதனுக்கு இனிய காந்த சக்தி தோய்ந்த  மென்மையான  தேன்  குரல்  SPB , PBS  KJY   ஆகியோரை நினைவூட்டுகிறது.  மலையாளம் சரளமாக வருவதால் அதிகம் KJY யை அவர் குரலில் அடையாள காணமுடிகிறது.  இப்படி ஒரு குரல்  அமைந்துள்ளது குருவாயூரப்பனின்  வரப் பிரசாதம்.  மனிதர் என்னமாக பாடுகிறார்!. மலையாளம், தமிழ் என்று பல பாடல்கள் பின்னணி இசையோடு அவர் பாடுவதை எல்லாம் ஆடியோ, வீடியோ பதிவு  செய்து வைத்ததை நேரம் போவது தெரியாமல் கேட்டு அனுபவித்தேன். 

பெரும்பாவூரில் என் யாத்திரைக்கு இடையே ரெண்டு மணி நேர  கர்நாடக சங்கீதம் கிடைத்தது போல  கோட்டபுரத்தில் எனக்கு மெல்லிசை விருந்தும்  அமைந்தது  ஆச்சர்யம்.   எனக்கு நிறைய  பாட்டு கேட்கவும் பாடவும் பிடிக்கும். பாடுவதால் பிறருக்கு துன்பமூட்டுவேன். கேட்பதால் யாருக்கும் தொந்தரவு இல்லை அல்லவா?

முன்யோசனையோடு காலையிலேயே  எங்களுக்கும் சேர்த்து அவியல், சாம்பார் ரசம்  வடாம், ஊறுகாய் தயிர் எல்லாம்  ஷோபனா சுவையாக தயார் செய்து வைத்திருந்தார். 

திரு விஸ்வநாதன் ஒரு பெரிய தார்மீக உள்ளம் கொண்ட  குடும்பத்தை சேர்ந்தவர். அவர் பிறந்த ஊர் அருகேயே  உள்ளது. அங்கே அவர்  சகோதரர் ஒரு  உயர் நிலை பள்ளிக்கூடம் கட்டி நிர்வாகம் பண்ணிக் கொண்டிருந்த அவர்  சகோதரர் குடும்பம் அவர் மறைவுக்கு பின்  அதை அரசாங்கமே  எடுத்துக்கொண்டு  நிர்வகிக்க அளித்து விட்டவர்கள்  என்றாலும்  விஸ்வநாதன் தானே சகோதரர்களோடு படித்த அந்த பள்ளியை அடிக்கடி சென்று கவனித்து வருகிறார். தொழிலதிபராக இருந்தவர்.  இசையில் உள்ள ஆர்வம் குறையாமல் தினமும்  நண்பர்களோடு சேர்ந்து  மாலை வேளைகளில் இசை பயிற்சிகளில், நிகழ்ச்சிகளில்  ஈடுபட்டு வருகிறார். 

விஸ்வநாதனிடமுள்ள இன்னொரு  சிறப்பு, எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக  கைதேர்ந்த காபி ஸ்பெஷலிஸ்ட். COFFEE SPECIALIST . ஆஹா  மூன்று முறை  அவர் போட்டுக் கொடுத்த  நேர்த்தியான  காப்பியைப்  பருகி மகிழ்ந்த  காப்பி குடிகாரன் நான்.   

விஸ்வநாதனிடம் நான் கண்டா  இன்னொரு அபூர்வ திறமை புகைப்படம், வீடியோ எடுப்பது.  குடும்ப நிகழ்ச்சிகள் அனைத்தையும் அற்புத குறும்படங்களாக்கி அதற்கு  செவிக்கினிய  பின்னணி இசையை மென்மையாக தானே பாடி அளித்துள்ளார். ஒரு சில குடும்ப நிகழ்ச்சிகளை படமாக பார்க்கும்போது நானும் அன்று அந்த விழாக்களில்  அவர்களோடு இருந்த எண்ணம் மனதில் தோன்றியது. 

மத்தியானம் சிறிது ஓய்வுக்கு பிறகு  சாயந்திரம்   திரிசூர் பூங்குன்னம் பகுதி கோயில்கள் தரிசனத்துக்கு விஸ்வநாதன் தம்பதியரோடு  சென்றதை அடுத்த பதிவில் துவங்குகிறேன்.

[Sivan Krishnan]

பரசுராம க்ஷேத்ர  யாத்திரை   - நங்கநல்லூர்  J K SIVAN
17.4.26  -22.4.26
 
ஒரு இனிய சங்கீத  மாலைப்பொழுது 

19 .4. 26  காலையிலிருந்து உச்சி வேளை  ஆலய தரிசனம் முடிந்து  பிற்பகல் 2 மணிக்கு மேல்  நண்பர் வீட்டில் பெரும்பாவூரில் விருந்து சாப்பாடு. பாலக்காடு சமையல் எளிதில் கிடைக்க கூடியதா? கேரளாவில் வெளியே  பல இடங்களில்  பூரண சைவ உணவகங்கள் நாம் எதிர் பார்க்கும் அளவுக்கு மனதுக்கு த்ருரிப்தியாக

  கிடைக்குமா என்பது சந்தேகம் என்பது என் அபிப்ராயம்.   ஏதோ  இதுவரை எனக்கு சென்ற இடமெல்லாம் வீட்டு சாப்பாடு கிடைத்தது என் சத் கர்மபலன். அவ்வளவு தான்.

நான் சங்கீத ப்ரியன். ரசிகன்.  பாட  ஆசை. ஆனால் பாடகன் அல்ல.  என் நண்பர்களில் பலர் பாடுபவர்களாக அமைந்துள்ளது இதனால் தான்.  ஸ்ரீ S, R.   சந்திரசேகரன் (ex  BSNL ) அப்படி ஒரு கலைஞர். இதமாக, பழகும் மென்மையான பேச்சாளர். பாசமிக்கவர். அடிக்கடி அவர் பாடல்களை எனக்கு  பாடி அனுப்புவார். ரசிப்பேன். நான் பாடுவது  அவரோ மற்றவர்களோ கேட்கும்படியாக இருக்குமா என்பது எனக்கே சந்தேகம் தான் என்ராலும்  அவர் இதுவரை என் பாட்டை  குறை சொன்னது கிடையாது. குறை சொல்லவே  தெரியாது அவருக்கு.

ஸ்ரீ சந்த்ரசேகரன்  பேரன் உபநயனத்துக்கு முதல் நாள் 19/4/26 மாலை அவர் வீட்டில் ஒரு அற்புதமான சங்கீத கச்சேரி ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது.  சங்கீத குடும்பம் அல்லவா?  சந்திரசேகரின் மருமகன் ஸ்ரீ   C.Y. சுப்ரமணியன்  ஒரு சார்ட்டர்ட் அக்கௌன்டன்ட் என்றாலும் ஞானஸ்தர். சங்கீத வித்வான். கஞ்சிரா வாசிப் பவர் (குரு; ஸ்ரீ. Y.N .சாந்தாராம்) அவர் இளைய சகோதரன் ஸ்ரீ  C .Y.கங்காதரன் சிறந்த சங்கீத வித்வான். இயற்கையிலேயே நல்ல குரல்வளத்தை  இறைவன் பரிசாக பெற்றவர்.

என்றுமில்லாத அதிசயமாக  அந்த இல்லத்தில் அன்று மாலை இசை  மழை  பொழியப்போகிறது என்று அறிந்து தானோ என்னவோ  கச்சேரி ஆரம்பிக்கும் முன்பே  அழையா  விருந்தாளியாக  ஸ்ரீமான்  வருணன் வந்து ஒரு  தனி ஆவர்த்தனம் சில  நிமிஷங்கள் நடத்தினார். அதனால்  வெளியே அமைத்திருந்த  மேடையை வீட்டுக்குள்ளேயே அமைத்து வருணனை வரவேற்று மாலை கச்சேரி வர்ணத்தோடு  ஆரம்பமானது. 

சங்கீத வித்வான் ஸ்ரீ C Y கங்காதரன்,

பல வித்வான்களிடம் சங்கீதம் பயின்றவர்.  ( குருமார்கள்;  வித்வான்  ஸ்ரீ சைலேஷ் ராமமூர்த்தி, ஸ்ரீ நெடும்குண்ணம் வாசுதேவன் ஸ்ரீ K.V. க்ரிஷ்ணப்ரசாத் , மற்றும் மாவேலிக்காரா  ஸ்ரீ P. சுப்ரமணியம்.)  

மிருதங்கம்   எட்டுமானூர்  ஸ்ரீ பாலாஜி சுப்ரமணியன்.

 இளைஞர். கலை ஆர்வம் மிக்கவர். ஆறுவயது சிறுவனாக இருந்தபோதிலிருந்து  மிருதங்கத்தின் மேல் ஆர்வம். பயிற்சி.  ( குரு;  ஸ்ரீ M S . திலீப்குமார், ஸ்ரீ  ஸ்ரீகாந்த் கே. புலிக்கன், ஸ்ரீ N C. பரத்வாஜ்)

வயலின்;   மங்கணம்  (கோட்டயம்),  ஸ்ரீ ஆகாஷ் கிருஷ்ணன். இளைஞர். வளரும் கலைஞர்.  இவரும் ஆறுவயது முதல் வாசிப்பவர். (குரு;  கலாக்ஷேத்ரம் ஸ்ரீ மாத்யூ, மற்றும்  ஸ்ரீ  கும்மணம் உபேந்திரநாத்,  கலைமாமணி  பத்மஸ்ரீ  குமாரி  A  கன்யாகுமாரி)

கச்சேரிக்கு  மைக் சவுண்டு ஒலிபெருக்கி, சிஸ்டம் நல்ல ஒத்துழைப்பு கொடுத்தது. ஒரு நல்ல chamber  music அந்த சாயந்திர வேளையில்  அனுபவித்ததில்  பிரயாண களைப்பு முற்றிலும் அகன்று விட்டது. கிட்டத்தட்ட ரெண்டு மணி நேரத்துக்கு மேல் அமைதியாக கந்தர்வ கானம். சிறந்த பக்க  வாத்தியத்தோடு இணைந்திருந்தது. 

கச்சேரிக்கு  எடுத்துக் கொண்ட உருப்படிகள் அற்புதமானவை; ஜனரஞ்சகமான கிருதிகள்.;
முதலில்  சாவேரி வர்ணம். 

"சரசுதாநின்னே''   சாவேரி (15வது மேள  ஜன்ய ராகம்)  கொத்தவாசல் வெங்கட்ராமய்யர் க்ரிதி.  ஆரோஹண அவரோஹண ஸ்வர ப்ரஸ்தாரம், கல்பனா ஸ்வரம்,   ராக ஆலாபனம், எல்லாமே  பஹு  சுகம். சங்கீத தேவதைகளின் நர்த்தனம் குரலில்  காட்டப்பட்டது. 

அடுத்தது    'கஜவதன மாம்பாஹி, ' ஹம்சத்வனி ராகத்தில்  மாமேதை  ஸ்ரீ M .D  ராமநாதன் சாஹித்யம்.

அடுத்து  'ஸ்ரீ பார்கவி , சங்கீத த்ரிமூர்த்திகளில் ஒருவரான ஸ்ரீ முத்துஸ்வாமி தீக்ஷிதர் க்ரிதி. மங்கள கைசிகி ராகத்தில்  காலப்ரமாணத்தோடு நிரவல் அற்புதமாக இருந்தது.  வயலின் வித்துவான் இசையோடு இழைந்து கைதட்டல் பெற்றார்.

நாலாவதாக '' ப்ரோசெவரெவரெ ''  என்ற  ஸ்ரீ தியாகராஜ சுவாமி க்ரிதி. ஸ்ரீரஞ்சனி ராகத்தை  பிழிந்து ரசமாக கொடுத்து அற்புதமான  ஆலாபனம். கங்காதரன் முன் ஜென்மத்தில்  தேனாபிஷேகம் எல்லா சிவாலயத்திலும் செய்தவர் என்று  புரிந்தது. ஸ்வரப்ரஸ்தாரம் அருமையாக பிசிறில்லாமல் காற்றில் கலந்து செவியில் கரைந்தது.   கமகம்   கலக்கியது.  இதற்கு தயிர் சாதத்துக்கு  வடு மாங்காய்  போல  சொகு சுகா  மிருதங்க தாளம்..சபாஷ் பாலாஜி சுப்ரமண்யா.

ஐந்தாவதாக  சாமா சாஸ்த்ரிகள் வந்து விட்டார். அவரது பிரசித்தமான  ''ராவே  ஹிமகிரி(ஸ்வர ஜாதி) தோடி எனக்கு பிடித்த ராகம். எந்த அவசரமுமின்றி,  குழந்தைகள் பெரியவர்கள் குறுக்கும் நெடுக்கும் அலைந்தாலும் கவனம்  கலையாதபடி கண்ணை மூடியவாறு  தோடியின் வியூகத்தில் வெற்றிகரமாக நுழைந்து  கரக்கம்பம், சிரக்கம்பத்தோடு  கங்காதரன் வெளிப்பட்டது மறக்க முடியாத ஒரு ரசார்ணவ அனுபவம்.

கச்சேரி  சூடு பிடிக்கும் நேரம் தியாகராஜ ஸ்வாமிகளின்  ''சோபில்லு  சப்தஸ்வர''.... க்ரிதி. எல்லோருக்கும் பிடித்த ஜகன்மோகினி ராகம். ரூபக தாளத்தில்  சவுக்க காலத்தில் ஆனந்தமாக கேட்டேன். அர்ஜுனனின் ப்ரம்மாஸ்திரமாக அனைவரையும் கட்டிப்  போட்டது. 

ஸ்வாமிகளை தொடர்ந்து தீக்ஷிதர் மீண்டும் ' .சபையை  அலங்கரித்தார்.  ''பாரதி மதிசன'   ஸமஸ்க்ரித  சாஹித்யம்.  தேவமனோஹரி ராகம்.  கொஞ்சம்  விஸ்தாரமாகவே  கங்காதரன் இதில் சஞ்சாரம் செய்து  செவிக்கின்பம்  சேர்த்தார். குழந்தைகளும்  தலையாட்டி ரசிக்கும் ராகம்  தேவமனோஹரி. நிறைய  சினிமா பாடல்கள் அதனால் தான் இந்த ராகத்தில் பிரபலம்.

அப்புறம் கொஞ்சம்  வித்யாசமாக ஒரு  போனஸாக, கரஹரப்ரியா தொடர்ந்தது. இது டாக்டர்  கைப்பிள்ளி  கேசவன் நம்பூதிரியின்  சொந்த சாஹித்யம் , ''அப்பன் அவதரித்த  கதாம்ருதம்''  இந்த  பாடலை நம்பூதிரி தனது சிஷ்யர்களுடன்  சேர்ந்து பாடுவதை முன்பே  யு ட்யூபில் நான் கேட்டு ரசித்ததால்  மீண்டும் கங்காதரன் குரலில் கேட்கும்போது  ஆனந்த பரவசமாக இருந்தது.   ம்ரிதங்கம் இந்த  ஸ்லோகத்துக்கு ''பக்கா'  வாத்திய மாக அமைந்தது. தேங்க்ஸ் பாலாஜி.

தொடர்ந்து   'எவருமதுகுதுரா' - தியாகராஜ ஸ்வாமிகளின்  கல்யாணி  ராக க்ரிதி .  ''ஆஹா ஸ்ரீமன்  கங்காத

ரா,  உங்கள் இசையால்  எனக்கு  முற்காலத்து  கல்யாணி  ராக சக்ரவத்தி  ஸ்ரீ G N  B யையே என் கண் முன் கொண்டு வந்து நிறுத்திவிட்டீர்களே! அற்புதமான  ஆலாபனை.   ஸ்வர சுத்த   ப்ரஸ்தாரம். ஒரு குட்டி  ராக  '' சர்க்கஸ் 'but  quite  successful. congrats .

''கேலதி மம ஹ்ரிதயே  ராமா.'' அவதூதர் ப்ரம்ம ஞானி  சதாசிவ ப்ரம்மேந்த்ரரின்  இந்த கீர்த்தனையை பலர் பல ராகங்களில் பாடினாலும்  அடாணாவில் பாடுவது தான் சம்ப்ரதாயம்.  ராமாயணத்தில் ராமனின் லீலைகளை  விவரிக்கும் அற்புத க்ரிதி,  சீதா கல்யாணம், சமுத்திர பந்தனம்,  ராவண ஸம்ஹாரம் எல்லாம்  பக்தி பூர்வமாக கேட்கும்போது  தெய்வீக உணர்வை  தந்தது.

திடீரென்று ஆச்சர்யமான மனிதர் ஒருவர் இந்த கச்சேரியில் பிரசன்னமாகி விட்டார். நான் அவரை  எதிர்

பார்க்கவே இல்லை. ஒருவேளை சந்திரசேகரன் அவரையும் அழைத்திருப்பாரோ?  ஆம்.  கான  கலாதர ஸ்ரீ மதுரை மணி அய்யர் அல்லவா  அவர்.  அவருடைய  படத்தை அற்புதமாக வரைந்து வீட்டில் வைத்திருந்த திலிருந்தே தெரிந்து விட்டது.  அவரும் ''சொந்தக்காரர்'' என்று.   அதனால் தான் ''ஸரஸ ஸாமதானா '' காபி  நாராயணி ராகத்தில்  கங்காதரன் குரலில் கலந்து மணி ஐயர்  மீண்டும் ஒலித்தார். அடாடா  ஸ்வரப்ரஸ்தாரம் அபூர்வம்.  துரித கதியில் சங்கதிகள். விருந்து. அப்பா!! எத்தனை நாள் ஆச்சு இந்த குரல் கேட்டு...

நேரம் போனதே தெரியவில்லை. கச்சேரி முடியும் நேரம் வந்துவிட்டது. வெளியே  மேசைகள் நகரும் சப்தம். எல்லோருக்கும்  இரவு உணவுக்கு இலைகள், டம்பளர் வைத்து ஓசை எழுப்ப  உள்ளே இங்கே கச்சேரியில்  என் உள்ளங்கவர்ந்த பழைய காலஞ்  சென்ற வித்வானின்  ஸ்பெஷல்  '' எந்நேரமும் உந்தன் சந்நிதியில்''..... பாடலை  ஆரம்பித்தார் கங்காதரன். ஆஹா, அமெரிக்கராக  இருந்தாலும் ஜான் ஹிக்கின்ஸ் இந்த பாடலைப்   பாடும் போது  அதில் எத்தனை  ராக சஞ்சாரம், மனோதர்ம  சங்கதிகள்,  பிடிகள், ஒரு தனி குழைவு, தேவகாந்தாரி யின் பிரத்யேக காந்த சக்தி நம் இதயத்தை அப்படியே விழுங்கி கவர்ந்துவிடும். கோபாலக்ருஷ்ண பாரதிகள் தந்த  நந்தனார் கீத்தனை பாடல்களில்  ஒரு முத்து இது .

துக்கடாவாக கச்சேரியின் இறுதியில் ஒரு ''லோக்கல்''   க்ரிதி.   லோக்கலா?ஆம்.  கேரளாவில் பெரும்பா வூரில் கங்காதரன் என்ற கேரள  பாகவதர்  கச்சேரி பண்ணும்போது அந்த ஊர்  ராஜா ஸ்வாதி திருநாளின்  கீர்த்தனை ஒன்றையாவது பாடவேண்டாமா? 

''போகீந்த்ர சாயினம் ''...என்ற குந்தலவராளி ராக  குட்டி பாடல்  கனகச்சிதமாக அமைந்து பாலாஜியின்  ஒரு குட்டி தனி ஆவர்த்தனமும்  பூர்த்தியாகிவிட்டது. 

மங்களம் பாட  வழக்கமான  மத்யமாவதியை விட்டு விட்டு  அற்புதமாக சௌராஷ்ட்ரம் ராகத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தது சிறந்த உத்தி. 

நன்றாக களை  கட்டிய கச்சேரி இனிது நிறைவேறி எல்லோரும் வெளியே சாப்பிட சென்றோம்.

செவிக்குணவு க்கு பிறகு வயிற்றுக்குணவு காத்திருந்தது. இது போன்ற ஒரு  நல்ல  சம்பிரதாய கர்நாடக சங்கீத  இசை கச்சேரியை  மீண்டும் என்று கேட்பேனோ?!

[Sivan Krishnan]

பரசுராம க்ஷேத்ர  யாத்ரா -   நங்கநல்லூர்  J K SIVAN
17.4.26 -22.4.26

கடுத்துருத்தி  மஹாதேவர்  ஆலயம்.  

19/4/26  அன்று பிரயாணத்தில் நான்காவது சிவ க்ஷேத்ரமாக  கடுத்துருத்தி மஹாதேவர் ஆலயம் சென்றேன்.  கோட்டயம்  ஜில்லாவில்  ஒரு சிறு கிராமம்  கடுத்துருத்தி. இதற்கு  தாளியில் சிவாலாயம்   என்றும் பெயர்.  ஒரு சிறு குன்றின் மேல் அமைந்திருக்கிறது. வைக்கம் க்ஷேத்ரத்துக்கும்  ஏட்டுமானூர்  க்ஷேத்ரத்துக்கும் இடையே உள்ளது.  வேம்பநாடு  ஏரியின்  கிழக்கு கரையில் உள்ளது.  வைக்கத்திலிருந்து 20 கி.மீ. தூரம். கார்  வேகமாக ஓடியது. தெருவில் நம்மூர்   போல மாடு, நாய்,  இரு  சக்ர வாகனங்கள்,  குறுக்கே நடப்பவர்கள், டீ கடை மீட்டிங்குகள்,  எதுவும் காணோம்.  தரையில் எங்குமே  ஒரு குப்பை கூட  இல்லை.  ஆங்காங்கே  பினராயி விஜயன்  தான் பல விதமான  கோணங்களில், ஆனால் அதே  கள்ளச்சிரிப்புடன்,  என்னை விடாமல்  மூக்கு கண்ணாடி வழியாக  பார்த்துக் கொண்டே தொடர்ந்தார். நம்மூர்  தலைவர்கள்  கைகூப்பி பாக்கெட்டில் யார் படத்துடனோ,  பல்லைக்காட்டி வணங்கும் படங்களைப்   பார்க்கவில்லையே  என்ற குறையை தீர்த்தார்.    அவர் ஊரில் அவரை நான் பார்க்காமல் இருக்க முடியுமா?. முடிந்த போதெல்லாம் இயற்கை காட்சிகளை ரசித்துக் கொண்டே மனதை மஹாதேவன் பால் வைத்து காரில்  பறந்தேன்.   

இந்த கடுத்துருத்தி ஆலயத்துக்கும் கூட  ராமாயண கால கரன் என்ற ராக்ஷஸனுக்கு சம்மந்தம் இருக்கிறது. கரன்  சிதம்பரத்தில்  நடராஜனை வழிபட்டு தவம் புரிந்தவன்.  சிவன் அருளிய மூன்று சிவலிங்கங்களை , இரு கரங்களிலும் ஒவ்வொன்றையும் மூன்றாவதை  வாயில் வைத்து பல்லால் கடித்துக் கொண்டே நடந்தான் என்பதால்  ஒன்றை வைக்கத்தில், மற்றொன்றை ஏட்டுமாநூறிலும்   மூன்றாவது லிங்கத்தை பல்லால் இறுகக்  கடித்துக் கொண்டு வந்து இந்த க்ஷேத்ரத்தில் வைத்ததால் '' கடித்துஇருத்திக்' கொண்டு அவன் கொண்டு சேர்த்த சிவலிங்கம் இந்த க்ஷேத்ரத்தில் ஆலய  மூலவர்.  ஒரு ஆச்சர்யமான விஷயம்.  இந்த  ஆலயத்தில் நந்தி இல்லை.

மூன்று சிவாலயங்கள் ஒன்றோடொன்று  ராக்ஷஸன் கரனால்  தொடர்பு கொண்டு சிறப்புற்ற சிவலிங்கங் களை கொண்டவை என்பதால் ஒரே நாளில் மூன்று ஆலயங்களையும் தரிசித்து மகாதேவனை வணங்க வேண்டியது ஐதீகம். எனக்கு அந்த பாக்யம் கிட்டியது.  19.4.26 அன்று அதிகாலையிலிருந்து  ஐந்து சிவாலயங்களை தரிசித்த புண்ணியவான் நான். 

இந்த ஆலயத்தில்  சுவற்றில்  புராண  சம்பவங்கள்  வண்ணங்களில் சித்திரமாக காண்பது மகிழ்ச்சி தந்தது. 

ஒரு சுவற்றில் கார்த்தவீர்யார்ஜூனியம் புராண கதை படங்கள் பார்த்தேன். ஒருநாள் அந்த கதையை எழுதுகிறேன்.  

முன்னூறு வருஷங்களுக்கு முன்பு இந்த ஆலயத்தில்  தீ விபத்து நேர்ந்ததாம்.  திகைத்துப் போன  அர்ச்சகர் மகாதேவனை இருக்கமாக  கட்டிக்கொண்டு  தான்  தீயில் மாண்டு சிவனை தீப்புண்ணிலிருந்து காப்பாற்றினார் என்பதால் அவருக்கு சிலை எழுப்பி  வடக்கு மூலையில் விக்ரஹமாக நிற்கிறார். 

வடக்கும்கூர்  என்கிற  ராஜ  வம்சா வழியினர்  இந்த  ஆலய போஷகர்கள்.  வைக்கம், கடுத்துருத்தி, ஏட்டு மானூர்  மூன்று சிவாலயங்களுக்கும் தினமும் சென்று வழிபடுபவர்கள்.  ஒரு  காலத்தில்  இந்த வம்ச ராஜாவுக்கு வயோதிகம்  காரணமாக மற்ற இரு கோவில்களுக்கும் செல்ல முடியவில்லை என்பதால் கடுத்தார்த்தியிலேயே  ஏற்றுமானூர், வைக்கம் மஹாதேவர்கள் விகிரஹம் பிரதிஷ்டை பண்ணி வழிபட்டார்.

அதனால் மற்ற இரு க்ஷேத்ரங்கள் செல்ல முடியாதவர்கள் இங்கேயே மூன்று மஹாதேவர்களையும் தரிசித்து தொழலாம். 

வடக்கும்கூர்  மஹாராஜாக்கள் 28 நாள் விழா நடத்தி வந்தது நின்றுவிட்டது. மஹாராணி சேது லட்சுமி பாய் காலத்தில் மீண்டும் அது தொடர்ந்தது.  வடக்கும்கூர்  வம்சாவழியினர் திருவாங்கூர்  ராஜ வம்சத்தோடு இணைந்தது. வழிபாடு கிட்டத்தட்ட  நூறு ஆண்டுகள்  சரிவர நடத்த முடியவில்லை. மங்களத்தூர்  பணிக்கர் குடும்பம், தாழத்து கைமால்,  குடும்பங்கள் பொறுப்பேற்று  அர்ச்சகர்கள் பூஜைகளை  நடத்தி வந்தார்கள். இன்றும் இந்த ஆலயம் திருவாங்கூர்  தேவாசுவம் பராமரிப்பில்  சிறப்பாக  உள்ளது. 

பெரிய  ஆலய வளாகம். 3 அங்குல  உயர  கிழக்கு பார்த்த சிவலிங்கம்.  ஏட்டுமானோர்  மஹாதேவன் விகிரஹம் தெற்கு வாசல் பக்கமும், வைக்கத்தப்பன் வடக்கு வாசல் பக்கமும்  அருள் பாலிக்கிறார்கள்.  இந்த ஆலயமும் வழக்கப்படி  விடிகாலை  4 மணிக்கு திறந்திருக்கும். நிர்மால்ய தரிசனம்  4-4.30 விடிகாலை காணலாம். எல்லா கோவில்களும்  11.30 மணிக்கு காலையில் நடை சாற்றப்பட்டு  மீண்டும் மாலை 5மணிக்கு திறப் பார்கள். ம். . தீபாராதனை 6.30 மணிக்கு.  கோவிலில் எழுதியுள்ளதை யெல்லாம்  மலையாளத்தில் இருப்பதால் ஒன்றுமே படிக்கமுடியாத நிரக்ஷர குக்ஷியாக  பேந்த பேந்த பார்த்துக்கொண்டே  எல்லா கோவில்களுக்கும் சென்றேன்.

[Sivan Krishnan]

கண்ணன் குழலமுதம் --  நங்கநல்லூர்  J K SIVAN 

நீண்ட  இடைவெளிக்குப் பிறகு இன்று  புல்லாங்குழல் மேதை  T R  மஹாலிங்கம் கச்சேரி ஒன்றை கேட்டேன். என்ன சங்கீத ஞானம். என்ன லாகவும். மனதில் உள்ளதை அந்த மூங்கில் குழாய் ஒலியாக  காற்றில் ஒலிபெருக்கி மூலம் பல்லாயிரம் ரசிகர்கள் கேட்டு மகிழ வைத்த நிகழ்ச்சி.  நேரில் கேட்டிருக்கிறேன். TRM  புல்லாங்குழலே  நம்மை இப்படி கட்டிப்போடும்போது பிருந்தாவனத்தில்  கிருஷ்ணனின் வேணுகானம் ப்ரம்மாஸ்திரமாக அனைவரையும் அசைவின்றி வைத்ததில் என்ன ஆச்சர்யம். கண்மூடி  பின்னோக்கி  உங்களையும் தூக்கிக் கொண்டு பிருந்தாவனம் பறந்து செல்கிறேன்.

நாம்  இப்போது  பிருந்தாவனத்தில்  இருக்கிறோம்.

கோடை வெயிலில் எங்காவது குளிர்ச்சியாக  இருக்கும் இடம் தேடும்போது  உடலுக்கு மட்டும்  குளிர்ச்சி போதாதே.  உள்ளத்துக்கும்  குளிர்ச்சி தரும்  இடம்  எது என்று  சில  இடங்களைத்  தேடும்போது ஆயர்பாடி ''இதோ  நான் இருக்கிறேனே  உனக்குத் தெரியவில்லையா?''  என்று  கேட்டது. எனவே நான் உங்களையும் அங்கே அழைத்துச் செல்கிறேன்.  நம்முடைய அதிர்ஷ்டம்  நாம்  இப்போது கிருஷ்ணன்  இருந்த காலத்திலேயே  ஆயர்பாடியில்  இருக்கிறோமே!!  
 
நாம் காண்பது  அன்றாடம் இங்கே   நடப்பது.    ஆயர்பாடி  சிறுவர்கள்  சேர்ந்தே  போவர் வருவர் எங்குமே. எப்போதும் உற்சாகமாக இருக்கும்  அவர்களைப்  பார்த்துஆயர்பாடி  மக்கள்  அனைவரும்  பெருமிதம்  அடைவார்கள்.   இத்தனை  மகிழ்ச்சி  ஆரவாரம்  எல்லாம்.அவர்களுக்கு  எங்கிருந்து  வருகிறது  என்பதன் ரகசியம்  அனைவரும்  அறிந்ததே.  கிருஷ்ணன்  என்கிற  சிறுவன்  தான்  அவர்களை  இவ்வாறெல்லாம்   ஆட்டி  படைக்கிறவன்.  அந்த  சிறுவனே  அவர்களுக் கு  தலைவன்.  பசுக்களும்  கன்றுகளும்  கூட   மறக்காமல்  அன்றாடம் ஒருமுறை  கூட்டத்தில்  மற்ற சிறுவர்களிடையே  கண்ணன்  இருக்கிறானா  என்று  முதலில் பார்த்துக் கொண்டு  தான்  சந்தோஷமாக இரை தேட  செல்லும்.   கன்றுகள்  தாவித்   தாவி   குதித்து  ஓட  தாய்ப்  பசுக்கள்  பெருமிதமாக மிதந்து செல்லும். கண்ணன்  ஏதாவதொரு பசுவின் அருகில் தான்  நிற்பான்   கூடவே அதன்  கழுத்தைக்  கட்டிக்கொண்டு  நடப்பான் அவன்  இடையில்  இருக்கும்  சிறு  மூங்கில் குழல்  பகல் பூரா சில சமயம் அந்த  காட்டு பிரதேசத்தில்  அவனது வேணு கானத்தைப் பரப்பும்.  சில  சமயங்களில்  சிறுவர்கள் யமுனை நதியில்  குதித்து  நீச்சல் அடிப்பார்கள். விளையாடுவார்கள் .  
சில சமயங்கள் கூடிப் பேசி பாடி ஆடுவார்கள்.  கண்ணன் வேணுகான நேரங்களில்  பசுக்கள்   எல்லாம் வயிறு   நிரம்ப உண்டு ஒன்றாக  கூடி  அவனருகே   மர  நிழல்களில்   கூட்டமாக அமர்ந்து   அசை போட்டுக்கொண்டு  கண்மூடி தலை 

யாட்டி கண்ணனின்  குழலிசையை  கேட்கும்.
ஒரு  கன்று  குட்டி  தாயைக்  கேட்டது
 "அம்மா  உனக்கு  என்னை பிடிக்குமா  கண்ணனின்  குழல் இசை பிடிக்குமா?
" ஏன்  இரண்டுமே பிடிக்கும்.!  
" ரெண்டுலே  எது  ரொம்ப  பிடிக்கும்?
"உன்னைப்   பார்த்துக்கொண்டே இருக்க  ரொம்ப  பிடிக்கும். கண்ணன்  குழலிசையைக் கேட்டுக்கொண்டே  இருக்க ரொம்ப பிடிக்கும் "   என்று  பசு  சொன்னது.

ஒரு  கன்றுக்குட்டி  மற்றொரு  ஆயர்பாடி  சிறுவன்   ஊதிய குழலை  கேட்டது. 

 "ஏன்  உன்னிடம்  கண்ணன்  ஊதும்  குழலின்  ஓசை  வரவில்லை? 

அந்த  குழல்  சொன்னது:  
"நானும்  கண்ணன்  கையில்  இருக்கும்  மூங்கில்  குழலும்  ஒரே  மரத்தில்  இருந்து வந்தவர்கள் தான். என்னை இந்த  சிறுவன்  கண்ணன் ஊதுகிறதைப்போல   உபயோகிக்கவில்லையே. அதற்கு  நான்  என்ன செய்ய முடியும்?''

இதைக்  கேட்ட  அந்த  சிறுவன்  தனது   குழலை  கண்ணனிடம்  கொடுத்து  '' கிருஷ்ணா,  என்னுடைய   புல்லாங்குழலில் நீ   வாசி நான்  உனதில்  வாசிக்கிறேன்'' என்றான்    அவன்    கண்ணனுடைய புல்லாங்குழலை  வாங்கி  ஊதினான்.  ஓசையில்   எந்த  மாற்றமும்  இல்லை.  .அப்போது  கண்ணனின்  குழல் சொல்லியது:  
 
" ஏ, சிறுவா, நான்  மாற்றமில்லாத  மூங்கில்  மரத்துண்டு  தான். நீ ஊதினால்  நான்  அதுவாகவே  இருக்கிறேன். கண்ணன்  என் மீது அவன்  காற்றைச்   செலுத்தும்போது  எனக்கு  ஜீவன்  கிடைத்து  அவன்  அருளால்  அவனின்  ஒரு  பகுதியாகவே  மாறிவிடுகிறேன்.ஆகவே  தான்  கண்ணன்  ஊதும்  போது நான்  அவன்  ஜீவ நாதமாகி  காற்றில்  கலக்கிறேன்".

ஆயர்பாடி  பூலோக  சுவர்க்க பூமியாக  திகழ்ந்ததில்  என்ன  ஆச்சரியம்?

நாமும்  சென்னை  வெயிலுக்கே  திரும்புவோம். நமக்கு வேறு வழி என்ன இருக்கிறது?மனதால் அவனை நினைப்போம் அது முடியுமே. அது குளிர்ச்சி மனதுக்குத்தந்தால் உடலும் கோடையில்  குளிர்ச்சி பெறாதா?

[Sivan Krishnan]

VEDHIC  RISHIS -  NANGANALLUR  J.K. SIVAN

2. MAHARISHI ANGIRAS. 

When we  bow and inroduce ourselves before elders for their blessings, we utter pravaram, our  genealogy, bywayof  Abivhadhanam.  In this manthra, the first name we utter is Angiras.  This sage is known as one, who worshipped  homa, yaga Agni, as a manifestation of the Paramathma.   He is a very famous and most respected  rishi mentioned in many vedhic  traditional  slokas. He is of course one of the  seven great sages, SAPTHA RISHIS, mentioned in vedha manthras and puranas.

He is referred  to in the Rigvedha as  Prajapati, creator, and the mind-born son of lord Brahma.  At the same time there is a school of thought that Angiras  apeared from the ritual fire of Varuna.  Whatever it is, Sage  Angiras has been the most respected teacher of divine knowledge of  fire  rituals and cosmic wisdom. 

He is the father of Sage Brahaspathi, the acharya of Devas, and  descendants viz.,  Utathya  and Samvartana.

The descendants of Rishi Angiras are known as Aigirasa have composed many of the hymns chanted in the Rigvedha.

These manthras are related to agni worship.  In Vedhic age, Agni was worshipped for  long life, protection and prosperity.

The Sage Angiras and his descendants Angirasa rishis concentrated in discovering the hidden, unseen, divine light. The Angirasa sages are credited with discovering hidden divine light, such as sun and and restoring cosmic order with its high power.

Angiras is deeply connected to  Agni, as the knower of all fire  rituals and propagator of the enormous benefits derived  as a result.  In fact Rishi Angiras is recognised as the first to perform Yagna and Agni homam properly and the first to bring fire to humanity which is symbolic of knowledge of Divine power, because  fire, agni,  represents unquestioned knowledge , transformation divine communication with heavenly bodies and beings. Vedhas as we know have immense philosophical significance, and so Rishi Angiras repreents  spiritual illumination, mediation, tapas, (austerity and penance),  besides divine knowledge of Fire power and its transmission.  He acted as the bridge between human and divine worlds through his agni rituals yagnas and homas signifying his wisdom of divine manthras.

Atharva Veda is called  Atharvangirasa, which means,  the teachings of Atharvan are  combined with that of  Angiras,  meant for  protection of the body  and the mystical knowledge.  

During the Vedhic period, Angiras was one of the popular rishis who was teacher and guru directing the kings, like Vasishta and Viswamithra and  imparted the knowledge of  Brahmavidhya.

Puranas say that Angiras is counted among the Saptha rishis in certain Manvantharas. What we call in English as Ursa Major constellation is known as Saptha Rishi mandala in sanskrit. Each of the seven, saptha rishi is symbolic of some cosmic principle guiding humanity as stated in Puranas.

The teachings of Rishi  Angiras as already stated above, relate to importance of yagna, rituals and sacrifices by igniting fire, agni, leading to brahma gnana,  the inner awakening and  the ultimate knowledge and following a strict life of faith, shradhdha.

 Angiras had many wives named   Shraddha, Svadha, Sati, and others—whose names symbolize virtues of ritual and devotion, such as,  life practice of vedhic age, Vasuddhaa (personified absolute purity), Shraddhaa (personified faith and conviction), Svadhaa (personified self realisation and self restraint) and Sati (personified chastity and immaculacy).

Rishi Angiras and  his descendants, the Angirases, formed a priestly lineage associated with ritual law and ancestral rites.

Mundaka Upanishad tells us that  Rishi Angiras instructed the householder Shaunaka on two forms of knowledge: the lower, dealing with ritual and worldly learning, and the higher, which leads to realization of the imperishable Self. This teaching situates him as a transmitter of Brahmavidya—the knowledge of ultimate reality.

The lineage and ideas of Angiras, influenced later Hindu ritual, astronomy, and law, with works like the Angirasa Smriti attributed to him. He remains a central figure linking divine revelation and human devotion in the Vedic tradition.

Brishaspati,the moral preceptor of the Gods, was one of the sons of sage Angiras. 

The Pitrus, (the Spirits of dead ancestors) are also believed to be his sons. His daughters are named in the Puranas and ancient scriptures as 

Raka, Sinivaalli, Kuhu which are actually phases of the moon rather than any physical womenfolk. 

 Angira is credited with authoring the book of Law, called Angiras Smriti, and a book on Astronomy. The Angiras Smriti is a short book having 151 verses and deals mainly with repentance of sins. 

Sage Angira was the younger brother of sage Atharva who was the eldest son of Brahma. Brahma had taught the great metaphysical knowledge called Brahm Vidya, the knowledge that enlightens the creature about the supreme Brahm who is the ultimate Absolute Truth, the Reality and pure conscious cosmic Soul of creation, first to Atharva, and then Atharva had taught it to his brother Angira—refer Mundak Upanishad of Atharva Veda, Mundak (Canto) 1, section 1, verse no. 2. These two brothers are credited with starting the practice of worship of the Fire God in the form of the sacred fire of the fire sacrifice as well as other forms of the fire as worshipped by different sections of the society. 

The hymns dedicated to the Sun God, Surya,  as contained in the Surya Upanishad of the Atharva Veda, which is the seventh Upanishad of this Veda, is attributed jointly to sages Angira and Atharva. Refer verse no. 1 of Surya Upanishad.

[Sivan Krishnan]

பரசுராம க்ஷேத்ர  யாத்திரை  - நங்கநல்லூர்  J K SIVAN
17/4/2026-22/4/2026

திருவம்பாடி ஸ்ரீ கிருஷ்ணர்

21.4, 2026    திரிசூர்  கேரளாவில் ஒரு முக்கிய நகரம். போக்குவரத்து  நெரிசல்  இன்றியமையாதது.  சுறுசுறுப்பான, வளர்ந்து கொண்டே போகும் நகரம்.   இங்கே அமைதி மயமான  வடக்குநாதர்  ஆலய தரிசனம் பெற்றபின்  அங்கிருந்து சுமார்  ஒரு கி.மீ. தூரத்தில் உள்ள திருவம்பாடி  ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் கோவிளுக்கு  விஸ்வநாதன் தம்பதியர் அழைத்து சென்றார்கள்.

மிகவும் புகழ்  பெற்ற புராதன  கேரள  ஆலயங்களில் இதுவும் ஒன்று. இங்குள்ள  உன்னிகிருஷ்ணனை பார்த்துக்கொண்டே இருக்கலாம். வெளியே செல்ல மனம் வராது.   இங்கே  பத்ரகாளி, கணபதி, சாஸ்தா தரிசனமும் பெற முடியும்.  வழக்கம்  போல் இதுவும் ஒரு ஓடு/செப்புத்தகடு விமான கூம்பு வடிவ விதானம் கொண்ட ஆலயம் தான்.  இங்கே என்ன விசேஷம் என்றால் கிருஷ்ணனுக்கும்  பத்ரகாளிக்கும் சம அளவில் வழிபாடு .பக்தர்கள் தொழுகை.

இந்த ஆலயம் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு ஏடகளத்தூர்  என்ற ஊரில் தான் இருந்ததாம். 16ம் நூற்றாண்டு காலத்தில் நிகழ்ந்த சில சமூக கலவரங்கள் இந்த ஆலயத்தையும் விட்டு வைக்கவில்லை. . பக்தர்கள் ஜாக்கிரதையாக இங்கிருக்கும் கிருஷ்ண விக்ரஹத்தை  வேறு இடத்துக்கு பாதுகாப்பாக  எடுத்துச் சென்று விட்டார்கள்.  

கிருஷ்ணன் 'கச்சபிள்ளி  மனா'  எனப்படும்   நம்பூதிரி  பிராமண இல்லத்தில் கிருஷ்ணன் சில காலம் வாசம் செய்தார்.  அந்த இல்லத்தில் வாழ்ந்த  நம்பூதிரி  தம்பதிகளுக்கு  புத்ர பாக்யம் இல்லை.  இப்படி ஒரு அழகான கிருஷ்ணன் தங்கள் வீட்டுக்கு வந்தால் எத்தனை சந்தோஷம் அடைந்திருப்பார்கள்?

 ''கிருஷ்ணா, நீ தாண்டா எங்க வீட்டு பிள்ளை!'' 

என்று அவனை இரவும் பகலுமாக கொஞ்சி சீராட்டி பாராட்டி வழிபட்டார்கள்.  பெரிய ராஜ தந்திரி, மஹாராஜா, விஸ்வரூப கிருஷ்ணனைக் காட்டிலும் குட்டிப் பயலாக உண்ணி கிருஷ்ணனாகவே அவன் அவர்களிடம் இருந்தால் தானே அவன் மீது பாசத்தை அவர்களால் கொட்டி வளர்க்க முடியும்?  அந்த இல்லம் ஒரு கோயிலாக மாறிவிட்டது.

அந்த இல்லத்தில் இருந்தவர்கள்  பரம்பரையாக  கொடுங்களூர்  பகவதி உபாசகர்கள். அந்த வீட்டில் ஒரு முதியவரால் கொடுங்களூர்  சென்று பகவதியை தரிசிக்க முடியாமல் மனம் வாடி  ''அம்மா என்னால் முடியவில்லையே.  நான் எப்படி உன்னை வந்து தரிசிப்பேன்? என்று வருந்தியபோது அம்பாள் தானாகவே அவர் இல்லம் தேடி வந்து இருக்கிறாள். வந்தவள் அந்த வீட்டிலேயே  வாசம் செய்தாள். அவள் எப்படி வந்தாள்  தெரியுமா?  

கருப்பு நிறத்தில்,  தீப்பொறி பறக்கும் சிவந்த கண்கள். பயம் தோன்றும்படியான  தோற்றம். பிச்சைக்காரி போல ஒரு நாள் ராத்திரி வாசலில் வந்து  ''அம்மா'' என்று கூப்பிடுகிறாள். இருட்டோடு விடாது பெய்யும்  மழை. வெளிச்சம் இல்லை.  வீட்டுக்குள் இருந்த அந்த வயோதிக நம்பூதிரி கழி ஒன்றை ஊன்றிக்கொண்டு மெதுவாக வாசல் பக்கம் வந்து கதவை திறந்தார். இவள் நிற்கிறாள். அவர் சந்தேகமோ பயமோ கொள்ளவில்லை. யோசிக்கவே இல்லை.  ஆஹா , இந்த அகால நேரத்தில் வாசலில்  ஒரு பெண் பசியோடு நிற்கிறாளே  என்று  மட்டுமே மனதில் பட்டது. 

''வாம்மா வீட்டுக்குள்ளே''.  அன்போடு  வரவேற்றார். இது தான் அந்த  சக்தி உபாசகனின்  'அதிதி தேவோ பவ” (விருந்தினர் தெய்வம்) என்ற உபசாரம்.  

அந்த பெண் வீட்டுக்குள் வந்ததும் சுற்றி முற்றி பார்த்தாள் . எங்கும் ஏழ்மையின் சின்னம். அவள் வந்த மறு  வினாடி வீட்டில் தீபம் பிரகாசித்து ஒளி கூட்டியது. ஒரு அசாதாரணமான மௌனம், அமைதி நிலவியது. 

 மழையில்  தொப்பலாக  நனைந்து வந்தவளுக்கு உலர்ந்த வஸ்திரம், சூடான உணவு, தீர்த்தம் எல்லாம் கொடுத்து அன்போடு உபசரித்தார் நம்பூதிரி. 

''தாத்தா  நான் இங்கேயே  உங்களோடு  தங்கலாமா?''

“அம்மா, இது உன் வீடு. என்னிடம் எதற்கு அனுமதி கேட்கிறாய்?''

சில நாட்கள் கழித்து தான் வந்தவள் சாதாரண பெண் அல்ல. தான் வழிபடும் கொடுங்களூர் பகவதி என்று  நம்பூதிரி புரிந்து கொண்டார். அவள் பாதத்தில் விழுந்து வணங்கினார். 

''அம்மா இந்த பாவியை, ஏழையை தேடி நீ வந்தது என் பூர்வ ஜென்ம புண்யம் '' என்றார்.

“இங்கே நானாக வரவில்லை, உன் பக்தி என்னை இங்கு கட்டி இழுத்து வரச் செய்தது.  நான் இங்கு தங்கி உன்னை காப்பாற்றுவேன்”

ஆகவே தான் அந்த வீடு அப்போது முதல் ஒரு புண்ய ஸ்தலமாகி,  இப்போது திருவம்பாடி ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் கோவில்.. 

 உண்ணி  கிருஷ்ணன் வந்த பிறகு  அம்பாள் பகவதியும் கிருஷ்ணனோடு சரிசமமாக  பூஜிக்கப்பட்டாள் .

திருவம்பாடி ஆலயம் சரித்திரம் இது. ஆகவே இது விஷ்ணு அம்பாள் சக்தி ரெண்டுமே  சேர்ந்த புண்ய ஸ்தலம். திருவம்பாடி வீட்டில் கிருஷ்ணன் வந்தபோது குழந்தையாக இல்லை. வந்த கணமே பாலக்ரிஷ்ணனாக உருவெடுத்தார் என்று கேள்விப்பட்டேன்.

இங்கே உள்ள  கிருஷ்ணன் ஒரு கையில் புல்லாங்குழல் , இன்னொரு கையை நீட்டி அதில் வெண்ணை வாங்கும்படியாக
அமைந்துள்ளது. மிகவும் தெய்வீக சக்தி வாய்ந்த கிருஷ்ணன் கோவில். உயிரோடு கிருஷ்ணன் இங்கே  உள்ளான் என்று பக்தர்கள் நம்பிக்கை.

இங்கே  இன்னொரு அதிசயமான வழிபாடும் உள்ளது. குடம் என்றால் தண்ணீர் சேமிக்கும் பாத்திரம் இல்லை. குடை என்று அதற்கு இங்கே பெயர். 

திருச்சூர் பூரம் மிகப்  பிரபலமான விழா. திரிசூரில் கோலாகலமாக கொண்டாடப்படும் விழா. திருவம்படி கிருஷ்ணன் கோவிலிலும் அருகே உள்ள பரமேக்காவு பகவதி கோவிலிலும்  கொண்டாடப்படுகிறது.

குடம் விழா யானை மேல் வைக்கப்படும் நெடும்பட்டம், குடை மூலம் தேவியின் ஆவாஹனமாக கருதப்படுகிறது. 

நிறைய யானைகள் இந்த விழாவில் பங்கு கொள்ளும். யானை தெய்வ வாகனம். திருவம்படி யானைக்கு சிவ சுந்தர் என்று பெயர்.இப்போது இல்லை என தெரிகிறது. 

குடை  அதன் மேல் தெய்வ சந்நிதி.சக்தியின் அம்சம்.  குடை மாறும் நிகழ்ச்சி குடமாட்டம் எனப்படுகிறது. இது வேடிக்கை இல்லை. பக்தி பூர்வ சடங்கு.    ஒரே நேரத்தில் பல குடங்கள் , அது தான்  வண்ண வண்ண குடைகள்  உயர்த்தி உயர்த்தி அசைக்கப்பட்டு மாற்றப்படுகிறது. கண் கொள்ளா காட்சி. அனுபவம். வேகம் ரெண்டுமே பிரமிக்க வைக்கும். ஏனென்றால் ஒவ்வொரு குடையும் தனித்துவம் வாய்ந்தது. தனி வடிவம் நிறம், அலங்காரம் கொண்டது.  திருவம்பாடி யானைகள் பரமேக்காவு யானைகள் மேல் போட்டா போட்டியாக குடைகள் மாறுவது வேறு எங்கும் காணமுடியதே .  போட்டி இல்லை. பரமேஸ்வரி வெவ்வேறு ஸ்வரூபங்களில்  குடையாக ஆவாஹனம்  ஆகி  சாந்நித்யம் அளிக்கிறாள் என்ற வெளிப்பாடு.     மூர்த்தி இல்லாமல், சின்னங்களில் சக்தி வரும்”  பகவதி அம்பாள் ராஜ மாதா அல்லவா? பழைய காலத்தில் பெரிய ராஜாக்கள் யானை மேல் பவனி வருவார்கள், அவர்கள் யானை மேல் அம்பாரி, பெரிய குடை இருக்குமே. அது ஒரு ராஜ மரியாதை. அம்பாளுக்கு அப்படியொரு பக்தி தோய்ந்த மரியாதை இந்த யானை, குடை.

கேரளாவில் மட்டும் ஏன் அநேக கோவில்கள்  பக்தி பூர்வமான சம்பவங்கள் அதிசயங்கள் நிறைய ?

வேறெதுவும் காரணம் இல்லை. நமக்கு தெரிந்த ஒரே வரி விடை;   

''குழந்தையும் தெய்வமும் கொண்டாடும் இடத்திலே''

[Sivan Krishnan]

பணம் தரும் பரிசு--     நங்கநல்லூர்  J K   SIVAN

குடும்பங்கள் ஒன்றாக  பெரிதாக  கூட்டுக் குடும்பமாக  இருந்த காலம். பெரியோர்களுக்கு மதிப்பும் மரியாதையும் இருந்தது.
தாத்தா  பாட்டி  ராஜா ராணியாக அந்த சாம்ராஜ்யத்தை ஆண்டவர்கள்.  அவர்கள் சொல் எடுபட்டது.  பாரம்பர்யம் தொடர்ந்தது. ஆண்களுக்கு வயலில் கோவிலில், அரண்மனையில் பிரபுக்கள் வீட்டில் வேலை, கலைஞர்களாக இருந்தார்கள். பெண்கள் சமையல்காரிகள், சம்பளமில்லாத வேலைக்காரிகள், பள்ளி செல்லாத அடிமைகளாக வாழ்ந்த காலம். 

காலம் மாறிவிட்டது.  ஜாதி வித்யாசங்கள் அதிகமாகிவிட்டது.  ப்ராமண  குடும்பங்கள் சிதறி விட்டன.  குழந்தைகள் வளர்ந்து படிப்பதே,  வெளிநாட்டில் சென்று வேலை பார்க்க. அங்கேயே சாஸ்வதமாக தங்கிவிட...இங்கே ப்ராமண சமுதாயம் எப்படி  பலப்படும்?  தனித்தனியாக வளர்ந்து, படித்து, சிந்தித்து அதன்  பயனாக  பரஸ்பர  ஒற்றுமை என்பதே இல்லாமல் போய்விட்டது.

வெளி நாடு சென்று இப்படிப்பட்ட  ஹிந்து குடும்பங்கள் கலாச்சாரம் இழந்தது.  மதம் மாறியது. பக்தி பாரம்பரிய நம்பிக்கை கள் அழிந்தது.  பணம், அது தரும் சுகம் ஒன்றே பிரதானமாக போய்விட்டது. தாய்நாட்டில் வாழும்  குடும்பங்கள் உறவுகள் மறுக்கப்பட்டன. மறக்கப்பட்டன.   வாட்சாப், வீடியோ, யூட்யூப்  கொஞ்சத்துக்கு  கொஞ்சம் உறவுகளை இணைக்கிறது என நம்பலாம். பெரிசுகள்  வாரிசுகளை காண வெளி நாடு செல்வதானால் ஒன்று அவர்கள் உடல்நலம் ஒரு குறையுமின்றி இருக்கவேண்டும். அங்கே சகல வேலைகளையும்  நான்கு சுவர்களுக்குள்  செய்து முடித்துவிட்டு காத்திருக்கவேண்டும். சுதந்திரமாக எதுவுமே செய்ய முடியாத நிலை. 

அதே போல் கொஞ்சம் கொஞ்சம்  பக்தி உணர்வு, ஆன்மீக சிந்தனைகள், சாஸ்த்ர சம்பிரதாயமும் கூட அங்கே தலை எடுக்க காரணம், அநேக ஹிந்துக்கள் அங்கே  சென்று குடியேறிவிட்டதால். அதுவும் இனி  தாயநாட்டில் சென்று வசிப்பதோ, கோயில் குளம் செல்வதோ முடியப்போவதில்லை என்பதாலோ. 

நம்முடைய நல்லகாலம்  சுவாமி விவேகானந்தர் புயல் போல் சுற்றி  1893ல் உலக ஆன்மீக  மாநாட்டில் ஹிந்து சனாதன தர்மத்தை பறைசாற்றி மேற்கத்திய நாட்டு மக்கள்  அதில் ஆர்வம் காட்டினர். சுவாமி ராம தீர்த்தர்  1902ல்  சென்றார்.  ரெண்டு வருஷங்கள் வேதாந்தத்தை விளக்கி சென்ற இடமெல்லாம் சொன்னார்.
1920ல்  பரமஹம்ச யோகானந்தர்  மேல்நாட்டில் சுற்றுப்பியாணம் செய்து ஆன்மீகத்தை பரப்பினார்.
சுவாமி பிரபுபாதா அமேரிக்கா சென்று காட்டுத்தீயாக  ISKCON   இஸ்கான்  கிருஷ்ண பக்தி எண்ணற்ற வெளிநாட்டினரை  ஹிந்து சமயத்தை ஆர்வத்துடன் நாட செய்தது. இன்னும்  சக்தியோடு பலத்தோடு உலகெங்கும் செயல்பட்டு வருகிறது.

அச்சு இயந்திரம் பழக்கத்தில் வந்து இந்து சமய  நூல்கள்  பல்வேறு இந்திய மொழிகளிலும்  ஆங்கிலத்திலும் இன்னபிற மேலை நாட்டு மொழிகளிலும் மொழி பெயர்க்கப்பட்டு  ஹிந்து கலாச்சாரம் மேலை நாடுகளில் அறியப்பட்டது.  ஹிந்துக்களைப்போலவே  மற்ற மதத்தினரும்  மேலை நாட்டில் தத்தம்    நம்பிக்கைகளை, பக்தியை ஊன்றினார்கள்.   டேப்  வீடியோக்கள்  பழசை நினைவூட்ட  புதுப்பிக்க பெரிதும்  உதவியதில் விஞ்ஞானமே உனக்கு கொஞ்சம் நன்றி.

மேலைநாடுகளில் குடியேறியவர்களில் பாதிக்கு மேல் இந்தியர்கள் அதுவும் ஹிந்துக்கள் என்று சொல்லும்படியாக பெருகிவிட்டார்கள்  என்பதால் இங்கே நாம் இழக்கும்  ஆன்மிகம் அங்கே வளர்கிறது.  இங்கே கோவில்கள் சீரழியும் நேரம் அங்கே  அற்புதமான  கலைச்சிற்பங்களோடு  புனர்ஜன்மம் பெற்று  பெருவாரியாக மதிக்கப்பட்டு  ஆன்மீகத்தை  நிலைநாட்டி மனதுக்கு நிம்மதி தருகிறது.

1957ல்   கலிபோர்னியாவில் சிவ முருகன் ஆலயம்,  1972ல் நியூயார்க்கில் மஹா வல்லப கணபதி  தேவஸ்தானம்,  டெக்ஸாஸ்  மாகாணத்தில் ஆஸ்டின்  நகரத்தில்,  ராதா மாதவ சுவாமி ஆலயம்.

1981ல்  மாலிபுவில் வெங்கடரமண சுவாமி ஆலயம்.   சிகரம் வைத்தது போல்  பிட்ஸ்பர்க் நகரத்தில் வெங்கடேஸ்வரன் ஆலயம். ஸ்வாமிநாராயணன் ஆலயங்கள்,  2011ல்  வட கரோலினாவில் சோமேஸ்வரர் ஆலயம்.  அமெரிக்கர்கள்   

வேதங்கள், ஸ்லோகங்கள், ஸ்தோத்திரங்கள் சொல்வதில் என்ன ஆச்சர்யம்.

நாம் இங்கே எல்லாவற்றதையும் மறப்பதிலும் என்ன ஆச்சர்யம்?

அங்குள்ள  ஹிந்துக்கள்  கல்யாணம், உபநயனம், சீமந்தம், வளைகாப்பு, மார்கழி எல்லாம் கொண்டாடுகிறார்கள்.  இங்கே பூணலை, தாலியை  ஆணியில் மாட்டிவிட்டோ , லாக்கரில் வைத்துவிட்டோ,  என்றோ ஒருநாள் ஆபரணமாக அணிகிறார்கள். சந்தியா வந்தனம் காயத்ரி ஜபம் காகிதத்தோடு நின்றுவிட்டது.

சுற்று சூழ்நிலை தான் ஒருவன் குணத்தை மாற்றுகிறது.  இனியாவது பெற்றோர்கள் இதில் கவனம் செலுத்தாவிட்டால் நாம் அழிவதோடல்லாமல் நமக்கு முன்பே நமது கலாச்சாரம் பண்பாடு மறையும் குற்றங்கள் பெருகும்.  இதைத்தான் பழையன கழிதல் புதியன புகுதல் என்று புரிந்து கொள்கிறோமோ?.... old  order  changeth  yielding  place to new .... இது தானா?

 

[Sivan Krishnan]

என் முன்னோரில் ஒருவர்  -   நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

''கனம்''  கணபதி சாஸ்திரிகள் 

என்  அம்மா வழி  முன்னோர்கள்,  தஞ்சாவூர், புதுக்கோட்டை பகுதியில் வாழ்ந்தவர்கள்.  பலர் சங்கீத  வித்வான்களாகவும்  சிறந்த  ராம  பக்தர்களாகவும் இருந்தார்கள்.  அக்காலத்தில் பண்டிதர்களை, கலைஞர்களை ஆதரித்தவர்கள் ராஜாக்கள், பிரபுக்கள், சமஸ்தானங்கள். அவர்கள் ஆதரவில் சிறப்பு பெற ஒவ்வொருவரும் தனித்தன்மை கொண்டவர்களாக, விசேஷ திறமை பெற்றவர்களாக இருந்தாக வேண்டும். அப்போது தான் அவர்களை ஆதரிப்பவர்கள் மகிழ்வார்கள்.

என் முன்னோர்கள் இப்படி  சாதாரணமான பாடகர்களான இல்லாமல்  இப்படி  சிறப்பாக தமது  அசகாயத்தனத்தை வெளிப்படுத்தி அதனால்   மவுசு  (DEMAND ) இருந்ததால்,  '' தனித்திறமையால்  ஆதரவு பெற்று பரிசுகள் பெற  முனைந்தனர். 

 ''கனம் '' பாடுவது  இப்படி ஒரு அசாத்யமான சாதகம், கழுத்தில்  கூரான  கத்தி கட்டிக்கொண்டு  பாடுவது.  கண்டம் சிறிது சரிந்தாலும்  குரல்வளை பெருத்தாலும்  பிடிப்பாக  கட்டிக்கொண்டிருந்த கூரான  கத்தி  தொண்டையை  பிளந்து விடும்.

 இன்னொரு  சாதகம் இன்னும்  கடினமானது.    தலையில்  எலுமிச்சையை வைத்துக்கொண்டு  அசையாமல்  பாடுவது.  பாடும்போது  தலையை அசைத்தும் கைகள், உடம்பை  மாவாட்டுவது  போல்  உருட்டியும்  பாடுபவர்கள்  இன்னும்  இருக்கிறார்கள்.  எனக்கு  தெரிந்து  சிறுவயதில்  MKT   பாடல்களை  பாடுவதை  படத்தில்  கண்டிருக்கிறேன்.  ஒரு சில   கச்சேரிகளை நேரிலும்  கேட்டிருக்கிறேன்.  துளி   கூட  முகம் சுளிக்காமல்  பாடுவார்.  ஏழிசை மன்னன்  என்று பேர்  பெற்றவர்.  கந்தர்வ கானம்  என போற்றப்பட்டவர்.   4 - 4 1/2 கட்டை சுருதியில் சர்வ சுதந்திரமாக  சஞ்சாரம் செய்து  பாடுபவர்..  இன்றும்  அவர்  பாட்டுகளை  விடாமல்  கேட்டு   தனி ஆனந்தம்  கொள்பவர்கள்  என்னைப்போல  ஏராளமானவர்கள் இருக்கிறார்கள். 

  தலையில் எலுமிச்சை  வகை  சங்கீதம்  குழந்தைகள்  இன்றும்  விளையாடும்  லைம்  அண்ட் ஸ்பூன் ஓட்ட பந்தயம்  போன்றது.  இது  ஓடி  ஜெயிப்பது.   அவர்கள்   சாதித்தது பாடி  ஜெயிப்பது.  

 இந்த  மாதிரி  வித்தைகளில் கற்று  தேர்ந்தவர் என் முன்னோர்களில் ஒருவர்   கனம்  கணபதி சாஸ்திரிகள். அவருக்கு சகோதரி புருஷனாக  வைத்தவர் திருக்குன்னம்  சங்கீத  வித்வான்  கனம்  கிருஷ்ணய்யர்.  உ.வே.சா. எனும் தமிழ்த்தாத்தாவின் உறவினரும் கூட. 

என் தாத்தா  வசிஷ்ட பாரதிகள்   மன்மத  வருஷம் வைகாசியில்  (1892) தனது   சகோதரன் சீதாராம  பாகவதருடன் கும்பகோணம் சென்றிருந்தார்.  அப்போது  பிரம்ம  ஸ்ரீ  உ.வே. சாமிநாதய்யர்  அவர்களை,  அவர்  வீட்டில்  போய்   பார்த்து  பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.  அப்போது  உ.வே.சாவின்  அப்பா  உத்தமதானபுரம்   வேங்கடசுப்பய்யர் என் தாத்தாவை வரவேற்றார்.. உ.வே.சா. அப்போது வயதில் ரொம்ப சிறியவர். 

''வாங்கோ  சீதாராமய்யர்,  உங்க  வர்க்கம்  பெரிய  சங்கீத  பரம்பரை என்று  தெரியும்.  எங்கள்  உறவினர்  கனம்  கிருஷ்னய்யருக்கு   பந்துவும்  குருவுமாகியவர்   அல்லவோ கனம்  கணபதி சாஸ்த்ரிகள்.  அவர்  பிள்ளைதானே  ரெட்டை  பல்லவி  தோடி சீதாராமய்யர்?''  

சங்கீதத்தில்  பிரசித்தி பெற்ற  பட்ணம்  சுப்ரமணிய  அய்யர்  (சிறந்த  சாஹித்ய கர்த்தா) அவர்களுடைய  தகப்பனார் வைத்யநாத  அய்யர்  தஞ்சாவூர்  பெரிய கோவிலில்  பாடகர்.  கனம்  கணபதி சாஸ்திரிகளின்  சிஷ்யர்.  

 தஞ்சாவூர்  மகாராஜா, இவருடைய  பாட்டில் லயித்து சன்மானமாக பொன் மஞ்சநல்லூரில் ஒரு சொல்ப தீர்வைக்கு  நிலம் தானமாக  அளித்தார்.  சில வருஷங்களில்  பஞ்சத்தில்  நிலம்  விளைச்சல்  இல்லாதபோது குடித்தீர்வைக்கு நிர்பந்தம்  பண்ணின சமயத்தில் சாஸ்திரிகள் ஒரு  பதம்  பாடினார்.  இதை ரசித்து மகாராஜாவிடம் சிபார்சு செய்து நிதி  வாங்கி  கொடுத்தவர்  ராஜாவின்  மந்திரி  பாவா சாமி  பண்டிதர்.    பாவா சாமி பண்டிதர்  பெயரிலேயே  சாஸ்திரிகள்  இந்த பதம்  பாடினார்.  அது:  
  ராகம் :  சஹானா      தாளம்:  ஆதி  சாபு
  பல்லவி
பங்கெனக்கு  வேண்டாமையா -  பொம்மஞ்சூரு  
பங்கெனக்கு  வேண்டாமையா   (பங்)
அனுபல்லவி
பங்கெனக்கு  வேண்டாமையா
பாவாசாமி  பண்டித ராயா
எங்கள் குலம்  கடைத்தேற
கங்காஸ்நானம் போறோமையா   (பங் )

இந்த  பாட்டை பற்றி  என்  தாத்தா  அவர்  பாட்டி  சொல்ல கேட்டிருக்கிறார்   என்றால் எவ்வளவு பழங்கதை இது  என்று அறியலாம். தாராளமாக  200-250 வருஷங்கங்களுக்கு முன்பு இயற்றி பாடப்பட்ட ஒரு கீர்த்தனை. 
பாவாசாமி பண்டிதர் என்கிற  மந்திரி  இந்த  பாட்டைக்கேட்டுவிட்டு    ''இது  என்ன  ராகம்?''  என்றார்
கணபதி சாஸ்திரிகள்  ''உங்கள்  அப்பா  பெயர்''   என்றார்.
(மந்திரி  பாவா சாமியின்  அப்பா  சஹாராம்  நாயக் --  அதாவது  ராகம்  ''சஹானா'' )

சங்கீதம் தெரிந்தவர்கள் யாரேனும் இந்த பாடலை சஹானாவில் ஆலாபனத்தோடு பாடி அனுப்பினால் கேட்டு மகிழ்வேன்.
 என் வாட்ஸாப்ப் எண் . 9840279080

கணபதி சாஸ்த்ரி குடும்பம்  காசிக்கு  கங்கா ஸ்நானம் போகிறேன்  என்று  மேற்படி  பாடலில் சொன்னபடியே   சாஸ்திரிகள், அவர்  தாய் அம்மாளுவுடனும், மனைவி  லக்ஷ்மியோடும்   ஒரு நல்ல நாள்  பார்த்து  யாத்ராதானம்  செய்து விட்டு காசிக்கு புறப்பட்டார்கள்.  வழியில்  திருவையாறு,  ஸ்வாமி மலை, கும்பகோணம், மாயவரம், வைத்தீஸ்வரன் கோவில், சீர்காழி, சிதம்பரம், திருப்பாதிரிப்புலியூர் , திருவதிகை வீரட்டானம்,  திர்க்கழுக்குன்றம், காஞ்சி , தெரிசனம் பண்ணிவிட்டு, சென்னப்பட்டணம் வந்தார்கள்.    

சென்னப்பட்டினத்தில் நடந்த விவரம் அடுத்து  ஒரு பதிவில் வெளியிடுகிறேன்.

[Sivan Krishnan]

VEDHIC  RISHIS   -   NANGNALLUR  J.K. SIVAN 

AARUNI.(UDHDHALAKA MAHARISHI)

From today,  I intend to write about one Rishi, a day, under this topic and let me start this with  Maharishi  AARUNI.  Many would have been familiar with this name but may not have learnt more about him.

Aaruni, the sage, who authored an Upanishad,  was the son of  Rishi Arun Anupveshi. He belonged to the Panchala kingdom He was a well known teacher during the vedhic period.  He was the father of another great and well known  rishi  Swekathu, mentioned in Upanishads. Aaruni taught his son, and disciple, Swetakethu, the profound knowledge of vedas, its esoteric secrets, and he mastered them all.  Aaruni's guru was  sage Dhaumya. He was such a faithful and obedient  disciple that once when his teacher had asked him to stop the water that had breached the embankments of his field during a heavy downpour, Aaruni, without hesitation,  lay down on the ground himself to  physically  block the breach as all his other efforts to stop the leakage had failed.

Dhaumya  was  wondering  what happened to Aaruni as he did not show up and found him physically stopping the breach.  He blessed Aruni for his devotion to duty, sincerity and obedience,  and as a result  Aaruni  acquired all  knowledge without studying them formally,  or learning through a teacher.  Aaruni as a result was praised and honoured and was known as   Rishi UDHDHAYALAK, one who fastened or bound the embankment.

Aaruni during his time, participated and won in  many  metaphysical debateS held in the court of the wise and enlightened king Janaka,  of Videha in which sage Yagyavalkya had defeated all the assembled Brahmins. Aaruni had himself asked Yagnavalkya a question about who the Antaryaami (the one who resides in one’s inner self and knows everything, even one’s secret thoughts) was, and the latter replied this in a comprehensive manner. He was very humble and readily acknowledged his limited knowledge of the fathomless unknown. This is proved by the fact that he had no second thoughts in requesting king Pravaahan, the son of king Jaivali, to teach him the ‘Panch Agni Vidya’ or the metaphysical knowledge about the five holy Fires.  

The Brihajjabal Upanishad of the Atharva Veda tradition, in its Brahman 7, verse no. 3 asserts that he was one of the great souls who had acquired a spiritual stature equivalent to the Gods as a result of wearing the sacred ash of the fire sacrifice. 

[Sivan Krishnan]

VEDHIC  RISHIS -  NANGANALLUR  J.K. SIVAN

3. MAHARISHI ATHARVA

Sage Atharva is another well known ancient sage who first revealed the fourth Veda  called after his name, i.e. the ATHARVA VEDHA.  He was the son of Brahma, the creator, according to Vedic mythology. He first brought down fire from the heaven to earth, and hence was the first sage to have propagated the worship of the sacred fire.

 ‘athar’ is the absolute word for agni, the fire  element, and hence this sage was named ‘Atharva ’
 He made the supreme Fire God, who is synonymous with the dynamic powers of the Supreme Being called Brahman , make this earth as his habitat, thereby paving the way for the forthcoming generations to utilise the stupendous powers and potentials of  fire element in practical terms here on earth.

Since Atharva  brought the fire down on earth, he was also the first to initiate the process of agni worship.Agni became god of fire and
worshipped. Nithya agni homam became the practice for all rishis in vedhic age.
Rishi Atharva was considered as the Fire manifested, so pure and holy as he was.
When he brought the Fire God in the form of the sacred fire from the heaven, he  offered Soma (the extract of a herb called Som and used as a holy and sanctified liquid  offering. It was  meant to be offered to the Gods

In order to please Agni further,  while offering Soma to Him, the sage chanted the  hymns that he had learned from his father, the creator Brahma. This started the practice  of offering of Soma to the sacred fire during the ritual of the fire sacrifice along with the  chanting of hymns of the Atharva Veda.

According to the Puranas, his Atharva's  wife was Shanti, the daughter of Rishi Kardama  Prajapati.
Atharva  is regarded as a personification of the Fire God Agni, and is often invoked in   conjunction with another great sage named Angiras (who was another son of Brahma). In   this form he is called ‘Atharvangiras’ (Atharvan + Angiras) and is regarded as the father  of the Fire God .  I  have mentioned this when I wrote about Rishi Angiras.  These two rishis are responsible for the  honour and exalted position Agni and Surya  occcupies in the pantheon of Hindu Gods.

Mundakopanishad refers to Atharva Veda, in the following sloka;1.1.1:
ब्रह्मा देवानां प्रथमः सम्बभूव  विश्वस्य कर्ता भुवनस्य गोप्ता।  स ब्रह्मविद्यां सर्वविद्याप्रतिष्ठाम् अथर्वाय ज्येष्ठपुत्राय प्राह॥
brahmā devānāṁ prathamaḥ sambabhūva  viśvasya kartā bhuvanasya goptā | sa brahmavidyāṁ sarvavidyāpratiṣṭhām
atharvāya jyeṣṭhaputrāya prāha ||

It means that Brahmā, the creator and protector of the universe, first became a god  and taught Brahmavidyā—the knowledge of the Absolute Reality, which is the foundation of all knowledge.  Brahmha talk brahmavidhya to his eldest son, Atharva.  Brahma had six  mental-born sons.maanaseekaputhras first of whom was Atharva. Atharva shared this knowledge with his younger brother Angiras.  One of Atharva's disciples was Rishi Sandilya, Son of  Rishi Shandila, and this teaching is contained inthe upanishad named ‘Shandilya Upanishad’.This is the fourteenth Upanishad of the Atharva Veda  tradition and deals with Yoga and Brahm-realisation.

The Mantras of the Atharva Veda which were initially pronounced by sage Atharva came to be known after him as ‘Atharvaa’, and those by the two brothers jointly as ‘Atharvaangiras’.

In Mahabharata, Vana Parva (Chapter 222), the reference to Rishi Atharva appears in a verse that lists ancient seers associated with sacred knowledge. 
“अथर्वा चाङ्गिराश्चैव कश्यपोऽथ भृगुस्तथा ।  एते महर्षयः सर्वे वेदविद्भ्यः प्रकीर्तिताः ॥”
it means that “Atharva, Angirasa, Kashyapa, and also Bhrigu—all these great sages are celebrated as knowers of the Vedas.”

It is clear that  Rishi Atharva was one of the primordial seers connected with Vedic knowledge (especially the Atharva Veda tradition).

Some of the Upanishads taught by sage Atharva are:  Atharva  Veda’s Prashna Upanishad, Mundak Upanishad, Atharva Shikha Upanishad and
Shandilya Upanishad and Surya Upanishd.

[Sivan Krishnan]

வண்டானம்  எனும் தமிழறிஞர்.  -  நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

  
எக்காலத்திலும் எல்லோரும் அறிந்த ஒரு உண்மை எது? பணமில்லாதவனை பிணமாக கருதுவது. ''இல்லானை '' (பணம் இல்லாத படித்த ஏழையை) அவன் மனைவி, இல்லாளும். வேண்டாள், ஈன்றெடுத்த தாய் வேண்டாள் , செல்லாது அவன் வாயில் சொல்.. ஆம்  அப்படி ஒரு ஏழைப்புலவன் ஒருவன் பற்றிய  விஷயம் இது. இது போன்று எத்தனையோ அறிஞர்களை,  வித்தகர்களைப் பற்றி நாம் அறிய வாய்ப்பில்லாமல் போய்விட்டது நமது துரதிர்ஷ்டம். தமிழ் தாத்தா சொன்ன விஷயம் இது. 

இருநூறு வருஷங்களுக்கு முன்பு, எத்தனையோ கல்விமான்கள், புலவர்கள், கவிஞர்கள்  நமது தமிழ் நாட்டில்  சமூகத்தில் மற்றவர்களின் மரியாதைஅங்கீகாரம் எதுவும்   இல்லாமல்  வாழ்ந்து மறைந்தவர்கள். வெகு சிலர் மட்டுமே பிரபுக்களாலும் குறுநில மன்னர்களாலும் சமஸ்தானங்களாலும் கௌரவிக்கப் பட்டவர்கள்.

திருநெல்வேலியிலே வண்டானம் என்கிற ஒரு ஊரிலே முத்துசாமி ஐயர் என்கிற ஒரு ஸ்மார்த்த பிராமணர், சிறந்த அறிஞர், கல்விமான். வடமர் வகுப்பை சேர்ந்தவர்,  குள்ளமாக சிகப்பான மேனி உடையவர்.  எப்போதும் குனிந்த தலை நிமிரா தவர்.  அகன்ற நெற்றி,  விசாலமான கண்களை உடையவர். முகத்தில் சந்தோஷம், துக்கம் எதுவுமே  காண முடியாது.விருப்பு வெறுப்பு தெரியாது. இளம்  புன்னகையுடன் இருப்பார். அதிகம் பேச மாட்டார்.  வித்வான்களிடம்  பாடங்கள் கேட்பதிலும் கேட்டவற்றைப் பற்றி சிந்திப்பதிலுமே காலத்தை தனிமையில் போக்குபவர். திருவாவடுதுறை ஆதீனத்தில்  தமிழ் பாடங்கள் கற்காத நேரத்திலே தோட்டத்தில், மரத்தடியில், குளக்கரையில், ஆற்று மணலில், தனியாக உட்கார்ந்து கொண்டு மண்ணிலே ஏதாவது எழுதிக் கொண்டிருப்பார். தனக்கு தானே கவிதைகள் பாடல்கள்  இயற்றிப்  பாடிக் கொண்டிருப்பார். இப்படி ஒரு சீடரை நமது தமிழ் தாத்தா சாமிநாதையர் ஞாபகம் வைத்துக் கொண்டு நமக்கு சொல்கிறார்.

திருவாவடு துறை மடத்துக்கு மேலே சொல்லிய  பிராமணர் பாடம்  கேட்க வந்தார் அப்போது அவருக்கு 20 -22 வயது இருக்கும். அப்போது திருவாவடுதுறை மடத்துக்கு  சுப்பிரமணிய தேசிகர் ஆதீன கர்த்தா. திருசிரபுரம் மஹா வித்துவான் மீனாக்ஷி சுந்தரம் பிள்ளை ஆதீனத்திலே தமிழ் வித்வான். அவர் சிபாரிசினால் ஆதீனத்தில்  பல ஏழை   மாணவர்களுக்கு சாப்பாடு உடை, தங்க வசதிகள் எல்லாம் கிடைத்தது.  பிற்காலத்தில் திருப்பனந்தாள் காசி மடம் தலைமை வகித்த குமாரசாமி தம்பிரான் என்பவர் அப்போது மீனாட்சிசுந்தரம் பிள்ளையிடம் பாடம் கேட்டு வந்தார். அவர் பிறந்த ஊரும் வண்டானம் என்பதால் அவருக்கு முத்துசாமியை ஏற்கனவே  பழக்கம் இருந்ததால் அவரிடத்திலேயே முத்துசாமி ஐயர் பாடம் படிக்க வந்தார்.

இனி இந்த கட்டுரையில்  வண்டானம்  எனப்படுவது முத்துசாம ஐயரைத் தான்.   ஊரில் இருந்த பொழுது நிகண்டுவையும் சில பிரபந்தங்களையும் படித்தவர் ஆதலின் தமிழ் பயிற்சியிலே இவர் திறந்து விளங்கினார். இரவிலும் பகலும் எல்லோரும் சாப்பிட்டு படுக்கும் நேரத்திலே இவர் தனியாக சென்று யாரிடமும் சேராமல்  தனியாக இருப்பார் ரொம்ப அழுக்கான ஆடைகளை உடுத்திக் கொண்டிருப்பார் இப்படி பரம சாதுவாக நாகரிகம் இல்லாதவராக இருப்பதனால் மற்ற மாணவர்களுக்கு இவரிடத்திலே நல்ல மதிப்பு கிடையாது.  'வண்டானம் வந்தது வண்டானம்  போச்சு' என்று அஃறிணையாகவே முத்துசாமி ஐயரைப் பற்றி பேசுவார்கள்.  இப்படி ஒருவர் இருப்பது ஆதின தம்பிரான்  சுப்பிரமணிய தேசிகருக்கோ தமிழ் ஆசிரியர்  வித்வான்  மீனாட்சிசுந்தரம் பிள்ளைக்கோ தெரியாது.  

எவரேனும் சிலேடையாக பேசினால் வண்டானத்துக்கு மகிழ்ச்சி உண்டாகும். முகத்திலே சந்தோஷத்தை காட்டுவார்.
ஒரு நாள் மாணாக்கர் ஒருவர்  முத்துசாமியைப்  பார்த்து வண்டு  என்ன  செய்கிறது? என  கேட்டபோது ஐயர்  புன்சிரிப்போடு ' சிவப்புத் தேள்'  என்று சிலேடையாக பேசினார். சிலேடைக்கு இரு பொருள்.    ''நீங்கள் சிவனாகிய தேவன்'' என்று ஒரு அர்த்தம். ''சிவப்பு நிறம் பொருந்திய தேள்'' என இன்னொரு அர்த்தம்.

இன்னொரு நாள் ஒருவர்  இவரை நோக்கி   ''வாரும்  இரும்  படியும்'' என்றபோது    ஓஹோ  '' நான் கொல்லனாக வந்து இரும்பை  அடிக்கவேண்டுமா?'' என்று கேட்டார் .

ஒருநாள்  மடத்தில் ஒரு மாணவர் துணி துவைத்துக் கொண்டிருக்கும்போது சிலேடையாக  வண்டானம்  ''நீர் என்ன வேஷ்டியை துவைக்கும் கல்லில் அடிக்காமல்   தண்ணீரில் கசக்கி  பிழிந்து துவைக்கின்றீரோ?'' என பொருள் படும்படி ''கலையைச்  சிலையில் கலையாமல். தோயத்தில் தோய்த்து  துவைக்கின்றீரோ?'' தோயம் என்றால் நீர்.  சிலை என்பது தோய்க்கிற கல்.  கலையாமல் என்றால்  துணியைப் பிரித்து அலசாமல்'' என்று  பொருள்.

ஒருநாள் ஒரு மாணவர்  வண்டானத்திடம் ''நீர் என்ன உண்டு வந்தீரோ?'' சாப்பிட்டாச்சா, என்று கேட்டபோது   இந்த சாப்பாட்டை '' உண்டு உவந்தீரோ?'' என்றா கேட்கிறீர்கள் என்று  பிரித்துக் கூறி மகிழ்வித்தார்.

ஒரு நாள் சாப்பாட்டு விடுதியில் சுவரிலே ஒரு பாடல் மாக்கல்லால் எழுதியிருந்தது.

"இந்தவறச் சாலைதனி லேயிரவும் பகலும்
வந்தவரி முதன்மதிதம் வரைவாங்கிக் கொண்டே
அந்தணரு க் கடி சிலிட யாதுமிலை யெனலாற்
சுந்தரசுப் பிரமணிய தேவனிடஞ் சொன்மீன்."

இதற்கு என்ன அர்த்தம்?இந்த தர்மசாலையிலே ராத்திரியிலும் பகலிலும் சமைத்து பிறருக்கு விடுவதற்காக மடத்திலிருந்து வரும் அரிசி முதல் மோர் வரையில் உள்ள பொருள்களை பெற்றுக்கொண்டு உண்ண வருகின்ற பிராமணர்களுக்கு உணவளிப்பதற்கு ஒன்றும் இல்லை என்று இங்கு உள்ளோர் சொல்வதால் இந்தச் செய்தியை அழகிய சுப்பிரமணிய தேசிகரிடம் சொல்லுங்கள்''

சுப்ரமணிய தேசிகர்  ஆகிய  ஆதின தலைவர் அவரிடம்  இந்த நிலைமையை யாரவது தெரியுங்கள் என்று வேண்டுகோள் விடுத்த கவிதை.
ஒரு மாணவர்  அதை ஞாபகப்படுத்திக் கொண்டு பிற்பகலிலே மீனாட்சி சுந்தரம் பிள்ளை அவர்கள் இடம் பாடம் கேட்பதற் காக வந்திருந்த போது தன் நண்பர்களிடம் தனியாகச் சொல்லி பேசிக் கொண்டிருந்தார். அது பிள்ளை காதுக்கெட்டியது.   அந்த மாணவரைக்  கூப்பிட்டு மீண்டும் அந்த பாடலை சொல்லச் சொலி கேட்டு மகிழ்ந்து இதை யார்  எழுதியிருக்கக்கூடும்?என் அறிய அந்த விடுதியில் உண்பவர்கள் ஒவ்வொருவரையும் குறிப்பிட்டு வினவினார். அப்பொழுது குமாரசாமி தம்பிரான் ''என்னிடம் பாடம் கேட்டுக் கொண்டு வரும் வண்டானம்  இதை எழுதியிருக்கலாம் 'அது'  பெரும்பாலும் அகாலத்திலேயே தான் சென்று 'அது 'உண்ணும் .   தனக்கு ஆகாரம் சரியானபடி கிடைப்பதில்லை என்று சில சமயங்களில் என்னிடம் சொல்லி இருக்கிறது .  அது எழுதியிருக்கலாம், கூப்பிட்டு அதை விசாரிக்க வேண்டும்'' என்றார்

பிள்ளை அவர்கள்விரும்பியடியே செய்ய, உடனிருந்தவர்கள் பல இடங்களில் தேடி வண்டானம்  வடபால் உள்ள ஒரு தோட்டத்திலே ஒரு மரத்தடியிலே உட்கார்ந்து  ஏதோ யோஜனையில் ஆழ்ந்திருப்பதைப்  பார்த்தார்கள் அப்போது நண்பகல். ''வண்டானம், உமக்கு நல்ல காலம் பிறந்து விட்டது.  வாரும். பிள்ளை அவர்கள் உங்களை அழைக்கிறார்கள்'' என்று கூறி அவரை பிள்ளைகளிடத்திலே அழைத்துக் கொண்டு வந்தார்கள்

வண்டானம், யாதும் அறியாதவராக எதற்காக நம்மை அழைத்தார்களோ என்று அஞ்சி நடுங்கிக் கொண்டிருந்தார் . பிள்ளை அவர்கள் அவரை உட்கார சொல்லி ''இந்த பாடலைச்  செய்தது யார்?'' என்று அன்புடன் கேட்டபோது ''நான் செய்ய வில்லை?'
' என்று கூறிவிட்டார். அப்பால் ஒருவரை உண்ணும் கூடத்துக்கு அனுப்பி அப்பாடலை எழுதியது யார் என்று விசாரிக்கச் செய்ததில் அப்பாடலின் விஷயத்தை அறியாத சமையல்காரர் ஏதோ ஒரு நாள் வண்டானம் வந்த சிறிது நேரம் நின்றுவிட்டு  எழுதிக் கொண்டிருந்தது'' என்றார்.   விஷயம்   பிள்ளைக்கு சென்றவுடன்  அவர்கள் பின்னம் வற்புறுத்தி கேட்டபோது பதிலே சொல்லவில்லை வண்டானம் . அப்போது அங்கிருந்த குமாரசாமி தம்பிரான் வண்டானத்திடம்  ''நீ எல்லோரும் உண்ணும் சமயம் மடப்பள்ளிக்கு செல்லாமல் அகாலத்தில் போனால் உனக்கு  உண்பதற்கு எல்லாமும் எப்படி கிடைக்கும்.?  உன்னுடைய தவறு தான் அது?'' என்று கோபத்துடன் சொல்லுகையிலே பிள்ளை  அவர்கள் குறுக்கிட்டு  '' ஐயா நீர்  சும்மாயிரும்'' என்று கை அமர்த்தி விட்டு  ''இந்த அருமையான பாடலை செய்தவர் இவரே என்று தெரிகிறது இந்த செய்யுளின் நடையை பார்க்கும்போது இதற்கு முன் கூட இவர் பல பாடல்கள் செய்து பழகி இருக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது அதை பற்றி எல்லாம் விசாரிக்க வேண்டும்'' என்றார்கள்.

வண்டானமோ பயத்தில்   தான்  யாதொன்றும் செய்ததில்லை என மென்று விழுங்கினார். ''உமக்கு பாடுகிற பழக்கம் உண்டு ''  என்பதை இந்த பாடலே தெரிவிக்கிறது அப்படி ஏதாவது பாடல்கள் செய்திருந்தால் அதை   என்னிடம் சொல்லும் எனக்கு விருப்பம் உண்டு ''  என்று  பிள்ளையவர்கள் வண்டானத்தின் முதுகைத்  தட்டிக் கொடுத்து வற்புறுத்தி கேட்டார்கள்

அப்புறம் தான் முன்னமே செய்திருந்தவற்றுள்ளே சாதாரணமான சில பாடல்களை ஒன்று ஒன்றாக சொல்ல ஆரம்பித்தார் வண்டானம் . அதை கேட்டுக் கொண்டிருந்தவர்களுக்கு அளவு கடந்த ஆச்சரியம் ஏற்பட்டது.  அப்பால் சிறிது ஊக்கம் வந்துவிட்டதால்  வண்டானம்  முத்துசாமி ஐயர் தாம் இயற்றிய திருபு எமகம் சிலேடை முதலியன அமைந்த சில செய்யுள்களை சொல்லிக் காட்டினார். தமது ஊருக்கு அருகில் உள்ள பசுவந்தனை என்னும் ஸ்தலத்தை பற்றி தாம் இயற்றிய பசுவந்தை அந்தாதி என்பதில் உள்ள சில பாடல்கள்   எல்லாம் பற்றியும் வண்டானம்  சொன்னார்.   அதை ரொம்ப  ரசித்துக் கேட்ட  பிள்ளையவர்கள்,  சுவையாக இருக்கிறது என்று  ரொம்ப ஸ்லாகித்து பாராட்டினார்.

 பின்பு பிள்ளை அவர்கள் சுப்பிரமணிய தேசிகன் மீது ஏற்றி உள்ள துங்கஞ்சார் என்கிற கீர்த்தனத்தின் மெட்டிலே தம்மை ஆதரித்த பிச்சு வயர் என்பவர் மேல் இயற்றிய கீர்த்தனை மூன்றையும் சொன்னார் தமிழ் தாத்தா  இதை நினைவு கூறும்போது  .....வண்டான துறை பிச்சு ஐயர் தயாநிதியே.... என்ற அந்த பல்லவி மட்டும் இப்போது என் ஞாபகத்தில் இருக்கிறது..என்கிறார்.

வண்டானம் சொன்ன செய்யுள்களை எல்லாம் கேட்ட பிள்ளை அவர்கள் அவரைப் பார்த்து ''மிகவும் வறுமையோடு  வருத்தத்துடன்  இங்கே இப்படி ஒருவர் இருப்பது இதுவரையிலும் நமக்குத் தெரியாமல் போய்விட்டதே, எவ்வளவு அழுக்கான வஸ்திரத்தை இவர் கட்டிக்கொண்டு தமிழ் சுவையை அறிந்த இந்த ஊரிலே ஏனென்று கேட்பார் இல்லாமல் எல்லாரும் பரிகசிக்கும்படி இருப்பது என் மனதிற்கு மிகவும் வருத்தமாக இருக்கிறது.  உங்களுடைய அலட்சியத்துக்கு இடையிலே இவர் இவ்வளவு சுவையுள்ள செய்யுள்களை பாடினார் என்றால் நீங்கள் அன்புடன் அவரை ஆதரித்து வந்திருந்தால் இன்னும் எவ்வளவு பிரகாசித்து இருப்பார்?   இவர் சாதுவாக இருக்கிறார் என்று நீங்கள் புறக்கணித்தால் தமிழையே  புறக்க
 ணித்தவர்களாகிவிடுவீர்கள். இனியாவது  இவருடைய அருமையை நன்கு அறிந்த பாராட்ட வேண்டும்.  படித்தவர்களை படித்தவர்களே அறிந்து கொள்ளாவிட்டால் வேறு யார் அறியப் போகிறார்கள்? திருவாவடுதுறை  சன்னிதானத்திற்கும் தெரிவிக்க வேண்டும்'' என்று மனம் கனிந்து கூறினார்.

அருகில் இருந்த மாணவர்களுக்கெல்லாம் அப்போதுதான் வண்டானம் முத்துசாமி ஐயரின்  கல்வித்திறன் நன்றாக விளங்கிற்று. தாங்கள் அவர் பால் காட்டிய அவமதிப்பை நினைத்து ரொம்பவும் வருத்தப்பட்டார்கள்.  மடத்தில் ஆதீன தலைவர்களை இவ்வாறு வணங்குதல்  மரபு பில்லை, சன்னிதானம் உமது செய்யுள்களை கேட்டால் மிகவும் திருப்தி அடைவார்.  
பிள்ளையவர்கள்  வண்டானத்திடம்  நீர் ஒரு செய்யுள் எழுதி உமது வறுமையை விளக்கி  வஸ்திரம் ஏதாவது கொடுக்க வேண்டும் எனும் கருத்து வரும்படியாக  ஒரு வெண்பா உடனே புனையும், அதை அவரிடம் அனுப்புகிறேன்'' என்றார்.

 ஐந்தே நிமிஷத்தில் வண்டானம் முத்துசாமி ஐயர் ஒரு பாடலை இயற்றிவிட்டார்.

"மாசாரக் கவிநுவல்வோர் குறைகடமை யடியோடே
      மாற்ற வெண்ணித்
தூசார நிதியழண வடிகடா றெரிந்துபெறத்
      துணிந்து வந்தேன்
ஏசார வறுமையெனுங் கொடும்பிணியா னெடுந்துயருற்
      றிருக்கின் றேற்கின்
றுசார மளித்தருள்சுப்பிரமணிய தேசிகமெய்
      யறிஞ ரேறே'

 இதன் அர்த்தம் என்னவென்றால் '' சுப்பிரமணிய தேசிகரே,  உண்மை அறிவுடைய அருள் மேம்பட்டவரே,  மிக்க சுவை பொருந்திய செய்யுள்களை கூறுபவர்களுடைய குறைகளை முற்றிலும் ஒழிக்க நினைந்து உடை, ஹாரம், பொருள், உணவு என்பவற்றை அடிகள் வழங்குதல் அறிந்து யானும் ஒன்றைப்  பெற துணிந்து வந்தடைந்தேன் ஆதலின் வறுமை என்னும் கொடிய நோயால் மிக்க துன்பத்தை அடைந்திருக்கும் எனக்கும் இன்று ஆடை வழங்கி அருளல் வேண்டும் .

இதனைக் கேட்ட பிள்ளை அவர்கள் மிக மகிழ்ந்து சன்னிதானத்திடம் இவரை அழைத்துச் சென்று இந்த பாடலை சொல்லி காட்டிவிட்டு இங்கு நிகழ்ந்தவைகள் எல்லாம் தெரிவிக்க வேண்டும் என்று என்னிடம் சொன்னார்கள் அப்படியே நான் அவரைத் தேசிகர்  பால் அழைத்துச் சென்று நிகழ்ந்தவற்றை எல்லாம் கூறி அந்தச் செய்யுளை சொல்ல செய்தேன். இதை கேட்ட தேசிகர் அவர்கள் அந்தப் பாடலின் சுவையை அறிந்து இன்புற்றதோடு அன்றி  சரிகை கரை உள்ள ரெண்டு ஜோடி வஸ்திரங்களை அளித்து இதை உடுத்திக் கொண்டு பிள்ளையவர்களிடம் சென்று காட்டுங்கள் என்று கட்டளையிட்டார் அப்படியே வண்டானமும்  புத்தாடை உடுத்திக்கொண்டு  பிள்ளை அவர்களிடம் வந்தார். பிள்ளையவர்களும்  மற்றவர்கள் எல்லோருமே  மகிழ்ந்தார்கள்/

அன்று முதல் மாணாக்கர்கள் எல்லோரும்  அவரிடம் பிரியதோடு நடக்க ஆரம்பித்தார்கள்.அவரும் எல்லோரிடமும் பேசி பழகி வந்தார்.  நூல்களில் உள்ள பாடல்களைப் பற்றி அவருடைய அபிப்பிராயத்தை கேட்டால் முதலாவது இது இரண்டாவது இது என்ன பாகம்?  என்ன  சுவையுடையது?  என்றெல்லாம் பிரித்து அர்த்தம் கூறுவார். செய்யுட்களின்  சுவையை அறிந்து தரம் கூறுவதில் அவர் வல்லவராக இருந்ததை நான் பலமுறை கேட்டு அறிந்திருக்கிறேன். 

பிள்ளை அவர்கள் காலத்துக்கு பின்பும் கூட அவர்  ஆதினத்த்தில் சிலரிடம் அவர்  பாடம் கேட்டு பிறகு  திருவாவடுதுறை மடத்திலிருந்து  தனது ஊருக்குத் திரும்பிச்  சென்றார். பிரபுக்களையும் ஜமீன்தார்களையும் கண்டு அவர்கள் மீது பாடி அவர்களை உவப்பித்து பழைய நூல்களில் உள்ள சுவையை எடுத்துக்காட்டி காலம் கழித்து வந்தார்.இடையே சில சமயம் திருவாவடுதுறைக்கும் வந்து செல்வார்

தமிழ் தாத்தா கும்பகோணத்திற்கு   ஒரு முறை வேலையாக சென்ற பின்,  ஒரு சமயம் திருவாவடுதுறைக்கு வந்து தேசிகரை  சந்திக்க   ஆதீனத்தின்  உள்ளே செல்லும்  சமயம் வாசலில் வண்டானம் நிற்பதைப் பார்த்தார். 

''இன்னும் கல்யாணம் ஆகவில்லையா?''என்ற  தாத்தாவிடம்  ''கல்யாணம் இல்லை கலியாணம் ஆகவில்லை ''என்றார். இதல் அந்த விடையிலேயே மணமாகவில்லை என்ற பொருளும் பணம் இல்லை என்ற பொருளும் சிலேடையாக அமைந்துள்ளது. 

 கல்யாணம் என்றால் விவாகம் என்றும்  பணம் என்றும் அர்த்தம்.

ஊற்றுமலை ஜமீன்தார்  ஹிருதயாலய மருதப்ப தேவரிடம் ஒரு சமயம் சென்று ஜமீன்தாரிடம் சில செய்யுட்களை பாடிக்காட்டிவிட்டு  '' எனக்கு  விவாகம் ஆகவேண்டியிருப்பதால் அதற்குரிய பொருளுதவி செய்யவேண்டும் என்று கேட்டார் 

ஜமீன்தார், "நீர் முகூர்த்தம் வைத்துக் கொண்டு வந்தால் நான் நூறு ரூபாய் தருவேன் என்றார். அதற்கு பின் சில காலம் கழித்து வண்டானம்  ஊர்  சென்று திரும்பி வந்து  ஜமீன்தாரிடம் பேசியதை சம்பாஷணையாக கொடுக்கிறேன். 

''வண்டானம் ;  பிரபு, நான் ஊர் சென்று வந்தது விட்டேன். எனக்கு கலியாணம் நிச்சயமாகிவிட்டது. 

ஜமீன்தார்;  நான்  எவ்வளவு தருவேனென்று முன்பு சொன்னேன்?

வ;  '' நானூறு ரூபாய் தருவே னென்றீர்கள்''.
ஜ:  -'' இராதே; அப்படிச் சொன்னதாக எனக்கு ஞாபகம் இல்லையே''.
வ:   ''முந்நூறு தருவேனென்றீர்கள்''.
ஜ:  ''அப்படியும் சொல்லவில்லையே''.
வ - ' இல்லை; இருநூறு தருவேனென்றீர்கள்''.
ஜ   '' என்ன,புலவரே   பொய் சொல்லுகிறீரே!
வ;   '' பொய்  இல்லை ஐயா,  நூறு ரூபாய் தருவதாகச் சொன்னீர்கள்.
ஜ   '' பின் எதற்காக நானூறு, முந்நூறு, இருநூறென்று ஏமாற்றுகிறீர்?
வ;    '' நான் உள்ளதைத் தானே சொன்னேன். நீங்கள், "நான் நூறு தருவேன்" என்று சொல்லவில்லையா? ''அதை தான்  '' நான் நூறு''  என்று சொன்னீர்கள் என்றேன்.  முன்பு நான் வந்த போது  நூறு தருவதாகச் சொல்லவில்லையா?  அதை தான்  ''முன் நூறு""  என்றேன்.  இரு உனக்கு நூறு தருகிறேன் என்றீர்கள்  . காத்திரு  நூறு தருகிறேன் என சொன்னதை  ''இரு நூறு ''  என்கிறீர்கள் என்றேன். நூறு தருகிறேன் என்று  நீங்கள் சொன்னதும்   பொய்யில்லையே, நானும் பாடலாக அதை சொன்னதும் பொய்யில்லை. ''

வண்டானத்தின் சாதுரியமான  விடை யில் மகிழ்ந்த ஜமீன்தார் தாம் வாக்களித்த நூறு ரூபாயோடு மற்றொரு நூறு ரூபாயும் சேர்த்து இருநூறாக பரிசளித்தார். 

[Sivan Krishnan]

None selected 

Skip to content
Using Gmail with screen readers

Conversations

50% of 15 GB used

Terms · Privacy · Programme Policies

Last account activity: 3 minutes ago

Details

Compose: New Message

neighbo...@gmail.com  பொய்,  ஒரு வியாதி. -   நங்கநல்லூர்   J K  SIVAN பொய் என்பது சும்மா.  ஏதோ ஒரு சின்ன, சாதாரணமான  விஷயமாகத்  தோன்றலாம்.. பொய்  மனித மனத்தின் ஆழமான செயல்முறைகளுடன் தொடர்புடையது.  பொய் சொல்லுவது எப்போது ஆரம்பமானது? மனிதன்   தனது உணர்ச்சிகளை மற்றவனுக்கு  புரிய வைக்க பேசாத தெரிந்து கொண்ட காலத்திலிருந்து  பொய் உருவானது என்று எடுத்துக் கொள்ளலாம். அதற்கு அவ்வளவு வயதாகி விட்டது. குழந்தைகள் கூட ஐந்து வயதுக்கு மேல்  செய்த தவறை மறைக்க சிறிய பொய்களைச் சொல்ல ஆரம்பிக்கிறார்கள். அதாவது, “பொய்” என்பது ஒரு கற்றுக் கொண்ட பழக்கம் அல்ல — அது மனதின் பாதுகாப்பு (defense mechanism) ஆக இயல்பாக உருவாகிறது. விஞ்ஞான ரீதியாக, இது Cognitive Development   அறிவாற்றல் வளர்ச்சியுடன் தொடர்புடையது. மனோதத்துவ ரீதியாக (Psychologically) ஏன் பொய் சொல்கிறார்கள்? முக்கிய காரணங்கள்: 1. தவறு செய்தபிறகு தான் பொய்  சொல்ல  தொடங்குகிறான்.  காரணம். தான் செய்த செயல், சொன்ன சொல் தனக்கு தண்டனை வாங்கி தரும் என்ற பயம்.  ஆகவே  தப்பை செய்த பிறகு தண்டனை தவிர்க்க. 2. தங்களை நல்லவனாக காட்டிக்கொள்ள, அதாவது சமூகத்தில் நல்ல image maintain பண்ண, மதிப்பு பெற, இல்லாததை இருப்பதாக, அல்லதை இருப்பதை இல்லாததாக காட்டிக் கொள்ள . 3. லாபம் பெற,  பணம், அதிகாரம், அல்லது personal advantage. சுய லாபம் பெற பொய்  சொல்கிறான். 4. பிறரைக்  காப்பாற்ற,  பிறர் செய்த தவறை, தப்ப  மறைத்து ஆதரவளிக்க. 5.  இந்த பொய் ரகங்களில் பிறருக்கு தொந்தரவில்லாத சக்தியற்ற பொய்கள், ஆங்கிலத்தில் “white lie” — யாரையும் காயப்படுத்தாமல் இருக்கும் பொய்கள் எனப்படும்.  சிலருக்கு சர்வ சகஜமாக  பொய்  சொல்ல வரும். அது அவர்கள் தாழ்வு, உயர்வு மனப்பான்மை, inferiority /superioritycomplex . இப்படிப்பட்டவர்களை வழக்கமாக பொய்சொள்பவர்கள், புளுகர்கள்  என்கிறோம். ஆங்கிலத்தில் Habitual lying. இது தற்காப்பு உணர்ச்சிக்காக  அவர்கள் சொல்வது. மனக்கோளாறு காரணம்.  நல்ல  மனநோய் மருத்துவரை அணுகி  இதிலிருந்து விடுபட வாய்ப்புண்டு.  சிலர் எந்த காரணமுமில்லாமல் கூட பொய் சொல்வது வழக்கமாகிவிடும்.  இது தற்பெருமைக்க்காக.  சமூகத்தில் தம்மை பிறர் உயர்வாக  கருதவேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பினால் இப்படி செய்வார்கள். அனால் அதே அவர்களை சமூகத்தில் மட்திப்பற்றவர்களாக  கேலிப்பொருளாக மாற்றிவிடும் என்று அறியாதவர்கள். பாவம். ஆங்கிலத்தில் இந்த குணத்தை   Defensive  mentaliy  மற்றும் hyper  Self-esteem உடன் தொடர்புடையது. பொய் சொல்லுவதில் உண்மையில் சந்தோஷம் / pleasure இருக்கிறதா? யோசித்து பார்த்தேன்.  சிலருக்கு இருக்கலாம். காரணம்:சமயோசிதமான வெற்றி உணர்வு: “நான் clever ஆக ஏமாத்திட்டேன்” என்ற feeling உணர்வு அவர்களை பெருமிதப்  படுத்தும். மூளையில் dopamine release ஆகி ஒரு சிறிய thrill கிடைக்கும்.  அதில் கிடைக்கும் அல்ப ஆனந்தம். இது ரொம்ப அர்த்தமற்றது. தற்காலிக சுகம். — நீண்ட காலத்தில் guilt, stress அதிகரிக்கும்.  ஆபத்திலும் கொண்டு சேர்க்கும். ''கெட்டிக்காரன் புளுகு எட்டு நாளைக்கு''  என்று கூட ஒரு வாக்கியம் இருக்கிறதே. ஆகவே  ஜாக்கிரதையாக இருக்கவேண்டும்.  பொய் சொல்லுவதின் விளைவுகள் (Effects) என்ன என்று யோசித்தேன்.  மனிதனின் மனநிலையில் மாறுதல். குற்ற உணர்வு.  guilt (பாவ உணர்வு), காரணமில்லாத பயம்,  தன்னம்பிக்கை இல்லாமை. anxiety, பயம், பதற்றம் . மன அழுத்தம், stress .சமூகத்தில்  நம்பிக்கை இல்லாமை . உறவுகள் இதனால் முறிந்துவிடும்.  உடல் ரீதியாக:  heart beat  rate அதிகரிக்கும். மார்பு துடிப்பு படபடக்கும்.  stress hormones (cortisol) அதிகரிக்கும் அழுத்தம். இவன் புளுகாண்டி என்ற பெயர், பட்டம், கிடைக்கும். யாரும் அவன் சொல்லை நம்பமாட்டார்கள். பொய் சொல்பவரின் image (Image of a liar) சமுகத்தில் அந்தஸ்தை இழப்பான். தொடர்ந்து பொய் சொன்னால்:''அவன் வார்த்தையை நம்பாதே'' என்று மற்றவர்கள் உதாசீனப்படுத்துவார்கள். “trustworthy இல்லை” என்று  நினைப்பார்கள். அவனுக்கு மதிப்பு மரியாதை எங்கிருந்து வரும்? respect குறையும். உண்மையையே அவன் திரும்ப திரும்ப சொன்னாலும் அது எடுபடாது.யாரும் நம்ப மாட்டார்கள் சின்ன வயதில் பள்ளிக்கூடத்தல் ஒரு கதை. கோபால் என்பவன் ஆடு மேய்க்கும் சிறுவன். விளையாட்டுக்கு ஒருநாள் ஐயோ புலி வருது வருது என்று கத்தினான். மற்றவர்கள் கொம்பு, கத்தி எல்லாம் தூக்கிக்கொண்டு கத்திக்கொண்டே அங்கே வந்ததில் அவனுக்கு வேடிக்கை. சிரிப்பு.  உண்மையிலேயே ஒரு நாள் ஒரு சிறுத்தை வந்தபோது ஐயோ புலி புலி என்று அவன் உரக்க கத்தினபோது யாரும் அதை லக்ஷியம் பண்ணவில்லை, அவனுக்கு உதவ வரவில்லை.   இந்த கதை சின்ன  வயதில் பொய்  சொல்லக்  கூடாது என்று வாத்யார் சொல்லிக்கொடுத்த கதை. இன்னும் ஞாபகம் இருக்கிறது. இப்போது யாரும் இது மாதிரி நல்ல போதனைகளை பள்ளிக்கூடத்தில் சொல்லிக் கொடுப்பதில்லை. அவர்களுக்கே தெரியாத  போது குழந்தைகளுக்கு எப்படி சொல்லிக் கொடுப்பது? பொய் என்பது எப்போதாவது ஒரு  சில சமயம் மனிதனின் இயல்பான பாதுகாப்பு கருவியாக உபயோகப்படும். ரொம்ப ஜாக்கிரதையாக  அதை பயன்படுத்திக் கொள்ளவேண்டும். ரொம்ப யோசிக்கவேண்டும்.  அதை தொடர்ந்து பயன்படுத்தினால் அது ஒரு character flaw ஆக மாறிவிடும். ஒருவனின் குணத்தையே மாற்றிவிடும் கொடிய தன்மை கொண்டது பொய் சொல்வது. பொய் பழங்காலத்திலிருந்தே எல்லா தேசங்களிலும் எல்லா மொழிகள் பேசுவவர்களிடமும் உள்ளது தான்.  மேலே சொன்ன காரணங்களால் நமக்குள் புகுந்து கொள்வது.  ''ஸார்,  நான் பொய் கிய்  எல்லாம் பேசவே மாட்டேன். எனக்கு  பிடிக்காது. பொய்  பேசறவங்களோடயும் நான் பேசமாட்டேன், சேரமாட்டேன்''  ''இப்படி நிறைய பேர் சொல்கிறார்களே உங்களுக்கு தெரியுமா?. சிலரை சந்தித்திருப்பீர்கள். உண்மையில் இதுதான்   அண்டப்பொய். ஆகாஸப்புளுகு.   நம்பவே நம்பாதீங்க அந்த ஆளை.  பொய் பேசாதவனே கிடையாது. கொஞ்சூண்டாவது  பொய்  பேசாமல் எவனும் கிடையாது.  எப்போ எதுக்கு,எப்படி,  ஏன், பொய்  பேசறோம்?  காரணம் இருக்கு. அதை தான் மேலே விலாவாரியாக சொல்லிட்டேனே. நம்மைப் பற்றி உயர்வாக மற்றவர் நினைப்பதற்கு. நம்மை நாமே சரியாக புரிந்து கொள்ளாமல் இருக்கும்போது  உண்மைக்கு மாறாக நாம் சொல்லும் வார்த்தைகள் தான் பொய் .   நம்மை  நாமே கொஞ்சம்   கண்ணாடியில்  பார்த்துக்கொள்வோமா ? பொய்  சொன்ன வாய்க்கு  போஜனம்  கிடைக்காது  என்றனர்  நமது முன்னோர்.  இது உண்மையா?  நிச்சயம்  என்று  எல்லோரும் சொல்ல முடிகிறதா? பொய்யால்  தான்  வாழ்க்கையே  நடக்கிறது  என்று  சிலரை,  ஏன்  பலரைப்பார்த்து  வருந்துகிறோமே.  உண்மை  பொய்த்து விட்டதா?   பொய் தான்  புகழையும்  பெருமையையும்  தருகிறதா?  அப்படித்தானே  நிறைய  பேர்  நம்புகிறோம்.  பொய்  சொல்லாமல்  ஒரு  காலத்தில்  வாழ்ந்தார்கள்.  ஒரு  பொய்  சொன்னதால்  தர்மன்  தேர்  தரையில்  அழுந்தியது.  பொய்  நம்மை  உள்ளே  உறுத்தும். துன்பப்படுத்தும்  என்று  இன்றும்  வாழ்பவர்கள் சிலர்  இருக்கிறார்கள். ஹரிச்சந்திரன் கடைசி வரை பொய் சொல்லவில்லை.   ''குழந்தைகளே,  பொய்  சொல்லாதீர்கள்,  அது  பாபம்  என்று அடிக்கடி சொல்ல  வேண்டும். . '' பொய்  சொன்னாலும்  பொருந்த சொல்''  என்று ஒரு வாக்கியம் பற்றி  ரொம்ப யோசித்தேன்.   புகழக்கூடிய  தகுதியாக  ஏன்  சிலருக்கு  பொய்  சரளமாக  நம்பும்படியதாக வருகிறது ?. 'வானத்தை  வில்லாக  வளைப்பேன்'  என்று  எல்லாம்  பொய் சொல்பவனை, அகட விகட  சாமர்த்தியக்காரன்  என்று  ஏன் பாராட்டுகிறோம்?.அவன் பொய்  அவனை அசாதாரணமான ஒரு மனிதனாக காட்டுவதால். நிறைய  பேர்  வாழ்வில்  காதலே  பொய்யால்  தான்  உருவாகிறது. வாழ்க்கை  கட்டிடமே  பொய்  என்கிற அஸ்திவாரத்தில்  தான்  ஸ்ட்ராங்காக நிற்கிறதே. அப்புறம் போகப்போக தான் அதன் சுய ரூபம் தெரிந்ததும் ரகளை, பரிதாபம், ஏமாற்றம், கோபம் எல்லாம் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக பிறக்கிறது.  ஆயிரம் பொய்  சொல்லி ஒரு கல்யாணம்  பண்ணு  என்பது ரொம்ப ரொம்ப தவறான பரிக்ஷை. வாழ்க்கையோடு விளையாடவே கூடாது.  நிறைய பேர் பணத்தாசையால் கல்யாணத்தை பொய்களை  சொல்லி நடத்தி விடுகிறார்கள். பின்னர் அது தெரியவந்ததும் பலர் வாழ்க்கை அதனால் பாழாகுகிறது.  கருப்பு  கோட்டு   போட்ட  வக்கீலுக்கு  மூலதனமே  பொய்  என்று  எத்தனை  பேர்  தலையாட்டுகிறோம். அழகாக  ஜோடித்து  பொய்  சொல்வோர்  சிறந்த  வழக்கறிஞர்களாமே.  இந்த பொய்யை சொல்ல கீதை புத்தகம் மேல் எதற்கு சத்யம் செய்யவேண்டும்? கல்பூரத்தை கொளுத்தி எதற்கு கையால் அணைக்க வேண்டும்? அரசியல்வாதி  என்பவனுக்கு  ஆதார சுருதியே  பொய் என்று  அநேகர்  சொல்கிறார்களே. அது தெரியாதவன்  பிழைக்க தெரியாதவனாமே? . பெரிய  நிர்வாகிக்கு வியாபாரத்தில்  பொய்  அழகாக  அலங்கரிக்கப்பட்ட  மூலதனம்.  சிரித்துக்கொண்டே  நம்பிக்கை  ஊட்டி  நம்  தலையை  தின்பவர்கள் பெரிய  வியாபாரிகள் ஆச்சே. கல்யாணமாகாதவன்  சொல்லும் பொய்யெல்லாம்  தற் பெருமைக்காகவா?  தன்னுடைய  இமேஜ்  உயரவேண்டும்  என்ற  ஆர்வத்தால் தானே சின்ன  சின்ன  பொய்  அன்றாட  வாழ்வில்  அவசியம் ஆகிறதே. கவிஞன்,  கதை சொல்பவன்  பொய்யை  நம்பித்தானே  வாழ்கிறான் .  அது  தானே  அவன்  ஜீவனம். அதை  கற்பனா சக்தி மிக்கவன்  என்று எல்லவா புகழ்கிறோம்.  கற்பனை உண்மையில் பொய்  தானே. நடக்காததை நடப்பது போல் காட்டும் டிராமா தானே.  வேலைக்காரன்  முதலாளியிடம் சொல்கிற  பொய்  அவனை  வேலையில்  நீடிக்க  வைக்கிறதே. அநேக குடும்பத்தில்  கணவன்  மனைவியிடம் காலம்  தள்ளுவதே இந்த பொய்  அஸ்த்ரப்ரயோகம்  என்கிற   ஜீவநோபா யத்தால்  அல்லவா?   உண்மையாகவே சத்யமேவ  ஜெயதே என்பதற்கு  என்ன அர்த்தம்.  வாய்மை  உண்மையில்  வெல்லுமா. பழைய காலத்தில்  மட்டும்  வென்றதா?  இன்னும்  வெல்லுகிறதா என்று  கவலையாக  இருக்கிறதே? பொய்  அசிங்கம்  என்றால்  அதற்கு  எதிர்மறையாக  வாய்மைக்கு  அடையாளம்  மூன்று சிங்கம் மட்டும் தானா ? ''கிருஷ்ணா,   நீ தான்  சொல்ல வேண்டும். நீ பொய் சொன்னால் அதற்கு  ஏதோ  ஒரு நன்மை  உள்ளே காரணமாக இருக்கும். பொய்யே உன்னைப் பொறுத்தவரை நன்மை புரியும் நிஜமாகி விடும். அந்த தெய்வீக  சக்தி உனக்கு மட்டும் தான் இருக்கிறது. உன்னைப்பார்த்து நாங்களும் அப்படி செய்யலாமா. புலியைப்  பார்த்து பூனை சூடு போட்டுக்கொண்ட கதை தான்.

[Sivan Krishnan]

VEDHIC  RISHIS -  NANGANALLUR  J.K. SIVAN

5. MAHARISHI AGASTHYA.

Maharishi Agasthya is a renowned sage. He had composed many hymns  of the Rig Veda, e.g. Rig Veda Sanhita, 1/166-191. He was respected as a ‘Brahm-rishi’,   celestial sage. He was connected to the god of creation Brahma.  His father was the famous  Maharishi  Pulastya,  mother, Havirbhuk, and his  brother was sage  Visrawaa. It is believed that in the Swayambhu Manvantar (age of Manu named Swambhu), he was born.and he was named  Dattoli. According to another version,  we learn that Agasthya was  the son of Mitra and Varuna.  According to this version, Agasthya was  born in a  mud pot, known as Kumbha and therefore he was called  Kumbhaja (born out of a Kumbha),  Kumbhodbhava (rising out of a Kumbha), Kalasi-suta (son born from a Kalas or a pitcher or jar).In Tamil we known Agasthya as kudamuni குடமுனி, கும்பமுனி. He was short in stature and so we call him in tamil குறுமுனி. During this birth, his twin brother was sage Vashistha, the great sage who was the court priest of the kingdom of Ayodhya where  Lord Ram was the king.Agasthya brought River Kavery tot the South,  and there is an interesting story about it.

 

Agashtya married the princess of the Vidharba kingdom,  named  Lopaamudraa.  She had anther name as  Kaaveri. Agasthya's  son was 

 Drudhaasya, also known as Idhmavaaha.

The chief disciple of Maharishi Agasthya was Agniveshya.   Agastya did severe Tapa, penance,  and acquired  vast knowledge. There is an interesting story of his killing two demons named  Ilvala and Vaataapi.   There is a belief that Agasthya  stunted the growth of  the growing  mountain Vindhya . The mountain was gradually growing and expanding endlessly so much so as to obstruct the light of the sun.

According to the puranas, when Indra killed the demon Vrittaasua, other demons named ‘Kaaleya’ managed to escape and they hid themselves under the water of the ocean.  These demons continued to terrorize the  sages and seers and remained a menace  interrupting their peaceful penance.  The  demons  hid themselves under the sea water during the daylight and emerged in the dark hours  to  torment and devour these sadhus , munis, and sage.  They were fearful and caused immense nuisance and havoc all around. These demons had not spared even such renowned sages of the Vedhic times such as  Vashistha, Chyavan and Bharadwaj,  and attacked and destroyed the hermitages of the rishis, killed the rishis.   As the menace was continuing and increasing the rishis prayed to the Gods,  Devas, led by their king Indra, and  requested Maharishi  Agastya to somehow expose the demons.

Maharishi Agasthya, did penance and meditated. He scooped up the water of the ocean in a cup made by joining the two palms of his hands and had drunk the entire water of the ocean in one gulp  in order to  expose the demons hiding under the seawater.  The Gods were then able to destroy these demons. Some of the demons however managed to escape and hid themselves in the nether world.,the world below the earth.  This is how the demon race survived.

However, when the ocean was completely dried up it created another problem for the world because countless marine creatures began to suffer and die without water for sustenance.  Besides, the ocean was the largest natural reservoir of water on earth. So the Gods requested sage Agastya to refill it  which he did. Anand Ramayana, the ancient scripture, authoredby maharishi  Valmiki  refers to this episode. 

 In  Vilaas Kand (Chapter), ninth Sarga (Canto), verse nos. 18-24 where Sita  explains to Lopaamudraa, the wife of sage Agastya, why Sri Ram had constructed the  bridge in order to cross the ocean to reach Lanka.

There is a legendary story how once sage Agastya had converted king Nahush as a serpent.  Let me tell the story briefly. 

Once Indra, the king of Gods, was demoted from his exalted stature due to the curse of killing some Brahmins, and king Nahusha replaced him. .
Nahusha  was  lustfull and wished to  marry  the consort of Indra, named Indrani. To punish him, Brihaspati, the moral preceptor of Gods, devised a stratagem by which Indrani requested Nahusha to come to her riding a palanquin that was never used by anyone earlier. Overcome and blinded by passions, Nahusha forgot everything about propriety and probity, and he summoned all the great Rishis  and sages of his time, to act as his palanquin bearers.  Humble sages and seers did not mind the disrespect,  because Nahusha was now elevated to the stature of Indra, the king of Gods. Nahusha was so eager to reach heaven as quickly as possible  in order to be with  Indrani, and so he kept prodding the  rishisand sages who were carrying the palanquin he was seated, to move faster. 

 Enraged, astonished and peeved at this nonsense being perpetrated by the haughty king, Maharishi Agastya had then cursed him to become a great and poisonous snake. Thus Nahusha became a python,and lived in the Dandakaaranya forest when Lord Rama met him in the Thretha yuga.

When Rama, Sita and Lakshmana, arrived  at his hermitage and sought  blessings, Maharishi Agasthya, gave some invincible divine weapons to Rama,  which stood him in good stead during the epic war,  Rama-Ravana yudhdha,  at Lanka, as well as in overcoming the demons whom the Lord Rama encountered and destroyed during his sojourn in the formidable forest for fourteen years. 

Agasthya was the rishi  who had brought about reconciliation between Indra, the king of Gods, and Maruts, the Wind Gods.. 
A whole class of people came to be known after him, identified as  ‘Agastya’, which was a title and  some sort of honour given to learned sages and seers who were experts in the philosophy and knowledge that sage Agastya was an expert in and had  preached during his lifetime. 

Agasthy is a very famous rishi,  made immortal by finding a place  amongst the brightest stars in the sky. He is identified with Canopus, which is the brightest star in the sky of south India mentionedas  ''Agasthya star'', and seeing this star in the sky when the sun is in the middle of Virgo (Kanyaa)sign of the zodiac and worshipping him at night is regarded as very auspicious.  It is  a  great and  symbolic way of honouring the Maharishi, by elevating him to an exalted stature of a ‘bright star’ and recognizing his stellar qualities.  The Tamil language owes a lot to this maharishi Agasthya for his contribution in creating it in the South.    Maharishi Agasthya had authored severa treatises on medicine, mysticism and magic and astrology. One of his books is the ‘Agastya Samhita’ which elaborately deals with ritualistic forms of worship.

It is said  in the holy Ramayana that maharishi Agasthya blessed lord Rama and taught him the Adithya hridhayam to gain strength to kill the demon Ravana. I have written tamil meaning for the slokas of Adhidhya hridhayam and those interested can have a free copy of the ebook by contacting me through my whatsapp no 9840279080.

[Sivan Krishnan]

RELEASE OF THE BOOK ''ADA KALIKAALAME'

NANGANALLUR  J K. SIVAN 

Divine ordain”, also known as “divine ordination” normally  refers to the belief that a higher power—usually God—has planned, determined, or set certain events, outcomes, or roles in advance, to be performed by his tools, ie., ourselves. We say, ''there is someone above, who determines and guides us, in all our actions.  What made me write about KALIYUG, foreseen by the Brahmagnani  Suka Maharshi, and advised to king Pareekshith is one such pre ordained command of  Him.
During his last  seen days on earth, king Pareekshith did not waste a second and requested the Maharishi to tell him about his ancestors, Sri Krishna and the sanathana dharma.  During the course of his upadesa, the maharshi also tells him in answer to a question, how the  people will be in Kaliyug, their behaviour, attitude likes and dislikes, faith and devotion etc., These are in the form of  44 slokas in  Srimad BHAGAVATH, canto 12, chapter 2 slokas 1 to 44.  I have given the tamil meanings of these slokas in my small free book ''அட கலிகாலமே!""  The Maharshi has predicted exactly what happens now along with what else is going to happen and occur during rest of the period of Kaliyug.

The book was released on Saturday 16th May, 2026 at ''VAGULA''  Thangavel Avenue, Ullagaram  at  5 pm.  We  commenced the function with the chanting of the abovesaid slokas by Smt. Latha Ramachandran, followed by recital of selected chapters from Sriman Narayaneeyam, related to dasavatharam krishna's birth, Kaliyug, and the Padhadhikesa sthothram.  We in Sree Krishnarpanam Seva Trust, are grateful to the ladies who came from Perungalathur and Chithalapakkam to  voluntarily participate and recite these on the book release occasion

We were lucky to have an ideal person to release the book in  Sri C. Ramamurthy,(Ramanujadasan) an agriculturist from Thiruninravur, and the first copy recipients were  iaraiyarutselvar  Elanagar Kanchinathan, well known writer of spiritual scriptures and the sanskrit scholar Sri Akkur Setlur Narasimmaragavachariyar.

Sri Sundaram Ramachandran, Secy of SKST, gave welcome address.

The most special information to be passed on to you all , is  that a friend of mine,Sri Ramaswami iyer,  an ardent baktha of Sringeri  Acharya, prior to the book release function met me and told about  his inability to attend the function but asked me to give 4-5 copies of the book, which he handed to the Sringeri Acharya, who  received them and blessed SKST for our  service.  Let me quote the  words of  Sri Ramaswamy :

"Book got released by the Holy Hands of Acharyal H H Sri Sri Vidhushekara Bharathi Swamigal at 1.15 pm on 15th May. They did not permit to take photographs. Acharyal has blessed abundantly for your robust health and long life to continue this noble services.''  

This is also what I  referred at the beginning of this post, ''divine ordain''

Who ever is interested in reading this book freely can contact me at Nanganallur and obtain copy either directly or through someone who could meet me as  the book is free but  postal courer charges are more in Kaliyug!!  Copies of the books were given to all who attended the function as already advised..  Everything happens inlife as part of HIS plan and as determined by HIM.

[Sivan Krishnan]

VEDHIC  RISHIS -  NANGANALLUR  J.K. SIVAN

6. MAHARISHI BHRIGU

I dont need to introduce you the famous and wellknown Vedihic maharishi Bhrigu,  one of the most ancient and revered sages in Hindu tradition. His presence spans Vedic literature, Puranas, astrology, and philosophical lore.

Maharishi Bhrigu is one of the Saptarishis (Seven Great Sages) and  counted  among the Prajapatis (progenitors of creation). He isalso one of the  maanaseeka puthra, mind-born son of Lord Brahma. He is  the founder of the Bhrigu lineage (Bhrigu Vamsa). He is, like other rishis of vedhic age, ssociated with fire (Agni) and cosmic knowledge  Brahma gnanam.

Maharishi Bhrigu was married to Khyati, daughter of Daksha Prajapati and father of  Shukracharya (Guru of Asuras), and Chyavana Rishi
His other descendants include Richika and Jamadagni (father of Parashurama)

Rigveda mentions Bhrigus as fire discoverer . Mahabharata describes his  his interactions with gods. Many Puranas, such as Vishnu Purana, Bhagavata Purana, Brahmanda Purana refer to this maharishi.  Bhrigu is the author of Bhrigu Samhita – A legendary astrological text.
Let me tell you an interesting  story about this maharishi.

Once Bhrigu was sent by sages to determine the supreme deity, whether it  is Siva, Mahavishnu, or  Brahma .  Bhrigu did not go and meet Brahma at Brahmaloka,  So Brahma got angry with the Maharshi for ignoring him.  Next Bhrigu went to Kailas where he was not given proper attention and the maharishi insulted Siva, which made Siva very furious with the rishi.  Then Bhrigu went to Vaikuntam, where he was provoked and the angry Maharshi kicked Mahavishnu on His chest. Vishnu did not get angry but calmly responded to the angry maharishi and apologized. . This quality was apreciated by the maharishi and he declared to the sages that Mahavishnu is the Supreme god, symbolising humility which is highest virtue.

During  his time, Bhrigu maharshi was not only a specialist in astrologer,  philosopher or seer, but also a lawgiver and spiritual scientist.

Rigveda repeatedlyu mentions Bhrigu maharishi as a prominent  fire priest, closely associated with Agni (fire).

Rigveda 10.14.6:  “ये अग्निदग्धा ये अनग्निदग्धा मध्ये दिवः स्वधया मादयन्ते । तेभिः स्वराज् सुनीतिमेताम् यथावशं कल्पयस्व ॥”  It says Bhrigu discovered and nurtured fire. 

Rigveda 1.58.6: “अयं होताऽप्रथमो यज्ञियानां बृहद्भिर्भानुभिर्भात्यग्निः । अस्य क्रत्वा बृहतो भ्राजमानाः बृहवो विप्रा बृहदिन्द्रियासः ॥” This says  Bhrigu was the first to bring Agni, fire, into ritual use. Fire also represents  divine knowledge, brahma gnanam.

The Taittiriya Upanishad (Bhrigu Valli) presents one of the most profound philosophical teachings of Bhrigu maharshi..
Taittiriya Upanishad 3.1 : “भृगुर्वै वारुणिः वरुणं पितरमुपससार । अधीहि भगवो ब्रह्मेति ॥” In this  Bhrigu asks his father Varuna ''Teach me Brahman (ultimate reality) and that thrrough deep meditation (tapas), Bhrigu realizes step-by-step the Brahma gnanam.

Food (Annam) is Brahman; Prana (life-force) is Brahman;Mind (Manas) is Brahman;Knowledge (Vijnana) is Brahman; Bliss (Ananda) is Brahman
Culmination

Taittiriya Upanishad 3.6: “आनन्दो ब्रह्मेति व्यजानात्” “He realized: Bliss is Brahman.” Bhrigu  discovered the nature of ultimate reality through direct experience. The Puranas describe many episodes highlighting his spiritual authority and fearlessness.
Bhrigu is the father of Shukracharya, the guru of the Asuras and a master of Sanjeevani Vidya (reviving the dead).
This lineage shows: Deep knowledge of life, death, and resurrection sciences

Bhrigu is the auhor of  Bhrigu Samhita, one of the oldest astrological texts.. It  contains the past, present, and future of individuals
Karma-based predictions as Bhrigu was foreseer, thrikala gnani.

Manusmriti 1.2:  “ततो मनुः स्वयं भूः… भृगवेऽब्रवीत्”  This is to advise that Manu  entrusted Bhrigu to transmit sacred law, indicating his authority in ethics, law, and cosmic order (Dharma), emphasising  that Brahman can be realised through austerity, tapas,because Tapas denotes Brahman.

When Bhrugu visited Vaikunta to assess whether  Mahavishnu was superior than Brahma or Siva, he was ignored and the angry maharishi kicked Mahavishnu at His chest with his left leg. the sloka says this;

ततो जगाम वैकुण्ठं भृगुर्भगवतां पतिम् ।तं तु पदेन हृदि स्पृष्ट्वा ॥
Tato jagāma Vaikuṇṭhaṁ Bhrigur bhagavatāṁ patim | Taṁ tu padena hṛdi spṛṣṭvā ||

[Sivan Krishnan]

ரமண மஹரிஷி -     நங்கநல்லூர்  J K SIVAN 

அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை. முதல் நாள் சனிக்கிழமை பூரா நச நச  வென்று விடாமல்  மழை. எங்கும் தெருக்களில் தண்ணீர் குட்டைகளாக  சேறோடு கலங்கி இருக்க, அருணாசலேஸ்வரர் ஆலயத்தில் வழக்கம்போல் பக்தர்கள் கூட்டத்தில் எந்த குறைவுமில்லை.  

ரமண மஹரிஷி ஆஸ்ரமத்தில் பக்தர்கள் கூட்டம். பகவான் ஒரு சாய்வு இருக்கையில் காலை நீட்டி அமர்ந்து கொண்டிருந்

தார். அவர் கால் அருகே மயில்கள், அணில்கள், சில புறாக்கள் பயமின்றி உலவிக்  கொண்டிருந்தன.  சுற்றிலும் மரங்கள். குளிர்ச்சியாக, அமைதியாக இருந்தது ஆஸ்ரமம். 

பகவானைச் சுற்றிலும் பக்தர்கள். சிலர் அவரிடம் கேள்விகள் கேட்டு பதிலை எழுதிக்  கொண்டிருந்தார்கள் .  மற்றவர்கள் ஆர்வமாக  பகவான் சொல்வதை க்  கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். அமைதியாக இருந்தால் தான் பகவான் மெல்லிய குரலில் பேசுவது காதில் விழும். நெருக்கமாக  அனைவரும் அமர்ந்து காதைத் தீட்டிக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தார்கள். 

பகவான் கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்லிக்  கொண்டிருந்தாலும் அவர் பார்வை எங்கோ தூரத்தில்  இருந்தது. முகத்தில் சிந்தனை ரேகைகள். இடையில் கோவணம் போன்ற  ஆடையைத்  தவிர உடை வேறு இல்லை. தோளை  ஒரு  கசங்கிய,  துண்டு பாதி மறைத்துக் கொண்டு இருந்தது. மாலை வெயில், தென்றல் காற்று, இதமாக இருந்த நேரம். 

 இனி நாமும்  அங்கே நடந்த கேள்வி பதிலில் பங்கு கொள்வோம். எந்த பக்தர் கேள்வி கேட்டார் என்பது முக்கியம் இல்லை. என்ன கேள்வி?என்ன பதில் என்பதை மட்டும் அறிவோம். 

''பகவான் சொல்வது ஆதி சங்கரரின் உபதேசமா?''

''அனுபவங்களை சொல்லும்போது, அதில் அறிந்து கொண்ட உண்மைகளை வெளிப்படுத்தும்போது, அது  ஆதிசங்கரரின் அற்புத அத்வைத உபதேசங்களை ஓத்திருக்கலாம். ''

'' ஸ்வாமி,  உபநிஷதுகள்  எல்லாம் ப்ரம்மம் ஒன்றே என்று கூறும்போது  ஆதிசங்கரரின் ''இந்த  பிரபஞ்சமே  மாயை தான்'' என்பதை எப்படி  ஏற்றுக்கொள்வது?"

''சங்கரரே இந்த பிரபஞ்சம், உலகம் எல்லாமே  ஆத்மா, ப்ரம்மம் தான் என்றும் சொல்லி இருக்கிறாரே. அவர் எதை மறுத்தார் என்றால் இந்த  ஆத்மா, ப்ரம்மத்துக்கு ஒரு பெயரோ உருவமோ, கொடுத்து அதை இந்த உலகமாக, அதில் ஒன்றாக காட்டுவதைத்  தான் ஏற்கவில்லை. பிரம்மத்தை, ஆத்மாவைத் தவிர   உலகம் என்ற வேறு ஒரு  உருவமோ பெயரோ கிடையாது என்று தான் உபதேசித்தார். பிரம்மமோ  ஆத்மாவோ ஒரு திரை, உலகம் என்பது அதில் தோன்றி மறையும் காட்சிகள், புரிகிறதா?    திரை இருந்தால் தான் காட்சிகளை, சித்திரத்தைப்   பார்க்க முடியும்.  பார்ப்பவனே  திரையாக மாறிவிட்டால்,அப்போது  ப்ரம்மம் ஒன்றே எஞ்சி நிற்கிறது.  ரொம்ப நுட்பமான இந்த தத்துவத்தை புரிந்து கொள்ளாமல் சங்கரரை விமர்சிக்கிறார்கள்.''

சங்கரர் சொன்ன மூன்று உண்மைகள்;    

1. ப்ரம்மம் தான் நிலையானது , உண்மையானது. உலகம் மாயை, தோன்றி மறைவது நிலையற்ற மாயை. 

 2. ப்ரம்மம் தான் பிரபஞ்சத்தின் உட்கரு.    

3.  ப்ரம்மத்திலிருந்து விலகி இந்த உலகைப்   பார்க்கும்போது  அது  பொய், மாயை என்பது புலப்படும். 

இயற்கை, ஆத்மா, ப்ரம்மம் என்று உணரப்படும்போது, அது உண்மையானது, நிலையானது என்று உணர வைக்கும். பிரம்மத்தை ஆத்மாவை  விலக்கி விட்டு,  உலகைப்   பார்க்கும்போது அது   மாறிக்கொண்டே இருப்பது, உண்மையற்றது, ,பொய் , மாயை என்பதை உணர்விக்கும்.  உலகம்,   ஜீவன்,  கோவிலில் காணும்  சிலை எல்லாமே மாறக்கூடியவை. ப்ரம்மம் அருவமானது.

''எது உண்மையானது?''

''உண்மை தான் உண்மையானது, அதற்கு  உருவமோ நாமமோ இடமோ, பொருளோ எதுவுமில்லை.   ஆகவே உதாரணம் காட்டி விளக்க முடியாதது.  அதுவே  ஆத்மா, ப்ரம்மம். ஆனால் எல்லாவற்றிலும் உள்ளடங்கியது. அளவற்றது. எல்லையில்லாதது. வார்த்தைகளுக்கப்பாற்பட்டது.

''சுவாமி, பௌத்தர்கள் உலகம் சூன்யம், இல்லாதது என்கிறார்கள். ஹிந்துக்கள் உலகம் உல்ளது,  ஆனால்  நிலையற்றது  என்கிறோமே அது எப்படி?

''இருப்பதை உணராதவர்கள்   இல்லாததை இல்லாதது என்று சொல்வதில் தவறில்லையே''

''உலகம் ஏதோ ஒரு தெய்வீக சக்தியால் உருவானது என்கிறார்கள்.  மாயை தான் நிலையற்றது எனும் உணர்வை

 மறைக்கிறதா?

''எல்லோருமே  ஏதோ ஒரு  உன்னத உயர்ந்த சக்தியால் ஸ்ரிஷ்டி நேர்கிறது என்று உணர்ந்தவர்கள். அந்த சக்தி என்ன என்று தேடுவதில்லை. ஸ்ரிஷ்டியோடு இணைந்ததாக தானே அதுவும் இருக்கவேண்டும்? அதை அறிவதில்லை. ''

இன்னும் வரும். 

[Sivan Krishnan]

இறைபக்தி  -  நங்கநல்லூர்  ஜே. கே. சிவன்  

மனிதனை  விட  சக்தி வாய்ந்த ஏதோ ஒன்று, உருவமில்லாமல் எங்கோ இருக்கிறது. அருகிலோ,தூரத்திலோ நமக்குள் ளேயோ, வெளியேயோ இருந்து நமக்கு நன்மை புரிகிறது. அதைத்  தான் கடவுள், பகவான் என்றும் பல பெயர்கள் சூட்டியும்  உருவம் கொடுத்தும் தொழுகிறோம். அதை அப்படி மனப்பூர்வமாக  வணங்குவது தான் பக்தி. 

பக்தி என்பது வாழ்க்கையில் அவசியமா?  சிலர்  இல்லை எனலாம். ஆனால் பக்தி மனிதனை உள்ளிருந்து மாற்றும் ஒரு ஆழமான ஆன்மிகப் பாதை. அது கட்டாயம் அல்ல, ஆனால் வாழ்க்கைக்கு அர்த்தமும் அமைதியும் தரும் சக்தி. அதை உணர்ந்தால் பலன் பெறலாம்.

பக்தி அவசியமில்லை,  அஃதில்லாமலேயே  சுகமாக வாழலாம் என்றும் சிலர் சொல்கிறார்கள். நான் கவனித்தவரை  பக்தி உள்ளவருக்கு மன அமைதி, தாழ்மை, கருணை போன்ற உயர்ந்த குணங்கள் வளர்கின்றன. அது மனதை தூய்மைப் படுத் தும்.  அதனால் பிற  உயிர்களுக்கு நன்மை உண்டு. 

வள்ளுவர் குறளை  எழுத ஆரம்பிக்கும்போது அவர்  எழுத்தாணி  ஓலையின் மேல் வேகமாக இதை தானே  எழுதியது;
"அகர முதல எழுத்தெல்லாம் ஆதி பகவன் முதற்றே உலகு"  வள்ளுவர் மனதில் தோன்றிய எண்ணம்  எழுத்தாக ஓலையில் படிந்தது. எல்லோர் மனத்திலும் பதிந்தது.  எல்லா எழுத்துகளுக்கும் 'அ' எப்படி முதல் எழுத்தோ, அதுபோல உலகிற்கும் ஆதியாக இருப்பவர் கடவுள் ஒருவர் தான். இதனால், வாழ்க்கையின் அடிப்படை ஆதாரம் இறைவன் என்பது நன்றாக புரிகிறது. 

மன அமைதி கிடைக்க பக்தி வேண்டும், பயத்தை குறைக்க மனதில் பகவான் துணை வேண்டும்.  நல்ல எண்ணங்கள் வளர,

துன்பங்களை தாங்கும் சக்தி பெற  மனம் உறுதி பெற , கடவுளை நினைக்கவேண்டும்.

 

மணிவாசகர் அதனால் தான் "நமச்சிவாய வாழ்க! நாதன் தாள் வாழ்க!"  எனும் போது,  மனதில் இறைவனின் நாமம் என்றும் நிலைத்திருக்கட்டும்; அவர் திருவடிகள் வாழ்க  என்ற  இறைநினைவு மனதை உயர்த்தும் என்பதைக் காட்டுகிறது.  ஆழ்வார்கள், மற்ற  ஆச்சார்யர்கள் இதையே வெவ்வேறு விதமாக  பாடலாக, கீர்த்தனையாக, உபதேசமாக  உபநிஷ தாக கூறுகிறார்கள். 
தினமும் இறைவனை நினைத்தாலே போதும். அதுவே  பக்தி.  நல்ல செயல்கள் செய்வதே இறைவனுக்கு பணி புரிவதாகும்.
மற்ற  ஜீவராசிகளிடம் அன்பு, கருணை காட்டுதல், இறைவனின் நாமங்களில் பல மொழிகளில் ஜபித்தால், பக்தி நூல்களை படித்தல் இதெல்லாமே  இறைவனுக்கு சேவை செய்வதாகும்.

ஆன்மீக முன்னேற்றம் ஒருவனை நல்வழிப்படுத்தும். ஆகவே  பக்தி என்பது  ஏதோ வெறும் வழிபாடு மட்டுமல்ல; அது வாழ்க்கையை உயர்த்தும் ஒரு உணர்வு. அன்பு, நம்பிக்கை, கருணை ஆகிய  உள்ளுணர்வை (inner awareness) அறியும் பயணம். பக்தி அதன் ஒரு பாதை. நமக்குள்ளே  அவன் உறைகிறான் என்பதால் "தன்னை அறிதல் தான் இறைவனை அறிதல்"  திருமூலர் திருமந்திரத்தில்  "உள்ளத்து உள்ளே உறையும் உறைவனை கள்ளத் தனத்தால் காணல் அரிதே"

இறைவனை எங்கோ தேடாதே.அவன்  வெளியில் இல்லை; உன்னுள்  இருக்கிறார். மனம் தூய்மையில்லை என்றால் அவனை உணர முடியாது. பக்தி என்பது வெளிப்படையான வழிபாட்டை விட உள்ளத்தை சுத்தப்படுத்தும் செயல் என்பதை உணரவேண்டும். 

பலன் எதிர்பார்க்காமல் நமது நித்ய அனுஷ்டான கடமைகள் மூலம்  நல்ல செயல்கள் செய்வோம். நம்மை வழிநடத்தும் அவனை பூரணமாக சரணடைவோம். ''"உன்னால் அல்லால் யாவரும் இல்லை" என ஆழ்வார் சொன்னதை நினைப்போம்.

 பக்தி  ஆரம்பம் என்ற சிறிய செடி.  அதுவே வளர்ந்து  ஞான விருக்ஷமாகி  இறையடி நிழல் எனும் பேரானந்தம் தரும். 

[Sivan Krishnan]

VEDHIC  RISHIS -  NANGANALLUR  J.K. SIVAN

4 MAHARISHI ATRI

The name of the Rishi Atri is well known to Hindus. He was an ancient sage credited with the composition of the 5th Mandal of
the Rig Veda Samhita. His name appears in some other places in the Rig Veda Samhita . Let me quote one sloka; I

Rishi Atri is referred in sloka   Rigveda 5.40, where Atri is associated with restoring the sun.

यदत्रयो अर्कमभि व्ययन्त  तमो अघा अप हन्ति सूर्यः।  आ विश्वानि भुवनानि चष्टे स सूर्यः प्रति भाति विश्वम्॥
it means ' when the Atris set forth their hymn of praise, the Sun dispels the darkness and evil.  He beholds all the worlds; the Sun shines forth over all creation.”

A famous legend says the Atri and his disciples also named as Atris,  helped recover the Sun hidden by darkness (or demons)
Sage Atri is classified as a ‘Maharishi’ because he was one of the senior and the  most exalted sages of his time. He is listed as one of the seven permanent  rishis,  Sapta-rishis, the cluster of seven celestial sages known in English as Ursa Major./The Great Bear.

Atri is also mentioned in Vedhic sciptures as one of he ten  Mind born,  Manas-putras,  sons of  Brahma, the god of creation., He was one of the Prajapatis or progenitors of mankind also. He is  said to have given protection to the Sun God against the demon Svarbhaanu who caused
the solar eclipse by composing a ‘fourth’ hymn against the curse of the eclipse, the other  three being the usual liturgy of prayers offered during the eclipse to save the Sun God  from this curse. 

Maharshi Atri, Is said to be chief priest of the five ancient tribes of Vedic period  settlers called the Panch-janas. When he was tortured by the demons, he was rescued by  the Ashwini-kumars.

Maharshi Atri has composed  numerous shlokas to Agni, Indra, and other Vedic deities of Hinduism. Atri is a caste  founded in the state of  PunjabThis caste traces back to 1700's when a widespread of people had been separated into the Punjab region. After the separation, they were forced to adapt to their surroundings. 

Rigveda mentions 'Atri Mandala' in his honour, and the eighty seven shlokas in it are attributed to him and his descendants named 'Atris' and Atreyas.

He  is also mentioned in the Puranas and the Hindu epics,  Ramayana and  Mahabharata.
The places named after this Rishis are such as  'Atreyapuram ' or Atrinagar etc., and there are statues of the Rishi worshipped .

The Brihadaranyaka Upanishad elaborates that each of the satparshis symbolize one sense or organ of Brahma. Atri symbolizes the tongue, which emphasizes his wisdom and knowledge of the Vedas.

Mahrishi Atri was married to Anasuya Devi, who is considered to be one of the seven female pativratas. They had three sons: Dattatreya, Durvasa, and Chandra.

According to the Bhagavada Purana, when instructed by Brahma to contribute to the world's creation, Atri, along with Anusuya, performed severe austerities (tapas) on the Riksha mountain range. Pleased by their devotion and prayers, the Hindu trinity (Brahma, Vishnu, and Shiva) appeared before the couple and offered them boons. Atri prayed to all three to be born to them. Chandra was born as an ansha (part) of Brahma, Dattatreya was born as an ansha of Vishnu, and Durvasa was born as an ansha of Shiva.

 Another version of the legend states that Anasuya, by the powers of her chastity, rescued the three gods, and in return, they were born to her as children.

Atri is mentioned in various scriptures, the Rig Veda being the most notable. He is also associated with various ages, such as the Treta Yuga during the Ramayana, when he and Anasuya advised Rama and his wife Sita. The pair is also attributed to bringing river Ganga down to earth, as mentioned in the Shiva Purana. 

I was fortunate to visit the ashrama of Atri Mahaishi & Anasuya on a small hill at Chitrakoot, and wrote about it.  It is still fresh in my mind and devotees going there will be happy to view many colorful paintings of the life of the Rishi and his wie and their association with Rama and Sita.In When Rama, Sita, and Lakshmana visit the hermitage of Atri and Anasuya during their fourteen-year exile in the forest theywere received by the Rishi couple and Anasuya treated Sita as her daughter and advised her and gave many presents. 

Maharishi Atri's ashrfam at Chitrakoot is near a beautiful  lake with divine music and songs, the water loaded with flowers, green water leaves, and with many "cranes, fisherbirds, floating tortoises, swans, frogs and pink geese.   Anusuya gave  her a "precious robe" made of "heavenly fabric, rich and rare" as well as some pure and heavenly ornaments.

The Atri shlokas of the Rigveda are significant for their melodic structure as well as for featuring spiritual ideas in the form of riddles. These shlokas include lexical, syntactic, morphological and verb play utilizing the flexibility of the Sanskrit language

The Vaikhanaa Agamam within  Vaishnavism found in South India near Tirupati, credit their theology to four Rishis named Atri, Marichi, Bhrigu and Kashyapa.  Atri Samhita, is an ancient scripture, which survives in highly inconsistent fragments of manuscripts. The text relate to the  rules of conduct of Brahmins of the Vaikhanasas tradition. The surviving parts of the Atri Samhita suggest that the text discussed, among other things, yoga, and ethics of living, with precepts such as Self restraint, Dama, Charity, Dana etc.,
Even with limited income, something should be given away daily with care and liberal spirit. This is called Dana. 

One should behave like his own self, towards others, his own relations and friends, him who envies him, and even his enemy. This is called Daya.
says Atri Samhita/

Anasuya  means no jealousy against anyone.  Anasuya was daughter of Kardama Prajapati .

A separate text called the ‘Atreya Dharma Shastra’ is attributed to maharishi Atri.

[Sivan Krishnan]

சில  வார்த்தைகள்....    நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

நான்  யோகியோ, ஞானியோ  அல்ல.வாழ்க்கையில்  அடிபட்டு விழுந்து எழுந்து மறுபடியும் விழுந்து கொண்டு வரும் ஒரு சாதாரணன். சில எண்ணங்கள் மனதில் தோன்றியபோதெல்லாம்  வெளிப்படையாக  உங்களோடு  பரிமாறிக் கொள்கிறேன். .அவ்வளவே. 

வாழ்க்கையில் சிலர் திடீர் பணக்காரர்கள், திடீர் பதவி பெறுபவர்கள், புது அந்தஸ்து, அதிகாரம் படைத்தவர்கள், அதிர்ஷ்டக்காரர்கள், சிலர்  உயரத்தில் இருந்து சரிந்து விழுகிறார்கள், தோல்விகள் மாற்றி மாற்றி புரட்டி எடுக்கிறது. நன்றாக இருந்தவர்கள் திடீர் பாதாளத்தில்.... இதெல்லாம் ஏன்?  புகழோடு இருந்தவர்கள் அவதூறுக்காளாகிறார்கள். எதனால்?

சில வார்த்தைகளை சொல்கிறோம். “வாய்ப்பு”, “சான்ஸ்”, “அவகாசம்”, “விண்ட்ஃபால் (windfall)” — இவை எல்லாம் ஒரே மாதிரி தோன்றினாலும், அர்த்தத்தில் கொஞ்சம்  மாறுபடுபவை.  .opportunity (வாய்ப்பு) என்பது நமக்கு எப்போதாவது நோட்டிஸ் இல்லாமல் திடீரென்று  கிடைக்கும்  ஒரு நல்ல சந்தர்ப்பம். நம்மால் முயற்சி செய்தால் இதை பயனுள்ளதாக  உபயோகித்துக் கொள்ள முடியும். உதாரணமாக திடீரென்று ஒரு  நல்ல வேலை வாய்ப்பு, மேற்படிப்புக்கு  யார் மூலமோ  வாய்ப்பு  கிடைக்கும்போது தவறவிடலாமா?

 Chance (சான்ஸ்) என்று ஒரு வார்த்தை இருக்கிறது. அது மதில் மேல் பூனை.  சற்றே சீரற்றது (random) பட்டா பாக்யம், படாவிட்டால் லேகியம்.  நம்முடைய கட்டுப்பாட்டுக்குள்  அதிகம் இல்லாத சமாச்சாரம். வெளியே இருக்கும். உதாரணம். நாம் வாங்கிய  ஒரு ரூபாய்  சிக்கிம் லாட்டரி ஒரு லக்ஷம் பரிசு அடிப்பது. 

அடுத்ததாக யோசிக்க வேண்டியது Occasion (அவகாசம் / நிகழ்வு). இது ஒரு   குறிப்பிட்ட நிகழ்ச்சி அல்லது சூழ்நிலை. இதற்கு சரியான உதாரணம் குடும்ப, நண்பர் வீட்டு திருமணம், பிறந்த நாள் விழா மாதிரி நிகழ்ச்சி. அதில் சில பேரை சந்திக்கிறோம், நண்பர்களாகிறோம், பலன் கிடைக்கலாம், பாதாளத்தில் தள்ளப்படலாம். நமது தேர்வைப் பொறுத்த விஷயம் இது.

 திடீரென்று ஒரு நல்ல திருப்பமாக அமைவது தான் Windfall (எதிர்பாராத லாபம்). நாம் யோசிக்காமலேயே, முயற்சிக்கா மலேயே, ஒரு லக்கி ப்ரைஸ் அடித்தால், அது, அந்த நன்மை, அல்லது கொட்டும் பணம் ஒரு சிறந்த உதாரணம். 
எந்த முயற்சியும் இல்லாமல் திடீரென கிடைக்கும் நன்மை அல்லது பணம். எங்கோ ஒரு தாத்தா இது வரை தெரியாமல் இருந்தவர் போவதற்கு முன்பு அவர் சொத்து நமக்கு தான் என்று எழுதி வைத்த உயில்...!! எழுதும்போதே சந்தோஷமாக இருக்கிறது. உண்மையில் எனக்கு ஒரு தாத்தா இப்படி கிடைப்பாரா???

யார் மேலே சொன்னதை எல்லாம் உருவாக்குகிறார்கள்?”
சில வாய்ப்புகள் நம்முடைய முயற்சியால் உருவாகின்றன (உழைப்பு, திறன், தொடர்புகள்).
சிலது வெளிப்புற சூழ்நிலைகளால் வருகிறது (சமூகம், பொருளாதாரம்).
சிலது காரணம் சொல்லமுடியாதபடி முற்றிலும் சீரற்றவை (chance, windfall)  777 திடீர் சாம்பார், திடீர் ரசம்..
இதனால் எல்லாம் பயன் உண்டா என்றால் நிச்சயம் நமக்கு அனுகூலமானவை இவை.  வாழ்வில் முன்னேற்றம் காண வழி பிறக்கும், புதிய  அனுபவங்கள் பெறலாம்.  TVK  எதிர்பாராமல் புதிய அனுபவங்கள் பெறுவதை பார்க்கிறோம். நல்லது தானே? நல்லதே நடக்கட்டும்.  பொருளாதார நன்மை, சமூக சீர்திருத்தம்  இதனால் உருவாகலாம். நம்முடைய  இயற்கையான திறனை, திறமையை வெளிப்படுத்த ஒரு சந்தர்ப்பம் அல்லவா இது?

“இவைகளைத் தேடாமல் இருக்க முடியுமா? என்றால் முடியும். ஆனால் அது வளர்ச்சியை குறைக்கலாம்  வாய்ப்புகளை தேடாமல் இருந்தால் வாழ்க்கை அமைதியாக இருக்கலாம், ஆனால் முன்னேற்றம் மெதுவாக இருக்கும். அதற்கு பதிலாக,  வாய்ப்புகளை கவனித்து, கண்ணில் பட்டபோது, கைக்கு எட்டியபோது கெட்டியாக பிடித்துக்  கொண்டு

 பயன்படுத்தினால் வாழ்க்கையில் மாற்றங்கள் விரைவாக வரும்.

ஆனால் முக்கியமாக ஒரு விஷயம் மறக்கவே கூடாது.  வாய்ப்புகளை முழுமையாக கட்டுப்படுத்த முடியாது. ஆனால் அவற்றை கவனித்து பயன்படுத்துவது நம் கையில்  கையில் தான் இருக்கிறது. 

“சந்தர்ப்பம் ” என்ற சொல்லும் “opportunity”க்கு நெருக்கமானது தான், ஆனால் சிறிய நுணுக்க வேறுபாடு இருக்கிறது.   சந்தர்ப்பம்  என்பது ஒரு சூழ்நிலை சரியாக அமைந்து, ஏதாவது செய்ய ஏற்ற தருணம் உருவாவது. அது நல்லதா கெட்டதா என்பதை சூழ்நிலை மட்டுமே, மனது மன  நிலை மட்டுமே,  தீர்மானிக்கும்.  அதைப் பயன் உள்ளதாக  உபயோகப்படுத்தி

னால் அது “வாய்ப்பு” ஆக மாறும்.   

உதாரணமாக   நல்ல மனிதர் ஒருவரை சந்திக்க நேரம் கிடைத்தது என்றால் அது அரிய “சந்தர்ப்பம்”.அந்த சந்திப்பை பயன்படுத்தி வேலை பெற்றால் → அது “வாய்ப்பு”  .   ''நல்ல சமயமடா, நழுவ விடாதேடா... பாட்டு நினைவுக்கு வருகிறது.
“சந்தர்ப்பம்” என்பது கதவு திறந்திருக்கும் நிலை.   “வாய்ப்பு” என்பது அந்த கதவின் வழியாக உள்ளே செல்வது.
வாய்ப்புகள் அத்தனையும் பயன் தருமா என்றால் மதில் மேல் பூனை என்று சொன்னேனே. நன்றாக யோசித்து, நேரம் வீணாக்காமல் முடிவு எடுப்பது நமது சாமர்த்தியம் அதற்கு மேல் கடவுள் விட்ட வழி. 

சரியான வாய்ப்புகளை மட்டும் அடையாளம் கண்டு பயன்படுத்துவது முக்கியம்

“அதிர்ஷ்டம் (Adhirshtam)” மற்ற சொற்களிலிருந்து கொஞ்சம் வேறுபட்டது.
அதிர்ஷ்டம் என்றால் என்ன?
நம்மால் கட்டுப்படுத்த முடியாத, எதிர்பாராத நல்ல விஷயம் நடப்பது
முயற்சி இல்லாமலோ அல்லது குறைந்த முயற்சியிலோ கிடைக்கும் நன்மை . குருட்டு அதிர்ஷ்டம் என்று ஒரு அழகான பெயரும் அதற்கு உண்டு. 
உதாரணம் தான் மேலே சொல்லிவிட்டேன். சிக்கிம் லாட்டரி....சரியான நேரத்தில் சரியான இடத்தில் இருப்பது
அதற்காக   கிடைத்த போதெல்லாம்  சிக்கிம் லாட்டரி சீட்டு வாங்கினால் கிடைத்தும் கையை விட்டு போய்விடும்.  ஜாக்கிரதை.அதிர்ஷ்டத்தை மட்டும் நம்பி இருந்தால் ஒருவனுக்கு வாழ்வில் நிலையான முன்னேற்றம் கிடைகைது ஸார் ஆனால், வாய்ப்புகளை பயன்படுத்திக்கொள்வது வேறு, வாய்ப்புகளை தேடுவது வேறு..

நான் எழுதியது புரிகிற  மாதிரி இருந்தால் நான் ''அதிர்ஷ்டக்காரன்''

[Sivan Krishnan]

''மனச் சஞ்சலம்''  -  நங்கநல்லூர்  J K   SIVAN 

நிஷ்களங்கம்  என்றால்  மனது அமைதியாக, தூய்மையாக இருப்பது.  அதை எப்படி பெறுவது,  மனம் சஞ்சலம் எதனால் நேருகிறது. எப்படியெல்லாம் நாம் துன்பப் படுகிறோம்.  இதைப் பற்றி எப்போதாவது  யோசித்ததுண்டா?

மனம் அமைதியாக,  தெளிவாக, எண்ணக்குமுறல், இல்லாமல்   இருந்தால்  நம்மைச்  சுற்றியுள்ள  உலகமே அமைதியாக  காணப்படும். மனம் கலங்கினால் சொர்க்கமும் நரகமாகிவிடும். 

மனதில் சஞ்சலம் ஒரு  நிலையில்லாமை , எல்லோருக்கும் மனித வாழ்க்கையில் உண்டாகும் ஒரு அனுபவம் என்பேன்.  காரணம் எதுவாக இருந்தாலும்  அதன் அவஸ்தை  பொதுவான அனுபவம்.  அமைதியில்லாத நிலையை  (Restlessness /disturbances of mind)  என்கிறோம். 

ஒரு நிமிடம் அமைதியாக இருந்த மனம், அடுத்த நிமிடம் கவலை, பயம், ஆசை, கோபம், எதிர்பார்ப்பு, நினைவுகள், கற்பனைகள் ஆகியவற்றால் அலைபாயத் தொடங்குகிறது. இதை மன  அலைச்சல்  மன  உளைச்சல், சஞ்சலம், நிம்மதியின்மை, அலைபாயுதல், மனக் குழப்பம், சித்த சஞ்சலம், மன அமைதியின்மை என்று எந்த பெயரால் சொன்னாலும் அனுபவம் ஒன்றேதான். 

இதற்கெல்லாம்  ஆதி காரணம்.   ஆசை – முடிவில்லாத விருப்பங்கள், நிறைவேறாத கனவுகள்.  திரு வள்ளுவர் சொல்வதைக் கேட்போம்; 

“அவாவென்ப எல்லா உயிர்க்கும் எஞ்ஞான்றும் தவாஅப் பிறப்பீனும் வித்து.”  அதாவது  ஆசையே  அலை போலெ, நாமெல்லாம் அதன் மேலே..'' ஆசையே அனைத்து துன்பங்களுக்கும் விதை.  ஒரு ஆசை நிறைவேறினால் இன்னொரு ஆசை வருகிறது.  இதனால் மனம் ஓயாமல் ஓடிக்கொண்டே இருக்கும்.

ஒரு மாணவன் நல்ல மதிப்பெண் வேண்டும் எனமுதலில்  நினைக்கிறான். பிறகு  வேலை வேண்டும்.பிறகு உயர்ந்த சம்பளம். பிறகு வீடு, கார், பதவி…மனைவி.... எப்போது மனம் “இது போதும்” என்று சொல்லப்போகிறது??. சொல்லவே சொல்லாது. 

நமக்கு  ஒரு பழக்கம்.  மற்றவர்கள்  வாழ்க்கை, வசதிகளை நமதோடு  ஒப்பிடுவது. ஏங்குவது, ஏக்கப்பெருமூச்சு விடுவது. இதனால் காற்று தான் உஷ்ணமாகி வெளியேற வருமே தவிர, மனதில் குளிர்ச்சியோ அமைதியோ குதூகலமோ ஏற்படவா போகிறது.

சமூக வலைதளங்களில் பிறரின் வாழ்க்கையைப் பார்த்து ''  நான்  உருப்படாதவனா? பின்தங்கிவிட்டேனா? ஏன் என் வாழ்க்கை மட்டும் அப்படி இல்லை, இப்படி இல்லை?'' என்று  கலக்கமடைகிறது. 

''இப்படி நான் செய்துவிட்டேனே, அல்லது  செய்யப்போகிறேனே, அதனால்  என்ன ஆகும்? வகையாக,  சிக்கலில் மாட்டிக் கொள்வேனோ?  என் முயற்சி தோல்வியை தழுவினால் என் கதி என்ன ஆகும்?   என்னைப் பற்றி  ஊருக்கு சேதி போய்விடுமே, என் குடும்பம், எனக்குத்தெரிந்தவர்கள், மக்கள் பொதுவாக என்ன  நினைப்பார்கள்?

இப்படி ஒரு முகம் அடையாளம் தெரியாத பயம் நம்மை அப்பளமாக சுட்டு, வாட்டி எடுத்துவிடும். மனம்  உருக் குலைந்து விடும்.

அர்ஜுனனை ஞாபகம் இருக்கிறதா?  நான் இத்தனை  பேரையும் எப்படி கொல்வேன்  என்று அவன் தனது வீரத்தை சந்தேகிக்கவில்லை. இவர்களைக் கொள்வதால் எனக்கு என்னென்ன பாபம் வந்து சேரும்? அவர்கள் என் உறவுகளாச்சே, எப்படி அவர்கள்  உயிரைப் போக்குவேன்? அதனால் எனக்கு என்ன புகழ் தேவை? இப்படி தான் குழம்பினான்.  என் மனம் 

“சஞ்சலம் ஹி மன: கிருஷ்ண…” கிருஷ்ணா, என் மனத்தை சஞ்சலம் பிடித்துக் கொண்டு அலைபாயவிடுகிறதே என்ன செய்வேன்? என்று கலங்கினான். 

நமது வாழ்வில் நடந்த பழைய,  கடந்தகால நினைவுகள், தவறுகள், அவமானங்கள், இழப்புகள், தவிர்த்திருக்க வேண்டிய சந்தர்ப்பங்கள், நிகழ்வுகள் லேசில் மனதை விட்டு அகல்வதில்லை. அடிக்கடி  புரட்டிப்  புரட்டி போட்டுக்கொண்டே இருக்கும். ஆள்  வெள்ளை சட்டை, ஜவ்வாது பொட்டோடு காணப்பட்டாலும், அவன் மனத்தில் எரிமலை குழம்பு பொங்கி எழும். கண் அதை ஜாடை காட்டும். பிறர் அறியமாட்டார்கள். உஷ்ண பெருமூச்சு  அவன் நிலையாய் காட்டிக்கொடுக்கும்.  அவற்றை அடிக்கடி மீண்டும் மீண்டும் நினைக்க வைக்கும்போது  மனது  சோர்வடைகிறது.   சிலர் தூக்கமிழக்கிறார்கள். தனிமையைநாடி நொந்து போய் உட்கார்கிறார்கள். உடல் தளர்வுறுகிறது. பயம் ஆட்கொள்கிறது    

கண், காது, நாக்கு, கைபேசி, இணையம்…எதை வேண்டுமானாலும் மனம் தொடர்ந்து உள்வாங்கிக் கொண்டால் அமைதி குறையும். கொஞ்சம் மாற்றம் தரும்.

திருமூலர் எனக்கு  பிடித்த  அற்புத ஞானி.  ''மனமே காரணம் மாந்தர்க்கு இன்ப துன்பம்.”  எவ்வளவு அழகான குட்டி வார்த்தைகள். 

குளிர்ந்த அறையில், சப்ரமஞ்ச கட்டிலில் படுத்தாலும்  புரண்டு புரண்டு தூக்கமின்றி  திரும்புவான். உடல் சோர்வாக இருந்தாலும் மனம் ஓயாது. சிலருக்கு இதனால்  கோபம் அதிகரிக்கும். அதை சின்ன சின்ன  காரணம் இல்லாத விஷயங்களுக்காக கூட  வெளிப்படுத்தி 'வள்  வள் '' என்று விழுவான். ''சரியான குணம் கெட்டவன்'' என்று நாம் விஷயம் புரியாமல் அவனுக்கு பட்டம் அளிப்போம். 

அவன் ஞாபக சக்தி குறையும். படிப்பு, வேலை, ஜபம்  தியானம்   — எதிலும் மனம்  நிலைத்தன்மை பெறாது. பாவம். எல்லோரையும் சந்தேகக் கண்ணோடு பார்ப்பான். உறவு நட்புகளை தூக்கி எரிந்து பேசுவான். ஆகவே அவர்கள் அவனை நெருங்க மாட்டார்கள்.   இப்படிப்பட்ட  மன அமைதி இழந்தவர்களால்  சுற்றியுள்ளவர்கள்  பாதிக்கப்படுவார்கள். 

உடலில்  ரத்த அழுத்தம், பதட்டம்,  சிதறிய மனத்தின்  அழுத்தம், தூக்கம், பசி, ஆகாரத்தில் விருப்பம் இல்லாததால் சோர்வு
இதெல்லாம் மன சஞ்சலத்தின்  விளைச்சல்கள்.

சரி  எதற்கு வியாதியையே பற்றி அளந்து கொண்டு போகிறாய்? இதற்கு மருந்து எது சொல்? என்று கேட்டால் நான் அறிந்து கொண்டவரை இதைத்  தான் சொல்வேன்.

கண்ணை மூடி சில நிமிஷ நேரங்களாவது தினமும்  உனக்கு பிடித்த பகவானை மனதில் 'கட்டாயமாக' நிறுத்தி  அவன் நாமத்தை மட்டுமே  நினை

அந்த நேரம்  சுவாசத்தை சீராக கட்டுப்பாட்டில் வை. 

யோகிகள் முதலில் மூச்சை தான் கட்டுப் படுத்தச் சொல்கிறார்கள்.  ஏனென்றால் “மூச்சு அமைதியாக உள்ளே போய் வெளியே வந்தால் மனம் அலைபாயாது . ஆகவே  மெதுவாக ஆழ்ந்த மூச்சு இழுக்கவும் கொஞ்ச நேரம் உள்ளே  அதை தங்க வைத்து பிறகு மெதுவாக வெளியேற்றவும்.    நான் அடிக்கடி செய்து பார்த்ததால் சான்று அளித்து சொல்கிறேன். ஐந்தே நிமிஷம் காலையிலும் மாலையிலும் இது போதும்.  மனம் தளர்ச்சி அடையும்.  குதிக்காது. ரமணரைப் போல் நம்மால் “மனம் எங்கே இருந்து எழுகிறது ?''என்று விசாரிக்க ;முடியாது என்று எனக்கு தெரியும். ஆனாலும் போகப்போக இது முடியும். ”

“நான் யார்?” என்ற ஆத்ம விசாரம் பஹு  ஜோரானது. மன அலைச்சலை மெதுவாக குறைக்கும்.

மனம் வெறுமையாக இருக்காது. அந்த குரங்குக்கு  ஏதோ ஒரு குச்சி கொடுத்தால் அதை கெட்டியாக பிடித்துக் கொள்ளும். அந்த குச்சி பயனுள்ள குச்சியாக இருக்கட்டுமே.  உயர்ந்த எண்ணத்தில்  மனதை  நிலை நிறுத்தலாமே.  நமக்கு இதற்காகவே எண்ணற்ற மஹான்கள் வழி சொல்லி கொடுத்திருக்கிறார்களே .

“ஓம் நம சிவாய”  ''ஓம்  நாராயணாய, '' ஹரே ராம ஹரே ராம,   ராம ராம ஹரே ஹரே  ஹரே கிருஷ்ண, ஹரே கிருஷ்ண, கிருஷ்ண கிருஷ்ண ஹரே ஹரே''.  தனியாகவோ  சிலருடன் சேர்ந்தோ சில நிமிஷங்கள் சொல்லிப்பாருங்கள், மாற்றம் தெரியும், மருந்தின் குணம் புரியும். 

 
சுவாமி விவேகானந்தர்  அடிக்கடி சொல்வார்; “ஒரே எண்ணத்தைப் பிடி; அதிலேயே வாழ்.”.  மனோதைரியம் வளர்க்க வேண்டும். தமிழ் சினிமாவில் இந்த வரிகள் எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும். அடிக்கடி பாடுவேன். ''தலைக்கு மேலே வெள்ளம் போனால் சாண் என்ன முழம் என்ன?'' என்னதான் நடக்கும் நடக்கட்டுமே''  

 
இது சில நேரம் மட்டும் என்றால் பிரச்னையில்லை.
ஆனால் தினமும் இப்படியே இருந்தால் உடல் சோர்ந்து போகும்.மனது  ஒரு  பூதம் அதற்கு ஏதாவது தீனி போட்டுக்கொண்டே இருக்கவேண்டும். இல்லையேல் அது நம்மையே  தின்று விடும்.  ஓயாது சிந்திக்கொண்டே இருக்கும் மனதுக்கு நல்ல பாதம் ஹல்வா தீனியையே கொடுப்போம். அது தான் மேலே நான் சொன்ன பகவன் நாமா.

அதனால் என்ன பயன் என்று கேட்கிறீர்களா?

சுகமாக கவலையில்லாமல் தூங்கலாம் சார். ''அவன் மேலே பாரத்தை போட்டுவிட்டால் அவனல்லவோ சுமக்கப்போகிறான்'' அக்கடா என்று நாம் நிம்மதியாக இருக்க்கலாம். தூங்கலாம். உடலும் சோர்வடையாது. உற்சாகம் மனத்திலும் உடலிலும் காண முடியும். மனத்தைக்  கட்டுப்படுத்தி காப்பதே மனிதனின் முதல் கடமை.

ஸார் , நான் சொல்றது சரிதானே??

[Sivan Krishnan]

நட்பும்  உறவும்  -  நங்கநல்லூர்  ஜே.கே. சிவன் 

இந்த உலகத்தில்  நான் அறிந்தவரை ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் யாரோ ஒரு நண்பன் அல்லது உறவினன் இருப்பான். யாரும் அனைதையல்ல. புத்தி சுவாதீனம் இல்லாதவனுக்கு தான்  உறவோ  நட்போ  அடையாளம் காண முடியாது.  சில பேர்  யாருடனும் அதிகம் பழக மாட்டார்கள். உறவு  எப்படியும்  குறைந்தது  ஒன்று ரெண்டாவது இருக்கும். சிலர் உறவை விட நட்பையே நேசிப்பவர்களாக இருப்பார்கள்.

 உண்மையில்  நண்பர்களும்  உறவினர்களும்  ஒவ்வொருதத்தர் வாழ்விலும்  அவருக்கு இரு கண்கள்.ரெண்டு பேருமே  முக்கியமானவர்கள்.    ஆனால் நண்பர்களா, உறவினர்களா  யார் சிறந்தவர்?  என்ற கேள்விக்கு பதில் சொல்வது எல்லோருக்கும்  பொருந்தாது.  அது தனி நபர்களை பொறுத்தது. நண்பனோ,  உறவினனோ  எப்போது அவன் வாழ்வில் ஆதாரமாகிறான்?  இதுவும் ஒவ்வொருவரின் குணாதிசயம், நம்பிக்கை,  விருப்பு வெறுப்பு இதைப் பொறுத்து அமைகிறது.   யார்  ஆதாரம் என்று ஒருநாள்  நினைக்கிறோமோ அவரே இன்னொரு  நாள்  சுமையாகலாம்.  அவரவர் சந்தர்ப்ப சூழ் நிலையைப் பொறுத்த விஷயம் இது.   இதைப்   பற்றி கொஞ்சம் யோசித்தேன்.  ஆச்சர்யமான விவரங்கள் தெரியவருகிறது.  

நண்பன் என்பது இரத்த உறவால் வருபவன் அல்ல; மனம் தேடி கண்டுபிடித்த  ஒரு மனிதன்.  இதயத்தின்  உறவினன். ரத்த சம்பந்தம் இல்லை. திருவள்ளுவர் பாடிய.  பள்ளிக்கூடத்தில் படித்து மனப்பாடம் பண்ணிய, எல்லோருக்கும் தெரிந்த  ஒன்றரை அடியை  மீண்டும்  நினைப்போம்;

“முகநக நட்பது நட்பன்று; நெஞ்சத்து அகநக நட்பது நட்பு.”

நம்மை  ப்பார்கும்போதெல்லாம்  நமுட்டு சிரிப்பு சிரித்து  குட் மார்னிங், சொல்லி, நெளிபவன் உண்மை  நண்பன் இல்லை.  நம்மைப் பற்றி எண்ணம் வந்தவுடனேயே மனதில் நம்மை நேசித்து,  உண்மையாக மகிழ்பவனே  உண்மை நன்பன். 

சம்ஸ்கிருதத்தில்  ஒரு  ஸ்லோகம்  நினைவுக்கு வருகிறது. “आपत्सु मित्रं जानीयात्” Āpatsu mitraṁ jānīyāt,   ஆபத்து சமயத்தில்,  இடுக்கண் வரும்போது, இடுப்பு வேஷ்டி அவிழும் போது  கை  தானாகவே உடனே  அதைப்  பிடித்து  இழுத்து சொருகிக் கொள்வது மாதிரி தானே ஓடிவந்து நமக்கு உதவுபவன் தான் உண்மை நண்பன்.  

நட்பு பற்றி நிறைய சொல்லலாம்.  உங்களுக்கு தெரிந்ததையே நான் மறுபடி சொல்லி இதை நீளமான கட்டுரையாக்குவதில் என்ன பயன். உங்கள்  உண்மை நண்பன் நானும்  அப்படி செய்யக்கூடாது அல்லவா?

 

அடுத்ததாக உறவினர் என்றால் யார்? என்ற கேள்விக்கு பதில் :  பிறப்பால் நமக்கு  கிடைக்கும் உறவு. கூடப்பிறந்தது, அம்மா அப்பாவுடன் பிறந்தது, அம்மா அப்பாவை பெற்றது, அதற்கு சொந்தம்... இப்படி எத்தனையோ சிறிசும் பெரிசுமாக  ஆண்களும் பெண்களும் தான்  உறவுகள்.   உறவினர் நம்மால் தேர்ந்தெடுக்கப்படுபவர்கள் இல்லை.  நண்பர்கள் தான் நாம் கண்டுபிடித்து,  தேர்வு செய்தவர்கள்.   ''உறவு மரபைக்  காக்கும்  நட்பு மனதை காக்கும்''  என்று சொல்வது வழக்கம். 

''நல்ல'' உறவுகளோ, நண்பர்களோ, யாராக இருந்தாலும்  நிச்சயம் நமக்கு மனஅமைதி, ஆறுதல்  தருவார்கள். கஷ்டம் துன்பம் , துயரம் வந்தபோது  தோள் கொடுப்பவர்கள் . நம்  வளர்ச்சியில் மகிழ்பவர்கள், பொறாமை கொள்ளாதவர்

கள். நல்ல நண்பன் நம் தவறைச் சுட்டிக்காட்டுவான்.   உறவு  நட்பு   ரெண்டு பேருமே  தனிமையை அகற்றுவார்கள்.

உண்மையை  ஒளிக்காமல், கவலைப்படாமல் முகத்திற்கு எதிரிலேயே சொல்வார்கள்.  வள்ளுவரையே  மீண்டும் அழைக்கிறேன்.“இடுக்கண் களைவதாம் நட்பு.”

மேலே  ஜாக்கிரதையாக  நான் ''நல்ல '''' நட்பு, உறவு  என்று சொல்லி இருக்கிறேன். ஞாபகமிருக்கட்டும். தீயவர்கள், பொய்யர்கள், கெட்ட நண்பர்கள் பற்றி சொல்லவே வேண்டாம். எழுதி இடத்தையும், மனதையும், நேரத்தையும் கெடுக்கவேண்டாம்.   

சாணக்கியன் சொன்னபடி  “स्वजनोऽपि भयावहः”Svajano'pi bhayāvahaḥ   சில சமயம் சில  சொந்தக்காரர்களாலேயே  நமக்கு ஆபத்து உருவாகலாம்.   கூடவே இருந்து குழி பறிப்பவன், காலை வாருபவன்  என்போமே அவன்.  அனுகூல சத்ரு.  உதவுவது போல் உபத்திரவம் பண்ணுபவன் நட்பாகவோ உறவாகவோ கூட இருக்கலாம். அதனால் தான்  ''நல்ல '' என்று முன்பே சொன்னேன். 

“உறவால் வரும் ஆதரவு உடம்புக்கு;   நட்பால் வரும் ஆதரவு உள்ளத்துக்கு.” சாணக்கியன் சொன்னபடி “त्यज दुर्जनसंसर्गं भज साधुसमागमम्” அதாவது  கெட்டவர்களின் நட்பை விட்டு, நல்லவர்களின் சேர்க்கையை நாடு. ராமகிருஷ்ணர் அழகாகவே சொல்லி இருக்கிறார்.  “உன்னை இறைவனிடம் கொண்டு செல்லும் நண்பனே சிறந்த நண்பன்.”

நாம்  ராமாயணம், பாரதம், சரித்திர புத்தகங்கள் பல படிக்கிறோம், அதில் ஒன்று ரெண்டு  உதாரணங்கள்  ஞாபகப்படுத்தட்டுமா?

கிருஷ்ணன் -சுதாமா (குசேலன்) ,   சீதக்காதி -உமறுப்புலவர்,  கர்ணன் -துரியோதனன்,( ரெண்டுபேரும் நல்லவர்கள் இல்லாவிட்டாலும்  உண்மையான  நம்பிக்கை, பாசம்  நட்புறவு)  கிருஷ்ணன் -அர்ஜுனன், ராமன்-அனுமன். பக்தி கலந்த உறவு,  ராமன்-லக்ஷ்மணன். உண்மை உறவின் உச்சம்.   மீண்டும் வள்ளுவரே வருகிறார்; “கேடும் பெருக்கமும் இல்லல்ல; நெஞ்சத்துக் கோடாமை சான்றோர்க் கணி .  என்ன அர்த்தம் என்றால்  மனநேர்மை இல்லாதவர்களை கிட்டேயே  சேர்க்காதே.

''யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்.” என்று ஒரு சங்ககால புலவர் தெருவெல்லாம் பாடிக்கொண்டே போனாரே அவருக்கு எவ்வளவு தாராளமான வெள்ளை மனசு பாருங்கள்,  போகும் ஊரெல்லாம் அவருக்கு அவர் சொந்த ஊராம்.  ஊரில் . எல்லோரும் உறவினர்களாம்!!   இது மனித நேயத்தின் உச்சி.  உண்மையிலேயே 'நல்ல'  உறவோ, நட்போ   கிடைத்தால்  நாம் எல்லோருமே பாக்கியசாலிகள். 

“இரத்தம் இணைத்தால் உறவு;  இரக்கம் இணைத்தால் நட்பு.” ரத்தமும்  இரக்கமும் உண்மையாக, நல்லதாகவே இருக்க கிருஷ்ணன் அருள் புரியட்டும்.  நமக்கு சுயநல, காசுக்காக, உதட்டளவு, ' நட்பு கூட்டணி' வேண்டாம். அரசியல் வியாதிகளுடனேயே அது இருக்கட்டுமே.

[Sivan Krishnan]

VEDHIC RISHIS  -  Nanganallur J.K. SIVAN
 
7.  MAHARSHI  BHARGAVA

The famous  name of  Maharishi  Bhargava is mentioned in  Rig Veda . He was an expert in  performing agni homas, yagas and  rituals, and lused ''Som'' which is something  known as the  nectar of bliss and happiness ,recognized by us as  ambrosia. Because of this, Maharshi Bhargava is called  ‘Somahuti Bhargav’, i.e. one who makes an offering of Som to the fire sacrifice as an oblation to the Gods

 (Rig Veda,
2/4/7).   स यो व्यस्था॑द॒भि दक्ष॑दु॒र्वीं प॒शुर्नैति॑ स्व॒युरगो॑पाः । अ॒ग्निः शो॒चिष्माँ॑ अत॒सान्यु॒ष्णन्कृ॒ष्णव्य॑थिरस्वदय॒न्न भूम॑ ॥
sa yo vy asthād abhi dakṣad urvīm paśur naiti svayur agopāḥ | agniḥ śociṣmām̐ atasāny uṣṇan kṛṣṇavyathir asvadayan na bhūma ||

“He who is in numerous cells,  he who  spreads over the whole earth, like an animal without a herdsman, that goes according to its own will; Agni, the bright-shining, consuming the dry bushes, by whom the pain of blackness (is inflicted on the trees), entirely drinks up (their moisture).”

Bhargave Rishi is also referred to in Yajur Veda, 11/70 and 12/43, and Sam Veda 94.   He  is a descendant of  Maharishi Bhrigu, and so is named Bhargava, like those hailing from the lineage of Maharshi Bhrigu  are recognised with the title    ‘Bhargava’, . it  literally means that any Bhargava is  belonging to the line of Bhrigu, 

Parasurama, one of the avathars of Mahavishu, was  born to mother Renuka and father Maharshi Jamdagni, is especially, referred to as Bhargava in the Puranas. it therefore  makes it clear that  any rishi with the name Bhargava,  has descended from the Maharishi Bhrigu.So, Bhargava is a surname. Parasurama is referred as Bhargava Rama, and  Sukracharya, son of Bhrigu naturally is a Bhargava.

According to ancient  records and puranas, Bhargava maharishi  was immensely powerful and was connected with unlimited cosmic knowledge, karma theroes,  astrology, yagnas and yagas,besides divine wisdom.

[Sivan Krishnan]

VEDHIC MAHARSHIS - NANGANALLUR J K. SIVAN

8. BHARADHWAJA MAHARISHI

Maharishi Bharadwaja, is a well known name among the Vedhic maharishis. He is still one of the seven rishis of Saptharishi Mandalam, which is an assembly of seven maharshis known as Saptharishi mandal eternally existing as a star Ursa Major or the Great Bear in the sky.

This maharshi has immensely contributed to the vedhas, such as. the science of pshysiology, ayurvedha, military science, asstrological studies and astronomIcal observations, besides spiritual gnana, required of an acharya. Bharadwaja maharshi is mentioned in the ancient scriptures such as Rig veda, epics, ie., Mahabharata, Ramayana, and in various Puranas as a brahmagnani.

Bharadvāja (भरद्वाज) in sanskrit refers to one who , by virtue of penance and meditation, enjoys immense strength/nourishment bringing sustenance to all. As such, this maharshi is reputed to be a Brahma gnani, a teacher of wisdom, during his times, for possessing abundanT spiritual and sacred knowledge.

Bharadvaja belonged to the Angirasa dynasty and lineage. He was born to the maharshi Brahaspathi, the acharya of Devas, and Mamata the rishi pathni, was his mother.

Let me quote a couple of slokas from Rigveda referring to sage Bharadhwaja

The Rig Veda, Mandala 6, which is traditionally known as the Bharadvāja Kula Mandala, describes the maharishi's genealogy, which are called sukthas, on him and his descendants. The texts quoted below highlight the maharishi's explicity, his praise of gods, and historical link with the vedhik royal family.

Rig Veda Mandala 6, Sukta 31, Mantra 4 :
त्वं शतातं न्यर्भुण्यश्वं पुरू सहस्राणि दस्यवे शम्बरं कः । प्र वोचो दिवोदासाय शशवद् भरद्वाजाय यजते मघोनः ॥
tvaṃ śatāny arbhuṇy aśvaṃ purū sahasrāṇi dasyave śambaraṃ kaḥ | pra voco divodāsāya śaśavad bharadvājāya yajate maghonaḥ ||

"Oh, Lord Siva, the destroyer of hundreds of fortresses and palaces and cities of the demon king Sambarasura, O Powerful One, you helped Divodasa, who made offerings, and bestowed wealth upon Bharadvaja who praises you." In this sloka, the leader of Devas, Devendra's protection of the vedhic kings, and the sage Bharad waja, to whom Indra gave immense wealth, because of his prayers.

2. Rig Veda Mandala 6, Sukta 16, Mantra 5
मग्ने दिवोदासो भरद्वाजो विवक्षसे । त्वामग्ने भरद्वाजो जज्ञानः सुम्नाय चष्टे ॥
tvāmagne divodāso bharadvājo vivakṣase | tvāmagne bharadvājo jajñānaḥ sumnāya caṣṭe ||

In this sloka, the Maharishi Bharadwaja prays to god of fire, Agni,
"O Agni, you were invoked by Divodasa and Bharadvaja to illuminate the sacrificial path. Bharadvaja acknowledges you, the newly kindled one, for peace and happiness."

Rigvedha portrays the maharishi Bharadwaja as an open link to science, reality, wisdom, and spirituality describing him as an acharya without ego, being a seeker of sathyam which is nothing but Brahman. The slokas in Charaka Samhita refers to Maharishi Bharadwaja, as recipient of Science of Ayurveda from Devendra the king of Devas. Ayurveda is recognised as ancient medical science.
Maharshi Garg was born to Maharshi Bharadwaja.

Mahabharatha refers to Maharshi Bharadwaja as a man of great austerity and knower of Brahmam, tand for his highest knowledge of wisdom.
महातपाः महाप्राज्ञः maha thapa; maha pragnya.

In Ramayana, there are slokas by sage Valmiki referring to Lord Rama, Sita and Lakshmana visiting the ashram of maharshi Bharadwaja.
Ramayana Sloka (Ayodhya Kanda) स्वागतं ते नरश्रेष्ठ. When these three entered the hermitage of the maharshi he came out and received them addressing lord Rama “Welcome, O best among men.” and he personally took them to Chitrakuta, where during his exile Rama , Sita and Lakshmana stayed.

I had the good fortune of visiting the ashrama of the maharishi, at Chitrakut a year ago.

The ashram is located near the confluence of Ganga, Yamuna, Saraswati (at Prayag). the sloka says.

Maharishi Bharadvaja's contributions include Vaimanika Shastra which is said be describing astronomical observations, aerial vehicles (vimanas), propulsion concepts, metallurgy, pilot training etc.,thus introducing the maharishi to us as an expert in engineering, aviation imagination, scientific inquiry. He was sought after by vedhic kings, for learning warfare,,archery,,military ethics, weapon systems.

The great teacher of archery, Dronacharya, the royal teacher of Kouravas, and was the guru, teacher of Arjuna, was the son of maharshi Bharadwaja which we learn from Mahabharatha. This in Dwapara yuga, He also was teacher and guide for lord Rama during Thretha yuga referred in Raamayana in Thretha yuga.

The Bharadvaja Gotra remains one of the largest Brahmin gotras in India.

[Sivan Krishnan]

இருள் போக்கும் மந்திரம் -  நங்கநல்லூர் J K  SIVAN 

இப்போ  ஒரு பழங்கால கதை ஒண்ணு சொல்றேன்.கேளுங்கோ.

வித்யா நகரம் என்ற பட்டணத்துக்கு  ரொம்ப காலத்துக்கு  முன்னே  திடசித்தன் என்று ஒரு ராஜா.  அவன் உறவு எல்லாம் அவனுக்கு துரோகம் பண்ணியது. ஒரு ராத்திரி அவன் தூங்கும்போது, கை காலை கட்டி தூக்கிக் கொண்டு போய் எங்கேயோ ஒரு மலை குகைக்குள் போட்டு குகையை பாறையால்  மூட்டி விட்டனர். அவன் மூக்கிலே  மயக்க மருந்து சாறு பிழிந்ததால் அவனுக்கு நடந்தது ஒண்ணுமே  தெரியவில்லை. 

ராஜா பல மணிநேரம் கழித்து கண்ணை திறந்தான்.  ஏன் கை காலில் கட்டு?  ''எங்கிருக்கிறோம்?''. பரக்க பரக்க  விழித்து யோசித்தான்.  இருக்கும் இடம் தெரியவில்லை. ''நமக்கு யார் இப்படி கொடுமை செய்தது?யோசித்தான் . விளங்கவில்லை. எழுந்து நிற்க முடியவில்லை. தாகம் நாக்கை வறட்டிற்று. கண்கள் சுழன்றன. நெஞ்சு படீல் படீலென்று புடைத்துக் கொண்டது. ''தெய்வமே என்னைக் கொல்லவா நிச்சயித்து விட்டாய்?'' என்று கூவினான்.
''ஆம்'' ---ஒரு குரல் கேட்டது.
''ஆமென்கிறாயே நீ யார்?'' 

''நான் காலன். உன் உயிரைக் கொண்டுபோக வந்திருக்கிறேன்''   என  அந்த குரல் சொல்லியது..

அப்போது திடதித்தன்.'' நான் யௌவனப் பருவத்தில் இருக்கிறேன். அறிவிலும் அன்பிலும் சிறந்த எனது மனைவியையும், சிங்கக் குட்டி போன்ற என் மகனையும், செழிப்பும் புகழும் மிகுந்த என் நாட்டையும் விட்டு விட்டு உன்னுடன் வருவதில் எனக்கு ஸம்மதமில்லை. இங்கிருந்து போய்விடு'' என்றான். 

குரல் கொல்லொன்று சிரித்தது.
''என்னை எப்போது கொண்டு போகப்போகிறாய்?'' என்று திடசித்தன் கேட்டான்.
''விடியும் ஒரு ஜாமத்திற்குள்ளே'' என்று குரல் சொல்லிற்று. இது கேட்ட மாத்திரத்திலே திடசித்தன் அயர்ந்துபோனான். கண்கள் முன்னிலும் அதிகமாகச் சுழன்றன. நெஞ்சு முன்னிலும் விரைவாக அடித்தது. கால்கள் பதறலாயின.
வேகமாக செயல்பட்டான். 
அப்போது தான் திடசித்தனுக்கு அவன் அம்மா சொல்லிக்கொடுத்த  மந்திரமொன்று நினைப்பு வந்தது. அதை  உச்சரித்தான்.  சாகும்போது அவன் அம்மா  அவனை கிட்டே அழைத்து அவன் காதில்அந்த மந்திரத்தை உபதேசித்து 

 ''மகனே, உனக்கு எவ்வளவு பெரிய ஆபத்து வந்த சமயத்திலும் நீ இம்மந்திரத்தை உச்சரி.அது உன்னை காப்பாற்றும்''என்று சொன்ன மந்திரம் அது...'கரோமி''  (செய்கிறேன்) என்று  அர்த்தம்.  ''கரோமி, கரோமி, கரோமி'' என்று மூன்று தரம் சொன்னான்.
காலிலே ஒரு பாம்பு வந்து கடித்தது.
''தாயே. உன் மந்திரத்தின் பயன் இதுதானா?'' என்று அலறினான்.
''அஞ்சாதே மந்திரத்தைச் சொல்லு, மந்திரத்தைச் சொல்லு. மந்திரத்தைச் சொல்லு. மந்திரத்தைச் சொல்லு,' என்று அசரீரிவாக்கு பிறந்தது. அது அவன் அம்மா குரல் போலவே இருந்தது.
இந்தப் புதிய வாக்கைக் கேட்கும்போது அவனுடைய தாயின் குரலைப் போலே இருந்தது.
''கரோமி, கரோமி, கரோமி'' செய்கிறேன், செய்கிறேன். செய்கிறேன்'' என்று மறுபடி ஜபிக்கலானான்.
''குரு, குரு, குரு'' (செய்,செய்,செய்) என்றது அசரீரி.
உடனே மூச்சையுள்ளே இழுத்து அமானுஷிகமான வேகத்துடன் கையை உதறினான். கைத்தளைகள் படீரென்று நீங்கின. உடைவாளையெடுத்தான்.
செய், செய், செய், என்று மறுபடி சத்தம் கேட்டது.
பாம்பு கடித்த கால் விரலைப் பளிச்சென்று வெட்டி எறிந்து விட்டான். குரு, குரு, குரு என்ற சத்தம் மீண்டும் கேட்டது.
உடம்பிலிருந்த துணியைக் கிழித்து, மண்ணிலே புரட்டி அதிக கால் ரத்தம் விரலிலிருந்து விழாதபடி சுற்றிக் கொண்டான்.
மறுபடியும் 'செய்' என்ற தொனி பிறந்தது. தலைகளை வாளால் வெட்டி விட்டான்.
அப்போது அவனுடைய சரீரத்திலே மறுபடியும் ஆயாஸ முண்டாயிற்று. அப்படியே சோர்ந்து விழுந்தான். ஜ்வரம் வந்து விட்டது. மரணதாக முண்டாயிற்று.
''ஐயோ, தாகம் பொறுக்கவில்லையே, என்ன செய்வேன்?'' என்று புலம்பினான்.
''மந்திரத்தை ஜபம் பண்ணு'' என்றது அசரீரி.
கரோமி, கரோமி, கரோமி என்று தாய் மந்திரத்தை மறுபடி ஜபித்தான்.
''செய்'' என்று கட்டளை பிறந்தது.
''என்ன செய்வது?'' என்றேங்கினான்.
''சோர்வடையாதே. செய்கை செய்'' என்றது தொனி.
''என்ன செய்வது?' என்று பின்னொரு முறை கேட்டான்.
''கல்லிலே முட்டு'' என்று கட்டளை பிறந்தது.
எழுந்து வந்து குகையை மூடியிருந்த பாறையிலே போய் முட்டினான். மண்டையுடைந்து செத்தால் பெரிதில்லையென்று துணிவு கொண்டு செய்தான். மண்டையுடையவில்லை குகையை மூடிச் சென்றவர்கள் அவஸரத்திலே அந்தக் கல்லை மிகவும் சரிவாக வைத்துவிட்டுப் போயிருந்தார்கள். பாறை சரிந்து கீழே விழுந்துவிட்டது. வெளியே வந்து பார்த்தான். சூர்யோதயம் ஆயிற்று, கரோமி, கரோமி, கரோமி; செய்கிறேன், செய்கிறேன் செய்கிறேன்' என்று சொல்லிக் கொண்டு தனது ராஜதானி போய்ச் சேர்ந்தான். 

அதற்குப் பிறகு  அவனுக்கு  ஒரு  பகையுமில்லை.
...

என்ன கதை இது,? என்ன முடிவு?ராஜா பெயர்  ''திட சித்தன்'' அது ஒன்று இருந்தால் போதும் எந்த துன்பத்தையும் எதிர்கொள்ளலாம் என்பது தான் மந்திரமா? ஏன் இந்த கதையை இப்படி எழுதினாய்? என்ன முடிவு இது என்று என்னைக் கேட்காதீர்கள்.  இது என் கதை .இல்லை. நான் எழுதவில்லை. மஹா கவி பாரதியாரின் குட்டிக்கதைகளில் இதுஒன்று அதற்குள் ஆயிரம் அர்த்தம் இருக்கும். மீண்டும் படித்து யோசியுங்கள். மந்திரம் உங்களுக்கும் வேலை செய்யும்.

attaching a  picture of mahakavi drawn by me a few years ago....

[Sivan Krishnan]

க்ஷேத்ர கீர்த்தனை பிதாமஹர் ...  நங்கநல்லூர்  J  K  SIVAN 

ஏறக்குறைய  250 வருஷங்களுக்கு முந்தி  வெள்ளைக்காரன் ஆண்ட காலத்தில் திருவாருரில்  வாழ்ந்த  ராமஸ்வாமி தீக்ஷிதர் எனும் சங்கீத வித்வானுக்கும் சுப்பம்மாளுக்கும்  வெகுகாலமாக  புத்ர பாக்யம் இல்லாமல், வைத்தீஸ்வரன் கோயில் முருகன் முத்துகுமாரசாமியை  வேண்டிக் கொண்டு விரதமிருக்க  முருகன் அருளால்  மகனாக  பிறந்தவர்   முத்துஸ்வாமி தீக்ஷிதர். சங்கீத மும்மூர்த்திகளில் ஒருவர்.  அவர் சகோதரர்கள்  சின்னசுவாமி, பாலசுவாமி எனும் சங்கீத வித்வான்கள்.  எல்லோருக்கும் அப்பா ராமஸ்வாமி தீக்ஷிதர் தான் ஸமஸ்க்ரித,  சங்கீத, வேத குரு.   

சிறு வயதிலேயே  முத்து சாமி தீக்ஷிதருக்கு  கல்யாணம் ஆகி திருவாரூரில் வாழ்ந்திருந்த காலத்தில்  மணலி எனும் ஊரின் ஜமீன்தார்  தனவந்தர்,  முத்து கிருஷ்ண முதலியார்  திருவாரூர் வந்தார்.  கலைகளில் ஆர்வம் கொண்டு  ஆதரிப்பவர்.  திருவாரூரில்  ராமஸ்வாமி தீக்ஷிதரின் பாட்டைக்  கேட்டு  ஆர்வத்தோடு அவரை  மணலிக்கு  வரும்படி அழைத்தார்.  தீக்ஷிதர் குடும்பம்  திருவாரூரை விட்டு மனைவிக்கு இடம் பெயர்ந்தது.    முத்துகிருஷ்ண முதலியார்  காலத்துக்குப் பின் அவர் மகன் வேங்கடகிருஷ்ண முதலியார் எனும் சின்னய்யா முதலியார் ஜமீன்தார் ஆனார்.  கிழக்கிந்திய கம்பெனிக்கு துபாஷ் என்பதால் முதலியார் சென்னை கோட்டைக்கு அடிக்கடி செல்லும் போதெல்லாம்  முத்துசாமி தீக்ஷிதரையும் சகோதரர்களையும் தன்னுடன் கூட்டி செல்வார்.   வெள்ளைக்காரர்களின்  இசையை கேட்ட முத்து சாமி தீக்ஷிதரும் அவர் சகோதரர்களும்  சமஸ்க்ரிதத்தில்  அதற்கு  ஸ்வரம் அமைத்து பாட்டியற்றினார்கள் . இங்கிலிஷ்  நோட்  ஸ்வர கீர்த்தனைகள் தயாரானது. தீக்ஷிதர் வீணையில்  அந்த  இங்கிலிஷ்  நோட்டுகளை சங்கராபரண  ராகத்தில்  வாசித்துக்  காட்டியபோது  வெள்ளைக்காரர்கள் அதைக்  கேட்டு மகிழ்ந்தார்கள். 

மணலியில்  தீக்ஷிதர் குடும்பம் வாழ்ந்தபோது  காசியிலிருந்து சிதம்பரநாத யோகி என்ற சந்நியாசி   அவர்கள் வீட்டுக்கு வந்தார். முத்துசாமி தீக்ஷிதரைப் பார்த்தவுடனேயே  அவருக்கு ஞானதிருஷ்டியில்  முஹ்த்துஸ்வாமி தீக்ஷிதர் எதிர்காலம்  தெரிந்துவிட்டது.   ஆகவே அவரை தன்னோடு காசிக்கு அழைத்துச் சென்றார்.  ஸ்ரீ வித்யா உபாசகர் என்பதால் அந்த யோகி  தீக்ஷிதருக்கும் தாந்த்ரீக வழிபாட்டு முறையை, ஷோடஸாக்ஷரி  மந்த்ரம்,யோகம்  வேதம். உபநிஷத்  எல்லாம்  உபதேசித் தார்.   ஆறு வருஷங்கள்   முத்துசாமி தீக்ஷிதர்  காசியில் இருந்தார்.  யோகி உதவியோடு  யோகம், தத்வம், தந்திரம், ஹிந்துஸ்தானி சங்கீதம்  (த்ருபத்) எல்லாம்  கற்று தேர்ந்தார்.   

யோகி  அவரிடம் ''முத்துசாமி  காசி  அன்னபூர்ணேஸ்வரி உன் ஆசையை எல்லாம் இந்த ஜென்மத்தில் பூர்த்தி பண்ணி வைப்பதோடு மறுமையில் மோக்ஷமும் தரப் போகிறாள். அவளை விடாமல் உபாசி. திருத்தணிக்கு போ  இது அவள் கட்டளை.''

அடுத்தநாள்  கங்கைக்கு ஸ்னானம் பண்ண  யோகியும் முத்துசாமி தீக்ஷிதரும் சென்றபோது  ''முத்துசாமி, ஜலத்தில் இன்னும்  மூணு அடி எடுத்து முன்னாலே  வச்சிட்டு என்ன நடந்ததுன்னு சொல்லு'' என்றார் .

என்ன ஆச்சர்யம் நீரின் அடியில் ஒரு வீணை கிடைத்தது. அதன் மேல் ''ராமா''  என்று பெயர் இருந்தது. 

''இது உனக்கு கங்காதேவி பிரசாதம். நீ பெரிய  வைணிக வித்வானாக, வாக்கேயக்காரனாகப்  போகிறாய்'' என்ற யோகி 

சிதம்பரநாத யோகி சிறிது காலத்தில் சித்தி அடைந்துவிட்டார். காசி ''ஹனுமான் காட்'' டில் யோகியின் சமாதி  இருக்கிறது. தீக்ஷிதர் மணலி திரும்பினார்

.மணலியில் இருக்கும்போது  தம்பி சின்னசாமிக்கு திடீர் என்று பார்வை போய்விட்டது. அப்பா ராமஸ்வாமி தீக்ஷிதர்  சின்னசாமியை  திருப்பதிக்கு அழைத்துக் கொண்டு போய் ஒரு மண்டலம் விரதம்  இருந்தார். 48 நாளும் ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு க்ரிதி, ஒரு  ராகத்தில். அந்த பாடல் தொகுப்பு  ''மனஸா  வேரு தருள சகா '' ஹே மனசே, எதற்கு உனக்கு  சஞ்சலம்''  என்று தொடங்கும்.   இன்னொரு பாட்டில்  'இஙகிதய ராகுன்னனு'' என்று வரும்.  என் பிள்ளைக்கு கண் பார்வை வருமோ வராதோ, தெரியவில்லை, நான் காளஹஸ்தி நடந்து போகப்போகிறேன், என்று சொல்லி கிளம்பிவிட்டார்.  சந்நிதியில் தரிசனம் முடித்து வெளியே வரும்போது யாரோ ரெண்டு  வைஷ்ணவர்கள் பேர் பேசிக்கொண்டு போவது காதில் விழுந்தது...  ''எல்லாமே  நன்னா  பளிச்சுனு தெரியும் பாரு'' வீட்டுக்கு இதைநினைத்துக் கொண்டே போன ராமசாமி தீக்ஷிதரை அவர் மகன் சின்னசாமி  வரவேற்றான். அவன் பார்வை திருப்பதி வேங்கடேசன் அருளால் திரும்பிவிட்டது.  

தீக்ஷிதரின்  கமலாம்பா  நவாவரண கீர்த்தனைகள் ரொம்ப ரொம்ப அற்புதம். தீக்ஷிதர் ஸ்ரீ வித்யா உபாசகர். இசை + 

தந்திரம் + வேதம் மூன்றும் கலந்த கிருதிகள்.   தீக்ஷிதர்  பல க்ஷேத்ரங்களுக்கு  சென்று தரிசனம் செய்து ஆங்காங்கே கீர்த்தனைகள் இயற்றியவர். எனவே அவரை  “க்ஷேத்திர கீர்த்தன பிதாமஹர்” என சொல்வதுண்டு. வீணை வித்வான்.  72 மேளகர்த்தா ராகங்களில் கீர்த்தனை இயற்றியதோடு  எத்தனையோ மறந்து போன  ராகங்களை மீட்டவர்.சுமார்  500  கீர்த்தனைகள் இயற்றியவர்.   எல்லா கச்சேரிகளிலும் முதலில் கணபதி மேல் தியானம் செய்யும் பாடலான  ''வாதாபி கணபதிம்'' என்ற கீர்த்தனை தீக்ஷிதர் இயற்றியது.  

தீக்ஷிதர்  சுமார்  வாழ்ந்தது அறுபது வருஷங்கள். அவருடைய  சமாதி இருக்கும் எட்டைய புரத்தில் சங்கீத வித்துவான்கள் பத்தர்கள் தரிசனம் செய்து ஆராதனை  விழா  வருஷா வருஷம் நடக்கிறது.  அதிர்ஷ்ட  வசமாக சங்கீத மும்மூர்த்திகள் ஸ்ரீ தியாகராஜ ஸ்வாமிகள்,  தீக்ஷிதர், சாமா  சாஸ்திரிகள் மூவருமே சம காலத்தில் வாழ்ந்தவர்கள். சங்கீதத்தின் பொற்காலம். 

இன்னும் சொல்கிறேன்.

[Sivan Krishnan]

மூன்று ரூபாயில் அருணாசலம் ..  நங்கநல்லூர்  ஜே கே. சிவன் 

 
நான் அடிக்கடி  ஏன் இதை எழுதி ஞாபகப்படுத்துகிறேன்? எல்லோரும் ஒரு நாள் வெங்கட்ராமன் ஆகமுடியும். அதே சமயம் எல்லோராலும் வெங்கட்ராமனாக முடியாது. ஆமாம் ஸார் , அவரைப்போல் தன்னைக்  கசக்கிக்கொண்டு  உழைத்தால், முயற்சித்தால் தான்  முடியுமென்று உணர்த்துவதற்கு.நாம் அப்படி முயற்சிக்கிறோமா?  அதனால் தான் முடியாது, முடியும் என்று ரெண்டும் சொன்னேன்.

ஒருநாள் திடீரென்று 15-16 வயது வெங்கட்ராமனுக்கு மதுரையில் அவன் சித்தப்பா வீட்டு மாடியில் மரண அனுபவம்
ஏற்பட்டது. அதை ஆச்சர்யமாக  எதிர்கொண்டு அதன் உண்மையை, நெஞ்சில்  பயம் துளியும் இன்றி அனுபவித்தான். அதனால் வெங்கட்ராமன் மகரிஷி ரமணராக  முடிந்தது. அதற்கு அவர் கொடுத்த விலை என்ன??  உடலை மறந்தது. பசி  தூக்கம், தாகம், எல்லா எதிர்ப்புகளும் மனோ தைரியத்துடன் எதிர்கொண்ட  நெஞ்சில் உரம்.

மதுரைக்கு மீண்டும் அக்காலத்துக்கே  போவோம்....

வெங்கட்ராமனிடம் இந்த மரண அனுபவம் பெற்றபின் ஆச்சர்யமான மாற்றங்கள். ''சே... இனியும் இந்த பள்ளிப்படிப்பினால்  என்ன பிரயோஜனம்?..விளையாட்டால்  என்ன பயன்,  நண்பர்களா??  எது?  யார்? நட்பு , நண்பன்??போன்ற பலமான அஸ்திவாரம் கொண்ட கேள்விகள் மனதில் எழுந்தன.  ''நான் யார்? உண்மையில் '' என்ற கேள்விக்கு பதில் தேட ஆரம்பித்தான்.  மனதுக்குள் இந்த கேள்வி எழும்பிக்கொண்டே இருந்தது. இருட்டில் கருப்பு பூனையை கண்ணைக் கட்டிக்கொண்டு  தேடுவது போல அல்லவோ  இருக்கிறது இந்த தேடல்.?  அமைதியாக  ஆன்மீக பலம் சேர்த்துக் கொண்டான். 

பிற்காலத்தில்  மகரிஷி ரமணர் சொன்னதை கூறுகிறேன்;

“இன்னொரு மாறுதல் என்னிடம் உண்டானது.  ஆகாரத்தில்  விருப்பு வெறுப்பு நின்றது. ருசி பார்க்கவில்லை, பசி அறியவில்லை. கொடுத்ததை விழுங்கினேன் இந்த உடலுக்கு  அது தேவைப்பட்டதால் ''

மதுரையில் வீட்டில் எல்லோருக்கும்  கவலை  கோபம்  ஆச்சர்யம். ஏன் வெங்கட்ராமன் இப்படி திடீரென்று மாறி விட்டான். அண்ணாவுக்கும்   சித்தப்பாவுக்கும்  அவன் மேல்  கோபம். .  பள்ளியில் படிக்கும் மாணவன்  கவனம் படிப்பில் அல்லவா இருக்கவேண்டும்?...
1896ம் வருஷம். ஆகஸ்ட் மாதம் இதே தேதி  29.  

பத்தாவது படித்துக்கொண்டிருந்தான் வெங்கட்ராமன். பெரிய பரிக்ஷை நெருங்கிவிட்டது.  ஆங்கில இலக்கணம் ஹோம்  ஒர்க் வாத்தியார் கொடுத்திருந்தார்..மூன்று தடவை அதை நோட் புஸ்தகத்தில்  காப்பி பண்ணி எடுத்துக் கொண்டு போகவேண்டும்.   மனமே இல்லாமல் ரெண்டு தடவை எழுதிவிட்டான்.....மூன்றாவது முறை  எழுத முயற்சிக்கும்  போது  ஏதோ ஒரு 'பளிச்' எண்ணம்.  ''சீ சீ  இதை எழுதி என்ன பயன்??'' நோட்டை விசிறி எறிந்தான். சப்பளம்கால் போட்டுக்

கொண்டு தியானத்தில் ஆழ்ந்து விட்டான்... இதெல்லாம் அண்ணா  அந்த அறையின் ஒரு பக்கத்திலிருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்..அவனுக்கு அசாத்திய கோபம் வந்தது.

''டேய்  வெங்கிட்டு,  என்ன பண்றே நீ... உன் மனசிலே என்ன பெரிய யோகி ன்னு எண்ணமா?  வீட்டுக்குள்ளேயே  உட்கார்ந்து கொண்டு  சாமியாரா நடிப்பா?  சாமியார்,  யோகிக்கு ,வீட்டிலே என்னடா வேலை? படிக்கிறா   மாதிரி வேஷமா போடறே?''

இதுக்கு முன்னால் அண்ணாவிடம்  நிறைய தடவை  திட்டு வாங்கியபோதெல்லாம் லக்ஷியம் பண்ணாத வெங்கட்ராமனுக்கு இப்போது அண்ணா சொன்ன வார்த்தையின் நியாயம் புரிந்தது....

''வீட்டுக்குள்ளே சாமியார் . யோகிக்கு  என்ன வேலை?'''.''

''ஆம்  அண்ணா  சொல்வதில்  நியாயம் உள்ளது. இங்கே எனக்கு இனி என்ன வேலை?  மனதில் வெளிச்சமாக விடாமல்   ''அருணாசலம் '' என்ற புரிபடாத வார்த்தை ஒளி வீசுகிறதே....சில மாதங்களாகவே  அடிக்கடி அவன் மனதில் நெருடிக்கொண்டிருக்கும் மந்திர வார்த்தை அல்லவா அது?  

''என் நினைவிலும், கனவிலும்,  என்னைச்  சுண்டி இழுக்கும் ''அருணாசலம் ''....அது என்ன? எங்கேஇருக்கிறது? என்று பார்க்கவேண்டும்'' அதைத் தேடுவதை வீட்டில்  யாரும் அறியக்கூடாது. விடமாட்டார்கள். ஏதோ ஒரு காரணம் சொல்லவேண்டும்..
மனதில் ஒரு ஐடியா தோன்றியது.

''அண்ணா, இன்னிக்கு எனக்கு ஸ்பெஷல் க்ளாஸ் இருக்கு..நான் ஸ்கூல் போறேன்''
வெங்கட்ராமனுக்கு பணம் வேண்டுமே என்று தெரியவில்லை.  பாவம்.15-16வயது பையன்... அதற்கு அண்ணாவே வழி வகுத்து விட்டான்.

''சரி சரி, நீ ஸ்கூல் போற வழியிலே என் காலேஜுக்கும் போய் இந்த மாசம் பீஸ் எனக்கு கட்டிட்டு. போய் உள்ளே  உண்டியல் பெட்டியை திறந்து  ஐந்து ரூபாய் எடுத்துண்டு போ.'

'அண்ணா போய்விட்டான்..
அடுத்த கணமே  வெங்கட்ராமன் பூஜை அறையில் உண்டியல் பெட்டியை திறந்து மூன்று ரூபாய் மட்டும் எடுத்துக் கொண்டான்... இது போதும் அருணாச்சலம் போக  என்று தீர்மானித்துவிட்டான்.  நாம் தான் இனி திரும்பி வரப்போவதில்லையுயே. இவர்களுக்கு சேதி சொல்லவேண்டாமா? விறுவிறுவென்று தனது நோட்டில் ஒரு பக்கத்தை கிழித்து ஒரு துண்டில் கிடுகிடுவென்று ,பென்சிலில் எழுதினான்;

“நான்அப்பாவைத் தேடிக்கொண்டு, அவர்  உத்தரவின்படி இவ்விடத்தை விட்டுக் கிளம்பிவிட்டேன். இது நல்ல காரியத்தில் தான் பிரவேசித்திருக்கிறது. ஆகையால் இதற்காக யாரும் விசனப்பட வேண்டாம். இதைத் தேடுவதற்கு பணம் செலவழிக்க வேண்டாம்.  உங்கள் காலேஜ் பீஸ் கட்டவில்லை. இரண்டு ரூபாய் இதோ...

 வெங்கட்ராமன் .''

''இது''என்று தன்னை வெங்கட்ராமன் சொல்லிக்கொண்டது அவன் ஆத்மா முன்பே அருணாச்சலத்தை தேடி சென்றுவிட்டது. இப்போது உடலும் மெதுவாக நகர்கிறது என்பதை தான் விளக்குகிறது அல்லவா.?

[Sivan Krishnan]

க்ஷேத்ர கீர்த்தனை  பிதாமஹர் 2. -  நங்கநல்லூர்  J  K  SIVAN  

முத்துஸ்வாமி தீக்ஷிதர். 

மணலியிலிருந்து   திருத்தணி முருகன் ஆலயம்  சுமார்  100 கி.மீ. தூரம்.  அக்காலத்தில் நடந்து தான் போவார்கள். தனது குருநாதர் சிதம்பரநாத யோகி சொல்லியவாறு முத்துஸ்வாமி தீக்ஷிதர் திருத்தணி  நடந்தார்..மலையேறி முருகன் தரிசனம் பெற்றார்.  சந்தோஷத்தோடு முருகனின் எதிரே  அவனை ரசித்தவாறு அமர்ந்திருந்தார்  தீக்ஷிதர்.   கோவில் அர்ச்சகரையும் அவரையும் தவிர யாருமே  அப்போது அங்கில்லை. அமைதியான  நேரம்.

அப்போது யாரோ ஒரு  சாமியார் மாதிரி ஒரு  வெண்  தாடி மீசை  முதியவர்  இடுப்பில் காவி துண்டோடு, அங்கே எப்படி முளைத்தார்?  யார் அவர்? எங்கிருந்து வந்தவர்??  நேராக அவர்  முத்துஸ்வாமி தீக்ஷிதர் அருகே வந்தார்.

யார்  இவர் என்று தீக்ஷிதர்  பார்ப்பதற்குள் ''வாயைத் திற? என்று ஜாடை காட்டினார் அந்த முதியவர்.
''கண்ணை மூடு'' என்று ஜாடை.    மெஷின் மாதிரி தீக்ஷிதர் கண்ணை மூடி வாயைத்திறந்தார். அந்த முதியவர் கையிலிருந்து கல்கண்டு மாதிரி இனிப்பாக ஒன்று வாய்க்குள் விழுந்தது.  கண்ணைத்  திறந்த தீக்ஷிதர்  முன் அந்த   இடத்தில்  கண  நேரத்தில்  வள்ளி தேவானை சமேத மயில்வாகனன்  வேலொடு தோன்றி மறைந்தான்.  நெஞ்சுக்குள் கல் கண்டு  இனிய சாறு இறங்கியது.  உடல் நடுங்கியது. ஏதோ ஒரு ஆனந்த பரவச அனுபவம். அந்த கணமே  முத்து சுவாமி தீக்ஷிதரின்  முதல்  கீர்த்தனை வெளிப்பட்டது.

பல்லவி
ஸ்ரீ நாதா2தி3 கு3ரு கு3ஹோ ஜயதி ஜயதி
ஸ்ரீ சிதா3னந்த3 நாதோ2ऽஹமிதி
ஸந்ததம் ஹ்ரு2தி3னி ப4ஜ

அனுபல்லவி
நானா ப்ரபஞ்ச விசித்ர-கரோ
நாம ரூப பஞ்ச பூ4தாகரோ
அக்3ஞான த்4வாந்த ப்ரசண்ட3 பா4ஸ்கரோ
ஞான ப்ரதா3யகோ மஹேஸ்1வரோ
(மத்4யம கால ஸாஹித்யம்(
தீ3னாவனோத்3யுக்த தி3வ்ய-தரோ
தி3வ்யௌகா4தி3 ஸகல தே3ஹ த4ரோ
மானஸானந்த3-கர சதுர-தரோ
மத்3கு3ரு வரோ மங்க3ளம் கரோது

சரணம்
மாயா-மய விஸ்1வாதி4ஷ்டா2னோ
மாத்மக காதி3 மதானுஷ்டா2னோ
மாலினீ மண்ட3லாந்த விதா4னோ
மந்த்ராத்3யஜபா ஹம்ஸ த்4யானோ
மாயா கார்ய கலனா ஹீனோ
மாமக ஸஹஸ்ர கமலாஸீனோ
மாது4ர்ய கா3னாம்ரு2த பானோ
மாத4வாத்3யப4ய வர ப்ரதா3னோ
மாயா ஸ1ப3ளித ப்3ரஹ்ம ரூபோ
மார கோடி ஸுந்த3ர ஸ்வரூபோ
மதிமதாம் ஹ்ரு2த3ய கோ3புர தீ3போ
மத்த ஸூ1ராதி3 ஜய ப்ரதாபோ
(மத்4யம கால ஸாஹித்யம்)
மாயா மாளவ கௌ3ளாதி3 தே3ஸ1 -
மஹீ பதி பூஜித பத3 ப்ரதே3ஸ1
மாத4வாத்3யமர ப்3ரு2ந்த3 ப்ரகாஸ1
மஹேஸ1ஸ்ய மஹார்தோ2பதே3ஸ1:


ஆதிகுரு ஸ்ரீநாதா , குஹா, உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக  உன் இதயத்தில் நான் சதா  சிதானந்த நாதன்.  ப்ரபஞ்ச  சிருஷ்டி காரணன் நீ.  பஞ்ச பூதங்களின் பெயரும் உருவும் நீயே.  இருள் எனும் அஞ்ஞானத்தில் விலக்கும்  ஞான சூரியன் நீ. நிர்க்கதியான என் போன்ற பக்தர்களுக்கு  கற்பக விருக்ஷம் நீ. தேவ குரு திவ்ய குரு.  மனதை பரிசுத்தமாக்கி பேரானந்தம் தருபவன். பொங்கும் மங்களம் எங்கும் தங்கட்டும். மாயையும் நீயே.  வித்யா ஸ்வரூபி. மாலினி மண்டலம் எனும் இறுதி பூஜா நாயகன்.  அஜபா மந்த்ர பூஜா ஆரம்ப நாதன். ஆயிரம் தாமரை இதழ் கொண்ட சஹஸ்ராரத்தில் விளையும் ஆனந்தம்.  சங்கீத  அம்ருதத்தை ருசிப்பவன்.  மாதவனுக்கு தேவர்களுக்கும் வரமளிப்பவன்.    மாயையோடு இணைந்த ப்ரம்ம ஸ்வரூபன். கோடானு கோடி மன்மதனை வெல்லும் அழகன்.   புத்தி எனும் தீப ஸ்தம்ப உச்சியில் ப்ரகாசிக்கும்   ஞான தீபம்.  மாயா  மாளவ  கௌள  பிரதேசங்களுக்கு பெருமையளிப்பவன்.  மாதவன் தேவர்களுக்கு பெருமை  அருள்பவன். உன்னத பபரமாத்மாவுக்கே உபதேசித்தவன். அப்பனுக்கு  பாடம் சொன்ன  சுப்பன்.
இந்த கீர்த்தனைக்கு அவர்  அமைத்த ராகம் மாயா மாளவ கௌளம் . இந்த பெயர் க்ரிதியிலேயே வருகிறது. குரு குஹ எனும் அவர் முத்ரையும் தெரிகிறது.   இது தவிர இன்னும் ஏழு கீர்த்தனைகளை  முருகன் மேல் தீக்ஷிதர் இயற்றி அவை குருகுஹ விபக்தி க்ரிதிகள்  எனப்படுபவை.  குஹ்யம் என்றால் குகை, குகன், மனமெனும் குகையில் உறையும்  குருவான முருகன்... எட்டு  கீர்த்தனைகளுமே சுப்பிரமணியர் மேலே தான்.

முத்து சாமி தீக்ஷிதர் காஞ்சிபுரம் சென்றார். நாலு வருஷம் அங்கே சகோதரர்களோடு இருந்தார்.  காஞ்சி காமாக்ஷி சன்னதியில்  ஸ்ரீ வித்யா உபாசனை தொடர்ந்தார்.  அருமையான கீர்த்தனைகள் அங்கே உருவானது.  ஏகாம்பரநாதம் பஜேஹம்',  நீரஜாக்ஷி காமாக்ஷி,  கஞ்சதளயதாக்ஷி , காமாக்ஷி வரலக்ஷ்மி,  போன்ற கீர்த்தனைகள் எண்ணற்ற வித்வங்க பாடி கேட்கிறோமே. அதெல்லாம்   காஞ்சி காமாக்ஷி சந்நிதியில் உருவானவை. அப்போது காஞ்சி அம்பாள் காமாக்ஷி சந்நிதிக்கு அடிக்கடி ஒரு யோகி வருவார்.  அவர் பெயர்  உபநிஷத் ப்ரஹ்மம்.    சிலர்  உபநிஷத் பிரம்மயோகீந்ரர் என்றும்  சொல்வார்கள். அவரோடு  முத்துசாமி தீக்ஷிதர்  பழகினார்.  இந்த யோகியைப்  பற்றி அடுத்த பதிவில்  சொல்கிறேன்.

[Sivan Krishnan]

ஒரு  தாயின் ஆசை -- நங்கநல்லூர் J.K. SIVAN

இதை  ஆறு வருஷங்களுக்கு முன்பு  எழுதியிருக்கிறேன்.  ஆயிரக்கணக்கான கட்டுரைகளை எப்படி ஞாபகம் வைத்துக் கொள்வது. எங்காவது சேமித்து வைத்திருந்தால் கண்ணில் பட்டால் தான் உண்டு. அப்படி இன்று காலை கண்ணில் பட்டது இது. எதையோ தேடப்போய்  இது கிடைத்தது. இதில் உள்ள போட்டோ எங்கே?  காணோம்.   பழைய படங்கள் பல செல்லரித்து பூச்சி அரித்து கலர் மாறி வெள்ளையும்  கருப்பும் பிரௌனுமாக  உருவமே தெரியாமல் அட்டையை பூச்சிகள் தின்று விடும்.  அதை எல்லாம் வீட்டில் வைத்துக் கொள்ளமாட்டார்கள். அடிக்கடி  வீட்டை  க்ளீன் பண்ணும்போது  சில சமயம் என்னிடம்''இது உங்களுக்கு வேணுமா? இருக்கணுமா?'' என்று கேட்பதுண்டு. எப்போதும்  என்னுடைய பதில்  'ஆமாமாம் இது அவசியம் இருக்கட்டும்'' என்று சொல்வதால் அவர்களால் வீட்டை க்ளீன் பண்ணவே முடியாது என்று தெரிந்ததும் என்னிடம் எந்த  அபிப்பிராயமும் கேட்பதில்லை.. ஆகவே  காணோம்.
ஆறுவருஷங்களுக்கு முன்பு என்ன எழுதினேன்?

''உலகமெங்கும் எங்கெல்லாம் மனித இனம் இருக்கிறதோ அங்கே தாய்ப் பாசம் என்றால் என்ன என்பது சொல்லாமலே. விளங்கும். எந்த பாஷையிலும் புரியும்படியாக இருக்கும். இதற்கு அந்தந்த ஊர் மொழியை அறிந்து கொள்ளவேண்டிய, புரிந்து   கொள்ளவேண்டிய அவசியம் இல்லை. கண் பார்க்கும்போதே மனதுக்கு அர்த்தம் புரிந்து விடுமே.

பாசத்துக்கு, அதுவும் தாயின் பரிசுத்த பாசத்துக்கு வெளிப்படுத்த மொழியோ, வயதோ, இனமோ, நிறமோ, படிப்போ, குலமோ தடையில்லை. உலகில் பிறக்கும் குழந்தைகளுக்கெல்லாம் தாயும் தந்தையும் தான் இரு கண் என்று ஒப்புக் கொள்வோம். ஆனால் தாயின் ஆசை அரவணைப்பு தான் சேயை வளர்க்கும். அவள் மீது தான் சேய்களுக்கும் பற்றும் பாசமும் சற்று அதிகம் தான். நூலில்லாமல் சேலை இல்லை, தாயில்லாமல் சேயில்லை. அப்பா அம்மா ரெண்டு பேர் பாசத்தை பொழிந்தாலும், தந்தையை விட தாய்க்கு தான் தனது குழந்தையை தனது கற்பனையில் தோன்றிய உருவம் கொடுத்து சிங்காரித்து அலங்கரித்து பார்ப்பதில் கொள்ளை சந்தோஷம். ஆசை.

எங்கள் குடும்பத்தில் பெண் குழந்தைகள் தக்க வில்லை என்ற வருத்தம் என் அம்மா வுக்கு கடைசி வரை இருந்தது. பல குழந்தைகள்  பெற்றும்  நாங்கள் மூன்று ஆண்கள் தான் மிஞ்சினோம். எப்போதுமே இருப்பதை விட இல்லாததை மனம் தேடும் அல்லவா? பெண்குழந்தைகள் என்றால் அவளுக்கு ரொம்ப ஆசை.

வீட்டுக்கு வரும் பெண்  குழந்தைகளை ரொம்ப கொஞ்சுவாள். வளையல் அணிவிப்பாள். அருகே அமர்த்தி தலை பின்னிவிடுவாள். எங்களுக்கு எல்லாம் பெண் வேஷம் போட்டு அலங்கரித்து மகிழ்வாள். நான் எவ்வளவு நாள் கவுனோடு தலையை பின்னி கைகளில் வளை அணிந்து, காலில் தண்டை கொலுசு GOWN உடன் அலைந்திருக்கிறோனோ தெரிய வில்லை. போட்டோ எதுவும் இல்லை.   ஆனால்  வெகுகாலம்  என்  அண்ணா ரத்னம் ஐயர் வீட்டில் ஒரு கருப்பு வெளுப்பு படம் இன்னும் இருக்கிறது. அதில் ரெண்டு பெண் குழந்தைகள்.

அப்போதெல்லாம் யாரிடமும் கேமரா கிடையாது. போட்டோ ஸ்டுடியோ சென்று தான் போட்டோ எடுப்பது வழக்கம். இந்த படம் கிட்டத்தட்ட 75-79 வருஷம் (இப்போது நான் இதை எழுதும்போது  85 வருஷம்)  முன் யாரோ ஒரு போட்டோ கிராபர் எலக்ட்ரிக் ஸ்டுடியோ என்ற பெயரில் திருவல்லிக்கேணியில் எடுத்தது. தெருவின் பெயர் அப்போது PYCROFTS ரோடு, இப்போது பாரதியார் சாலை.

இந்த போட்டோவில் காட்சி கொடுக்கும் ரெண்டு அழகிகளில், தேவலோக ரம்பைகளில்,   ஒருத்தி இப்போது இல்லை. தெய்வம். மற்றவளுக்கு 88  (இப்போது 94)  வயது. காலைக்  கீழே தொங்க விட்டுக்கொண்டு அமர்ந்திருப்பவள். உட்கார்ந்திருப்பவளை விட மூன்று வயது மூத்தவள்.

ஒரு போட்டோ எடுக்க அந்த காலத்தில் போட்டோக்ராபர் அரைமணிநேரம் குறைந்தது எடுத்துக் கொள்வார் என்னன்னவோ அடஜஸ்ட்மென்ட். பண்ணவேண்டும். கொஞ்சம் கூட ஆட அசையக்கூடாது. கண்கொட்டாமல் சிரித்துக் கொண்டே இருக்கச் சொல்வார்.

ஸ்டுடியோவில் ஒரு மேஜை மேல் இருவரையும் உட்கார வைத்து படமெடுத்திருக்கிறார். மேஜை மேல் பொய் புலித்தோல் போர்த்தி இருக்கிறது. சின்னப்  பெண்ணுக்கு அது பொய் புலித்தோல் என்று நம்ப  முடியவில்லை. (அவள் உண்மைப் பெயர் ஜம்புலி என்று இருந்தாலும்)  புலி தன்னைக் கடித்து விடும் என்ற பயம். அதனிடமிருந்து எப்படியாவது விலகி சீக்கிரம் தப்பினால் போதும் என்ற அவசரம் கலந்த திகைப்பு முகத்தில் வெளிச்சம் போட்டு காட்டுகிறது. அதன்மேல் உட்காரவே மறுத்தவளை எப்படியோ தாஜா பண்ணி அம்மாவும் போட்டோக்ராபரும் உட்கார வைத்தாலும் முழுவதும் உட்காராமல் குதி கால்களை மட்டும் ஊன்றி, முள்ளின் மேல் இருப்பது போல் மேஜை மேல் கால்கள். அக்கா தன்னை அணைத்து பிடித்துக் கொண்டிருக்கும் தைரியத்தில் படமெடுக்க ஒப்புக் கொண்டவள். முகத்தில் பயமும் கோபமும் தெரிகிறது.
இயற்கையிலேயே கோபம் ஜாஸ்தி. கடைசி வரையிலும் இந்த கோபம் இருந்தது. 

இந்த இரு பெண்களையும் சிங்காரித்தது என் தாய் ஜம்பாவதி அம்மாள். பெண் வேண்டும் என்ற ஆசையில் ஆணைப் பெண்ணாக்கிப் பார்க்க விருப்பம். பெரிய பெண்ணுக்கு இப்போது பெயர் ரத்னம் ஐயர், 88 (94 வயது உள்ளகரத்தில் வசிக்கிறார்)  வயது. என் மூத்த சகோதரன். அடுத்தது ஜம்புலிங்கேஸ்வர ஐயர் காலமாகி பதினைந்து வருஷங்கள்(21 வருஷம்) நெருங்க போகிறது. அவர் பெயரிலேயே புலி பிறந்ததிலிருந்தே இருந்தபோதிலும் ஏனோ புலித்தோல் பிடிக்கவில்லை. பயம். கோபத்தில் புலி. 

அதெல்லாம் சரி, ஒரு முக்கியமான கேள்வி?  நான் ஏன் இந்த படத்தில் இல்லை?. எங்கே தொலைந்தேன்?..ரெண்டு மூன்று வயதிலேயே அடங்க மாட்டேனோ? அல்லது போட்டோக்ராபருக்கு என்னை பிடிக்கவில்லையா? ஒருவேளை அம்மாவின் இடுப்பில் அமர்ந்தவாறு இதெல்லாம் பார்த்துக்கொண்டிருந்திருப்பேனோ?

[Sivan Krishnan]

சினம் தவிர்  - நங்கநல்லூர் J K SIVAN

கோபம் எல்லோருக்கும் வருகிறது. சிலருக்கு  பொசுக்  பொசுக்  என்று எதற்கெடுத்தாலும் வருகிறது. சிலர்  நாள் முழுதும் அதிலேயே உழல்பவர்கள். ரொம்ப  டேஞ்சர் ஆசாமிகள்.  சிலர் அடுத்த கணமே  மறந்து விட்டு சிரிக்கிறார்கள்.

சிலர்  உள்ளுக்குள்ளேயே  வைத்த்துக்கொண்டு  சரியான நேரத்தில் கழுத்தை அறுப்பார்கள். 

''ஸார், எனக்கு அடிக்கடி கோபம் வருகிறது. என்னால் அடக்க முடியவில்லை. அந்த நேரத்தில்  கண்டபடி பேசிவிடுகிறேன். மற்றவர் மனது அதனால் உடைகிறது. அவர்களில் சிலர் எதிர்த்து என் மனமும் புண் படும்படி பேசிவிடுகிறார்கள் அன்று முழுதும் அதையே நினைத்து நான் சரியாக சாப்பிடுவதில்லை, தூங்குவதில்லை'' என்றார் கிருஷ்ணமூர்த்தி. 81 வயது. போஸ்ட்மாஸ்டராக பல கிராமங்களில் பணி புரிந்தவர்.

ஏதேதோ சமாதானம் சொல்லிவிட்டு சில நகைச்சுவை விஷயங்கள் சொல்லி அவரைச் சிரிக்க வைத்து, கொஞ்சம் பாட்டு பாடி விட்டு, அவரையும் பாட  வைத்து விட்டு ரெண்டு பொரித்த அப்பளம், வடாம் , சாப்பிட்டு டீ குடித்துவிட்டு சென்றுவிட்டார் கிருஷ்ணமூர்த்தி. ஆனால் அவர் சொன்னது என்னை உறுத்திக்கொண்டே இருந்ததால் ரொம்ப யோசித்தேன்.

சில விஷயங்கள் மனதில் தோன்றியது அதை காமா சோமா என்று குறித்து வைத்த்திருந்தேன். அதை தான் இன்று பார்த்து விட்டு இதை எழுதுகிறேன். 
கோபத்தால் என்ன விளைகிறது?
என்னுடைய அனுபவத்தில் : கோபம்  பல உறவுகளை முறித்துள்ளது.  நட்பு அறுந்துள்ளது.  சந்தர்ப்பங்கள் இழக்கப்பட்டன.
'அவன் ஒரு முன்கோபி, மூக்கு மேல் கோபம் வரும். முட்டாளுக்கு மூக்கு மேல் கோபம் என்பது அவன் விஷயத்தில் ரொம்ப சரி'' என்று பட்டப்பெயர்  வேறு சுலபமாக கிடைக்கும்.

கோபக்காரர்களாகிய  நம்மைப் பற்றி விஷயம் தெரிந்தவன் எவனும் கிட்டவே வரமாட்டான். அதனால் தனிமை. ஓரம் கட்டப்படுவோம். பிறரால் மதிக்கப்பட மாட்டோம். எளிதில் விரோதிகளை சம்பாதித்துக் கொள்வோம்.

சரி இதற்கு என்ன மருந்து?
தினமும் கொஞ்ச நேரம் தனியாக அமர்ந்து நம்முடைய கோபம், சுயநலம், வெடிப்பு வார்த்தைகள் பற்றி சில நிமிஷங்கள் யோசிப்போம். எப்படி ஒவ்வொரு சந்தர்ப்படத்திலும் நடந்து கொள்ளவேண்டும் என்று சிந்திப்போம் எப்படி வார்த்தைகளை அள்ளி வீசாமல் அமைதியாக இருப்பது, பேச்சைக் குறைப்பது என்று யோசிப்போம்.

சமீபத்தில் நடந்த ஐந்தாறு சம்பவங்களை நினைத்து பார்ப்போம் எங்கே தப்பு பண்ணினோம்?, எங்கே அதிகம் அளவு கடந்து லிமிட்  மீறி  பேசினோம்? , எவ்வளவு பேரை மனம் ஓடிய செய்தோம்?   எப்படி நடந்து கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று மீண்டும் ஒரு டிராமா உள்ளேயே போட்டு பார்ப்போம். எது நம்மை ஆத்திரமூட்டுகிறது? எதை அடக்க வேண்டும்? என்று ஓத்திகை நடத்துவோம்.

பேசுவதைக் காட்டிலும்   பிறர்  பேசும்போது  குறுக்கே பேசாமல் பொறுமையாக  கேட்போம், பதில் சொல்லவேண்டாம். கேட்டால் என்ன சொல்வது?, எப்படி சொல்வது?  என்று உள்ளே ஒரு rehearsal பண்ணி விட்டு பிறகு நிதானமாக பேசுவோம். உணர்ச்சி வசப்படுவதைக்  குறைப்போம். பிறர் சொல்லிலோ, செயலிலோ தப்பு கண்டுபிடிப்பதை நிறுத்துவோம் ஒவ்வொருவருக்கும் உரிமை, சுதந்திரம் நம்மைப்போலவே இருக்கிறது என்று உணர்வோம். உதவ முடிந்தபோது கால தாமதமில்லாமல் உதவுவோம்.

முடிந்தபோதெல்லாம் மனதை சாந்தப்படுத்தும் விஷயங்களைக்  கேட்போம், பாடல்களை கேட்போம், பாடுவோம். சங்கீதம் தெரிந்த வித்வானாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. பாடல்களின் அர்த்த பாவம் உணர்ந்தாலே மனதில் தெளிவு ஏற்படும். இது எனது சொந்த அனுபவம். பாடத்    தெரியாமலேயே நிறைய பாடுகிறேன். வெட்கப்பட இதில் என்ன இருக்கிறது? என் மனம் இறைவன் மேல் இயற்றப்பட்ட நல்ல பாடல்களை தான் விரும்புகிறது. எல்லோருக்கும் என் பாட்டு பிடிக்கவேண்டிய அவசியம் இல்லை. கேட்க  வேண்டிய நிர்ப்பந்தமும் அவர்களுக்கு இல்லை. ''என் பாட்டை நீ கேட்டியா , நன்றாக இருந்ததா?'' என்று கேட்கவே வேண்டாம்.   அபத்தமாக இருந்தால் கூட  ஓஹோ பேஷ் பேஷ்  என்பார்கள். பின்னாலே  நிறைய திட்டுவார்கள். சீக்கிரமே ஊமையாக வேண்டும் என்று சபிப்பார்கள்.

முடிந்தபோதெல்லாம்  மூச்சை நன்றாக சீராகி  உள்ளே  இழுத்து நிதானமாக வெளியிடுவோம்.
எதற்காகவும், எவரிடமும் வாக்கு வாதம் வேண்டாம்.
நம் தவறுகளை ஒப்புக்கொள்வது பெருந்தன்மை. இதில் தவறோ அவமானமோ எதுவும் இல்லை.
அன்பைப் போல் சக்தி வாய்ந்த காந்த சக்தி வேறு எதுவுமேயில்லை.
அன்பு நட்பைப்   பெருக்கும். ஒவ்வொருவருமே பகவானின் ஸ்பெஷல் சிருஷ்டி என்ற எண்ணம் மனதில் எப்போதும் இருக்கட்டும். நமக்கு தெரியாத விஷயங்கள் கணக்கில் அடங்காதவை என்ற உணர்வு உள்ளே இருக்கட்டும். பிறர் கேட்காத  போதே நம்முடைய அபிப்ராயம், அறிவுரை, தேவையற்றது. நாம் செயல்படுவது தான் சரியானது என்ற எண்ணமே அடிப்படையில் தப்பு. ஒவ்வொருவரின் சூழ் நிலையும், சமய சந்தர்ப்பமும் , நெருக்கடியும் ஒன்று போல் இருக்காதே.

மேலே  சொன்னேனே அதில் பாதிக்கு மேல்  பழக்கத்துக்கு வந்துவிட்டால்  நாம் புத்தர், காந்தி மஹான்.  

[Sivan Krishnan]

ஒரு அற்புதன் பற்றிய நினைவு - நங்கநல்லூர் J K SIVAN

என்னை  ஒரு பழைய காலத்து ஆளு என்று சொன்னால் கோபம் வராது. உண்மைதான் அது. எனக்கு 87+. நான் எழுதறது அந்த வருஷத்துக்கு குறையாதது. பல யுகங்கள் முன்பு நடந்ததையும் சொல்ல எழுத பிடிக்கும். இதோ இப்போ சொல்லப்போவது கூட 141 வருஷங்களுக்கு  இம்மி குறையாதது தான்.

யாருமே  ஞாபகம் வைத்துக் கொள்ளாத விஷயங்களை சொல்பவன் நான். 

1885ல் ராமகிருஷ்ண பரம ஹம்சர் தனது அந்திம காலத்தில் காசிபூர் தோட்டத்தில் இருந்தார். அவரோடு கூட இருந்தவர்கள் நரேந்திரன், மற்ற துறவி சிஷ்யர்கள், .தனக்கு தெரிந்ததை,  தோன்றியதை எல்லாம் குரு  சிஷ்யர்களுக்கு உபதேசித்து விட்டார்.   அவர்களுக்கு காவி வஸ்திரம் அளித்து சன்யாசியாக்கினார்.  நீங்கள் இனி செய்யவேண்டியது. ஜனசேவை, அது தான் ஜனார்த்தன சேவை  என்றார்.  நரேந்திரனை நமக்கு தெரியாது. அவர் சன்யாசியானவுடன் உலகமே அவரை விவேகானந்தர் என அறிந்து வணங்கியது. 

'' விவேகானந்தா,   நீ தான் இனிமேல் இந்த  சன்யாசிகளையும்  இனிமேல்  ரக்ஷிக்க வேண்டும் . என் கடமை  முடிந்து விட்டது ''  குரு சொல்லியபடி  ராமகிருஷ்ணா  மிஷனுக்கு  விவேகானந்தர் பொறுப்பேற்று 32 வயதுக்குள் அதிசயங்களை நிகழ்த்தினது தெரியுமல்லவா?

ராமகிருஷ்ணர்  உயிருக்கு மன்றாடுகிறார். இன்னும் ரெண்டுநாளில் மறையப்போகிறது ஜீவஜோதி.  படுக்கைக்கு பக்கத்தில் தலைமாட்டில் விவேகானந்தர். எல்லோரும்  கண்களில் நீரோடு என்னசெய்வது என்று தெரியாமல் நடுக்கடலில் புயலில் சிக்கிய படகு போல்  திக்கற்று தவிக்கிறார்கள்.  விவேகானந்தர்  ராமகிருஷ்ணர் முகத்தையே  உற்றுப்பார்த்துக்கொண்டு நிற்கிறார்.  நெற்றியில் வியர்வை ஆறாக கொட்டுகிறது.  நீளமான  அங்கி பூரா  வியர்வையில் நனைத்துலருக்கிறது. கண்களில் கண்ணீர். 

ராமகிருஷ்ணர் முடிவு நெருங்கிக்கொண்டே வருகிறது.  '

'இந்த மனிதர் கடவுளின் அவதாரமா?''விடை தெரிவில்லையே..'' விவேகானந்தர் மனதில் ஓடிய எண்ண ஓட்டம் மறையப்போகும் குருவுக்கு தெரிந்துவிட்டது.
குருவின் உதடுகள் மெல்ல அசைந்தன. சிறிதாக குரல் ஒலித்தது
"முன்பு யார் ராமனாகவும் கிருஷ்ணனாகவும் பிறந்தானோ, அவன் தான் இப்போது ராமகிருஷ்ணன் என்ற இந்த உடலில்உள்ளவன்...'

மெதுவாக குரு முணுமுணுத்த சொல் எவர் காதிலும் விழவில்லை.  ஆனால்  விவேகானந்தர் செவியில் கணீரென்று ஆழமாக உள்ளே நுழைந்தது.

1886 ஆகஸ்ட் 16 அன்று விடிகாலையில் காசிப்பூரில் ராமகிருஷ்ணர் தேக வியோகம் அடைந்தார். கங்கைக்கரையில் உடல் தஹனம் ஆகி ராமகிருஷ்ணர் சாம்பல் கங்கையில் கரைந்து   ஏழு எட்டு நாள் ஓடிவிட்டது .காளி கோவில் வெளியே   விவேகானந்தர் தனியாக  தக்ஷிணேஸ்வரத்தில்  மெதுவாக  நடக்கிறார். எவ்வளவு பெரிய பொறுப்பு என் தலையில்... காக்கை தலையில் பனங்காயா? ''நீங்கள் இல்லாமல் நான் என்ன செய்வேன்...?  இன்னும்  குருவை பிரிந்த ஏக்கம் மனதில் நீங்கவில்லை... அந்தி வேளை.   குனிந்த தலை நிமிர்ந்தது.  மேலே வானில் ஒரு ஒளி வட்டம். அதில் யார் உருவம் நிற்பது போல் தெரிகிறது? ''ஆஹா, குரு நாதா, நீங்களா. உங்கள்  புன்சிரிப்பை மீண்டும் காண எவ்வளவு சந்தோஷம்...!

விவேகானந்தர் மனத் திரையில் ஒரு பழைய சினிமா காட்சி  தோன்றியது...

ப்ரம்ம சமாஜ கோட்பாடுகளில்  தீவிர ஈடுபாடு கொண்ட மனம்  என்பதால் விக்ரஹ ஆராதனை, இறை வழி பாட்டை நரேந்திரனால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை. கடவுள் என்று ஒருவர் உண்மையிலேயே இருக்கிறாரா? கற்பனையா? தக்ஷிணேஸ்வரத்தில் ராமகிருஷ்ணரை சந்தித்த  பிறகு தான் உருவ வழிபாடு, அல்லது அருவ வழிபாடு என்று ஒரே தனி வழியினை போதிக்காமல், இரண்டு வழிகளிலும் இருக்கும் உண்மையை நரேந்திரனுக்கு ராமகிருஷ்ணர் உணர்த்தினார். ராமகிருஷ்ணரின் நட்பு ஈர்ப்புக்குப் பிறகு , பிற்காலத்தில் விவேகானந்தராகி , பக்தி மார்க்கம், ஞான மார்க்கம், இரண்டின் அவசியத்தினையும் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது.

ஆரம்பத்தில் குடும்ப கஷ்டம்.  ஏழ்மை, பணம் தேவை. அதற்கு ஏதாவது ஒரு வேலை தேட வேண்டும். எங்கே கிடைக்கும்? -- இதுவே நரேந்திரன் மனதை அரித்துக்கொண்டிருந்தது. யாரிடம் கேட்பது?. எவர் உதவுவார்?. இந்த நிலையில் தான் ராமகிருஷ்ணரைச் சந்தித்தான். அவரது அன்பு, பாசம், எளிமை, உண்மையான ஸ்வபாவம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவனை காந்தம் போல் பிடித்துக் கொண்டது. அவரைப் பிடிக்க ஆரம்பித்தது.
ராமக்ரிஷ்ணருக்கு நரேந்திரன் மனக் கவலை புரிந்தது. அவனைக் கூப்பிட்டார்.

‘நரேன், இன்று செவ்வாய்க் கிழமை. அன்னையிடம் எது வேண்டினாலும் அவள் அள்ளித் தருவாள். நீயே சென்று அவளிடம் உன் தேவையைக் கேள். கொடுப்பாள் ''.
அன்று மாலை நரேன் காளிகோயில் சென்று பவதாரிணியை வணங்கினான். திரும்பி வந்தான் .
''அன்னை என்ன சொன்னாள்?’ ‘
''ஓ.. நான் அவளிடம் எதையும் கேட்க மறந்து விட்டேன்’ ''
''கேட்க மறந்து விட்டாயா ? சரி இப்போது உடனே போ. சீக்கிரம்’
இம்முறையும் நரேன் காளியை எதுவும் கேட்க மறந்தான்.
மூன்றாம் முறை நரேன் மிகவும் அமைதியான முகத்துடன் திரும்பி வந்து ராமக்ரிஷ்ணரிடம் நின்றான்.
''என்ன?''.
‘நான் எவ்வாறு அன்னையிடம் எனக்கு பணம் வேண்டும் என்று கேட்பேன்? அது மிகப் பெரிய பேரரசன் ஒருவனிடம் சென்று பூசணிக்காயைப் போய் யாசிப்பது போலல்லவா ஆகிவிடும்''.
''ஓஹோ பின் என்ன தான் கேட்டாய் ??'
''பக்தி, சுயநலமற்ற அன்பு, உன்னைப் புரிந்து கொள்ளும் ஆற்றல்- இதைக் கொடு '' என்று தான் அவளிடம் என்னால் பிரார்த்திக்க முடிந்தது’ '

'''அது தான் சரி.....நரேன், உன் குடும்பம் இனிமேல் அடிப்படைத் தேவைகளுக்காக ஒருபோதும் வாடாது. என் மனதில் பட்டதை சொன்னேன். நீ வேண்டுமானால் பார்.''

நரேந்திரன் விவேகானந்தராக செய்ய வேண்டிய வேலை நிறைய காளி மாதா வைத்திருந்த போது அவன் வேறு எவரிடமோ கைகட்டி வேலை தேட விடுவாளா? அவன் எங்கும் வேலை தேட  அவள் விடவில்லை..

அன்று இரவு நரேனுக்கு ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ணர் அன்னையைப் பற்றிய அற்புதமான பாடலொன்றைக் கற்பித்தார். அன்றிரவு முழுவதும் நரேன் அப்பாடலைப் பாடிக் கொண்டிருக்க, ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ணர் ஆழ்ந்த பரவசத்திலிருந்தார்.
அவதார காரியம் தொடங்கி விட்டது. அருள் புனலுக்கு அறிவுக்கனல் கிடைத்துவிட்டது.

[Sivan Krishnan]

@followers 31.5.2026   ஸ்ரீ க்ரிஷ்ணார்ப்பணம் சேவா டிரஸ்ட்   யாத்திரை

6. ஹ்ருதயாலீஸ்வரர் சிவாலயம்

ஹிந்துக்கள் மனம் கவர்ந்த ஒரு க்ஷேத்ரம்  திரு நின்றவூர்.  வைஷ்னவர்களுக்கு ஒரு திவ்ய தேசமாக  பக்தவத் சல பெருமாள், என்னைப்  பெற்ற தாயார் சமேதராக ஒரு புறம்.  சற்று தள்ளி   ஒரு அற்புத புராதன சிவாலயம். ஆதிசங்கரரின் ஒரு அற்புத விசேஷ ஸ்தோத் ரம்  ''சிவ மானஸ பூஜா''.  மனதால் சிவனை வழிபடுவது. பூசலார் நாயனார்  ஞாபகம் இருக்கிறாரா?   அறுபத்து நாயன்மார்களில் ஒருவர்.. அவர் பெயர் சொல்லும் போதே   ''உள்ளக் கோயிலில்..'' என்ற மதுரை சோமுவின் ஆபோகி ராக பாடல் காதில் ரீங்காரம் செய்கிறது. இந்த பாடலை  பஸ்ஸில்  பாடிக்கொண்டே  இங்கே வந்தேன்.   இந்த மானஸ பூஜைக்கு,  பூ, சந்தனம், பழம் இதெல்லாம்  எதுவுமே வேண்டாம். மனசு பூரா சிவனை நிரப்பிக் கொண்டு அவனை நினைந்து மனம் குளிர மனதாலே யே பூசிக்கலாம்.  இதற்கு சக்தி அதிகம்.   வெளியே பண்ணுகிற பூஜையை விட.  இதில் தான்  மனது உறுதிப்படும். எண்ணம் சிதறாது.   ''விழியொன்று நாட, கை மணியோன்று அடிக்க, வாய் செல் போனில் பேசிக்கொண்டிருக்க,  காது கிச்சனில் வரும் சத்தத்தில் கவனமாக இருக்க, இது என்ன பூஜை?? எத்தனை கூடை பூ  போட்டு என்ன பயன்?

பூசலாருக்கு ஒரு ''பெரிய''  சிவன் கோவில் கட்ட  ஆசை.  அவரிடம் இருந்த சொத்து  கிழிந்த கோவணம், ஒரு கப்பரை பிக்ஷை எடுப்பதற்கு. அவ்வளவு தான்.அதை வைத்துக் கொண்டு  எப்படி ஒரு கோவில் கட்ட முடியும்?  சிலரை அணுகினார்.  'எல்லோரும் 'பைத்த்யம் என்று  அவரை ஏசி, அவமதித்து,  விரட்டியது தான் மிச்சம். அவர் துளியும் வருத்தப்பட வில்லை.ஒரு இலுப்பை மரம்  கண்ணில் பட்டது. அதன் அடியில் உட்கார்ந்து விட்டார். கண்ணை மூடி,  மனதில் ஒரு மிகப்பெரிய கோவில் கட்ட  ஆரம்பித்தார். சரியான இடம் தேர்வு செய்தார். கோவில் கட்ட  மனை செலக்ட் பண்ணி, நிறைய ஏக்கர் ஏக்கராக நிலம் வாங்கி ரிஜிஸ்தர் பண்ணி, கல்,  சுண்ணாம்பு, மரம்,  மண் எல்லாம் வந்து இறக்கி, ஆயிரம் ஆயிரம் கொத்தனார், சித்தாள் வேலை செய்ய, இரவும் பகலும் வேலை நடந்து, சிறந்த ஸ்தபதிகள், சிற்பிகள் விரதத்தோடு ஆகம சாஸ்திரப்படி கோவில் கட்டி முடித்து,   சிவனையும் அம்பாளையும் மற்ற தெய்வங்களையும் செதுக்க, நல்ல நாள் பார்த்து, வேத கோஷங்களோடு, யானை குதிரை பரிவாரங்களோடு, ரிஷிகள், சிவ கணங்கள் வேத மோத, பிரதிஷ்டை பண்ணி, கும்பாபிஷேகத்துக்கு நாள் பார்த்து, சிவனையும் நீ கட்டாயம் வா என்று வேண்ட, சிவ  பெருமானும்  ''கட்டாயம் நான் கும்பாபிஷேகம்  அன்று  உன்  கோவிலில் வந்து  இருப்பேன்''  என்று வாக்கு கொடுத்து விட்டான். கும்பாபிஷேகம் நடை பெறுகிற நேரம், ஆயிரமாயிரம் பேருக்கு அன்ன தானம் ஜோராக நடக்கிறதே.

பூசலார்  மனதில் கட்டிய கோவிலுக்கு என்றைக்கு  கும்பாபிஷேகமோ அதே நாளில்,  அதே முகூர்த்தத்தில்   பல்லவ ராஜா ராஜசிம்ம வர்மன் நிஜமாகவே காஞ்சிபுரத்தில் ஒரு சிவாலயம் எழுப்பி கும்பாபிஷேகத் துக்கு  ஏற்பாடு செய்து விட்டான்.பூசலாருக்கு  ராஜாவின் கோவில் பற்றி தெரியாதது போல்,   ராஜாவுக்கும்  பூசலார் மனத்தில் கட்டிய கோவில் தெரியாதே. ஆனால் சிவபெருமானுக்கு ரெண்டு பேர் கட்டும் கோவிலும் நன்றாக தெரியுமே. சிவபெருமானுக்கு  பெரிய  தர்ம சங்கடம். ரெண்டு கோவிலிலும் ஒரே முகூர்த்தத்தில் கும்பாபிஷேகம், பிராண பிரதிஷ்டை...  எந்த கோவி லின்  கும்பாபிஷேகத்துக்கு போவது?எந்த கோவிலில் இருப்பது?   பூசலாருக்கு ஏற்கனவே வாக்கு கொடுத்து விட்டாரே. 

சிவபெருமான்  ராஜாவின் கனவில் பூசலார் கட்டும் கோவிலுக்கு தான் செல்வதாக சொல்லிவிட்டு ராஜாவை  ''நீ  வேறு ஒரு நாள் கும்பாபிஷேகம் வைத்துக் கொள்''  என்று சொல்லிவிட்டார்.   ராஜா திகைத்துப் போனான்.என் சாம்ராஜ்யத்தில் உள்ள ஒரு சிறு ஊரில் திருநின்றவூரில் எனக்குத் தெரியாமல் யாரோ பூசலார் என்பவர் கட்டிய சிவாலயமா? சிவபெருமானே அங்கே செல்ல ஒப்புக்கொண்டார் என்றால் அது நான் கட்டிய கோவிலை விட  புனிதமானதாக இருக்கவேண்டும்.உடனே அன்று கும்பாபிஷேகத்துக்கு திருநின்றவூர் சென்று பூசலார் கட்டிய கோவிலில்  சிவபெருமானை தரிசிக்க வேண்டும் என்று தீர்மானித்துவிட்டான்.  பல்லவன் சிறந்த சிவபக்தன். ஆகவே  மேள  தளங்களுடன்  பரிவாரங்க ளுடன், அனைத்து பூஜா திரவியங்களுடன் திருநின்றவூர் வந்து விட்டான்.  அமைகியாக தூங்கும் கிராமமாக  இருக்கிறதே. கும்பாபிஷேகம் நடக்கிறது என்றால் தடபுடலாக அல்லவோ  இருக்கும்?  விசாரிக்கிறான்.  எங்கிருக் கிறது புதிய சிவாலயம்?  பூசலார் என்பவர் யார், இங்கே  எங்கே  கோவில் கட்டுகிறார்?  எந்த பக்கம் இருக்கிறது அந்த கோவில்?  ராஜாவின் பட்டாளம் எங்கும்  தேடுகிறது. எங்கேயும் புதிதாக கட்டிய  சிவன் கோவில் எதையும்  காணோமே .    யாரைக்  கேட்டாலும் ''சிவன் கோவிலா? கும்பாபிஷேகமா?  தெரியாதே''  என்கிறார்கள். எவருக்குமே கோவில் பற்றி ஒரு விஷய மும் தெரியவில்லை.  

 'பூசலார்  என்பவர் யார்?  எங்கே இருக்கிறார்?''''அப்படி யாரும் இங்கே இல்லையே''''அவர் ஒரு சிவ பக்தர், இன்று ஒரு பெரிய சிவன் கோவில் கட்டி அதற்கு கும்பாபி ஷேகம் நடக்கப்போகிறது''  அவரை  எங்கே பார்க்க லாம்''

''மஹாராஜா, நீங்கள் சொல்லும் நபர் இந்த சின்ன ஊரில் யாருமே இல்லை. நேராக கிழக்கே போனால் குளக்கரை வரும். அதற்கு மேற்கே ஒரு இலுப்பை மரத்தடியில் தினமும் தனக்கு தானே பேசிக்கொண்டு ஒரு பைத்தியக்கார சாமியார், சிவ பக்த சாது,  இருக்கிறார் நெற்றி பூரா விபூதி, கழுத்து தலை கை  மார்பு பூரா ருத்ராக்ஷம், சடை முடி தாடி மீசையோடு  காவி உடுத்து கப்பரை வைத்துக்கொண்டு கமண்டலத் தில் நீரோடு ஒருவர் உட்கார்ந்திருப்பார் அவரை  வேண்டு மானால் கேளுங்கள். தெரிந்தால் சொல்லுவார்''

ராஜா ஓடினான்.  இலுப்பை மரத்தடியில் சாது தெரிந் தார்.  அவர் காலில் விழுந்தான் ராஜா.  அந்த நேரம் தான் பூர்ணாஹுதி முடிந்து கும்பாபிஷேகமும்  மூலவருக்கு  அபிஷேகமும் ஆகும் நேரம்.  

கண்ணை மூடி அமர்ந்திருக்கும்  பூசலார் கண்ணை திறந்து எதிரே  நிற்கும் ராஜாவை பார்க்கிறார்.

 ''ஆஹா  என்ன  ஆச்சர்யம், என் ஈசனுக்கு  அபிஷேகம் நடக்கப்போகிறது.  ராஜா நீ வந்திருக்கிறாய் . நல்ல சகுனம்.   பரிவட்டம் கட்டிக்கொண்டு வந்து நில்.  கண்குளிர தரிசனம் செய். அனைவருக்கும் அன்னதானம் நடக்கப்போகிறது. துவங்கி வை.''  என்கிறார் பூசலார்.

ராஜா ராஜசிம்மன் தலையை திருப்பி சுற்றுமுற்றும் பார்க்கிறான்.   மரங்கள், வெட்ட வெளி, சில பசுக்கள், எருமை மாடுகள்  உள்ள சேற்று குட்டை, பன்றி கூட்டங்கள் தவிர ஒரு குடிசையைக்  கூட காணோமே  ஒரு மனித  வர்கமும்   கண்ணுக்கெட்டிய தூரம்  காணோம்.  ஒரு ஈ காக்கா கூட இல்லை.  அன்னதான மா?  கோவில் எங்கே,  கும்பாபிஷேகம், பரிவட்டமா??  என்ன சொல்கிறார் இவர்?''

''ஸ்வாமி கோவில் எங்கே இருக்கிறது?'''
'என் மனத்தில் , என் ஹ்ருதயத்தில்''  

தனது மார்பை  கையால் தொட்டு காட்டுகிறார் பூசலார்.அவர்  முகம்  ஆனந்த பரவசமாக இருக்கிறது. கோவிலை கட்டி   ஈஸ்வரனை பிரதிஷ்டை பண்ணி ராஜாவின் முன்னிலையில் கும்பாபிஷேகம் நிறைவேறி விட்டதே. ஈஸ்வரன்  தனது  எண்ணத்தை பூர்த்தி செய்துவிட்டாரே.

ராஜாவின் கண்களில் தாரை தாரையாக  கண்ணீர்.  ''ஆஹா  இந்த  பூசலார் மனதிலேயே  அற்புதமாக கட்டிய கோவிலுக்கு பரமேஸ்வரன் உமா மஹேஸ்வர னாக வந்து ப்ரதிஷ்டையாகி விட்டானே.என்ன பாக்யம் இவருக்கு!''

அடுத்த க்ஷணமே  பூசலார் மனதில் கட்டிய  ஆலயத்தை அவர் இருந்த இடத்திலேயே  பெரிய கோவிலாக  கட்டிவிட் டான் பல்வ ராஜா.   கட்டிமுடித்து  கும்பாபி ஷேகத்தையும்  நிறைவேற்றினான்.   பூசலார் கட்டிய  மனக்கோவில் திரு நின்றவூரில் இன்றும்  இதயக் கோவிலாக இருக்கிறது.  அங்கே தான் நாங்கள் அனைவரும் சென்று ஹ்ருதயாலீஸ்வரரை  தரிசித்தோம்.

கர்பகிரஹத்தின் விமானம் ஹ்ருதய வடிவில் இருக்கி றது.   திருநின்றவூரில் இந்த ஆலயம் செல்லாதவர்கள் உடனே ஒருநாள்  குடும்பத்தோடு சென்று தரிசித்து  ஹ்ருதயாலீஸ்வர் ஆசி பெறுங்கள்.

சென்னைக்கு  மிக அருகே  பூந்தமல்லி சாலையில்  35 கி.மீ. சென்றோ ,  திருமழிசையிலிருந்து 15 கி.மீ.,   திருவள்ளூரிலிருந்து 17 கி.மீ. தூரம் தான். அதிகபக்ஷம்  ரெண்டு மணி நேரத்தில் சென்று  ஹ்ரிதயாலீஸ் வரரையும்  மரகதாம்பாளையும்   பூசலாரையும் தரிசிக்கலாம். மரகதாம்பாள் சதுர் புஜத்துடன் அருள் பாலிக்கிறாள்.  கருவறை ஹ்ருதயவடிவத்தில் இருக்கிறது.  விமானம்  கஜ ப்ருஷ்ட வகை,  தூங்கா னை மாட வடிவம் என்பார்கள்.   ராஜசிம்ம பல்லவன் கட்டிய கைலாசநாதர் கோவில் இன்றும் காஞ்சிபுரத்தில்  சுற்றுலா காட்சி கோவிலாக தான் இருக்கிறது.  ரொம்ப பழைய, புராதன க்ஷேத்ரம் இது.  நிச்சயம்  ஆயிரம்  ஆண்டுகளுக்கு குறைவில்லை.  சோழர் கால .சிற்ப  வேலைப்பாடுகள் கொண்டது.மூலவர்;  ஹ்ருதயாலீஸ் வரர் (Hridayaleeswarar)  அம்பாள்;  மரகதாம்பாள்.    சிவபெருமான் “இதயம்” (ஹ்ருதயம்) எனப்படும் உள்ளத்தின் மையத்தில் வாழ்கிறார் என்ற தத்துவத்தை நினைவூட்டும் க்ஷேத்திரம்.  மன அமைதி, ஆன்மிக வளர்ச்சி பெற  பக்தர்கள்  கூட்டமாக சேர்வதன் தாத்பர்யம் இது தான்.

திருஞானசம்பந்தர் பாடிய ஒரு வரி;“இதயத்துள் இருப்பவன் ஈசன், நினைத்தார் நினைவினில் நின்றவன்”

அதாவது சிவன் மனிதர்களின் இதயத்தில் உறைபவன்.  அவனை சதா நினைப்பவர்கள் உள்ளத்தில், மனதில், ஹ்ருதயத்தில் குடி கொள்வான். இங்கு வந்து சிவனை தரிசித்தால் உள்ளார்ந்த ஆன்மிக உணர்வு வளரும். திருநின்றவூர் என்பது "நின்ற" (நிலைத்த) தெய்வ அருள் நிறைந்த இடம் என்று பொருள்.

கடைசியாக  இந்த ஊரை விட்டு அடுத்த க்ஷேத்ரம் நாங்கள் செல்லுவதற்கு முன்  ஒரு வார்த்தை.  மேலே சொன்ன தாயாராகட்டும், சிவனாகட்டும் , இங்கே வந்து உறைந்து,  (''திரு  வந்து  நின்று '') பக்தர்கள் உள்ளத்தில் இடம் பிடித்த புனித ஸ்தலம். ஆகவே  இறைவனை மனதில், ஹ்ருதயத்தில் கொண்டவர்கள், வந்து வழிபடுவதால், குடும்ப அமைதி,மனநிலை சீர்மை, பிள்ளைப்பேறு,  ஆன்மிக முன்னேற்றம் கிடைக்கும் என்று நம்பிக்கை.

[Sivan Krishnan]

31.5.2026   ஸ்ரீ கிருஷ்ணார்ப்பணம் சேவா டிரஸ்ட்  புனித யாத்திரை 

8.  திருவாலங்காடு  பத்ரகாளி  கோவில்.

திருவாலங்காடு  சிவன் கோவிலை ஒட்டியே  வெளியே  பத்ரகாளிக்கு ஒரு அழகான கோவில். திறந்திருந்தது. உள்ளே சென்று அம்பாளை தரிசித்தோம்.   சாதாரணமாக நடந்து அல்ல..  கோடை வெயிலில் உச்சி வேலை, கொளுத்தும் உஷ்ணத்தில், ஓட்டமும் நடையுமாக,  வெறும் காலோடு  தீ மிதித்துக் கொண்டு ... ஆம்  பௌர்ணமி  ஞாயிறுக்கிழமை  அம்மன் கோவில்களில் தீமிதிக்கும்  வழக்கம் பல இடங்களில் உண்டு. பக்தர்கள்  நெருப்பில் நடப்பார்கள்.

நாங்களும் கொஞ்சம் இந்த அனுபவம் பெற்றோம்.

இது ஒரு பிரபலமான  புராதன காளி பீடம்: தந்திர சூடாமணி நூல் கூறும் தேவியின் 51 சக்தி பீடங்களில் இது காளி பீடமாகும். இங்கு அம்மன் சாந்த சொரூபியாக எட்டு திருக்கரங்களுடன் காட்சி தருகிறாள்.

 

ஒருகாலத்தில்  சும்பன், நிசும்பன்   எனும் ரெண்டு  ராக்ஷஸர்களை அம்பாள் வதம் செய்த பிறகு, பார்வதி தேவி தன் பார்வையால் காளியை தோற்றுவித்து அவளையே இந்த ஆலங்காட்டிற்கு தலைவியாக்கினாள். 

 

சிவபெருமானிடம் தோல்வியுற்ற காளி, சிவனின் நடனத்தை ரசித்தபடி இருப்பதாக ஐதீகம். இத்தலத்தில் சிவபெருமானை தரிசிப்பதற்கு முன்பாக பத்ரகாளி அம்மனை வழிபட வேண்டும் என்பது மரபு.  இதை தான் மேலே சொல்லி இருக்கிறேன்.

நேரமின்மை, வெயில் கொடுமை கருதி அம்பாளிடம் மன்னிப்பு கேட்டுக்கொண்டு  சிவ தர்சனம் ஆனபின் அவளை தரிசித்தோம்.

 

[Sivan Krishnan]

31.5.2026   ஸ்ரீ க்ரிஷ்ணார்ப்பணம் சேவா டிரஸ்ட்   யாத்திரை

5. திருநின்றவூர்  பக்தவத்சல பெருமாள்

திருமழிசையிலிருந்து  திருநின்றவூர்  14 கி.மீ. தூரம்.  சாலையில்  போக்குவரத்து தடங்கல் இல்லாமல் இருந்தால் எப்படியும் அரைமணி நேரம்  ஆகும். காலை பத்து மணி அளவில்  பக்தவத்சல பெருமாள் ஆலயம் அடைந்தோம்.  பட்டாச்சாரியார்  ஸ்ரீ மணிவண்ணன்   முன்பே நான் விரும்பியபடி எங்கள் அனைவருக்கும்  கதம்ப சாம்பார் சாதம், ததியோன்னம் (தயிர்சாதம்)  சுடவுச்சுட  பிளாஸ்டிக் டப்பாக்களில்   தயார் செய்து அட்டைப்பெட்டிகளில் அடுக்கி  தயாராக  வைத்திருந்தார்.  ஒரு  ஆளனுப்பி அவற்றை  எங்கள் வண்டியில் ஏற்றியாயிற்று.

'' என்னைப்பெற்ற தாயாரி'' ன் திவ்ய சௌந்தர்ய ஸ்வரூபம் இன்னும் கண்முன்னால் நிற்கிறது.  இந்தவூரின் முக்கிய விசேஷம் என்ன தெரியுமா? 

சைவத்துக்கும்  வைஷ்ணவத்துக்கும் மிக  மிக முக்கியமான க்ஷேத்ரம் இது.  பக்தவத்சல பெருமாள் ஆலயம் 108 திவ்ய தேசங்களில் ஒன்று.   ஆயிரம் வருஷங்களுக்கு முன்பு பல்லவர்களால் கட்டப்பட்ட ஆலயம்.

 மஹாலக்ஷ்மி பக்தர்களுக்காக பூமியில்வந்து, இங்குதங்கினார். பின்னர்பெருமாளும் அவரைத்தேடி வந்துஇங்கே நிலைகொண்டார்.ஆகவே தான் இந்தக்ஷேத்ரத்தில்  தாயார்  "என்னை பெற்ற தாயார்" என்றஅன்பான பெயரைபெற்றாள் .திருமங்கை ஆழ்வார்இங்கே வந்து பாசுரங்கள் பாடிஇருக்கிறார்.  ஒரு  வரிமட்டும் சொல்கிறேன்;  

“நின்றவூர் நின்றநிமலனடி சேர்ந்தார் நின்றநல்வாழ்வு பெறுவர்நிச்சயம்”  

அர்த்தம் சொல்லதேவைஇல்லை. இங்கே  வந்துபெருமாள் திருவடியை வணங்கியவர்கள் சாஸ்வதமாக, நிச்சயமாக  இறைவன்பேரருளைப்  பெற்று இன்புற வாழ்வார்கள். குடும்பநலன், திருமணம், குழந்தைபெறுதல் ஆகியவற்றிற்கு பிரார்த்தனைசெய்யும் தலம் இது.  விசாலமான  ஆலயம்.  நிறைய  பக்தர்கள்  நாங்கள் செல்லும்போது எங்களைப்போல  தரிசனம் செய்ய வந்திருந்தார்கள்.  நங்கநல்லூரிலிருந்து வந்திருக்கிறோம் என்று மணிவண்ணன் ஸ்வாமிகளின்  திருக்குமாரர்  அபிநவ பட்டாச்சாரியார்  எங்களை அருகே அழைத்து கோவில் விருத்தாந்தங்களை சொல்லி அருமையான தரிசனம் செய்து வைத்து பெருமாள் பிரசாதம் அளித்தது  எங்களுக்கு பெருமை.

[Sivan Krishnan]

எனக்கு தேவையில்லாத காசு   -   நங்கநல்லூர் J K  SIVAN 

பிட் காயின்.  BIT COIN

காசு இல்லாத  மனுஷனை தாலி கட்டி, கைப்பிடித்த   மனைவி கூட மதிக்க மாட்டாள் என்று பல நூற்றாண்டுகளுக்கு  முன் ஒரு கிழவி கூட  சொல்லி இருக்கிறாள். ''இல்லானை  இல்லாளும் வேண்டாள் ,  ஈன்றெடுத்த தாய்  வேண்டாள் ''  என்று.     அப்படிப்பட்ட  காசு  ஒரு காலத்தில்  பொன்னாலும் செம்பாலும் செய்யப்பட்டிருந்தது. அப்புறம் வெள்ளி, இதர உலோகங்களில் நம்மை வந்தடைந்தது. அப்புறம் தான்  பேப்பராக மடித்து பாக்கெட்டில் வைத்துக்கொள்ள பெரிசாக இருந்தது. அப்புறம் அளவு மதிப்பு  ரெண்டுமே  குறைந்து போய் சிறிய கலர் காகிதங்களாகி விட்டது.  

பண்டமாற்றி  தேவைகளை  பூர்த்தி செய்து கொண்டு பிழைத்து வாழ்ந்த மனிதன் நாணயம் உபயோகித்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக,   நாணயமில்லாத, காசும், நம்பிக்கையும்  இல்லாதவனாக மாறி விட்டான்.  உலோக காசுகள், அலுமினியம் காசாக கூட வந்து காகிதமாகி, அப்புறம்  வங்கிகள் வந்தபிறகு  காசோலையாகி அதுவும் போய்  இப்போது கையில் தொடவே  தேவையில்லாத  டிஜிடல்  காசாகி விட்டது. அதன் பெயர்  தான் பிட் காயின்.  

2009லிருந்து  பிட்காயின் பேச்சுப் பொருளாக இருக்கிறது
கம்பியூட்டர், போன் மூலம் பெற, தர, முடிந்த கணினி  காசு  பிட்காயின்.  ஒவ்வொரு நாட்டிலும்  அதன்   நிதி லைமை அந்த தேச  உயர்நிலை வங்கி, அரசாங்க அதிகாரி, கட்டுப்பாட்டில்  இருக்கும்.  இந்த  பிட் காய்னில்   எந்த  அதிகார  கட்டுப்பாடும்  இல்லை.    BLOCKCHAIN   பிளாக் செயின்  என்று அகில உலக பட்டுவாடா கணக்கு  இயக்கத்தில் நிகழ்கிறது.  உலக முழுதும் நிகழும் வரவு செலவுகளை  அது கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கிறது. எல்லா  வியாபாரங்களும் கணினி மூலம் சம்பந்தப்பட்டவர்கள் மூலமே  த்ரிப்திகரமாக நடக்கிறது.  எந்த வங்கியும், அரசாங்கமும், அதிகாரமும் இதில் தலையிடாது. இதில்  சம்பந்தப்பட்டவர்கள்  P2P  பீர் டு பீர்  என அறியப்படுகிறார்கள்.   விற்பது, வாங்குவது  எல்லாம் கண்மூடி கண்திறக்கும்  நேரத்தில்  இணைய தளம், வலை மூல வியாபாரம். . நாணயம், நேர்மை, ஒழுங்கு  இதில் உள்ளதால் தகராறு ஏமாற்றுவது ஒன்றும் இல்லை.

சகல வரவு செலவு கணக்கு புத்தகம் தான்  BLOCK CHAIN  பிளாக் செயின்.  லக்ஷோப லக்ஷம் கம்ப்யூட்டர்கள்  மூலம் வியாபாரம் நிகழ்கிறது.  ஒவ்வொருவர் கணக்கும் துல்லியமாக  காட்டும்.
தேவையானதை சொல்லிவிட்டால்,வாங்குவது, விற்பது  போன்ற செயல்பாடுகள்  ரகசியமாக  கண்டவர் கண்ணுக்கு படாமல் பாதுகாக்கப்பட்டு முடிவானதை மட்டுமே சம்பந்தப்பட்டவருக்கு அறிவிக்கும் முறை.இதற்கு  CRYPTOGRAPHY க்ரிப்டோ கிராபி என்று பெயர்.  பிட் காயின் பணத்துக்

கு க்ரிப்டோ கரென்சி  crypto currency  என்று பெயர்.  இந்த கொடுக்கல் வாங்கலுக்கு  நமக்கு புரியாத கணினி செயல்பாடு முறைகள் வழிநெறிமுறைகள் உள்ளன.

அதிக பக்ஷம்  21 மில்லியன் பிட் காயின்கள் உள்ளது.  ஒரு விஷயம்  மறக்கக்கூடாது. உலக நாடுகளின் பொருளாதார நிலைமை, விலையேற்றம், அன்றாட பண வீக்கம்  எல்லாம் இதையும் பாதிக்கும். ஆகவே  அதற்கு தகுந்தாற் போல தான் சாதாரண காகித  ரூபாய் கொடுக்கல் வாங்கல் போலவே  தான் இதிலும்  முடிவு இருக்கும்.   எல்லா பிட்   காயின்களையும் வாங்க தேவையில்லை. தேவைப்பட்டதை துண்டு துண்டாக கூட  சிறிய அளவில் வாங்கலாம் விற்கலாம்.  துளித்துளியாக கூட   சில்லறை யாக வாங்கலாம் விற்கலாம்.  சில்லறை  பிட் காயினுக்கு  சடோஷி  SATOSHI  என்று பெயர். இந்த முறையை கண்டுபிடித்த ஜப்பானியர் சடோஷி நகமோடோ SATOSHI  NAKAMOTO என்பதால் அவர் பெயர். BIT  என்றால்  ரொம்ப சின்னது. COIN : காசு,

உங்கள் அடையாளம்  மற்றவருக்கு தெரியாத படி  ரஹஸ்ய முறை பின்பற்றப்படுகிறது. பிளாக் செயின் உங்களுக்கு  ஒரு அடையாளம் கொடுத்து அதன் மூலம் விற்பது வாங்குவது நிகழும். பிளாக் செயின் கணினிக்கு  மட்டும் தான்  எல்லோருடைய வியாபாரங்களும்  தெரியும்  கணக்கில்   பதிவாகும்.  இதில்  ஈடுபடும்  விற்பவர்கள் வாங்குபவர்கள்  digital  இலக்கமுறை எனும் எண்முறை மூலம் ஈடுபடுபவதால் தனி நபர் அடையாளம் தெரியாது.

digitalgold   டிஜிட்டல் கோல்டு எனைப்படும்  கண்ணில் பார்க்காமலேயே தங்கம் விற்பது வாங்குவது நடைபெறுகிறது.  பங்கு சந்தை sharemarket  வியாபாரம் போன்றது தான் இது.

சாதாரணமாக  ஒரு தேசத்திலிருந்து இன்னொரு தேசத்திலிருப்பவருக்கு பணம் அனுப்ப, பெற வங்கிகள் ஒரு கட்டணம் வசூலிக்கும். bANK  charge அதை கட்டினால்  தான் வியாபாரம் நிகழும். அதற்கு உச்ச வங்கி , அனுமதி, கட்டுப்பாடு  உண்டு. நேரமும் அதிகம் ஆகும்.  ஆனால்  பிட்காயின் வாங்க விற்க பிளாக் செயின் முறையில் எந்த அனுமதியும் கட்டுப்பாடும், சார்ஜ், கட்டணமும்  கிடையாது.

ஒவ்வொரு  வாங்கல்  விற்றலிலும்  விலை  ஏற்றம்  குறைவு  அன்றன்று உலகளவில் நிகழும் பொருளாதார நிலைமைக்கேற்ப  விலை மதிப்பு  ஏறும்  இறங்கும், மாறுபடும். ஷேர் மார்க்கெட், பங்கு சந்தை போலவே தான். ரொம்ப  ஜாக்கிரதையாக முடிவெடுப்பது  நமது மூளை எப்படி வேலை செய்கிறது அதிர்ஷ்டம்,  என்பதைப்  பொறுத்தது.

அமெரிக்கன்  டாலர் என்ற  திக்கான பச்சை  நோட்டை மடித்து  பாக்கெட்டில் போட்டுக்கொள்ளலாம். அதன் மதிப்பு அவ்வளவு சீக்கிரம் மாறாது.  இந்தியா  மாதிரி  நாடுகளில்  இந்திய ரூபாய் அதிகம் சம்பாதிக்கும்.  ஆனால் பிட்காயின் பாக்கெட்டில் எந்த ரூபத்திலும் இருக்காது. கணினியில் தான் அதன் மதிப்பு கூடும், குறையும், மாறிக்கொண்டே இருக்கும். எப்போது விற்கவேண்டும், வாங்கவேண்டும் என்பதில் தான் நமது  லாப நஷ்டம் இருக்கிறது.  டாலர் நோட்டை யார் வேண்டுமானாலும் கேள்வி கேட்காமல் வாங்குவார்கள்  பணம் கிடைக்கும். பிட்காயின் அப்படியில்லை  அதன் உலகத்தில் மட்டுமே செயல்படும். அங்கே தான் அது செல்லும். 

வயிற்றுக்கும் வாய்க்கும் போதுமான வருமானம் உள்ள என்  போன்றோருக்கு  பிட்காயின் பற்றி யோசிக்கவோ பேசவோ  அவசியமே  இல்லை.  இருந்தாலும்  அது  என்னவென்று கொஞ்சம் மூக்கை நுழைத்து  பார்த்ததோடு சரி.   என் பர்ஸில்   ஒரு  நீல கலர்  நூறு ரூபாய் கண்ணில் பட்டால் நான்  அம்பானி, அதானி.  பகவானே உனக்கு நமஸ்காரம் என்று  கையில்  இருப்பதோடு மனத்  திருப்தியுடன்  நிறுத்திக் கொள்கிறேன்.

[Sivan Krishnan]

31.5.2026   ஸ்ரீ க்ரிஷ்ணார்ப்பணம் சேவா டிரஸ்ட்   யாத்திரை

14.  குன்றத்தூர் ஊரகப்பெருமாள் ஆலயம்.

நான் குன்றத்தூர் சென்றபோது முதன் முதலில்  ஒரு அழகான பெருமாளை தரிசித்தேன். சர்வாலங்கார பூஷிதராக காட்சி யளித்தார். நான் ஒரு கணம்  திருப்பதி வெங்கடேசன் முன்பு நிற்பது போல் ஆனந்தமடைந்தேன். அப்புறம் பலமுறை குன்றத்தூர் சென்றபோது  ஏனோ எனக்கு அவர் தரிசனம் கிட்டவில்லை. கோவில் கதவு ஏதோ ஒரு காரணத்தால்  நான் செல்லும்போது  சாத்தியே இருந்தது. வழக்கமாக கோவில்கள் திறந்திருக்கும் நேரத்தில் தான் சென்றேன். ஏன் பட்டாச்சாரியாரை காணோம்??  எங்கிருந்தோ வருகிறார். நேரமாகும், இன்று வரமாட்டாராம், அல்லது  எங்கோ வெளியே சென்றிருக்கிறார் என்ற பதில்கள் தான் கிடைத்தது. 31.5.26 அன்று நாங்கள் மாலை 6.45க்கு  குன்றத்தூர் குமாரனை தரிசித்து விட்டு அருகே இருந்த அந்த பெருமாள் ஆலயம் சென்றபோது பெருமாள் கருணை புரிந்து எங்கள் அனைவருக்கும் அற்புத தரிசனம் அளித்தார்.  ஆஜானுபாகுவாக பெரிய உருவமாக நின்ற வண்ணம் காட்சி தந்தார்.

திருஊரகப் பெருமாள் கோயில் என்ற இந்த வைணவத் திருக்கோயில்  சமீபத்தில் கும்பாபிஷேகம் செய்யப் பட்டுள்ளது போல் தோன்றியது.  மூலவர்: திருஊரகப் பெருமாள். தாயார்: திருவிருந்தவல்லி..மூலவர், மேற்கு நோக்கி, காஞ்சிபுரம் ஊரகப் பெருமாள் சன்னதியை நோக்கும் கருத்தில் கொண்டு எழுந்தருளியுள்ளார். தாயார் கிழக்கு நோக்கி, தனி சன்னதி கொண்டுள்ளார்.

புராதன சோழர் காலத்து கோயில். குலோத்துங்க சோழ மன்னன் குன்றத்தூரை உள்ளடக்கிய பகுதியை ஆண்டு வந்த காலத்தில்,  ராஜாவுக்கு ஏதோ ஒரு தோஷம் உண்டானது. பல தலங்களில் பரிகாரம் செய்தும் பலனில்லை. ஒருநாள் திருமால் அவனது கனவில் ஒரு வயோதிகர் உருவில்  ''நான்  காஞ்சிபுரத்தில் திருஊரகப் பெருமாளாக அருள் புரிகிறேன்.என்னை அங்கே வந்து வழிபடு,  உனக்கு  தோஷநிவர்த்தி கிடைக்கும்''  என்று  அருளினார்.
சோழன்  தேடிக்கொண்டு ஓடினான். காஞ்சிபுரம் சென்று, திருஊரகம் என்னும் திவ்ய தேசத்தை அடைந்தான். அங்கு பெருமாள் ஆதிசேஷன் (என்ற நாகம்) வடிவில் இருந்ததைக் கண்டான். அதுவரையில் பெருமாளை முழு உருவத்துடன் பார்த்து வந்த மன்னனுக்குத் தான் சரியான கோயிலுக்குத் தான் வந்திருக்கிறோமாம்  வேறு எங்கேயாவது வந்துவிட்டோமா?'' என்று சந்தேகம்.  அன்றிரவு அங்கேயே தங்கினான் .  

 அன்றிரவே மீண்டும்  பெருமாள் ராஜாவின் கனவில் தோன்றி  ''உனக்கு சந்தேகமே வேண்டாம், நான் இங்கே ஆதி சேஷன் வடிவில் தான் இருப்பேன்.'' என்றதும் குலோத்துங்கன் சந்தோஷமடைந்தான்.  காஞ்சியில் ஊரகப் பெருமாளை தரிசித்து தோஷம் நீங்கப் பெற்றான். தோஷம் நீங்கி மகிழ்சசியோடு குலோத்துங்கன் காஞ்சிபுரத்திலிருந்து குன்றத்தூர் பக்கமாக வந்தான்.  பெருமாளுக்கு நன்றிக் கடனாக குன்றத்தூரில்   இந்த ஊரகப்பெருமாள் ஆலயத்தை கட்டினான்.

பெருமாள் திருப்பதி வெங்கடாசலபதி வடிவில் அவருக்குக் காட்சி கொடுத்ததால், அதே வடிவிலேயே, பெருமாள் நின்ற திருக்கோலத்தில் சிலை வடித்து இங்கு பிரதிஷ்டை செய்து வழிபட்டான். மேலும், சுவாமிக்கு 'திருஊரகப் பெருமாள்' என்று பெயர் சூட்டினான்.    திருவிருந்தவல்லி தாயார் சன்னதி, கல்யாணராமர் (சீதை, லட்சுமணனும் கூடிய) சன்னதி, ஆஞ்சநேயர் சன்னதி, ஆண்டாள் சன்னதிகளும் இங்கு உள்ளன.

[Sivan Krishnan]

31.5.2026   ஸ்ரீ க்ரிஷ்ணார்ப்பணம் சேவா டிரஸ்ட்   யாத்திரை

12.  குன்றத்தூர்  நாகேஸ்வரர்  ஆலயம். 

 

மாலை வேளை  ஐந்தரை ஆகிவிட்டது.  குன்றத்தூர்  ஐந்து கி.மீ. தூரம்.  அரைமணிநேரத்துக்குள் சென்றுவிட்டோம். நாகேஸ்வரன் ஆலயம் தொண்டைமண்டல ராகுஸ்தலம்.   அழகான குளம் கொண்டது.

சென்னையைத் தாண்டி  25  கி.மீ.  தூரத்தில் ரெண்டு மணி நேரம் பயணப்பட்டால் கிராமங்கள் சில இன்னும் இருக்கின்றன. அப்படித்தான் பாதி நகரமாக மாறி வரும் குன்றத்தூருக்கு சென்றபோது   அதிக போக்குவரத்து  நிறைந்த  பட்டணமாக மாறிவிட்ட பழைய  கிராமம் தென்பட்டது.  போலீஸ் காரர்  பாவம் வாயில் விசில் வைத்து ஊதி  குறுக்கும் நெடுக்கும்  கட்டுப்பாடு மீறி ஓடும் பலவித வண்டிகளை  திசை திருப்பி விட்டுக்கொண்டிருந்தார்.  

 

குளக்கரையில் சேக்கிழார்  கட்டிய  நாகேஸ்வரர் ஆலய கோபுரம் கண்ணைக் கவர்ந்தது.  ஐந்து நிலை  ராஜகோபுரம். அதில் 7 கலசங்கள்.   நாகேஸ்வரன் நாகாபரணத்தில் ஜொலிப்பதை தரிசித்தோம்.   அம்பாள்  காமாக்ஷி.

சேக்கிழார்  ஒரு  அதிசய மனிதர். 2ம் குலோத்துங்கன் (அநபாய சோழன் என்றும் அவனுக்கு பெயர்) காலத்தவர்.. 4253 பாடல்களைக் கொண்ட ''பெரிய'' புராணம் என்கிற திருத் தொண்டர் புராணம் எழுதினாலும் தன்னை ''சிறு'' த்தொண்டர் என்றே  அடையாளம் கண்டவர்.   ஒரு மின்னஞ்சல்  எதையோ எழுதி  அதை நாலு பேர் பார்த்து படித்து விட்டால்  என் தலை பெருத்து விடுகிறது. பார்வை மேல் நோக்கி. கர்வம்.  காலின் கீழே கம்பியோ, கல்லோ தெரியவில்லையே. இடி பட வேண்டி யிருக்கிறது.  அப்படி இருக்க  சேக்கிழாருக்கு  எவ்வளவு  அடக்கம் அவருக்கு!. அதனால் தான் என்றும் அவர் பெயர் நிலைத்து நிற்கிறது. நிற்கும்.தமிழ் உள்ளவரை. 63 சைவ நாயன்மாரைப் பற்றி அவரைப் போல் எவர் எழுதமுடியும். சைவ திரு முறை யில் நீங்கா இடம் பெற்றதாயிற்றே.சோழன் அவருக்கு இட்ட பெயர் ''உத்தம சோழ பல்லவன்''.

சேக்கிழார் நம் ஊர்க்  காரர்.  பக்கத்தில் குன்றத்தூரில் பிறந்து வேதாகம சாஸ்திரம் கற்று, திருமுறைகள் ஓதிய இவர் இயற்பெயர் யாருக்கும் ஞாபகமில்லை என்பதால் நினைவூட்டுகிறேன்.  ''அருண்மொழி ராம தேவர்''.  அநபாய
 சோழன்  சிவபக்தன். சிதம்பரம் நடராஜரை அனுதினமும் வழிபடுபவன். சைவத் தமிழை வளர்க்க சபை அமைத்தவன். சேக்கிழாரை  அமைச்சராக்கி  ''நீங்கள் தான் சைவ நாயன்மார்கள்  வரலாற்றை பாடல்களாக இயற்ற வேண்டும் என்று விண்ணப்பித்தான். கரும்பு தின்ன கூலியா வேண்டும்?  சேக்கிழார்  சிதம்பரம் போனார். விவரங்கள் சேகரிக்கலானார் . ஆயிரங்கால் மண்டபமே அவர் இருப்பிடமாயிற்று. ஓலைச் சுவடிகள் நிரம்பின.

ரொம்ப  விஷயங்கள் தெரிந்தால் இது தான் ப்ராப்ளம். எதைச்  சொல்வது? எப்படி ஆரம்பிப்பது? சிவ பெருமானுக்கு இது புரியாதா?  பாவம் நம் பக்தனுக்கு உதவுவோம் என்று  வானில் அசரீரியாக   ''தம்பி யோசிக்காதே, கலங்காதே, இந்தா இப்படி ஆரம்பி'' என்று முதலடி எடுத்துக் கொடுத்தார்.  சேக்கிழார்  தானே பாடிக்கொண்டு பாடல்களை இயற்றினார்.
 
''உலகெலாமுணர்ந்து '' என்று முதலடியில் துவங்கி  பெரிய புராண  வண்டி   ஒரே ஓட்டமாக வேகமாக நிற்காமல் ஓடியது. நமக்கு ஒரு  பரிசாக பெரிய புராணம் கிடைத்தது.

''உலகெலாமுணர்ந்து ஒதுதற் கரியவன்
நிலவுலாவிய நீர்மலி வேணியன்
அலகில் ஜோதியன் அம்பலத்தாடுவான்
மலர் சிலம்படி வாழ்த்தி வணங்குவோம்''

எவ்வளவு பொருள் நிறைந்த செய்யுள் இது. உலகமெல்லாம் என்றாலே பற்று நிறைந்த இந்த பிரபஞ்சம். இதன் தன்மை அறிந்து. கங்கையும் சந்திரனும் அணிந்த ஜடாமுடியன், இந்த சிதம்பரத்தில் எல்லையற்று, முடிவற்று சதானந்தத்தில் சத் சித் ஆனந்தமயமாக ஒளி வீசி அண்டவெளியின் ரஹஸ்யமாக நிற்பவன். அந்த சிவனின் அழகிய தண்டை சதங்கை ஆடும் பதமலரைப் போற்றி வாழ்த்தி வணங்குவோம்.

ஸமஸ்த்ரிதத்தில்  நாகம்,  ஸர்ப்பம்  என்றால் பாம்பு. ஒரு தீய சக்தி கொண்ட ஊறும் ஐந்து.  பாம்பிற்கு இருக்கும் தெய்வீக குணத்தை கண்டுகொண்டவர்கள் நமது சித்தர்கள், ஞானிகள் ஆவர். ஜோதிடத்தில் நிழல் கிரகங்களான ராகு – கேது கிரகங்களும் பாம்பின் அம்சமாக கருதப்படுகின்றன. அப்படியான ராகு – கேது கிரகங்களின் தோஷங்களை போக்கும்  நாகேஸ்வரர் கோயில் பற்றிய சிறப்புகளை தெரிந்து கொள்ளலாம்.

இந்த   குன்றத்தூர்  வடநாகேஸ்வரம் நாகேஸ்வரர் கோயில் 1000  வருஷ  பழமையான கோயில். மூலவர் நாகேஸ்வரர் என்றும், உற்சவர் சோமாஸ்கந்தர் எனவும் அழைக்கப்படுகிறார்.சகல பாவங்களையும் போக்கும் சூரிய புஷ்கரணி தீர்த்தம் இருக்கிறது.  செண்பக மரம்  ஸ்தல விருக்ஷம்.

இந்த கோயில் உருவான விஷயம்:  
ஒரு சமயம் சேக்கிழார் கும்பகோணம் அருகே உள்ள நாகேஸ்வரர் கோயிலில் சிவபெருமானை தரிசித்த சேக்கிழார், தினமும் அவரை வழிபட விரும்பினார். ஆனால் அவ்வளவு தூரம் எப்படி  செல்வது? ஆகவே  தான் வசிக்கும் குன்றத்தூரிலேயே  ஒரு கோயில் கட்டி நாகேஸ்வரர் என்கிற பெயரில் சிவலிங்கம் பிரதிஷ்டை செய்து வழிபடலானார் அன்று முதல் குன்றத்தூரில்  இந்த ஸ்தலம்  வட நாகேஸ்வரம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஒரு காலத்தில்  சேக்கிழார் பிரதிஷ்டை செய்த சிவலிங்கம்  சிதிலமாகி (பின்ன மாகி) விட்டதால்   அதை   சூரிய தீர்த்தத்தில் போட்டு விட்டார்கள்.  புதிய லிங்கம் ஒன்று  பிரதிஷ்டை செய்ய பட்டது.  அன்றே  சிவனின் அசரீரி  பிரதம அர்ச்சகருக்கு கேட்டது. ''சேக்கிழார் லிங்கத்தையே  பிரதிஷ்டை செய் ''.  உடனே  புஷ்கரணியில்  போடப்பட்ட  சேக்கிழார் பிரதிஷ்டை செய்த பின்ன  லிங்கம் மீண்டும் வெளியே எடுக்கப்பட்டு, மூலஸ்தானத்தில் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டது. புதியதாக பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட லிங்கத்தை, ஈசன் சன்னிதியின் பின்புறம் வழிபாட்டிற்காக வைத்துள்ளனர். இந்த லிங்கத்திற்கு, ‘அருணாசலேஸ்வரர்’ என்று பெயர்.  இன்றும் பார்த்து தரிசிக்கலாம்.  இந்த லிங்கமும்  மூலவர் தான். 

 

குன்றத்தூர் நாகேஸ்வரன் ஆலயத்தில்  சேக்கிழாருக்கு தனி சந்நிதி இருக்கிறது. அனைத்து பூச நட்சத்திர தினத்தன்றும் இவருக்கு அபிஷேகம் பூஜைகள் நடக்கின்றன. வைகாசி மாதத்தில் சேக்கிழார் சிவ தரிசனம் செய்யும் வைபவம் வெகு விமர்சையாக கொண்டாடப்படுகிறது. இத்தலத்தில் ராகுவின் அம்சமாக இருக்கும் நாகேஸ்வராகிய சிவபெருமானுக்கு காலை 6.30 மணி, 10 மணி மற்றும் மாலை 5 மணி ஆகிய மூன்று வேளையும் பாலபிஷேகம்,  இங்கு ராகு கால பூஜையின் போது ஸ்வாமிக்கு உளுந்து தானியம் மற்றும் உளுந்து சாதம் படைத்து வழிபடுவோருக்கு நாக தோஷங்கள், ராகு – கேது கிரகங்களால் ஏற்படும் தோஷங்கள் அனைத்தும் நீங்குவதாக கூறுகிறார்கள்.  கோயிலிலேயே உளுந்து சாதம் செய்து தருகிறார்கள்.   நாகதோஷத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள், இந்த கோவிலுக்கு வந்து ராகு காலத்தில் சுவாமிக்கு பாலாபிஷேகம் செய்தால் நாகதோஷம் நீங்கும் என்பது பக்தர்களின் நம்பிக்கையாகும்.

இந்த ஆலயத்தில் வீற்றிருக்கும் மூலவரான நாகேஸ்வரர், ராகுவின் அம்சம்.  தினமும் காலை 6.30 மணி, 10 மணி மற்றும் மாலை 5 மணிக்கு பாலபிஷேகம்  நடைபெறுகிறது.  நாகதோஷத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள், இந்த அபிஷேகத்தில் கலந்துகொண்டும், ராகு காலத்தில் சுவாமிக்கு பாலாபிஷேகம் செய்தும், உளுந்து தானியம் மற்றும் உளுந்து சாதம் போன்றவற்றை நைவேத்தியமாக வைத்தும் வழிபாடு செய்யலாம். இதனால் நாகதோஷம் நீங்கும் என்பது பக்தர்களின் நம்பிக்கையாகும்.
அம்பாளுக்கு தெற்கு நோக்கிய  தனி  சன்னிதி.  எதிரே சிம்ம வாகனம்.   சித்ரா பவுர்ணமியை ஒட்டி 10 நாட்கள் பிரம்மோற்சவம் நடக்கிறது. விழாவின் 8-ம் நாளில் சிவன், அடியாருக்கு காட்சி தரும் வைபவம் நடைபெறும். அப்போது சுவாமிக்கு முன்புறம் செல்லும் ஒரு சப்பரத்தில், அவரைப் பார்த்தபடி  சைவ சமயக்குரவர்கள் நால்வர் மற்றும் சேக்கிழாரும் உலா வருவார்கள். தெப்போத்சவ விழாவில் ஒரு நாள்,  நாக வாகனத்தில் திருவீதி உலா  நாகேஸ்வரர் பக்தர்களுக்கு அருள்பாலிப்பார்.

வைகாசி மாதம் பூசம் நட்சத்திரத்தை ஒட்டி, சேக்கிழாருக்கு 10 நாட்கள் குருபூஜை நடைபெறுகிறது. குரு பூஜை தினத்தன்று, காலையில் சேக்கிழார் உற்சவமூர்த்தி, இங்கிருந்து தேரடி வீதிக்குச் செல்வார். அவரை பொதுமக்கள் சிவபெருமான் சார்பில் வரவேற்று, கோவிலுக்குள் அழைத்துச் செல்வார்கள். அதன் பிறகு சேக்கிழார், கருவறைக்குள் சென்று மூலவரை தரிசிக்கும் நிகழ்வு நடைபெறும். அன்றிரவு சேக்கிழார் சப்பரத்தில் எழுந்தருளி திருவீதி உலா செல்வார். பின்னர் மறுநாள் காலையில் கோவிலுக்குத் திரும்புவார். அப்போது இரவு முழுவதும் கோவில் நடை திறந்து வைக்கப்பட்டிருக்கும்.

இங்குள்ள விநாயகர், ‘அனுக்ஞை விநாயகர்’ .பரவை நாச்சியாருடன் சுந்தரர் வீற்றிருக்கிறார். மேலும் நாகத்தின் வடிவில் சத்தியநாராயணர், நாகேந்திரர் மற்றும் நாகநாதேஸ்வரர் ஆகியோர் உள்ளனர். இந்த மூன்று நாகங்களுக்கு மத்தியிலும் லிங்க வடிவம் இருக்கிறது. காசி விஸ்வநாதர், லட்சுமி, சரஸ்வதி, வள்ளி-தெய்வானையுடன் முருகப்பெருமான், கற்பக விநாயகர், சனீஸ்வரர் சன்னிதிகளும் உள்ளன.  குன்றத்தூர்  தாம்பரத்தில் இருந்து 12 கி.மீ.. பல்லாவரத்தில் இருந்து 8 கி.மீஆலயம்  பஸ் நிலையத்தின் அருகிலேயே இருக்கிறது

[Sivan Krishnan]

31.5.2026   ஸ்ரீ க்ரிஷ்ணார்ப்பணம் சேவா டிரஸ்ட்   யாத்திரை

11 மாங்காடு வெள்ளீஸ்வரர்  ஆலயம்.

கோவூரிலிருந்து  மீண்டும் மாங்காடு வழியாக தான் நாங்கள் வெளியேறவேண்டும். ஆகவே  3 கி.மீ  பிரயாணம் செய்து மாலை 4.30மணிக்கு வெள்ளீஸ்வரர் ஆலயம் வந்துவிட்டோம். அழகான புராதன சிவாலயம்.   தாராளமாக   ரெண்டு ஏக்கர் விஸ்தீரணத்தில் நிறைய மரங்களோடு அமைந்துள்ள ஆலயம். மாங்காட்டு காமாக்ஷி ஆலயத்திலிருந்து ரெண்டு கி.மீ. தூரம்.

இந்த ஆலயத்தின் முக்கிய விசேஷம் இது தொண்டைமண்டல நவகிரஹ ஆலயங்களில் சுக்ர பகவான், எனப்படும் வெள்ளீ ஸ்வரர்  ஆலயம்.    அசுர குலத்தவர்களின் தலைவன் விருஷ பர்வனின் குல குரு சுக்ரன். அவருக்கு வெள்ளிக்கிழமைகளில் பக்தர்களால் சிறப்பு பூசைகள் வழங்கப்படுகின்றன. சுக்ரன் தொடர்பாக தானியமான வெள்ளை அவரை ,இங்கு பிரசாதமாக வழங்கப்படுகிறது.

பூவிருந்த வல்லி  சாலையில் செல்லும்போது, குமணன் சாவடி  சந்திப்பில் இருந்து இடதுபுறம் சென்று மாங்காட்டை அடைய வேண்டும். இந்த கோயில் நன்கு அறியப்பட்ட மங்காடு காமாட்சி அம்மன் கோயிலுக்கு மிக அருகில் அமைந்துள்ளது. இன்னொரு விசேஷம் இந்த ஆலயத்தில் அம்பாள் இல்லை.   தபஸ் காமாக்ஷி இங்கே வரும்போது சுக்ரன் சிவன் எதிரே அமர்ந்து தவம் செய்வதைப் பார்த்தாள்.   அதற்கு  தடங்கல் எதுவும் இருக்க கூடாது என்று திரும்பி விட்டாள் .சுக்ரனை வெள்ளி என்கிறோம்.  ஆகவே  சுக்ரன் வழிபட ஈஸ்வரன் இங்கே வெள்ளீஸ்வரன் என பெயர் கொண்டவர். வெள்ளீஸ்வரர்  பெரிய  சிவலிங்கம். கிழக்கு பார்த்த சந்நிதி.  வாசலில் அழகாக கையில் மாங்கனியோடு மாங்கனி விநாயகரை தரிசித்தோம். இன்னொரு பக்கம் சுப்பிரமணியர்.

மஹாபலியிடம்  மஹாவிஷ்ணு  வாமனனாக அவதாரம் எடுத்து மூன்றடி மண் கேட்டபோது அவனுக்கு  தானம் தராதே. வந்தவன் சாதாரண பிராமணன் இல்லை. மஹா விஷ்ணு. உன்னை அழித்துவிடுவான்......''  என்று  தடுத்தார் அசுரகுரு   சுக்ராச்சாரியார் . அதையும் மீறி மஹாபலி  வாமணனுக்கு  தானம் தர முற்பட்டான்,''  குருவே, தடுக்காதீர், மஹா விஷ்ணுவே என்னிடம் யாசகம் கேட்டால் அதுவே எனக்கு பெருமை, வந்தவன்  பிராமணனாக வந்து யாசகம் கேட்டு நான் தருகிறேன் என்று சொன்னபின், நான் எந்த காரணத்துக்காகவும் பின் வாங்க மாட்டேன்....'' மஹாபலி தனது கையிலிருந்த தீர்த்த  பாத்திரத்தில்  உள்ள நீரை  வாமனன் கையில் ஊற்றும் நேரம்  அந்த பாத்தரத்தின் துளையை சுக்ராச்சாரியார் ஒரு வண்டாக உருவெடுத்து அடைத்து நீர் கீழே கையில் விழாமல் தடுத்தார். வாமணனுக்கு தெரியும்  என்ன நடக்கிறது என்று கையில் இருந்த தர்ப்பை நுனியால் அந்த நீர் பார்த்தர துளையை குத்தி தடையை விலக்க , தர்ப்பை சுக்ராச்சாரியாரின் இடது கண்ணை குருடாக்கியது......ஆகவே இந்த சுக்ரன் கோவிலில் கண்நோய்க்கு , பார்வை குறைவாக இருந்தால் நிவாரணம் கிடைக்கும் என நம்பிக்கை. சுந்தரருக்கும்  இடது  கண் பார்வை கொடுத்த ஸ்தலம் என்று சுந்தரர் பாடிய தேவார பாடல் ஒன்று சுவற்றில் இருக்கிறது...

கண் பார்வை  குணமாக  இந்த சுந்தரரின்  நாலுவரியை மனப்பாடம் செய்ய காசு எதுவும் செலவழிக்க வேண்டியதில்லை.இன்றே,இப்போதே எல்லோரும் மனப்பாடம் செய்து  ஈஸ்வரனை வேண்டுவோம்.

[Sivan Krishnan]

உடம்பை பார்த்துக்கோ.....-    நங்கநல்லூர் J K  SIVAN 

சுவர் இருந்தால் தான் சித்திரம் எழுதலாம்.. உடம்பு நன்றாக இருந்தால் தான்  ஓடி ஆட சாப்பிட தூங்க, சினிமா பார்க்க முடியும்.   எதுக்கு எடுத்தாலும்  டாக்டர் கிட்டே போக நிறைய காசு இருக்கணும். காசு இருந்தால் கூட உடம்பு சரியாகாது. சிலருக்கும் ஏதாவது மருந்து சாப்பிட்டுக்கொண்டே இருக்கவேண்டும்.. அப்போது தான் உடம்பு குணமாக இருக்கிறது என்று நம்புபவர்கள். 

 சில நல்ல பழக்கங்களை, வழி முறைகளை நமது முன்னோர், அனுபவஸ்தர்கள் சொல்லி கொடுத்ததை நினைவில் கொள்வோமா?

முதலில்  நம்மிடமிருந்து  ஆரம்பிப்போம்.  நாம் அநேகர்  அறுபது  எழுபதைக்  கடந்த ஆசாமிகள்.  நாம் செய்யவேண்டியது என்ன?

தினமும் குறைந்தது அரைமணி நேரமாவது காலாற  மெதுவாக நடக்கணும்.   வாரத்தில்  மூன்று நாலு தடவையாவது இப்படி நடப்பது நல்லது.   நமது உடம்புக்குள்ளே  கெமிக்கல் சமாச்சாரங்கள் நிறைய  இருக்கிறது. நாம் சாப்பிடுவதை அவை  நொறுக்கி,  சிதைத்து, உயிரூட்ட சக்தி சேர்த்து, குளுக்கோஸ் எவ்வளவு தேவையோ அதை உருவாக்கி, உஷ்ணம் சேர்த்து செரிமானம் பண்ணி, ரத்தமாக்குகிறது.  ஆங்கிலத்தில்  metabolizing  glucose  என்று இதற்கு பெயர்.  இந்த காரியம் நன்றாக நடக்க  நாம்  நடக்கவேண்டும்.   நிறைய  தண்ணீர் குடிக்க வேண்டும்.  எண்ணையில் பொறித்த  வஸ்துக்களை வாய் கிட்டே கொண்டு போக கூடாது. கண்ணால் பார்க்காமல் இருந்தால் சாப்பிட ஆசை வராது.  என்னைப்போல  ரொம்ப நேரம் உட்க்கார்ந்து கொண்டிருப்பவர்கள், ( எனக்கு முன்னால்  கம்பியூட்டர்)  சில நிமிஷங்கள் நடு நடுவே  எழுந்து நிற்கவேண்டும்.   கை , கால் இடுப்பு  கொஞ்சம்  அசையவேண்டும். குனிந்து நிமிரவேண்டும்.  பிள்ளையாருக்கு  ஐந்து தோப்பு கரணம் போடமுடிந்தால் அதிர்ஷ்டக்காரன்.  சின்னதாக டான்ஸ் ஆடுகிறார்கள் ஜப்பானியர்கள்.  மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள் இந்த பைத்தியத்தை பார்த்து என்று நினைக்கவேண்டாம். அப்புறம் எப்படி குளுகோஸ் செரிமானம் விஷயம் மேலே சொன்னேனே அதை சரி செய்வது?

நம்மிடம் இன்னொரு பழக்கம் எதற்காவது கவலைப்படுவது.  வீட்டு கவலை, இன்னும் காஸ் சிலிண்டர் எத்தனை நாள் எரியும்?  லாண்டிரியில் ஒரு துணி இஸ்திரி போட இவ்வளவு ரூபாயா ?  எப்போ தான் ட்ரம்ப்  மாற்றி மாற்றி பேசுவதை நிறுத்துவார்?  இதெல்லாம்  சிலரை தின்கிறது?  சிலருக்கு மரணபயம் வாட்டுகிறது. அவர்களை மாற்ற முடியாது. ஆனால் கொஞ்சம்  வேறே விஷயங்கள் பற்றி  யோசிக்க வைக்கலாம்.   அமெரிக்காவில்  சில  விஞ்ஞானிகள் கண்டுபிடித்த ஒரு விஷயம்  இந்த மாதிரி கவலைப்படுவதற்கு என்று ஒரு குறிப்பிட்ட நேரம் ஒதுக்கி ஒரு இடத்தில்  பெரிசுகளை உட்கார்த்தி வைத்து  தினமும்  அவரவர் கவலையை பற்றி  பேச அரைமணிநேரம் அல்லது அதிக பக்ஷம் ஒன்றரை மணி நேரம் தருகிறார்கள். பல கவலையாளிகள் வந்து மனதில் இருப்பதை கொட்டுகிறார்கள்.  அதில் சிலது மற்ற கவலைகள் பற்றி அறிந்து தனது கவலையை மாற்றிக் கொள்ளும். இப்படி பல கவலைகள் ஒன்று சேரும்போது சிலது காணாமல் போகும்.  அப்புறம் எதைப் பற்றி கவலைப்படுவது என்ற ''புது'' கவலை உண்டாகும். பழசெல்லாம் காணாமல் போகும்.   சில கவலைகளை வெளிப்படுத்தும்போது முகம் கோணும் , புருவம் நெளியும், கைகால்  அபிநயம் பிடிக்கும். பல்லை கடிக்கும்,  .வியர்த்துக் கொட்டும். பெரு மூச்சு விடும் வேடிக்கைகளை மற்றவர்கள் ரசிப்பார்கள்...இல்லை  சிரிப்பார்கள்.  மொத்தத்தில் இது வித்யாசமான அணுகுமுறை. கடைசியில் மற்றவர்களை ரசிக்க இந்த நேரம் உபயோகப்படும் என்பதால் தனது கவலை மறந்து விடும்..

சிலருக்கு படுக்கையில் விழுந்தவுடன் குப்புற படுக்கும் பழக்கம். வயிற்றை அமுக்கிக்கொண்டோ, இடதுபக்கமாக சாய்ந்து கொண்டோ, ( உடம்பின் கனத்தை எல்லாம்  வைத்து இதயத்தை அமுக்கிக் கொண்டு)  படுக்கும்போது ரத்த ஓட்டம் சீராக எப்படி ஓடும்?  பாவம் இதயம் எப்படி ரத்தத்தை பம்ப் பண்ணும்? ரொம்ப சீக்கிரம் இதய நோய் ஏதாவது வருவதற்கு நாம் ஏன் பாடுபடவேண்டும்?   நமது வாழ்நாளில் மூன்றில் ஒரு பங்கு படுத்து தூங்குவதிலேயே போய் விடுகிறது. அந்த நேரத்தை எதற்கு நம் இதயம் கெடுவதற்கு நாமே வழி கோல வேண்டும்?  வலப்பக்கம் திரும்பி படுக்க கற்றுக்கொள்ளுங்கள்.  நான் முக்கால்வாசி மல்லாக்க படுத்துக்கொண்டு பாட்டு கேட்பவன்.

இன்னும் சொல்லட்டுமா?

[Sivan Krishnan]

 31.5.2026   ஸ்ரீ க்ரிஷ்ணார்ப்பணம் சேவா டிரஸ்ட்   யாத்திரை-  nanganallur  J.K. SIVAN

13.  குன்றத்தூர் குமரன் ஆலயம்.

என்னுடன் வந்தவர்களில்  பதினைந்து  பெண்கள்  எல்லோருமே, அம்மாக்கள், பாட்டிகள்,  இவர்களால்  எப்படி  கொளுத்தும்  கோடை வெயிலில்  காலை  ஆறு மணி முதல் இரவு  9 மணிவரை  அயராமல் பல  ஸ்தலங்களுக்கு  வண்டியில் ஏறி இறங்கி, படி  ஏறி இறங்கி  சென்று பல  கோவில்களில் சுவாமி தரிசனம் பண்ண முடிந்தது என்பது  நினைத்தாலே  ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது. நாங்கள்  பதினைந்து  ஆலயங்கள் அன்று  சென்றோம் ,  ஏறக்குறைய 220  கி.மீ. பயணம் செய்திருக்கிறோம்.   சென்ற ஆலயங்கள்  அனைத்துமே புராதனமானவை,   எங்கெங்கோ இருப்பவை... அவற்றிற்கு  ஓட்டமும் நடையுமாக  எவ்வாறு என்னோடு  செல்ல முடிந்தது!!!  எல்லாம் அந்த பகவானின்  அருள் தான் காரணம். தனது பக்தர்களை கஷ்டப்படுத்தாமல்  அவர்கள் காலுக்கும் நெஞ்சத்துக்கும்  உரம் கொடுத்து அருள் பாலித்திருக்கிறான். '
குன்றத்தூர் நாகேஸ்வரர்  ஆலயத்திலிருந்து ஒரு சில தெருக்களை கடந்தால்  குன்றத்தூர் குமரன் குன்றத்தை அடையலாம். வண்டி மேலே  ஏற  அனுமதி உண்டு. என்பதால் மேலே  சென்றுவிட்டோம்.  ஜிலுஜிலு வென்று காற்று. சரிவாக படியில்லாமல் ஒரு சில உயரம் கடந்து ஆலயத்துக்குள் சென்றால்  வெள்ளை வெளேரென்று விபூதி அலங்கார முகத்துடன்  வேலவன் வள்ளி தேவ சேனா சமேதனாகி நின்றான். முருகன் மேல் பாடினேன். மனது ஆனந்தத்தில் லயித்திருந்தது. நடந்து போவதாக இருந்தால்  84  படிகள்.  ஒவ்வொரு படிக்கும்  உத்சவம் உண்டு. திருப்புகழ், மயில் வேல் விருத்தம் படி ஒவ்வொன்றாக கடக்கும்  பக்தர்களை நானறிவேன்.

குன்றத்தூர் சுப்பிரமணிய சுவாமி கோயில் என்ற குன்றத்தூர் முருகன் கோயில் கௌமாரத்தின் முழுமுதற் கடவுளான முருகனுக்கு உரிதான கோவிலாகும்.‌  மிகவும்  பிரபல  சக்தி வாய்ந்த முருகனின் ஆலயம்.
முருகப்பெருமான் திருப்போரூரில் இருந்து திருத்தணிக்கு தனது பயணத்தின்போது இம்மலையில் தங்கினார் என கூறப்படுகிறது.

புராதனமான இந்த கோயில் பன்னிரெண்டாம் நூற்றாண்டில் இரண்டாம் குலோத்துங்க சோழனால் கட்டப்பட்டது. 1726-ஆம் ஆண்டில் மதுரை நாயக்கரால் மேம்படுத்தப்பட்டது. குன்றத்தூர் முருகன் கோயில் சுமார் 900 ஆண்டுகளாகப் பக்தர்களால் வழிபடுவதாக கூறப்படுகிறது. குன்றத்தூர் முருகன் கோவில் கிபி 10ஆம் நூற்றாண்டில் சோழர்களால் கட்டப்பட்டது இந்த குன்றத்தூர் முருகன் கோவில். தமிழ்நாட்டில் தொண்டை மண்டலத்தில் மிகவும் முக்கியமான முருகன் கோவில் ஆகும்.
இது 84 படிகள் கொண்ட மலைக்கோவில். மூலவர் வட திசையைப் பார்த்து உள்ளார்.  அநேக  பக்தர்கள் குடும்பத்தோடு மலை ஏறுகிறார்கள் இறங்குகிறார்கள்.  முருகப்பெருமான் கருவறை கோஷ்டத்தில் தக்ஷிணாமூர்த்தி, விஷ்ணு துர்க்கை ஆகிய மூர்த்தங்கள் உள்ளன. கோவிலின் பிரகாரத்தில் காசி விசுவநாதர், விசாலாட்சி, பைரவர், நாகர், நவக்கிரக சன்னிதிகள் ஆகியவை அமைந்துள்ளன.

மண்டபத்தின் ஓரத்தில் உள்ள அரசமரத்தின் அடியில் நாகலிங்கேஸ்வரர் சந்நிதி உள்ளது.
அரச மரத்தில் தொட்டில் கட்டி பிராத்தனை.
குழந்தையின் எடைக்கு எடை பழம், சர்க்கரை, வெல்லம் அளித்தல்.

குன்றத்தூர் மலையில் உள்ள  இந்த முருகப்பெருமான், ஒரு சிவலிங்கத்தை உருவாக்கி பிரதிஷ்டையும் செய்து பூஜித்தார். மலை அடிவாரத்தில் தனி கோவிலில் ‘கந்தழீஸ்வரர்’ அருள் பாலிக்கிறார். மலைமேல்  ஆலயத்தை ஒரு முறை ப்ரதக்ஷிணம் பண்ணிவிட்டு  வண்டி தேடி கீழே இறங்கினோம்.

[Sivan Krishnan]

31.5.2026  ஸ்ரீ க்ரிஷ்ணார்ப்பணம் சேவா டிரஸ்ட்  புனித யாத்திரை.-  நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

(இத்துடன்  நிறைவு பெறுகிறது)

15   சிறுகளத்தூர்  அமராபதீஸ்வரர் ஆலயம்.   

பதினேழு வருஷங்களுக்கு முன்பு 16.4.2009  வியாழக்கிழமை, காரில்  குன்றத்தூர் பக்கம் போயிருந்தபோது ஒரு சிதிலமான  கோவில் கண்ணில் பட்டு காரை நிறுத்தி அந்த சிறிய தெருவில் நடந்து  கோவிலை நெருங்கி.  கம்பி கதவு திறந்திருந்ததால்  உள்ளே சென்றபோது . மாட்டு மேய்ப்பவர்கள் சிலர், அங்கும் இன்றும் சுற்றிக்கொண்டிருந்தார்கள். எதிரே ஒரு செங்கல் கட்டிட ஆலயம். நிச்சயம்   நான்  ஆயிரம் வருஷம் என   பழைய செங்கல் சத்தியம் செய்தது.

 என் எதிரே கேட்பாரற்று ஒரு  பெரிய  ஆவுடையார், லிங்கம் இல்லாமல்... வெளியே  தரையில் கிடந்தது.  சிலர் அதன் மேல் ஏறி நடந்து கொண்டிருந்தார்கள்.  கோவில் எந்தக்கணமும் இடிந்து விழும்  நிலையில் இருந்தது.  கோவிலின் வாசலில் அருள்மிகு அமராதீஸ்வரர் ஆலயம் என்று யாரோ வெள்ளை வர்ணத்தில் எழுதி இருக்கிறார்கள்.  அருமையான ஒரு நந்தி ஒரு மண்டபத்தில். கோவில் உள்ளே  பெரிய சிவலிங்கம். சேக்கிழார் வாழ்ந்த பூமி  சிறுகளத்தூர் எனும் அந்த கிராமம்.  மூன்று கி.மீ. தூரத்தில்  குன்றத்தூர் செழிப்பாக வளர்ந்து கொண்டிருந்தது. 

அம்பாள் , பர்வத வரத்தினி ,அழகாக நின்று கொண்டிருந்தாள். சரியான  வஸ்திரம் இல்லை அவளுக்கு. விளக்கோ, பூஜையோ, பகவானுக்கும் அவளுக்கும் சரிவர நடக்க வில்லை என்று புரிந்தது. விசாரித்ததில் 13ம் நூற்றாண்டு சோழர்கள் கால கோவில் என்று அறிந்தேன்.  கோவிலை சுற்றி  பிரகாரத்தில் நடந்தபோது காலை நெருஞ்சி முள் பதம் பார்த்தது. 

 

கோவில் பிரகாரத்தில் வரசித்தி விநாயகர், ஆறுமுக பெருமான் சுக்ரவார அம்மன்,தக்ஷிணாமூர்த்தி,  துர்க்கை, கால பைரவர் ப்ரம்மா, விஷ்ணு,  சூர்யன்.   கோவில்  உள்ளே  சேக்கிழார் நிற்கிறார்.   பிள்ளையார் சிலை திருடு போய்விட்டது என்றார்கள் . உத்சவ விகிரஹங்களை  கோவூர்  சுந்தரேஸ்வரர் ஆலயத்தில்   15 வருஷங்களாக   ஜாக்கிரதையாக வைத்திருப்பதாக தகவல் அறிந்தேன்.  அழகான நந்தி தேவர் கண்ணை விட்டு அகலவில்லை. 

 

ஒருகாலத்தில் இந்த ஆலயத்துக்கு  55 ஏக்கர்  நிலம் இருந்ததாம்.   கோபுரமோ, ஸ்தூபமோ காணோம்.வெளியே கிடக்கும் ஆவுடையாருக்கான பெரிய லிங்கம் கோவில் உள்ளே  சுவற்றில் சாய்த்து வைக்கப்பட்டிருந்தது.   சண்டிகேஸ்வரர் இடிந்து விழும் நிலையில்.  சுமார்  25 பேர்   ஏழை உள்ளூர் ஜனங்கள் இந்த ஆலயத்தை ஒருவாறு  பாதுகாத்து வருகிறார்கள். மாரி எனும் ஒரு நபர் தினமும்  சிவனுக்கு  குடம் ஜலம் கொட்டி அபிஷேகம் செய்கிறார். வீட்டில் சாதம் சமைத்து கோவிலுக்கு கொண்டு வந்து தனக்கு தெரிந்தவரை  நைவேத்யம் செயது காக்கைக்கு போடுகிறார்.  பிரதோஷம், சஷ்டி, பௌர்ணமி  களங்களில் அண்டை ஊரிலிருந்து ஒரு அர்ச்சகரை வரவழைத்து ஒரு  வேளை  பூஜை நடக்கிறது.

பாலசேகரன் எனும் ஒரு பள்ளி ஆசிரியர், குணசேகரன் எனும் ஒரு துணி தைப்பவர்  ஆகியோர் முழு முயற்சி எடுத்து இந்த ஆலயத்தை புனருத்தாரணம் பண்ண  முனைகிறார்கள்.  நானும் பலரை தொடர்பு கொண்டு  நிதி உதவி சேர்ந்து கும்பாபிஷேகம் நடந்தது. கோவில் புனருத்தாரணம்   பெற்றது.   கும்பாபிஷேகம் அன்று  தரிசித்தபின் முடிந்த போது  கோவிலுக்கு  சென்று வணங்குவேன்.

 

31.5.26 அன்று நண்பர்களோடு அங்கே இரவு 7.30மணிக்கு சென்றோம்.  அமராபதீஸ்வரருக்கு ஒரு வேஷ்டி, அம்பாளுக்கு புடவை சாத்தினோம்,  இவற்றை அளித்த  பானுமதி அம்மையாரால்  இந்த   யாத்திரையில் கலந்து கொள்ள முடியவில்லை.  என்னை, திரி, கல்கண்டு, வஸ்திரங்கள்  புத்தகங்கள்  எல்லாம்  அளித்தோம்.  

அர்ச்சகர் என்னையே பூஜை பண்ண சொன்னார்...ருத்ரம் சமகம்  த்ரிசதி மந்திரங்கள் உச்சரித்து அர்ச்சனை செய்தேன் .  குணசேகரன் ரவா கேசரி  நைவேத்தியம் கொண்டுவந்தார். பிரசாதம் அனைவருக்கும் வழங்கி, எங்கள் இரவு உணவுக்காக  பூரி சட்னி, கிழங்கு தயார் செய்திருந்தார்கள்.  எட்டு மணிக்கு அங்கிருந்து கிளம்பி நங்கநல்லூர்  இரவு 9மணிக்கு நங்கநல்லூர் திரும்பி வந்து  15 கோவில்களில் தரிசனம் செய்தபின்  இந்த  ஒருநாள் யாத்திரை நிறைவு  பெற்றது.

2009ல்  நான்  சிதிலமான நிலையில் இந்த ஆலயத்தை பார்த்தபோது எடுத்த சில படங்கள் கிடைத்தது. அதையும்  ஞாபகத்துக்காக  இணைக்கிறேன். 

--

 

 

 

[Sivan Krishnan]

31.5.2026   ஸ்ரீ க்ரிஷ்ணார்ப்பணம் சேவா டிரஸ்ட்   யாத்திரை

7.திருவாலங்காடு  வடாரண்யேஸ்வரர்  ஆலயம்  

திருநின்றவூரில்  ஹ்ருதயத்தை  சிவனிடம் பறிகொடுத்துவிட்டு பஸ்ஸில் புறப்படும்போது காலை 11.15 மணி.  யாரும் இதுவரை காப்பி குடிக்க கூட நேரமில்லை.  வேகமாக 37 கி.மீ. தூரம் செல்லவேண்டும். ஒரு மணி நேரம் ஆகிவிடும். இருந்தாலும் திருவள்ளூர் செல்லும் வழியில்  PSS4  ஹோட்டல்   கண்ணில் பட்டுவிட்டது. பெண்களுக்கும் சற்று  ரெஸ்ட்ரூம் வசதி தேவை என்பதால் வண்டியை  நிறுத்தி  விட்டு  காப்பி ஆர்டர் பண்ணி அது வருவதற்குள்  (முக்கால் மணி நேரம்!!) பெண்கள் ஓய்வறை சென்று வர முடிந்தது.  காப்பி  அருமையாக இருந்தது.  புது தெம்போடு புறப்பட்டோம்.  எங்கள் திட்டப்படி நாங்கள் அடுத்து திருபாச்சூர் செல்வதாக இருந்தது. நிச்சயம் உச்சி வேளை  கோவில் மூடி  விடுவார்கள்.எனவே  திருவாலங்காடு புறப்பட்டோம். 1205க்குள்  கோவிலுக்குள் நுழைந்து விட்டோம்... பாக்கியசாலிகள்.

வடாரண்யேஸ்வரர் கோயில் போயிருக்கிறீர்களா?  என்று  யாரையாவது கேளுங்கள்.

'' இல்லையே  நான் தமிழ் நாட்டை விட்டு வடக்கே போனதில்லையே''  என்பார்கள்....
வடாரண்யேஸ்வரர் ஆலயம் தான்  திருவாலங்காடு கோவில் (வடம்:  ஆலமரம், ஆரண்யம்: காடு ) திரு என்பது சிறப்புச் சொல். திருவாலங்காடு. சிறந்த சிவ க்ஷேத்ரம்.  ஐந்து  நடராஜர் சபைகளில் இங்கே சிவன்  பத்ரகாளியோடு போட்டி போட்டு ஊர்த்வ தாண்டவம் ஆடி ஜெயித்த  ரத்ன சபை. தேவார பாடல் பெற்ற  ஸ்தலம்.

“ஆலங்காடு மேய அண்ணலார் அடியிணை நாளும் நம்பி நண்ணுவார் நலம்பெறுவர்”  
அர்த்தம்; திருவாலங்காட்டில் உள்ள சிவனை தினமும் மனதில் பூரண பக்தியோடு வணங்குவோர் நலனும் அருளும் பெறுவர். சிவனோடு  நர்த்தனம் ஆடிய பத்திரகாளி கோவில் அருகே தனியாக உள்ளது. அதைப் பார்த்துவிட்டு தான் இந்த சிவாலயத்துக்குள் நுழைவது வழக்கம்.  நேரமாகி விட்டதால்  காலின் கீழ் எங்கும் நெருப்பு.... ஆம் தரை அவ்வளவு சூடு.

பகல் பன்னிரண்டு மணி.  செருப்பில்லாத கிழ கால்கள்.. கட்டாந்தரை...சம்மர் வெயில். இப்போது தான் அக்னி நக்ஷத்ரம் முடிந்ததே தவிர அதன் தாக்கம் குறையவில்லை.

'' உன்னை எல்லோரும்  ஆடலரசன் என்கிறார்களே,   என் மாதிரி உன்னால் ஆட முடியுமா?'' என்று ஒருநாள் சவால் விட்டாள்  பத்ரகாளி.
சிவன் சிரித்தார்.  
''சிவா, உனக்கும் எனக்கு நாளைக்கு போட்டி .ஆடிப்பார்த்துவிடுவோமா?

உண்மையில் பத்ரகாளியை வெல்வது  சிவனுக்கு சுலபமாக இல்லை .  வெகு நேரமானபின் ஒரு தருணத்தில் சிவன்    ''எங்கே  இது போல் உன்னால் ஆட முடிந்தால் ஆடு''   என்று சவால் விட்டார் சிவன்... ஆம்.. சிவனின் ஒரு கால் தலைக்கு மேல் உயர்ந்து விண்ணைத் தொட்டது.   மேல்நோக்கி இப்படி ஆடுவது ஊர்த்வ தாண்டவம்.  பத்ரகாளிக்கு தான் பெண் என்ற நினைப்பு அப்போது தான் வந்திருக்க வேண்டும். .  போட்டியில் தோற்றதை ஒப்புக்கொண்டாள் .

இங்கே  சிவனுக்கு  சபாபதி, சபா நாயகர் என்று  பெயர். ரத்ன சபாபதி.. அம்பாளின் பெயர் வண்டார் குழலி (பிரமராம்பாள்).      

''எண்ணற்ற மகான்கள் கால் தடம் பட்ட இந்த க்ஷேத்ரத்தில் கால் வைத்து நடக்கும் மகா பாபம் எனக்கு வேண்டாம்'' என்று காரைக்கால் அம்மையார் தலையாலே இங்கு நடந்து வந்து, சரித்திரத்தில் இடம் பெற்று,  கோவிலில் சிலையாக சபாநாயகர் அருகே நிற்கிறார்.

ரொம்ப பெரிய விஸ்தாரமான சோழர்கள் காலத்து கோவில். விமானம் கஜ பிரஷ்டம் வகையை சேர்ந்தது. லிங்கம் ஸ்வயம்பு. அடர்ந்த பழைய வயதான ஆலமரம் கப்பும் கிளையுமாக ஒரு ஓரத்தில் உள்ளது. ஸ்தல விருக்ஷம். பலாமரம் என்றும் சொல்கிறார்கள். அந்த காலத்தில் பழையனூர் திருவாலங்காடு என்று ஒரு பெயர் இந்த ஊருக்கு. சோழர்கள்  கால கல்வெட்டுகள் ஏராளமாக உள்ளது. சரித்ரத்தில்  திருவாலங்காட்டு செப்பேடுகள் பிரபலமானவை.

ஒரு தடவை திருஞான சம்பந்தர் இந்த பக்கம் வந்து இந்த ஊர் வராமல் எங்கோ தங்க, 

''என்ன பையா என்னை மறந்து விட்டாயா?'' என்று சபாபதி அவரைக் கனவில் தட்டிக் கேட்க மறுநாள் அருமையான ஒரு பதிகம் நமக்கு கிடைத்திருக்கிறது.. அப்பரும் மற்றோரும் கூட பதிகங்கள் பாடிய சிறந்த சிவஸ்தலம் திருவாலங்காடு. 

பிரம்மாண்டமான இந்த கோவில் அவசியம் சென்று வணங்கவேண்டிய ஒன்று.
வெயிலின் கொடுமையால், பெரிய விஸ்தாரமான  அந்த கோவில் ப்ராஹாரத்தை சுற்றி வரமுடியவில்லையே என்ற குறை மனதில் அழுத்தியது. எல்லோரும் வெளியே வரும்போது  பிற்பகல்  மணி 12.45 ஆகிவிட்டது. 

[Sivan Krishnan]

31.5.2026   ஸ்ரீ க்ரிஷ்ணார்ப்பணம் சேவா டிரஸ்ட்   யாத்திரை

4. திருமழிசை வீற்றிருந்த பெருமாள்  ஆலயம்

திருமழிசை என்றாலே அனைவரும் ஓடி  சேவிப்பது ஜெகன்நாத பெருமாள் ஆலயத்தை மட்டுமே. அருகிலேயே  வீற்றிருந்த
 பெருமாளும் இருக்கிறாரே. ஸ்ரீ செண்பகவல்லி சமேத  வீற்றிருந்த பெருமாள்  ஒரு குறுகிய சந்தில் இருப்பதால் தான் வண்டியில் வரும் வெளியூர்காரர்கள் அங்கே செல்வதில்லை என காரணம் காட்டியதை அறிந்தேன். புண்யத்தை தேடாததற்கு காரணங்கள் தான் நிறைய இருக்கிறதே.   பகவானை தரிசிக்க வேண்டுமென்றால் கொஞ்சமாவது மெனக்கெடவேண்டாமா?

கிழக்கு நோக்கிய  ஐந்து நிலை ராஜகோபுரம் கண்ணில் பட்டது.  அதன் பக்கத்திலேயே   வீர ஆஞ்சநேயர் ஒருவரும் இருக்கிறார்.  பெருமாள் சந்நிதிக்கு வெளியே  தங்கமுலாம் பூசி பளிச்சென்று ரெண்டு  பெரிய த்வார பாலகர்கள்.   பெருமாள் பெரிய  சிலையாக ஸ்ரீதேவி பூதேவி சமேதராக  உட்கார்ந்திருக்கிறார்.   மார்க்கண்டேயர்,  பிருகு முனிவர்களுக்காக  தரிசனம் கொடுக்க  பெருமாள் இங்கே வந்ததாக ஐதீகம். 

சோழர்  காலத்து கல்வெட்டுகள்  என்னென்னவோ விஷயங்கள் சொல்கிறது. அந்த தமிழ் நமக்கு புரியாது  என்றாலும் இந்த கோவில் பல்லவன் நந்திவர்மன் கட்டியது. ராஜ ராஜ சோழன்,  கிருஷ்ணதேவராயர். போன்ற நல்ல ராஜாக்கள்  காலத்தில்  புனருத்தாரணம் ஆகி இருக்கிறது.   பல்லவன் காலத்து  செங்கல் கோவில் சோழர் காலத்தில் கற்றளியாகியுள்ளது.  

ஐந்து நிலை ராஜகோபுரம்.த்வஜ ஸ்தம்பம், பலிபீடம், கோஷ்டத்தில் ப்ராஹாரத்தில் ஆழ்வார்கள் சந்நிதிகளை 

 வணங்கினோம். புராதன கோவில்களில் எங்குமே  தூண்களில் உள்ள சிற்பக்கலையை நாளெல்லாம் பார்த்து ரசிக்கலாம். இன்னொரு முறை வரும்போது  நிறைய நேரம் ஒதுக்குவோம்.

  காலை ஒன்பதே கால் மணி ஆகியும்  அர்ச்சகர்கள் உள்ளே அலங்காரத்தில் வஸ்திரம்  சாத்துவதில்  நேரம் கடத்தியதால்  வீற்றிருந்த  பெருமாள் அற்புத வடிவத்தை   கற்பகிரஹத்தில்  காண முடியாத துரதிர்ஷ்டம்.  

அழகாக  கோஷ்டத்தில்  ஜம்மென்று  வீற்றிருந்த பெருமாளை  தரிசித்தோம்.  கோஷ்டத்தில் மற்ற சந்நிதிகளும் உள்ளன.  காததரர், நாகர், காளிங்க நர்த்தன கிருஷ்ணன், வரதராஜ பெருமாள் அனைவருமே  அருள்பாலிக்கிறார்கள்.  வெளியே வந்தோம்.  

கோவில் வளாகத்திலேயே பஸ்ஸில் இருந்து சாப்பாடு மூட்டைகளை இறக்கி விரித்தோம் எல்லோருக்கும் நல்ல பசி. காலை 6 மணி முதல் ஒன்றும் சாப்பிடாமல்  3 மணி நேரம் ஆகிவிட்டதே...

ஆளுக்கு மூன்று நான்கு மிளகாய்ப்பொடி நல்லெண்ணை தடவிய  இட்லி, வடை, சாம்பாருடன் காலை உணவு முடிந்து பாத்திரங்கள் காலி ஆகிவிட்டன.  நேரமாகிவிட்டதால்  திருநின்றவூரை நோக்கி பஸ் வேகமாக ஓட ஆரம்பித்தது.,திருநின்றவூர் அடைய அதற்குள் காலை ஒன்பதரை மணி ஆகிவிட்டதே.. சம்மர் வெயில் சுள்ளென்று  உறைக்க  ஆரம்பித்துவிட்டது.

[Sivan Krishnan]

31.5.2026   ஸ்ரீ க்ரிஷ்ணார்ப்பணம் சேவா டிரஸ்ட்   யாத்திரை

9..  மாங்காடு தபஸ்  ஆதி காமாக்ஷி  அம்மன்

திருவாலங்காட்டுக்கு பிறகு  பழையனுர்  நீலியை பார்க்கவோ,  தக்கோலம் தக்ஷிணாமூர்த்தி பார்க்கவோ  முடியாதபடி காலம் கடந்து விட்டதே.  பகல் பன்னிரெண்டு மணிக்குப் பிறகு எந்த கோவில்  திறந்திருக்கும்? .  இனி மாலை ஐந்து மணிக்கு தான் பார்க்க இயலும். அது வரை  காத்திருக்க  வழியில்லையே.  நாங்கள் ஊர் திரும்ப வேண்டுமே.  ஆகவே  திருவாலங்காட்டிலிருந்து நேராக  மாங்காடு சென்றுவிடுவோம். கொளுத்தும் வெயிலில் எங்கே தங்க இடம்/? குளிர் சாதன வண்டியில் இருந்தபடி  ரெண்டு மணி நேரம் பயணம் செய்ய முடிவெடுத்தோம்.   வழியில் எங்காவது பகல் உணவுக்கு இடம் தேடுவோம் என்று முடிவெடுத்து  வண்டியிலேயே  சாப்பிட முடிவானது.

மாங்காடு சென்றபோது பிற்பகல் 2.30மணி.  வண்டியிலிருந்து கொண்டே சாப்பிட  ஆரம்பித்தோம்.   திருநின்றவூர் பட்டாச்சாரியார் அளித்த கதம்ப சாம்பார் சாதம் இன்னும் சூடாகவே இருந்தது. தயிர் சாதமும் அவ்வாறே புளிக்காமல் இருந்தது.  மர ஸ்பூன்கள்  கொண்டு வந்திருந்தேன்.  உருளைக்கிழங்கு கறியை எல்லோருக்கும் ட்ரைவர்  சுப்பிரமணியம் பரிமாற   அருமையான சாதம் ருசித்தது,   தயிர் சாதத்துக்கு  எலுமிச்சை ஊறுகாய்,வறுத்த மோர் மிளகாய் சௌகரியமாக இருந்தது. எல்லோருக்கும்  குடிக்க தண்ணீர் தாராளமாக இருந்தது.

மீதி சாப்பாடு டப்பாக்களை  அங்கே இருந்த ஏழை எளியவர்களுக்கு அளித்துவிட்டு கோவிலுக்குள் சென்றபோது ஆச்சர்யம் எங்களுக்காக அங்கே தயாராக காத்திருந்தது.

ஞாயிறு நல்ல கூட்டம் இருக்கும் என்று எதிர்பார்த்து ஐம்பது ரூபாய் டிக்கெட் வாங்கி சீக்கிரம் தரிசனம் செய்யலாம் என்று நினைத்தபோது இலவசமாக உள்ளே செல்லவே பத்து நிமிக்ஷம் தான் ஆனது.  மாங்காடு காமாக்ஷி திவ்ய ஸ்வரூபமாக  எல்லோருக்கும்  காட்சி தந்தாள். எங்கள் குழுவில் வந்திருந்த பத்மா சந்தனம், ஜெயந்தி ஸ்ரீனிவாசன் இருவரும் அடிக்கடி அங்கே செல்பவர்கள் என்பதால் அர்ச்சகர் எங்களுக்கு  அர்ச்சகர் நிதானமாக தரிசிக்க உதவி எனக்கு அம்பாள் கழுத்தில் இருந்த மாலை ஒன்றை அணிவித்தார். எலுமிச்சை பழ மாலை பிரசாதமாக அளித்தார்.  எனக்கு என்ன  பூர்வ ஜென்ம புண்யமோ!
மாங்காடு காமாக்ஷி அம்மன் ஆலயம் ரொம்ப  பெரிய கோவில்.  அம்பாள் உமாதேவி  பஞ்சாக்னியில் ( நாலு பக்கம்  தீ.  மேலே  சூரியன்  பெரிய தீ)  இடதுகாலை மடக்கி வலது காலில் நின்றவாறு தவமிருந்து சிவனை அடைந்து ஏகாம்பரேஸ் வரனை அடைந்ததாக வரலாறு.    தவம் கலைந்த பிறகும் உஷ்ணம் தணியாமல் ஆதி சங்கரர் அர்த்த மேரு சக்ரம் பிரதிஷ்டை பண்ணி  அக்னி ஸ்தலமான  மாங்காடு குளிர்ந்தது. நாமும் அக்னி நக்ஷத்ரம்  முடிந்த  பிறகு செல்கிறோம்.  தமிழக  சக்தி பீடங்களில் பிரதானமானது.ஆதி சங்கரர்  அம்பாளின் உக்கிரத்தை சக்ரம் மூலம் சமனம் பண்ணினார். தணித்தார்.
பின்னர் காமாட்சி காஞ்சிபுரத்துக்குச் சென்று சிவனை கல்யாணம் பண்ணிக் கொண்டாள். பல்லவர்கள், சோழர்கள், விஜயநகர மன்னர்கள் காலத்தில் பக்தியோடு பராமரிக்கப்பட்ட 1500 வருஷ  புராதன ஆலயம்.

இந்த கோவில் சம்பந்தமான ஒரு நிகழ்ச்சியை முன்பே கேள்விப்பட்டு எழுதியிருந்ததை நினைவூட்டுகிறேன்.

காஞ்சி  மஹா பெரியவாலையே காமாக்ஷி அம்சமாக வணங்குகிறோம்.   மஹா பெரியவா கனவிலே ஒருநாள் காமாக்ஷி வந்து பேசினாள். மாங்காட்டில்  அவள் இருப்பது வெளியே தெரியாத காலம்.  எத்தனையோ  நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்  ஆதி சங்கரர் இங்கே வந்திருக்கிறார்.  அம்பாளின் உக்கிரத்தை அடக்க  யந்த்ர ஸ்தாபனம் பண்ணின  அந்த காமாக்ஷி தான் மாங்காட்டிலே இருந்தது வெளியே தெரியலே.இங்கே எங்கேயோ புதையுண்டு இருந்தாள்.  மஹா பெரியவா கனவில் வந்து    ''என் கோவிலை  புனருத்தாரணம் பண்ணு'' என்று கட்டளை இட்டிருக்கிறாள்.  பெரியவாளுக்கு அந்த கோவில் பக்கத்திலேயே  ஒரு  வேத பாடசாலை ஆரம்பிக்கணும்னு வேறே மனசிலே பட்டுடுது. எப்படி இது நிறைவேறப் போகிறது...

1952-ஆம் வருஷம். ஒவ்வொரு வியாழக்கிழமையும்,   சென்னையிலிருந்து பெரியவாளை தரிசிக்க  லக்ஷ்மி  நாராயணன் என்கிற  பக்தர் காஞ்சிபுரம் மடத்துக்கு வருவார். அவர் மட்டுமா  எத்தனையோ பக்தர்கள் கொஞ்சம் நேரம் கிடைத்த போதெல்லாம் காஞ்சிபுரம் சென்றுவிடுவார்கள்.  அப்படி  ஒரு வியாழக் கிழமையன்னிக்கு லக்ஷ்மி  நாராயணன்  வந்த  போது  மஹா பெரியவா அவரை அழைத்தார்.

''லக்ஷ்மி நாராயணா, நேத்திக்கு எனக்கு ஒரு சொப்பனம். 'பஞ்சாக்னி ஜுவாலையால எனக்கு ஒடம்பெல்லாம்  திகு திகுன்னு எரியறது. இங்கே புனருத்தாரணம் பண்ணணும்'   னு அம்பாள் சொப்பனத்துல  கேக்கறா?   எங்கேயோ அம்பாள் கோயில் ஒண்ணு  வெளியே தெரியாம   கெடக்கு.   நீ போய் விசாரிச்சுண்டு  வரியா?"

''பெரியவா, உத்தரவு.   கட்டாயம்  நான் உடனே  போறேன். எனக்கு ஒரு வாரம் டயம் கொடுங்கோ"

 அடுத்த வாரம்  லக்ஷ்மி நாராயணன் வந்தபோது  பெரியவா   ''லக்ஷ்மி நாராயணா  நேத்திக்கு  ராத்திரி மறுபடியும் அம்பாள் சொப்பனத்துல வந்தா டா.  ஒரு யானை வந்து தும்பிக்கையால  என்னைக் கைப்பிடிச்சு அழைச்சுண்டு போறது. நான்  அந்த யானையோடு விடு விடுன்னு  கிளம்பிட்டேன். எனக்கு  அது யானையா கண்ணுக்கு தெரியலே.   காமாக்ஷி அம்பாள்  தான் கையை பிடிச்சு அழைச்சுண்டு போறாள் னு தோணித்து. ரொம்ப நேரம்  ஆயிடுத்து, ரொம்ப தூரம் நான்  அவளோடு போயிண்டே  இருக்கேன்.  ரொம்ப நேரம் கழிச்சு  என்னை  ஒரு  மண் ரோட்டுல  திரும்ப வைச்சு  அழைச்சுண்டு போறா.  அங்கே கொஞ்ச தூரம் போனதும்,  அம்பாளையோ யானையையோ கண்ணுக்கு தெரியலே.  அப்படின்னா, என்ன அர்த்தம்னு  யோசிச்சேன்.  அங்கே தான்  எங்கேயோ அம்பாள்  இருக்கான்னு  தீர்மானம் பண்ணிட்டேன்.  இடத்தை காமிச்சுட்டா. தேடறது, மேற்கொண்டு பண்ணவேண்டியது எல்லாம்  நம்ம வேலை.''
மௌனம்.  
உடனே  மஹா பெரியவா மாங்காடு கிளம்பி விட்டார்.  அந்த கிராமம் பூரா  சென்றார் ஒரு இடத்துக்கு வந்ததும் அங்கேயே  ஒரு இரவு தங்க  முடிவெடுத்தார்.  சுற்றிலும் வெட்டவெளி, மரம் செடி கொடிகள், புதர், முள்செடிகள் வயல் வரப்பு.  அங்கே ஒரு பழைய  மாட்டு கொட்டகை கண்ணில் பட்டது. கனவில் கண்ட இடம் மாதிரியே  அடையாளம் தெரிந்தது . ''சரி இங்கேயே  தங்குவது என்று முடிவெடுத்தார். அந்த மாட்டுக் கொட்டகைக்குள் நுழைந்தார். அங்கேயே  போய் படுத்துக் கொண்டார்.   கொட்டகை வாசலில் ஒரு திட்டு மாதிரி ஒரு மேடு கண்ணில் பட்டது.
வேண்டுவார் வேண்டுவதை அருள வல்லதும், ஸ்ரீ ஆதிசங்கரரால் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டதுமான மகா தெய்வீக சக்திகள் வாய்ந்த ஓர்  அர்த்த   மேரு அங்கு  புதையுண்டு இருக்கிறது என்று அந்த பேசும் தெய்வம் உணர்ந்தது. அடாடா, இவ்வளவு ஸ்ரேஷ்டமான  ஸ்தலம் எவராலும் தரிசித்துப் பயன் பெறாமல் போய் விட்டதே என்று மனதில் வருத்தம் தோன்றியது.  மஹா பெரியவா கண்மூடி தியானத்தில் ஆழ்ந்தார்.   அடுத்த  நாள் காலை மாங்காட்டில்  வாழ்ந்த  பரம்பரை  கோவில் அர்ச்சகர், ஏகாம்பர சிவாச்சாரியாரை வரவழைத்தார்.

'இந்த ஊர்லே  யார்  ரொம்ப வருஷமாக பரம்பரையாக இருக்கா? அவாளை நான் பார்க்கணுமே, அழைச்சுண்டு வாங்கோ''
சிலர் வந்தார்கள். அவர்ககுடன் துருவித் துருவி  விசாரித்தார்.

அந்த ஏரியாவுக்கு அப்போ மணலி ராமகிருஷ்ண முதலியார்  தான் நாட்டாமை. பெரியவா  மாங்காட்டிலே வந்து  ஒரு மாட்டுக்கொட்டகையில்  தங்கி  இருக்கிறார் என்ற சேதி காட்டுத்  தீ  போல் பரவியது.  முதலியார் வந்து பார்த்தார்.
மஹா பெரியவா அவரிடம் தனது மனதில் தோன்றிய  சில  எண்ணங்களை எடுத்துக் கூறி என்ன செய்ய வேண்டும் என்று  விளக்கினார்.  
"என்ன செய்யணுமோ, நான் செய்யறேன். பெரியவா கவலைப்படாதீங்கோ" என்கிறார் முதலியார்.
 "இன்னும்  24 மணி நேரத்துல  இந்த இடத்தில் ஒரு ஸம்ப்ரோக்ஷணம் பண்ணணும்"னு சொன்னா பெரியவா. மளமளன்னு காரியங்கள் ஆரம்பிச்சுது.
ஆளுக்கு ஆயிரம் ரூபாய் போல போட்டனர். புதரும், பாம்புப் புத்துகளுமா இருந்த அந்த இடத்தை தோண்டி சுத்தம் பண்ணினார்கள். சின்ன கோபுரம் தெரிஞ்சுது.
"ஆதிசங்கரர் கர்ப்ப வாசம் இருந்த இடம் இதுதான்"  என்று அதைக்காட்டி நமஸ்கரித்தார்  மஹா பெரியவா.  கர்ப்ப வாசம்னா பத்து மாசம் ஓரிடத்திலே தங்கியிருக்கறது  என்று அர்த்தம் "
''அர்த்த மேரு இங்க பிரதிஷ்டை பண்ணியிருக்கு. அம்பாள் இங்கே உக்ரமா இருக்கா; அவளுடைய உக்ரத்தைத் தணிக்கணும்"னு சொன்னார்.
இதையெல்லாம் செஞ்சு முடிச்சுட்டுப் பெரியவா மறுபடியும் காஞ்சிபுரம் போயிட்டார். இடத்தை எல்லாம் சரி பண்ணி, கும்பாபிஷேகம் நடத்தினார்கள். காஞ்சி  மஹா பெரியவாளின்  ஆணையை சிரமேற் கொண்டு, அவர் காட்டிய  முறைப்படியே  காரியங்கள் நடத்தி  ஆலயத்தினுள்ளே நாள் தோறும் தீவிரமான ஜபயோக சாதனையில் ஈடுபடலானார் ஸ்ரீஏகாம்பர சிவாச்சாரியர்.
அதன் பலனைத்தான் இன்று  மாங்காட்டில்   நாள் தோறும் ஆயிரக்கணக்கில் வந்து பெருகி வழிகின்ற பக்தர்களின் கூட்டத்திலே நாமம்  தபஸ் காமாக்ஷி அம்பாளை தரிசிக்க முடிந்தது. மஹாபெரியவாளுக்கு சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம்.

"உரு ஏறத் திரு ஏறும்" என்பது ஆன்றோர் கண்ட அனுபவ உண்மை. அந்த நியதிப்படியே,   எண்ணற்ற மஹான்களின் ஜபம் தவம், யஞம் யாகம்  மந்த்ர பலம்.  அந்த இடத்துக்கு ஆகர்ஷண சக்தி கொடுத்துள்ளது.  பக்தர்கள் கூட்டம் பெருகியது.
இங்குள்ள விநாயகர், ‘அனுக்ஞை விநாயகர்’ .பரவை நாச்சியாருடன் சுந்தரர் வீற்றிருக்கிறார். மேலும் நாகத்தின் வடிவில் சத்தியநாராயணர், நாகேந்திரர் மற்றும் நாகநாதேஸ்வரர் ஆகியோர் உள்ளனர். இந்த மூன்று நாகங்களுக்கு மத்தியிலும் லிங்க வடிவம் இருக்கிறது. காசி விஸ்வநாதர், லட்சுமி, சரஸ்வதி, வள்ளி-தெய்வானையுடன் முருகப்பெருமான், கற்பக விநாயகர், சனீஸ்வரர் சன்னிதிகளும் உள்ளன.

[Sivan Krishnan]

பகவான் ரமண மஹரிஷி  -  நங்கநல்லூர்  J  K  SIVAN  

தேசூரம்மாள் 

ஒரு  உன்னத மஹான் கிடைத்தால்    யாராவது விடுவார்களா? நாம்  மஹா பெரியவாளை விட்டோமா? மகரிஷி ரமணரை அதுபோல்  தான் பக்தர்கள்  எங்கிருந்தெல்லாமோ வந்து சூழ்ந்து கொண்டார்கள்.   வெல்லம்  இருக்கும் இடம் தேடி எறும்பு வரத்தானே செய்யும்? 

படித்தவர்கள், படிக்காதவர்கள், ஆண் , பெண், எந்த மொழி பேசுபவர்களாக இருந்தபோதிலும் திருவண்ணாமலை ரமணாஸ்ரமத்துக்கு ஓடிவந்தார்கள்.  அகிலாண்டம்மாள் அப்படி ஒருவர். தேசூர் ஊரை சேர்ந்தவர் என்பதால் தேசூர் அம்மாள் என்று தான் அவரை அழைப்பார்கள்.  1896ல் முதலில் தேசூரம்மாள்  மகரிஷியை சமாதி நிலையில் இருந்த போது பார்த்தாள். அர்ச்சகர்  மகரிஷியின் வாயில் பால் ஊற்றினார். கண்கள் மூடி இருந்தது.   மகரிஷி அவளை கண் திறந்து பார்க்காமலேயே ஊர் திரும்பிவிட்டாள் . ஏழு வருஷம் கழித்து வந்தாள் .

தேசூரம்மாள்  பக்தி மிக்கவள். மடியாக, சுத்தமாக  பக்தியோடு உணவு தயாரித்து சேஷாத்ரி ஸ்வாமிகள், விடோபா ஸ்வாமிகள் , மற்ற சாதுக்களுக்கும் தருவாள்.

அம்மாள் ஒருநாள் காலை  அண்ணாமலை அடிவாரத்தில்  பூக்கள்  பறித்துக் கொண்டிருந்த போது  சில பக்தர்கள்  விருபாக்ஷ குகைக்கு  கீழே  இருக்கும், ஆலமர குகை நோக்கி  போய்க்  கொண்டிருந்தார்கள். 

அவர்களை வணங்கிவிட்டு  ''நீங்கள்  எல்லோரும் எங்கே போகிறீர்கள்??' என கேட்டாள் 

''இங்கே  ஒரு  பிராமண சுவாமி இருக்கிறாரே தெரியாதா?சின்ன வயசு, மௌனி, அசையாமல் சமாதி நிலையில் இருப்பார். அடாடா  என்ன தேஜஸ்!  அங்கே போனாலே  ஏதோ ஒரு புரிபடாத மன நிம்மதி கிடைக்கிறது. உங்களுக்கு தெரியாதா?''

தேசூரம்மாள் மகரிஷி ரமணரை தேடி போனவாள்.   பிராமண ஸ்வாமியை பார்த்தது பற்றி அவள் சொன்னது;

“சின்ன வயசு மஹான். உடம்பெல்லாம் ஒரே புழுதி, மண், குளித்து எத்தனை மாசம்   வருஷம் ஆச்சோ  ஆனாலும் 

உடம்பு தங்கம் போல் மின்னியது. ஒளி  வீசியது. ரொம்ப இளைச்சு  எலும்பும் தோலுமாக ஒல்லி தேகம். ஆஹா என்ன  தேஜஸ் முகத்தில்.  என் மனம்  பாகாய்  உருகியது.கண்களில்  பக்தியும் பாசமும் கலந்த  உணர்வில் கண்ணீர்  ஆறாக பெருகியது. நெஞ்சு படபடவென்று அடித்துக் கொண்டது. கைகால்கள் ஏதோ  பரவசத்தில்  நடுங்கியது. என்ன ஆச்சர்யம், அந்த  பால சந்நியாசி கண்களை திறந்தார். பார்வை என் மீது படர்ந்தது. அந்த க்ஷணமே நான் சரணாகதி அடைந்து விட்டேன்.

 ''இந்த கணம் முதல் இந்த பால சந்நியாசிக்கு நான் தான் அம்மா.  அவருக்கு ஆகாரம் நான் தினமும் கொண்டு வருவேன். ஒருநாள்  இரு நாள்  அல்ல.என் வாழ்நாள் முழுதுமே''

பகவான்  விரூபாக்ஷ குகைக்கு சென்றபோதும்  தேசூரம்மாள் மகரிஷிக்கு  ஆகாரம் கொண்டு வருவாள்.

பகவான் எப்போதும்  தான் மட்டும் தனித்து  உணவு உட்கொள்ளமாட்டார்.  ஆகவே அம்மாள் அவருடன் இருந்த 

பழனிசாமி, பெருமாள் சாமி எல்லோருக்கும் சேர்த்து தான் உணவு  கொண்டுவருவாள்.  அன்னபூரணி நிறைய கொண்டுவருவாள்.  ஒருநாள் தவறியதில்லை.எவ்வளவு புண்யவதி.!   பின்னர்  எச்சம்மாள், முதலியார் பாட்டி  ஆகியோர்  மகரிஷிக்கும் மற்றவர்களுக்கும்  உணவு தயாரித்து கொடுக்க ஆரம்பித்தவுடன் தேசூரம்மாள்  ஊருக்கு திரும்பி விட்டாள் . தனது ஊரில் ரமணானந்த  மடாலயம் என ஒரு ஆஸ்ரமம் நிறுவினாள்.  பகவானுடைய உபதேசங்கள் பிரசங்கங்கள்  எல்லாம் மற்றவருக்கு எடுத்துச் சொன்னாள்.  திருவண்ணாமலையில்   விரூபாக்ஷ குகையில்  யாருக்காவது உடம்பு சரியில்லை என்றால் தேசூருக்கு அழைத்து வந்து வைத்ய  சிகிச்சை அளித்தாள் . குணமானதும் கூடவே போய் அவர்களை கொண்டு விடுவாள்.  மகரிஷிக்கு  அம்மாளை ரொம்ப பிடிக்கும்.  அவள் தரும் உணவை மற்றவர்களோடு,  அங்கிருந்த நாய், பறவைகள், குரங்குகளுக்கும் அளித்து விட்டு சாப்பிடுவார்.   நொண்டி  என்ற  குரங்கு எப்போதும்  பகவான் அருகே  உட்காரும். முதல் நாள் அம்மாள் உணவு பரிமாறும்போது  அவளைக்  கண்டு சீறியது.  பகவான் அதனிடம். ''டேய் , சும்மா இரு,  நம்  கூட்டத்தில் அவளும்  ஒருவள்''  என்றதும் அப்போது முதல்  நொண்டி அவளை ஒப்புக்கொண்டது. 

ஒருமுறை ஸ்கந்தாஸ்ரமத்துக்கு  தேசூரம்மாள் வந்தபோது ஒரு சாது அவளிடம் ''இன்னிக்கு  பௌர்ணமி,   மகரிஷிக்கு க்ஷவரம் நடக்கும்.  மஹான்கள் ஞானிகள்  பௌர்ணமி க்ஷவரத்தன்று  அதீத ஆன்மீக சக்தி கொண்டவர்களாக இருப்பார்கள்.  நீ  இன்று மகரிஷியிடம் தீக்ஷை பெற்றுவிடு '' என்றார் .

ஆகவே  காத்திருந்த  தேசூரம்மாள்   அவர் காலடியில் விழுந்து வணங்கினாள் . 

''என்ன  தேசூரம்மா, எதற்கு  இது?   என்ன வேண்டும் உனக்கு சொல்? 

''பகவானே, இன்னிக்கு  ரொம்ப புனிதமான நாள்.  மஹான்,  நீங்க  எனக்கு ஏதாவது  மந்த்ர உபதேசம் பண்ணனும்''

''ஓஹோ  உனக்கு மந்திரம் வேணுமா?''   ''உன்னை விடாது இரு'' என்று உபதேசித்து விட்டு கண் கொட்டாமல் மெளனமாக  அவளைப் பார்த்தார்.  இருவரும் ஒரு மணிநேரம் சிலையாக ஆனார்கள்.

ஆத்ம ஞானம்  மௌன  உபதேசமாகியது. ''நான் '' யார்  என்று புரிந்து கொண்டாள் .

மகரிஷி  மலையிலிருந்து  கீழே  ஆஸ்ரமத்துக்கு வந்து  தாய்  அழகம்மாள் சமாதி அருகே  தங்க ஆரம்பித்தபோது  தேசூரம்மாள் தினமும் ஆகாரம் கொண்டு வருவாள்.'

''தேசூரம்மா,  நீ எதுக்கு சிரமப்படறே , இங்கே ஆஸ்ரமத்திலே  எல்லோருக்கும் எதேஷ்டமாக ஆகாரம் இருக்கு''

''பகவானே, என் கையாலே  சமைச்சு உங்களுக்கு  ஆகாரம் அளிக்கணும்னு  விருப்பம்''

” உனக்கு  என்ன தோணறதோ   அதை கொண்டுவா. அதை இங்கே  சமைப்பதோடு  கலந்து எல்லோருக்கும் தருவார்கள்.''

 

அன்று முதல் சாதம் வடித்து, பருப்புடன் கொண்டு வந்து சமயல்கட்டில்  கொடுத்துவிடுவாள்.

மகரிஷி மஹா சமாதி அடையும் சில நாட்கள் முன்பு  தேசூரம்மாள் ஆஸ்ரமத்துக்கு வந்தாள் . தொண்ணூறு வயதுக்கு மேல்  ஆகிவிட்டது. மகரிஷியை பார்க்க விரும்பிய அவளை யாருக்கும் அடையாளம் தெரியவில்லை.  பகவான்  சிறிய  நிர்வாண அறையில்  கடைசி நாட்கள் இருந்த சமயம். அவளை யாரும் உள்ளே அனுமதிக்கவில்லை.  மஹரிஷியின் சகோதரர்  குஞ்சு சுவாமி அவளை பார்த்துவிட்டு உள்ளே சென்று பகவானிடம் அவள் வந்திருப்பதை சொன்னதும்  மகரிஷி  ''தேசூரம்மாவா, உள்ளே அழைச்சுண்டு வா'' என உத்தரவிட்டார்.

பகவானின்  உடல் நிலையைக் கண்டு அம்மா  அழுதாள்.

''எதுக்கு  இந்த  உடம்பை பார்த்துட்டு உணர்ச்சி வசப்படுகிறாய்?  நான் தான் உன்னோடு எப்போதுமே  இருப்பேனே.''

இந்த காரண்டீ மகரிஷி  தேசூரம்மாளுக்கு மாத்திரம் தரவில்லை. அங்கிருந்த எல்லோருக்குமே..... இல்லை, அவரை வணங்கும் நம்பும் பக்தர்கள் அனைவருக்குமே தந்த வரம். 

[Sivan Krishnan]

அப்பா நினைவு : நங்கநல்லூர் J.K. SIVAN

நான் குழந்தையாக இருந்து,  அப்பா என்று முதலில் கூப்பிட்டு , அவரை மகிழ்வித்து,  நானும் அப்பாவாகி, தாத்தாகி, கொள்ளு தாத்தாவாகி  விட்டாலும்  இன்றும் எனக்கு என் அப்பா ஜே கிருஷ்ணய்யரைப்  பற்றி நினைத்தால் , அவர் இல்லையே  என்று மனது ஏங்குகிறது. நிச்சயம்  அவர்  இருக்க முடியாது. எனக்கே  87+ என்றபோது  என்  அப்பா எப்படி இன்னும் இருக்க முடியும்? ஆனால்  நான்  அவரைப் போல இல்லையே என்ற ஏக்கம் ஞயாயமானது. 

ஒவ்வொருவருக்கும் அவர் அப்பா முக்கியமான VIP. முதலில் நான் பார்த்து வியந்த மனிதர்.அவரைப் போல ஆகவேண்டும் என்ற ஆசை. தமிழ்  ஆங்கிலம்  சமஸ்க்ரிதம் மூன்றிலும்  ஞானஸ்தர்,  சங்கீத வித்வான். வயலின் வசித்தவர்.  ஒரு நிகழ்ச்சியில்  கீழே  விழுந்து இடது பிசகி  அதற்கப்புறம் அவரால்  வயலின் நரம்புகளை மீட்ட முடியவில்லை.  வெகுகாலம்  எல்லா மாணவர்களாலும் விரும்பப்பட்ட  ஆசிரியர். JK  என்று செல்லமாக  அழைக்கப்பட்டவர்.

அப்பா  என்னுடைய  முதல் ஹீரோ, வாழ்க்கையில் வழிகாட்டி என்  அப்பா.  எங்கள் யார் மேலும் அவர் கோபப் பட்டதே இல்லை. ஆசை அன்பு பாசம் எதுவும் வார்த்தைகளில் சொல்லாமல் செயலில் காட்டும்  மஹா மனிதர் தான் அப்பா. ஒவ்வொரு அப்பாவும், தன் கனவுகளை மறந்து, பிள்ளைகளின் கனவுகளை நனவாக்க

துடிப்பவர் அப்பா.தியாகத்தின்  மறுபெயர்  அப்பா. அப்பாக்களின்  ஆசை, பாசம், அன்பு  கடலை விட ஆழமானது. 

உலகில் அப்பா இல்லாத ஜீவனே கிடையாது. 

ஒவ்வொரு ஆணும் ஒருநாள் அப்பா பதவி பெறுபவன். பிள்ளையே தான் அப்பாவாகும்  போது தான் ''அப்பா'' பதவி என்ன, எவ்வளவு  தியாகம் நிறைந்தது  என்பது புரியும். ஒவ்வொரு அப்பாவுக்கும் தனது மகன்/மகள் எப்படி வளர, உயர வேண்டும் என்று கனவு நிச்சயம் உண்டு. ஆனால் ஏனோ எல்லா அப்பாக்களின் கனவுகளும் நிறைவேறுவ தில்லை..

ஒவ்வொரு அப்பாவும் தனது மகனை, தான் எப்படியெல்லாம் இருந்தானோ, அப்படி எல்லாம் இருக்கக்கூடாது என்று நினைத்து அதற்காக அலைந்து திரிந்து பாடுபடுபவன்.  தன்னைக்காட்டிலும் தனது மகன்  உயர்ந்தவனாகவே வளர வேண்டும்  என்று  முயல்பவன். ''என்னைப் போல் இல்லாமல் என் மகன் நன்றாகப் படித்து முன்னேறவேண்டும். பெரிய பதவி வகிக்க வேண்டும்'  என்று ஆசைப்படுவது வழக்கமாகிவிட்டது. சிலர் அதை நிறைவேற்ற என்னவெல்லாம் பாடு படுகிறார்கள் என்பது கண்கூடாகப் பார்க்கிறோம். சக்திக்கு மீறி கடன் வாங்கி, சொத்துக்களை விற்று பிள்ளையின் முன்னேற்றத்துக்குத் தியாகம் செய்த அப்பாக்கள் தெய்வத்தை  விட உயர்ந்தவர்கள் . பிதாவுக்கு அப்புறம் தானே  தெய்வம்.   தனது ஆவல், ஆசை, எண்ணம், சுதந்திரம், ஏன், தேவை, இதையெல்லாம் திரஸ்காரம் பண்ணி விட்டு ஒரு தவம் செய்பவன் போல் பிள்ளையின் முன்னேற்றத்துக்காக, விழாதவன் காலில் எல்லாம் விழுந்து, வியர்வை சிந்தி இரவும் பகலும் உழைத்த பெற்றோர்களை நான் அறிவேன்.

இதற்கு பிரதியுபகாரமாக மகன் என்ன செய்கிறான்? இளம் வயதில் ஒரு பயத்தோடும், சற்று ஒதுங்கியும் தான் அப்பாவோடு பழகுகிறான். அம்மாவிடம் உள்ள சலுகை, சசௌகர்யம், சுதந்திரம் அப்பாவிடம் இல்லை. அம்மா வேண்டுமா, அப்பா வேண்டுமா? என்றால் முதலில் அம்மா தான். இப்படி வளர்கிறவன், பெரியவனாகி, உலகம் இவ்வளவு தான்! என்று புரிபடும்போது தான் அப்பாவையும் புரிந்து கொள்கிறான். சிலர் அப்பவும் அப்பாவை புரிந்து கொள்வதில்லை என்பது தான் வேதனை. தனது வளர்ச்சி, தனது முன்னேற்றம் சகலத்துக்கும் தானே, தனது அறிவே, தனது திறமையே தான் காரணம் என்று ''கனம்'' தலைக்குள் ஏறி அப்பாவை துச்சமாக நினைக்கிற மகன்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் இன்னும் நிறைய தெரிந்து கொள்ள  வேண்டியவர்கள். அவர்கள் அப்பாவாகும்போது தான் அது தெரிய வரும். அப்போதும் தெரியாதவர்கள் தான் வாழ்க்கையில் திண்டாடுபவர்கள்.

ஏதோ ஒரு கதை, நிஜமாக எங்கோ நடந்ததோ இல்லையோ, ஆனால் பலருக்கும்  தெரிந்திருக்கலாம்.  சுருக்கமாக சொல்கிறேன்;
ஒரு ஏழை, படிக்காத அப்பா, தண்ணீர் சுமந்து வீடு வீடாக குடம் குடமாக சப்ளை செய்பவர். தன் பிள்ளையை எப்படி யெல்லாமோ கஷ்டப்பட்டு, உயிரைக்  கொடுத்து படிக்க வைத்து, அவனும் நன்றாக படித்து, கலெக்டர் உத்தியோகம் பெற்று ஒரு பெரிய பங்களாவில் வசிக்கிறான். அரசாங்கம் கொடுத்தது.  பணக்காரி ஒருவள் மனைவி ஆகிவிட்டாள் . அம்மா இல்லை.  

கிழ அப்பாவுக்கு பங்களாவின் ஓரத்தில் ஒரு சின்ன அவுட் ஹௌஸ் . ஒதுக்குப்புற  ஒத்தை அறை , இல்லை சிறை. அதில் அப்பா தனியாக வாசம். வேளா வேளைக்கு ஒரு நசுங்கிய எவர் சில்வர் தட்டில் சாப்பாடு பங்களாவிலிருந்து சமையல் காரர் கொண்டு போய் அந்த அவுட் ஹவுசில் இருக்கும் அப்பாவுக்கு கொடுப்பார்.
கிழவரின் தண்ணீர் சம்பந்தம் இன்னும் நீங்கவில்லை. தினமும் ஒரு தவலையில் நீர் மொண்டு தோளில் சுமந்து, எல்லா செடி கொடிகளுக்கும் ஊற்றுவார்.
ஒருநாள் சில பெரிய இடத்து நண்பர்களுடன் அவரது 'கலெக்டர்' பிள்ளை பங்களாவில் ஹாலில் பேசிக் கொண்டிருக்கை

யில் பெரியவர் ஒரு தண்ணீர்  தவலையை எடுத்துக் கொண்டு வீட்டுக்குள் எதற்கோ நுழைகிறார்.

 ''யார் அவர்?'' நண்பர்கள் கேட்கிறார்கள்.

''அவர் கார்ட்னர்''   எங்கள் குடும்ப தோட்டக்காரர்.''

 கிழவருக்கு ஆங்கிலம் அவ்வளவாக தெரியாவிட்டாலும், பேச முடியாவிட்டாலும் ''who is he ? He is our gardener"'

என்கிற வார்த்தைகளாவது புரியாதா? கிழவருக்கு மனம் வெந்தது. தோளில் குடத்தில் தண்ணீரோடு,  கண்களில் கண்ணீரோடு   கிழவர் தனது சிறைக்கு திரும்புகிறார்.

இதே மாதிரி இன்னொரு கதை. அதில் அப்பா  கிழவர்  காலமானவுடன், அந்த பணக்கார நன்றிகெட்ட பிள்ளையின் ஆட்கள் கிழவரின் ஒதுக்குப்புற  அறையை சுத்தம் செய்து  கிழவர் உபயோகித்த சாமான்களை  எல்லாம் தூக்கி வெளியே எறிகிறார்கள்.  கிழவரின் எட்டு வயது பேரன் கையில் தாத்தா சாப்பிட உபயோகித்த அந்த நசுங்கிய எவர்சில்வர் தட்டு இருப்பதை நன்றி  கெட்ட பிள்ளை பார்க்கிறான்.

''ஏண்டா அதை பங்களாவுக்குள் எடுத்துக்கொண்டு வந்தாய்?'' என்று மகனை கேட்கிறான். 

'அப்பா, நீ தானே  சொன்னே...   தாத்தாவுக்கு சாப்பாடு கொடுக்கிற  தட்டு இதுன்னு.    நானும் உன்னை மாதிரி  பெரியவனா போனதும் உனக்கு சாப்பாடு கொடுக்க இது வேண்டாமா,?

தாத்தா எல்லாரும் இதுலே தானே சாப்பிடணும்னு நீ தானே ஒருநாள் எங்கிட்ட சொன்னே, அதுக்காக'' என்கிறான்.

காலம் மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது.  அப்பாக்களின் காலம் மகனின் காலத்தோடு  ஒத்துப்போகாது. பழக்கம், சூழ்நிலை, சந்தர்ப்பங்கள் எப்போதும் ஒன்றாகவேயா இருக்கிறது?

நாகரிகம், விஞ்ஞான வளர்ச்சி, இவற்றின் வேகத்துக்கு ஈடு  கொடுக்க முடியாமல் நிறைய அப்பாக்கள் நிழலுக்கு பழைய மரத்தடியிலேயே ஒதுங்குகிறார்கள். தெரிந்த பழைய முறைகள், எளிமை, சிக்கனம்,  பாந்தமாக இருக்கிறது என்று அவர்கள் வாழ்வது வேகத்தின் வளர்ச்சியில் அடித்துச் செல்லப்படும் மகன்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை.
''முட்டாள்கள், பைத்தியங்கள்'' என்ற இலவச டிகிரி பட்டங்கள் அப்பாக்களுக்கு எளிதில் கிடைக்கிறது. பண பற்றாக்குறை, வசதி, எதிர்பார்ப்பு, நிர்க்கதி, போன்றவைகளால் பீடிக்கப்பட்டு நிறைய அப்பாக்கள் கடினமான வார்த்தைகளை, இதயத்தை பிளக்கும் சொற்களை காது நிறைய, மனம் கொதிக்க, மறுவார்த்தை பேசாமல் வாங்கிக்  கட்டிக் கொள்கிறார்கள். சில அப்பாக்கள் இதை சகிக்கமுடியாமல் எதிர்க்கிறார்கள். வீடுகள் பிளவு படுகின்றன. தேவையற்ற தனிமை, சரணாலயம், முதியோர் இல்லங்கள், சக்தியிழந்த, எல்லாமே இழந்த அப்பாக்களை பெறுகிறது. அந்த அப்பாக்கள் வேறு யாரும் இல்லை, இன்றைய மகன்களே  இன்னும் கொஞ்சம் காலத்திலே நீங்கள் தான். 
சில மகன்கள் புத்திசாலிகள். சீர் தூக்கிப் பார்க்கிறார்கள். என் தந்தை எனது சந்தோஷத்துக்காக தன்னைத் தியாகம் செய்து கொண்டவர் என்று அடிமனதில் நிரம்ப கவனமாக இருப்பவர்கள். எது அப்பாவுக்கு பிடிக்கும் என்று தனக்குத் தெரிந்ததை யோ , அம்மாவிடம் கேட்டோ அப்பாவைத் திருப்தி படுத்துவதை சில குடும்பங்களில் கண்டு மகிழ்ச்சி யடைந்திருக்கிறேன்.
தாய் தந்தையின் நலனுக்காக விட்டுக்கொடுக்காத பிள்ளைகள் தங்களது வயோதிக காலத்தில் அத்தகைய ''சுகத்தை''  தங்களது பிள்ளைகளிடமிருந் து பெறுவார்கள் என்பது தான் காலம் விதிக்கும் விதி. மேலே சொன்ன பேரன் கை தட்டு கதை.. இதைத்தான் சுருக்கமாக தினை விதைத்தவன் தினை அறுப்பான் வினை விதைத்தவன் வினை அறுப்பான் என்ற மூதுரை விளக்குகிறதோ?

கடைசியாக ஒரு வார்த்தை. 

அப்பா இல்லாத போது தான் அப்பாவின் அருமை புரியும், தெரியும் என்ற நிலை வேண்டாமே. அப்பாவும் அம்மாவும் இருக்கும்போது அவர்களை தெய்வமாகப் போற்றும் மகனாக/மகளாக இருக்கலாமே. என்ன குறைவு? அல்லது குறை இதில்?நடுக்கடலில் ஒரு படகில் போய்க்கொண்டிருக்கிறோம். படகு பல அலைகளை, வேகமாக எதிர்க்கும் நீரோட்டங்களை எல்லாம் வென்று, காற்று எதிரில் பலமாக தடுத்த போதும் அதையும் மீறி மேற்கொண்டு செல்கிறது. சுகமாக உட்கார்ந்து இருக்கிறோம். வாழ்க்கைப் படகைச் செலுத்துபவன் தான் அப்பா.

படகில் அமர்ந்து கரை சேர்ந்த எவனும் படகோட்டியையோ, அவன் சாதனையையோ நினைவில் கொள்வது இல்லை. இது தான் வாழ்க்கை. படகு இல்லாதபோது நாமே தட்டுத் தடுமாறி நீந்தி கரை சேரும்போது தான் ''அடடா படகோட்டி இல்லையே'' என்ற ஒரு ஆதங்கம் பிறக்கிறது. இது தான் நியதி. இப்படித்தான் இருக்கவேண்டும் என்பது இறைவன் வகுத்தது. எனவே அதை எதிர்கொள்வோம். அவன் மீது நம்பிக்கை தொடர்ந்தால் நாமே நல்ல அப்பாவாகக் கூட மாற முடியும். இல்லை மாறவேண்டும்

[Sivan Krishnan]

உடம்பை பார்த்துக்கோ 2  -   நங்கநல்லூர்  J K  சிவன்

கான்சர்  புற்று நோய்.

எல்லோரும்  ரொம்ப பயப்படுகிற  ஒரு நோய் பேரை சொல்லு   என்றால் ஒண்ணாம் கிளாஸ் பையன் கூட கான்சர்  எனும் புற்று நோய் என்று தான் சொல்வான்.   

இந்த புற்று நோயை எப்படி  வராமல் தடுப்பது?  

ஆரோக்கியமான, புஷ்டியான சாப்பாடு  சாப்பிடணும். உடற்பயிற்சி பண்ணனும். சுருட்டு பீடி, சிகரெட், புகையிலை மெல்லுவது எல்லாம்  விட்டுடணும்.,   பாட்டில் பக்கத்துலே  இருந்தா  குடிக்கிற  தண்ணீர்  மட்டும் அதுலே இருக்கணும். சூரியனின் வெளிச்சத்தில்  இருக்கிற அல்ட்ரா வயலெட் கதிர்கள்  மேலே படக்கூடாதாம், இதெல்லாம் தவிர  அடிக்கடி  டாக்டர்  கிட்டே  உடம்பை காண்பித்து மருத்துவப் பரிசோதனை செய்துகொள்ளணும்.   இப்படி பண்ணியும்  புற்று நோய் வந்தால் அதை வைத்தியநாதா, வைத்தீஸ்வரா,  நீ தான்  வராமல்  தடுக்க உதவணும்.

 

இந்த  புகையிலை   சமாச்சாரங்கள்  நுரையீரல் மற்றும் தொண்டைப் புற்றுநோய் அபாயத்தை உண்டாக்க கூடியவை.   ஆகவே இந்த பழக்கம் ஏதாவது இருந்தால் இப்போதே  விட்டுவிடவும். 

 தினமும் புதிய பழங்கள், காய்கறிகள், முழு தானியங்கள் மற்றும் பருப்பு வகைகளை உணவில் சேர்த்துக் கொள்ளுங்கள். பதப்படுத்தப்பட்ட இறைச்சிகள், அதிக கொழுப்புள்ள உணவுகள் மற்றும் சர்க்கரை உணவுகள்  கண்ணாலேயே கூட  பார்க்க வேண்டாம். 

குள்ளமோ  உயரமோ,  உங்கள் உடல் எடை மற்றும் உடற்பயிற்சி: உங்கள் உயரத்திற்கு ஏற்ற சராசரி எடையில்  இருக்கிறதா  என்று  அடிக்கடி  பார்த்துக் கொள்ளவும்.  தினமும்   குறைந்தது 30 நிமிடங்களாவது உடற்பயிற்சி அல்லது நடைப்பயிற்சி மேற்கொள்ள வேண்டும்..

காலை  9 , 10 மணியிலிருந்து  வெயிலில் நின்று  நாம்  கிரிக்கெட்டா   ஆடப்போகிறோம்.? வேண்டாமே. காய்வதை நிறுத்தவும்.   வெளியே செல்லும்போது சன்ஸ்கிரீன் (Sunscreen), தொப்பி மற்றும் முழுக்கை ஆடைகளைப் பயன்படுத்தலாம். 

 ஹெபடைடிஸ் பி (Hepatitis B) மற்றும் கர்ப்பப்பை வாய் புற்றுநோயை (HPV) ஏற்படுத்தும் வைரஸ்களுக்கு எதிரான தடுப்பூசிகளைப் போட்டுக் கொள்ள  டாக்டர்கள் பரிந்துரைக்கிறார்கள்.

 எந்தவொரு அறிகுறியும் தென்படுவதற்கு முன்பே, உங்கள் மருத்துவரை அணுகி வழக்கமான புற்றுநோய் பரிசோதனைகளை,  உதாரணமாக  மேமோகிராம், பாப்ஸ்மியர்,போன்ற பரிசோதனைகள் செய்து கொள்வது நல்லது. 

ஒரு ஜெர்மன் டாக்டர் Hans Nieper, founder of Eumatabolic Medicine, என்ன  கண்டுபிடித்திருக்கிறார்?  காரட் காய்கறி வாங்குகிறோமே  அதில் carotene  கரோட்டின் என்று ஒரு சக்தி இருக்கிறதாம்.அது  கான்சர் எனும் புற்று நோய் வராமல் தடுப்பதோடு,  புற்றுநோய் இருந்தால் குணப்படுத்துமாம்.  நிறைய கிடைக்கிறதே.  உபயகோகிப்போம்.

நாள் க்ளாஸ் காரட் ஜூஸ்  குடிப்பவனை பார்த்தால்  கான்சர்   ஓடிவிடுமாம்.

[Sivan Krishnan]

31.5.2026   ஸ்ரீ க்ரிஷ்ணார்ப்பணம் சேவா டிரஸ்ட்   யாத்திரை

10 கோவூர்  சுந்தரேஸ்வரர்  ஆலயம்

பாரத தேசம்  புண்ய பூமி. அதிலும் தமிழ்நாட்டில் பிறந்த நாம் பாக்கியசாலிகள். அடேயப்பா, எத்தனை எத்தனை  அற்புதமான  விசேஷ, அதிசய கோவில்கள், சிற்பக்கலை மிக்க பொக்கிஷங்கள் நிறைந்தவை. கொட்டிக்கிடக்குது காசு எதிர்பார்க்காமலேயே வாரி வழங்கினாலும்  நாம் அனுபவிக்கவில்லையே  என்ற  ஏக்கம்  மனதில் நெருடுகிறது.

 கண்ணைப்பறிக்கும் கருணை மிக்க விக்ரஹங்கள் காத்திருக்கிறது நம்மை காப்பாற்ற,  ஆறுதல்  தர, தைர்யம், நம்பிக்கை வளர்க்க. புண்யம் செய்தவர்கள்,  பாக்யவான்கள் அதை உபயோகித்த்துக் கொள்கிறார்கள்.

 அப்படி ஒரு கோவில் உள்ள  மாங்காட்டிலிருந்து புறப்பட்டு சென்றடைந்தோம்.  வளைந்து வளைந்து குறுகலான  கிராம தெருக்களில்  3 கி.மீ. தூரம்.  அழகான   ஏழு நிலை ராஜ கோபுரம் தெரிந்தது. சென்னை நவகிரஹ ஸ்தலங்களில் புதன் க்ஷேத்ரம் இந்த கோவூர் சுந்தரேஸ்வரர் ஆலயம். அழகன் சுந்தரனுக்கேற்ற அம்பாள் சௌந்தர்ய நாயகி.சௌந்தராம்பிகை.

 சோழர் காலப் பாரம்பரியம், காமாட்சி அம்மனின் தவக்கதை, மகாலட்சுமியின் பசு வடிவ வழிபாடு, தியாகராஜ சுவாமிகளின் பக்தி ஆகிய அனைத்தும் இந்த கோவூர் சம்பந்தப்பட்டவை தான்.

மாங்காட்டில் ஆதி காமாக்ஷி ஏகாம்பரேஸ்வரனை மணக்க ஐந்து  தீமூட்டி,  பஞ்சாக்னி சூழ  தவம் செய்தாள் .வெப்பம் விண்ணுலகில் தேவர்களையும் வாட்டியது.  எல்லோரும் ஆபத்து என்றால் ஓடும் ஒரே இடம் மஹா விஷ்ணு தானே.  அவருக்கு சக்தி மஹாலக்ஷ்மி.எனவே அவளை மாங்காட்டுக்கு அனுப்பினார்.

மகாலட்சுமி பசு வடிவம் எடுத்து வந்த ஊர்  கோவூர். கோ என்றால் பசு. இங்கே சுந்தரேஸ்வரனை வழிபட்டாள் .சிவன் கண் திறந்தார். உலகமே குளிர்ந்தது.   பசு (கோ) வழிபட்ட ஊர் என்பதால் முதலில் கோபுரி என்றும் பின்னர் கோவூர் ஆனது.
ஆயிரம் வருஷ  சோழன் கட்டிய  கோவில். இங்கு சிவனை, புதனை, வழிபட்டால் அறிவுத் திறன்,வாக்குத் திறன், வணிக வளர்ச்சி,புத்திக்கூர்மை,புத தோஷ நிவர்த்தி கிடைக்குமென்று பக்தர்கள் கூடுகிறார்கள். பெரிய வில்வ மரம் ஸ்தல விருக்ஷம். மஹா வில்வம்.  ஒரு காம்பில்  27 இலைகள் வரை இருப்பது அரிது. ராஜ கோபுர மாடங்கள் அரண்மனை உப்பரிகை, பால்கனி மாதிரி அழகாக இருப்பது விசேஷம். நண்பர்களுக்கு கூப்பிட்டு காட்டினேன்.

தியாகராஜ ஸ்வாமிகள்  திருப்பதி போவதற்கு முன் கோவூர் வந்தார்.  வழியில்  கொள்ளையர்கள்  வழிமறித்து தாக்கி பொருள்களை  முயன்றபோது என்ன நடந்தது தெரியுமா.  ''ஹே  ராமா,  என்னிடம் இவர்களுக்கு கொடுக்க  அதிகமான பொருள் எதுவுமில்லையே ''என்று  ஏங்கினார்.  

அப்போது ரெண்டு  தேவ புருஷர்கள் எங்கிருந்தோ வில் அம்புடன் வந்து அத்தனை கொள்ளையர்களையும்  அடித்து புண் படுத்தி ஓட  ஓட  விரட்டி விட்டார்கள்.  நான் சொல்லித்  தான் அவர்கள் ராம லக்ஷ்மணர்கள் என்று உங்களுக்கு தெரியவேண்டுமா? 

 ராமனையே மூச்சுக் காற்றாக் கொண்டவரல்லவா ஸ்வாமிகள்.  தியாகராஜ ஸ்வாமிகள் இங்கே இப்போது இயற்றிய கோவூர்    பஞ்சரத்ன கீர்த்தனைகள் ஐந்தும்  கோவில்   சுவற்றில் கல்லில் பொறித்து வைக்கப்பட்டுள்ளது. ''ஈ வசுதா – சஹானா,  கோரி சேவிம்ப – கரஹரப்ரியா, சம்போ மகாதேவா – பந்துவராளி  (இது ரொம்ப ரொம்ப பிரபலம் எனக்கு பிடித்த க்ரிதி)  நம்மி வாச்சின – கல்யாணி, சுந்தரேஸ்வருணி – சங்கராபரணம்.   

இங்கே வந்து தரிசித்தால் தீராத நோயெல்லாம் தீரும்.

[Sivan Krishnan]

அழகர் குறவஞ்சி -  நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN  

கவிகுஞ்சர பாரதி இயற்றியது.

என் அம்மா  ஜம்பாவதி பள்ளிக்கூடம்  பார்த்ததில்லை. சிறுவயதிலேயே தாயை இழந்து வளர்ந்தவள். அப்பா  வசிஷ்ட  பாரதிக்கு கண் பார்வை மங்கல் என்றாலும் பாசத்தோடு வளர்த்து தனது கவித்துவம் எல்லாம் அவள் அறிய வழி வகுத்தார்.  சிறந்த கம்பராமாயண புலவர், பரம்பரை தமிழ் கவிஞர், சங்கீத ஞானம் மிக்கவர்.  சிவ பக்தர்.  நாங்கள் அஷ்ட ஸஹஸ்ர  ஸ்மார்த்தர்கள் .எங்கள்  முன்னோர்கள், உறவினர்களில் முக்கியமானவர்கள்  தமிழ் தாத்தா,  ரெட்டைப்பல்லவி தோடி சீதாராம பாகவதர், கனம்  கிருஷ்ணய்யர்,  கோடீஸ்வர அய்யர் எனும் கவிகுஞ்சர பாரதி இன்னும் பலர்.....

தாத்தா  வசிஷ்ட  பாரதி கவிகுஞ்சர பாரதியை சந்தித்திருக்கிறார்.  ''கவி குஞ்சர பாரதி சிவகங்கை வந்திருந்தபோது  சந்தித்தோம்.  பெருங்கரையில் வாசம் சிவகங்கை சமஸ்தானம், ராமநாதபுறம் சேதுபதி ஆதரவு.   கவி குஞ்சரபாரதி  முருக பக்தர். கந்தனின் அருள் மிக பெற்றவர்   ஸ்காந்த  புராணத்தை  கீர்த்தனங்களாக பாடியவர்.  அந்த பாடல்களில் சிலவற்றை  தாத்தாவின்  அண்ணா  சீதாராம பாகவதர் பாடியதை கேட்டு மகிழ்ந்தார். 86 வருஷங்கள் வாழ்ந்தவர் (1810 - 1896). நல்ல  தேர்ந்த  கர்நாடக இசை   வல்லுநர். அப்பா சுப்ரமணிய பாரதி.(நமது தேசிய கவி அல்ல) அம்மா அவருக்கு  வைத்த பெயர் கோடீசுவரன்.’  கோடீஸ்வர அய்யருக்கு  சிவகங்கை  கௌரி வல்லப   மஹாராஜா கொடுத்த பட்டம் 'கவிகுஞ்சரம்’. சிவகங்கை சமஸ்தான ஆஸ்தான வித்வான்.

என் தாய்வழி குடும்பத்தில்  எல்லோரும்  'பாரதி''பெயர் கொண்டவர்கள்.  கவிகுஞ்சர பாரதி  72 மேள கர்த்தா  ராகங்களிலும் ஒவ்வொரு கீர்த்தனை எழுதியவர்.  அவர் சிறந்த  புஸ்தகம். ''கந்த கானாம்ருதம்''. ஒவ்வொரு க்ரிதியிலும்  அவர் முத்திரை ''கவி குஞ்சரம்'' என்று இருக்கும். பிறந்த ஊர்  நந்தனூர். அக்காலத்தில்  அப்பா, மாமா,  தாத்தாக்கள்  தான் முதல் அக்ஷராப்பியாச  குரு.  குருகுல வாசம் மறைந்து, திண்ணைப்   பள்ளிக்கூடம்  உருவான காலம்.  மேற்கொண்டு கற்றது  உறவினர் மதுரகவி பாரதி,   சங்கீத வித்துவான்கள்  ராமநாதபுரம் ஸ்ரீனிவாச அய்யங்கார், பட்டணம் சுப்ரமணிய அய்யர்..

கவி குஞ்சரபாரதியின் முருகன் மேல் பல கீர்த்தனைகளில் முக்கியமானது அழகர் குறவஞ்சி   திருமாலிருஞ் சோலைமலை அழகர் மீது இவர் பாடிய அழகர் குறவஞ்சி, நாடகத் தமிழின் வகையைச் சேர்ந்தது. இந்நாட்டிய நாடகத்தை இவர் சிவகெங்கை ஜமீந்தாரிணியாக இருந்த காந்தமநாச்சியார் முன்னிலையிலும் பல அறிஞர்கள் முன்னிலையிலும் அரங்கேற்றி, பல்லக்கு வரிசை முதலிய பெருஞ் சிறப்புக்களைப் பெற்றார்.

இந்த அழகர் குறவஞ்சி என் அம்மாவுக்கு  மனப்பாடம் என்பது எனக்கு இன்றுவரை தெரியாது. அவள் பாடிய  பழைய சில பாடல்க ளை  ஏதோ பகவான்  சங்கல்பத்தால்  நான் நாற்பது ஐம்பது வருஷங்களுக்கு முன்பு டேப்பில் ரெகார்ட் பண்ணி வைத்திருந்தேன்.  இதை பாடியபோதே   அம்மாவுக்கு எழுவது வயது  தாராளமாக இருந்திருக்கும்....இன்று வரை ஜாக்

ரதையாக வைத்திருக்கிறேன். இன்று எனோ திடீரென்று மத்தியானம் சாப்பாட்டுக்கு பிறகு படுத்துக் கொண்டே கேட்டேன்.  அழகர் குறவஞ்சி வார்த்தைகள் அற்புதமாக அமைந்திருப்பதால் யார் எழுதியதுஎன்று தேடி மேலே கண்ட விவரங்களை

 சேகரித்தேன். என் தாயின் குரலை கேளுங்கள். நீங்கள் கேட்பது கவிகுஞ்சர பாரதி  திருமாலிருஞ்சோலை முருகன் மேல் பாடிய கும்மி. சுந்தரராஜன் என்பது முருகனை . புத்ர ரத்னம் என்பது  எல்லோருக்கும்  அவனைப்போல அழகிய குழந்தை பிறக்கவேண்டும் என்ற வரம். என் அம்மா புத்ர ரத்னம் என்று பாடுவது மிகப் பொருத்தமாக என் அண்ணா (இப்போது 94+) ரத்னம் ஐயரை  என்று தான் எனக்கு மனதுக்கு திருப்தியாக  தோன்றுகிறது.   youtube link  https://youtu.be/VzxYrlv_8g0?si=0u0yXSrhhvwa_pIY

[Sivan Krishnan]

பஞ்ச தந்திர கதைகள். - நங்கநல்லூர் J K SIVAN

என் சின்ன வயதில் நான் மூன்றாவது படிக்கும்போது சரோஜினி டீச்சர் பஞ்ச தந்திர  கதைகள்   சொன்னது ஞாபகம் இருக்கிறது. ரொம்ப அழகாக விறுவிறுப்பாக சரோஜினி டீச்சர் சொல்வா. ஆக் ஷனோடு அவள் சொல்வது நேரே பார்ப்பது போல் இருக்கும். சில பெற்றோர்கள், தாத்தா பாட்டிகள் கூட சிலர் வீட்டில் குழந்தைகளுக்கு இவற்றை கதைகளாக  சொல்வதை அறிவேன். . 

இப்போது ஆங்கிலத்த்தில்  சில  பெற்றோர்கள் இந்த மாதிரி கதைப் புத்தகங்கள் வாங்கி சில  சிறுவர்கள் சிறுமிகள்  இவற்றை அறிந்து குழந்தைகளுக்கு பரிசளிக்கிறார்கள். ;என் வீட்டில் என் பேத்திக்கு இந்த புத்தகம் படத்தோடு இருக்கிறது.

அநேகருக்கு  இவை  யூட்யூபில் சித்திரமாக வீடியோ காட்சியாக வந்து மகிழ்விக்கிறது எனலாம். 

ரெண்டாயிரம் வருஷத்துக்கு முந்தியவை பஞ்ச தந்திர கதைகள் எனலாம்.  நான்  சமீபத்தில்  வாட்ஸாப்ப் புத்தகமாக  ஒரு புத்தகம் படித்தேன். ஸ்ரீ G. L. Chandiramani Copyright © Sheila

G. Chandiramani   அவர்கள் ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்த்திருந்ததை ஆர்வமாக படித்து  ஒரு சில கதைகளை குழந்தைகளுக்கு உங்கள் மூலம் தமிழில் சொல்ல ஆர்வம்.  மேற்படி  மொழி பெயர்ப்பாளர்கள், பதிப்பாளர்கள் அனைவருக்கும் நன்றியோடு  இதை அவர்கள் அனுமதி

யாக கருதி எழுதுகிறேன்.

வேதகாலத்தில்  இருந்து இந்த பஞ்ச தந்திர கதைகள் இருந்தாலும்  பண்டிட்  விஷ்ணு ஷர்மா என்பவர்  இதை முதலில் சமஸ்க்ரிதத்தில் ஸ்லோகங்களாக எழுதி இருக்கிறார். யார் யார் மூலமோ  இந்த கதைகள்  மேலைநாடுகளுக்கு சென்று அங்குள்ள குழந்தைகளை மகிழ்வித் திருக்கிறது. எல்லாமே  நீதி கதைகள்.பஞ்ச தந்திரங்கள் என்பவை  மனிதனுக்கு வாழ்வில் உதவும் சக்திகள்;  தத்துவம், உளவியல், அறிவியல், இசை, வானசாஸ்திரம்  ராஜ தந்திரம் சகலமும்  சேர்ந்த கலவை. இதில் பறவைகள், மிருகங்கள் சகலமும் மனிதனோடு சரிசமமாக  பேசும். அறிவுரை கூட  வழங்கும். நேராக முதல் கதைக்குள் செல்கிறேன்.

ஒருகாலத்தில் தெற்கே மஹிளாரோப்யம்  என்று ஒரு ஊருக்கு அமர சக்தி என்கிற ராஜா. சிறப்பாக அதை ஆண்டுவந்தான். ராஜா  ரொம்ப  கெட்டிக்காரன். அவனுக்கு  மூன்று பிள்ளைகள்,  பஹுசக்தி, உக்ர சக்தி, ஆனந்த சக்தி என்ற பேர்கொண்ட முட்டாள்கள்.  ராஜாவுக்கு ரொம்ப ஏமாற்றம், வருத்தம், ஒருநாள் மந்திரிகளை கூப்பிட்டு மனம் திறந்தான் 

'' மந்திரிகளே, பிறக்காத, செத்துப்போன  பிள்ளைகள் ஒரு முறை தான் துக்கம் தருவார்கள். உயிருள்ள முட்டாள் பிள்ளைகள் ஒவ்வொரு வினாடியும்  துன்பம் தருபவர்கள். எனக்கு கடைசி வரை இந்த நிலை தான். என் பிள்ளைகளை எப்படி  அறிவுள்ளவர்களாக  ஆக்குவது என்று  ஏதாவது வழி கூறுகிறீர்களா?. பல வருஷங்கள் குருவிடம் கல்வி கற்று தான் ஒருவன் ஞானம் பெற முடியும். இவர்களுக்கு படிப்பில் புத்தி போகவில்லை,. ஏதாவது குறுக்கு வழி உண்டா?

''அரசே, விஷ்ணு ஷர்மா என்கிற  கெட்டிக்கார  பிராமணர் ஒருவர் இருக்கிறார். அவரிடம் இவர்களை  ஒப்புவித்தால்.  அவர்  இவர்களை மாற்றுவார் '' என்றான் ஒரு மந்திரி. 

ராஜா  விஷ்ணுசர்மாவை அழைத்தான்.

‘’குருநாதா, என் பிள்ளைகளை புத்திசாலிகள் ஆக்குங்கள். ஞானம் பெற செய்யுங்கள், நூறு கிராமங்களை உங்களுக்கு தானமாக அளிக்கிறேன்’’  என்றான் ராஜா.

‘’மஹாராஜா, எனக்கு  எண்பது வயதாகிவிட்டது.  நான் சிஷ்யர்களுக்கு வித்யை கற்று தருவதற்கு காசு வாங்குபவன் இல்லை.  ஆறே மாதத்தில் இவர்களுக்கு நீதி சாஸ்திரம் புகட்டி  மாற்றி காட்டுகிறேன். எல்லாம் பகவான் அனுக்ரஹம் ’

மூன்று  பிள்ளைகளும்  விஷ்ணு சர்மாவோடு, காட்டுக்கு சென்று, ஆஸ்ரமத்தில் அவரிடம்  ஐந்து தந்திரங்கள் கற்றார்கள்.

1. மித்ரன் பேதம் எனப்படும் நண்பர்களிடையே துரோகம்.

2. . நண்பர்களுக்கு இடையே  விரிசல்,  நண்பர்களை  வெல்வது. 

3.  காக்கைகளும்  ஆந்தைகளும்.

4.  லாபத்தை இழப்பது.

5. பலனெதிர் பார்க்காமல் காரியம்.

விஷ்ணு சர்மா ராஜாவின் பிள்ளைகளுக்கு சொன்ன நீதி கதைகளை நாமும் கேட்போம்.  

மித்ரபேதம்  எனப்படும்  நண்பர்களிடையே  வேறுபாடு.காட்டில் ஒரு சிங்கமும்   காளை மாடும்  நண்பர்கள். அதை ஒரு  குள்ளநரி கெடுத்த கதை இது.

மேலே சொன்ன  மஹிளாரோப்யம்  ஊரில் வர்த்தமானகன் என்ற  ஒரு பணக்கார வியாபாரி ஒருநாள் பாதி ராத்திரி தூக்கத்தில் இருந்து எழுந்து உட்கார்ந்தான்.   ஏதோ ஒரு எண்ணம்  அவன் மனதை குடைந்தது. ‘’எவ்வளவு தான் பணம் இருந்தாலும் இன்னும்  சேர்க்கணும். அப்போது தான் அவனுக்கு  நண்பர்கள் கூடுவார்கள். உறவினர்கள் அண்டுவார்கள் , முன் பின் தெரியாதவர்களும் நெருங்குவார்கள். பணமில்லையானால்  மனைவியும் மதிக்க மாட்டாள். படிப்பில்லை என்றாலும் பணம் இருந்தால், மற்றவர்கள் அவனை ஞானி பண்டிதன் என்பார்கள,  ஆகவே  வெளியூர் சென்று பணம் திரட்ட பொருள்களை எடுத்துக்கொண்டு விற்பதற்கு அந்த வியாபாரி மதுரா போனான்.

அவனிடம் ரெண்டு காளை மாடுகள். சஞ்சீவகன், நந்தகன் என்று பேர் கொண்டவை. அவன் வீட்டிலேயே பிறந்து வளர்ந்த வண்டி மாடுகள். உதவியாளர்களோடு, நிறைய  விற்பதற்கு  சாமான்கள் ஏற்றிக்கொண்டு வண்டி புறப்பட்டது. யமுனா நதிக்கரை செல்லும்போது சஞ்சீவகன் கால் உடைந்து விட்டது.  காட்டு வழி, மேலே போகமுடியாமல் மூன்று நாள்  தங்கினான்.வழிப்போக்கர்கள்  வர்த்தமானகன் நிலைமையைப் பார்த்து விட்டு 

' ஐயா,இது காட்டு பாதை, சிங்கங்கள் கொடிய மிருகங்கள்  இருக்கிறது. ஒரு மாட்டுக்காக  உங்கள் உயிரைப் பயணம்  வைக்காதீர்கள் . புத்திசாலியாக  இங்கிருந்து   தப்பித்து செல்லுங்கள்’’ என்றார்கள். ரெண்டு மூன்று  ஆட்களை சஞ்சீவகனோடு இருக்கவைத்து விட்டு வர்த்தமானகன் மீதி பேரோடு  வண்டியை ஒரு மாட்டாது சேர்த்து இழுத்துக்கொண்டு புறப்பட்டு விட்டான்.  அந்த ரெண்டு மூன்று ஆட்கள்  மூன்று நாட்கள் கழித்து வர்த்தமானகனிடம் வந்து சேர்ந்து கொண்டார்கள்.

‘’என்னாச்சு   சஞ்சீவகனுக்கு?.ஏன் அதை விட்டு  விட்டு வந்தீர்கள்? .

‘’எஜமான், அதை ஏன் கேக்கறீங்க, மாடு செத்து போச்சு. அதை எரிச்சுட்டு வரோம்.’’ என்று அழுதார்கள்.  ஆனால் அது பொய் .  வர்த்தமானகன் அவர்களை நம்பினான். இத்தனை வருஷம் தனக்கு  உழைத்த  சஞ்சீவகனுக்கு அந்திம  யாத்திரை மந்திரங்கள் சொல்லி  வணங்கிவிட்டு  வர்த்தமானகன் அவர்களை வாழ்த்தினான். 

உண்மையில் நடந்த விஷயம்  வேறே. சஞ்சீவகன்  கொஞ்சம் ஒய்வு பெற்று, நல்ல புஷ்டியான  ஆகாரங்களை காட்டில் சாப்பிட்டு உடல்  தேறியது . யமுனா நதிக் கரையில் செழிப்பான  தாவரங்கள் உண்டு உடல் பலம் பெற்றது. 

அந்த காட்டுப்பகுதியில்  பிங்கலகன் என்ற சிங்கம் ராஜா. ஒரு நாள் தாகம் தீர  நீர் பருக யமுனைக்  கரை பகுதியில் சஞ்சீவகன் இருந்த இடம் வந்தது. 

‘’அம்மா என்று  சஞ்சீவகனின்  உரத்த குரல் கட்டான  தேகம், கூரான கொம்புகள், பார்த்து பயந்து  தண்ணீர் குடிக்காமல்  ஒரு  ஆல மரத்தடியில்  அமர்ந்தது. கூடவே  அதன் நண்பர்கள்.

சற்று தூரத்தில் கரடகன் தமனகன்  என்ற ரெண்டு  குள்ளநரிகள்.  இதெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன . இதற்கு முன் இருந்த சிங்கத்தின் மந்திரியின் பிள்ளைகள்.   ரெண்டும் பேசின;

‘’டேய் , கரடகா, பார்த்தாயா  நமது ராஜா தண்ணீர் குடிக்காமல் தாகத்தோடு ஆலமரத்த டியில்  நண்பர்களோடு உட்கார்ந்திருப்பதை?’’

‘’அதை எதுக்கு சொல்றே? அதனால் நமக்கென்ன? அவனவன்  தனது ஜோலியை பார்த்துக்கொண்டு போவது தான் நல்லது.  தேவையில்லாத விஷயத்தில்  தலை இட்டால்  ஆப்பசைத்த குரங்கு கதையாகி விடும்.’’ என்றது  தமனகன்’’

‘’ஏய்  தமனகா, என்ன சொல்கிறாய்  புரியும்படியாக சொல்லேன்”” என்று கேட்டது கரடகன்.அடுத்த பதிவில் தமனகன்  சொல்லும்  குரங்கு கதை நாமும் கேட்போம். 

[Sivan Krishnan]

கண்டாமணி குழந்தையான கதை. -  நங்கநல்லூர்  J K SIVAN 

சுவாமி தேசிகன். 

காஞ்சி புரம்  அயோத்யா  காசி, மதுரா போன்றவை புண்ய  ஸ்தலங்கள். அதில் காஞ்சி தமிழ் நாட்டில் உள்ள நமக்கு  கிடைத்தது  நம் முன்னோர்  யார் செய்த புண்யமோ! இடறி விழுந்தால்  காஞ்சியில்  அது ஏதோ ஒரு  புராதன  சைவ வைஷ்ணவ க்ஷேத்ரமாக தான் இருக்கும்.  அப்படி ஒன்று திருத்தண்கா,எனப்படும் தூப்புல்.   

கிட்டத்தட்ட  900 வருஷங்களுக்கு முன்பு அங்கே வாழ்ந்தவர்கள்  அனந்த சூரி தோத்தராம்பாள்  தம்பதியர்.  வரதராஜ பக்தர்கள் . திருப்பதி வெங்கடேசன் மேல் அதிக பக்தி என்பதால் முடிந்தபோது  திருமலைக்கு நடப்பார்கள். அங்கேயே தங்கி விரதமிருப்பார்கள். புத்ர பாக்யம் வேண்டின அவர்களுக்கு  ஒருநாள் கனவில் தோன்றி வெங்கடேசன்  ' என்னிடம் வா'' என்று அழைத்தான்.   திருமலைக்கு நடந்து அங்கேயே சிலநாள் வழக்கம்போல் தங்கி  விரத மிருந்தார்கள்.  

ஒருநாள் அனந்தசூரியின் கனவில் வெங்கடேசன் தோன்றினார்.   ''இந்தா இதை சாப்பிடு உன் குறை தீரும் ''என்று  கோவில் கண்டாமணியை அவர் மனைவி  தோத்தராம்பாளிடம் அளிப்பதையும் , அவள் அதை விழுங்குவதையும்

 கண்டார்.  சட்டென்று கண் விழித்தார்.  அருகே  தோத்தாரம்பாள்  படுத்திருந்தாலும் அவளும் அதே கனவை அனுபவித்தவள் போல  காணப்பட்டாள் . அவள் வாய்  எதையோ மென்று தின்று விழுங்கிக் கொண்டிருப்பது போல் அசைந்து கொண்டிருந்ததை ஆச்சர்யத்தோடு பார்த்தார்.

''தோத்ராம்பா,   எழுந்திரு, உனக்கும் ஏதோ கனவா?'' 

அவளை  எழுப்பி தான் கண்ட அதிசயத்தைச்  சொல்ல அவளும் தானும் அதே கனவு கண்டதையும்  அதில் பெருமாள்  தனக்கு  பிரசாதமாக வழங்கிய அந்த கோவில் கண்டாமணியை விழுங்கியதைச் சொன்னாள். என்னே இறைவன் கருணை. அதிசயம். 

இந்த இருவருடன் நிற்காமல் வெங்கடேசன் அன்றிரவு   திருமலை ஜீயர் கனவிலும்  தோன்றி ''கோவிலில் கண்டாமணியை எடுத்து தோத்தரம்பாள்  என்ற பக்தைக்கு கொடுத்துவிட்டேன். கோவிலில் தேடாதே'' என்று சொல்லியது  அர்ச்சகர்கள் பட்டாச்சாரி  கோயில்  நிர்வாகிகள்   எவருக்கும்  தெரியாதே .    

 மறுநாள் காலை கோவில்  வழக்கம்போல் திறக்கப்பட்டதும்  கோவிலில் கண்டாமணியைக்  காணோம்  என்று அதிகாரிகளிடம் பட்டாச்சாரியார் முறையிட்டார்.  ஜீயர் தனது கனவில் கண்டதை நிர்வாகிகளிடமும் மற்றவர்களிடம் சொன்னது  மெய்யென்று எல்லோருக்கும் புரிந்தது. 

அக்காலத்தில் இப்போது போல் திருப்பதி கோவிலில் பக்தர்கள்  கூட்டம் கிடையாது என்பதால்  யார்  அனந்த சூரி  தோத்தராம்பாள்  என்று விசாரித்து  சிலநாளில் கண்டுபிடிக்க முடிந்தது. 

கோவிலில் தினமும் தங்கி தரிசித்த  தோத்தரம்பாளை அடையாளம் கண்டு கேட்டபோது ''என் கனவில் கண்டாமணி

யை வெங்கடேசன் பிரசாதமாக தந்து சாப்பிடு என்றார் நானும் கனவில் அதை விழுங்கினேன்'' என்றாள் .  கோவில் நிர்வாகம், ஜீயர்  ஆகியோர்  அனந்தசூரி தம்பதியரின் பக்தியை, பெருமாள் அருளை உணர்ந்து அதிசயித்து கோவில் மரியாதை ப்ரசாதங்களோடு அவர்களை அனுப்பி வைத்தார்கள். 

தூப்புல் திரும்பிவந்த தோத்தராம்பா  கர்ப்பமுற்றாள். 1268ல்  ஒரு அழகிய ஆண்மகன் பிறந்தான். பொருத்தமாக  வெங்கடேசன் அருளால் பிறந்த அவன் ''வேங்கடநாதன்'' என பெயரிடப்பட்டான். தோத்தரம்பாளின்  சகோதரர் கிடாம்பி  அப்புள்ளார் சிறந்த பெருமாள் பக்த வைணவர். பெருமையோடு மருமானை தன்னோடு சேர்த்துக்கொண்டு வளர்த்தார். ஐந்து வயதில் அவரையே குருவாக ஏற்று சகல வித்யைகளும் வேங்கடநாதன் கற்றான்.  

அப்புள்ளாரின் குரு  நடாதூர் அம்மாள் அப்போது காஞ்சி கோயிலில் தினமும்  ஆன்மீக பிரசங்கங்கள் வகுப்பு நடத்தி  வந்தார். தினமும் கிடாம்பி அப்புள்ளார் அதில் பங்கேற்று , ஆர்வமுடன் கேட்டு மகிழ்வதால் ஒருநாள் சிறுவன்  வேங்கடநாதனையும் கூடவே அழைத்து சென்றார்.  நடாதூர் அம்மாள் ஐந்து வயது சிறுவன் வேங்கடநாதன் முகத்தை பார்த்ததும்  அவர் பேச்சு நின்றுவிட்டது. ஏதோ ஒரு  காந்த சக்தி  வேங்கடநாதன் பால் அவர் கவனத்தை ஈர்த்தது.  எல்லோரும் சிறுவனையே  அதிசயமாக பார்த்தனர். நடாதூர் அம்மாள் அவனை அணைத்து ஆசிர்வதித்து,   அமர வைத்துவிட்டு மேற்கொண்டு  பிரசங்கத்தை தொடர முயன்றார். கடைசியாக எங்கே நிறுத்தினோம் என்று அவரால்  நினைவுக்கு கொண்டுவர முடியவில்லை. 

வேங்கடநாதன் அப்போது என்ன செய்தான் தெரியுமா?  அவர்  கடைசியாக அவன் வரும்போது உச்சரித்த ஸமஸ்க்ரித  ஸ்லோகத்தை உரக்கச்   சொல்லி நினைவூட்டினான்.

''இவன் சாதாரண குழந்தை அல்ல. ஒரு பெரிய வைணவ ஆச்சார்யனாக போகிறவன் '' என்று நடாதூர் அம்மாள் எல்லோர் எதிரிலும்  உரைத்தார். 

இன்னும் சொல்கிறேன்.

[Sivan Krishnan]

அந்தர்யாமியின் குரல்  -- நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

இருட்டு  என்றால் வெளிச்சம் இல்லாத நிலை.  வெளிச்சம் இருத்தால் இருட்டு இல்லை. இருட்டு இருந்தால்  வெளிச்சம் இல்லை.  அப்படித்தான்  பாபம் புண்யம் ரெண்டுமே. நல்ல விஷயம், பிறருக்கு நன்மை, எதுவுமே இல்லாமல் சுயநலத்தோடு, பிறருக்கு தீமை செய்வது தான் பாபம்.  நல்லதே   நினைத்து, நல்லதே செய்வது  புண்யம். ஒன்று இருந்தால்    மற்றொன்றுக்கு அங்கே இடமில்லை. ரெண்டுமே நமது கட்டுப்பாட்டில் இருப்பதால் நல்லதுக்கு மட்டுமே இடம் கொடுப்போம்.  ஆசார்யன் என்பவன் சூரிய வெளிச்சம்  மாதிரி.  ஞான  சூரியனை நமக்கு உபயோகமாக்கி  உதவுபவர். கடவுள் ஏன் மனிதனை  பாப கார்யங்கள் செய்யாமல் தடுக்கவில்லை? என்று கேட்டால்.  பாப  காரியங்கள் மனிதன் மனதில் உருவாகுபவை. எத்தனையோ பேர்  உள்ளங்களில் நல்ல எண்ணங்களே, புண்ய காரியங்களே  தோன்றுகிறதே. கடவுளா அதை விளைவிக்கிறார்?. சூரியன் தினமும் குறித்த நேரத்தில் உதயமாகி வெளிச்சம் தருகிறது. அதை உபயோகித்து  நல்ல காரியங்கள் எத்தனை,  தவறான காரியங்கள் எத்தனை நடக்கிறது!.  சூரியனா காரணம் அதற்கு?

கிருஷ்ணன் ஒருமுறை  துரியோதனனையும் தர்மபுத்ரனையும் தனித்தனியே சந்தித்து,   '' இந்த உலகம் எப்படி இருக்கிற தப்பா, என்ன பார்க்கிறாய் அதில்?'' என்று கேட்டபோது அவர்கள் சொன்ன பதில்;

''கிருஷ்ணா, இந்த உலகமே  நம்ப  முடியாததாக இருக்கிறது . எவனைப் பார்த்தாலும்  அயோக்யனாகவே தெரிகிறானே, ரொம்ப கவனமாக இருக்க வேண்டியிருக்கிறதே. பேச்சுகளில் பொய்  நிறைய கலந்திருக்கிறதே''  என்றான் துரியோதனன்.  

தர்மனோ ''கிருஷ்ணா , நீ படைத்த உலகில் எல்லாமே உன்னைப் போலவே ஆனந்தமாக, மனதுக்கு இனியதாக இருக்கிறது. எல்லோரும் நல்லவர்களாகவே காண்கிறார்கள்'' என்றான்.

இது உலகத்தை பற்றி மக்களைப்பற்றிய கருத்து வெவ்வேறானது இதற்கும் கடவுளுக்கும் எந்த  சம்பந்தமும் இல்லை என்று ருஜுப்படுத்துகிறது. '' காமாலைக் கண்ணனுக்கு கண்டதெல்லாம் மஞ்சள்'' என்பது இதைத்தான்.  ''நீ தான் உலகம்'' என்று உபநிஷத் சொல்வதும்  இது தான். பகவத்   சிந்தனை,தியானம் நல்ல எண்ணங்களை மனதில் தேக்கும்.

ஒரு  கழுகு  கீழே, ஆற்றில்  மிதக்கும் ஒரு செத்த மாட்டை பார்த்து விட்டது. வேகமாக கீழ் நோக்கி பறந்து அதை கவ்வியது. செத்த மாடு வேகமாக ஓடும் ஆற்றில் கீழே நீர்வீழ்ச்சியை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. கழுகின் மூக்கு, அலகு, ஆழமாக உறைந்து போயிருந்த மாட்டின் உடலிலிருந்து மீட்க முடியாமல், கழுகு அதை விட்டு  மேலே  பறக்க முடியாமல் அந்த மாட்டின்  உடலோடு, கழுகும் நீர்வீழ்ச்சியில் விழுந்து மாண்டது.

அதுபோல  நாம்  பாபகாரியத்தில் ஈடுபட்டால் மீண்டு வருவது கஷ்டம். எவ்வளவு முயன்றாலும் புதை குழியில் கையை காலை உதைத்து மேலே வர முயற்சித்து இன்னும் ஆழமாக  புதைந்து போவது போல் ஆகும். கடவுள் ஒருவனை தான் நம்பவேண்டும், அவன் திருவடிகளை மட்டுமே கெட்டியாக பிடித்துக்கொண்டு வாழவேண்டும். வேறு வழியே இல்லை.

ஒரு கட்சி பிடிக்கவில்லை என்றால், அதில் தப்பு செய்துவிட்டு, தானாகவோ,அந்த கட்சியால் ஒதுக்கப்பட்டோ, ஒருவன்   அடுத்த கட்சி காலில் விழுந்து  புது வாழ்க்கை அமைத்துக் கொள்ள முடியும் . ஆனால் கடவுளையே வேண்டாமென்று
ஒதுக்கி விட்டு, வேறே எங்கே செல்ல முடியும்?  கடவுள் யாரையும் வேண்டாமென்று கோபித்து நரகத்துக்கு அனுப்புவ தில்லை. நமது கர்மாக்கள் பலனாக நாமே  தேடிக்கொள்வது தான் நரகவாசம்.  அருமையான கிராமிய சூழ்நிலையை விட்டு அடுத்த சுவருக்கு அப்பால் இருப்பது யார் என்றே தெரியாமல் ஒண்டுக் குடுத்தனம் இருக்க பட்டணம் ஓடி வருகிறோம்.
நமது  எண் சாண் உடம்புக்கு சிரசே, தலையே, பிரதானம் என்கிறோம். ஆனால் கடவுள்  நம் தலையில் இருக்க இடம் தேடவில்லை. நம் இதயத்தையே தேர்ந்தெடுத்து அதில் உறைகிறார். தலைமேல்  ராஜாவின் கிரீடம் இருக்கலாம். ஆனால் இதயம் தான் இறைவன் கோயில்.  

தலைமேல் கனம்  இருக்கட்டும். சமைக்கலாம்.தலைக்குள் கனம்  இருக்க கூடாது. கீழே  பாதாளத்தில் தள்ளிவிடும்.  இதயம் அன்பால், கருணையால் கனம்  பெறுவது எல்லோருக்கும் நல்லது.

மூன்று  ஞானிகள் மேலே வானத்தை பார்த்துக்கொண்டே  நடந்தார்கள். ஒரு ஒளிமிக்க நக்ஷத்திரம் அவர்களை பெத்லஹெம் அழைத்துக் கொண்டு போனது. அங்கே போய் ஏசுவைப்   பார்த்தபின் அவர்களுக்கு நக்ஷத்திரம் தேவைப்படவில்லை என்பது போல  நல்ல எண்ணங்களை மனதுக்கு கொண்டு சேர்த்தபின் கடவுளைத்  தேட வேண்டாம். மனதுக்குள் ஆத்மநாதனாக அவரே இருக்கும்போது வேறெங்கோ அவரைத்  தேடவேண்டியதில்லையே .
 
ஒரு குருவும் அவரது  மூன்று சிஷ்யர்களும் ஒரு மலை உச்சிக்கு  போனார்கள்.   அங்கே இருந்த  அமைதி, அமானுஷ்யம், காற்று,   இயற்கை அழகு, நீரோடை அவர்களுக்கு   ஆன்மீக  உணர்வை தந்தது.  குருவின்  ஆத்ம பலம் புரிந்தது. அங்கேயே  இருந்து விட மனம் விழைந்தது. இங்கே  தியானம் செய்து பகவத் தரிசனம் பெறலாமா?   அதுவும்  பூமி.  அதில் ஆழத்தில்  எண்ணெய்  கிணறுகள் ஊறுகிறது .   அதே பூமியின்  ஆழத்தில் இருந்து  அம்ருதம் போன்ற நீரும்  கிடைக்கிறது. ஒன்றுக்கொன்று  எதிர் மறையானது.  ஒன்றால்  உடம்புக்கோ உள்ளத்துக்கோ  பயனில்லை.   ஈரான் போல்  எண்ணெய் இருந்தால்   பணம் மட்டும்  தான்  தரும். ஒரு வாய் எண்ணையைக்   குடித்து தாகம் தீர்க்க முடியாது. ஒன்று  தீப்பற்ற  வைக்கும். மற்றொன்று அணைக்கும்.  உலகமும் அதன்  ஈர்ப்பும் அப்படி தான்.  மனதை திசை திருப்பி  ஆத்மாவை  தேட வைக்காது. அதே சமயம் அதில் தோன்றும் ஜீவர்கள் மனதை  ஆத்மாவை தேட, அன்பை கொடுக்க  பெற, உதவும்.  செல்வ செழிப்பும் கரும், ஆன்மீக  தாகமும் தீர்க்கும்.    உலகம்  வெங்காயம் தான். உரிக்க  உரிக்க  உள்ளே  ஒண்ணும்  கிடையாது. உலக ஈர்ப்பு அப்படி தான் , ஆசையை கிளப்பிவிட்டு அல்லல் பட வைக்கும்.  அதே சமயம்  ஆன்மீக உணர்வோடு ஆத்மாவை தேடிக்  கொண்டே  உலகில் வாழவும் முடியும். சேற்றில்  செந்தாமரை  நறுமணம் வீசி மலர முடியுமே.  சாக்கடையில் வளர்ந்தாலும்  செடிகள் தலையை திருப்பி மேலே சூரியனைத் தேடி பார்த்து ஜீவ சக்தி பெறுகிறதே.

நம்மை சோதனை செய்து  திருந்திட  பகவான் அருளியது தான் உலகம்.  கப்பல் கடல் நீரில் இருந்தாலும், அதைப்  பிரயாணம் செய்ய, போக வர தான் உபயோகிக்கிறது. தண்ணீரை கப்பலுக்குள் சேர அனுமதித்தால்  அழிவு தான்.  உலகத்தோடு ஒட்டி நாம் வாழ்ந்தாலும்  அதை கட்டுப்பாட்டுக்குள்  வைத்து  மனம் அதை வெல்ல வேண்டும்.   உலகில் வாழ திட சித்தம்,  ஈஸ்வர தியானம்,  அவசியமாகிறது. 

இது மாதிரி உள்ளே  மனத்தில்  உதயமாகும் விஷயங்களைப்  பரிமாற்ற தோன்றுகிறது. தொடரலாமா?

[Sivan Krishnan]

பஞ்ச தந்த்ர  கதைகள்  -   நங்கநல்லூர் J K SIVAN

2. ஆப்பசைத்த குரங்கு 


''குரங்கு  என்ன செய்தது என்று கேட்டாயே  சொல்கிறே ன் கேள்''  என்றது கரடகன் எனும் குள்ளநரி.  தமனகன்  காதைத் நீட்டிக்கொண்டு  காத்திருந்தது.

ஒரு ஊரில்  ஒரு வியாபாரி மரங்கள் அடர்ந்த பகுதியில்  ஒரு கோவில் கட்ட  ஆசைப்பட்டான். மரவேலை செய்யும் தச்சர்கள் நிறைய பேரை அழைத்து காசு கொடுத்து அவர்கள் வேலை ஆரம்பித்தார்கள். காலையில் வேலைக்கமர்ந்து உச்சி வேளையில் சாப்பாட்டுக்கு  எழுந்து போவார்கள். மீண்டும் மாலை வருவார்கள். இரவு வரும் வரை வேலை நடக்கும்.
ஒருநாள் அந்த பிரதேசத்துக்கு குரங்குகள் கூட்டம் ஒன்று வந்தது.  எங்கு பார்த்தாலும்  மரத்துண்டுகள், அவற்றுக்கு வேடிக்கையாக இருந்தது. ஒரு குரங்கு கண்ணில் ஒரு விஷயம் பட்டது.

யாரோ ஒரு தச்சர்  சாப்பாட்டுக்கு  போகும் முன்னால் அவர்  பாதி பிளந்து வைத்திருந்த மரம் மீண்டும்  ஒன்று சேர்ந்து விடாமல் பிளவின்  நடுவே ஒரு  மரத்துண்டை  ஆப்பாக  செருகி அடித்து வைத்திருந்தார். மரத்தில்  ஏறி இறங்கி, குதித்து விளையாடிய குரங்குகளில் ஒன்று இந்த அப்படித்த  மரத்தை பார்த்துவிட்டது. மெதுவாக  தரையில்  கிடந்த அந்த பெரிய  மரத்தின் அருகே சென்று அதன் மேல் அமர்ந்தது.  மரம் பாதி பிளந்திருந்தது.அதன் நடுவே ஒரு மரத்துண்டு ஒன்று ஆப்பாக செருகி அதன் அடுத்த பதவி பிளவு படாமல் இருப்பதை பார்த்தது. எதற்கு இந்த மரத்துண்டு நடுவே இருக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. மரத்தின் மேல் அமர்ந்திருந்தபோது அதன் வால்  பிளவுட்ட பகுதியின் இடைவெளியில் நுழைந்திருந்தது. இரு கைகளாலும் அந்த மரத்துண்டு ஆப்பை ஆட்டி அசைத்து பார்த்து மேலே விழுந்தது.  சிறிது கஷ்டப்பட்டு முயற்சித்தவுடன் மரத்துண்டு ஆப்பு வெளியே வந்து விட்டது.  அடுத்த கணமே  பிளவு  பட்டிருந்த நீளமான  பச்சை மரம் மீண்டும் இணைந்து விட்டது.  ''ஹா'' என்று தாங்கமுடியாத வலியோடு குரங்கு கத்தியது. ஏன்?  அதன் வால் மறைப்பிளவின் இடையே சிக்கிக் கொண்டு விட்டதால் வாலை  வெளியே  இழுத்துக் கொள்ள முடியவில்லை. மறைப்பிளவு நெறுக்கியதால் வாலில் வலி.'' பலமாக  கத்தியது.  மற்ற குரங்குகள் ஓடிவிட்டன.  மீண்டும் மரத்தில் ஏறி ஆப்பில் அகப்பட்ட  குரங்கை கவலையோடு பார்த்தன.   மரத்தில் வால் மாட்டிக்கொண்ட குரங்கு கத்தியது.  அந்த பக்கமாக சென்ற ஒரு வழிப்போக்கன் காதில் இந்த சத்தம் விழுந்தது. அருகே வந்து பார்த்தவன் மரப்பிளவை  விலக்கி  குரங்கின் வாலை  வெளியே எடுத்து விட்டான்.   குரங்கு தப்பித்தோம் பிழைத்தோம் என்று குதித்து ஓடிவிட்டது.  
இதிலிருந்து என்ன நீதி;எந்த காரியத்தையும்  அதனால் வரும் விளைவை பற்றி யோசிக்காமல்  செய்ய துணி யாதே .  ரெண்டாவது  மற்றவர்கள் வேலையில்  குறுக் கிடாதே. அதனால் விளையும் துன்பங்கள் நீயாக வரவழைத்துக் கொண்டதாகும்.  இப்படித்தான் நம்மில் பலர்  தேவையில்லாமல் தாமாகவே பிறர்விஷயங்களில்
மூக்கை நுழைத்து, வாயைக்  கொடுத்து,  சிக்கலில் மாட்டிக்கொண்டு வெளிவர முடியாமல் தவிக்கிறோம்.''

''அடாடா அப்புறம் என்னாச்சு என்று கேட்டது தமனகன் .
''இது தேவையில்லாத அவஸ்தை  தானே  குரங்குக்கு.  அதனால் தான் நான் உனக்கு சொன்னேன். மற்றவர்கள் விஷயத்தில் நீ அனாவசியமாக குறுக்கிடாதே, அவஸ்தைப் படாதே''  என்று.

''கரடகா,  நீ சொல்வதை ஒப்புக்கொள்ளமாட்டேன். நமது சிங்க ராஜா பாவம் தாகத்தோடு தண்ணீர் குடிக்காமல் ஏதோ கவலையில் இருக்கும்போது நாம் அவருக்கு ஆறுதலாக ஏதாவது செய்ய வேண்டும். அது நமது கடமை. சிங்கம் அடித்துப்போட்டதில் மீதியை சாப்பிட்டு விட்டு சும்மா இருப்பது தப்பு''

''தமனகா , நாம் இப்போது ராஜா சேவையில் இல்லை. எதற்கு அவரைப் பற்றி கவலைப்படவேண்டும் ''

''கரடகா,  அப்படி இல்லை,  மந்திரியாக இருந்தாலும்  ராஜாவுக்கு சரியாக ஆலோசனை செய்ய முடியா விட்டால் அடுத்தகணம்  வேலை போய்விடும். வேலைக்காரனாக இருந்தாலும் உண்மையாக உழைத்தால் மேலுக்கு வர ராஜா உதவுவார். நம் கடமையை நான் செய்தே  ஆகவேண்டும்.''

''சரி ,நாம் என்ன செய்யவேண்டும் என்கிறாய்?''

''வா ராஜாவிடம் போகலாம், நான் மெதுவாக ராஜாவின் மனதில் என்ன கவலை என்று கண்டுபிடித்து நம்மால் ஆனா உதவி செய்வோம்.  ராஜா முகத்தில் கவலை தெரிந்தது. பார்த்தேன். ''என்றது தமனகன் . 'மந்திரிக்
கழகு  திறம்பட உரைத்தல்'' வா  ராஜனிடம் போவோம்.''

''தமனகா , ராஜாவிடம் என்ன சொல்லப்போகிறாய்?''

''எது அவருக்கு  அனுகூலமாக இருக்குமோ அதை சொல்வேன். ஒரு ராஜா கோபமாக இருந்தால் அவரைப் புகழ வேண்டும். அவர் குணத்தை பாராட்ட வேண்டும்.  அவர் மனதில் இடம் பிடிக்க வேண்டும்''

''நான் வரவில்லை அப்பா  நீயே  போய்  உன்னாலான
தை செய்''   என்று கரடகன் தனியாக போய் விட்டது.

தமனகன் அருகே வருவதை பிங்கலகன் என்ற சிங்க ராஜா பார்த்துவிட்டு அருகே இருந்த காவலாளியிடம்  ''எதற்கு பழைய மந்திரி மகன் தமனகன்  வருகிறான். ஏதோ சொல்ல வருகிறான் போல் இருக்கிறது அழைத்து வா '' என கட்டளையிட்டது. 

''என்னடா தமனகா,  சந்தோஷமாக இருக்கிறாயா?வெகு நாள் கழித்து இங்கே வந்திருக்கிறாய் என்ன விஷயம்?'

'''எஜமானே, என் கடன் பணி செய்து கிடப்பதே. சிறு துரும்பும் பல் குத்த உதவும்''  நான் உங்களுக்கு ஏதாவது சேவை செய்ய வந்திருக்கிறேன். தக்க சமயத்தில்  சமயோசி தமாக பேசுவதில் தமனகன்  சாமர்த்தியம் கொண்ட குள்ளநரி.

''ராஜாவுக்கு  ஒரு வேலைக்காரன் தேவை  இல்லாமல்  போக லாம்.   ஆனால்  ஒரு வேலைக்காரனுக்கு ராஜா, எஜமானன் இல்லாமல் பிழைக்க முடியாது மஹாராஜா''  என்றது தமனகன்.  புழுவில் இருந்து தான் உயர்ந்த பட்டு சேலை வருகிறது. சேரிலிருந்து தான் செந்தாமரை மலர்கிறது. கல் பாறைகளுக்கு அடியே தான் தங்கம். காய்ந்த மரத்தை  தேய்த்தால் தீப்பொறி. பாம்பின்  தலை முடியிலிருந்து தான் மாணிக்கம்..... ''ஆஹா  கெட்டிக்காரனாக பேசுகிறாய் தமனகா '' என்றது பிங்கலகன் எனும் சிங்கம். 

'' சொல் உடனே.''
பிங்கலகன் அருகே இருந்த மற்ற மிருகங்களை தூரமாக போக கை  அசைத்தது.
''ராஜா  நீங்கள் தாகமாக இருக்கிறீர்கள். தண்ணீர் குடிக்க  யமுனை ஆற்றருகே போக விரும்பினீர்கள். ஆனால் அங்கே ஒரு சப்தம் கேட்டு நின்று விட்டு திரும்பிவிட்டீர்களே   ஏன்?''

''அதெல்லாம்  ஒன்றுமில்லை. என்னவோ தோன்றியது திரும்பி விட்டேன்.''

''அரசே  நீங்கள் சொல்ல விரும்பாமல்  இருக்கலாம். எல்லா விஷயங்களையும் எல்லாரிடத்திலும் சொல்வது சரியில்லை. புத்திசாலித்தனம் ஆகாது. மனைவியிடம், சகோதரர்கள், தாய் தந்தையிடம் கூட சில விஷயங் களை மறைப்பது வழக்கம் தான். '

'''தமனகா, நீ நன்றாக கவனிப்பவனாக இருக்கிறாய். மீண்டும் எனக்கு மந்திரியாக உன்னை நியமிக்கிறேன்.. உன்னிடம் ஒரு உண்மை சொல்கிறேன். ஒரு சப்தம்  ஒரு வலுமிக்க  காளையி டம் இருந்து வந்தது. அதன் சப்தம், பலம் கொஞ்சம் என்னை கதி கலங்க வைத்தது. யோசிக்க வைத்தது. தாகத்தை  அடக்கிக்கொண்டு இங்கே வந்து விட்டேன்.' இங்கே  இருக்க வசதிப்படாது. இங்கிருந்து சென்றுவிட வேண்டும்'

''ஏன் ராஜா அப்படி முடிவு??'

'அந்த  ராக்ஷஸ மிருகத்தை நான் சண்டையிட்டு வெல்ல முடியாது.எனக்கு வயதாகி விட்டது'

'தமனகன் சிரித்தது 
''ஏனடா சிரிக்கிறாய்?''
''இல்லை ராஜா, எனக்கு  என் முப்பாட்டன் ஒரு குள்ளநரி சப்தத்தை கேட்டு வென்று அதற்கு நிறைய  சாப்பிட உணவு கிடைத்த கதை ஞாபகத்துக்கு வந்தது. சிரித்தேன். '
'''என்ன கதை அது. எனக்கு சொல்லு ''
தமனகன்  சொல்லப்போகும் நரி  கதைக்காக நாமும்
 காத்திருப்போம். 

[Sivan Krishnan]

நண்பனுக்கு  பதில்  -  நங்கநல்லூர்  J  K  SIVAN

சுவாமி தேசிகன்.

 
அக்காலத்தில்  7 வயதிலேயே  உபநயனம் நடக்கும். ஆகவே  வேங்கடநாதனுக்கும் நடந்தது. அதன் பின் அப்புள்ளார் அவனுக்கு  கல்வி  கற்பித்தார்.தமிழ், சமஸ்க்ரிதம், வேதம் எலாம் கற்று  20 வயதில் சிறந்த பண்டிதனானான். அப்புள்ளார்  வேங்கடநாதனுக்கு கருட மந்த்ரம் உபதேசித்தார்.  திருமங்கை எனும் பெண்ணோடு திருமணம் நடந்தது.   அப்புள்ளார் காலம் முடிந்து  வேங்கடநாதன் திருவஹீந்திரபுரம் சென்றார்.

கருட நதியில் ஸ்னானம்  செய்து  கருட மந்திரம் தியானம் பண்ணினார்.  கருடன் நேரில் காட்சி தந்து  ஹயக்ரீவ மந்த்ரம் உபதேசித்தார். வேங்கடநாதன்  ஹயக்ரீவரை உபாசித்து தவம் இருந்தார்.  ஹயக்ரீவர் ப்ரத்யக்ஷ தர்சனம் கிடைத்தது. அவரது நமஸ்கரித்து ஹயக்ரீவர்  ஸ்தோத்ரம் பாடினார்.  சுமார் பதினைந்து வருஷ காலம்  திருவஹீந்திரபுரத்தில் வாசம்.  தினமும் தேவநாத பெருமாளிடம் பிரார்த்தனை தரிசனம்.  

காஞ்சிக்கு திரும்பிய  வேங்கடநாதர் ஸ்ரீ ராமானுஜ பாஷ்யத்தை போதித்தார்.  வடக்கே ஸ்தலயாத்திரை சென்றார். பத்திரிநாராயணன், மதுராவில் கிருஷ்ணன்,   அயோத்யாவில் ராமர், தரிசனம் முடித்து காஞ்சி திரும்பினார். பணம் தேடாத ஏழை எளிய வாழ்க்கை மேற்கொண்டார்.

சுவாமி தேசிகனின்  நண்பன் வித்யாரண்யன், விஜயநகர ராயர் அரண்மனையில் ஆஸ்தானத்தில் வித்வானாக இருந்தவன்  அவருக்கு ஒரு கடிதம் எழுதினான்;  

'' நண்பா, தேசிகா, நீ  அன்றாடம், பொழுது விடிந்து, தெருவெல்லாம் சுற்றி உஞ்சவ்ருத்தி எடுத்து பிழைக்கும் கஷ்டம் என் கண்களில் நீரை வரவழைக்கிறதே, நான் இங்கே சௌக்யமாக இருக்கிறேன். என்னை ஆஸ்தான வித்வானாக ஆதரிக்கும் விஜயநகர ராஜாவிடம்  உன்னைப் பற்றி சொல்லி,  உடனே உனக்கும் இங்கே என் போல் வேலை கிடைத்து,   வசதி பெற வழி செய்கிறேன். உடனே வருகிறாயா?''  கடிதாஸோ ஓலையோ  அது  தேசிகன் கையில் கிடைத்தது.    நாம் தேசிகனாக  இருந்தால் உடனே  ஆகாசத்துக்கும் பூமிக்கும் குதித்து இந்த மாதிரி  ஸ்நேகிதனைப் பெற்றதற்கு  அவனைக் ந்த மாதிரி சிநேகிதனைப் பெற்றதற்கு வானளாவ மகிழ்வோம். ''நீயல்லவோ உயிர் நண்பன்'' என்று அடுத்த ரயிலில் போய் நிற்போம். அதனால் தான் நம்மை மறந்து உலகம்  தேசிகனை நினைவில்  வைத்திருக்கிறது:

சுவாமி தேசிகன்  நண்பன் வித்யாரண்யன் கடிதாசுக்கு  எழுதிய  பதில் ஓலை தான்   இந்த   ஐந்து ஸ்லோகங் கள். அந்த நண்பன்  வித்யாரண்யனால்  நமக்கும் ஒரு பொக்கிஷம் கிடைத்தது. என்ன   பதில் எழுதினார் தேசிகன்?

1. क्षोणी कोण शतांश पालन कला दुर्वार गर्वानल- क्षुभ्यत्क्षुद्र नरेन्द्र चाटु रचना धन्यान् न मन्यामहे ।
देवं सेवितुमेव निश्चिनुमहे योऽसौ दयालुः पुरा दाना मुष्टिमुचे कुचेल मुनये दत्ते स्म वित्तेशताम् ॥ १ ॥

''க்ஷோணீ கோண சதாம்ச பாலன கலா துர்வாரா கர்வா நல  ஷூப்யத் ஷூத்ர நரேந்திர சாடு ரஸாநா தன்யான் நமன்யாமஹே தேவம் சேவிதுமேவ நிஸ்சி நு மஹே யோ அசவ் தயாளு புரா தாநா முஷ்டி முஸே குசேல முனயை தத்தே ஸ்ம வித்தே சதாம் –1-''

அர்த்தம் ஒரே வரியில் புரிந்து கொள்ள அடையாளம். ''நிதி சால சுகமா'' என்று தியாகராஜ சுவாமிகள் தெலுங்கில் பாடியது தான். தஞ்சாவூர் ராஜா 'என் மேல் பாடு உனக்கு நிறைய பொன் தருகிறேன்' என்று யானை குதிரை பல்லக்கு எல்லாம் அனுப்பினான்.  ''உன் நிதி எனக்கு வேண்டாமே. ராமனைப் பாடும் அவன் சந்நிதி சுக மொன்றே போதுமே'' என்று  ஸ்ரீ தியாகராஜ ஸ்வாமிகள் சொன்னபோல அல்லவா  தியாகராஜருக்கு பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே  வாழ்ந்த  சுவாமி தேசிகன் நினைத்திருக்கிறார்.  சுவாமி தேசிகன் பதிலும் அப்படித்தான்; 

''எந்த ராஜாவும் உலக முழுதும் நிரந்தரமாக ஆண்டதில்லை. ஏதோ ஒரு சிறிய பகுதி நிலத்துக்கு அதிபதியாக இருந்தும் இறுமாப்பு.  எல்லோரும்  தன்னைப் புகழவேண்டும் என்று பணத்தை வீசி எறிந்து ஏழைக் கவிஞர்கள், பண்டிதர்கள், புலவர்கள், இந்த மாதிரி   அல்ப  ராஜாக்களை  சந்திரர்களாக சூரியர்களாக, இந்திரனாக ஏட்டில் பாடி வைத்து நாமும் அவற்றை படிக்கிறோம். நம்புகிறோம்.  எது பொய்  எது நிஜம்  என்று  கடவுளுக்கும்  புலவனுக்கும்  தான்  தெரியும்.  இந்த மாதிரி பொய் பாடல்களைக் கொடுத்து பல நூற்றாண்டுகளாக நம்மை ஏமாற்றியதற்கு தூக்கில் கூட போடலாம்.

வேதாந்த தேசிகர், தியாகையர் போன்றோர் இந்த  மாதிரி காசுக்குப்  பொய்  பேசும், பாடும்  வகைப் புலவர்களோ கவிஞர்களோ அல்லவே.பரம பாகவதர்கள். பகவானைத் தவிர எதையுமே துச்சமாக மதிப்பவர்கள். நரனைப் பாடுவதை விட நாராயணனைப் பாட முனைந்தவர்கள். அவனுக்குத்  தெரியுமே, எது நமக்கு, வேண்டும் என்று. குசேலர் என்று ஒரு ஏழைப் பிராமணர் எதையாவது  நண்பன் கிருஷ்ணனிடம்   கேட்டாரா,  எதிர்பார்த்து போனாரா,  ஏமாற்ற மடைந்தாரா?.

''அப்பா,  வித்யாரண்யா, கிருஷ்ணனின் பால்ய நண்பர் கிருஷ்ணனை பார்க்க த்வாரகை போகிறார். குசேலன் தன்னிடமிருந்த அவல் பொட்டலத்தை கொடுப்பதா வேண்டாமா என்று யோசித்து முடிப்பதற்குள் கிருஷ்ணன்  அவலை  ஆவலோடு அவனிடமிருந்து பறித்து உண்டு அவன் வாயைத் திறந்து எனக்கு இது வேண்டும் அது வேண்டும் என்று கேட்க எண்ணம் வருவதற்கு முன்னாலேயே குசேலனை குபேரனாக்கினான் .

2.  शिलं किमनलं भवेदनलमौदरं बाधितुं   पयः प्रसृति पूरकं किमु न धारकं सारसम् ।
अयत्न मल मल्लकं पथि पटच्चरं कच्चरं   भजन्ति विबुधा मुधा ह्यहह कुक्षितः कुक्षितः ॥ २ ॥  

சிலம் கிம நலம் பவேத நல மௌதரம் பாதிதும்  பய ப்ரஸ்ருதி பூரகம் கிமு ந தாரகம் ஸாரஸம்
அயத்ன மல மல்லகம் பதி படச்சரம் கச்சரம் பஜந்தி விபுதா முதா ஹ்யஹஹ குக்ஷித குக்ஷித –2- 
'ஐயோ, இது என்ன கொடுமை. கேவலம்.  நன்றாக படித்து கற்றுணர்ந்த மேதைகள் கூட, அல்ப வாழ்க்கை சுகத்திற்காக செல்வம் நிறைந்தவனிடம் போய் கை கட்டி  நின்று அவனைப்  புகழ்ந்து இல்லாததை இருப்பதாக சொல்லி, சோற்றுக்கும், நீருக்கும், உடுக்க உடைக்கும் கையேந்தும் நிலை ஏன்?  தன்னுடைய பாண்டித்யம் சரஸ்வதி கடாக்ஷம் எல்லாம் கேவலம் வயிற்றுப்  பசிக்காக அடகு ஏன் வைக்கவேண்டும்? தமது உண்மையான உயர்ந்த ஸ்வரூபத்தை ஏன் மறக்க, மறைக்க வேண்டும்?. ஒருவேளை  ஒளவைக்  கிழவி பசி வந்தால் பத்தும் பறந்து போகும் என்று இந்த நிலையைத் தான் சொன்னாளோ?
உயிர் வாழ என்ன தேவை, ஒரு கை ஜலம், வயலில் சிதறி இருக்கும் அரிசி மணிகள் சில போதுமே பசியைப் போக்க.ஒரு கிழிசல் துண்டு துணி கோவணமாக கிடைத்தாலே போதுமே மானத்தை மறைக்க. இந்த எளிமையான தேவை தனக்கும் மற்றவர்க்கு உதவவும் கூட போதுமே.

3. ज्वलतु जलधि क्रोड क्रीडत्कृपीड भव प्रभा-प्रतिभट पटु ज्वाला मालाकुलो जठरानलः ।
तृणमपि वयं सायं सम्फुल्ल मल्लि मतल्लिका  परिमलमुचा वाचा याचामहे न महीश्वरान् ॥ ३ ॥  
ஜ்வலது ஜலதி க்ரோட க்ரீடத் க்ருபீட பவ ப்ரபா ப்ரதி பட படு ஜ்வாலா மாலா குலோ ஜடரா நல
த்ருணமபி வயம் சாயம் ஸம்புல்ல மல்லி மதல்லிகா பரி மள முசா வாசா யாசா மஹே ந மஹீஸ் வரான்–3-

நடு சமுத்ரத்தில் அக்னி ஒரு பெண் ஜீவனாக உருவாகி, மழையாக, அருவி நீராக, சமுத்ரத்தில் சேரும் அதிக பக்ஷ ஜலத்தை ஆவியாக்கி மேலே அனுப்புகிறான். ஒரு கட்டுப்பாட்டுக்குள் தேவையான அளவு நீரை மட்டுமே சமுத்ரத்தில் விட்டு வைப்பதால், அது கரை தாண்டி வெளியேற வழியேது?
வித்யாரண்யா, சமுத்ரத்தில் மட்டும் அல்ல, நமது வயிற்றிலும் ஒரு அக்னி இருக்கிறதே, ஜாடராக்னி. பசி வந்தபோது உன்னை திகு திகு வென்று சுட்டெரிக்குமே அது. நாம் உண்பதை செரிமானம் (ஜீரணம்) பண்ண அது உதவுகிறதே. அது வளர்ந்து மேலும் மேலும் என்னை பசியால் வாட்டினாலும் நான் என் பசி தீர உணவு தேடி, பொருள் தேடி, ஒருவனிடம் எதையும் யாசகம் கேட்டு கை கூப்பி நிற்கமாட்டேன். என் வாக்கு கேவலம் ஒரு நரனைப் புகழ்ந்து பாட அல்ல. அது சாதாரணமல்ல, மாலையில் மலரும் நறுமண மல்லிகை வாசம் கொண்டது. அந்த மல்லிகையின் நறுமண வாசம் எம்பெருமான் ஒருவனுக்கு மட்டுமே பிரத்தியேகமாக உபயோகமாகும். எனவே என் நாக்கில் வாக்கில் உருவாகும் ஸ்லோகங்கள் நாராயணன் ஒருவனுக்கே சொந்தம். நாராயணனைப் பாடாத நாவென்ன நாவே!

4. दुरीश्वर द्वार बहिर्वितर्दिका- दुरासिकायै रचितोऽयमञ्जलिः ।   यदञ्जनाभं निरपायमस्ति मे धनञ्जय स्यन्दन भूषणं धनम् ॥ ४ ॥
துரீஸ்வர த்வார பஹிர் விதார்த்திகா  துராஸி காயை ரசீதோயம் அஞ்சலி  யதஞ்சநாபம் நிரபாய மஸ்தி மே
தனஞ்சய ஸ் யந்தன பூஷணம் தனம் –4-

வித்யாரண்யா, நீ உன் ராஜாவின் தனம், செல்வம், என்று ஏதோ  எனக்கு ஆசை காட்டினாயே, நான் என்னிடம் இருக்கும் தனத்தை, செல்வத்தை பற்றி ஒரு வார்த்தையில் உனக்கு  சொல்லட்டுமா? கேள். என் செல்வம் கருநீல நிறம், அழியாதது, குறையாதது, அதை நீ பார்த்திருப்பாயே, குருக்ஷேத்ரத்தில் அர்ஜுனன் தேரில், அழகு பிம்பமாக அதை ஓட்டும்போது. இந்த குறைவற்ற செல்வம் என்னிடம் இருக்கையில் வேறு எது இதற்கு ஈடாகமுடியும்,    எது எனக்கு தேவை, நீயே சொல்?
வித்யாரண்யா, கை கூப்பி வணங்கி 'ஸாரி' சொல்கிறேன், நான் எங்கோ எவன் வீட்டு திண்ணையிலோ கை கூப்பி வணங்கி அவன் ஏதாவது கொடுக்கமாட்டானா என்று ஏங்குபவன் இல்லையே அப்பா.

5.शरीर पतनावधि प्रभु निषेवणापादनात् अबिन्धन धनञ्जय प्रशमदं धनं दन्धनम् ।  धनञ्जय विवर्धनं धनमुदूढ गोवर्धनं सुसाधनमबाधनं सुमनसां समाराधनम् ॥ ५ ॥
சரீர பத நாவதி ப்ரபு நிஷேவணா பாதநாத் அபிந்தன தனஞ்சய ப்ரசமதம் தனம் தந்தனம்
தனஞ்சய விவர்த்தனம் தன முதூட கோவர்த்தனம் ஸூசாதநம் அபாதநம் ஸூமநஸாம் சமாராதனம் –5-

வறுமையால் மதி யிழந்து பசி தீர்க்க, அவ்வை சொன்னாளே ''இடும்பை கூர் வயிறே உன்னோடு வாழ்தல் அரிது'' என்றவாறு, ஜாடராக்னிக்கு இரை போட்டு அதை ஜீரண வேலை செய்ய விடுவதற்காக செல்வம் தேட வேண்டுமா? ஒரு கை ஜலம் போதும் என்று சொன்னேனே, பசி தீர்க்க, களைப்பை போக்க. இதை விட்டு, எவனிடமோ பணம் இருக்கிறது என்பதற்காக தன்மானம் விட்டு வணங்கி சிரம் தாழ்த்தி கரம் குவித்து அப்படியாவது இந்த உடலைக் காக்க வேண்டுமா என்ன? எதற்கு,  என்ன அவசியம்?
நான் சொன்னேனே என்னிடம் இருக்கும் 'அந்த'   செல்வம் என்ன செய்தது மறந்து விட்டாயா? மன வியாகூலத்தில் நடுங்கிக் கொண்டிருந்த அர்ஜுனனை தேர் தட்டில் மேலே அமர்த்தியது, மழையிலிருந்து மக்களை , மாக்களைக் காக்க மலையையே தூக்கியது (கோவர்தனகிரி ), நல்லோர் மனம் நிறைந்து இருக்கிறது. இதைத் தவிர சரியான பலன் தரும் சாதனம் வேறு எது?
சுவாமி தேசிகனின் வைராக்கியம் இந்த ஐந்து சிறிய ஸ்லோகங்களிலேயே தெளிவாக புரிகிறதா?

[Sivan Krishnan]

பஞ்ச தந்திர கதைகள்-  நங்கநல்லூர்  J,K . SIVAN
மித்ர பேதம்

4.  நரியும்  டமாரமும்

தமனகன் என்ற நரி  பிங்கலகன் என்ற சிங்க ராஜாவுக்கு  சப்தத்தை கேட்டு பயப்படாதே  நரி  மாதிரி என்று ஒரு கதை சொல்ல ஆரம்பித்தது அல்லவா.  அந்த கதையை நாம்  அறியவில்லையே... இது தான் அந்த கதை.

ஒரு காட்டில்  கோமயா  என்று நரி  ஒன்று பசியாக ஒருநாள்  ஆகாரம் தேடி  அலைந்தது.  ஒரு யுத்த  களம்  அருகே ஓடி  வந்தபோது  சில போர் வீரர்கள் விட்டுச்சென்ற  முரசு ஒன்றை பார்த்து விட்டது.  முரசு அருகே  சில  செடி கொடிகள் காற்றில்  அலைந்து அந்த முரசின் மேல் பட்டு '' டம் டம்''  என்று சப்தம் வந்ததை கேட்டது.  பயந்து விட்டது.  சுற்று முற்றும் பார்த்தது யாரும் இல்லையே. யார் இந்த முரசை அடிப்பது?  ஏதோ ஒரு ராக்ஷசனாக இருக்குமோ?  கண்ணுக்கு தெரியாமல் இருக்குமோ?  அருகில் போனால் நம்மை தின்று விடுமோ??   ஏதோ ஒரு காரணமாக தான்  இது நடக்கிறது... என்ன தான் ஆகும் ஆகட்டுமே? ஆறிலும்  சாவு நூறிலும் சாவு... .தைரியமாக நரி நடந்து மெதுவாக  முரசு அருகே வந்தது. காற்றில்  செடியின் கம்பு முரசில் பட்டு சப்தம் வருவதை கவனித்தது...இதற்கா பயப்பட்டேன்.''   என்று சிரித்தது.

அருகே இருந்த கரடகன் எனும்  நரி எதற்கு சிரிக்கிறாயென்று கேட்டபோது கோமயா  என்கிற நரி    ''பயமோ  தைரியமோ  எதுவானாலும்   அதற்கு ஒரு காரணம் இருக்கும். அதை முதலில் தெரிந்து கொள்ளாமல் அவஸ்தை படக்கூடாது  என்றது. எல்லோரையும்  மதிக்க வேண்டும்.  பெரியவர் சிறியவர்  எவராயிருந்தாலும் அவமதிக்க கூடாது. இல்லையென்றால்  தந்திலனுக்கு  ஏற்பட்ட  கதி தான்''  என்றது கோமயா?

''என்ன சொல்கிறாய் கோமயா?  யார் அந்த தந்திலன்? என்ன ஆச்சு அவனுக்கு என்று கேட்டது கரடகன் .

சொல்கிறேன் கேள்.
வர்த்தமான் என்கிற ஊரில் தந்திலன் எனும் ஒரு பணக்கார வியாபாரி இருந்தான்.   அந்த ஊர்  ராஜாவின் அரண்மனையில்  அவன் தான் நிர்வாகி. அவனுடைய  ஒரே  பெண்ணுக்கு  கல்யாணம். ரொம்ப விமரிசையாக கொண்டாடினான். அந்த ஊர் ராஜா ராணி மந்திரிகள் சகலரும் நிறைந்த சபை. அதில் கோரம்பா என்கிற அரண்மனையை பெருக்குகிற வேலைக்கார னும் கலந்து கொண்டாள். பிரபுக்கள் பெரியமனிதர்களுக்காக ஒதுக்குப்பட்ட ஆசனம் ஒன்றில் அந்த கோரம்பா போய் உட்கார்ந்து கொண்டான். இதை கவனித்த தந்திலன் கோபமாக கோரம்பாவை எழுப்பி வெளியேதள்ளி விட  கட்டளையிட்டான்.

கோரம்பாவுக்கு அவமானமும் கோபமும் வந்தது. ''நான் ஒரு ஏழை. என்னால் இந்த பணக்காரனை ஒன்றும் செய்யமுடியாது. ஆனால் என்னை அவமானப்படுத்திய  இவனை பழிவாங்குவேன்..எப்படியாவது ராஜாவிடம் சொல்லி இந்த பணக்காரனுக்கு ராஜாவின் ஆதரவு அரண்மனையில் இல்லாமல் பண்ணிவிட வேண்டும்'' என்று தீர்மானித்தான்.

ராஜாவின் அரண்மனையில் எல்லா  அறைகளையும் பெருக்குபவன் அல்லவா. ஒருநாள் காலை ராஜாவின் படுக்கையறை யில் பெருக்கும்போது ராஜா அரை தூக்கத்த்தில் இருந்தார். ஆகவே அவர் காது கேட்கும்படியாக தனக்குத் தானே கோரம்பா பேசினான்;

''அடாடா,  இந்த தந்திலன் எவ்வளவு திமிர் பிடித்தவன். எவ்வளவு   தைரியம், ஆணவம். அயோக்கியத்தனம் இருந்தால் ராணியைக் கட்டி இழுத்து அணைப்பான். சே. இதை ஏன் ராஜா சாதாரணமாக எடுத்துக் கொண்டார்?'' 

ராஜாவின் காதில் இந்த வார்த்தை விழுந்தால் ராஜா மேற்கொண்டு தூங்குவானா? எழுந்து உட்கார்ந்தான். கோரம்பாவை கூப்பிட்டு  ''கோரம்பா  நீ  சொன்னது நிஜமா?  பொய்யா ? ராணியை உண்மையில் தந்திலன் இழுத்துப் பிடித்து அணைத்துக் கொண்டானா? உண்மையைச் சொல்''

''மஹாராஜா, நான் என்ன சொன்னேன் என்று எனக்கு நினைவில்லை. நேற்று இரவு பூரா சூதாட்டம் கண்விழித்து சூதாட்டம்  ஆடியத்தில் ஆடியதில்  அரை மயக்கத்தில் ஏதாவது உளறியிருப்பேன்.  என்னை மன்னித்துவிடுங்கள்''

ராஜா ஒரு கணம் யோசித்தான்.  கோரம்பா அரண்மனையில் எல்லா அறைகளுக்குள்ளும்  நுழைபவன். பெருக்குபவன். அரண்மனையில்  நடப்பதெல்லாம் தெரிந்தவன். தந்திலனும்  அதுபோல் என்  அரண்மனையில்  எல்லா இடத்திற்கும் செல்ல அனுமதி பெற்றவன். ராணியின்  அந்தப்புரம் போயிருப்பான், ராணியை அணைத்திருக்க கூடும்.  அறிஞர்கள் சொல்வது நினைவிருக்கட்டும்.  சிலர்  தாங்கள்  எப்போதோ  நேரில் பார்த்ததை, நடந்ததை,  தூக்கத்திலும், அரை மயக்கத்திலும்  சொல்பவர்கள்.  ஆகவே கோரம்பா தான் பார்த்ததைத்  தான்  உளறி இருக்கிறான். இல்லையென்றால் இப்படி சொல்ல தோன்றியிருக்காதே. சந்தேகம் என்று வந்து விட்டால் அதை உடனே விசாரிக்க வேண்டும், அல்லது இனியும் நடக்காமல்  தடுக்க செயல்படுத்த வேண்டும்.  ஆகவே  ராஜா மறுநாள் காலை முதல் தந்திலன் அரண்மனைக்குள்  பிரவேசிக்கக் கூடாது என்று கட்டளையிட்டான்.

தந்திலனுக்கு அதிர்ச்சி. "நான் ஒரு தவறும் செய்யவில்லையே, ஏன் திடீரென்று ராஜா இப்படி என்னை வெறுத்து இப்படி ஒரு கட்டளையிட்டிருக்கிறார்?'' என்று அவனுக்கு புரியவில்லை. நேராக சென்று ராஜாவிடமே காரணத்தை கேட்டுவிடுவோம்'' என்று அரண்மனைக்கு புறப்பட்டான்.

அவன் அரண்மனைக்கு வந்தபோது காவலர்கள் தந்திலனை உள்ளே செல்ல அனுமதிக்க வில்லை. கோரம்பா இதை பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன் அந்த காவலர்களிடம் '' முட்டாள்களே தந்திலனை தடுக்காதீர்கள். ராஜாவுக்கு ரொம்ப நெருங்கியவர் அவர். ஒருநாள் உங்களுக்கும் இதே கதி தந்திலனால் நேரும், ஜாக்கிரதை '' என்று அறிவுரை சொன்னான்.

இதைக் கேட்ட தந்திலன். ''அடாடா இந்த கோரம்பா எவ்வளவு நல்லவன். எனக்காக பரிந்து பேசுகிறவன். இவனைப் போய் என் பெண் கல்யாண விழாவில் பெரிய மனிதர்கள் உட்காரும் இடத்தில் உட்கார்ந்தான் என்பதற்காக கோபத்தில் விரட்டினேன் எவ்வளவு பெரிய தப்பு அது '' என்று நினைத்தான். அதற்கு பரிகாரமாக கோரம்பாவை தனது வீட்டுக்கு அழைத்து அவனுக்கு பரிசுகள், விருந்து ஆடைகள் எல்லாம் கொடுத்து அவனிடம் ''நண்பா, நான் உன்னை அவமதிக்க வேண்டும் என்று நினைத்து அன்று அப்படி செய்யவில்லை. பெரிய  மனிதர்களுக்கு என்று ஒதுக்கி வைத்த இடத்தில் ஒன்று குறைந்தால் கூட எனக்கு அவர்கள் மூலம் தொந்தரவு ஏற்படுமே என்று உன்னை வெளியேற்றினேன். தப்பாக நினைத்துக் கொள்ளாதே'' மன்னித்து விடு'' என்றான் தந்திலன்.

கோரம்பா தந்திலன் தனக்கு  பரிசுகள் கொடுத்து தான் செய்தது தப்பு என்று எப்போது மன்னிப்பு கேட்டுக் கொண்டா னோ அவனை மீண்டும்  அரண்மனையில் பழையபடி நிர்வாகியாக இருக்கச் செய்ய வேண்டும்''  எப்படி  இதை செய்யலாம் என்று யோசித்தான். முடிவெடுத்தான்.   

அடுத்தநாள்  கோரம்பா அரண்மனையைப்   பெருக்கும்போது தனக்குத் தானே வழக்கம்போல முணுமுணுத்தான். ராஜா  ஓய்வெடுத்துக் கொண்டு இருந்த அறையில் பெருக்கினான்.  தனக்குத் தானே  பெருக்கிக் கொண்டே  ராஜா காதில் விழுவது போல் உரக்க  பேசினான்.'' ராஜாவின்  காதில் அவன் பேசுவது விழவேண்டும் என்று தான் அவன் பேசினான்;

"சே அறிவு கெட்டவனே, நீ என்ன முட்டாள்தனமாக பேசுகிறாய்? நீ என்ன உன் கண்ணால் பார்த்தாயா? எப்போது ராஜா  குதிரை மேல் இருந்து  வெள்ளரிக்காய் கடித்துத் நின்றுகொண்டு  கீழே  விழுந்தார் ?தந்திலன் மகாராணியை கட்டி அணைத்ததை நீ எப்போதடா பார்த்தாய்? நடக்காததை நடந்ததாக ஏன் கற்பனை செய்கிறாய் ''

ராஜா உடனே கோரம்பாவை அழைத்தான். ''நீ என்ன உளறினாய் இப்போது,? நான் எப்போது குதிரை மேல் இருந்து விழுந்தேன்,  எப்போது தந்திலன் ராணியிடம் தகாத முறையில் நடந்தான்....  அதை எல்லாம் நீ பார்க்கவில்லை என்று இப்போது சொல்கிறாயே, அதுவாவது  நிஜமா போயா, நீ பார்த்தாயா, பார்க்கவில்லையா? முன்பு பார்த்தது போல் பேசினாய், இப்போது பார்க்காதது மாதிரி பேசுகிறாய், எது நிஜம்?''

''மஹாராஜா, நான் என்ன செய்வேன். அது எனது நோய்...எனக்கு அரை மயக்கத்தில் உளறுவது வழக்கமாக போகிவிட்டது. நேற்று இரவும் கண்விழித்து சூதாடியதன் விளைவு இது...நான் சொல்வது நிஜமா பொய்யா என்று என்னாலேயே நம்ப முடியவில்லை '' என்றான்.கோரம்பா.

ராஜாவும் யோசித்தான். ''தன்னைப் பற்றியே நம்பிக்கை இல்லாதவன் வார்த்தையை நிஜமென்று எடுத்துக் கொள்ளக்கூடாது. அவசரப்பட்டு விட்டேன்.  என்னைப்பற்றியும், தந்திலன் பற்றியம்,  கோரம்பா  சொன்னதும் அபாண்டம் தான். அவன் தப்பாக நடந்து கொண்டிருந்தால்  ராணி என்னிடம் உடனே  அவனைப்பற்றி முறையிட்டிருப்பாளே.  தந்திலன் நாணயமானவன். யோக்கியன்.  சிறந்த நிர்வாகி. சமயோசிதமாக அரண்மனை செலவு வரவை நிர்வகிப்பவன். அவனை அரண்மனைக்கு  வரவிடாவிட்டால்  எல்லாமே தலைகீழாகி விடும். எனவே மீண்டும் அவனை அழைத்து அவனை அதிகாரியாக அரணமனைக்குள் வரவேற்றான்.

இந்த கதையை கேட்டதும் கரடகன் யோசித்தது. ''தமனகா,  நீ இப்படித்தானே பிங்கலகன் எனும் சிங்கராஜாவுக்கு சஞ்சீவகன் எனும் காளையைப் பற்றி பேசி நட்பாக்கினாய், விரோதியும் ஆக்கினாய்..  பேச்சுத் திறமையால் ஆக்கவும் செய்ய முடியும், அழிக்கவும் முடியும் ''என்பது எவ்வளவு உண்மை.

''ஆம் கரடகா, முதலில் சிங்கத்தையும்  கலையையும்  இணைத்தேன்.  இருவரும்  நண்பர்களாகி  என்னை புறக்கணித்ததும்  கோபத்தில்  இருவரையும் பிரித்தேன். பாவம் சஞ்சீவகன் இறந்தே போனது.  என் தவறு தான்.  இப்படித் தவறுகள் சில சமயங்களில் நிகழ்ந்து விடுகிறது. ஒரு முனிவருக்கும் நரிக்கும் இடையே ஏற்பட்ட து போல் இனியும்  நடக்கக்கூடாது '' என்றது தமனகன்''

தமனகா, நீ நிறைய விஷயம் தெரிந்தவன். அது என்ன கதை? ரிஷிக்கும் நரிக்கும் இடையே என்ன நடந்தது சொல்''
என்று கேட்டது மற்ற நரி .

அதைத்தான் அடுத்த பதிவில்  தெரிந்து கொள்ளப்போகிறோம் .

[Sivan Krishnan]

சுவாமி தேசிகன்.  நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN

சென்றபதிவில் படித்தது ஞாபகம் இருக்கிறதா என்று கேட்கவே கூடாது. நிச்சயம் யாருக்கும் படித்தோமா எதையாவது என்பதே ஞாபகம் இருக்காதே. அப்புறம் தான் இதைப் படித்தோமா என்று நினைப்பு வரும்..அதுவும் நான் எழுதியதை யார் படிக்கப்போகிறார்கள், படித்தாலும் நினைவில் வைத்துக் கொள்ளப்போகிறார்கள்!  கண்ணால் பார்த்தாலே அது அதிசயம்.
இருந்தாலும் சொல்லி வைக்கிறேன். சுவாமி தேசிகனின் நண்பன் வித்யாரண்யன் ''தேசிகா நீ உஞ்சவிருத்தி எடுத்து கஷ்டப்படாதே இங்கே வந்து விடு. ராஜாவிடம் சொல்லி உனக்கும் ஒரு ஆஸ்தான பண்டிதன் வேலை வாங்கி தருகிறேன். சௌகர்யமாக நீ வாழலாம்'' என்று எழுதினவனுக்கு ஆசார்யன் எழுதிய வைராக்ய  பஞ்சகம் ஸ்லோகங்கள்....முடிந்தால் படியுங்களேன்.

ஸ்வாமிதேசிகனின் அருமை அறிந்தவர்கள்  அவர் தினமும் உஞ்சவிருத்தி எடுத்து கிடைத்த தானியங்களில் சமைத்து பகவானுக்கு  நைவேத்தியம் பண்ணிவிட்டு சாப்பிடுபவர் என்று தெரியும். அதனால் அவருக்கு நிதி உதவி செய்ய விரும்பினார்கள்.

காசு, தங்கம், நாணயம் இதெல்லாம்  தேசிகர் பார்த்ததில்லை,    தொடவே  மாட்டார். எனவே  உஞ்சவ்ரித்தியில் வாழ்ந்த அவருக்கு அரிசியோடு தங்கமணிகளை கலந்து கொடுத்து, அதை அவர் மனைவியிடம் கொடுத்து சமைக்க சொல்ல, அவளோ இதெல்லாம்  என்ன அரிசியோடு என்று கேட்க,  ஏதாவது பூச்சியின்  முட்டையாக இருக்கும்  என்று  கையால்  கூட  தங்கக்  கட்டிகளைத்  தொடாமல்   தர்ப்பையால் அவற்றை ஓதுக்கி வெளியே  எறிந்து விட்டார்.

ஆதி சங்கரர்  ஒரு  ஏழைப் பெண்ணுக்கு  பொன் மழை பெய்ய வைத்த  கனக தாரா ஸ்தோத்ரம் தெரியுமல்லவா?. அதே போல் ஒரு சம்பவம்  சுவாமி தேசிகன் வாழ்விலும் காஞ்சியில்  நடந்திருக்கிறதே.  தெரியுமா?  இதோ சொல்கிறேன்.

காஞ்சிபுரத்தில் தேசிகர் வாழ்ந்தபோது, அவரது அபரிமித  ஞானம், பாண்டித்யம், மற்ற சில பண்டிதர்களை  பொறாமை கொள்ளச் செய்தது.  அவர் பெயருக்கு ஏதாவது ஒரு இழுக்கு நிகழவேண்டும், அவரை அவமானப் பட வேண்டும் என்று அந்த விஷமிகள் மண்டையை உடைத்துக்கொண்டு யோசித்தார்கள்.

ஒரு நாள்  ஒரு ஏழை  வைணவனை சந்தித்தார்கள். அவன் தனது   திருமணத்துக்கு  எல்லோரிடமும் யாசகம் கேட்டுக்கொண்டிருந்ததை பார்த்ததும் திட்டம் ஒன்று தீட்டினார்கள்.  

''அடேய், வைஷ்ணவா, நீ எதற்கு இப்படி திண்டாடுகிறாய்?  உன் கல்யாண செலவுக்குநீரிய  பணம் கிடைக்க வழி இருக்கிறதே. சொல்கிறோம். கேள்.  இங்கே  ரெண்டு தெரு தள்ளி  தேசிகர் என்று ஒருவர்  வசிக்கிறாரே உனக்கு தெரியுமா/ தெரியாவிட்டால் யாரைக் கேட்டாலும் சொல்வார்கள். அவர் வீட்டைக் காட்டுவார்கள்.  அவர் ரொம்ப பெரிய  வைணவ  பணக்காரர். யார் கேட்டாலும் பணம் அள்ளித்  தருபவர்.  அவரிடம் உடனே போ.  போய்க்  கேள்'' என்று அனுப்ப, அந்த அப்பாவி வைணவ பிராமணன்  நேராக  தேசிகரின் வீட்டு வாசலில் வந்து நின்றான்.

இதுஎன்ன  ரொம்ப சாதாரண சாமான்ய வைணவர் வீடு மாதிரி அல்லவோ இருக்கிறது? பெரிய பணக்காரர் என்று சொன்னார்களே. ஒருவேளை பார்ப்பதற்கு எளிமையாக இருக்கிறார் போல இருக்கிறது.  

அவர் வீட்டுக்குள் நுழைந்தான்.  தியானம்  பண்ணிக்கொண்டிருந்த தேசிகர் கண் விழித்து அவனை வரவேற்றார்.
''என்னப்பா  என்ன விஷயம்.நீ யார்,உனக்கு என்னால் என்ன ஆகவேண்டும் சொல்?"
''சுவாமி  எனக்கு கல்யாணம் நிச்சயம் ஆகி இருக்கிறது. செலவுக்கு பணம் இல்லை, நாலு பேரிடம் யாசகம் கேட்டேன். சில வைணவர்கள் உங்களிடம் அனுப்பினார்கள்?''
''ஆஹா  என்னிடம் அனுப்பினார்களா?
''ஆம் சுவாமி,  நீங்கள் பெரும் பணக்காரர். யார் எந்த உதவி கேட்டாலும் உடனே செய்யும் கர்ண வள்ளல் என்று தான் சொன்னார்கள். என் கல்யாணத்துக்கு நீங்கள் தான் நிதி தந்து உதவ வேண்டும்''  என்று அந்த வைணவன் காலில் விழுந்து வணங்கினான். அவனை சட்டென்று எழுப்பிய  சுவாமி தேசிகனுக்கு இது ஏதோ விஷமம் என்று புரிந்து விட்டது.
இருந்தாலும் அவனுக்கு உதவ மனம் விழைந்தது. எப்படி?
''மகனே  நீ ஒரு காரியம் செய். நாளைக் காலையில் ஆலயம் திறந்ததும்  தாயார் சந்நிதிக்கு வா. நான் அங்கே நிற்பேன். உனக்காக அவளிடம் வேண்டிக்கொள்கிறேன். அவள் மனது வைத்தால் வேறே யார் உதவியும் உனக்கு தேவை இருக்காது. நாளைக்கு காலை வா''

மறுநாள் காலை  வராத ராஜ சுவாமி சந்நிதியில் தாயார் சந்நிதியில் மஹா லக்ஷ்மியை மனதார வேண்டி அந்த வைணவனுக்காக  நிதி கேட்டார். ''அம்மா  நீ தான் இவனுக்கு உதவி செய்யவேண்டும் என்று உருகி ஸ்தோத்ரம்  சொன்னார்.   ஸ்வாமிதேசிகனின்  மனதைத் தொடும்  ''ஸ்ரீ ஸ்துதி''  தாயாரை  உடனே அங்கே ஒரு  பொன்மழை பெய்ததற்கு   காரணமானது.

ईशानां जगतोऽस्य वेङ्कटपतेर्विष्णोः पर प्रेयसीं     त्वद्वक्षस्थलनित्यवासरसिकां तत्क्षान्तिसंवर्द्वितीम् ।
पद्मालङ्कृतपाणिपल्लवयुतां पद्मासनस्थां श्रियं     वात्सल्यादिगुणोज्ज्वलां भगवती वन्दे जगन्मातरम् ॥

मानातीतप्रथितविभवां मङ्गलं मङ्गलानां वक्षःपीठं       मधुविजयिनो भूषयन्तीं स्वकान्त्या ।
प्रत्यक्षानुश्रविकमहिमप्रार्थिनीनां प्रजानां       श्रेयोमूर्तिं श्रियमशरणस्त्वां शरण्यां प्रपद्ये ॥ १॥

आविर्भावः कलशजलधावध्वरे वाऽपि यस्याः       स्थानं यस्याः सरसिजवनं विष्णुवक्षःस्थलं वा ।
भूमा यस्या भुवनमखिलं देवि दिव्यं पदं वा       स्तोकप्रज्ञैरनवधिगुणा स्तूयसे सा कथं त्वम् ॥ २॥

स्तोतव्यत्वं दिशति भवती देहिभिः स्तूयमाना       तामेव त्वामनितरगतिः स्तोतुमाशंसमानः ।
सिद्धारम्भः सकलभुवनश्लाघनीयो भवेयं       सेवापेक्षा तव चरणयोः श्रेयसे कस्य न स्यात् ॥ ३॥

यत्सङ्कल्पाद्भवति कमले यत्र देहिन्यमीषां       जन्मस्थेमप्रलयरचना जङ्गमाजङ्गमानाम् ।
तत्कल्याणं किमपि यमिनामेकलक्ष्यं समाधौ       पूर्णं तेजः स्फुरति भवतीपादलाक्षारसाङ्कम् ॥ ४॥

निष्प्रत्यूहप्रणयघटितं देवि नित्यानपायं विष्णुस्त्वं       चेत्यनवधिगुणं द्वन्द्वमन्योन्यलक्ष्यम् ।
शेषश्चित्तं विमलमनसां मौलयश्च श्रुतीनां       सम्पद्यन्ते विहरणविधौ यस्य शय्याविशेषाः ॥ ५॥

उद्देश्यत्वं जननि भजतोरूज्झितोपाधिगन्धं       प्रत्यग्रूपे हविषि युवयोरेकशेषित्वयोगात् ।
पद्मे पत्युस्तव च निगमैर्नित्यमन्विष्यमाणो       नावच्छेदं भजति महिमा नर्तयन मानसं नः ॥ ६॥

पश्यन्तीषु श्रुतिषु परितः सूरिवृन्देन सार्धं       मध्येकृत्य त्रिगुणफलकं निर्मितस्थानभेदम् ।
विश्वाधीशप्रणयिनी सदा विभ्रमद्यूतवृत्तौ       ब्रह्मेशाद्या दधति युवयोरक्षशारप्रचारम् ॥ ७॥

अस्येशाना त्वमसि जगतः संश्रयन्ती मुकुन्दं       लक्ष्मीः पद्मा जलधितनया विष्णुपत्नीन्दिरेति ।
यन्नामानि श्रुतिपरिपणान्येवमावर्तयन्तो       नावर्तन्ते दुरितपवनप्रेरिते जन्मचक्रे ॥ ८॥

त्वामेवाहुः कतिचिदपरे त्वत्प्रियं लोकनाथं       किं तैरन्तःकलहमलिनैः किञ्चिदुत्तीर्य मग्नैः ।
त्वत्सम्प्रीत्यै विहरति हरौ सम्मुखीनां श्रुतीनां       भावारूढौ भगवति युवां दम्पती दैवतं नः ॥ ९॥

आपन्नार्तिप्रशमनविधौ बद्धदीक्षस्य       विष्णोराचख्युस्त्वां प्रियसहचरीमैकमत्योपपन्नाम् ।
प्रादुर्भावैरपि समतनुः प्राध्वमन्वीयसे त्वं       दूरोत्क्षिप्तैरिव मधुरता दुग्धराशेस्तरङ्गे ॥ १०॥

धत्ते शोभां हरिमरकते तावकी मूर्तिराद्या       तन्वी तुंगस्तनभरनता तप्तजाम्बूनदाभा ।
यस्यां गच्छन्त्युदयविलयैर्नित्यमानन्दसिन्धा-       विच्छावेगोल्लसितलहरीविभ्रमं व्यक्तयस्ते ॥ ११॥

आसंसारं विततमखिलं वाङ्मयं       यद्विभूतिर्यद्भ्रूभङ्गात्कुसुमधनुषः किङ्करो मेरूधन्वा ।
यस्यां नित्यं नयनशतकैरेकलक्ष्यो महेन्द्रः       पद्मे तासां परिणतिरसौ भावलेशैस्त्वदीयैः ॥ १२॥

अग्रे भर्तुः सरसिजमये भद्रपीठे       निषण्णामम्भोराशेरधिगतसुधासम्प्लवादुत्थितां त्वाम् ।
पुष्पासारस्थगितभुवनैः पुष्कलावर्तकाद्यैः       क्लृप्तारम्भाः कनककलशैरभ्यषिञ्चन्गजेन्द्राः ॥ १३॥

आलोक्य त्वाममृतसहजे विष्णुवक्षःस्थलस्थां       शापाक्रान्ताः शरणमगमन्सावरोधाः सुरेन्द्राः ।
लब्ध्वा भूयस्त्रिभुवनमिदं लक्षितं त्वत्कटाक्षैः       सर्वाकारस्थिरसमुदयां सम्पदं निर्विशन्ति ॥ १४॥

आर्तत्राणत्रव्रतिभिरमृतासारनीलाम्बुवाहै-       रम्भोजानामुषसि मिषतामन्तरङ्गैरपाङ्गै ।
यस्यां यस्यां दिशि विहरते देवि दृष्टिस्त्वदीया       तस्यां तस्यामहमहमिकां तन्वते सम्पदोघाः ॥ १५॥

योगारम्भत्वरितमनसो युष्मदैकान्त्ययुक्तं धर्मं       प्राप्तुं प्रथममिह ये धारयन्तेऽधना याम् ॥

तेषां भूमेर्धनपतिगृहादम्बुधेर्वा प्रकामं धारा       निर्यान्त्यधिकमधिकं वाञ्छितानां वसूनाम् ॥ १६॥

श्रेयस्कामा यमलनिलये चित्रमाम्नायवाचां       चूडापीडं तव पदयुगं चेतसा धारयन्तः ।
छत्रच्छायासुभगशिरसश्चामरस्मेरपार्श्वाः       श्लाघाशब्दश्रवणमुदिताः स्रग्विणः सञ्चरन्ति ॥ १७॥

ऊरीकर्तुं कुशलमखिलं जेतुमादीनरातीन्       दूरीकर्तुं दुरितनिवहं त्यक्तुमाद्यामविद्याम् ।
अम्ब स्तम्बावधिकजननग्रामसीमान्तरेखामालम्बन्ते       विमलमनसो विष्णुकान्ते दया ते ॥ १८॥

जाताकांक्षा जननि युवयोरेकसेवाधिकारे       मायालीढं विभवमखिलं मन्यमानास्तृणाय ।
प्रीत्यै विष्णोस्तव च कृतिनः प्रीतिमन्तो भजन्ते       वेलाभङ्गप्रशमनफलं वैदिकं धर्मसेतुम् ॥ १९॥

सेवे देवि त्रिदशमहिलामौलिमालार्चितं ते       सिद्धिक्षेत्रं शमितविपदां सम्पदां पादपद्मम् ।
यस्मिन्नीषन्नमितशिरसो यापयित्वा शरीरं       वर्तिष्यन्ते वितमसि पदे वासुदेवस्य धन्याः ॥ २०॥

सानुप्रासप्रकटितदयैः सान्द्रवात्सल्यदिग्धैरम्ब       स्निग्धैरमृतलहरीलब्धसब्रह्मचर्यैः ।
घर्मे तापत्रयविरचिते गाढतप्तं क्षणं       मामाकिञ्चन्यग्लपितमनधैराद्रियेथाः कटाक्षैः ॥ २१॥

सम्पद्यन्ते भवभयतमीभानवस्त्वत्प्रसादाद्भावाः       सर्वे भगवति हरौ भक्तिमुद्वेलयन्तः ।
याचे किं त्वामहमिह यतः शीतलोदारशीला       भूयो भूयो दिशसि महतां मङ्गलानां प्रबन्धान् ॥ २२॥

माता देवि त्वमसि भगवान्वासुदेवः पिता मे       जातः सोऽहं जननि युवयोरेकलक्ष्यं दयायाः ।
दत्तो युष्मत्परिजनतया देशिकैरप्यतस्त्वं किं ते       भूयः प्रियमिति किल स्मेरवक्रा विभासि ॥ २३॥

कल्याणानामविकलनिधिः काऽपि कारुण्यसीमा       नित्यामोदा निगमवचसां मौलिमन्दारमाला ।
सम्पद्दिव्यः मधुविजयिनः सन्निधत्तां सदा       मे सैषा देवी सकलभुवनप्रार्थनाकामधेनुः ॥ २४॥

उपचितगुरुभक्तेरुत्थितं वेङ्कटेशात्कलि-       कलुषनिवृत्त्यै कल्प्यमानं प्रजानाम् ।
सरसिजनिलयायाः स्तोत्रमेतत्पठन्तः       सकलकुशलसीमा सार्वभौमा भवन्ति ॥ २५॥

कवितार्किकसिंहाय कल्याणगुणशालिने । श्रीमते वेङ्कटेशाय वेदान्तगुरवे नमः ॥
॥ इति श्रीवेदान्तदेशिकविरचिता श्रीस्तुतिः सम्पूर्णा ॥ इति श्रीकविरार्किकसंइहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य
वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु कनकधाराश्रीलक्ष्मीस्तवराजः सम्पूर्णः ॥
ஶ்ரீகநகதா⁴ராலக்ஷ்மீஸ்தவராஜ: ஶ்ரீக³ணேஶாய நம: । ஶ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம: । ஶ்ரீமாந்வேங்கடநாதா²ர்ய: கவிதார்கிககேஸரீ । வேதா³ந்தாசார்யவர்யோ ஸந்நித⁴த்தாம் ஸதா³ ஹ்ரு’தி³ ॥ ஈஶாநாம் ஜக³தோऽஸ்ய வேங்கடபதேர்விஷ்ணோ: பர ப்ரேயஸீம் த்வத்³வக்ஷஸ்த²லநித்யவாஸரஸிகாம் தத்க்ஷாந்திஸம்வர்த்³விதீம் । பத்³மாலங்க்ரு’தபாணிபல்லவயுதாம் பத்³மாஸநஸ்தா²ம் ஶ்ரியம் வாத்ஸல்யாதி³கு³ணோஜ்ஜ்வலாம் ப⁴க³வதீ வந்தே³ ஜக³ந்மாதரம் ॥ மாநாதீதப்ரதி²தவிப⁴வாம் மங்க³ளம் மங்க³ளாநாம் வக்ஷ:பீட²ம் மது⁴விஜயிநோ பூ⁴ஷயந்தீம் ஸ்வகாந்த்யா । ப்ரத்யக்ஷாநுஶ்ரவிகமஹிமப்ரார்தி²நீநாம் ப்ரஜாநாம் ஶ்ரேயோமூர்திம் ஶ்ரியமஶரணஸ்த்வாம் ஶரண்யாம் ப்ரபத்³யே ॥ 1॥ ஆவிர்பா⁴வ: கலஶஜலதா⁴வத்⁴வரே வாऽபி யஸ்யா: ஸ்தா²நம் யஸ்யா: ஸரஸிஜவநம் விஷ்ணுவக்ஷ:ஸ்த²லம் வா । பூ⁴மா யஸ்யா பு⁴வநமகி²லம் தே³வி தி³வ்யம் பத³ம் வா ஸ்தோகப்ரஜ்ஞைரநவதி⁴கு³ணா ஸ்தூயஸே ஸா கத²ம் த்வம் ॥ 2॥  
ஸ்தோதவ்யத்வம் தி³ஶதி ப⁴வதீ தே³ஹிபி:⁴ ஸ்தூயமாநா தாமேவ த்வாமநிதரக³தி: ஸ்தோதுமாஶம்ஸமாந: । ஸித்³தா⁴ரம்ப:⁴ ஸகலபு⁴வநஶ்லாக⁴நீயோ ப⁴வேயம் ஸேவாபேக்ஷா தவ சரணயோ: ஶ்ரேயஸே கஸ்ய ந ஸ்யாத் ॥ 3॥ யத்ஸங்கல்பாத்³ப⁴வதி கமலே யத்ர தே³ஹிந்யமீஷாம் ஜந்மஸ்தே²மப்ரலயரசநா ஜங்க³மாஜங்க³மாநாம் । தத்கல்யாணம் கிமபி யமிநாமேகலக்ஷ்யம் ஸமாதௌ⁴ 1 ஶ்ரீஸ்துதி: பூர்ணம் தேஜ: ஸ்பு²ரதி ப⁴வதீபாத³லாக்ஷாரஸாங்கம் ॥ 4॥ நிஷ்ப்ரத்யூஹப்ரணயக⁴டிதம் தே³வி நித்யாநபாயம் விஷ்ணுஸ்த்வம் சேத்யநவதி⁴கு³ணம் த்³வந்த்³வமந்யோந்யலக்ஷ்யம் । ஶேஷஶ்சித்தம் விமலமநஸாம் மௌலயஶ்ச ஶ்ருதீநாம் ஸம்பத்³யந்தே விஹரணவிதௌ⁴ யஸ்ய ஶய்யாவிஶேஷா: ॥ 5॥  
உத்³தே³ஶ்யத்வம் ஜநநி ப⁴ஜதோரூஜ்ஜி²தோபாதி⁴க³ந்த⁴ம் ப்ரத்யக்³ரூபே ஹவிஷி யுவயோரேகஶேஷித்வயோகா³த் । பத்³மே பத்யுஸ்தவ ச நிக³மைர்நித்யமந்விஷ்யமாணோ நாவச்சே²த³ம் ப⁴ஜதி மஹிமா நர்தயந மாநஸம் ந: ॥ 6॥ பஶ்யந்தீஷு ஶ்ருதிஷு பரித: ஸூரிவ்ரு’ந்தே³ந ஸார்த⁴ம் மத்⁴யேக்ரு’த்ய த்ரிகு³ணப²லகம் நிர்மிதஸ்தா²நபே⁴த³ம் । விஶ்வாதீ⁴ஶப்ரணயிநீ ஸதா³ விப்⁴ரமத்³யூதவ்ரு’த்தௌ ப்³ரஹ்மேஶாத்³யா த³த⁴தி யுவயோரக்ஷஶாரப்ரசாரம் ॥ 7॥ அஸ்யேஶாநா த்வமஸி ஜக³த: ஸம்ஶ்ரயந்தீ முகுந்த³ம் லக்ஷ்மீ: பத்³மா ஜலதி⁴தநயா விஷ்ணுபத்நீந்தி³ரேதி । யந்நாமாநி ஶ்ருதிபரிபணாந்யேவமாவர்தயந்தோ நாவர்தந்தே து³ரிதபவநப்ரேரிதே ஜந்மசக்ரே ॥ 8॥ த்வாமேவாஹு: கதிசித³பரே த்வத்ப்ரியம் லோகநாத²ம் கிம் தைரந்த:கலஹமலிநை: கிஞ்சிது³த்தீர்ய மக்³நை: । த்வத்ஸம்ப்ரீத்யை விஹரதி ஹரௌ ஸம்முகீ²நாம் ஶ்ருதீநாம் பா⁴வாரூடௌ⁴ ப⁴க³வதி யுவாம் த³ம்பதீ தை³வதம் ந: ॥ 9॥ ஆபந்நார்திப்ரஶமநவிதௌ⁴ ப³த்³த⁴தீ³க்ஷஸ்ய விஷ்ணோராசக்²யுஸ்த்வாம் ப்ரியஸஹசரீமைகமத்யோபபந்நாம் । ப்ராது³ர்பா⁴வைரபி ஸமதநு: ப்ராத்⁴வமந்வீயஸே த்வம் தூ³ரோத்க்ஷிப்தைரிவ மது⁴ரதா து³க்³த⁴ராஶேஸ்தரங்கே³ ॥ 10॥ த⁴த்தே ஶோபா⁴ம் ஹரிமரகதே தாவகீ மூர்திராத்³யா தந்வீ துங்க³ஸ்தநப⁴ரநதா தப்தஜாம்பூ³நதா³பா⁴ । யஸ்யாம் க³ச்ச²ந்த்யுத³யவிலயைர்நித்யமாநந்த³ஸிந்தா⁴விச்சா²வேகோ³ல்லஸிதலஹரீவிப்⁴ரமம் வ்யக்தயஸ்தே ॥ 11॥  
ஆஸம்ஸாரம் விததமகி²லம் வாங்மயம் யத்³விபூ⁴திர்யத்³ப்⁴ரூப⁴ங்கா³த்குஸுமத⁴நுஷ: கிங்கரோ மேரூத⁴ந்வா । யஸ்யாம் நித்யம் நயநஶதகைரேகலக்ஷ்யோ மஹேந்த்³ர: பத்³மே தாஸாம் பரிணதிரஸௌ பா⁴வலேஶைஸ்த்வதீ³யை: ॥ 12॥ அக்³ரே ப⁴ர்து: ஸரஸிஜமயே ப⁴த்³ரபீடே² நிஷண்ணாமம்போ⁴ராஶேரதி⁴க³தஸுதா⁴ஸம்ப்லவாது³த்தி²தாம் த்வாம் । புஷ்பாஸாரஸ்த²கி³தபு⁴வநை: புஷ்கலாவர்தகாத்³யை: க்ல்ரு’ப்தாரம்பா:⁴ கநககலஶைரப்⁴யஷிஞ்சந்க³ஜேந்த்³ரா: ॥ 13॥ ஆலோக்ய த்வாமம்ரு’தஸஹஜே விஷ்ணுவக்ஷ:ஸ்த²லஸ்தா²ம் ஶாபாக்ராந்தா: ஶரணமக³மந்ஸாவரோதா:⁴ ஸுரேந்த்³ரா: । லப்³த்⁴வா பூ⁴யஸ்த்ரிபு⁴வநமித³ம் லக்ஷிதம் த்வத்கடாக்ஷை: ஸர்வாகாரஸ்தி²ரஸமுத³யாம் ஸம்பத³ம் நிர்விஶந்தி ॥ 14॥ ஆர்தத்ராணத்ரவ்ரதிபி⁴ரம்ரு’தாஸாரநீலாம்பு³வாஹைரம்போ⁴ஜாநாமுஷஸி மிஷதாமந்தரங்கை³ரபாங்கை³ । யஸ்யாம் யஸ்யாம் தி³ஶி விஹரதே தே³வி த்³ரு’ஷ்டிஸ்த்வதீ³யா தஸ்யாம் தஸ்யாமஹமஹமிகாம் தந்வதே ஸம்பதோ³கா:⁴ ॥ 15॥ யோகா³ரம்ப⁴த்வரிதமநஸோ யுஷ்மதை³காந்த்யயுக்தம் த⁴ர்மம் ப்ராப்தும் ப்ரத²மமிஹ யே தா⁴ரயந்தேऽத⁴நா யாம் ॥ தேஷாம் பூ⁴மேர்த⁴நபதிக்³ரு’ஹாத³ம்பு³தே⁴ர்வா ப்ரகாமம் தா⁴ரா நிர்யாந்த்யதி⁴கமதி⁴கம் வாஞ்சி²தாநாம் வஸூநாம் ॥ 16॥ ஶ்ரேயஸ்காமா யமலநிலயே சித்ரமாம்நாயவாசாம் சூடா³பீட³ம் தவ பத³யுக³ம் சேதஸா தா⁴ரயந்த: । ச²த்ரச்சா²யாஸுப⁴க³ஶிரஸஶ்சாமரஸ்மேரபார்ஶ்வா: ஶ்லாகா⁴ஶப்³த³ஶ்ரவணமுதி³தா: ஸ்ரக்³விண: ஸஞ்சரந்தி ॥ 17॥ ஊரீகர்தும் குஶலமகி²லம் ஜேதுமாதீ³நராதீந் தூ³ரீகர்தும் து³ரிதநிவஹம் த்யக்துமாத்³யாமவித்³யாம் । அம்ப³ ஸ்தம்பா³வதி⁴கஜநநக்³ராமஸீமாந்தரேகா²மாலம்ப³ந்தே விமலமநஸோ விஷ்ணுகாந்தே த³யா தே ॥ 18॥ ஜாதாகாங்க்ஷா ஜநநி யுவயோரேகஸேவ ஆஸம்ஸாரம் விததமகி²லம் வாங்மயம் யத்³விபூ⁴திர்யத்³ப்⁴ரூப⁴ங்கா³த்குஸுமத⁴நுஷ: கிங்கரோ மேரூத⁴ந்வா । யஸ்யாம் நித்யம் நயநஶதகைரேகலக்ஷ்யோ மஹேந்த்³ர: பத்³மே தாஸாம் பரிணதிரஸௌ பா⁴வலேஶைஸ்த்வதீ³யை: ॥ 12॥ அக்³ரே ப⁴ர்து: ஸரஸிஜமயே ப⁴த்³ரபீடே² நிஷண்ணாமம்போ⁴ராஶேரதி⁴க³தஸுதா⁴ஸம்ப்லவாது³த்தி²தாம் த்வாம் । புஷ்பாஸாரஸ்த²கி³தபு⁴வநை: புஷ்கலாவர்தகாத்³யை: க்ல்ரு’ப்தாரம்பா:⁴ கநககலஶைரப்⁴யஷிஞ்சந்க³ஜேந்த்³ரா: ॥ 13॥ ஆலோக்ய த்வாமம்ரு’தஸஹஜே விஷ்ணுவக்ஷ:ஸ்த²லஸ்தா²ம் ஶாபாக்ராந்தா: ஶரணமக³மந்ஸாவரோதா:⁴ ஸுரேந்த்³ரா: । லப்³த்⁴வா பூ⁴யஸ்த்ரிபு⁴வநமித³ம் லக்ஷிதம் த்வத்கடாக்ஷை: ஸர்வாகாரஸ்தி²ரஸமுத³யாம் ஸம்பத³ம் நிர்விஶந்தி ॥ 14॥ ஆர்தத்ராணத்ரவ்ரதிபி⁴ரம்ரு’தாஸாரநீலாம்பு³வாஹைரம்போ⁴ஜாநாமுஷஸி மிஷதாமந்தரங்கை³ரபாங்கை³ । யஸ்யாம் யஸ்யாம் தி³ஶி விஹரதே தே³வி த்³ரு’ஷ்டிஸ்த்வதீ³யா தஸ்யாம் தஸ்யாமஹமஹமிகாம் தந்வதே ஸம்பதோ³கா:⁴ ॥ 15॥ யோகா³ரம்ப⁴த்வரிதமநஸோ யுஷ்மதை³காந்த்யயுக்தம் த⁴ர்மம் ப்ராப்தும் ப்ரத²மமிஹ யே தா⁴ரயந்தேऽத⁴நா யாம் ॥ தேஷாம் பூ⁴மேர்த⁴நபதிக்³ரு’ஹாத³ம்பு³தே⁴ர்வா ப்ரகாமம் தா⁴ரா நிர்யாந்த்யதி⁴கமதி⁴கம் வாஞ்சி²தாநாம் வஸூநாம் ॥ 16॥ ஶ்ரேயஸ்காமா யமலநிலயே சித்ரமாம்நாயவாசாம் சூடா³பீட³ம் தவ பத³யுக³ம் சேதஸா தா⁴ரயந்த: । ச²த்ரச்சா²யாஸுப⁴க³ஶிரஸஶ்சாமரஸ்மேரபார்ஶ்வா: ஶ்லாகா⁴ஶப்³த³ஶ்ரவணமுதி³தா: ஸ்ரக்³விண: ஸஞ்சரந்தி ॥ 17॥ ஊரீகர்தும் குஶலமகி²லம் ஜேதுமாதீ³நராதீந் தூ³ரீகர்தும் து³ரிதநிவஹம் த்யக்துமாத்³யாமவித்³யாம் । அம்ப³ ஸ்தம்பா³வதி⁴கஜநநக்³ராமஸீமாந்தரேகா²மாலம்ப³ந்தே விமலமநஸோ விஷ்ணுகாந்தே த³யா தே ॥ 18॥ ஜாதாகாங்க்ஷா ஜநநி யுவயோரேகஸேவ யாதிகரே  
மாயாலீட⁴ம் விப⁴வமகி²லம் மந்யமாநாஸ்த்ரு’ணாய । ப்ரீத்யை விஷ்ணோஸ்தவ ச க்ரு’திந: ப்ரீதிமந்தோ ப⁴ஜந்தே வேலாப⁴ங்க³ப்ரஶமநப²லம் வைதி³கம் த⁴ர்மஸேதும் ॥ 19॥ ஸேவே தே³வி த்ரித³ஶமஹிலாமௌலிமாலார்சிதம் தே ஸித்³தி⁴க்ஷேத்ரம் ஶமிதவிபதா³ம் ஸம்பதா³ம் பாத³பத்³மம் । யஸ்மிந்நீஷந்நமிதஶிரஸோ யாபயித்வா ஶரீரம் வர்திஷ்யந்தே விதமஸி பதே³ வாஸுதே³வஸ்ய த⁴ந்யா: ॥ 20॥ ஸாநுப்ராஸப்ரகடிதத³யை: ஸாந்த்³ரவாத்ஸல்யதி³க்³தை⁴ரம்ப³ ஸ்நிக்³தை⁴ரம்ரு’தலஹரீலப்³த⁴ஸப்³ரஹ்மசர்யை: । க⁴ர்மே தாபத்ரயவிரசிதே கா³ட⁴தப்தம் க்ஷணம் மாமாகிஞ்சந்யக்³லபிதமநதை⁴ராத்³ரியேதா:² கடாக்ஷை: ॥ 21॥ ஸம்பத்³யந்தே ப⁴வப⁴யதமீபா⁴நவஸ்த்வத்ப்ரஸாதா³த்³பா⁴வா: ஸர்வே ப⁴க³வதி ஹரௌ ப⁴க்திமுத்³வேலயந்த: । யாசே கிம் த்வாமஹமிஹ யத: ஶீதலோதா³ரஶீலா பூ⁴யோ பூ⁴யோ தி³ஶஸி மஹதாம் மங்க³ளாநாம் ப்ரப³ந்தா⁴ந் ॥ 22॥ மாதா தே³வி த்வமஸி ப⁴க³வாந்வாஸுதே³வ: பிதா மே ஜாத: ஸோऽஹம் ஜநநி யுவயோரேகலக்ஷ்யம் த³யாயா: । த³த்தோ யுஷ்மத்பரிஜநதயா தே³ஶிகைரப்யதஸ்த்வம் கிம் தே பூ⁴ய: ப்ரியமிதி கில ஸ்மேரவக்ரா விபா⁴ஸி ॥ 23॥ கல்யாணாநாமவிகலநிதி:⁴ காऽபி காருண்யஸீமா நித்யாமோதா³ நிக³மவசஸாம் மௌலிமந்தா³ரமாலா । ஸம்பத்³தி³வ்ய: மது⁴விஜயிந: ஸந்நித⁴த்தாம் ஸதா³ மே ஸைஷா தே³வீ ஸகலபு⁴வநப்ரார்த²நாகாமதே⁴நு: ॥ 24॥  
உபசிதகு³ருப⁴க்தேருத்தி²தம் வேங்கடேஶாத்கலிகலுஷநிவ்ரு’த்த்யை கல்ப்யமாநம் ப்ரஜாநாம் । ஸரஸிஜநிலயாயா: ஸ்தோத்ரமேதத்பட²ந்த: ஸகலகுஶலஸீமா ஸார்வபௌ⁴மா ப⁴வந்தி ॥ 25॥ கவிதார்கிகஸிம்ஹாய கல்யாணகு³ணஶாலிநே । ஶ்ரீமதே வேங்கடேஶாய வேதா³ந்தகு³ரவே நம: ॥ 4 sanskritdocuments.org ஶ்ரீஸ்துதி: ॥ இதி ஶ்ரீவேதா³ந்ததே³ஶிகவிரசிதா ஶ்ரீஸ்துதி: ஸம்பூர்ணா ॥ இதி ஶ்ரீகவிரார்கிகஸம்இஹஸ்ய ஸர்வதந்த்ரஸ்வதந்த்ரஸ்ய ஶ்ரீமத்³வேங்கடநாத²ஸ்ய வேதா³ந்தாசார்யஸ்ய க்ரு’திஷு கநகதா⁴ராஶ்ரீலக்ஷ்மீஸ்தவராஜ: ஸம்பூர்ண: ॥  
ஸ்ரீ ஸ்துதி என்பது Vedanta Desika அவர்கள் அருளிய, Mahalakshmi தாயாரைப் போற்றும் 25 ஸ்லோகங்களைக் கொண்ட ஸ்தோத்திரம். ஒவ்வொரு ஸ்லோகத்திற்கும் ஆழமான தத்துவப் பொருள் உள்ளது. முழு ஸம்ஸ்கிருத மூலப்பாடலை இங்கு தராமல், 25 ஸ்லோகங்களின் தமிழ்ப் பொருளை வரிசையாக வழங்குகிறேன்.

மேலே கொண்ட  25 ஸ்லோகங்களை கங்கை ஆகாசத்திலிருந்து கடகவென்று பூமி மேல் பாய்ந்ததுபோல் ஸ்வாமிதேசிகன் பக்தி பூர்வமாக  தாயாரை வேண்டினார்.  சங்கநிதி பதுமநிதி எல்லாம் அளிக்கும் ஸ்ரீ நிதி சும்மா இருப்பாளா? கனக தாரையாக, பொன்மாரியாக  தங்க காசுகள் மேலே இருந்து விழுந்ததை அந்த வைணவனை எடுத்துக் கொண்டு போக சொன்னார் சுவாமி தேசிகன். என்னுடையுஞ் சித்ராவுக்கெட்டியவரை மேலே கண்ட ஸ்லோகங்கள் என்ன சொல்கிறது என்று  சுருக்கமாக சொல்கிறேன்.

''அம்மா  மஹா லக்ஷ்மி , நீ பரமபத நாதனின் திருவக்ஷ ஸ்தலத்தில் சதா சர்வகாலமும் உறைபவள் .சர்வ மங்கள  காரணி.  ஸமஸ்த லோக ஜீவன்களுக்கும் உயிரளிப்பவள் .உனக்கு நமஸ்காரம். 
வேதங்களால்  உனது மஹாத்மியத்தை முழுதாக உரைக்க முடியாது. எப்படி  தேவர்களும் முனிவர்களும் உமது கருணை யின் எல்லையை அறிந்து சொல்ல முடியும்? நான்  என் சிற்றறிவால் உன்னைத் துதித்து வணங்குகிறேன். 
உமது அருள் பார்வை ஒருவர்மேல் விழுந்தால், அவருக்கு அறிவு, செல்வம், புகழ், நல்லொழுக்கம், பக்தி ஆகியவை பெருக்குவதில் சந்தேகம் என்ன?  உனது கடாக்ஷமே சகல நன்மைகளும் அளிப்பதாயிற்றே. 

பாற்கடலில் தோன்றியவளாக இருந்தாலும், பரமாத்மாவின் நித்திய சக்தி நீ.  நீயன்றி நாராயணன்  ஏது?
உமது திருவடிகளில் வணங்கி சேவை புரியும் எல்லா தேவர்களுக்கும் சௌபாக்கியம் தருபவள் நீ.  உன் அருள் இல்லாமல்  எவருடைய எந்த முயற்சியும் பலன் தராது. 
உன் அழகு தாமரையையும் வெட்கப்படச் செய்கிறது. உன் கருணை உலகில் உள்ள துன்பங்களை நீக்கும் அம்ரிதம். 
நீ கருணையின் வடிவம். குற்றம் செய்தவர்களைக்கூட கருணையோடு  மன்னித்து பரமாத்மாவின் அருளுக்குப்  பாத்திரமாக்குபவள். 

உனது  கடாக்ஷம் கிடைத்தவர்கள் வறுமை, துயரம், பயம் அற்றவர்கள் .வாழ்க்கையில்  செழிப்பும் அமைதியும் பெறுபவர்கள்.
உலகில் உள்ள அனைத்து செல்வமும் உன்னிடமிருந்தல்லவா பெறப்படுகிறது.  பொருள் மட்டுமா செல்வம்? நீ  ஞானமும், பக்தியும், வைராக்யமும் அருள்பவளாயிற்றே. 
உனது கருணை விழிகளால் பக்தர்களின் மன இருளை அகற்றி, ஆன்மீக ஒளியை அருள்பவளல்லவா நீ. 

நீ  பிறவித் துன்பக் கடலை எளிதில் கடக்கவைப்பவன். பரமபதப் பேறு  தருபவள். 
அம்மா, நீ   நாராயணனின் திருவுளத்தை அறிந்து, சகல  உயிர்களிளுக்கும்  நலம், நன்மை தருபவள். நீ லோக மாதா. 
உன் முக காந்தி  புன்னகை  சந்திர ஒளியைப் போல் குளிர்ச்சியும் ஆனந்தமும் அமைதியும் தருவது. 
பிரம்மா, சிவன், இந்திரன் முதலிய தேவர்களும் உயர்வடைந்து உன்னை போற்ரூம்  அருள் நிதியே. 
உனது  திருவடிகளைப்  போற்றி  வணங்குவோர் நல்ல சந்ததி, நல்ல வாழ்க்கை, நல்ல புகழ் பெறுவது நிச்சயம்.
அம்மா  நின்  அருள் பார்வை பெற்றால்  தீய கர்மங்களின் விளைவுகள் காணாமல் போகும். சத் குணங்கள் வளரும் .
உலகத்தில் அளவற்ற  நன்மைகளைஎல்லாம் உன் கருணை சுலபமாக  வழங்குகிறது. அதனால்  அல்லவோ  பக்தர்கள் உன்னை சூழ்ந்து  பணிந்து வணங்குகிறார்கள். 

தாயே, நீ  பக்தர்களின் வேண்டுதல்களைக் கேட்டு, அவர்களுக்கு ஏற்றபடி அருள்புரிபவள் . தாயின் அன்பை விட மேலான அன்பை வழங்குபவள்.
தாயே, உன் அருள் இன்றி  யாராலும் உண்மையான ஆனந்தம் பெற வழியில்லை. சர்வ மங்கள காரணி.நீ. 

உன்னை நினைக்கும்போதே மனதில் பக்தி மலர்கிறது. அந்த பக்தி நாராயணனிடம் கொண்டு செல்கிறது. 

அம்மா,  நினது கடாக்ஷம் ஒரு கணம் கிடைத்தாலே, வாழ்க்கையின் பல தடைகள் விலகும்.நல்வழி காட்டும். 

நினது  திருவடிகள் பக்தர்களுக்கு  சராணாலயம். எப்போதும்  பாதுகாப்பது. 

மஹாலக்க்ஷ்மி  தாயே,  நீ  கருணை, செல்வம், மங்களம், அழகு, தயை ஆகிய அனைத்துக் குணங்களின் முழு உருவம். கருவூலம். 

அம்மா, யார்  உன்னை மனமாறப் பிரார்த்திக்கிறானோ, அவன்  இக  பர நம்மையெல்லாம் பெறுவான். 

இந்த ஸ்ரீ ஸ்துதியை பக்தியுடன் பாராயணம் செய்பவர்கள் மஹாலக்ஷ்மி அருளைப் பெற்று, செல்வம், நற்கீர்த்தி, மனநிம்மதி, பக்தி யோடு மோக்ஷமும் பெறுவார்கள். 

Shifted to Srirangam
At a time when our Sanathana Dharma was
challenged by Budhists, Jains and even Advaitins,
Bhagavad Ramanuja appeared and defeated
them all and by established Visishtadvaitam as
the only credible religious Philosophy.
But after his demise, the other religions
resurfaced and started challenging our Sanatana
Dharma. Then at the request of Acharya Peetam
at Srirangam, Sri Swami arrived at Srirangam and
quelled the opposition in religious debates and
re-established the Ramanuja Sidhantham.
Pleased by his victories, he was given the Title of
Vedanthacharya by Lord Ranganatha Himself.
From then Sri Venkatanatha was addressed
respectfully as Vedanthacharya by all. He was
also referred to as Swami Desikan, meaning
Acharya.
From then on, Swami Desikan stayed in
Srirangam serving the cause of Sri Ramanuja
Sidhantham.
In Srirangam, Swami Desikan had a hectic time
debating with challengers and re-establishing
the Sri Vaishnavam as the only genuine religion.
He had the unmatched capacity of quoting from
Vedas and other scriptures in support of his
points put forth in the debates.
Swami Desika’s Writings
During his lifetime, Swamy Desika wrote
numerous Books to strengthen Sri Ramanuja
Sidhantha, as under:



Each of the above Granthas were written by him
with absolute mastery over the subject chosen.
Sri Paduka Sahasram
Let us discuss just one Composition out of so
many Granthas listed above.
In one of the gatherings of Scholars. One Scholar
challenged the other Scholars to write 1000
Slokas overnight. And he proudly proclaimed
that he would write 1000 slokas that night in
praise of Lord’s holy feet. Swami Desika got up
and said that while he would not enter into
challenges and counter challenges, he would on
his own try to write 1000 slokas in praise of
Lord’s Paduka that night.
And sure, he completed his Paduka Sahasram
within three hours of sitting that night.
And in the follow up meeting held the next
morning, while Swami Desika presented his
Paduka Sahasram, the Challenger could compose
only 300 Slokas sitting the whole night.
And Swami Desikas Paduka Sahasram was
unique, marvellous, and full of variety as
explained below. Those who can’t read the script of the slokas
below, please observe the Variety and Uniqueness of the same.
• This Sloka can be read straight
• Can be read up and down, as shown by
arrows
• Here in Sloka 1, each word can be read
forward and backward
• The whole sloka can be read forward and
backward
Here, the first sloka, if read backward, functions
as the second sloka.
Well, each sloka has different meanings, as
This is the Sloka which can be read, not only
forward and backward, but also up and down
This next one is composed in the formation of
an arrow: Both the lines are in one arrow.
This Sloka is in Wheel formation:
Here is a Sloka composed of only one word.
Here is a Sloka composed of different forms of
only one letter:
Here is a Sloka composed of only one letter in
the same form:
The trying times
Well, as Swami Desika was deeply engrossed in
serving and propagating Sri Ramanuja
Sampradayam, in the year 1323 Mhohammed
Bin Thuglak suddenly invaded Srirangam.
Getting the information that the Muslim Army
advancing towards Srirangam, Swami Desikan
hurriedly arranged for taking away Lord
Ranganatha Utsavar. Sri PillaiLokachariar is said
to have escorted Lord Ranganatha out of the
Temple and proceeded to far off lands with
Utsavamurthy.
Swami Desikan then arranged to hurriedly erect
a wall in front of Moola Murthy and saved Peria
Perumal from the sight of the invaders.
Nevertheless, the invaders arrived, killed more
tham 13000 Sri Vaishnavas. But Swami Desikan
escaped to Satyakalam in Karnataka.
After forty years, in the year 1369, Swami
Desikan arranged for the return of Lord
Ranganatha to Srirangam through King Kopana
of Chenji.
Swami leaves for Paramapadam
After getting re-involved in Sri Ranganatha’s
Kainkaryam, in the same year, Swami Desikan
decided to leave this mortal world.
After having Darshan of Lord Ranganatha on
Karthik Poornama, he went to Dasavathara
sannidhi, had Darshan of Dasa Avatharas and
also Thirumangai Alwar, being his birth day,
came back home, called all his Sushyas,
performed Thiruvaradanam while every one
reciting Vedas and Divya Prabandham. Also
performed Paduka Aradhanam of Acharyan
Appullar. Had Permumal Theertham and Acharya
Paduka Theertham. Lied down on the floor and
left his mortal Body and attained Paramapadam.
Srimathe Vedanta Maha Gurave Namah !!

[Sivan Krishnan]

ஸ்வாமி தேசிகன்.  நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN

பொன்மழை ஸ்லோகம்.

சென்றபதிவில் படித்தது ஞாபகம் இருக்கிறதா என்று கேட்கவே கூடாது. நிச்சயம் எல்லோருக்கும்  படித்தோமா  இல்லையா என்றே ஞாபகம் இருக்காதே. அதுவும் நான் எழுதுவதை  படிக்க வேண்டிய  அவசியம் எவருக்குமில்லையே. படித்தாலும் நினைவில் வைத்துக் கொள்ளவா போகிறார்கள்!  கண்ணால் ஒரு கணம் என் எழுத்தைப்  பார்த்தாலே அது அதிசயம்.

இருந்தாலும் சொல்லி வைக்கிறேன். ஸ்வாமி தேசிகனின் நண்பன் வித்யாரண்யன் ''தேசிகா நீ உஞ்சவிருத்தி எடுத்து கஷ்டப்படாதே மைசூர் வந்து விடு. ராஜாவிடம் சொல்லி உனக்கும் ஒரு ஆஸ்தான பண்டிதன் வேலை வாங்கி தருகிறேன். சௌகர்யமாக நீ வாழலாம்'' என்று எழுதினவனுக்கு ஆசார்யன் எழுதிய  5 அருமையான ஸ்லோகங்கள் தான்  வைராக்ய  பஞ்சகம் . கண்ணில் பட்டால் , முடிந்தால் படியுங்களேன்.

மேலே சொன்ன  25 ஸ்லோகங்களை கங்கை ஆகாசத்திலிருந்து கடகவென்று பூமி மேல் பாய்ந்ததுபோல் ஸ்வாமிதேசிகன் பக்தி பூர்வமாக உச்சரித்து மஹா லக்ஷ்மி  பெருந்தேவி  தாயாரை வேண்டினார்.  சங்கநிதி பதுமநிதிக்கெல்லாம் அதிபதி  ஸ்ரீ நிதி சும்மா இருப்பாளா? கனக தாரையாக, பொன்மாரியாக  தங்கக்  காசுகள் மேலே இருந்து விழுந்ததை அந்த வைணவனை எடுத்துக் கொண்டு போக சொன்னார் ஸ்வாமி தேசிகன். என்னுடையுஞ் சிற்றறிவிற்கு  எட்டியவரை மேலே கண்ட ஸ்லோகங்கலின் அர்த்தம் என்ன என்று  சுருக்கமாக சொல்கிறேன்.

[Sivan Krishnan]

ப்ராண சக்தி - நங்கநல்லூர் J K SIVAN

சில படங்களில் ஸ்வாமிகள், ஆச்சார்யர்கள், குருமார்கள் தலைக்கு பின்னால் ஒரு மஞ்சள், ஆரஞ்ஜ் நிற ஒளி வட்டம் போட்டிருப்பார்கள். HALO .அது என்ன? அது தான் பிராண சக்தி பிரதிபலிப்பு. அது தான் ப்ரம்ம ஞானம்.  அகத்தின் ஆனந்தம் முகத்தில் ஒளி வீசும்.அமைதி தெரியும். கண்களில் அன்பும் கருணையும் பிரகாசிக்கும். நாடிகள் பிராண சக்தியை பரப்புபவை. நமக்குள்  72000   நாடி  இருக்கிறது.  அந்த குழாய்கள் தான் ப்ராணசக்தியை ஏற்றுக்கொண்டு ஆறு பெரிய சக்ரங்கள் என்ற நிலைகளில் நம் உடலில் அவை சேமிக்கப்படுபவை.

ஒவ்வொருவரும் பிராண சக்தியோடு தான் பிறக்கிறோம்.  அவை வளர்வதும் சுருங்குவதும் நம் எண்ணங்களால், நாம் உண்ணும் உணவால், நம் உடல் மூலம் செயகிற செயல்களால், விடுகிற மூச்சினால் தான்.   மூச்சு தான் முக்யம் . அதை உள் வாங்கி, நிறுத்தி, நிதானமாக வெளியேற் றுவதால் மற்றவை கட்டுப்பாட்டுக்குள் வரும்.

பதஞ்சலி யோக ஸூத்ரம்  2.49; तस्मिन् सति श्वासप्रश्वासयोर्गतिविच्छेदः प्राणायामः॥ २.४९ ॥
Tasmin sati śvāsa-praśvāsayor gati-vicchedaḥ prāṇāyāmaḥ.
தஸ்மின் ஸதி ஶ்வாஸ-ப்ரஶ்வாஸயோர் கதி-விச்சேதஃ ப்ராணாயாமஃ.
….  உள்ளிழுக்கும் மற்றும் வெளியேற்றும் மூச்சின் இயக்கத்தை ஒழுங்குபடுத்தி நிறுத்துவது பிராணாயாமம் ஆகும்.
சக்ரங்களிலிருந்து பெரிய அளவில் பிராண சக்தி  வெளிப்படுகிறது. மூச்சு காற்றை உள்ளே இருத்திக் கொள்ள பழக்கம் வேண்டும்.

மூச்சையும்  பேச்சையும்  வெளியே  அதிகம் விடாமல் கட்டுப்பாட்டுடன் குறைப்பவன் தான் யோகி, ஞானி.  ப்ராண சக்தி உலகில் ஒவ்வொரு அணுவிலும் ஜீவனிலும் உள்ளது.  சாதாரண கல் உருவச்சிலை பிராண பிரதிஷ்டை பண்ணிய பிறகு தான் உரு பெறுகிறது, சாந்நித்யம், சக்தி பெறுகிறது.  பிராணன் உள்ள அனைத்தும் பிராணிகள்.

மனிதனின் உண்மையான சிறந்த நண்பன் யார் என்றால் அது பிராணன். அது தான் அவனுக்கு சக்தியையும் உணர்வையும், அதன் மூலம் செயல்பாடுகளை அவரவர் எண்ணமாகவும், உடல் இயக்கத்தோடு செயலாகவும் நடத்துகிறது.

ப்ராணன்  பிரபஞ்ச அளவில் பரமாத்மா, சிறிய அளவில் பலவாக  பிரிந்து  ஜீவாத்மா வாகவும் உணரப்படுகிறது. பிராணன் வெறும் வாயு மட்டும் இல்லை. ஆக்சிஜன் oxyjen   மட்டும் இல்லை. நித்தியமாக எங்கும் உள்ள  சர்வ சக்தி, ப்ரமன், ஆத்மன் எனப்படும் அங்கிங்கெனாதபடி யெங்கும் பிரகாசமாக, ஆனந்த பூர்த்தியாகி நிரம்பி இருப்பது.

நாம்  பாட்டரியில் battery நிறைய  சார்ஜ் செய்து மின்  சக்தி யை சேமிப்பது போல்  யோகிகள், ஞானிகள், மஹான்கள், ஆத்மசக்தியை, ப்ரம்ம ஞானத்தை, ப்ராணசக்தியை தமக்குள்ள தியானம் மூலம் சேமித்து வைத்திருப்பவர்கள்.   ஒரு பெரிய பாத்திரம், குடம், தவலையிலிருந்து சின்ன சின்ன பாத்திரங்களில் நீர் சேமிப்பது போல்  ஞானிகள், யோகிகள் தங்கள் ஆற்றலை மற்றவர்களுக்கு பிராண சக்தியாக  அளிப்பவர்கள்.  அதை தான் நாம்  vibration  அதிர்வு என்று அனுபவிக்கிறோம். கோவில்களுக்கு செல்லும்போது சந்நிதிகளில் அனுபவிக்கிறோம். நான் எல்லோரையும் நிறைய கோவில்களுக்கு அதனால் தான் அழைத்து போகிறேன்.

இன்னும் அப்புறம் நிறைய சொல்கிறேன்.

[Sivan Krishnan]

யார்  முக்கியம்?-- நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

ரொம்ப வேடிக்கையான விஷயம் இது. ஒரு சமயம் குப்புஸ்வாமி நன்றாக சாப்பிட்டு விட்டு  ஆற்றங்கரை அரசமரத்தடி பிள்ளை யார் திண்ணையில் ஓரமாக மேல் துண்டை விரித்து படுத்தான். அவன் கண்ணை மூடிக்கொண்டிருந்தாலும்  அவனுக்குள்ளே ஒரு போராட்டம். பஞ்ச பூதங்களும் மனித

னுக்குள்ளே இருக்கிறதல்லவா? அவை தான் இந்த போராட்டத்தை நடத்தியது.  ஆகாயம், அக்னி, ஜலம் , காற்று, மண், அதோடு கூட  மனம் வாக்கும் வேறு சேர்ந்து கொண்டது.. என்ன போராட்டம்?  இந்த குப்புசாமியை யார் இயக்குவது? நான் தான் முக்கியம், நான் தான் எல்லோரிலும் பெரியவன் என்று அக்னி, வாயு, ஆகாசம், நிலம் நீர்  எல்லாமே  கூச்சல். இந்த சத்தம் தொடர்ந்து கொண்டே இருந்தது.  ஆகவே  ப்ராணன்  மெதுவாக குரல் கொடுத்தது.  எல்லோரும்  கொஞ்சம் அமைதியாக இருக்கிறீர்களா? நான் தான் உங்கள் எல்லோரையும் இயக்குபவன், நீங்கள் எல்லோரும் என்னால் தான் இயங்குபவர்கள் என்று புரிந்து கொண்டு பேசாமல் இருங்கள், அவரவர் வேலையை பாருங்கள்’’  என்றது. 

மேலே சொன்ன எல்லாமும் இதை ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. அதெப்படி  எங்கள் சக்தி 

அறியாமல் பேசுகிறாய் நீ’’ என்றன.  சரி இபோபோது பாருங்கள் நான் இந்த குப்புசாமியை விட்டு போகிறேன் என்று ப்ராணன்  அவன் உடலை விட்டு போய்விட்டது. அடுத்த கணமே  அவனுள் இருந்த ஐம்பூதங்களும் செயல் இழந்தன. காணாமல் போயின.  அப்புறம்  மீண்டும் ப்ராணன் அவன் உடலுக்குள் புகுந்தது. மீண்டும் அனைத்தும்   பழையபடி இடம் பெற்றன. உண்மையைப் புரிந்து கொண்டு பழையபடி தத்தம் வேலையைத்  புரிய ஆரம்பித்தன. 

குப்புஸ்வாமி திடீரென்று ஏன் மாரடைத்தது?. மூச்சுநிற்பது போல் ஆகிவிட்டதே. தடுமா

றினேனே, ஏன்? எப்படியோ இந்த பிள்ளையார் அருளால் மீண்டும் சரியாகி விட்டது. இனிமேல் இலவசமாக  கிடைக்கிறதே என்று அதிகம் சாப்பிடக்கூடாது என்று தற்காலிக வைராக்யம் பூண்டு, எழுந்து கீழே கிடந்த துண்டை எடுத்து மேலே போட்டுக்கொண்டு  எதிரே கல்யாண மண்டபத்துக்குள் நுழைந்தான்.  சாயந்திரம் ஆகிவிட்டதே. போண்டா காபி கிடைக்குமே….. சே. இந்த மனிதனுக்கு  நாக்கு எவ்வளவு நீளம். பேசுவதிலோ, சாப்பிடுவ திலோ, எல்லையே இல்லாமல் போகிறதே…

 பிராணன் தான் முக்ய சக்தி.  தேகத்தை மட்டுமல்ல, ஒவ்வொரு  என்னத்துக்கு செயலுக்கும் அதன் சேவை அளவற்றது. சமஸ்க்ரிதத்தில் பிராணன்  ரெண்டு எழுத்து கொண்டது. ‘’ப்ரா’’ ‘’ணா’’.  நிலையானது. சகல ஜீவராசிகளையும் இயக்குவது.

[Sivan Krishnan]

சம்வர்க்க வித்யா-  நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

சாந்தோக்ய உபநிஷதத்தில் ஒரு கதை.  

வேதகாலத்தில்  ஜனஸ்ருதி என்று   ஒரு  ராஜா. தர்ம சிந்தனை உள்ள நல்ல  ராஜா.  அவன்  அரண்மனையில் அன்னதானம் இல்லாத நாளே கிடையாது.  யாத்ரீகர்கள்  இளைப்பாற  இலவசமாக உணவு அருந்த  நிறைய சத்திரங்கள் கட்டி வைத்தான். ஆத்ம விசாரம் பண்ணும் ராஜா. ஞானி. 

ஒருநாள் ராஜா பகலில் போஜனம் ஆனவுடன் மாடியில் படுத்துக் கொண்டிருக்கும்போது வானத்தில் சில அன்ன பக்ஷிகள் பறப்பதை கண்டான்.  பக்ஷிகள் பேசுவதை புரிந்து கொள்ளும் சக்தி  ராஜாவுக்கு உண்டு.  கூட்டத்தில் பின்னால் பறந்து வந்த ஒரு அன்னம் முன்னால் பறந்துபோன  பக்ஷியிடம்      ''முட்டாளே, கண்ணை விழித்துப் பார், உனக்கு முன்னால்  இருக்கும்  ஆபத்தை கவனி. கீழே  பார்  நல்ல ராஜா. அவன் தர்ம ஒளி ஆகாசம் எட்டி இருக்கிறது. அந்த ஒளிவட்டத்தை  கடந்து போகாதே.  மீறினால் அவனுடைய ஒளி உன்னை பொசுக்கி விடும். கண்ணை மூடிக்கொண்டு வேகமாக  பறக்காதே''

''முன்னால் பறந்த அன்னம் பதில் சொல்லியது;  ''ஏய் , யார் நீ சொல்லும்  ஜனஸ்ருதி  ராஜா? ரைகவ ரிஷி யை விட பெருமை வாய்ந்தவனா? எந்த விதத்தில்?''

இந்த பறவை சம்பாஷணையைக்  கேட்ட  ஜனஸ்ருதி ''அடாடா, நான் ரொம்ப தர்மிஷ்டன், தானம் செய்பவன் என்று பெருமை கொண்டேனே. எவ்வளவு பெரிய தப்பு.  யார் அந்த  ரைகவ ரிஷி, என்னைவிட உயர்ந்தவர் என்று அன்னம் சொல்லியதே. அவரைப் பற்றி தெரிந்துகொள்ளவேண்டும்'' என்று நினைத்தான்.  தர்மம் தானம் செய்வதால் புகழ், பெருமை உண்டு. ஆனால் அதிகம் செய்பவர் முன்,  மற்றவர் நெருங்க முடியாது அல்லவா?  எப்படியாவது அந்த ரைகவ  ரிஷியை கண்டுபிடித்து வணங்கவேண்டும்''

வழக்கமாக  ராஜா காலையில் துயிலெழுந்து கண் விழிக்கும்போது  மங்கள வாத்தியங்கள் ஸ்தோத்திரங்கள் முழங்கும். ராஜா அதைக் கேட்டுவிட்டு எழுந்திருப்பான். மறுநாள் காலை அதுபோல் வழக்கமாக  அவனை துயிலெழுப்ப வந்த வாத்யகோஷ்டியை தடுத்து நிறுத்தினான்.

''என்னை புகழ்ந்து போற்றவேண்டாம். யாரோ ஒரு ரிஷி ரைகவர்  என்று பேர்  கொண்டவர் இருக்கிறார்.  அவரைத்தான் புகழவேண்டும். அவர் எங்கே இருக்கிறார் என்று தேடிப்பார்த்து என்னிடம் விவரம் சொல்லுங்கள்'' என்றான் ஜனஸ்ருதி .

எங்கோ ஒரு மூலையில் காட்டுக்குஅருகே  ஒரு வண்டியின் கீழே ஒரு சாது   பேசாமல் உட்கார்ந்திருந்தார்.

ராஜாவின்  தூதன்  அவரிடம் சென்று வணங்கி ''சுவாமி தாங்கள் தான்  ரைகவ முனிவரா?'' என்று கேட்டான். 

''சாது அவனை  ஏற  இறங்க பார்த்துவிட்டு 'ஆம்'  என்று தலையாட்டினார்.  அவரை வணங்கி விட்டு தூதன் ராஜாவிடம் ஓடினான். 

''மஹாராஜா, ஊருக்கு கிழக்கு மூலையில்  வனப்பகுதி இருக்கிறது. அதன் மூலையில் ஒரு சாது ஒரு வண்டிக்கு கீழே உட்கார்ந்திருக்கிறார். அவரை கேட்டபோது  அவர் தான் ரைகவர்  என்று தலையாட்டினார்''

ஜானஸ்ருதி நிறைய வஸ்திரங்கள் பொற்காசுகள் உணவுப் பண்டங்கள் எடுத்துக்கொண்டு  ஓடினான். வண்டிக்கடியில் சாது ஒருவர் உட்கார்ந்திருப்பதை பார்த்தன். அறுநூறு பசுக்கள் தங்க சங்கிலி, தேர் எல்லாம் சமர்ப்பித்தான். சாது அவனை உற்று பார்த்தார்.  ''யார் நீ எதற்கு இதெல்லாம்?'' என்ற கேள்வி பார்வையிலேயே இருந்தது 

''ஸ் வாமி , அடியேன் அறுநூறு பசுக்கள், தங்க சங்கிலி, குதிரை பூட்டிய  தேர்  எல்லாம் சமர்ப்பித்து வணங்குகிறேன்.இதை ஏற்றுக்கொண்டு அடியேனுக்கு உபதேசம் பண்ணவேண்டும். நீங்கள் உபாசிக்கிற  தெய்வம், கற்ற வித்தை தியானம் எல்லாம் எனக்கும் உபதேசிக்கவேண்டும்.''

சாதுவுக்கு இதெல்லாம் பிடிக்கவில்லை. ராஜாவை சிஷ்யனாக அங்கீகரிக்கவும்  மனமில்லை.  ''இதெல்லாம் எடுத்துக்கொண்டு வந்தவழியே போ. மேற்கொண்டு எதுவும் பேசாதே''

ராஜா வருத்தத்தோடு திரும்பினான். ஒருவேளை  நாம் அளித்த குறைவான காணிக்கையோ? என தோன்றியதால் ஆயிரம் பசுக்கள், மூன்று தங்க சங்கிலிகள், நிறைய  வஸ்திரங்கள், உணவுப்பொருள்கள், தன்னுடைய  பெண்ணையும்  அந்த சாதுவுக்கு மணமுடிக்க தயாராக  கிளம்பினான். 

ஜனஸ்ருதிக்கு முன்னர் ஜனக மஹாராஜா இப்படி ஒரு எளிமையாக வாழ்ந்த ராஜ ரிஷி. ப்ரம்ம ஞானி.  நான் உங்கள் அடிமை என்று யாஞவல்கியரிடம் சரணடைந்து  ப்ரம்ம ஞானம் பெற்ற மஹான். 

ரைகவ ரிஷி மறுபடியும் தனக்கு முன்னால் நிறைய பசுக்களோடு, தேரோடு  ஆட்களோடு நின்ற  ராஜா ஜனஸ்ருதியை

 பார்த்தார்.  ''நீ உண்மையிலேயே என்னிடம் உபதேசம் பெற வந்தவன் என்று புரிகிறது'' என்றார் .

''குருநாதா, நீங்கள் தங்கியிருக்கும் இந்த கிராமமே  இனி தங்களுடையது தான்.. இதை அடுத்த கிராமங்களும் உங்களு டையதே'' என்றான் ஜனஸ்ருதி.

ரைக்வ ரிஷி ராஜாவை சிஷ்யனாக ஏற்று  சம்வர்க்கம்  எனும்  சகலமும் ஆழ்ந்து க்ரஹிக்கும் திறமையை  உபதேசித்தார். 

''ஜனஸ்ருதி , பிரபஞ்சத்தில் ஒரு வாயு எல்லாவற்றையும் தனக்குள் க்ரஹித்துக்கொள்ளும் சக்தி படைத்தது. சர்வமும் அதால் நிரம்பி, அதனுள்ளேயே  அடக்கமாகிறது. அந்த சக்திவாய்ந்த வாயுவை தான் உபாசிக்கிறேன். அதை உனக்கு உபதேசிக்கிறேன்.

ஒரு தீபம் எரிகிறது. அதை அணைத்தபோது அந்த தீப ஒளி எங்கே மறைகிறது?  எந்த காற்று அந்த தீபத்தை அணைத்ததோ அந்த வாயு தான் தீப ஒளியை உள் வாங்கிக் கொள்கிறது.  சூரியனின் ஒளியையே  அதுவே தினமும்  உள்வாங்கிக் கொள்கிறது.  மறுநாள் காலையில் அதுவே உதயத்தின் போது  வெளிப்படுத்துகிறது. கிரஹங்களை அதனதன் பாதையில் குறித்த வேகத்தில்  நகர, அசைய வைக்கிறது.  அக்னியின் வெப்பமும், ஜலத்தின்  குளிரும், எவ்வளவு மழை எப்படி எப்போது பெய்யவேண்டுமோ இதெல்லாமும்  அதனால்  கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது. நீரை ஆவியாக்குவதும் அதுவே, மழையாக தருவதும் அதுவே. பிரம்மாண்டமும் அதே.பிண்டாண்டமும் அதே. பெரிதில்லை பெரிது, சிறியதில் சிறியது. அந்த சிறிய சக்தி வாய்ந்த காற்றின், வாயுவின் பெயர்  தான்  'ப்ராணன்''.   குருவும்  சிஷ்யனும் ஒரே மன அதிர்வலையில்

 இருந்தால் தான் குரு ஞானம் தரவோ, சிஷ்யன் அதை அப்படியே பெறவோ முடியும். .  இந்த வித்தை தான் சம்வர்க்க வித்யா   

[Sivan Krishnan]

க்ஷேத்ர கீர்த்தனை  பிதாமஹர் 3. -  நங்கநல்லூர்  J  K  SIVAN  

முத்துஸ்வாமி தீக்ஷிதர். 

உபநிஷத் பிரம்ம யோகி– காஞ்சிபுரம்

முத்துசாமி தீக்ஷிதர் பற்றிய மேலே கண்ட   தலைப்பில்  சென்ற கட்டுரையில்  (2வது கட்டுரை) யில்  தீக்ஷிதர்  காஞ்சிபுரம் வந்த போது   ஒரு யோகியை அங்கே சந்தித்தார் என்று  எழுதி இருந்தேன்.

காஞ்சியில் இருந்த போது  தீக்ஷிதர் காமாக்ஷி அம்பாள்  கோவிலுக்கு தினமும் செல்வார். அங்கே தான் முதன் முதலாக  அற்புத ஞானி ஒருவரை சந்தித்தார். அவர் தான் உபநிஷத் பிரம்ம யோகி.அத்வைத வேதாந்த மரபில் மிகப் பெரிய ஞானி, யோகி, உபநிஷத்துகளின் விளக்ககர்த்தா, மற்றும் பக்தி இலக்கியப் கவிஞர்.  இவர் “உபநிஷத் பிரம்மேந்திரர்”, “உபநிஷத் பிரம்ம யோகீந்திரர்” என்றும் அழைக்கப்பட்டவர் .கி.பி. 17–18ஆம் நூற்றாண்டில் திருவிசனல்லூரில்  பிறந்தவர் என்கிறார்கள். சிலர்  காஞ்சிபுரம் என்கிறார்கள்.  தந்தை பெயர்  சிவராம சாஸ்திரி வேத  அத்யயன பிராமண குடும்பம் என்பதால்  சின்ன வயசிலேயே வேதம் ,உபநிஷதங்கள்,மீமாம்சை, ந்யாயம், அத்வைத வேதாந்தம்  எல்லாம் அத்துபடி. 

108 உபநிஷதங்களுக்கும் விளக்க உரை எழுதிய மஹான். “உபநிஷத் பிரம்மம்” என்ற பட்டம் பெற்றவர் .காஞ்சிபுரத்தில் நீண்ட காலம் தங்கி தபஸ் செய்தார். வேதாந்த போதனை அளித்தார், சிஷ்யர்களை உருவாக்கினார்.  தீக்ஷிதர்  அவரிடம் பல உபதேசங்களைப்  பெற்றார்.  இந்த ப்ரம்மஞான யோகி எழுதிய  'ராம  அஷ்டபதி' க்கு  தீக்ஷிதர் தாளம்  குறிப்புகள் எழுதினார் .  யோகியின் ஆசிபெற்றார்.

தொடர்ந்து தீக்ஷிதர் அருணாசலம் ,(திருவண்ணாமலை) சிதம்பரம், திருப்பதி, காளஹஸ்தி, க்ஷேத்ரங்களுக்கு சென்று கீர்த்தனைகள் இயற்றி வழிபட்டுவிட்டு திருவாரூருக்கு திரும்பினார். 

தீக்ஷிதரின்  தந்தை   ராமஸ்வாமி தீக்ஷிதர்  ஏகாதசி விரதம் இருக்கும் வழக்கம் கொண்டவர். அன்று கீத கோவிந்தம் 12 காண்டங்களையும் மனப்பாடமாக  சொல்வார்.  கீதகோவிந்த ஸ்லோகங்கள் தான் அஷ்டபதி என பாடப்படுபவை.  

காலம் ஓடியது. தீக்ஷிதருக்கு 42 வயது ஆனபோது அவருடைய தாய் காலமானார்.  ரெண்டே மாதங்கள் கழிந்தது. அன்று மஹா  சிவராத்திரி.   அந்த நன்னாளில் தான் தீக்ஷிதரின் தந்தை ராமஸ்வாமி தீக்ஷிதர்  சிவலோக ப்ராப்தி அடைந்தார்.  தீக்ஷிதரின் இளைய சகோதரர்கள்   சின்ன சாமி, பாலாசாமி  தீட்சிதர்கள் சங்கீதத்தை  அண்ணா  முத்துசாமி 

தீக்ஷிதரிடம் முறையாக கற்றுக்கொண்டு, மதுரை சமஸ்தானத்தில்  ஆதரவு பெற்று  அங்கே சென்று வாழ்ந்தார்கள். 

வெள்ளைக்காரன் ஆட்சியில் ரயத்வாரி சட்டம் கொண்டு வந்தான். நிலமிருந்தால் அதில் விளைச்சல் காட்டவேண்டும். வரி கட்டவேண்டும். இல்லாவிட்டால் நிலம் அபகரிக்கப்படும்....  தீக்ஷிதருக்கும் அவர் சகோதரர்களுக்கும் சொந்தமான  நிலத்தில் அவர்களால்  பயிர் செய்ய முடியாமல் வரிக்கட்ட முடியாமல் நிலம்  அவர்களிடமிருந்து அகன்றது.  வறுமையில் வாடிய முத்து சாமி தீக்ஷிதரால்  அம்பாளுக்கு நைவேத்யம் கூட அளிக்க முடியாத நிலை. 

 இதையெல்லாம் கவனித்த தாசி கமலம் என்பவள் தன்னிடமிருந்த தங்க நகைகள் அத்தனையும் தீக்ஷிதருக்கு தானமாக அளிக்க முன்வந்தாள் .  தீக்ஷிதர் அதை ஏற்கவில்லை. 

''உன் வாழ்க்கை பூரா உன்னால் அம்பாளுக்கு நைவேத்தியம் அளிக்க உன்னிடம் பொருள் உள்ளதா?'' என்று கேட்டு அனுப்பிவிட்டார்.  அப்போது உருவான  கீர்த்தனை தான்  ''தியாகராஜம் பஜார், தாபத்ரயம் த்யஜரே''. இந்த தெய்வீக கீர்த்தனையின் பலன் கைமேல் கிட்டியது. சில நிமிஷங்களில் வாசலில் சப்தம். என்ன என்று போய் பார்த்தார். பெரிய வண்டி ஒன்று வந்து நின்றது. அதிலிருந்து மூட்டை மூட்டையாக  திரவியங்கள், பொருள்கள் வந்து இறங்கின. வாழ்க்கை பூரா காணிக்கை அளிக்க தேவையான சகல சாமான்களும் நிறைந்த மூட்டைகள்.... எந்த கனவான், தனவான்  அனுப்பினானோ தெரியவில்லை.! 

தீக்ஷிதர் இயற்றிய  'தியாகராஜ விபக்தி க்ரிதிகள்''   ''திருவாளோர்  பஞ்சலிங்க க்ரிதிகள்''  எனும் கீர்த்தனைகள் திருவாரூர்  தியாகராஜ சுவாமி கோவிலில் உள்ள அனைத்து தெய்வங்கள் மேலும் தீக்ஷிதர்  போற்றிப்  பாடியவை. 

[Sivan Krishnan]

புதுச்சேரி  யோகி   -  நங்கநல்லூர்   J K  SIVAN

பாண்டிச்சேரி எனும் புதுச்சேரி  செல்பவர்கள் கட்டாயம்  அரவிந்த ஆஸ்ரமம் செல்பவர்கள். தியானம் செய்கிறேன் என்று சியா நிமிஷம் கண்ணை மூடிக்கொண்டாவது உட்காருபவர்கள்.  இந்த ஆஸ்ரமத்தில் வாழ்ந்த அரவிந்தர் பற்றி அறியும் முன் பாண்டிச்சேரி எப்படி உருவாகியது என்று தெரிந்து கொள்ளவேண்டாமா?

ஸ்பெயின்,  ஹாலந்து, இங்கிலாந்து, பிரான்ஸ், போர்த்துகீஸ்,  போன்ற  ஐரோப்பிய நாடுகளிலிருந்து கப்பலை கிளப்பிக்கொண்டு  புறப்பட்ட சில மாலுமிகள் இந்தியாவின் மேற்கு,கிழக்கு  கடற்கரையை அடைந்து அங்கே உள்ள கிராமங்களை தமதாக்கிக் கொண்டார்கள்.  அப்படி கிழக்கு கடகரையில் ஒரு பகுதி புதுச்சேரி என்ற கிராமம். பிரான்ஸ் நாட்டவர்கள் அதை ஆக்கிரமித்து உள்ளூர்  தமிழ் மக்கள் பாஷையில் புதுச்சேரி  என்ற பெயரை பாண்டி சேரி என்று அழைத்து அதுவே அதன் பெயராகி விட்டது.  "சேரி" என்றால் குடியிருப்பு,  புதிய  குடியிருப்பு என்ற புதுச்சேரி என்ற 'பழைய' பெயர் இப்போது அதிகார பூர்வமாகிவிட்டாலும் புதுச்சேரி  இந்தியாவின் ஒரு  பகுதியான  பிரான்ஸ் நாட்டு காலனி, என்ற உறவோடு தனித்து விளங்குகிறது. சங்ககாலத்தில் கூட அந்த பகுதி "புதிய சேரி" யாக தான் இருந்தது.

வெள்ளைக்காரர்கள் என நாம் அறியும்  இங்கிலிஷ் பேசுபவர்கள் வேறு  பிரெஞ்சு பாஷை பேசுபவர்கள் வேறு. வெள்ளைக்காரன் ஆண்ட  காலத்தில்  புதுச்சேரி அவர்கள் ஆதிக்கத்தில் இல்லை என்பதால் இங்கிலிஷ் காரன் அதிகாரம் அங்கே செல்லவில்லை.  ஆங்கிலேய அரசை எதிர்த்து சுதந்திர போராட்டத்தில் ஈடுபட்ட பாரதியார், அரவிந்தர் போன்றோர் அதனால்  புதுச்சேரியில் குடியேற முடிந்தது. 

பாண்டிச்சேரி என்றாலே குடிக்க என்று மட்டுமே பலர் செலும் காலம் இன்னும்  மறைய வில்லை. அங்கே வாழ்ந்த   அரவிந்தராலும் அன்னையாலும் ''பான ''போதைக்கு  மட்டுமே சென்றவர்கள் அதை மறந்து ''ஞான பாதைக்கு'' வழி காண முடிந்தது. 

நான் அரவிந்தர் ஆஸ்ரமம்  அடிக்கடி சென்றிருக்கிறேன்.  அங்கே இனம் கூறமுடியாத ஒரு மன  அமைதி  பெறுவதை அனுபவத்தில் மட்டுமே  உணரலாம். எழுத்தில் அறிய முடியாது.  படிப் படியாக  ஞானத்தில், தியானத்தில்,  முன்னேற  அங்கே  வழி இருக்கிறதே. அமைதியை, ஆனந்தத்தை  பாட்டில் பாட்டிலாக  குடிக்கலாமே. ''தன்னை''  மறக்க இப்படியும் வழி இருக்கிறதே.

அரவிந்தர் கண்டெடுத்த முத்து  அன்னை. பிரான்ஸ் நாட்டு மங்கையற்கரசி. மிர்ரா அல்பாஸா Mirra Alfassa (21.2.1978-17.11.1973)  நமக்கு அன்னை என்றால் மட்டுமே தெரிந்தவர்.  அரவிந்தர் வைத்த பெயர் தான் அன்னை. அவர் அரவிந்த ஆஸ்ரமத்துக்காக  தன்னை அர்பணித்துக் கொண்டவர்.   ஒரு  சாதாரண  பிரென்ச் பெண்மணியாக  சமர்த்தாக  கல்யாணம் பண்ணிக்கொண்டு  புருஷன் பெண்டாட்டி ரெண்டு பேரும்  ஓவியர்களாக  புகழ் பெற்று,  பிள்ளை பெற்று,  மிர்ராவின்  ஓவியங்கள்  கலைக்கூடங்களில்  பரிசு பெற்றது.  ஆனாலும்   மிர்ராவின்   நெஞ்சில் ஏதோ  ஒரு தாகம் தணியாமல் இருந்தது.  அடிக்கடி அடையாளம் தெரியாத ஒரு  யோகியின் முகம்   தோன்றி தோன்றி மறைந்தது. யார் அது? இது தான் ஆன்மீக தேடலா?  புரியவில்லை. தெரியவில்லை.  அதை வெளிப்படுத்தாமல்  உள்ளேயே வளரவிட்டுக் கொண்டிருந்தாள் .  ஒருநாள்  விவேகானந்தரின்  ராஜ யோகம் புத்தகம் கிடைத்தது.  நாத்திகம் அவள் மனதை  ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருந்த நேரம் அது.  மனதில் எழும்பிய விடை காணாத கேள்விகளுக்கு  விவேகானந்தர் புத்தகம் பதில் தந்ததில் திருப்தி.  அதன் பலனாக  பிரெஞ்ச் மொழியில் பகவத் கீதா  அவளைக் கவர்ந்தது.  பிரபஞ்ச தத்வ  ஈர்ப்பு  கவனத்தை இழுத்து  சிந்திக்க வைத்தது.

இந்த  பிரபஞ்ச தத்வ தேடலின் பொது தான் பிரெஞ்சு  அரசியல்வாதி ரிச்சர்டுடன் ரெண்டாவது  கல்யாணம்.  ரிச்சர்டு பிரெஞ்சு அரசியலில் பங்கேற்க பாண்டிச்சேரி வந்தபோது  அவன் மனைவியாக  1914ம் வருஷம்   மார்ச்  29ம் தேதி   மிர்ரா பாண்டிச்சேரிக்கு வந்தாள் .  

முதன் முதலாக  பாண்டிச்சேரியில்  இருந்த அரவிந்தரை தரிசித்தபோது தான்  தனது கனவில் அடிக்கடி  கண்ட  உருவம்  அவரே என  தெரிந்து கொண்டாள்.   மனதில்  அலைகளாக ஓயாமல் எழும்பிய  சஞ்சலம் அமைதியில் மறைந்தது. கணவர்  ரிச்சர்டு அரவிந்தரின் யோகத்தில்  ஈடுபாடு கொண்டு பத்திரிகை வெளியிட்டார்.  ஆங்கிலத்திலும் பிரெஞ்சிலும்  ''ஆர்யா''  பத்திரிகை ஆன்மீகத்தில்  ஆர்வம் கொண்டவர்களுக்கு  விருந்தாக  ருசித்தது.   ஆங்கிலேய  அரசு  அரவிந்தரை சுதந்திர  தீவிரவாதியாக   சிறைபிடிக்க முடியாமல் திணறியது.  ரிச்சர்ட்   மிராவோடு   ஜப்பான் சென்றார்.  

1920  ஏப்ரல் 24  மீண்டும்  பாண்டிச்சேரி திரும்பிய அன்னை  அரவிந்தாஸ்ரமம் அருகே  ஒரு  அறையில் வசிக்க ஆரம்பித் தார்.   அரவிந்தரின் ஆன்மீக சொற்கள்  பலரை  பாண்டிச்சேரியில் அவரது  ஆஸ்ரமத்தில் சீடர்களாக  மாற்றியது. ஆஸ்ரமம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக  விரிவடைந்து  பெருகியது.  இரண்டாம் உலக மஹா யுத்தம்  ஆரம்பமாகியது.  

1938ல்  அமெரிக்க ஜனாபதி  உட்ரோ வில்ஸன் மகள்  மார்கரெட்  பாண்டிச்சேரிக்கு  அரவிந்தர் ஆஸ்ரமத்துக்கு அவரை  தரிசிக்க வந்தவள் அப்புறம்  தாயகம் திரும்பவில்லை.  அரவிந்த ஆசிரமத்திலேயே தங்கி விட்டாள் .

 1943 டிசம்பர் 2ம் தேதி அன்னை ஒரு பள்ளிக்கூடம் துவங்கினார்.  ஆன்மீக பயிற்சி  பெற அநேகர்  அதில் சேர  பள்ளி  உலக அளவில்  புகழ் பெற்றது.

அரவிந்தர்  1950 டிசம்பர்  5 அன்று சமாதியடைந்தார். அதன் பிறகு ஆஸ்ரமம், யோகப்பயிற்சி  முழுப் பொறுப்பும்  அன்னை எடுத்து நிறைவேற்றினார்.   1973 நவம்பர் 17 அன்று அன்னை  சமாதி அடையும் வரை  அவரது தொண்டும் சேவையும் உலகெங்கும் பரவி இருந்த பக்தர்களுக்கு  அளவின்றி கிடைத்தது. புதுச்சேரி சென்று ஆஸ்ரமத்தில் இருவர்   ஜீவ சமாதிகளையும்  வணங்கி அமைதியாக அமர்ந்து தியானம் செய்து  திரும்புபவர்கள் புதிய ஜீவர்களாக மாறுவதில் சந்தேகமென்ன இறுக்கிறது?.  

 

[Sivan Krishnan]

அட இன்னிக்கு  அப்பா  நாளா! --     நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN

 இன்னிக்கு  உலகமுழுதும்   அப்பா நாள்....எல்லா அப்பாவுக்கும் ரெண்டு நாள் வருஷத்தில் வரும்.  ஒன்று பிறந்தநாள், இன்னொன்று மறைந்த திதி.  நிச்சயமாக  இது  உலகில்  எல்லோருக்கும் பொதுவாக  இருக்க முடியாது. ஆகவே உலகத்தில் இன்று அப்பாவை  '' நினைக்கும் நாள்'' என்றுதான் எடுத்துக் கொள்ளவேண்டும். அதுவும் என்னைப் பொறுத்தவரை சரி இல்லை. மற்றவர்களுக்கு  உலகத்தில்  அப்பாவை  நினைத்துக் கொள்ள   இன்று    ஜூன்  21, ஒரு நாளாவது கிடைத்ததில் எனக்கு மட்டற்ற மகிழ்ச்சி.

அப்பா தினம்  என்பது குடும்பத்தில் அப்பாவின் அன்பு, தியாகம் மற்றும் பங்களிப்பை அங்கீகரித்து கௌரவிக்கும் ஒரு சிறப்பு நாள்  என்றால் அது  எப்படி  வருஷத்தில் ஒரு நாளுக்கு மட்டும் பொருந்தும்? உயிருள்ளவரை ஒவ்வொருவரும்  ஒவ்வொரு கணமும் நினைத்து  நன்றியுடன் வணங்க வேண்டிய  ஒருவருக்கு எப்படி வருஷத்தில் ஒரு நாளை மட்டும் ஒதுக்க முடியும்? ஞயாயமா இது?

''அப்பா''  என்பது  ஒரு  அற்புதமான உறவு.பெற்றால் தான் அப்பா இல்லை.  அன்பினால் உண்டாகும் பந்தம் அப்பா.  எத்தனையோ பேர்  நான் நேரில் பார்க்காதவர்கள், பேசாதவர்கள்  எல்லோரும்  என் வாசகர்கள் பலர், ''அப்பா'' என்று என்னை அழைக்கும்போது, மனதில்  எவ்வளவு சந்தோஷம்!.  பகவானே எல்லாம்  உன் அருள் தானே.

 என் அப்பா தஞ்சாவூர்  ஜே. கிருஷ்ணய்யர் ஒரு அபூர்வர்.எளிமையில் வாழ்ந்த  ஒரு சிறந்த  ஆசிரியர்.ஆங்கிலம் தமிழ்  ஸமஸ்க்ரிதம்  மூன்றிலும் வல்லுநர். சங்கீத  வித்வான்.   என்னைவிட  45  வயது மூத்தவர். அவருடைய அப்பா காட்டிலாகா  அதிகாரி, FOREST  RANGER\  ஜம்புநாத அய்யரை அவர் சரியாக  பார்த்து பேசும் முன்பே  இழந்தவர். ஆகவே எங்களுக்கும் தாத்தாவைப்  பற்றிய எப்போதோ இருந்த ஒரு செல்லரித்த  கருப்பு வெளுப்பு பழுப்பு கலந்த படமும் செவி வழி கேட்ட செய்திகளும்  தான் மிச்சம்.

ஒவ்வொருவருக்கும் தனித் தனியாக  ஒரு அப்பா இருந்தாலும்  அனைவருக்கும் ஒரு அப்பா என்றும் உண்டு.  ராமலிங்க ஸ்வாமிகள் அடிக்கடி அப்பா என்று அழைத்து நிறைய  அருட்பாக்கள்  பாடி இருக்கிறார்.  ஒன்று இதோ:

அப்பா நான் வேண்டுதல் கேட்டருள் புரிதல் வேண்டும்
ஆருயிர்க்கெலாம் அன்பு செய்தல் வேண்டும்
எப்பாரும் எப்பதமும் எங்கணும் நான் சென்றே
எந்தை நினதருள் புகழை இயம்பிடல் வேண்டும்
செப்பாத மேல்நிலை மேல் சுத்த சிவ மார்க்கம்
திகழ்ந்தோங்க அருட்ஜோதி செலுத்தியிடல் வேண்டும்
தப்பேதும் நான் செயினும் நீ பொறுத்தல் வேண்டும்
தலைவா நினைப்பிரியாத நிலமையும் வேண்டுவேனே.

அப்பா,  நான் கேட்பதை எல்லாம் தா.  எல்லோரிடத்திலும்  நான் அன்பாக இருக்கவிடும். எங்கும் எப்போதும் சென்று உன் அருள் கருணையை புகழ் பாடிட வேண்டும். எனக்கு  சுத்த சிவ மார்க்கத்தை அருளி எங்கும்  அதை நான் பரப்ப அருட்ஜோதி நீ அருளவேண்டும். நான் தப்பு செய்தால்  அப்பா,நீ பொறுத்துக் கொள் , நீ அப்பா மட்டும் இல்லை என் தலைவனும் கூட, உன்னை நான் எப்போதும் பிரியவே கூடாது.

ஆதி சங்கரரும் இப்படித்தான்.
''உனக்கு யாருடா  அப்பா அம்மா?  என்றால்  பார்வதி தேவி தெரியுமா  உனக்கு?  அவள் தான் எங்கம்மா.மஹேஸ்வரன்  என்கிற தேவாதி தேவன்  தான் எங்கப்பா.  என்கூட பொறந்த தம்பி அண்ணாக்கள்  யார் தெரியுமா எங்கும் உள்ள சிவபக்தர்கள்.  என் அட்ரஸ் கேட்டியே  எழுதிக்கோ.     நான்  C /O   இந்த  மூன்று லோகங்களும் னு போஸ்ட் கார்ட் போடு. வந்து சேரும்.    Mātā ca Pārvatī devī, pitā devo Maheśvaraḥ | Bāndhavāḥ Śiva-bhaktāśca, svadeśo bhuvanatrayam ||

எங்கள் காலத்தில் அப்பா தினம், அம்மா தினம் என்று எதுவும் கிடையாது. அப்பாவைத் தெரியும்.  தினமும் அவரோடு பேசுவேன், பார்ப்பேன்  கூடவே நடப்பேன் அவ்வளவு தான்.  இன்று காலையிலிருந்து  நிறைய  டெலிபோன் கால் மழை.    நான்   பெற்ற  செல்வங்கள்.   என் உறவுக்   குழந்தைகள்  என்னை  ஒரு அப்பாவாக   மதித்து  வாழ்த்தின.  எத்தனையோ  நண்பர்கள்,  நண்பிகள்.  பார்த்தவர்கள்  பார்க்காதவர்கள்  என்னை ''அப்பா''   என்று   வாய் நிறைய   கூப்பிடுகிறவர்களின் வாழ்த்து.      போதுமடா சாமி.    அப்பாக்கள்  பொதுவாக  அப்பாவிகள்.  கோபம் வரவே வராது.  கோபம் மரத்துப் போனவர்  தான் அப்பா.

வாழ்த்துவது மனமார   நன்றி  கூறுதலும்  வெறும்  எழுத்தில் இல்லை.  அப்போதெல்லாம் நாங்கள்   நேரிலே காலிலே   விழுந்து வணங்கினோம்.   அப்பா  முகத்தில் மலர்ச்சி கண்களில் பாசம் எல்லாம்  நிறையவே  தெரிந்தது. ''தீர்காயுசா  இரு ''. வார்த்தை  வெறும்  உதட்டிலிருந்து  வராமல்  நெஞ்சத்தின் அடிவாரத்திலிருந்து பீரிட்டு வெளியே வந்தது.  கைகள்  தடவிக் கொடுத்ததில் அது  புரிந்தது.  இடுப்பில் இருந்த விபூதி பையிலிருந்து கொஞ்சம் விபூதி எடுத்து ஓம் என்று அதில் எழுதி விட்டு நெற்றியில் தலையில் இட்டு வாயில் துளி போட்ட  அப்பாவை மறக்கவே முடியாது. 
பாரதியாருக்கு கண்ணன் அப்பா;  அவர் சொல்வதை சொல்கிறேன் கேளுங்கள்;

'எல்லா இடத்திலேயும் கொடி கட்டி பறப்பவர்  எங்க  அப்பா. தலைவர்.  அவரைப்பற்றி  கொஞ்சம் விளக்கமாக சொன்னால் தான் உங்களுக்கு புரியும். துட்டுக்கு, சொத்துக்கு  எல்லாம்  பஞ்சமே இல்லை  அவருக்கு.    அவரைப்போல  பொன்னும்  பொருளும் சேர்த்து வைக்க  இன்னொரு  ஆசாமி  பிறக்கணும்.  அதனாலே  படிப்பில்லை என்று எண்ண வேண்டாம். அவருக்குத்தெரியாத விஷயம், கதை,  கவிதை வேறு யாருக்குமே  தெரியாது.  பார்க்கறதுக்கு,  அவரைப் புரிந்து

கொள்வதற்கு  ஒரு மாதிரி,   ஒரு வேளை  கொஞ்சம்  ''லூஸ்'' என்று  சில பேர்களை  சொல்வீர்களே  அது போல தோன்றலாம்.  ஆனால்  நீங்கதான்  அது.   அவரில்லை.  எல்லோருக்கும் உதவுகிற  மனசு அவருக்கு. எல்லோருக்கும்  நிறைய  தாராளமாக வாரி வீசுவார்.  நல்லது எது என்று எடுத்து சொல்வார்,  சில சமயம்  அவருடைய செய்கை  ''ஏன்  இப்படி  படுத்துகிறார்,  சோதனை பண்ணுகிறாரே''  என்று கூட   நினைக்க வைக்கும்..

அவருடைய  பேர் சொல்லலியே  இன்னும். காரணம் என்னவென்றால்  அவருக்கு  என்று  ஒரு பேர்  தனியா கிடையாது.  எல்லோருமே  அவரை  தங்களிஷ்படியே  கூப்பிடுவாங்க.   சாமி  என்பாங்க,  ஈசா,  கிருஷ்ணா  என்று எப்படி  எல்லாமோ  கூட  கூப்புடுவாங்க.  ஒரு வேடிக்கை.   அநேகருக்கு   கடவுளின் படைப்பில் அப்பாவிகளாக தோன்றியவர்கள்  அப்பாக்களே  என்பது  மறுக்கவும்  முடியவில்லை,  ஆமோதிக்கவும் இயலவில்லை.

அப்பா  எப்போதுமே ஒரு அடங்கிய சரக்கு.  அம்மாவின் அதிகாரத்தில் அடக்கம். ஆனால் உழைப்புக்கு என்றே  கடவுள் படைத்த  ஒரு அபூர்வ பிரசாதம் அப்பா  -- ஒவ்வொரு வீட்டுக்குமே.  எந்த பிரச்னைக்கும்  அப்பாவிடம் யாரும் தீர்வு காண  போவதில்லை.   அவருக்கு என்ன தெரியும்  அவரைப் போய்   தொந்தரவு பண்ண வேண்டாம்.  அம்மா உத்தரவு போடுவாள்.
''அப்பா கிட்ட  இதெல்லாம் போய்  ஒண்ணும் சொல்லவேண்டாம்.  ஒன்னும் தெரியாமல் பேந்த பேந்த முழிப்பார்  அதான் மிச்சம்.  என்ன தெரியும்னு  அவர் கிட்ட  இதை சொல்றது?   குண்டக்க மண்டக்க எதாவது சொல்லுவார். ஒண்ணு  கிடக்க ஒண்ணு  பண்றவர்''.   

இப்படி பேர் வாங்கிக்கொண்டு வரும் அப்பாக்களைப் பற்றி ஒரு  ஜோக்  கூட  ஒன்று உண்டு.
''எங்க வீட்டிலே  நான் எந்த  சின்ன  பிரச்னையிலும் தலை இடறதில்லை சார்.  இதோ பார்  இதெல்லாம்  என்கிட்டே வரக்கூடாது என்று சொல்லிவிடுவேன்'' .

''என்ன  சின்ன பிரச்னை?''.
'' அது தான்,  சம்பளம் வந்தா  அதை பட்டுவாடா பண்றது, வீட்டுக்கு என்ன வேண்டுமோ அதை வாங்கிறது. கல்யாணத்துக்கு  யாராவது கூப்பிட்டா  என்ன  பிரசன்டேஷன்?.  ஸ்கூல், இன்சூரன்ஸ், சீட்டு, டாக்டர்... இன்னும்  என்னன்ன  சில்லறை 
சமாச்சாரமோ அதெளெல்லாம் நான் மூக்கை நுழைக்க மாட்டேன். தலையை நுழைக்க மாட்டேன். என் மனைவி கிட்டே விட்டுடுவேன்.   பெரிய விஷயங்களில் என் ஆலோசனை வேண்டுமானால் , உருப்படியான சமாச்சாரங்களை  மட்டும் தான் எடுத்துக்கு வேன். அந்த விஷயத்துக்குள்ளே  எப்போதும்  என் மனைவி கிட்டேயே  வரமாட்டாள்.''

''பெரிய விஷயம் என்றால்  என்ன?''

'' சுருக்கமா உதாரணமா சொல்லணும் நா   ட்ரம்ப் மேலே கிரிமினல் ஆக்ஷன்  எடுக்கவேண்டுமா கூடாதா? இந்தியாவில்  வரி சலுகை எப்படி மாற்றவேண்டும். எந்த கட்சிக்கு ஒட்டு போடவேண்டும். எந்த  கவர்மெண்ட் வந்தால்  நமக்கு நல்லது.  ஹோட்டலில்   விலை குறைக்கவேண்டியது பற்றி.... இது மாதிரி பெரிய விஷயங்க;.      இதில்  எல்லாம் நான் ஒபினியன் கொடுக்கும்போது என் மனைவி குறுக்கே வரமாட்டாள்.''

 உடம்பு பூரா மூளை கொண்ட  ஆயிரம் வருஷங்களுக்கு முன்பு வாழ்ந்த ஒரு  அபூர்வ மனிதன்  சாணக்கியன் யார் அப்பா என்று  வரிசைப்படுத்தியதை   முன்பே நிறைய எழுதி இருந்தாலும் இன்றும் சொல்கிறேன்.சாணக்யனின் வார்த்தைகள் பிடித்திருந்தால் சொல்லவும்.  

சாணக்கியன்  என்ற கௌடில்யன் எழுதிய அர்த்த சாஸ்திரம்  அற்புதமான  புஸ்தகம். அறிவு பூர்வ அதிசயம்.   பல ஆயிரம் வருஷங்களுக்கு முன்பே  இவ்வளவு ஆழ்ந்த சிந்தனையா? ராஜ தந்திரமா? சாஸ்த்ர ஞானமா? என்று மூக்கின் மேல் விரல் வைக்க பண்ணியவன்  அந்த  வைதிக ப்ராமணன். எத்தனை எதிர்ப்புகள் அவருக்கு. கடைசியில் எதிரிகள் சூழ்ச்சியால் உயிர் துறந்த ஞானி. நமது ராஜாஜியை சாணக்கியர் என்பார்கள். அடுத்தது துக்ளக் சோ வும் கூட ஒரு ராஜதந்திரி, சாணக்ய மூளை உள்ளவர், என அழைக்கப் பட்டவர்.இப்படிப்பட்ட சாணக்கியரிடம்  ஒருவர்  ஒருநாளைக்கு வந்தார்.

''யார்  நீங்கள்  என்ன விஷயம்  சொல்லுங்கள்?
 நீங்கள்  ''அப்பா என்பது யார்?'' என்று பேசினீர்களாமே அதை கேட்க வந்தேன். எனக்கும் கொஞ்சம்  விளக்கமாக சொல்லுங்கள் ''
''அப்பா என்றால்  ஒவ்வொரு  மனிதனுக்கும் ஒருவர்  உண்டு.  தியாகி.  அவரைத்தவிர மற்ற சில அப்பாக்களும் நமக்கு இருக்கிறார்கள் என்று தான் சொன்னேன்.''
''ஆமாம்  அந்த அப்பாக்கள் யார் என்று தான் கேட்க வந்தேன் சுவாமி, விளக்குங்கள்''.
''மொத்தம்  ஐந்து அப்பாக்கள் நமக்கு '' என்றார்  சாணக்கியர்.
'' யார் அந்த ஐந்து அப்பாக்கள்?''
' கர்ம பலனாக ஒவ்வொரு ஜீவனும் இந்த உலகத்தில்  பிறக்கிறது.   அது இன்னொன்றுக்கு அப்பா,  அதற்கு வேறு ஒன்று அப்பா ஸ்தானத்தில்  யாருக்கோ அப்பாவாகவும்  அது ஆகிறது. அப்பா என்கிற அந்த ஜீவனின் கடமை என்ன என்று முதலில் நாம்  சரியாக புரிந்து கொள்ளவேண்டும்.
ப்ரம்ம வைவர்த்த புராணம் ஏழு அப்பாக்களை சொல்கிறது. இந்த ஏழு வித அப்பாக்கள்  வெவ்வேறு வகை.  வித்யாச மான வர்கள்.
''எப்படி வித்யாசம்?''
1. உணவை அளிப்பவன் அப்பா. அம்மா அதை ஊட்டுபவள் . ஆனால் அப்பா  தான் எங்கோ சென்று யாருக்கோ ஸலாம் போட்டு உழைத்து சம்பாதித்து அரிசி ,உப்பு , புளி,  பருப்பு  எல்லாம்  வாங்கி வருபவன். அன்னதாதா. உணவின்றி ஒரு நாள் நாம்  இருக்க முடியுமா?. பசி நம்மை கொன்றுவிடாதா?  
 ''என் வயிறே,  உன்னோடு வாழ்தல் அரிது'' என்று  ஒளவையார் பாடி யிருக்கிறாளே.
அப்பா இல்லை என்றால் சித்தப்பா, பெரியப்பா,  என்று யாராவது இவ்வாறு அம்மாவையும் பிள்ளையையும் காப்பாற்றி னால் அவன் தான் கடவுள். பூஜிக்கத் தக்கவன்.
2. 'பயத்ராதா''  : பயத்தை  போக்குபவன்  Remover of fear (Bhaya-trath a , भयत्राता)   ஒரு  அப்பா. பயம் என்பது மரணத் தின் நிழல். புலியைக் காட்டிலும் கிலி கொல்கிறதே. பயம் உண்மையானால் மரணமும் உண்மையானது.   'நீ கவலைப்படாதே, என்னிடம் விட்டுவிடு. நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன்'' என்று நமது கவலைகளை, பயத்தை போக்குபவன் யாரா இருந்தாலும் அவன் அப்பா ஸ்தானத்தில்  வைத்து வணங்கப் படுபவன் .  பகவானை ''என் அப்பனே''  என்று அதால் தான் வேண்டுகிறோம்.
3. ஒரு மனிதனுக்கு தனது மகளை கன்யாதானம் செய்து வைப்பவன் அப்பா.  மாமனாரை இகழ்வோர்கள் இதை ரெண்டு மூன்று தரம் படிக்கலாம். தப்பில்லை. கன்யா தாதா. '' எவனடீ உன்னை பெத்தான். கையிலே கிடைச்சா செத்தான்'' என்று ஒரு உபநிஷதப் பாடல் தமிழ் சினிமாவில் நிறைய டி. வி.யில் கேட்ட பாபத்தை எங்கே சென்று தொலைக்கப்போகிறேனோ? இதை கேட்ட காது ஒரு காதா?  சீ.
''
4. ''குழந்தை தான் மனிதனுக்கு தந்தை''   child  is  the  father of  man   என்று ஒரு பொன்மொழி கேட்டிருப்பீர்களே. ' இதற்கு  என்ன அர்த்தம்? குழந்தையாக உருவெடுப்பவனே  பின்னால்  ஒரு காலத்தில் அப்பாவாகிறான் அப்புறம் . குழந்தை தான் அப்பா.

ஒவ்வொரு   ஆண்  குழந்தையும்  ஒருநாள்  பெரியவனாகி ஒரு குழந்தைக்கு அப்பாவாகிறது..  யாரோ  சொன்னது போல் கண்களில் கண்ணீர்  வடிக்க புகையில்  எல்லோரையும் கஷ்டப்படுத்தும்  பைத்யக்காரத் தனமில்லை. புரிந்து கொள்ளாமல் பேசுவது தான்  அறியாமை.   நமது  ஹிந்து சனாதன தர்மத்தில்  பல யுகங்களாக பின்  பற்றப்பட்டு வரும்   கல்யாண சடங்குகள் அர்த்தமுள்ளவை. ஒரு புது உயிர் உண்டாக காரணம் அப்பா. ஜநிதா, ஜன்மதா என்று சமஸ்க்ரிதம் அவனை போற்றுகிறது. அந்த அப்பனின் குணங்கள் தோற்றம் எல்லாவற்றையும் தான் புதிதாக உருவான உயிர் பெறுகிறது. அவனுக்காக ஒரு குழந்தை பெற்றுத் தந்து அருமையாக வளர்க்கும் பணி அவன் மனைவியை சேர்ந்தது. அவள் அம்மா ஆகிறாள்.   அந்த அப்பாவும்  அம்மாவும்  முன்னறி தெய்வங்கள். அவள்  முதல் தெய்வம்.   அப்பா போற்றத் தக்கவன். அந்த காலத்தில் அப்பா தான் ஒருவனுக்கு முதல் வாத்யார். மாதா பிதா குரு தெய்வம் என்று முதலிடத்தில் உள்ளவர்கள் அம்மாவும் அப்பாவும்.
அப்போதெல்லாம் தந்தையின் வார்த்தைக்கு மதிப்பிருந்தது. தந்தை சொல் மிக்க மந்திரமில்லை யாரோ எழுதி வைத்தி ருக்கிறார்களே. இப்போது அதை யார் படிக்கிறார்கள்?. ஒருவனை ஆன்மீகத்தில் தெய்வ வழி பாட்டில் உயர்த்துபவன் அப்பா. அவன் வாக்கு மந்திரம். ''Mananam trayate iti mantram (मननं त्रायते इति मन्त्रम्)- மந்திரம் தான் ஒருவனது உண்மையான ஆயுதம். இதை கற்பிப்பவன் அப்பா.
இப்படி ஞானத்தை அளிக்கின்றவனை  அப்பா எனலாம். ஞான தாதா gnana-datha , ज्ञानदाता என்று  போற்றப்பட
வேண்டியவன். அவனே முதல் குரு. ஆசார்யன். தெய்வத்துக்கு சமமானவன்.

கல்வி கேள்விகளில் ஒருவனைச்  சிறக்க வைப்பவனும்  ஒரு வகையில் அப்பா. உப நேதா upaneta , उपनेता என்ற பெயர் பெறும் அப்பா. அவன் தான் ஆச்சார்யனாக உபநயனம் பண்ணி வைப்பவன். உபா கர்மம் செய்விப்பவன். வைதிக பிராமண  வாத்யார். ஆசான். ஆசாரியன் . ஒருவனின் பிரம்மச்சர்ய வாழ்க்கை இந்த ஆச்சாரியனிடம் தான் கழியும். குருகுல வாச காலம்.

5. அடுத்தது பெரிய அண்ணா. இன்னும் நிறைய குடும்பங்களில் அப்பாவை அண்ணா என்று மரியாதையாக எல்லோரும் அழைக்கும் வழக்கம் இருக்கிறது. அப்பாவுக்கு அடுத்து குடும்பத்தில் மரியாதைக்குரியவர் மூத்த தமையன். அவனே அப்பாவுக்கு சமமானவன். jyeshtha-bhrata , ज्येष्ठ-भ्राता பித்ரு சமஹா:   மூத்த அண்ணா  அப்பாவுக்கு சமமானவன்.  டிவியில் கரை வேட்டி வெள்ளை அரைக்கை சட்டையோடு வரும் அண்ணன் என்று நீங்கள் புரிந்து கொண்டால் ஒருவேளை சாணக்கியன் தற்கொலை செய்து கொள்ளலாம்.

சாணக்கியன்  பலே  ஆசாமி  இல்லையா?

                     

[Sivan Krishnan]

 சாபமா  லாபமா?  -   நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN

“மனைவி” என்ற சொல்  சக்தி வாய்ந்தது  ஏன் என்றால் சக்தி என்றால் பெண்.  பெண் தான் ஒரு   மனையில்  தலைவி  ''மனைவி''  இல்லத்தின்  சர்வாதிகாரி  ''இல்லாள்''.  ஆங்கிலத்த்தில் அவள்  WIFE.   ''WIF”   என்றால் பெண், மனைவி என்று ஒரு  அர்த்தம். ஹிந்து வேத சாஸ்திரத்தில் முதலில் கணவன் மனைவி  மனுவும்  சதரூபாவும்.  கிறிஸ்தவ மாதத்தில் ஆதாமும் ஏவாளும்.   வீட்டுக்காரி அவள் இல்லாவிட்டால் வீடே இல்லை.  வீதத்தை பராமரித்தல், குழந்தைகளை வளர்த்தல், பொருளாதார சிக்கனம் சகலத்துக்கும்  அதிகாரி. சர்வாதிகாரி. ஒரு அருமையான சினிமா பாட்டு ஜேசுதாஸ் இனிய குரலில் கேட்டது ஞாபகம் வருகிறது. ''மனைவி அமைவதெல்லாம். இறைவன் கொடுத்த வரம்..''

ஓஹோ.. மனைவி .... அவ்வளவு உசத்தியா?  ஆமாம். அவள் இல்லாமல் எந்த யாகம், யஞம், ஹோமம், பூஜை,  சடங்கும் ஒருகாலத்தில்  பண்ணமுடியாது.  சாஸ்திரம் ஒத்துக்கொள்ளாது.  இல்லம் சிறப்பாக  நடக்க வேண்டுமானால் இல்லாள் இருக்க வேண்டும். அடிக்கடி காதில் கேட்கும் ஒரு சொல்  இதோ நினைவுக்கு வருகிறது.  ஒரு வெற்றியுள்ள ஆணைச்  சந்தித்தால் , உடனே ஓடிப்போய் அவன் பின்னால் பார். அங்கே  ஒரு பெண்  நிச்சயம் இருப்பாள். அவனை இயக்கும் ரிமோட் கண்ட்ரோல்.  பெண்புத்தி பின் புத்தி  என்று தப்பான அர்த்தத்தில் ஒரு சொல். ஆணை பின்   நின்று  இயக்குவதால் அவள் புத்திதான் அவனுக்கு பின்னாலிருந்து  அதிகார மைய   ''பின் புத்தி '' என்று  தான் அர்த்தம் இருக்கவேண்டும்.    ''ஆறை  நூறாக்கும்'' பெண்கள் அப்போதெல்லாம் இருந்தார்கள். இப்போது காதில் விழாத ஒரு வார்த்தையும் உண்டு.  புருஷன் கிழித்த கோட்டை தாண்டாதவள்... அவள்  பெய் என்றால் மழை பெய்யும். கூப்பிட்டவுடன் வந்தால் பாதி கிணற்றில்  வாளி தண்ணீர் தொங்கும்  என்பதெல்லாம் இப்போது ரொம்ப ஓவர்.  

ஒரு கெட்டிக்கார  மனைவி கதை சுருக்கமாக சொல்கிறேன்.

குப்புசாமி  ஏழை. ரெண்டு பசுமாடு தான் அவனது சங்கநிதி பதுமநிதி.  அதன் பாலை  விற்ற வருமானத்தில்  அவனோடு அவன் மனைவி, குழந்தைகளுக்கு ஒருவேளை  சாப்பாடு. வறுமை வாட்டியது. குப்புசாமி  கடவுள் பக்தி  கொண்டவன் அருகே  உள்ள  கிருஷ்ணன் கோவிலில் தினமும் அவனை பார்க்கலாம்.

ஒருநாள் அங்கே ஒரு  சாமியார் வந்தார். எல்லோருக்கும் அருளாசி வேண்டினார். ஊர்க்காரர்களை அவரை வணங்கி குறைகளை சொன்னார்கள். உதவி பெற்றார்கள்.  வரிசையில் நின்ற  குப்புசாமியும் மனைவியும் சாமியார் முன்னே நின்று வேண்டினார்கள், கஷ்டத்தை சொன்னார்கள்.

''இன்று முதல் உன் வாழ்க்கையில்  சுபிக்ஷம் தான் போ'

அவர் கொடுத்த வரம் பலித்தது...  மறுநாள் காலை ஆச்சர்யமாக  முக்கால்படி,   ஒரு படி பால் ரெண்டுமாடும் கொடுப்பது இப்போது  ஐந்து மடங்கு அதிகம்.  பால் விற்ற காசு சேர்த்து இன்னும் ரெண்டு பசுக்கள் வாங்கினான். கொஞ்சநாளில் ரெண்டு, நாளாகி, எட்டாகி, பத்தாகி, பதினாறாகி, இப்போது முப்பத்திரெண்டு பசுக்கள்.  குப்புசாமி பெரும் பணக்காரன்.

ஐந்து வருடங்கள் ஓடின. அவன் ஊருக்கு  ஒருநாள் அந்த  துறவி மறுபடியும் வந்தார். ஒருவாரம் தங்கினார் .  குப்புசாமி வருவான் என்று எதிர்பார்த்தார். அவன் அவரை தரிசிக்கவில்லை.  அவனைப்பற்றி விசாரித்தார்.  அடேயப்பா அவன் பெரிய செல்வந்தன் என்று அறிந்து மகிழ்ந்தார்.

மறுநாள் அந்த ஊரை விட்டு கிளம்பும் முன்பு அவரே  குப்புசாமி வீட்டை தேடி வந்துவிட்டார்.
வீட்டுக்கு வந்த அவரை அவன் மனைவி வரவேற்று உபசரித்து உட்காரவைத்தாள் .
எங்கே குப்புசாமி ?
தோட்டத்தில் மாடுகளை குளிப்பாட்டுகிறார்.   அவனிடம் சென்று துறவி வந்ததை சொன்னாள் .
இதோ இன்னும் ஒரு மாடு தான். அதையும் கழுவி குளிப்பாட்டிவிட்டு ஓடி வரேன்.
துறவிக்கு  கோபம்  வந்துவிட்டது.  
''பழசு மறந்துவிட்டதா? நாலு  காசு பணம் பார்த்ததும் தலை கால் புரியலையா?' நன்றி கெட்டவனே! இனி உன்னிடம் இத்தனை மாடுகள் இருக்காது.  பழைய படி ரெண்டே மாடுதான் எப்போதும்  உன்னிடம் இருக்கும் ". 

துறவி குப்புசாமியை சபித்து விட்டு வேகமாகச் சென்று விட்டார்.  

மாடு குளிப்பாட்டிவிட்டு ஓடி  வந்த குப்புசாமி நடந்ததை அறிந்து  அவரைத் தேடி அலைந்தான்.  எங்கே  மாயமாய் மறைந்தார்? எங்கும் காணவில்லை. வருத்தத்தோடு வீடு திரும்பினான். கதறி அழுதான்.  கொல்லைப்புறத்தில் மாடுகளைக்  காணோம். ரெண்டு மட்டுமே இருந்தது.
தலையில் அடித்துக்கொண்டு அழுதான். நாளை முதல் மீண்டும் வறுமை தான்'' என்றான்.
அவன்  மனைவி  சிலையாக ஒரு கணம் நின்றாள்.  மெதுவாக  அவன் அருகில் வந்து என்ன  சொன்னாள்?

 "இந்த ரெண்டு மாட்டையும் இப்பவே சந்தைல கொண்டு போய் வித்துட்டு வந்துடுங்க. "
''என்ன உளர்றே,  இருக்கிற  ரெண்டையும்  வித்துட்டு  குடும்பத்துக்கு வருமானத்துக்கு என்ன செய்ய? இதைத் தவிர வேறு எந்த தொழிலும் எனக்கு தெரியாதே "

''இல்லை  நான் சொல்றதை கேளுங்க. முதலில் இன்னிக்கே  இந்த ரெண்டையும் கொண்டுபோய் வித்துடுங்க''

 வேறு வழியில்லாமல் "சரி போ. நடக்கறது நடக்கட்டும் " என்று சொல்லி இருந்த இரு மாடுகளையும் ஓட்டிக்கொண்டு சந்தைக்குக் கிளம்பினான்.  நல்ல விலைக்கு போயிற்று  என்றாலும் இனி எப்படி குடும்பம் ஓட்டுவது?

மனைவி புன்னகையுடன் வரவேற்றவள்  ''அப்படியே பின்னாலே போய்  பாருங்க*_ என்றாள்

 .''அட  இது என்ன அதிசயம் ?  எங்கிருந்து  ரெண்டு  புது வாளிப்பான பசுக்கள்?'' அவள் ஏற்பாடா?

''என்ன பார்க்கிறீங்க. சாமியார் தான் சொன்னாரே  '' உங்கிட்ட ரெண்டு மாடுதான்  இனிமே எப்பவும் இருக்கும்னு  இருக்கிற  ரெண்டு மாடு போனதும்  அந்த இடத்துலே  அவர்  சொன்ன படி ரெண்டு இருக்கணுமே.''  

தினமும்  ரெண்டு மாடு  விற்று முன்பை விட பெரும் பணக்காரனாகி விட்டான்  குப்புசாமி.  

காரணம் மனைவி தானே?  அவள் மூலம் தானே  சாமியார் சாபம் லாபமாக மாறியது.

 

[Sivan Krishnan]

பஞ்ச தந்த்ர கதைகள்    நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

5.  சன்யாசியும்  நரியும்.

கரடகன் தமனகன்  ரெண்டுமே நரிகள், நண்பர்கள்.  இதில் தமனகன்  நிறைய  சரடு விடும். கதைகள் ரொம்ப சொல்லும். சாமர்த்திய நரி.  

அது என்ன  ரிஷியும்  நரியும் சம்பந்தப்பட்ட கதை. அதைச் சொல் ? என்று கரடகன் கேட்க  தமனகன் தொண்டையை கனைத்துக்  கொண்டு,  ஆரம்பித்தது. 

காட்டில் தனியாக ஒரு மடம் . அதில் ஒரு சன்யாசி. தேவ சர்மா என்று பெயர். கபட சன்யாசி. அவனை நம்பி பக்தர்கள் ஊர்மக்கள் கொண்டு தரும் பொருள்களை விற்று பணமாக சேர்த்து வைத்தான். யாரையும் நம்பாத சந்தேகப்பிராணி தேவசர்மா பணத்தையெல்லாம் ஒரு பையில் போட்டு வைத்துக்கொண்டு அந்த பையை கீழேயே வைக்க மாட்டான். இது எப்படியோ ஆஷாடபூதி என்கிற சாமர்த்திய கொள்ளைக்காரனுக்கு, திருடனுக்கு,  தெரிந்து விட்டது. எப்படியாவது தேவஷர்மாவின் சிநேகம் பிடித்துக் கொண்டு அவன் நம்பிக்கையை  சம்பாதித்துக்கொண்டு தக்க தருணம் அவன் பணப்பையை அபேஸ் பண்ண திட்டம் போட்டான். 

ஒருநாள்  ஆஷாடபூதி பட்டை பட்டையாக திருநீறு உத்ராக்ஷம் எல்லாம் அணிந்து ஓம் நமசிவாய என்று உரக்க சொல்லிக்கொண்டு தேவசர்மா முன் கிடந்து நமஸ்கரித்தான். 

 ''யாரப்பா நீ? எதற்கு என்னிடம் வந்தாய்?''

''சுவாமி, மஹராஜ், இந்த வாழ்க்கை அநித்யமானது.  தீயிலிட்டு புல் போன்று எப்போதும்  அழியும். குடும்ப உறவுகள் அனைத்தும் வெறும் பகல் கனவு. உங்களை தரிசித்து உங்கள் சிஷ்யனாக உங்களுக்கு சேவை செய்ய மனம் விழைகிறது அதற்காகவே ஓடி வந்தேன்.''

''பார்த்தால் இளம் வயதினனாக இருக்கிறாய். அதற்குள் இத்தனை ஆன்மீக நாட்டமா, நீ புண்யம் பண்ணவன். சம்சார சாகரம் கடக்க வழி தேடி வந்தாய். நான் சொல்வதைக் கேள்;  சிலருக்கு  சிறுவயது தேகமாக இருந்தாலும் மனம் பண்பட்டு  முதுமை பெறும் . வளர்ச்சி பெறும் . சிலர் வயதான உடம்பாக இருந்தாலும் மனம் இன்னும் இளைமையாக விளையாட்டில் தான் ஈடுபடும் . நீ இளம் வயதில் ஆன்ம ஞானம் தேடும் புண்யவான்''

''ஆஹா  என்ன பொன்னான வார்த்தை. ஆஷாடபூதி மீண்டும்  தேவஷர்மா காலைத்தொட்டு வணங்கினான்

'''மகனே  நீ இங்கே தங்கலாம். என்னோடு இருக்கலாம். இரவில் இந்த மடத்துக்குள் நீ நுழையக்கூடாது.ஏன். தெரியுமா? சந்யாசிகள் இரவில் தனித்து, தியானத்தில் இருப்பார்கள்.  ஆகவே  உள்ளே நுழையக்கூடாது  வெளியே இருக்கும் கொட்டகையில் தான் தங்க வேண்டும்  '' சரியா ?''

''குருவே, உங்கள் வார்த்தைப்படி நடந்துகொள்வேன் என்றான் ஆஷாடபூதி''

ஆஷாடபூதி  தேவஷர்மாவுக்கு உடம்பு, கை கால்கள் பிடித்துவிட்டாலும் எப்போதும் தேவஷர்மா தன்னுடைய பணப்பையை 

கீழே வைக்கமாட்டான்.

''இந்த ஆள் பலே, கில்லாடியாக இருக்கிறானே, பேசாமல் இவனைக் கொன்று விட்டு பையை அபேஸ் செய்யலாமா?'' என்ற எண்ணம் ஆஷாடபூதி மனதில் எழுந்தது. 

ஒருநாள்  தேவ ஷர்மாவின் சீடர்களில் ஒருவன் பக்கத்து ஊரிலிருந்து வந்தான். கையில் ஒரு பத்திரிகை. 

''குருவே, எங்கள் வீட்டில் ஒரு பையனுக்கு  உபநயனம். நீங்கள் வந்து நடத்தி வைத்து அவனை ஆசிர்வதிக்க வேண்டும் ''என்று வேண்டினான். 

ஆஷாடபூதியும் தேவஷர்மாவுடன் அந்த சீடன் ஊருக்கு சென்றான். வழியில் ஒரு ஆறு.  தேவஷர்மா தன்னுடைய மேல்வேஷ்டியை சுருட்டி பணப்பையை அதற்கு வைத்து மூடிவிட்டு ஆற்றில் இறங்கினான். ''நான் வரும் வரையில் இங்கேயே இரு. இந்த வஸ்திரத்தை கீழே வைக்காதே ''என்று சொன்னான். 

அப்படியே குரு மஹராஜ் என்று சொன்ன ஆஷாடபூதி தான் எதிர்பார்த்த தருணம் வந்துவிட்டதை உணர்ந்தான். தேவஷர்மா தண்ணீருக்குள் இறங்கியதும் துணியில் சுற்றி வைத்திருந்த பணப்பையோடு வேகமாக மாயமாக மறைந்து விட்டான். 

ஆற்றில் இறங்கி குளித்துவிட்டு கரையேறிய தேவஷர்மா தூரத்தில் ரெண்டு பொன்னிற  செம்மறியாடுகள் சண்டையிடுவதை பார்த்தான் . இரண்டின் நெற்றியிலும் ரத்தம் கொட்டினாலும் சண்டை நிற்கவில்லை. 

அந்தப்பக்கமாக ஒரு நரி வந்தது. தரையில் சொட்டிய ரத்தத்தை நக்கி குடித்தது.  நரி  ரெண்டு ஆக்கிரோஷமாக சாண்டியிடும் ஆடுகளுக்கும் இடையே  ரத்தம் குடிக்கும் ஆசையில் மாட்டிக்கொண்டு மாண்டது. 

ஆஷாடபூதியை தேடிய  தேவஷர்மா தன்னுடைய மேல் வஸ்திரம் மட்டும் தரையில் கிடப்பதை பார்த்தான் . ஆஷாடபூதியோ அவன் பணப்பையோ ரெண்டும் மாயமாக மறைந்து விட்டது

''ஐயோ என் பல வருஷ சேமிப்பு எல்லாம் நொடியில் போய்விட்டதே  என்று கதறினான்''தரையில் புரண்டான்.

''ஆஷாட பூதி, ஆஷாட பூதி என்று கத்தினான். அவன் குரல் மட்டும் தான் எதிரொலித்தது.  நொந்து போய் சாயந்திரம் ஒரு கிராமத்துக்கு வந்தான். 

பிறகு  தனது மடத்துக்குத் திரும்பி நடந்தான். 

கரடகா, இந்த கதையின் நீதி தெரிகிறதா?  நமது துன்பத்துக்கெல்லாம் காரணம் நாமே  தான். நாம் செய்யும் காரியங்களின் விளைவே தான்... ரத்தம் குடிக்க ஆசைப்பட்டு நரி செத்தது.  பணத்தை சேமித்து வைத்து தேவஷர்மா இழந்து தவித்தான்..''

''தமனகா , நாம் என்ன செய்ய வேண்டும் என்கிறாய், சொல்?''

அதனால் தான் ஒரு சாமர்த்திய திட்டம் போட்டு  நண்பர்களாக இருந்த  பிங்கலகன் சிங்கத்தையும் சஞ்சீவகன் காளையையும்   பிரித்து  எதிரிகளாக்கி விட்டேன்.  சஞ்சீவகன் கெட்டிக்கார காளை , என் திட்டத்தை எப்படியாவது தெரிந்து கொண்டால் என்னை கொன்றுவிடும். பலம் மிக்கது. அதேபோல் பிங்கலகன் சிங்கமும் சக்தி வாய்ந்தது. என் மேல் நம்பிக்கை வைத்திருப்பதால் அதை இழக்காமல் நான் திட்டம் போடவேண்டும் என்று யோசித்தேன். 

கரடகா, சில சமயம்  பலம் இருந்தால் மட்டும் போதாது. நமது யோசிக்கும் சக்தியும் நன்றாக செயல்படவேண்டும். 

அப்படித்தான் ஒரு பெட்டை காகமும் ஒரு கருநாகத்தை கொன்றது.''என்றது தமனகன் .

''தமனகா, இது என்ன புதிதாக ஒரு விஷயம். யார் அந்த பெட்டை காகம்? அதற்கும் கரு நாகத்துக்கும் என்ன சம்பந்தம்? ஏன் எப்படி காகம் அதை கொன்றது/?  விஷயத்தை விவரமாக சொல். கேட்கிறேன் என்றது கரடகன்.

நாமும் கேட்போம்.  

[Sivan Krishnan]

பஞ்ச கோசங்கள் .-   நங்கநல்லூர்  J K SIVAN

''சார்,  பஞ்சகச்சம் தெரியும், எனக்கு கட்டிக்கொள்ள தெரியாது என்பதால் வாத்யார் கட்டிவிடுவார். ஆனால் பஞ்சகோசம் என்றால் என்ன, அதற்கே வேறு பெயரா?''

''இல்லை . ஆமாம்..  வேஷ்டி இடுப்பில் இந்த உடலில் நீ அணிவதில் ஒரு வகை பஞ்சகச்சம். அதாவது உன் உடலை மறைக்கும் உறை . வேதாந்தத்தில்  உனக்குள் இருக்கிற, உனக்குத் தெரியாத  ஐந்து உறைகள்  தான் பஞ்சகோசம்.

''சார், சுத்தமா  புரியலே'' புரியராமாதிரி சொல்லுங்கோ''

தைத்ரிய உபநிஷத் என்கிற பேர் கேட்டிருக்கிறாயா. அதில் பிரம்மானந்த வல்லி என்கிற பகுதியில்  பஞ்சகோசம் விளக்கமாக இருக்கிறது.  "கோசம்" என்றால் உறை , அல்லது மூடி இருக்கும் அடுக்கு . ஆத்மா (ஆத்மன்) தன்னுடைய உண்மையான பிரகாசத்தை வெளிப்படுத்தாமல், ஐந்து உறைகளால் மூடப்பட்டிருப்பதாக உபநிஷதங்கள் கூறுகின்றன.
உனக்குத் தெரிந்த உதாரணம் வெங்காயம். ஒரு வெங்காயத்தில் பல அடுக்குகள் இருப்பது போல, மனிதனின் உண்மை யான, சுயமான, ஆத்மாவை ஐந்து கோசங்கள் சூழ்ந்துள்ளன. வெங்காயத்தை தோல் தோலாக  உரித்துக் கொண்டே வந்தால் உள்ளே ஒன்றுமில்லை... அது போல் கோசங்களை நீக்கிப்  பார்த்தால்  கண்ணுக்கு தெரியாத ஆத்மா...

பஞ்ச கோசங்கள் ;

1. அன்னமய கோசம் (Annamaya Kosha) "அன்னத்தால் உருவான உடல்"  இது தான் நமது உடம்பு. 

अन्नाद्वै प्रजाः प्रजायन्ते ।  याः काश्च पृथिवीं श्रिताः । अथो अन्नेनैव जीवन्ति । अथैनदपि यन्त्यन्ततः ॥ (Taittirīya Upaniṣad 3.2)
எல்லா  ஜீவராசிகளும் அன்னத்திலிருந்து  உருவாகிறது.  வாழ்கிறது.அன்னமாகவே மாறுகிறது.  நம் எலும்பு, தசை,இரத்தம்
தோல்  எல்லாமே உணவிலிருந்து உருவாகின்றன, வளர்கிறது, மாறுகிறது.  ஆகவே நம் உடம்பு ''நாம்'' அல்ல. 

2. பிராணமய கோசம் (Prāṇamaya Kosha). உடம்பைத் தவிர உள்ளே உள்ள இன்னொன்று உயிர். அதற்கு ஒரு உறை. தான் ப்ராண மய கோசம்.   तस्माद्वा एतस्मादन्नरसमयात् ।अन्योऽन्तर आत्मा प्राणमयः ॥  (Taittirīya Upaniṣad 2.2)
உடம்பான  அன்னமய கோசத்தின் உள்ளே பிராணமய கோசம் உள்ளது. ப்ராணன்  ஐந்து வகைப்பட்டது. 
பிராணன் – சுவாசம்.  உள்ளேயும்  வெளியேயும் பிரயாணம்செயது, உள்ளேயே தங்கியும் இருப்பது.  
அபானன் –  உடலிலிருந்து கீழ் நோக்கி அசைந்து  வெளியேறுவது.கழிவு.

வியானன் – உடலுக்குள்ளேயே  சுற்றி சுற்றி  ஓடும் இரத்த ஓட்டம்
உதானன் – பேச்சு, மேல்நோக்கி இயக்கம்
சமானன் – உண்டதையெல்லாம் ஜீரணித்து ரத்தமாக சக்தியாக மாற்றுவது

அதாவது நமது உடல் உலகில் இயங்க முக்ய  காரணம் ப்ராண சக்தி.  நமது உடல் ஒரு காரியமும் செய்யாமல் படுக்கையில் படுத்து தூங்கும்போது கூட  ஹ்ருதயம் 'லப் டப்' என்று  துடிப்பது, மூச்சு  உள்ளேயும் வெளியேயும் அலைவது, இதனால் தான். 

ஆகவே ப்ராணன்  எனும் வாயு மாறக்கூடியது. 

 

3. மனோமய கோசம் (Manomaya Kosha) என்பது மனம் எனும் கண்ணில் படாத உள்ளே நம்மை அடக்கி ஆளும் ஒரு சக்திக்கு உண்டான ஒரு உறை . तस्माद्वा एतस्मात् प्राणमयात् ।  अन्योऽन्तर आत्मा मनोमयः ॥(Taittirīya Upaniṣad 2.3)

மனத்தை உபயோகித்து நாம் யோசிக்கிறோம், திட்டமிடுகிறோம், சந்தேகிக்கிறோம், நம்புகிறோம்,  விருப்பு விருப்பு வசப்படுகிறோம்.  நமது உணர்ச்சிகள் இதன் வசம்.

கீதையில் கிருஷ்ணன் இதை நினைவூட்டுகிறான் ;  Gita 6.5:  उद्धरेदात्मनात्मानं  नात्मानमवसादयेत्
ஒவ்வொரு மனிதனும் தனது மனத்தின் மூலம் தன்னை உயர்த்திக் கொள்ள முடியும் என்பதால் அவன் தன்னை உயர்த்திக் கொள்ள வேண்டும்.  மனமும் மாறக்கூடியது.  துக்கம், சோகம், கோபம், சாந்தம் என்று மாறிக்கொண்டே இருக்கிறதே. 

4. விஞ்ஞானமய கோசம் (Vijñānamaya Kosha) நமது இயக்கத்துக்கு முக்கியகாரணம் நமது புத்தி. முடிவாக ஒன்றை தேர்ந்தெடுப்பது. அதை பின்பற்றுவது. இந்த புத்திக்கும் ஒரு உறை  உண்டு. அது தான் விஞ்ஞானமய கோசம். 
तस्माद्वा एतस्मान्मनोमयात् । अन्योऽन्तर आत्मा विज्ञानमयः ॥(Taittirīya Upaniṣad 2.4)

இது நாம் செய்யும் காரியங்களை, தீர்மானிக்கிறது,  வேண்டும், வேண்டாம், சரி, தப்பு, உண்மை, பொய்  என்றெல்லாம் எதிர்மறையாக கூட சிந்தித்து தீர்மானிக்க உதவும் பகுத்தறிவு.   எப்போதோ  நடந்தாலும் அதை  இப்போதும் நினைவில் வைத்துக் கொள்ளும் ஞாபகம், சரி தப்புஎன்று ஆலோசிக்கும் அறிவு.  இதுவும் மாறிக்கொண்டே இருப்பது. 

மறுபடியும்  இது மாதிரி விஷயங்களுக்கு கிருஷ்ணன் சொல்வது தான் பொருத்தம். Gita 3.42: इन्द्रियाणि पराण्याहुः इन्द्रियेभ्यः परं मनः । मनसस्तु परा बुद्धिः ॥

நமது ஐம்புலன்களை விட மனம் எவ்வளவோ  மேலானது, உயர்ந்தது.  மனதை விட அதை வழி நடத்தும்  புத்தி மேலானது. 

நல்லது-கெட்டது, வேண்டியது- வேண்டாதது,  அவசியம்- தேவையற்றது என ஒவ்வொன்றையும்  என்று முடிவு செய்யும் சக்தி புத்தி.   இதுவும்  மாறிக்கொண்டே இருப்பது. 

5. ஆனந்தமய கோசம் (Ānandamaya Kosha) பேரானந்தத்தை நாம் காண முடியாது, அனுபவிக்க முடியும். விளக்க முடியாது. அந்த ஆனந்தத்துக்கும்  ஒரு உறை  உண்டு. அது தான் ஆனந்தமய கோசம். तस्माद्वा एतस्माद्विज्ञानमयात् । अन्योऽन्तर आत्मा आनन्दमयः ॥
(Taittirīya Upaniṣad 2.5)

அசந்து, ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் நாம் எங்கே இருக்கிறோம், என்று நமக்கே தெரியாது. உடல் மறந்து போகும். மனமும் இல்லை. அதனால் எண்ணங்கள் இல்லை. துக்கம், சுகம், கோபம், போன்ற  எந்த உணர்ச்சியம் இல்லை. ''சுகமாக  தூங்கினேன் சார்'' மரக்கட்டை மாதிரி தூங்கினேன்'' என்கிறோம். அந்த சுகானுபவம் தான் ஆனந்த மயகோசம். இந்த அனுபவமும்  தொடர்வதில்லை.  ஏனென்றால்  அதையும் உணரும் ''ஒரு சாக்ஷி''  தேவைப்படுகிறது அல்லவா? அது தான் சாஸ்வதம்.   

அது இந்த ஐந்து கோசங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டது.  सत्यं ज्ञानमनन्तं ब्रह्म  (Taittirīya Upaniṣad 2.1)  அதுவே  ப்ரம்மம். ஆத்மன். நித்யவஸ்து .ஞானம்.  அனந்தம் எனப்படும் எல்லையற்றது. 

நான்  ஆதி சங்கரரின் நிர்வாண  பஞ்சகம் எழுதினேனே. யாருக்காவது இன்னும் ஞாபகம் இருக்கிறதா? மற்றுமொரு முறை எழுதட்டுமா? அதில் ஆதி சங்கரரின் ஒரு ஸ்லோகம் அற்புதமானது. ரொம்ப சிம்பிள்.  मनोबुद्ध्यहङ्कारचित्तानि नाहम्न च श्रोत्रजिह्वे न च घ्राणनेत्रे ॥

"நான் மனமும் அல்ல, புத்தியும் அல்ல, அகங்காரமும் அல்ல; நான் சுத்த சைதன்ய ஸ்வரூபன்." 
நானே ப்ரம்மம் என்று உணர்வது தான்  "அஹம் ப்ரஹ்மாஸ்மி"– ப்ரஹதாரண்யக உபநிஷத் 
''அது நீயே'' "தத் த்வம் அஸி" – சாந்தோக்ய உபநிஷத் 

[Sivan Krishnan]

@followers சுந்தரம் அய்யர்  டயரி --   நங்கநல்லூர்  

ஒவ்வொரு மனுஷனும்  ஒருநாளாவது இப்படி நினைப்பான் என்று தோன்றுகிறது.

''ஆமாம்  என்ன  பெரிசா  செஞ்சு கிழிச்சுட்டேன். சாப்பிட்டேன் தூங்கினேன். தண்டத்துக்கு  வெட்டி பேச்சு நிறைய பேசினேன். தப்புன்னு தெரிஞ்சும் சில காரியம் பண்ணினேன். பொறாமைப்பட்டேன்.  தானம் தர்மம் எவனுக்கும் எதுவும் பண்ணலே. இதோ 88 வருது.. இன்னும் எத்தனை நாளோ.. அப்புறம் நான் யாரு??  எவன் என்னை நினைக்கப்போறான்? எனக்கு என்ன ஆகபோருது அப்புறம்?? யாருக்கு தெரியும்? யாருக்கு இந்த வீண் கவலை? போனப்புறமும் திட்டறவன் திட்டிண்டே தான் இருக்கப்போறான். நான் சண்டைக்கா போக  முடியும்?

பிள்ளை குட்டி எல்லாம் வளர்த்து பெரிசாகி சம்பாதிச்சு வெளிநாடு போயிடுத்து. அதுகள் என்னைப் பத்தி கவலைப்படாதபோது நான் மட்டும் எதுக்கு அதைப் பத்தி கவலைப்படணும்னு கேக்கறேன்?அது அதுக்கு அதோட கவலை மலை மாதிரி எதிர்க்க நிக்கிறதே. அதுகளுக்கு நான் அடிமை இல்லை எனக்கு எந்த உதவியும் யார்கிட்டேயிருந்தும் வேணாம்.

 என் ப்ரெண்ட்  சுப்பிரமணி ஆபிஸ்லே  எல்லோருக்கும் வட்டிக்கு  கடன் கொடுத்து, நிறைய சம்பாதிச்சு. மைலாப்பூர்லே வீட்டை கட்டினான்.  அவன்  கட்டின வீட்டை விட அந்த நிலத்துக்கு மதிப்பு அதிகமாக போய் அவன் ரெண்டு பிள்ளையும்  வெட்டு பழி குத்து பழின்னு  அந்த வீட்டுக்கு சண்டை போடறது. சுப்பிரமணி ''வீடு பெரிய பிள்ளைக்கு தான்'' னு  வாயாலே சொல்லிட்டு செத்துப்  போய்ட்டான்.  அவன் இருக்கும்போதே  ரெண்டுக்கும் கொலை சண்டை.

அவன் பிள்ளைகள் ரெண்டுமே  நிறைய சம்பாதிச்சா
லும் அப்பனுக்கு தம்படி கொடுக்கலே.  ஊர்லே  நிலம், மைலாப்பூர் வீட்டுக்கு  பேயா பறந்து அவன் சொத்து அதுகளுக்கு தான் சொந்தம் னு உரிமை கொண்டா
டறது. மனஸாக்ஷி ன்னு ஒண்ணு  கிடையாதா?

உடம்புக்கு  வியாதி வந்தா கூட  மருந்து வாங்காம சுக்கு மிளகு ஜீரகம் னு சாப்பிட்டே சுப்பிரமணி  72வயசிலே  போய்ட்டான். அப்படி சேத்த பணம் இப்போ  வக்கீலுக் கு  போறது.  வட்டிக்கு கடன் கொடுத்து எத்தனை பேர் வயித்தெரிச்சலை கொட்டிண்டானோ?. இப்போ  வக்கீல் சாப்பிடறான்.

ஆசைக்கு அளவே இல்லை சார். எத்தனை ஏக்கர் நிலம் இருந்தாலும்  ரெண்டு கரண்டி சாதத்துக்கு மேல் எவ்வளவு சாப்பிட முடியும்?
எத்தனை வீடு இருந்தாலும் ஏழடி இடம் தானே படுக்க தேவை கடோசிலே.
அன்னன்னிக்கு கடைசி வரையிலும் ஒரு வேளை சாப்பிட வசதி இருக்கிறவன் கொடுத்து வச்ச மகாரா ஜன்.

நங்கநல்லூரில் free யா தினமும் சாப்பிட நிறைய இடம் இருக்கே. கச்சேரி பாட்டு ன்னு சுகமாக  காலம் ஓடறதே.

ஒவ்வொருத்தனும் தனக்கு தான் கஷ்டம், குடும்ப  ப்ராப்ளம் னு  நினைக்கிறான். ஒவ்வொரு வீட்டிலேயும் பூதம் புறப்படறது அவனுக்கு எப்படி தெரியும்?.  முதுகு வலி, மூட்டு வலி, முழங்கை மடக்க முடியலன்னு ஏதாவது வியாதி சொல்லாம ஆஞ்சநேயர் கோவில் முறுக்கு திங்கறவன் பாக்கியசாலி. பூர்வ ஜென்ம புண்யம் ஸார்  அது..

சந்தோஷம்  விஜிபி  லே மட்டும் இல்லே சார். ஒவ்வொ ருத்தர்  மனசிலேயும் நிறைய இருக்கு. அதை அனுபவிக் க தெரியாம குருட்டு பூனை இருட்டு ரூம்லே  சுத்தற மாறி  அலையறோம். பகவான் அன்னன்னிக்கு  பிக்ஷை அளிக்கிறான். ரெண்டு கை  எதுக்கு கொடுத்திருக்கு? தலைக்கு மேலே தூக்கி கும்பிடாத கை  எதுக்குடா?

காலம்பற  சூரியனை ரெண்டு கண்ணாலும் பார்த்து கன்னத்திலே போட்டுக்கோ. அவன் தான் அன்னிப்  போதுக்கு உயிர் கொடுக்கிறவன்.  காலண்டர் சீட்டு மட்டும் கிழிக்க முடியும். நம்ம சீட்டு கிழியாது.
ஏதாவது முடிஞ்சதை  நாலு பேருக்கு செய். பசுமாட்டுக்கு   கீரை வாங்கிக்கொடுக்க காசோ மனமோ இல்லைன்னா  ஒரு கை நிறைய பசும்புல் ரோடு ஓரம் பிடுங்கி அதுக்கு கொடேன்..

இருக்கறது, போறது எதுவும் நம்ம கையில் இல்லேடா பையா..அவனுக்கு தெரியும். வாடகைக்கு  வீட்டை கொடுத்தவன் எப்போ நாம காலி பண்ணனும் . அடுத்த
வனுக்கு இடம் கொடுக்கணும்னு  கறாரா முடிவு பண்ணி
டுவான். கெஞ்சினா, கொஞ்சினா வெல்லாம் விடமாட்டான்.
   

[Sivan Krishnan]

ஸ்ரீனிவாச தரிசனம்...  நங்கநல்லூர்  J K  சிவன் 

இன்று சனிக்கிழமை பராபவ வருஷ  ஆனிமாதம் 6 ம் நாள், என் நக்ஷத்ரம் மகம் வேறு... காலை மூன்று மணிக்கு  கம்பியூட்டர் எதிரே அமர்ந்து என்ன எழுதலாம் என்று எண்ணியவுடனே எதிரே திருப்பதி வெங்கடேசன் படம் கண்ணில் பட வணங்கினேன். தானாகவே எழுத்துக்கள் உருவாகிறது. 

கடியாரமில்லாத காலம்.  எங்கும் வேத கோஷம்.  யாக யஞ புகை. மந்த்ரங்கள் அந்த அமைதியான காட்டில் எங்கும் எதிரொலித்தது.  மிருகங்கள் பக்ஷிகள் எதற்கும் பயமே இல்லை. எங்கு வேண்டுமானாலும் சுற்றலாம். எவரும் அடிக்க மாட்டார்கள். வதைக்க, துன்புறுத்த  மாட்டார்கள்.  ரிஷிபத்னிகள்  மான் குட்டிகள், கன்றுக்குட்டிகளோடு கொஞ்சி விலாயிடுகிறார்கள்.  சிஷ்யர்கள் பால்கறந்து, ஆசிரமங்களை சுத்தம் செய்து  யாக யஞ காரியங்களுக்கு  ஏற்பாடுகள் செய்கிறார்கள்.. பக்ஷிகள்  மிருகங்களுக்கு எல்லாம் வித்யாசம் பாராமல் ரிஷிகள் குழந்தைக்கு  கொடுப்பதைப் போல் ஆகாரம் தருவார்கள்.  ஐந்தாயிரம் வருஷங்களுக்கு முன்பு இது பாரத தேசமெங்கும்  வடக்கே  காணப்பட்ட  காட்சி. 

இந்த பிரதேசத்தின் மத்தியில்  ஒரு கிராமத்தில்  பிராமணன் ஒருவன் வாழ்ந்தான். ஆத்ம ராமன் அவன் பெயர். வைதிக குடும்பத்தில் பிறந்தவன். பகவானுக்கு அலங்காரம் பண்ணுவது போற்றி பாடுவது அவனுக்கு பிடித்த ஒரே வேலை.  அவன் தந்தை வேதம் நன்றாக அறிந்தவர். தந்தை மகன் இருவருமே  நாராயண பக்தர்கள்.  ஒருநாள்  அப்பா மறைந்தார். சொத்து சுதந்திரம் எதுவுமில்லை.  பரம ஏழை பிராமணன்.  யார்  அவனை  லக்ஷியம் பண்ணப்போகிறார்கள்? மனம் வெறுத்து,

ஆத்மராமன்  நேராக கால் போன போக்கில் நடந்தான்.  சில  நாட்களில்  வெங்கடாத்ரி வந்து சேர்ந்தான். 

எதிரே  மலை மீது ஒரு புராதன கோவில்.  கபிலேஸ்வரர் ஆலயம். கபில தீர்த்தத்தில் ஸ்னானனம் பண்ணிவிட்டு  மலை ஏறினான். அதிலிருந்து  17  தீர்த்தங்கள். அதில் எல்லாம்  ஒன்றையும் விடாமல் ஸ்னானனம்  பண்ணியதில் அவன் பாபங்கள் அகன்றன.  அவன் கவலைகள்  அகன்றன. எண்ணங்கள் மாறுபட்டன .  ஒரு இடத்தில் தனியாக உட்கார்ந்து தியானம் பண்ணினான்.

கண் விழித்து பார்த்த போது  சற்று தொலைவில் அந்த மலையில் ஒரு குகை.  சனத் குமார யோகிந்த்ரர் ஞானப்ரகாசத்

தோடு  தியானத்தில் இருப்பதை கவனித்தான்.  நேராக அவரிடம் போய் நமஸ்கரித்தான். 

“ப்ரபோ,  நான் செய்த தீய காரியங்களின்  விளைவாக  நரகத்தில் அனுபவிக்கும் துன்பங்களைவிட  அதிகமாக  இந்த வாழ்க்கையில் அனுபவிக்கிறேன். தாங்கள் தான் என்னை  உய்வித்து  என்னை மீட்டு அருள வேண்டும்.''

யோகி அவனை ஒரு கணம் நோக்கிவிட்டு  ''எழுந்திரு மகனே. உன் பூர்வ ஜென்மத்தில்  நீ செய்த பாபங்களின்  பலன் தான் உன்னை தொடர்கிறது. தானம் தர்மம் செய்பவனை, பெறுபவனை எல்லாம்  தடுத்தாய். சாதுக்கள் எளியவர்களுக்கெல்லாம் கொடுமை செய்தாய்.  ஒருவரிடமும் அன்போ இரக்கமோ காட்டாதவன். ஒரு நல்ல  காரியமும் செய்யாத ஈனன். பகவானி

டம் பக்தி இல்லாதவன்.  நீ எப்படி அப்பா  இந்த பிறவியில் சுகத்தை அனுபவிக்க இயலும் ?  இருந்தாலும் உன் போன்றோர்களுக்கு ஒரு வழி இருக்கிறது. சொல்கிறேன்.''

''குருநாதா, நடுக்கடலில் தத்தளிப்பவனுக்கு ஒரு படகு கிடைத்தது போல் நீங்கள் எனக்கு இந்த சம்சார கடலில் இருந்து கரையேற உதவ வேண்டும்..பாலைவனத்தில் ஒரு சொட்டு மழை நீர் போல, வியாதியஸ்தனுக்கு மருத்துவன் போல் எனக்கு   உதவி அருளவேண்டும்.''

யோகீந்த்ரர் ஆத்மாராமனுக்கு  தத்வார்த்த ரஹஸ்ய மந்த்ரத்தை உபதேசித்தார்.  ஞானம் பெற  மெய்யை உணர வைக்கும் சக்தி வாய்ந்த மந்திரம்....விடாமல் அந்த மந்திரத்தை உச்சரித்துக்கொண்டே  மலை ஏறினான்.  சுவாமி புஷ்கரணி  சென்றடைந்தான். கங்கையை விட, வ்ரஜா நதியையும்  விட அதிக மேன்மையான  அந்த புனித நதியில் ஸ்னானம் பண்ணினான்.  அவன் உடலும் உள்ளமும் லேசானது. கண்ணெதிரே ஒரு  வனம்.  அதன் நடுவே ஒரு கோபுர விமானம்.  அதனுள்ளே  பளபளவென்று தங்கத்தால்  இப்போது தான் கட்டப்பட்டதைப் போல,  கண் கூசும்  மண்டபங்கள்,  அவன் மனமும் கண்களும் ஒளியில் மயங்கின.  கந்தர்வ கின்னர கிம்புருஷ தேவதைகள்  நடனம் ஆடினர் பாடினர் .. தெய்வீக வாத்ய ஒலி நாதம் கேட்டது.  உள்ளே  பக்தியோடு ஓடினான். 

ஆஹா  கண்ணெதிரே   வேங்கடேஸ்வரன் ஸ்ரீநிவாஸராக  சங்கு சக்ரங்களோடு, மகர குண்டல , கிரீடத்தோடு  நின்று  அவனுக்கு  அபயமளிக்கும், வரத ஹஸ்தராக தரிசனம் தந்தார். இடையில் மஞ்சள்  பீதாம்பர வஸ்திரம். ஆயிரம் மன்மத ஸ்வரூபனாக, ஸ்ரீ தேவி பூதேவி சமேதராக ....

''பகவானே, சகல ஜீவர்களின் ஹ்ருதய வாசா, உனக்கு நமஸ்காரம்'' என்று விழுந்து வணங்கினான்.  பகவானின்

  ஆறுதல் நிறைந்த  குரல் அவன் ஹ்ருதயத்தில்  ஒலித்தது .

''பயப்படாதே , உன் பாபங்கள் நீங்கிவிட்டது. உனக்கு சகல சௌபாக்கியங்களும் உண்டாகும். ஆயுர் ஆரோக்கியத் தோடு வாழ்வாய்....''

பேரானந்தத்தோடு  எழுந்து நின்ற ஆத்மாராமன் எதிரேகண் திறந்து பார்த்தான்...  ஒன்றையும் காணோம். கோபுரம் இல்லை, வனம்  இல்லை. ஆலயம் பகவான் எதுமே காணோமே? மீண்டும்  ஸ்வாமி  புஷ்கரணிக்கு வந்தான்.

''நான் கண்டது  கேட்டது எல்லாம் பிரமையா? கனவா? மனதின் விகல்பமா? அல்லது உண்மையா, வரமா? பகவானின் அருள் ரஹஸ்யமா?பகவானே உன்னை தரிசித்த ஆனந்தம், நீ அளித்த வரம் மனது நிரம்ப இருக்கிறது. அதுவே போதும்...''  

மலை இறங்கின ஆத்மராமன். வெங்கடாத்ரியிலேயே தங்கிவிட்டான். மனதில் ஆனந்தத்தோடு  ஒரு புதியவனாக சுகத்தை அனுபவித்து பக்தர்களுக்கு சேவை செய்து நித்ய  தியானத்தோடு  ஒவ்வொரு கணமும்  பேரானந்தத்தில் லயித்தவாறு வாழ்ந்தான். 

[Sivan Krishnan]

சிவா தாத்தா கதைகள் - நங்கநல்லூர் J K SIVAN
நம்பினால் நன்மை உண்டு.
சில சமயம் குழந்தைகளுக்கு என்று பெரியோர்களுக் குக் கூட பல சந்தோஷமாக எனக்கு தோன்றிய விஷயங்களை கதையாக சொல்வேன். அதற்கு சிவா தாத்தா கதைகள் என்று தலைப்பு கொடுத்து எழுதுவேன். அப்படி எழுதிய விஷயம் ஒன்றை உங்களுக்கு மீண்டும் சொல்லத் தோன்றியது. காரணம் இன்று நான் நங்கநல்லூர் 32 அடி ஆதி வியாதிஹர பக்த ஆஞ்சநேயனை தரிசித்து விட்டு நெய் சொட்டும் மிளகு சாத பிரசாத தொன்னையோடு வெளியே வந்தேன்
++
எல்லா புத்தகங்களும் காகிதத்தில் மையால் அச்சடிக்
கப்பட்டவை தான். ஆனால் அவற்றில் சில தெய்வங்
கள். இதை நீங்கள் நம்புகிறீர்களா? ஆமாம் என்று என்னோடு சேர்ந்து தலையாட்டுவீர்களா? கொஞ்சம் சந்தேகம் இருந்தால் இதோ ஒரு சம்பவம்சொல்கிறேன்.
ராமாயணம், கீதை, பாகவதம், பாரதம், பக்தவிஜயம் போன்றவை நிச்சயம் தெய்வங்கள் தான். மனிதனுக்கு முதலில் இதில் நம்பிக்கை அவசியம்.
இது நான் சொல்லும் கதை அல்ல. பிரம்மஸ்ரீ அனந்த ராம தீக்ஷிதர் சொன்ன கதை இது. ஒரு முதியவர், தீக்ஷிதர் சொன்ன சுந்தரகாண்டம் பிரவசனத்தைக் கேட்டு பக்தியோடு அவரை வணங்கி ''ஆசீர்வாதம் பண்ணுங்கோ'' என்றார்.
''இந்தாங்கோ, நான் எழுதின சுந்தர காண்ட புஸ்தகம் . தினமும் முடிஞ்சா பாராயணம் பண்ணுங்கோ, நிச்சயம் ஹனுமான் ரக்ஷிப்பான்'' .புத்தகத்தை தந்து முதியவருக் கு ஆசிர்வாதம் பண்ணினார் தீக்ஷிதர். முதியவர் அன்று முதல் விடாமல் தினமும் சுந்தர காண்டத்தை விடாமல் பாராயணம் பண்ணிக் கொண்டு வந்தார்.
ஒருநாள் குடும்பத்தில் ஏதோ ஒரு கல்யாணம் என்று அவர் மனைவி, பிள்ளை மருமகள் எல்லோரும் அவரை வீட்டில் வீட்டில் விட்டுவிட்டு சென்றார்கள். இரவு தான் வருவார்கள். பேரனுக்கு பள்ளிக்கூடத்தில் ஏதோ டெஸ்ட் என்பதால் அவன் போகவில்லை. தாத்தா அவனுக்கும்
வீட்டுக்கும் காவல்.
காலை ஒன்பது மணி இருக்கும். முதியவர் ''டேய், குஞ்சப்பா, நான் ஆஞ்சநேயர் கோவிலுக்கு போய்ட்டு சீக்ரம் வரேன் நீ கதவை சாத்திண்டு ஜாக்கிரதையா இரு.'' மூன்று தெரு தள்ளி இருக்கும் கோவிலுக்கு வழக்கம்போல் தாத்தா சென்றிருந்த சமயம் ,பத்து வயது பேரன் மட்டும் தனியே வீட்டிலிருந்தான்.
''டொக் டொக்' . வாசலில் அப்போது யாரோ கதவை தட்டின சப்தம் கேட்கவே, பேரன் கதவை திறந்து அங்கே நின்ற ஒரு ஆளிடம் ''யார், என்ன வேண்டும்?''என்று கேட்டான்.
கதவை தட்டின ஆசாமி "பையா உங்கப்பா என் பிரென்ட். கல்யாணத்துக்கு நானும் போயிருந்த இடத்திலே என்னை கூப்பிட்டு என் வீட்டுக்கு போய், என் பையன் இருப்பான், அவனுக்கு தெரியும், என் அலமாரியை திறந்து எல்லா பணத்தையும் நகையும் எடுத்துண்டு அவனையும் கையோட கூட்டிண்டு வா என்று சொன்னார். எதுக்கோ அர்ஜண் டா நகையும் பணமும் வேண்டுமாம். சீக்கிரமா எடுத்து ண்டு வா தம்பி நான் வாசல்லே காத்திருக்கேன். வண்டி கொண்டு வந்திருக்கேன். ஜல்தி. கிளம்பு" என்றான்.
பையன் கொஞ்சம் கூட யோசிக்காமல் அந்த ஆளின் வார்த்தையை நம்பிவிட்டான். முட்டாளாக, வீட்டில் இருந்த எல்லா பணத்தையும் நகையும் ஒரு பையில் எடுத்துக் கொண்டு அந்த ஆசாமியுடன் கிளம்பினான். ஆசாமி பையனுடன் ஒரு ரயிலில் ஏறிவிட்டான்.
தாத்தா ரெண்டு மணி நேரம் கழித்து வீடு வந்தபோது வீட்டு வாசல் கதவு திறந்து இருந்தது. பேரனைக் காணோம். பொறுப்பில்லாமல் கதவை சார்த்தாமல், சொல்லிக்கொள்ளாமல் பள்ளிக்கூடம் சென்றிருக்
கிறான் என்று நினைத்தார். சாயந்திரம் எப்போதும் லேட்டாக தான் வருவான். நண்பர்களோடு விளையாடி
னால் இரவு ஆறு ஏழு மணி கூட சிலசமயம் ஆகும் என்பதால் கவலைப் படவில்லை.
இரவு 8 மணிக்கும் பையன் வரவில்லை. தாத்தாவுக்கு வயிற்றில் புளியை கரைத்தது. பையனுடைய அப்பா அம்மா இரவு பத்தரைக்கு திரும்பியபோது பையனோ, வீட்டில் பெட்டியில், பீரோவில், பணமோ நகையோ ஒன்றும் காணாமல் தவித்தனர். வேறு ஒரு வழியும் தோன்றவில்லை. தாத்தாவும் தவித்தார். அவர் பொறுப்
பில்லாமல் பையனையும் நகைகள், பணத்தையும் கோட்டைவிட்டதாக அவர் மகன் மருமகள் ஆகியோர் நினைப்பதை உணர்ந்து கண்களில் தாரை தாரையாக கண்ணீர் ப்ரவாஹம் “ ஆஞ்சநேயா ஆபத் பாந்தவா நீயே கதி” என்று துடித்து கதறி தீக்ஷிதர் கொடுத்த சுந்தரகாண்டம் புத்தகத்தை இரவு பூரா பாராயணம் பண்ணினார்.
பெற்றோர்கள் எங்கெல்லாமோ தேடி விட்டு அவன் நண்பர்கள் வீடுகளுக்கெல்லாம் சென்று தேடியும் பையனைப் பற்றி ஒரு விஷயமும் கிடைக்காமல் மறுநாள் காலை போலீஸ் உதவி நாட முடிவெடுத்தார் கள்.
இரவெல்லாம் ஒரே அழுகை. யாரும் தூங்கவில்லை.
பொழுது விடிந்தது. வாசலில் பையன் வந்து நின்றான். அவனுடன் ஒரு ரயில்வே அதிகாரி. பையன் கையில் ஒரு பை. அதில் எல்லா பணமும் நகையும்!!! பையன் என்ன நடந்தது என விவரித்தான்.
"அந்த ஆள் சொன்னதை நம்பி அப்பா தான் கேட்கிறார் என்று வீட்டில் இருந்த பணம், நகை எல்லாம் எடுத்துக் கொண்டு அந்த ஆளோடு சென்றேன். ரயில்வே ஸ்டே ஷன் கூட்டிப்போய் ரயில் ஏறினோம். அந்த ஆள் மேல் திடீர்னு எனக்கு ஒரு மாதிரி சந்தேகம் வந்தது. அவன் "நீயும் படுத்து தூங்கு என்று சொல்லிவிட்டு ரயிலில் அவன் கீழே படுத்து தூங்கினான். நான் பெஞ்சில் ஓரமாக உட்கார்ந்திருந்தேன். எனக்குள்ளே விடாமல் யாரோ '' உடனே அந்த பணம் நகை இருக்கிற பையை எடுத்துண்டு அடுத்த ஸ்டேஷனில் ரயிலை விட்டு இறங்கி போய் ஸ்டேஷன் மாஸ்டர் இல்லை போலிஸ் லே போய் நடந்ததைச் சொல்லு'' என்று கட்டளை இடர மாதிரி தோணித்து. அவன் அந்த பையை தலைக்கு கீழே வைத்துக் கொண்டு தூங்கிக் கொண்டிருந்தான். என் காதிலே யாரோ ''சீக்கிரம் சொன்னதைச் செய்'' என்று விடாமல் கட்டளை இட்டுக் கொண்டே இருந்தது போல் தோணியது. ஆகவே தந்த பையை அவன் தலைக்குக் கீழே இருந்து இழுத்தேன். அவன் கவனிக்க வில்லை. நல்ல தூக்கம். வண்டி அடுத்த ஸ்டேஷனில் நின்ற போது பையை எடுத்துக்கொண்டு ரயிலை விட்டு இறங்கி ஸ்டேஷனில் பிளாட்பாரத்தில் ஓடினேன் .யாரையோ கேட்டேன் எங்கே ஸ்டேஷன் மாஸ்டர் இருப் பார் என்று. இடம் கட்டினார்கள். அங்கே அறைக்குள்ளே ஓடினேன்''
''குழந்தே, இனிமே நா சொல்றேன். நீ கொஞ்சம் பேசாம இரு'' என்று பையனை அழைத்து வந்த ரயில்வே அதிகாரி தொடர்ந்தார்:
"இந்த பையன் சொன்னதை கேட்டு அவன் உண்மை தான் சொல்றான் என்று தெரிந்தது. நகையும் பணமும் வேறு இருப்பதால் அவன் கிட்ட உங்க வீட்டு அட்ரெஸ் வாங்கி நேரா இங்கே கொண்டு வந்து உங்களிடம் பையனையும் பணம், நகைகளையும் ஒப்படைக்க நானே பையனோடு வந்தேன். இந்தாங்கோ பை எல்லாம் சரியாக இருக்கா என்று பார்த்துச் சொல்லுங் கோ, நான் போகவேண்டும்.
ஒரு விஷயம். பையன் கம்பளைண்ட் கேட்டு ரயில்வே
போலீஸ் அந்த திருட்டு சாமியை எழுப்பி கைது செய்துட்டாங்க" என்ன ஆச்சோ அவனுக்கு மயக்கத்தில் இருக்கிறாமாதிரி அவன் அடிச்சுபோட்டாபோல தூங்கிக்
கொண்டே இருந்தான்''
இரவு பூரா சுந்தர காண்டம் படித்ததின் பலனே இது என்று தாத்தாவுக்கும், அவர் மகனுக்கும் மருமகளு
க்கும் புரிந்துவிட்டது. பேச்சு வராமல் உணர்ச்சி பொங்க அந்த அதிகாரியை வணங்கி உணவு உண்ணும் படி உபசரித்தனர்.
அவர் அந்த ஊரில் தனக்கு அங்கு ஒரு உறவினர் இருப்பதாகவும் அங்கு செல்வதாகவும் சொன்னார். நன்றிப் பெருக்குடன் கண்ணீர் மல்க முதியவர் அந்த அதிகாரியை வணங்கி, "ஐயா தெய்வம் மாதிரி வந்து நீக்க தக்க சமயத்தில் எங்களுக்கு உயிர் பிச்சை கொடுத் தீங்க.. ஸார் , உங்கள் பெயர் என்ன" என்று கேட்டார்.
" ஹனுமந்தராவ்"...... .
''ஜெய் ஆஞ்சனேயா.......'

[Sivan Krishnan]

இப்படியும்  ஆசாமிகள்    -   நங்கநல்லூர்  J  K  SIVAN 

நாம் தெரிந்தோ  தெரியாமலோ   அநேகருடன் பழகுகிறோம்.  மனிதர்களோடு  பழகுவது  மிருகங்களோடும்  பறவைகளோடும், செல்ல பிராணிகளுடனும்   பழகுவது போல் அல்ல.   புலி அருகில் சென்றால்  கொன்று விடும்.  தின்றுவிடும்.  பூனை  பிராண்டும்.  நாய் கடிக்க சான்ஸ்  அதிகம்.  குரங்கு  கூட்டுக்குள்ளே  இருந்து பார்க்க நல்லது. அது போல்  பறவைகள்  சில.  நம்மோடு  அவை  நெருங்குவதே  இல்லை.  அவை நமது நட்பை விரும்புவதில்லை. தூரவே இருப்பது உடம்புக்கு நல்லது.  

மனிதர்கள்  அப்படி  இல்லை.  எவர் எப்படி  என்று  அறிந்து கொள்ள  ஆறு  அறிவு  போறாது.  பார்ப்பதற்கும், பழகுவதற்கும்  நிறைய  வித்யாசம்  இருக்கிறது.  எடை  போடவே  முடியாது. ரொம்ப ஜாக்கிரதையாக பழக வேண்டும்.

சில மனோ தத்துவ  நிபுணர்கள்பல  வருஷங்கள்   நிறைய  ''இது''  போன்றவர்களை  அணுகி  பழகி   பரிசோதனைகள் செய்த பிறகு நூற்றில்  50க்கு  மேல்  எப்படியான ஆசாமிகள்  என்று  கணித்து வைத்திருக்கிறார்கள்.  அதை  இன்று  படிக்க நேரிட்டது  எனது  பூர்வ  கர்ம பலன்  ஆகும்.  சுருக்கமாக  சொல்கிறேன்.   இதை படிக்கும் போதே எனக்கு  அருகில்  இருப்பவர்களை  நான்  பார்த்தது   இன்று  காலை    படிப்பதற்கு முன்னால்  பார்த்தது  போல்  இல்லை.

நாலு  பேர்  உட்கார்ந்து  பேசிக் கொண்டிருக்கும்போது  ஒரு  ஆசாமி  சாதாரண  அறுவை  ஜோக்குக்குகூட  விழுந்து விழுந்து  சிரிக்கிறானா?  ஆஹா,  அவன்  உள்ளுக்குள்ளே  தனிமையில்  வாடுபவன்  என்று  அறிந்து கொள்.  

எப்போது பார்த்தாலும்  கும்பகர்ணனாக தூங்குகிறானா?   ''இல்லை  கொஞ்சம்  டயர்டு''   ''வேலை  ஜாஸ்தி. '   இப்படி ஏதோ  அவன்  பதில்  சொன்னாலும்  மனோ தத்துவ  நிபுணர்கள்  அவனை  அளந்து  வைத்திருப்பது     'அவன் உள்ளூர  ஏதோ  துன்பத்தில்,  துக்கத்தில்  புழுங்குகிறான்.  வெளியே  சொல்லவில்லை'' உள்ளேயே  வெந்து கொண்டிருப்பவன் என்று புரிந்து கொள்ளலாம்.  

''எங்கே  உங்களை  ரொம்ப நாளாக  காணோம்  ஊரிலே  இல்லையா? ''  

 ஏதோ  ஒரு நமுட்டு சிரிப்புடன் எதையோ  பதிலாக  சொல்பமாக  சொல்கிறார். ' பாம்பே  போனேன்,  இல்லை  அங்கிருந்து ஹைதராபாத்,  திடீர்னு  பூனே  மாத்தி மாத்தி  ரொம்ப  ஜோலிகள். சில சமயம்  காபி  டீ  குடிக்க மட்டும்  இல்லை,  குளிக்க  கூட  நேரம்  கிடைக்கலே''  என்று  வேக வேகமாக  ஏதேதோ  தந்தி பாஷையில்  பேசுகிறாரா  ...  ஜாக்ரதை.  அவர்   சில பல  ரகசியங்களை  முழுங்கிவிட்டு  வெளியே  சொல்லாதவர்,  அமுக்கு பூஷணிக்காய், ரஹஸ்ய வெடிகுண்டு  என்று  புரிந்துகொள்ளவேண்டும்.  

உணர்ச்சிகளை  எதிர்மாறாக  வெளிப்படுத்துபவர்  சிலர்.  எந்த  துக்கம்  வந்தாலும்,  மனிஷன் கண்ணில்   ஒரு சொட்டு  தண்ணீர் கூட  வராது  என்றால்  இவர்  ஏதோ  கல்  நெஞ்சு  ஆசாமி  என்று  கருதாதீர்கள்.  ரொம்ப பூஞ்சை  மனசு தான்.  வேறுபட்ட வெளிப்பாடுடையவர். 

சாப்பிடும்போது ஒருவர் அதிகமாகவே இலையில்  உணவை  காலி செய்கிறாரா?  மேலும் மேலும்  கேட்டு  இலை  மீண்டும்  துடைத்து விட்டாற்போல்  இருக்கிறதா? பசியால் கண்  பஞ்சடைந்தவரோ?   பாவம் எத்தனை நாள் சாப்பிடவில்லையோ? என்று நினைக்க வேண்டாம்.   ஆசாமி  டென்ஷனில்   ''டென்ஸ்''   ஆக  இருக்கிறார்  என்று  அர்த்தம்.  உணர்ச்சிகளை உள்ளே  போட்டு  அமுக்கி  வைத்திருக்கிறார். வெளியிடவில்லை? எப்போ வெடிக்குமோ?'' என்று பொருள் என்கிறார்கள் நிபுணர்கள்.

'' அடடா  த்ஸோ , த்ஸோ,   அப்பிடியா''  என்று ஒன்றுமில்லாததற்கு  கூட  ஒருவர்   கண்ணீர்  வடிக்கிறாரா?  ஓஹோ அவர் ஒரு  அப்பாவி,  மென்மையான  இதயம்,  இரக்க  குணம் கொண்டவர்  என்று  அறிவதற்கு  மனோ தத்துவ நிபுணர் தேவையில்லை.  

ஒருவர்  எதற்கெடுத்தாலும்  கோபம் கொள்கிறாரா?  சின்ன விஷயங்களுக்கு  கூட எரிந்து  விழுகிராரர்  என்றால்  பாவம் அவர்  அன்புக்கு  ஏங்குகிறார்  என்று  அர்த்தமாம்.

 நான்  எதற்காக இந்த  விஷயங்களை சொல்கிறேன்  என்றால்  நாம்  ஒரு  தப்பான  உலகத்தில்  இருக்கிறோம்.  எலுமிச்சம்பழ  ரசம்  குடிக்க வேண்டுமானால் பழத்தை பிழிந்து தண்ணீரில் கலக்கி குடிக்காமல்,  கெமிகல்  பவ்டர்  (லெமன் எஸ்ஸேன்ஸ்) டிராப்  தண்ணிரில்  கலக்கி குடிக்கிறோம்.  ஆனால்  கை கழுவ ஹோட்டல்களில் இளம் வெந்நீரில்  உண்மையான  எலுமிச்சம்பழத்தை  நறுக்கி  போட்டுகொள்கிறோம்.  fingerbowl !  என்ன  பண்பாடு இது?  

அதனால்  தான்  அண்டை   அசல் அருகில்  எதிரில்  இருக்கும்  ஆசாமிகள் பற்றி  உஷாராக  தெரிந்துகொள்ள  இது தேவையாக  இருக்கலாமோ  எண்டு தோன்றியதால் எழுதினேன்.  

 

[Sivan Krishnan]

உடம்பை பார்த்துக்கோ 3 - நங்கநல்லூர் J K சிவன்

''அத்தை, நான் ஊருக்கு போயிட்டு வரேன்'' .

ராமுடு அமெரிக்கா போகவில்லை. அம்பா சமுத்

ரம் தான் போகிறான். திருசெந்தூரிலிருந்து ரொம்ப தூரம் அமேரிக்கா மாதிரி இல்லை. இருந்தாலும் வைதேஹி பாட்டி மறக்காமல் சொல்லும் வார்த்தை ''குழந்தே, உடம்பை பாத்துக்கோ. ஊருக்கு போய் சேர்ந்தேன்னு கால் கடுதாசு போடு''

கால் கடுதாசு அந்த நாளில் போஸ்ட் கார்ட். அதில் நாற்பதுக்கு வரிக்கு குறையாமல் எழுதுபவர்கள் அதிகம். பல கிராமங்களில் போஸ்ட்மேன்கள் தான் கடிதாசை படித்து சொல்லவேண்டும். எழுத்தறிவு கம்மியான காலம்.

வைதேஹி பாட்டியை நமஸ்கரித்தாலும், யார் அவளி

டம் விடை பெற்றாலும் அவள் வாழ்த்துவது இப்படி

தான் ''உடம்பு ஜாக்கிரதை பாத்துக்கோ ''.

பாட்டி சொல்வது பைத்தியக்காரத் தனம் என்று நினைத்தவர்களில் நானும் ஒருவனாக இருந்தேன். உடம்பை பற்றி படித்ததும் அதால் வரும் அவஸ்தைகள் பணச் செலவுகளை அனுபவித்த பிறகு தான் உடம்பின் மஹிமை புரிந்தது. நோயற்ற வாழ்வே குறைவற்ற செல்வம் அர்த்தம் புரிந்தது.

இன்று சில ''உடம்பை பார்த்துக்கோ'' விஷயங்கள்;

கம்பியூட்டர் மானிடர், டிவி, சினிமா பட ஸ்க்ரீன் தான் கண்ணுக்கு விரோதிகள். கிட்டே இருக்கும் வஸ்துக்கள் மேல் வெகு நேரம், நெடுநேரம் பதிப்பதற்காக கண்கள் படைக்கப்படவில்லை. வெகு நேரம் என்னைப் போல் கம்பியூட்டர் எதிரே உட்காருபவர்கள் அடிக்கடி நடு நடு வே எழுந்திருந்து எதிரே பச்சை மரம், தெருவில் போவோர் வருவோர், ஜன்னல் வழியாக காக்கையை பார்க்கலாம். கண்ணைச் சுற்றலாம், சிமிட்டலாம். மூடி மூடி திறக்கலாம். கோபித்துக் கொள்ளாது.

ஆஸ்த்மா என்பது அநேகமாக பெரிசுகளை தானாக வே அணுகும் ஒரு வியாதி என்று நினைக்கவேண்டாம். சின்னஞ்சிறுசுகளை கூட ஆஸ்த்மா விடுவதில்லை. நுரையீரல் பழுது பட்டால் வருவது. ஸ்வாசம் கஷ்டமாக இருக்கும். எல்லோர் மேலும் அனாவசியமாக இதற்காக கோபம் வரும். ஏன் ஆஸ்த்மா வருகிறதுஎன்று இன்னும் கண்டுபிடிக்கவில்லை என்கிறார்கள். ஆத்மாவை நினைக்காததால் ஞாபகமூட்ட ஆஸ்த்மா வருகிறதோ? எது எப்படி இருந்தாலும் ஆஸ்த்மாவால் வரும் கஷ்டத் தை குறைக்க கொஞ்சம் வழி இருக்கிறது. தினமும் வைட்டமின் சி ஒரு கிராம் விழுங்குபவர்களுக்கு அதிகம் ஆஸ்த்மா அவஸ்தை இல்லையாம். அமெரிக்காவில் சில டாக்டர்கள் முப்பது ஆஸ்த்மா வியாதி குழந்தைகளை பரிசோதித்து. அதில் இருப்பது பேருக்கு தினமும் மக்னீஷியம் கலந்த மினெரல் தண்ணீர் தினமும் குடித்து வந்ததால் ஆஸ்த்மா மூன்றே மாசத்தில் காணோமாம். பத்து குழதைக ளுக்கு இதை கொடுக்கவில்லை. மூன்று மாதத்துக்கு பிறகும் அந்த குழந்தைக்கு அதே ''லொக் லொக்'' இருமல் மூச்சு இழுப்புடன் தான் இருந்தார்களாம்.

ரெண்டு மூன்று கப் சுட சுட காப்பி குடித்தால் ஆஸ்த்மா அவஸ்தையில்லாமல் சுவாசம் சௌகர்யமாக இருக்குமாம்.

எழுந்து நின்று மூச்சை அடக்கிக்கொண்டு பிறகு நிதான மாக மூச்சை கைகளை விரித்தவாறு வெளியே விட்டால் இதற்கு சில நிமிஷங்கள் போதும். தரையில் சவாசனமாக படுத்துக்கொண்டு கண்ணை மூடிக் கொண்டு, தண்ணீர் மேல் மிதப்பது போல் நினைத்துக் கொண்டு, சற்று நேரம் கழித்தது கண்ணை திறந்தால், ஆஸ்த்மா ஏமாந்து போகும் என்பது எனக்கு யாராவது ஆஸ்த்மா காரர்கள் செய்து பார்த்து சொன்னால் தான் புரியும். இப்படி செய்துவிட்டு கோபமாக என்னைத் தேடிக்கொண்டு வந்தால் நான் கிடைக்க மாட்டேன்.

ஒன்றரை பக்க நாளேடு முதற்கொண்டு பல பத்திரிகைகளில் ''எடை குறைப் பதற்கு வழி '' சொல்லும் விளம்பரம் செய்யும் போது ஒரு குண்டு பெண்ணையும், அதே முகத்தோடு ஒரு ஒல்லி பெண் ணையும் பக்கத்தில் போட்டு அவர்கள் மருந்து களை சாப்பிட்டால் கோடம்பாக்கத்திலிருந்து மைலாப்பூர் போய் வருவதற்குள் இளைத்து விட லாம் என்று போடுவதை படித்திருப்பீர்கள் பார்த்திருப்பீர்கள். '

பாகிஸ்தான் பெண்கள் இதற்கு ஒரு வழி பலகாலமாக வைத்திருக்கிறார்கள். முன்கையில் ஒரு வளையம் மணிக்கட்டு முதல் முழங்கை வரையில் இறுக்கமாக பிடித்தபடி அணிந்திருப்பார்கள். இந்த வளையம் முன்கை நரம்புகளை அழுத்திக்கொண்டே இருப்பதால், சம்பந்த பட்ட சில சுரப்பிகள் இயங்குவதில்லை. இதனால் எடை குறைகிறதாம். தைராய்ட் போன்ற வியாதிகள் இதனால் காணாமல் போகிறது. நாம் வலது முன்கையில் rubber bands இறுக்கமாக அணியலாமே . rubber சுருங்கி விரியும் தன்மை கொண்டதால், ரத்த ஓட்டம் பாதிக்கப் படாது. ரப்பார் பெண்டகளை கழற்ற கூடாது. தூங்கும்போது ம் அது கவசமாக இருக்கட்டும்.

கண்ணில் தூசி விழுந்தாள் கசக்குவது நமக்கு வழக்கம். நிச்சயம் இது கூடாது. சிலர் காண்டாக்ட் லென்ஸ்களை கழட்டி கண்ணை அலம்பிக் கொள்வார்கள். கண்ணீர் தானாகவே வரும் தூசியை வெளியே தள்ளும். கண்ணை சுழற்றினால் தூசியோ எதுவோ, கண்ணை நெருடுவது நிற்கும். மிதமான சூட்டோடு தண்ணீரை கண்ணில் வேகமாக தெளித்தால் தூசி வெளியேறும். கண் சொட்டு மருந்து உபயோகிக்கலாம். கண்ணை நன்றாக திறந்து மூடலாம். கை படக்கூடாது.

கடைசியாக சில பூச்சி கடி விஷயங்களை சொல்லி இப்போதைக்கு நிறுத்துகிறேன். சில கொசு கடித்தால்

கூட வெகு நேரம் அரிக்கிறது. அந்த இடம் சிவந்து தடித்துப் போகிறது. கண்ணுக்கு தெரியாத சின்ன கொசுவுக்கு இத்தனை விஷம், விஷமம். சாத்தாவாரி அல்லது தண்ணீர்விட்டான் கிழங்கு (ASPARAGUS) சாப்பிட்டால் உடனே அரிப்பு தடிமன் நமைச்சல் எல்லாம் நீங்கும் என்கிறார்கள். எங்கே போய் சாத்தா வாரியை தேடுவது?. அதைத் தேடும் நேரத்தில் கொசு வின் குட்டி விஷம் பலனின்றி விலகும் என தோன்று கிறது. கற்றாழை சாறு நல்ல பலனளிக்கிறது என்று கண்டு பிடித்திருக்கிறார்கள். அது கொஞ்சம் சுலபமாக கிடைக்கும். குடிக்கலாம், மேலே சாறை அரிக்கும் இடத்தில் தடவிக் கொள்ளலாமாம். இப்போதெல்லாம் ஒவ்வொரு தனி வீட்டிலும் மூலிகை செடிகள் வளர்க் கிறார்கள். வாழ்க வளமுடன்.CABBAGE என்கிற முட்டைகோஸ் கொஞ்சம் வேகவைத்து அதன் சாற்றை குடித்தால் நல்ல மருந்தாம்.

.

மீதி மருத்துவம் அப்புறம்.

[Sivan Krishnan]

சில  சுபாஷிதங்கள்  -   நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN 

ஸம்ஸ்க்ரிதம் ஒரு அருமையான  அர்த்தமுள்ள   பாஷை. விஷயம் நிறைந்தது. பொக்கிஷம்.  சதக த்ரயம்  என்றால் சமஸ்க்ரிதத்தில் மூன்று நூறு. ஆம். ராஜா  பர்த்ருஹரி எழுதிய  முன்னூறு  சுபாஷிதங்கள்  நூறு  நீதி சதகம், நூறு   ஸ்ரீங்கார சதகம்  நூறு  வைராக்ய சதகமாக பிரிக்கப்பட்டு நான் அதைப் பற்றி  முன்பே உங்களுக்குத்  தமிழில்  நிறைய எழுதி இருக்கிறேன்.

சுபாஷிதங்கள்  என்பவடி மனதுக்கு இதமான, சுகம் தரும், வழி காட்டுன்  சொற்கள்.  நேர்மை நீதி நியாயம் புகட்டுபவை.  ஆரியன்  என்றால் எங்கிருந்தோ இங்கு வந்து குடியேறியவன் என்று அர்த்தமில்லை.  யோகவாசிஷ்டம் என்ன சொல்கிறது தெரியுமா?  யார் பொறுப்பை  உணர்ந்து தனக்கிடப்பட்ட   கடமையை,   நல்ல காரியங்களை தன்னலமின்றி புரிகிறானோ அவனே  ஆர்யன் என்கிறது.  யோகம்  தவறாமல் புரிபவன் அஞ்ஞானத்திலிருந்து  விடுபடுகிறான்.

பாலைக் காய்ச்சும் பாத்திரம் சுத்தமாக இருக்கவேண்டும். அதுபோல மனம் தீய எண்ணங்களின்றி இருந்தால் தான் யோகம் சாதகமாகும், தியானம் கைகூடும்.  'ஒழுக்கம்  விழுப்பம் தரலால்  ஒழுக்கம் உயிரினும் ஓம்பப்படும்.'' வள்ளுவரே   என்ன அற்புதமான அறிவுச் சொற்களை தந்தீர்கள். உங்களுக்கு நமஸ்காரம். நல்ல  சீலமான ஒழுக்கம் தவறாதவன் பெருமை அடைவான்.பிறரால் மதிக்கப்படுவான். 

சில சுபாஷிதங்களை  தமிழில் மட்டும்  விளக்குகிறேன். படித்து ரசிப்பதோடு இல்லாமல் முடிந்தவற்றை பின்பற்றுங்கள். 

நெருப்பு,  கடன், எதிரி, இவற்றை  ஆரம்பத்திலேயே அழிக்காவிட்டால்  சீக்கிரம் பெருகும்.  பெரும் சேதம் விளையும்.  உடம்பில் எங்காவது கான்ஸர் எனும் புற்று நோய் இருப்பதாக  கொஞ்சம் சந்தேகம் இருந்தாலும் உடனே அதை பொசுக்கி அழிக்கிறோம் அல்லவா? அது போல் இதை செய்யாவிட்டால் பின்பு துன்பம் அனுபவிக்க வேண்டும். 

உலகில் மூன்று தான் ஐயா, விலை  யுயர்ந்த செல்வம்.  தண்ணீர்,  பசிக்கு உணவு, உபதேசம்.  முட்டாள்கள் இதை விட்டு  எங்கோ பூமிக்கடியில் கிடைக்கும் கற்களை செல்வம் என்று எண்ணித் தேடி  தவிக்கிறார்கள். 

யாராவது  காட்டில் சிங்கத்தை பிடித்து ஒரு ஆசனத்தில் அமர்த்தி தலையில் கிரீடம் சுமத்தி அதை ராஜாவாக்குகி றார்களா?. இல்லையே. அது தன்னுடைய ஸ்வபாவத்தால், கம்பீரத்தால், குணத்தால், நடத்தையால்  எல்லா மிருகங் களாலும் ராஜாவாக ஏற்கப்படுகிறது. அது  போல் மனிதன் தனது சுய ஒழுக்கத்தால், கட்டுப்பாட்டால் ம்ருதுபாஷையால், அன்பால்,  எல்லோராலும் தலைவனாக ஏற்றுக் கொள்ளப்படுவான்.

காட்டில்  மரங்கள் உராய்ந்து  காட்டுத் தீ நேரிட்டால், காற்று அதன் நண்பனாக, அதோடு கலந்து உறவாடி தீயை  பெருக்குகிறது. வளர்க்கிறது. அதிகரிக்கிறது. அதே காற்று சிறு தீபம் எரியும்போது அணைத்து விடுகிறது... இது தான் வாழ்க்கை. அதிகாரம் செல்வாக்கு பலம் இருந்தால் நண்பர்கள் சேருவார்கள்.  எளிமையாக அமைதியாக இருப்பவர்களிடம்  சேர்ந்து உறவாடமாட்டார்கள்.  ஒரு கட்சி அதிகாரத்தில் இருந்தால் அதோடு சேர்ந்து கொள்ள, ஆதரவு அளிக்க,  ஓடிவருபவர்கள்   அது பலமிழந்தால் நழுவி விடுவதைப் பார்க்கிறோமே. 

தீயவர்கள்  வாக்கு வலிமையைக்  காட்ட  விதண்டா வாதங்களில் ஈடுபடுகிறார்கள். தப்பு என்று தெரிந்தும் அதை சப்பைக் கட்டு கட்ட  வானளாவிய பொய்  சொல்வார்கள். தற்பெருமை, அகம்பாவம் இப்படி செய்ய வைக்கிறது.  தனது சக்தியை அதிகாரத்தை துஷ்ப்ரயோகம் செயது எளியவரை வாட்ட  தயங்குவதில்லை.   நல்லவன், ஞானி, சாது, தனது அறிவை நல்  வழியில் எல்லோரும் செல்வதற்கு இரவும் பகலும்  பாடுபட்டு பேசுகிறான், பாடுகிறான், எழுதுகிறான். தன்னாலான தேக ,நிதி, உதவி செய்ய தயங்குவதில்லை. 

பலமற்றவர்களால்  தான்  தலைவன்,  அரசன்,  உருவாகிறான். மற்றவர்களை காப்பாற்ற நியமிக்கப்படுகிறான்.   அழுத பிள்ளை தான் பால் குடிக்கும்.  தனது உரிமையைக்  கோறாத , அதற்கு குரல் கொடுக்காமல் பயப்படும் கோழை தான் கொடுங்கோலனின் பலம். பொய் தான் திருடனுக்கு பலம்.  ஒவ்வொருவருக்கும் எது சக்தி, பலம் தருகிறது என்று ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டும். 

பலமான  யானையோ, சிங்கமோ, புலியோ, கரடியோ, குதிரையோ  காவு, பலி , கொடுக்கப்படுவதில்லை, பாவம் எதிர்க்கும் சக்தியற்ற, ஆடு, கோழி தான் உயிரை விடுகிறது.  இது தான் பலஹீனத்தால் கிடைக்கும்  பலன். 

தைரியம்  புருஷ லக்ஷணம் என்பதை மறக்க கூடாது. 

யாதும் ஊரே  யாவரும் கேளிர்  என்ற  பரந்த மனப்பான்மை அன்பை வளர்க்கும்,ஒற்றுமை சுபிக்ஷத்தை எப்போதும்  தரும். 

ஒவ்வொரு  நிமிஷமும் எதையாவது அறிந்து கொள்வது தான் ஞானம். அறிவு.  ஒவ்வொரு துரும்பையும் வீணாக்காமல் ஏதாவது உருப்படியாக அதை உபயோகித்துக் கொள்வது தான் செல்வம். 

வேகம் குதிரைக்கு சொத்து, கம்பீரமான நடை யானைக்கு சொத்து.  சமயோசிதம் பெண்ணுக்கு சொத்து. ஏதாவது ஒரு வேலை செய்து கொண்டே இருப்பது ஆணுக்கு சொத்து. கௌரவம், பெருமை.

பசி, தாகம், ஆசை  மூன்று தான்  மனிதனின் மனைவிகள். அவனை கடைசி வரை விடாதவர்கள். பசியும் தாகமுமாவது அவனை  விட்டு விட்டுதுன்புறுத்தும், பிடித்துக் கொள்ளும். ஆனால்  ஆசை ஒரு நொடியும் அவனை சும்மா  விடாது.

உன் விருப்பத்தை குடும்ப நலனுக்காக  தியாகம் செய்.  குடும்ப நலனை கிராம முன்னேற்றத்துக்காக தியாகம் செய்.  கிராம நலனை  தேச நலனுக்காக  தியாகம் செய்.  ஆத்மாவை அறிய,  பிரம்மத்தை அறிய எல்லாவற்றையும் தியாகம் செய்.

எல்லா அக்ஷரங்களும்  ஏதாவது ஒரு 'மந்திரம்' 'பீஜம்' .  எல்லா தாவரங்களின் வேர்களும் ஏதாவது ஒரு மூலிகை. மருந்து.  அது போல் உலகில் பிறந்த எந்த மனிதனும் வீணானவன் அல்ல. அவனாலும் ஏதாவது ஒரு பயனுண்டு.  எதை எப்படி உபயோகிக்கவேண்டும், பயன்படுத்திக் கொள்ளவேண்டும், என்று  அறிந்தவன் தான் ராஜா, தலைவன். 

தின்பது, தூங்குவது, பயம், இனப்பெருக்கம்  இது மனிதன்  மிருகம் பறவை எல்லாவற்றுக்கும் பொதுவான குணம்.செயல். ஆனால் சிந்தித்து உண்மையை அறிவது மனித இனத்துக்கு மட்டுமே கிடைத்த  பாக்யம். அதை ஏன் உபயோகிக்கவில்லை?

பெற்ற பிள்ளைகள், பெண்கள்,  பெற்றோரை, முதியோரை  மதித்து தெய்வமாக போற்றி தமது நலனுக்காக உழைத்த  தியாகிகளான அவர்களுக்கு  நன்றி உணர்வுடன்  வயோதிகத்தில் தக்க ஆதரவும் அன்பும் அவர்களுக்கு அளித்தால், உலகில் எப்படி, முதியோர் இல்லங்கள்,  அனாதை இல்லங்கள், உருவாகும் வளர்ந்து கொண்டே போகும்?, கோவிந்தா கொள்ளி  எதனால் ,ஏன் நடைபெற வேண்டும்.?

''லக்ஷ்மணா, ராவணனைக்   கொன்று லங்கையை  வென்று  கைப்பற்றியாகிவிட்டது. இருந்தும் இந்த  தங்க மாளிகைகள் நிறைந்த வைபோக அரண்மனைகளில் வாழ, இதை அரசனாக ஆள  எனக்கு துளியும் விருப்பமில்லை. என் தாய் நாடு, என் அயோத்தி மக்கள், அது ஒன்றே என் மனதில் நிறைந்திருக்கிறது. வா,  விபீஷணனே  இதை ஆளவைத்துவிட்டு  நாம் திரும்பி போகலாம்''.  இது ராமனின் குணம்.  தேசப்பற்று.

புத்திசாலி,  நேரம் கிடைத்தால்,  கலைகள், விஞ்ஞானம், தத்துவம்  சங்கீதம் இதிலெல்லாம் காலம் கழிப்பான். முட்டாள் தூக்கம், கேளிக்கை, தகராறுகள், தீய செயல்கள் இதில் நேரம் போக்குகிறான். 

ஒரு புத்தகம் படிப்பவனிடம் கெஞ்சியது, ''ஐயா  என்னைப்  படிப்பவரே, என் முனைகள், கசங்காமல், சுருங்காமல், மடிக்கப்படாமல் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். தண்ணீர், எண்ணெய், நெருப்பு இதனிடம் என்னை அணுக விடாதீர்கள். புத்தகம் பக்கங்கள் வெளியே வராமல் ஜாக்கிரதையாக பைண்டிங் இருக்கும்படியாக  என்னை மடக்காமல் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். இதெல்லாம் செய்த பிறகு  ஒரு முக்கியமான வேண்டுகோள்;  '' தயவு செய்து என்னை ஒரு  ,முட்டாளிடம், அறிவிலியிடம்,  தந்து விடாதீர்கள்''  

செவிக்கழகு நல்ல விஷயங்களைக்  கேட்பது.  கடுக்கன்,  தோடு, கம்மல் இல்லை.  தர்மம் செய்வது உதவுவது  கரங்க ளுக்கு  அழகு,  தங்க வளையல், கங்கணம், விலையுயர்ந்த கடிகாரம் கட்டிக்கொள்வதல்ல..  இந்த உடம்புக்கு அழகு பிறருக்கு உழைத்தல், சேவை செய்தல். சந்தனம் , ஜவ்வாது, சென்ட் பூசிக்கொண்டு பட்டு சட்டை வேட்டி  கட்டிக்கொள்ள அல்ல. 

பிடிக்கிறதா? இன்னும் நிறைய சொல்லட்டுமா?