மகாபாரதம்

[sree krishna]

நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு  இன்று முதல் மகாபாரதம் தொடரும்:- சிவன்    

மகாபாரதம் 

                   

     90.   பதினெட்டு அக்ஷோவ்ணி  சைன்யங்கள்
 
மீண்டும் நடந்ததை நினைவு கூர்வோம்.  துரியோதனன் சபையில் விதுரன் கதறினான்.  '' ஓ  தேவவ்ரதா, பீஷ்மா,  இந்த குரு  வம்சம் அழிந்த க்ஷீண கதியில்  நீ அல்லவோ அதை உயிர்ப்பித்தவன். அதெல்லாம் இதற்காகவா?  இந்த கேடு கேட்ட, பேராசைக்காரன், பொறாமை பிடித்த துரியோதனன்  நமது வம்சத்துக்கே ஒரு கறை, நீ அவனை ஆதரிக்கிறாயே? நீ வளர்த்த வமிசம் அழிய நீயே  காரணமா?  இந்த உலகமே  அழியவேண்டும் என்று நீ தீர்மானித்தால் , இதோ என்னையும் திருதராஷ்டிரனையும் உன்னோடு காட்டிற்கு கூட்டிச்செல். இல்லையென்றால் நீ இந்த ராஜ்யத்தை பாண்டவர்களோடு எடுத்து நடத்து. மொத்தத்தில் எல்லோரும் அழியும் நேரம் வந்துவிட்டதே.''  விதுரன் விசனத்தோடு பேசிவிட்டு அமர்ந்தான்.

காந்தாரி  தெளிவாக எடுத்துச் சொன்னான் :     அரசர்களே நன்றாக ஆலோசியுங்கள். குரு வம்ச சாம்ராஜ்யம் பீஷ்மன் ஆதிக்கத்தில் மேற்பார்வையில் திருதராஷ்டிரன் கண் பார்வை இன்றி அரச பீடம் ஏற இயலாததால், பாண்டு அரசனாகி,  அவனுக்கு பிறகு அவன் மகன், பேரர்கள் என்று ஆளப்படவேண்டியது. பாண்டுவின் மறைவிற்கு பிறகு திருதராஷ்டிரன் வசம் அரசு பீடம் ஒப்புவிக்கப் பட்டு, விதுரன் உதவியில் யுதிஷ்டிரனே அடுத்த இளவரசனாகவேண்டியவன்.  துரியோதனா  நீ எதற்கு முறை தவறி இதன் மேல் ஆசைப் படுகிறாய்?   பீஷ்மர் உள்ளவரை அவரே நிர்வாகம் பண்ணுவார். நீ யுதிஷ்டிரனுக்கு உறுதுணையாக அல்லவோ  விளங்கவேண்டும்?

திருதராஷ்டிரன் இதை ஆமோதித்தான்.
''ஆமாம் துரியோதனா , உனக்கு உரிமையில்லாத அரசுக்கு  நீ  ஆசைப் படுவது தவறு. பிறர் சொத்தில் சுகம் காண விழைவது பேடித்தனம்.''

உபப்லாய  வனத்தில் யுதிஷ்டிரனிடம் நடந்ததெல்லாம் கிருஷ்ணன் விவரித்தான்.  

''மேற்படி பீஷ்மர், திருதராஷ்டிரன், காந்தாரி, துரோணர், எல்லோரும் சொல்லியும் துரியோதனன் செவியில் எதுவும் ஏறவில்லை.  எழுந்து வெளியே சென்றுவிட்டான் .''நமது படைகள் குருக்ஷேத்ரம் நோக்கி நகரட்டும். பீஷ்மர் தான் தலைமை வகிப்பார் என்று சொன்னான்.  பதினோரு அக்ஷோவ்ணி  சேனை நம்மிடம் இருக்கிறது.'' என்றான் துரியோதனன்

'நான் சமாதான பேச்சு முறிந்தவுடன்  யுத்தத்தில் பாண்டவர்கள் சக்தியை எடுத்து சொன்னேன். அதற்கும் அவன் மசியவில்லை. என் விஸ்வரூபத்தை காட்டினேன். சர்வ சக்தியை புரிய வைத்தேன். திரிதராஷ்டிரனிடமே அரசுரிமை இருக்கட்டும். பீஷ்மர் துரோணர் விதுரன் மேற்பார்வையில் யுதிஷ்டிரன் அவர்களை பணிந்து ஆள்வான் என்றும் கூறினேன். பாதி ராஜ்ஜியம் கேட்டேன், ஐந்து ஊர்கள், ஐந்து கிராமங்கள் கூட  கேட்டேன். வேறு வழியில்லை யுத்தம் ஒன்றே அவர்கள் அழிவை நிரூபணம் செய்யப் போகிறது' இது தான் அங்கு நடந்தது''  என்று முடித்தான் கிருஷ்ணன்

துரியோதனன் இதை துளியும்  லட்சியம் செய்திருக்க மாட்டானே  கிருஷ்ணா  என்றான் யுதிஷ்டிரன்.
''ஆம்.  பெரிதாக இடி இடி  என்று சிரித்தான்.   பீஷ்மர்  குறுக்கிட்டு  ''துரியோதனா, யோசி,  சந்தனுவிற்கு பிறகு நான் அரசனாகவேண்டியவன்  அதை  வேண்டாம் என்று திரஸ்கரித்தபிறகு எனது தம்பி விசித்திர வீர்யனை அரசனாக்கினேன். அவனும் இறந்தான். வம்சம் அழியாமல் காக்க வியாசர் அருளால் மூன்று குழந்தைகள் பிறந்து, திருதராஷ்டிரன்  கண்ணற்றவனாக பிறந்ததால், அடுத்து பிறந்த பாண்டு அரசனானான். பாண்டுவிற்கு பிறகு அவன் வம்சமே ஆளவேண்டியது தான் முறை. யுத்தம்  வேண்டாம். யுதிஷ்டிரனோடு சமாதனாமாகப் போ''. என்று  பீஷ்மர்  வலியுறுத்த,  அவரைத் தொடர்ந்து அறிவுரை செய்த துரோணர், விதுரன், தாய்  காந்தாரி, அனைவரையும் அலட்சியப் படுத்தினான் துரியோதனன்.'' என்றார் கிருஷ்ணன்.


யுதிஷ்டிரன் பெருமூச்சு விட்டான்.   பீமார்ஜுன நகுல சகாதேவர்களை நோக்கினான்.  ''கேட்டீர்களா கிருஷ்ணன் சொன்னதை. என்ன நடந்தது என்று? யுத்தம் ஒன்று தான் முடிவு என்று ஆகிவிட்டது.

நம்மிடம் ஏழு அக்ஷோவ்ணி  சைன்யம்  உள்ளது. மாபெரும் வீரர்கள் அதை நடத்தி செல்வார்கள்.

சகா தேவா நீ சொல், நம் ஏழு அக்ஷோவ்ணி சேனைக்கு  சகல ஆயுதங்களிலும் தேர்ச்சி பெற்ற அனுபவமிக்க மாவீரன், துரோணர், பீஷமரை எதிர்க்க கூடிய   சேனா  நாயகன் யார்.?

''விராடன் இதற்கு ஏற்றவன் என்று எனக்கு படுகிறது' என்றான் சகாதேவன்.
 நகுலனோ துரோணர் பீஷ்மாதி  வீரர்களை எதிர்க்க  துருபதன் தலைமை சிறந்ததாகும்  என்றான்.

அர்ஜுனா உன் கருத்து என்னவோ?

''யாகத்தீயில் பிறந்தவன், துரோணரைக் கொல்வதற்கென்றே அவதரித்தவன் திருஷ்டத்யும்னன் அவன்  சேனாதிபதி பதவிக்கு உகந்தவன் என்று தோன்றுகிறது' என்றான் அர்ஜுனன்.

பீமன்  தன்  பங்கிற்கு  ''பீஷ்மரை எதிர்க்கும் சக்தி  சிகண்டி ஒருவனுக்கே.  அவனே  முன்னின்று சேனாதிபதியாக படைகளை நகர்த்திச் செல்ல தகுந்தவன்'' என்றான்.

''நான் என்ன நினைக்கிறேன் என்றால்,  நமது வெற்றி, தோல்வி,  நமது பலம், பலவீனம், எல்லாம் தெரிந்தவன் கிருஷ்ணன் ஒருவனே.  அவன் யாரைத் தேர்ந்தெடுத்தாலும்  கிருஷ்ணனின் வழி நடத்தல் ஒன்றினாலே தான் நமது சைன்யம் மேலே செல்லும்'' என்று யுதிஷ்டிரன் முடிவாக கூறினான். .

எல்லோர் கண்களும் கிருஷ்ணனையே பார்த்தன.  கிருஷ்ணன் புன்சிரிப்புடன் ''பாண்டவ சகோதரர்களே  நீங்கள் முன் மொழிந்த அனைத்து மகா வீரர்களும் சேனையை  அங்கங்களாக பிரித்து தலைமை வகிக்க சரியானவர்கள். தலைவனாக த்ருஷ்டத்யும்னனே போரை நடத்தட்டும்''.

கிருஷ்ணனின் முடிவை அனைவரும் மனப்பூர்வமாக ஆதரித்து மகிழ்ந்தனர்.  சேனை தயாராகியது. யானைகள், குதிரைகள், ஒட்டகங்கள், ரதங்கள், ஆயுதம் தாங்கிகள், அனைவரும் அணிவகுத்தனர். எங்கும்  போரின்  பேரரவம் கேட்டது.
கவசம் ஆயுதங்கள் ஏந்தி அனைவரும் தயாராயினர்.
பெண்கள் திரௌபதியின் தலைமையில் தனியே அணி வகுத்தனர். நோயாளிகள், மருத்துவர்கள் வேதமோதும் பிராமணர்கள்  ஆகியோர்   தனியே ஒரு குழுவாக சென்றனர்.  அவர்களுக்கு பாதுகாப்பாக மாவீரர்கள் எல்லா பக்கத்தையும்  காத்துச் சென்றனர். .
மருந்துகள், கூடாரங்கள், ஆயுத பெட்டிகள், துணிமணிகள், உணவுப் பண்டங்கள், படுக்கைகள், அனைத்தும் சேகரிக்கப் பட்டன.   பாண்டவர்கள் சைனியம் குருக்ஷேத்ரம் நோக்கி புறப்பட்டது.

கேகய அரச குமாரர்கள், த்ரிஷ்டகேது, காசி ராஜன், ஸ்ரேனிமதன். வசுதனன், சிகண்டி, விராடன், யஜ்னசேனன், சுசர்மன், குந்திபோஜன், த்ரிஷ்டத்யும்ணன் மக்கள், அனந்த்ரிஷ்டி, சேகி தானன், சாத்யகி,    இன்னும் எத்தனையோ மகா ரதர்கள்.

அர்ஜுனனும்  கிருஷ்ணனும் தத்தம்  சங்கங்களில் ஒலி எழுப்பினார்கள். எங்கும் அது எதிரொலித்தது.

எங்கு புல்வெளியோ,  எங்கு நீர் நிலையோ, எங்கு  சம தரையோ ,எங்கு நிழலோ, எங்கு  சைனியத்தை நிறுத்த வேண்டுமென்று  யுதிஷ்டிரன் தேர்வு செய்தான்.  அனைத்து மிருகங்களும் நிம்மதியாக உணவருந்தி நீர் பருகி  ஓய்வெடுத்தன. கிருஷ்ணனும் அர்ஜுனனும் சில வீரர்களை  தனித்து  எல்லா எல்லைகளுக்கும் பாதுகாவலாக நியமித்தனர்.
கிருஷ்ணனின் உத்தரவில் அவர்கள் தங்கியிருந்த இடத்தை சுற்றி  அகழிகள் வெட்டினர். அரசர்களுக்கு, பெண்களுக்கு, மருத்துவர்-நோயாளிகளுக்கு, மற்றவர்களுக்கு  எல்லாம்  உணவு தயார்செய்ய என்று  நிறைய  கூடாரங்கள் அமைக்கப் பட்டன.  வில்களில்  நாண்  பொருத்துபவர்கள், ஆயுதங்களை கூர்மைப் படுத்துபவர்கள், தேர்களுக்கு  பலகைகள் செய்வோர் ஆகியோர் மும்முரமாக வேலை ஆரம்பித்தனர்.

''வைசம்பாயனரே,  இப்படி பாண்டவ சைனியம் எண்ணற்ற வ்ரிஷ்ணிகள்,கேகயர்கள், ஆதித்யர்கள், மற்றும் அரசர்களால் புடை சூழ குருக்ஷேத்ரம் அடைந்ததை அறிந்து துரியோதனன் என்ன ஏற்பாடு செய்தான்?

கேள் ஜனமேஜயா:  ''கிருஷ்ணன் தனது சமாதான முயற்சி தோல்வியடைந்து யுதிஷ்டிரனிடம் சென்றான். கோபத்தால் அந்த கிருஷ்ணன் பாண்டவர்களை  போருக்கு ஊக்குவித்திருக்கிறான்.  கிருஷ்ணனுக்கு இந்த யுத்தம் நடப்பதில் மகிழ்ச்சி.  அர்ஜுனனும் பீமனும் அவன் சொல் தப்பாதவர்கள்.  யுதிஷ்டிரனும் பீமன் சொல்படி நடப்பவன்.  நம்மை எதிர்த்த  விராடன், துருபதன் ஆகியோர் அவர்களுக்கு  உறுதுணையாகி விட்டனர்.  நமது சைன்யமும் தலைவர்களும் நாளை  புறப்படவேண்டும்.''  துரியோதனன்  துச்சாதனன் சகுனி கர்ணன் ஆகியோரிடம் இவ்வாறு சொன்னான்.

ஹஸ்தினாபுரத்தில் சேனை வீரர்கள் வெள்ளமாக குவிந்தனர். கவசங்கள் ஆயுதங்கள் தரித்து  தயாராயினர்.

இங்கே பாண்டவர் கூடத்தில்  யுதிஷ்டிரன்  ''கிருஷ்ணா  நீ  இருபக்கமும் எல்லாம் அறிந்தவன். எங்களுக்கு எது நன்மை பயக்குமோ அதை அறிவித்து வழிநடத்து.''

''யுதிஷ்டிரா  எல்லா நல்வழிகளையும் சொல்லியும் கேட்கவில்லை. துர்புத்தி கொண்ட கர்ணன், துச்சாதனன், சகுனி ஆகியோர் பேச்சை நம்பி உன் பலத்தை குறைத்து மதிப்பிட்டு யுத்தத்தில் இறங்குகிறான் துரியோதனன்.''

''கிருஷ்ணா,  நம் குருமார்களையும், சகோதரர்களையும் நாம்  எதிர்த்து கொல்ல வேண்டியிருக்கிறதே எங்காவது தவறு செய்கிறோமோ?'' என்றான் 

​அர்ஜுனன் குறுக்கிட்டு, அண்ணா, எவ்வளவு சொல்ல முடியுமோ அவ்வளவையும் எல்லோரும் எடுத்துச் சொல்லிய பிறகே இந்த யுத்தம் என்று முடிவாகி இருக்கிறது.கவலை வேண்டாம்'' என்றான். 

​

​துரியோதனன் படையை ஆயத்தம் செய்தான். எண்ணற்ற  யானை, குதிரைகள், தேர்கள், ஆயுத வீரர்கள் சேர்ந்தனர்.மலை போல் ஆயுதங்கள் குவிந்தன. ஒவ்வொரு தேருக்கும் பக்க பலமாக  ஐம்பது யானைகள். ஒவ்வொரு யானைக்கும் துணையாக நூறு குதிரை வீரர்கள், ஒவ்வொரு குதிரையையும் சுற்றி ஏழு ஆயுதம் தாங்கிகள்.  இது போல் 500 தேர்கள். இது அத்தனையும் ஒரு சேனை.  இது போல் பத்து சேனை ஒரு ப்ரிதனா.   பத்து  ப்ரிதனாக்கள் ஒரு வாஹினி.   இதுபோல் எண்ணற்ற  குழுக்கள்,  அவற்றின் பெயர் மட்டும் சொல்கிறேன்.  சேனா, வாஹினி, ப்ரிதனா, த்வஜினி, சாமு,  அக்ஷவ்ணி  வருதிம் .

​அந்த கால   யுத்த  சாஸ்திரம் இவ்வாறு இருந்தது. இருபக்கமும் சேர்த்து  மொத்தம்  பதினெட்டு அக்ஷோவ்ணிகள்,  துரியோதனன் சேனைத் தலைவர்கள்  கிருபர், துரோணர், சல்லியன், ஜயத்ரதன், சுதக்ஷிணன், கர்ணன், கம்போஜர்கள், கிரிதவர்மன், அஸ்வத்தாமன், புரிஸ்ரவாஸ், சகுனி மற்றும்  ஏனையோர்.

​துரியோதனன், இரு கரம் கூப்பி  பீஷமரை பணிந்தான்.  ''இந்த மாபெரும் சேனைக்கு நீங்களே  ஒப்பற்ற தலைவர். நீங்கள் தலைமை தாங்கி இந்த போரை எங்களுக்காக நடத்தவேண்டும் ''  என்று கேட்டுக்கொண்டான்.

''துரியோதனா, பாண்டவர்களும்  உன்னைப்போல்  என் குழந்தைகளே, இருப்பினும் உனக்கு கொடுத்த வாக்கின் படி உனக்காக போராடுவேன்.  எனக்கு சமமாக யுத்தம் புரிபவன் அர்ஜுனன் ஒருவனே என்று அறிவேன்.  மற்றவர்கள் எவரையும் என்னால் அழிக்க முடியும்.  மற்றொன்றும் கூறுகிறேன் கேள்.  ஒன்று நான்  படைத் தலைவனாக இருக்கவேண்டும் அல்லது கர்ணன் பொறுப்பேற்க வேண்டும். அவன் அதிகம் பேசுகிறான். அவனோடு சேர்ந்து என்னால் யுத்தத்தில் தலைமை வகிக்க இயலாது. நீ முடிவெடு.''

​கர்ணன் குறுக்கிட்டான்:  'துரியோதனா ,  இந்த பீஷ்மர்  உயிரோடு இருக்கின்றவரை நான் யுத்தத்தில் ஈடுபட மாட்டேன். அவர் யுத்தத்தில் மரணமெய்தினால் நான் தலைமை பொறுப்பேற்கிறேன்.  அர்ஜுனனை சுலபமாக எதிர்கொள்வேன்''  என்றான். எல்லோருடனும் கலந்து முடிவெடுத்தான் துரியோதனன்.  பீஷ்மர் சேனைத் தலைவராக நியமிக்கப் பட்டார்.  கௌரவ சேனை வெள்ளம்போல்  குருக்ஷேத்ரம் நோக்கி நகர்ந்தது. 

[Sivan Krishnan]

92. எதிரிகள் பலம் என்ன?​

விஷயம் அறிந்த திருதராஷ்டிரன் கலங்கினான். அர்ஜுனன் பீ​ஷ்​மனையும் த்ரோணனையுமே கொல்லக்கூடியவன் என்பதில் சந்தேகமில்லை. யார் கூட இருப்பது. அந்த ஜனார்தனன் கிருஷ்ணன் அல்லவா? சஞ்சயா பீஷ்மர் என்ன சொன்னார் இந்த சேதி கேட்டு?

''அரசே, பீஷ்மர் துரியோதனனிடம், ''பிள்ளாய், அந்த தேவ சேனாபதி வேல் தாங்கி முருகன் சாட்சியாக சொல்கிறேன். உன் படைக்கு தலைமை தாங்கி நடத்துவேன். வியூகங்கள் அமைப்பது, சேனையை பிளப்பது எல்லாமே எனக்கு அத்துபடி. கவலையே வேண்டாம் உனக்கு. எதிரிகளை மாய்ப்பேன்''.

​''​தாத்தா, எனக்கு உங்கள் மேலும் துரோணர் மேலும் அபார நம்பிக்கை இருக்கிறது. வெற்றி நமதே என்று தோன்றுகிறது​''

​''​இதோ பார் துயோத​னா , நமது படையின் நாயகர்கள், நீ, உன் சகோதரர்கள், அதிரதர்கள், நான், கிரிதவர்மன், சால்யன் , பூரிஸ்ரவஸ், சிந்து ராஜன், சகுனி, அஸ்வத்தாமன், துரோணர், கிருபர், வ்ரிஷசேனன், பகதத்தன், இதில் கர்ணன் மகாரதனோ அதிரதனோ இல்லை. தன்னுடைய கவச குண்டலங்களை இழந்து, பரசுராமனிடம் சாபம் பெற்று வாய் பேச்சில் மட்டும் சிறந்து விளங்குபவன்.​''​

​பீஷ்மர் பேச்சைக் கேட்ட கர்ணன் சும்மா இருப்பானா? ​துரியோதனனைப் பார்த்து கோபமாக ​ ''துரியோதனா,​ ''இந்த கிழவர் நம்மில் மித்ர பேதம் செய்பவர். உனக்காக இவரைப் பொறுத்துக் கொண்டேன். அவர் தனக்கு வேண்டியவர்களை மட்டுமே அதிரதர்களாகவும், மகா ரதர்களாகவும் ஏற்றுக்கொண்டு என்னை பாதி ரதனாக ஏளனம் செய்கிறார். ​என்ன தெரியும் இவருக்கு? நான் ஒருவனே போதும் பாண்டவர்களையும் அவர்களது சகாக்களையும் அழித்து ஒழிக்க. நீ இவரை​யே அவர் உயிர் உள்ளவரை ​​ சேனை நாயகனாக நியமித்தாகி விட்டது. ​ ஆகவே உன் முடிவு அது. இனியும் இந்த கிழவர் உயிரோடு இருக்கிறவரையில் நான் யுத்தத்தில் அவர் தலைமையில் போரிட மாட்டேன். அவர் தலை சாயட்டும். நான் ஒருவனே உன்னை காக்கிறேன்'' என்றான் கர்ணன் .

" கர்ணா,​ போதும் நிறுத்து, முதலில் நீ அர்ஜுனனோடு மோதி உயிரோடு வா பிறகு உன்னோடு பேசுகிறேன்'' என்றார் பீஷ்மர்.

''தாத்தா, நீங்கள் இருவருமே எனக்கு உதவுபவர்கள். எப்படி ​நீங்கள் எல்லோருமாக ​சேர்ந்து நம் கௌரவ சேனை ஜெயிக்க வழி உண்டோ அப்படி செய்யுங்கள்'' என்று கெஞ்சினான் துரியோதனன்.

​''​துரியோதனா​, ​ பாண்டவரகளை வென்று கொல்வது முடியாத காரியம்.மற்றவர்கள் இறந்ததாகவே நீ கருதலாம். சிகண்டியை நான் எதிர்க்க மாட்டேன். அவன் பெண்ணாக இருந்து ஆணாக ஆனவன். பெண்களை பீஷ்மன் நெருங்கமாட்டேன் என்று விரதம் பூண்டவன் அவர்களை எவ்வாறு அணுகி யுத்தம் பண்ணுவது.''

​

''தாத்தா, சிகண்டி யார் அப்படி என்ன வரம் அவன் பெற்றான்? ஆணா, பெண்ணா? யார் அவன்?

​''துரியோதனா சுருக்கமாக நடந்ததைச் சொல்கிறேன் கேள். நான் பிரம்மச்சர்ய வைராக்கியம் பூண்டு, என் தம்பி விசித்திர வீர்யனுக்கு பெண் தேடினேன். காசிராஜன் பெண்கள் மூவர் அம்பை, அம்பிகை, அம்பாலிகை என்று. அவர்களுக்கு ஸ்வயம்வரம் என்று கேள்விப்பட்டு அங்கே சென்று அனைத்து வீரர்களையும் வென்று அந்த பெண்களை கைப்பற்றினேன். எவரும் என்னை எதிர்க்க முடியவில்லை. அம்பிகையும் அம்பாலிகையும் விசித்திர வீர்யனை ஏற்றுக் கொண்டார்கள். அம்பை எதிர்த்தாள் . அவளை வென்ற நானே அவளை மனைவியாக ஏற்கவேண்டும் என்றாள் . என் வைராக்கியம் புரியவில்லை.அவளுக்கு. அவளை என் தம்பிக்கு நான் ஏற்கவும் இல்லை ஏனென்றால் அவள் சால்யன் என்ற அரசனை ஏற்கனவே காதலித்து மணமுடிக்க விரும்பினேன் என்றாள். அவன் என்னை எதிர்த்தான். அவனால் என்னை வெல்ல முடியவில்லை என்பதால் அவளை அவன் மணக்க முடியவில்லை. விஷயம் தெரிந்ததும் ஒருவனை காதலித்தவளை அவள் எண்ணத்திற்கு மாறாக, என் தம்பிக்கு மனைவியாக்க விரும்பாமல் அவளை சால்யனிடம் திரும்பிப் போ என்றேன். அவளை அவனும் ஏற்கவில்லை. ஏற்கனவே நீ ஒருவனால் கைப்பற்றப் பட்டு அவன் உன்னை தானமாக வெளியே தள்ளியபிறகு என்னிடம் வந்ததால் என் சுய கெளரவம் உன்னை நானும் ஏற்க அனுமதிக்கவில்லை.'' என்று நிராகரித்தான்.

பரசுராமனிடம் சென்று நியாயம் கேட்டாள் . அவளுக்காக பரசுராமன் பீஷ்மனிடம் வாதாடி இருவருக்கும் யுத்தம் பல நாட்கள் தொடர்ந்தது. பீஷ்மனை பரசுராமனால் வெல்லவோ கொல்லவோ முடியாமல் ''பெண்ணே உனக்கு என்னால் உதவ இயலவில்லை'' என்று பரசுராமன் சென்றுவிட்டான். யாராலும் வெல்லமுடியாத பீஷமனை கொன்று பழிவாங்க துடித்தாள் அம்பை. பிறகு பல வருஷங்கள் கடுந்தவம் புரிந்து பரமேஸ்வரனிடம் வரம் பெற்றாள் . நீயே ஒருமுறை ஆணாக பிறவி எடுத்து துருபதன் மகனாக சிகண்டி என்ற பெயருடன் பழைய நினைவுகள் மனதில் தொடர அஸ்த்ர வித்தை பயிற்சி பெற்று பீஷ்மனோடு போர் புரிந்து அவனைக் கொல்வாய்'' என்று வரம் பெற்றாள். துரியோதனா, இது தான் சிகண்டி புராணம். நான் பெண்ணாக இருந்த சிகண்டியை ஆயுதங்களோடு என்னைகொல்ல தாக்கினாலும் கூட நான் அவனை (ளை) எதிர்க்கவோ தாக்கவோ கொல்லவோ முடியாது '' என்றார் பீஷ்மர்.

இரவு முடிந்தது, ''பாண்டவ சைனியம் திருஷ்டத்யும்னன், பீமார்ஜுனர்கள் மற்றும் அநேக சேனா வீரர்கள் தலைமையில் அதோ வருகின்றனவே. தாத்தா நீங்கள் எவ்வளவு நாளில் அந்த சேனையை அழிப்பீர்கள்? கிருபர், துரோணர், அஸ்வத்தாமா, கர்ணன் ஆகியோர் எத்தனை நாளில் அவர்களை கொன்று வெல்வீர்கள்?'' என்று துரியோதனன் கேட்டான்''

''நல்ல கேள்வி கேட்டாய் துரியோதனா , எதிரிகளின் பலத்தை, அவர்கள் தந்திரத்தை பொறுத்து அமைவது என் பதில். ஒரு நாளைக்கு குறைந்தது பதினாயிரம் பேர், ஆயிரம் தேர்கள் வீதம் அவர்களை அழிப்பேன். ஒரு மாத காலத்தில் அனைவரையும் கொல்ல என்னால் முடியுமப்பா'' என்றார் பீஷ்மர்.

துரோணர் '' நானும் பீஷ்மரின் கணிப்பில் ஒருமாத காலத்தில் அவர்களை முற்றிலுமாக அழிக்க முடியும். கிருபர் ''இரண்டு மாதம்'' என்றார். அஸ்வத்தாமா ''பத்து இரவுகள் போதுமே'' என்ற போது சிரித்துக் கொண்டே கர்ணன் ''ஐந்தே நாள் போதும் எனக்கு'' என்றான்.

கர்ணன் பேச்சு பீஷ்மருக்கு சிரிப்பை வரவழைத்தது. 'ஆஹா, நிறையவே மனப்பால் குடிக்கிறாய் கர்ணா, கிருஷ்ணன் தேரோட்ட அர்ஜுனன் வீரம் அறியாமல் அவனோடு எதிர்க்காமலேயே மனக் கணக்கு போடுகிறாய், உன்னால் பேசியே ஜெயிக்க முடியுமே '' என்றார்.

ஒற்றர்கள் மூலம் செய்தி யுதிஷ்டிரனுக்கு சென்று, அவன் 'அர்ஜுனா, பீஷ்மர், துரோணர், கர்ணன் பேச்செல்லாம் கேட்டாயே, நீ எவ்வளவு நாளில் கௌரவ சேனையை அழிக்க முடியும்?'' என்றான்

​கிருஷ்ணனைப் பார்த்துக்கொண்டே அர்ஜுனன் '' கிருஷ்ணன் துணை இருந்தால் கௌரவர்கள் என்ன இந்த மூவுலகையுமே ஒரு கண் இமை மூடி திறப்பதற்குள் நிர்மூலம் செய்ய முடியுமே. இருப்பினும் மகாதேவன் அளித்த பாசுபத அஸ்த்ர பலம் தெரியாத அவர்கள் நாட்கணக்கில் குறிப்பிடுகிறார்கள். அவர்கள் சாதாரணர்கள் அவர்கள் அனைவரையும் பாசு பத அஸ்த்ரத்தால் கொல்வானேன். அவர்கள் பலத்த்துக்கு இணையாகவே, பலம் உபயோகித்து வெல்வேன். நான் மட்டுமில்லையே, பீமன், சிகண்டி, த்ரிஷ்டத்யுமன் எல்லோரும் வேறு இருக்கிறார்களே.'' என்றான் அர்ஜுனன்.

​மறுநாள் காலை ஐந்து யோசனை விஸ்தீரணத்தில் ஹச்தினாபுரமே இடம் பெயர்ந்து வந்தாற்போல தக்க முன்னேற் பாடுகளோடு, சைனிய தலைவர்கள் நாலா பக்கமும் சேனையைக் காக்க கௌரவ சேனை நெருங்கியது.

அதேபோல் யுதிஷ்டிரன் ஆணையில், த்ரிஷ்டத்யும்னன் தலைமையில் அபிமன்யு, வ்ரிஹந்தன் மற்றும் ​அநேகர் சூழ ஒரு படை. மற்றும் பீமன் அர்ஜுனன் படைத் தலைமையில் ஒரு குழு, என்று திட்டமிட்டவாறு பாண்டவர்களின் ஏழு அக்ஷோவ்ணி சைன்யம் புறப்பட்டது.கண்ணுக்கெட்டியவரை எங்கும் ஜன வெள்ளம். எங்கும் பிரபல மகா ரதர்கள், அதிரதர்கள் தென் பட்டனர். சங்கநாதம் அவரவர் முழங்க வானமே செவிடு பொடிபட எதிரொலித்தது.

வியாசர் வழங்கிய உத்தியோக பர்வம் மகா பாரதத்தில் இத்துடன் நிறைவு பெற மேலே செல்வோம்.

[Sivan Krishnan]

                                                93.   யுத்த ஆயத்தம் 

வியாச பகவானின் மகா பாரதம்   லக்ஷத்துக்கு மேற்பட்ட ஸ்லோகங்களை கொண்டது. அத்தனையும் மொழிபெயர்த்து அளிப்பதில் உண்டான ஸ்ரமத்தை சுருக்கமாக சொல்லப் போனால்:

1. ரசிக்கும்படியாக  சில  பகுதிகள் இல்லை. காலத்துக்கு ஒவ்வாதவை.
2. கதையை விட்டு வேறு எங்கெங்கோ  கொண்டு செல்லும் . 

3, எனக்கு  காலம் போதாது. உபரி வருஷங்கள் வேண்டும் அதை முடிக்க.

''வைசம்பாயனரே, என்னால் ஓரிடத்தில் அமைதியாக உட்கார முடியவில்லையே. பரபரப்பாக உள்ளதே. மேலே சொல்லுங்கள், பல  தேசங்களிலிருந்தும் வந்த மகா வீரர்கள், அரசர்கள்  இருபக்கம்  நேருக்கு நேர் சந்தித்தபோது என்ன நடந்தது?

''கேள் ஜனமேஜயா,  யுத்தம் ஒருவழியாக வந்ததில் பாண்டவர்களுக்கு பரம சந்தோஷம். குருக்ஷேத்ரத்தின்  மேற்கு பக்கத்தில் கடலாக  கௌரவ சேனை. கிழக்கு பக்கமாக மேற்கு நோக்கி பாண்டவ சைன்யம்.

சாமந்த பஞ்சகத்தை ஒட்டி கூடாரங்கள் போட்டு பாண்டவர்கள் காத்திருந்தனர்.  எங்கும் கண்கொள்ளாமல் யானை, குதிரைகள், தேர்கள், அவற்றின் பல் வேறு வண்ண கொடிகள்.  குழந்தைகளும் முதியவர்கள் மட்டுமே அங்கே காணோம்.

துரியோதனன் ஒரு வெள்ளைக் குடை கொண்ட தேரில்  ஆயிரம் யானைகள் புடைசூழ (100-1) சகோதரர்களோடு ,பாண்டவ சைனியத்தை பார்வையிட்டான். 

லட்டு மாதிரி எதிரே வந்த கௌரவ சைனியத்தை அர்ஜுனன் கிருஷ்ணனோடு சேர்ந்து பசியோடு பார்த்தான்.  எல்லோரும் சங்க நாதங்களை ஒலிக்க சப்தம் காதை அடைத்தது. காற்று பலமாக வீசி புழுதியை கலந்தது. 

தர்ம யுத்தம் முறை என்ன வென்றால்:

பேசுபவனோடு பேசத்தான் வேண்டும்.

அணியிலிருந்து விலகியவனை தாக்கக் கூடாது.

ரதம் ரதத்தோடு மட்டுமே மோதவேண்டும்.

யானை வீரர்கள் யானை வீரர்களோடு மட்டும் யுத்தம் புரியவேண்டும்.

குதிரை வீரனோடு குதிரை வீரன். காலாட்படைகள் தமக்குள் மட்டுமே யுத்தம் புரியவேண்டும்.

தயாராக இல்லாதவனை தாக்கக் கூடாது. ஆயுதம் இழந்தவன், கவசம் கழன்றவன், நிராயுத பாணி  ஆகியோரை கொல்லக் கூடாது.வாத்திய காரர்கள், வாகனங்கள், ஓட்டிகள், இவர்களை குறி வைத்து தாக்கக் கூடாது. 

வியாசர்  திருதராஷ்டிரனை அணுகி, ''நீ  யுத்தத்தை பார்க்க விரும்பினால் உனக்கு பார்வை அளிக்கட்டுமா?'' என்றார்.

''வேண்டாம் மகரிஷி,  காதால் நடப்பதை கேட்டாலே போதும். என் மக்கள் அழிவதை நானே பார்க்க வேண்டுமா ?''''

''அப்படியே ஆகட்டும். இதோ சஞ்சயனுக்கு திவ்ய திருஷ்டி தருகிறேன். அங்கே நடப்பதை பார்த்து உனக்கு சொல்வான்''

அவ்வாறே  சஞ்சயன் திருதராஷ்டிரனுக்கு  பாரத வர்ஷத்தின் பெருமைகளை இயற்கை வளங்களை வர்ணிக்கிறான். எண்ணற்ற மலைகள் , நதிகள், க்ஷேத்ரங்கள், நகரங்கள், மரங்கள், மிருகங்கள், பறவைகள், ஆங்காங்கே வாழும் மக்கள் பற்றி எல்லாம் வர்ணித்து. திருதரஷ்டிரா உன் முன்னோர்  மனு, விவஸ்வத், மாந்தாதி, யயாதி, முசுகுந்தன், நஹுஷன், சிபி, போன்றோர் ஆண்ட தேசம் என்று சொல்கிறான். 

திருதராஷ்டிரன் மனமோ குருக்ஷேத்திர யுத்த களத்தில் மட்டுமே இருக்கிறது. அதை பற்றி சொல்'' என்கிறான். 

கேளுங்கள் அரசே, ''துரியோதனன் பீஷ்மர் சொன்னதை கேட்டதும்  அவருக்கு சகல பாதுகாப்பும் அளிக்கிறான். அவரைச்சுற்றி எண்ணற்ற வீரர்கள் சேனைகளை நியமித்து சிகண்டி அவரை அணுகவிடாமல் காப்பதற்கு உத்தரவிடுகிறான். சிகண்டியை பீஷ்மர் எதிர்க்க மாட்டார், கொல்லமாட்டார்  என்பதால் அவன் அவரை அழிக்க முயல்வான்.   சிங்கத்தை நரி கொன்றுவிடும் ஜாக்ரதை.   சிகண்டியை அணுகவிடாமல் நீங்கள் பார்த்துக் கொண்டால் பீஷ்மர் அனைத்து பாண்டவர்களையும்  கொல்வார் என்கிறான்.

பொழுது விடிந்தது.

கௌரவ சைன்யம் அஸ்வத்தாமனின்  சிங்கவால் சின்ன கொடியுடன் தேரில் வழி நடத்த ஒரு சேனை, விகர்ணன், பூரிச்ரவஸ், புருமித்ரன் தலைமையில் சில சேனைகளாக  பீஷ்மரை சுற்றி நின்றன. துரோணர்  கலச சின்னக்கொடி,  துரியோதனனின்  அரவக் கொடி, ஜெயத்ரதனின் பன்றிக்கொடி,  தேர்களில் தென்பட  ஏராளமான சேனை.

கௌரவர்களின் பதினொரு அக்ஷோவ்ணி சேனையை எதிர்க்க  ஏழு அக்ஷோவ்ணி சேனையைக் கொண்டு வஜ்ர வியூகம் அமைத்தான் யுதிஷ்டிரன். பீமன் அதற்கு பாதுகாப்பாக இருப்பான். வியூகத்தின் முக்ய அங்கங்களில் அர்ஜுனன், சிகண்டி, திருஷ்டத்யும்னன், சாத்யகி, அபிமன்யு ஆகியோர் இருப்பார்கள். அர்ஜுனனை தொடர்ந்து அருகே யுதாமன்யு, உத்தமௌஜா, திருஷ்டகேது, சேகிதானன் போர் புரிவார்கள்.

எவருமின்றி காற்றிலும் வேகமாக  வாயுபுத்திரன் பீமசேனன் தனது பிரம்மாண்ட கதையோடு சூராவளியாக  எதிரிகளை கொன்றுகொண்டு இருப்பான். அவனது குறி  துரியோதனன் அவன் சகோதரர்கள்.  அர்ஜுனனின் குறி துரோணர், பீஷ்மர், அஸ்வத்தாமா ஆகியோரை தடுப்பது, எதிர்ப்பது, கௌரவ படையை உடைத்து சிதறடிப்பது.  திருஷ்டத்யும்னன் குறி துரோணர்.

வெண்குடை, பெரிய தனுசு, வாள் , வெள்ளை கிரீடம், வெண் குதிரைகள் பூட்டிய தேரில்  வெள்ளை கொடியோடு  ஒரு வெண்ணிற பனிமலை போல் பீஷ்மர் எதிரே நின்றார்.

கண்ணுக் கெட்டியவரை தோன்றிய சேனா வெள்ளத்தில் பிரதானமாக  பீஷ்மர் நிற்பதைப்  பார்த்த யுதிஷ்டிரன் முகம் வெளுத்தது. வியர்வை பெருக,  ''அர்ஜுனா , பார்த்தாயா , பிரமிப்பு தட்டுகிறதே, எப்படி தாத்தாவின் பலத்தை எதிர்த்து சேனையை பிளப்பது? முடியுமா?''

''அண்ணா, பீஷ்மர்  மட்டுமல்ல, நாரதரும் சொன்னதை நினைவு கூருங்கள்.  ஒரு போட்டியில் எதிரியின் எண்ணிக்கை முக்யமில்லை. இருக்கும் சக்தியை எப்படி வீணாக்காமல், தர்ம, சத்ய, வழியில் பிரயோகிக்கிறோமோ  அங்கு வெற்றி நிச்சயம். மேலும் எங்கு கிருஷ்ணன் இருக்கிறானோ அங்கு தோல்விக்கே  இடமில்லை. கோவிந்தனின் சக்தி எல்லையற்றது.  எனவே இதில் கவலைப் படவோ துக்கப்படவோ  காரணமே இல்லை.

தேர்த்தட்டில் அர்ஜுனன் கவசமணிந்து காண்டிபம் வில் ஏந்தி, அம்புகள், அஸ்திரங்கள், வாள் , கதை,  சஹிதம் தயாரானான். கிருஷ்ணன் தேர்ப் பாகனாக ஆசனத்தில் ஏறி குதிரைகளின் சேணத்தை கையில் பிடித்தான்.

''அர்ஜுனா, உன்னை சுத்தப் படுத்திக்கொண்டு, துர்க்கையைப் பிரார்த்தித்துக் கொள். வெற்றி உனதே. அர்ஜுனன் மனம் நிறைய த்யானித்து காளியை வேண்டுகிறான். கிருஷ்ணன்  அருகே துர்க்கை பிரசன்னமாகிறாள். 

''அர்ஜுனா  உனக்கு கிருஷ்ணன் துணை இருக்கும்போது ஒருவரும் உன்னை வெல்லமுடியாது. நீயே வெற்றி வாகை சூடுவாய்'' என அருளி மறைகிறாள்.  இதை சஞ்சயன்  திருதராஷ்டிரனிடம் சொல்கிறான்.

இனி வருவது பாரதத்தில் ஸ்ரீ மத்  பகவத் கீதை பகுதி. பக்தியோடு அணுகுவோம் 

[Sivan Krishnan]

                                   
        96.  வினையும் பயனும்  

''அர்ஜுனா   நான்  கர்மமே அற்றவன்  என்றாலும் நான் என் செயல்களை  செய்யாமல்  நிறுத்திவிட்டால் உலகங்கள் அழிந்து போகும்.

 பாமரர்கள்  எப்படி பற்று வைத்து  தமக்கு விருப்பப்பட்ட காரியங்களை செய்து கொள்கிறார்களோ அப்படி, ஒரு ஞானி சமுதாய நன்மைக்காக பற்றில்லாமல்  எல்லா காரியங்களையும் செய்பவன். ஜனகன் முதலானோர் அவாறு தான் பற்றற்று தமது கர்மங்களைச்  செய்து புகழ் எய்தியவர்கள். துறவு பூணாத துறவிகள். இதால் தான் பெரியோர் உயர்ந்தோர் பாதையை மற்றோர் பின்பற்றுவார்கள். ஒவ்வொருவனும் தான் காணும், செய்யும் கர்மங்கள் அவன் குணத்தை ஒட்டியே  அமைகிறது. இது இயற்கை. எனவே எல்லாக் காரியத்தையும்  பகவானே உனக்கே அர்ப்பணம் என்று சமர்ப்பித்து உன் போர்த் தொழிலைச்  செய்.'' என்றான் கிருஷ்ணன்.

''இயற்கை குணத்தின் வேகத்தை முற்றிலும் மாற்றமுடியாது. அதைப் புரிந்து கொண்டு,  கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நல்ல வழியில் அதை மாற்றி சீர் பெறவேண்டும். விருப்பு வெறுப்புகளில் சிக்கக் கூடாது. ஒவ்வொருவனுக்கும் பிரத்யேகமாக ஒரு தர்மம் (ஸ்வதர்மம்) உண்டு. அதை அனுசரித்து முன்னேறவேண்டும். ஒருவனது மற்றொருவ னுடையதோடு பொருந்தாது.''

'கிருஷ்ணா,  எது  ஒருவனை பாப கார்யம் செய்ய தூண்டுகிறது?

''அர்ஜுனா , நான் தான் சொன்னேனே. ஒவ்வொருவனும் அவனது குணத்தினால் உந்தப் பட்டு நல்லதோ, கெட்டதோ செயல் புரிகிறான்.  பிறவியோடு வந்த ரஜோ குணம் அது. அது ஒரு பிசாசு. மனிதனின் சத்ரு. அவனது  மனதைப்  புகைபோல் சூழ்ந்து கொண்டு ஆட்டிப் படைக்கிறது. கருவை கருப்பை போல, பளிங்கை அழுக்கு போல என்று கூட சொல்லலாம். இந்திரியங்களை கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைக்க பழகியவன் இதிலிருந்து விடுபடுகிறான். பலமுள்ள அவற்றை விட அறிவு அதிக பலம் பெற்றால்  ('புத்திர் பலம் '')   தான் மனத்தை அடக்க முடியும். காமம், குரோதம், மோகம், மதம் போன்ற சக்திவாய்ந்த  உணர்வுகளிடமிருந்து  தப்ப வைராக்கிய புத்தி வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். அறிவை  ஜாக்ரதையாக ஒரு அளவுக்குள் அடக்கி ஆள  வேண்டும். ஆணவம் இன்றி பாதுகாக்க வேண்டும். ஆத்ம  விசாரம் பண்ண வேண்டும்.  இல்லையேல் வேலியே பயிரை மேயும்''.

''அர்ஜுனா, முன்பு ஒருகாலத்தில் பற்று இல்லாமல் செயல் புரிய வேண்டிய அவசியத்தை  விவஸ்வானுக்கு நான்  சொன்னேன். அவனிடமிருந்து சேதி  மனுவுக்கு சென்று, பிறகு இக்ஷ்வாகுவை அடைந்தது. பிற்பாடு வந்த  பல ராஜ ரிஷிகள் இதை புரிந்து செயல்பட்டார்கள். காலம் செல்லச்செல்ல  அது மெல்ல மெல்ல  மறைந்து விட்டது.  இப்போது அதை மீண்டும் ஏன் உனக்கு சொல்கிறேன் என்றால் நீ எனது பக்தன் மட்டுமல்ல நண்பன் .விஷயம் புதிதல்ல,  மேன்மையான தொன்மையான ரகசியம் ''

'' கொஞ்சம் நிறுத்து கிருஷ்ணா.... என்ன சொன்னாய்??  நீ ?  எந்த காலத்திலேயோ யாருக்கோ சொன்னதா??  இதோ பார்  நீ வசுதேவர் மகன், அவரையும் எனக்கு தெரியும். நீ என்  சமகாலத்தவன். எப்படி ஏதோ ஒரு முற்கால யுகத்தில் இருந்த விவச்வானுக்கு இதை போதித்தேன் என்கிறாய்? புரியவில்லை. எங்கோ தப்பு இருக்கிறதே கிருஷ்ணா?''

''அர்ஜுனா நல்ல கேள்வி கேட்டாய்.  எனக்கும் உனக்குமே பல ஜன்மங்கள் இதுவரை  முடிந்து விட்டன. ஆனால்  நீ  என்னென்ன ஜென்மங்கள் எடுத்து பிறந்து  இறந்தவன். அவை யாவை  என்பது நீ அறியமுடியாது. நான் பிறப்போ இறப்போ அற்றவன்  அவ்வப்போது வெவ்வேறு உருவில்  மாயையினால்  மாற்றம் கொண்ட உருவில் தோன்றுபவன்  எனவே எனக்கு ஒரே தொடர்ச்சியாக அவை அனைத்தும் தெரிகிறது. மேலும்  எப்போதெல்லாம்  தர்மம் பழுதடைந்து அதர்மம் தலை தூக்குகிறதோ அப்போதெல்லாம் தர்மத்தை பாதுகாக்க நான் தோன்றுபவன். நல்லவர் வாழ  தீயவர் வீழ  நான் தேவையானபோது  அவதரிப்பவன். என் அவதாரங்கள் பல.   ஜன்மங்கள் எத்தனையோ.  நீ எடுத்ததும் பல.  ஆனால் நீ அவற்றை  நினைவில் கொள்ள முடியாது. உன் நினைவு ஒரு அளவுக்குட்பட்டது. அந்தந்த பிறப்பு சம்பந்தமாகவே மட்டும் செயல்படுவது. எனவே மக்களுக்கு நான் வேறு வேறு காலத்தில் கோலத்தில் தோன்றுவதே தெரியாது. 

யார் யார் எப்படி என்னை வழிபடுகிறார்களோ அவர்களை அந்தந்த உருவில் திருப்திப் படுத்துகிறேன். எந்த வகையில் என்னை வழிபட்டாலும் என் வழியை தான் அவர்கள் பின் பற்றியாகவேண்டும்.  என்னை பின்பற்றி என்னை அறிந்தவன் அடுத்த பிறப்பின்றி என்னை அடைவான். எல்லோருக்கும் இது பொதுவானது. சகல பந்த பாசம் விலகி இந்த்ரிய கட்டுப்பாடோடு என்னை சரணடைந்தவன்  ஞான அக்னியில் ஸ்புடம் போடப்பட்டு பரிசுத்தமாகி தெய்வ நிலை அடைவான். நான் பக்தர்கள் நாடும் வழியில் அவர்களுக்கு அருள்பவன்.''  

இந்த இடத்தில் நம்மாழ்வார் பாசுரம் ஒன்று நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

அவரவர் தமதம தறிவறி வகை வகை
அவரவர் இறையவ ரென  அடி அடைவர
அவரவர் இறையவர் குறைவிலர் இறையவர்
அவரவர் வழி வழி அடியனின் றனரே.

''அர்ஜுனா, பக்தர்கள் அவரவர்கள் அறிவிற்கு எட்டியபடி  அந்தந்த வகையில் பகவானை தேடி அவன் திருவடி அடைகிறார்கள். பகவானும் அந்த வகையில் அவர்கள் விருப்பப் படி அவர்களை குறைவில்லாமல் அருள் பெற வைக்கிறான். அவரவர் மார்கத்தில் வழி பட்டாலும்  எல்லோரும் ஸ்வதந்திரமாக அவன் அடியைப்  பெற அருள்கிறான்.
எத்தனையோ தெய்வங்களை   தேவதைகளை உருவகப் படுத்தி பக்தியோடு  வணங்குகிறார்கள். தர்மம் வீண் போகவில்லை. அவை என்னை நேரடியாக ஆராதிக்காவிட்டாலும் கூட  என்னிடமே வந்தடைகிறது. ஆகவே  என் அருள் பெற்று பயன் அடைகிறார்கள்'' என்கிறான் கிருஷ்ணன். 
(ஊரிலிருந்து மனைவி எழுதிய  கடுதாசு  அந்த ஊர்  போஸ்ட்  மாஸ்டரிடம் ஜாக்ரதையாக அளிக்கப் பட்டு,  இந்த ஊர் போஸ்ட்மேன்  மூலமாக என்னை வந்தடைவது போல)    

'' இதையும் கேள் அர்ஜுனா,  குணங்களுக்கு தக்கவாறு தான் நான்கு பிரிவுகளாக அளித்தேன். ஏனென்றால் எல்லோரும்  ஞானப் பாதையிலோ,  போர் குணத்திலோ,  பொருள்  ஈட்டுவதில் நாட்டம் கொள்வதிலோ,  சேவை செய்வதில்  ஈடுபாட்டிலோ  காணப் படுவதால் அவரவர்களின்  செயலுக்கு  தக்கவாறு கூட்டாக செயல்பட இந்த ஏற்பாடு. எல்லோரும் ஒரே குணத்திலோ, ஒரே செயலிலோ எந்த காலத்திலும் இருக்கமுடியாதே.  சுதந்திரமாக அவரவர் விருப்பபடி குணம் செயலின் படி  வாழ்பவர்கள் தத்தம் செயலில் பலன் கருதாமல் ஈடுபட்டு மோக்ஷம் எய்த இந்த ஏற்பாடு.  சிக்கலே அருவருப்போ இதில் இல்லையே.குணத்தின், விருப்பத்தின்  அடிப்படையில் தானே இந்த  க்ரூப்.
 
அர்ஜுனா திரும்பவும் சொல்கிறேன்.  செயலில் செயலற்ற  நிலை -- நாம் செய்கிறோம் என்ற எண்ணம் இல்லாமல் எனக்கு அர்ப்பணம் செய்து செய்கிற செயல் அவனை புத்திமானாக்குகிறது. அவனே யோகி. விருப்பு வெறுப்பு இன்றி ஒரு வேள்வியாக  பலநேதிர்பாராமல் செய்பவனின் கர்ம பலன் அவனை தீண்டாது.  இந்த சரீரம் ஒரு யாத்திரை போகிறது. போகிற போக்கில்  அதற்குண்டான செயல்களை புரிவது கடமை மட்டுமே. பலன் நமக்கில்லை''

(ஸ்டேஷனில் டிக்கெட் வாங்கினாலும்  டிக்கெட் கொடுத்தவர் நம்மை தூக்கிப் போவதில்லை. ஏதோ ஒரு ரயிலோ பஸ்ஸோ , விமானமோ கர்ம ஸ்ரத்தையாக  நம்மை தூக்கிக்கொண்டு வேகமாக ஓடுகிறது. அது தான் இந்த உடலும் அதன் இந்த்ரியங்களும்.)

கண்ணன் சொல்வதை மேலும் கேட்போம்.

[Sivan Krishnan]

                                                   94..  ''  பதினெட்டு''

மகா பாரதம் ஒரு பெரிய பால் கடல். அதை அப்படியே  கடைந்தால் திரண்டு வரும் வெண்ணை தான்  கீதை. கீதம்  என்றால்  பாடல், இன்னிசை, காதுக்கு கேட்க இனிமையானது  கீதம் பேச்சல்ல.   பகவானின் வார்த்தைகள் தேன்  சிந்தும் கீதமாக  இருப்பதால் அது பகவத் கீதை.   

வேதங்கள் மொத்தம் நாலு தான்.  அதை  ஐந்தாக பண்ணியது பாரதம். சகலராலும் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட சிறந்த ஐந்தாவது வேதம் என்ற உன்னத  ஸ்திதி பெற்றது.  அதற்கு  பஞ்சம வேதம் (ஐந்தாம் மறை) என்று பெயர்.

மஹா பாரதம் மனிதனின் வாழ்க்கையின் பிரதிபலிப்பு. அவனது என்சைக்ளோபீடியா.  பாரதத்தில் காணும் குணாதிசயங்கள் இல்லாத ஒரு மனிதனும் இந்த உலகில் இல்லை. அதை புராணம் என்று, அதாவது ஏதோ பழங்கதை என்று ஒதுக்குபவர் அறியாதவர்கள்.  

‘पुरा नवं भवती   பழைய விஷயமானாலும் எது  அதை புதிதாக சொல்வதோ , என்றும்  எப்பவும் புதியதோ  அது புராணம்.  பாரதம் அப்படிப் பட்டது. 

இதற்கு சிறப்பு தந்த ரகசியம் பதினெட்டு.   என்ன  பாரதமா? பதினெட்டா? என்ன சொல்கிறாய்?
பாரதம் ஒரு சுரங்கமய்யா?  "yad ihasti tad anyatra yan nehasti na tat kvacit"     இதிலுள்ளது தான் எதிலேயும்.உள்ளது.  இதிலில்லாதது எதிலும் இல்லாதது.  

பாரதத்தில் கடைந்தெடுத்த வெண்ணை என்றேனே அந்த கீதை தான் சகல சாஸ்திரங்களிலும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட  மிக முக்ய மூன்றில் ஒன்று.  பிரஸ்தான த்ரயம்  என்று  சொல்லப் படும்  உபநிஷதங்கள்,  வேதாந்த சூத்ரங்கள்  பகவத் கீதை. -  வேதாந்தத்தை சாறாகப் பிழிந்தது தான் உபநிஷத்.  அந்த   உபநிஷத்களில் தேர்ந்தெடுக்கப் பட்ட முக்ய வாக்யங்கள் சூத்ரங்கள்,  அவற்றில் முதன்மையானது பகவத் கீதை. 

 வியாசர் ஒப்பிடமுடியாதவர்.   அவர் எழுதிய பாரதத்தில், அதில் மிளிரும் கீதையில் கிருஷ்ணன்   '' முனிவரில் நான் வியாசன்''  என்று சொல்லும்போதே  வியாசர் எப்படிப் பட்டவர் என்று புரிகிறதா.  பாரதத்தில் நல்லதும்  கெட்டதும் மட்டும் சொல்லவில்லை, நல்லதிலும் கெட்டது, கெட்டதிலும் நல்லது   இருக்கும் எடுத்துக் காட் டியிருக்கிறார். யுதிஷ்டிரன் தர்மவான், சத்யமானவன், நல்லவன், எனினும் அவன் செய்த தவறுகள் சில காட்டப் பட்டிருக்கிறது.  பீஷ்மன் சத்யவான், வைராக்யன், தியாகி. எனினும் அவன் செய்த தவறுகள் மறைக்கப் படவில்லை.  துரியோதனன் கர்ணன் ஆகியோர் கெட்டவர்கள், நம்பியார்கள், வில்லன்கள். ஆனாலும் அவர்களிடம் இருந்த அருமையான சில குணங்கள் சீர் தூக்கிச்  சொல்லப் படுகிறதே.

அது சரி அது என்ன பதினெட்டு. மகா பாரதத்தில்  மொத்தம் 18 பர்வங்கள்.  பகவத் கீதையிலும் 18 அத்யாயங்கள்.  மகா பாரத யுத்தம் நடந்தது 18 நாள்.  மொத்த சேனைகள்  இருபக்கமும் சேர்ந்து  18 அக்ஷோவ்ணி  என்று சொன்னேனே.  அதிலும் ஒரு சூட்சுமம் இருக்கிறது.  ஒரு அக்ஷோவ்ணி யில்  1215 யானைப்படை, 1215 குதிரை படை, 1215 தேர்கள், 60750 காலாட்படை, (6+7+5=18). அதை விடுங்கள். எல்லாவற்றையும் கூட்டினால் 97200 உருப்படி. அதாவது 18! (9+7+2). இன்னொரு ரகசியம் சொல்லட்டுமா.  மகாபாரதத்தின் உண்மையான  முதல் பெயர்  என்ன தெரியுமா ''ஜெயா'' . வியாசர் இந்த பெயர் தான் அதற்கு வைத்தார். ஸம்ஸ்க்ரிதத்தில் 'ஜெயா'' வின் கூட்டு எண்  18 !

 அந்த  பதினெட்டின் குடும்பத்தை பாருங்களேன்  எவ்வளவு ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது  !   18, 108, 1008 !!  ஹிந்துக்களுக்கு  108 பற்றியோ  1008 பற்றியோ தனியாக நான் சொல்லவேண்டுமா?  அஷ்டோத்த்ரங்கள்  108ஆகத்தான் இருக்கிறது,  சஹஸ்ரநாமங்கள்  1008ஆக இல்லையா?    18 = 9  (1+8). நவம்  என்று அறியும் ஒன்பதின் மகிமை எல்லோரும் அறிந்ததே. அதைப்பற்றி எழுதப் போனால் இதை என்னால் முடிக்க முடியாதே 

அன்றாட வாழ்வில்  கூட ''ஏண்டா கோபு  இதை செய்யலேன்னு கேட்டா 1008 காரணம் சொல்லாதே ''

யுத்தத்தில் தயாராக இருந்த  இரு சைன்யத் தலைவர்களும் தத்தம் சங்கங்களை முழங்கினார்கள். கிஷ்ணன்  பாஞ்சஜன்யத்தை, அர்ஜுனன் தேவதத்தத்தை, பீமன் பவுண்ட்ரத்தை , யுதிஷ்டிரன்  அனந்தவிஜயத்தை , நகுல சகாதேவர்கள் சுகோஷம், மணி புஷ்பகத்தை , மற்றும் அனேக சேனாதிபதிகளும் அவர்கள் சங்கங்களை ஒலித்தனர்.  ஆகாயம் பூரா எதிரொலித்த அந்த கம்பீர நாதம் கௌரவர்களை  கலக்கியது.

அர்ஜுனன்  கிருஷ்ணனை பார்த்து  '' கிருஷ்ணா  நமது தேரை  இரு சேனைகளின் மத்தியில் கொண்டு நிறுத்து. நான்  எல்லோரையும் ஒருமுறை பார்க்கவேண்டும்

​ என்றவன் தேர் இரு சேனைகளுக்கும் மத்தியில் நிறுத்தப் பட்டதும்  எல்லோரையும் ஒரு முறை கூர்ந்து பார்க்கிறான். யார் அவர்கள்? அடடா, இது வரை தோன்றாதது இப்போது தோன்றி உள்ளதே,  ''உறவு"  'சுற்றம்'  எப்படி  அதுவும்  கிருஷ்ண ரஹஸ்யமோ?  

ஐயோ, இவர்கள் என் தாத்தா, சிற்றப்பா, பெரியப்பா,  பெரிய தாத்தா, சின்ன தத்தா, மாமன், மாமனார், சகலை,  தங்கை அக்காள் புருஷன்,  மைத்துனன், ஒன்றுவிட்ட மருமகன், பிள்ளை முறை, பெண்ணின் கணவன் இன்னும் எத்தனையோ உறவுகள் இத்தனை நாள் மறந்தது இப்போது எப்படி நினைவில் வந்தது. -- சீ இவர்களையா நான் கொல்வது , 

''கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா,   ஏன் என் உடம்பு  நடுங்குகிறது, மயிர்க்கால்கள் குத்திடுகிறது , தலை சுற்றுகிறது, உடம்பு திகு திகு வென்று எரிகிறது, கண்களில் ஜாலம் பொங்குகிறது, மனது மயங்குகிறது, நாக்கு வரள்கிறது,  கெட்ட  சகுனங்கள் கண்ணில் படுகிறதே, நிற்கமுடியாமல் கால்கள்  தள்ளாட  விழுந்துவிடுவேன் போலிருக்கிறதே,   கிருஷ்ணா  எனக்கு  இவர்களைக் கொன்று அப்படி ஒரு வெற்றி வேண்டவே வேண்டாம். சந்தோஷம், பெருமை, ராஜ்ஜியம் ஒரு மண்ணாங்கட்டியும் வேண்டாம்.  அவர்கள் என்னைக் கொல்லட்டுமே , நான் கொல்லத்  தயாரில்லை.  இவ்வளவோ சொந்தங்களை, பந்தங்களை கொன்று என் சகோதரர்கள் திருதராஷ்டிரா வம்சத்தை கொன்று எனக்கு வெற்றியா, ராஜ்யமா?   ஏதோ உட்பூசல் அதற்கு உயிர்ப்பலியா? அவர்கள்  என்ன பாபம் பண்ணினார்கள்? இவர்களைக் கொன்று ஒரு சந்தோஷமா? தவறு செய்தார்கள் என்பதற்காக ஒரு வம்சத்தையேவா  பழி வாங்குவது?  அந்த பாபம்  எனக்கு வேண்டாமே?

​ஒரு வம்சத்தை அழிப்பதால்  அந்த வம்ச வழக்கம், நம்பிக்கை, பழக்கம், வாழ்க்கை முறை எல்லாமே தொலைந்துவிடுமே. அதை அழிப்பதால் பாபம் ஒன்றே மிச்சம். பாபம் அதிகரிக்க,  அந்த குலஸ்த்ரீகள்  ஒழுக்கம் இழக்க நேரிடும். சீலம் குறைவதால்  குலக் கலப்படம். குலச்  சிதைவால் முன்னோர்களுக்குண்டான கடன்கள் நின்றுவிடும். அவர்கள் நரகத்திலேயே  உழல நேரிடும்.  இல்லவே இல்லை. இது நான் செய்ய மாட்டேன். பேசாமல் துரியோதனாதிகள் ஆயுதங்களால்  என்னை கொல்லட்டும். நான் தடுக்கவோ எதிர்க்கவோ மாட்டவே மாட்டேன்.   அர்ஜுனன் தொபுகடீர் என்று கீழே  உட்கார்ந்தான்.  காண்டிபத்தையும் அஸ்த்ரங்களையும், வாள்  அனைத்தையுய்ம் எறிந்தான்.

கண்களில் கங்கை. 

இந்த அர்ஜுனன் தானே  யுதிஷ்டிரன் முகம் வெளுத்தபோது தைர்யம், நீதி, நெறி, நேர்மை எல்லாம் சொல்லி யுத்தம் செய்ய தூண்டினவன்.  ஆம். இதெல்லாம் அந்த கபட நாடக சூத்ரதாரியின் திட்டமோ,  அர்ஜுனனை மதி மயங்கச் செயுது, அவனைக் கேள்வி கேட்க வைத்து, அவனுக்கு சொல்வது போல், நமக்கெல்லாம் வாழ்வின் நெறி முறைகள், நீதி, நேர்மை, சத்யம், தர்மம், கர்மம், ஞானம் புகட்ட இப்படி ஒரு சாகசமோ!  

சஞ்சயன்  இந்த எதிர்பாராத திருப்பத்தை திருதராஷ்டிரனுக்கு அப்படியே  எடுத்துசொல்கிறான். 

மேலே பார்ப்போம். இனிமேல் தானே கீதை -- கண்ணன் ''திரு வாய் மொழி''  காத்திருக்கிறது நமக்கு

[Sivan Krishnan]

                                100.  ''சரணம் ப்ரபத்யே'' 

மகா பாரதத்தை  எளிமையாக  சிறுவர்கள் உள்ளங்களில்  பதிய வைக்க  நான் எடுத்துக்கொண்ட முயற்சியில்  இன்று  100 வது அத்தியாயம் என்று  அறியும்போது மலைப்பாக இருக்கிறது.  எல்லாம் அந்த மாய கிருஷ்ணன் லீலையா வேலையா? '' என்னைப் பிடித்து  தன்னைக் கொடுத்து....'' கீதை  ஒரு அக்னிப் பரிக்ஷை எனக்கு.  நான் புரிந்து கொண்டால் தானே புரிய வைக்க முயல வேண்டும். பதினெட்டு அத்யாயயங்களில்  ஏழாவதை எழுத வைத்த கிருஷ்ணா உன் திருவடிகளில்  சரணம் பரபத்யே. 

 கொஞ்சம் பின்னோக்கி பயணித்தால் இதுவரை வந்த கீதையின் பாதை புரிபடும்.  

மகா வீரனான போதிலும் யுத்தரங்கத்தில்  எண்ணற்ற  குருமார்கள், ' ரத்தத்தின் ரத்தங்கள்' பலரைப் பார்த்ததும் பாசத்தில் மயங்கினான் அர்ஜுனன்.  கொல்லமாட்டேன்  என்றவனுக்கு கிருஷ்ணன் ''உயிர்கள் வெவ்வேறல்ல, உடல் தான் வேறு, தான் பிறர் என்ற வித்தியாசமே கிடையாது, உடல் தான் அழிவுறும், உள்ளே உள்ள ஆன்மா அழிவற்றது என்று எடுத்துரைத்தான். ஸ்வதர்மமாகிய கர்மத்தை ஒவ்வொருவனும் செய்ய வேண்டிய அவசியம் எடுத்து சொன்னான். பிறகு கர்மம் எப்படி பயன் எதிர்நோக்காது  செய்ய வேண்டும் என்று வழிகாட்டினான். ,அதன் உன்னத பிரிவுகளை, மூன்றாக (கர்மம், விகர்மம், அகர்மம்) என்று எப்படி செய்தும் செய்யாத மன நிலை பெறவேண்டும், என  உணர்த்தினான்.  செய்யாமலே செய்யும் தன்மை கொண்ட யோகிகள், சன்யாசிகள் கர்மத்தை விளக்கினான். கடைசியாக   கர்ம சாதனைக்கு இன்றியமையாத  வழிமுறைகளை எடுத்துக் காட்டினான். ஒருநிலை என்கிற ஏகாக்ரம் ,வரம்புக்குள் வாழ்க்கை, பயிற்சி, வைராக்கியம் ஆகிய சிறந்த தியான வழி முறைகளை விளக்கி இன்று மேலே என்ன சொன்னான் என்று பார்க்கப் போகிறோம்.

ஏழாவது அத்தியாயம்  நம்மை  பக்திக்குள் கொண்டு செல்கிறது.  இந்த பிரபஞ்சத்தில் இயங்கும் அனைத்து உயிர்களிலும் பகவான் இருக்கிறான். ஒன்று போல் மற்றொன்று இல்லாத பலவித   ரகங்களான உயிர்கள் அனைத்தும் அவனது ஸ்ருஷ்டி. அதில் அவன். குடிகொண்டவன்.  ஒரே ஓவியன்,  காகிதம் ஒன்றே, தூரிகை ஒன்றே, என்றாலும்   ம் எண்ணற்ற உயிரோவியங்களை படைக்கிறான். ஒன்று போல் மற்றொன்று இல்லை. 

 ஏழு ஸ்வரங்கள் தான், வித்வான் அவற்றை  அவனது மனது பூரணமாக  ஈடுபட்டு   எண்ணற்ற ராகங்களை அள்ளி வீசுகிறான். இவர்களே இப்படி பண்ணும்போது கிருஷ்ணன் எல்லா உயிர்களிலும் தானே இருந்து மாயையால் வேறு வேறாக  குணங்களை கொண்ட உயிர்களை  உலகில் நடமாட வைத்தது, வைப்பது, முடியாத காரியமா?

ஒவ்வொரு உயிருக்கும் அகம், புறம் என்று இருவகை வெளிப்பாடுகள், அவற்றுள் அப்பழுக்கற்ற ஆத்மா, அது  அகத்தில் அவனே.  புறத்தில் அவன் படைப்பான பஞ்ச பூதங்கள், இந்த இரண்டோடும் சம்பந்தப் பட்ட, மனம், அகம்பாவம், புத்தி,   இந்த ஒவ்வொரு ஜீவனையும்  எப்படி படைக்கிறான்.  ஐந்து பூதங்களையும்,வெவ்வேறு அளவில் விகிதத்தில் கலந்து, ஒன்று போல் ஒன்று இல்லாமல், அதோடு  மனம், அகம்பாவம், புத்தி சேர்த்து படைத்து வெளியே அனுப்புகிறான். 

 ஜடப் பிரக்ருதிகளாலான இந்த உடல் ஆன்மா இல்லையேல் தொப் பென்று விழும்.  எதன் மீதாவது  சாய்த்து தான் வைக்க வேண்டும்.    'அபரா''  வாகிய இந்த உடல், ''பரா'' வாகிய  ஆன்மா இருந்தால் தான் சார்,   பலூன் மேலே கலர் கலராக பறக்கும். ஆன்மா விடுபட்டால்  காற்று போன பலூன்.   உடல் மனத்தோடு இயங்கும்போது அகம்பாவத்தோடு சேர்ந்து தான் காம, குரோதம், மோகம் எல்லா அட்டகாசங்களும். ஆன்மா தான் உண்மையில் நாம் என்று புரிந்து கொண்டு மனத்தை அடக்கி கட்டுபாட்டுக்குள் கொண்டுவந்தால்,  உடல் கர்மத்தை,   மனமெனும்  ஆடுகின்ற குரங்கு  பழக்கிய நாய்க்குட்டியாக பணி  புரியும்.  

இந்த எண்ணற்ற உடல்களில் பகவான்  கிருஷ்ணன்  தான் எப்படி இருக்கிறேன் என்று ஒரு அழகான உதாரணம் சொல்கிறான்.  ஒரு மாலை, நெக்லஸ்,  நெருக்கமாக கட்டி அழகாக கழுத்தில் மிளிர்கிறதே.  அதை பார்ப்பவர்கள்  ''ரொம்ப  அழகா இருக்கு கமலா, இந்த பவழ மணி, வைர நெக்லஸ், முத்து மாலை  எங்கே வாங்கினே, எவ்வளவு?என்று புகழ்கிறார்களே, அந்த மாலை, நெக்லஸ், மணிமாலை அவ்வளவு அழகாக சேர்ந்து பொருந்தி இருக்க எது காரணம்?, கண்ணுக்கு வெளியே தெரியாத, கம்பியோ, கயிறோ அல்லவா?. அது போல் தான் நான்  சகல உயிர்களிலும் வெளியே தெரியாமல் இருப்பவன்'' என்கிறான். (சூத்ர மணி கணா ). 

மனத்தை உயர்வுறச்  செய்ய, சித்த சுத்தி பெற,   விகர்மங்கள் என்று சொன்னேனே அவை தான் யக்ஞம்- தானம்,  ஜபம் - தவம், த்யானம் - தாரணை, இவற்றை செய்யும்போது உள்ளே  ஊடுருவி இருக்கவேண்டியது பக்தி.  சோப்பு, ஷாம்பூ, இவற்றால் தேய்த்து குளிக்க, பயன் பெற  எது அத்யாவசியம்?   தண்ணீர்  அல்லவா?  எப்படி குளிக்க முடியும் அது இல்லாமல்?  பக்தி இல்லாமல் எந்த மேலே சொன்ன காரியமும் பரிமளிக்காது.  பக்தி எப்படி?  தன்னையே இழந்து உருகி கரைந்து  அவனிடம் ஒப்புவிப்பது. சராணகதி,  அதை தான்  வைணவர்கள் பிரபத்தி என்பார்கள்.

ஒரு வேதாந்தியிடம்  ஒருவன் ''வாருங்களேன்  அந்த கோவிலில் இன்று பிரமாதமாக  லக்ஷ தீபம். அலங்காரம் போய்  பார்க்கலாம்''  என்றான்.  

''தீப அலங்காரமா?  அப்படி என்றால் என்ன?

''என்ன சுவாமி  இதுகூடவா தெரியாது.  நிறைய நிறைய  தீபங்களை ஏற்றி வைத்திருப்பார்கள்?

'ஒரே தீபத்தை பலவாகவா? எல்லாம் ஒரே ஒளி  தானே தரும்.  அதை எதற்கு எங்கோ போய்  பார்க்கவேண்டும். பலவற்றை ஒன்றாக  இங்கேயே பார்த்து அனுபவிக்கலாமே''என்றார் ஞானி. 

சினிமா பார்க்கிறேன் என்று ஏதோ ஒரு நிழலை பார்த்து  நிஜமாக பாவித்து  அதைக் கண்டு  சிரித்து, அழுது, கோபித்து, ஆச்சரியப் பட்டு  மகிழ்பவர்கள் நாம்.  நிழலே  இத்தனை இன்பம் தரும்போது உள்ளே இருக்கும் நிஜம் எவ்வளவு இன்பம் அளிக்க கூடியது என்று யோசிக்க கூட இல்லை. மாயை ஐம்புலன்களை அப்படி  மாற்றி விட்டிருக்கிறது. மனத்தை அடகு வைத்து விடுகிறோம். தெய்வத்திடம் மனது பக்தியை செலுத்தினால் கிடைக்கும் இன்பத்தை எத்தனையோ ஞானிகள் கண்டு அனுபவித்து வர்ணித்து இருப்பது புத்தகம் புத்தகமாக ஒவ்வொரு வீட்டில் அலமாரியில்  மட்டுமே இருக்கிறது.  

நூறு கதை பாண்டுரங்கனை பற்றி, கிருஷ்ணனை பற்றி எழுதியது வார்த்தை ஜாலத்தை  காட்ட அல்ல,  கிருஷ்ணா, பாண்டுரங்கா, உன் மகிமையை எப்படி எடுத்து சொல்வேன் என்று வேண்டியதில் வார்த்தைகளை முத்து முத்தாக கொட்டி பக்கங்களை பக்தியில் தோய்த்து நிரப்ப செய்தான்.    நீங்கள் ரசித்தது கதையை அல்ல, பக்தியின்  கருத்தை, ஒவ்வொரு சம்பவத்திலும் பக்தனின் பூரண பக்தி விஸ்வாசம், அதை எப்படி பகவான் ஏற்று பக்தனோடு இருந்தான் என்பதை .  இங்கே ஒரு   பாராவில் பக்தன் கதை சொன்னால் என்ன?

வாழ்நாள் பூரா கிருஷ்ணனை மனத்தில் இருத்தி வணங்கிய ஒரு பக்தன் இறந்தான். அவன் கிருஷ்ணனையே அடைந்தான் என்று சொல்லத்தேவை இல்லை.  தினமும் கிருஷ்ணனோடு அளவளாவி மகிழ்வான்.  திடீரென்று அவனுக்கு ஒரு சந்தேகம்.  என் வாழ்வில் எப்போதும்  கிருஷ்ணன் என்னோடு தான் இருந்தேன் என்று சொன்னானே. மாயாவியை நம்பலாமா?  

''என்னடா ஏதோ யோசனை?'' என்றான் கிருஷ்ணன்.

''இல்லை எனக்கு திடீரென்று ஒரு சந்தேகம்?''

''என்ன சொல் சீக்கிரம்?''

''நீ என்னோடு பூலகத்தில் எப்போதும் இருந்தாயா?''

''ஹா ஹா ''  அப்படியா சேதி, உனக்கு சந்தேகமா,  வா உனக்கு காட்டுகிறேன்?''

கிருஷ்ணன் அவனுக்கு அவன் வாழ்க்கை பாதையை காட்டினான்.  இரு ஜோடி காலடிகள் தொடர்ந்து காணப்பட்டது. 

''அதோ அதோ,  உன் பொய் நிரூபணம்  ஆகிவிட்டதே.  கிருஷ்ணா,  அங்கங்கே  சில இடங்களில்  என் ஒரு காலடி சுவடு மட்டுமே இருக்கிறதே,  அப்போது நீ எங்கே போனாய்?'' எதற்கு பொய்?''

''ஹா  ஹா,  அடே  முட்டாள் பக்தா, நான் உன்னோடு தொடர்ந்து தான் வந்தேன். சில நேரங்களில், நீ உன் கர்மத்தின் துன்பத்தில் உழன்று கஷ்டத்தில் ஆழ்ந்தபோது, நான் அல்லவோ உன்னை தூக்கிக் கொண்டு மீண்டும் உன்னை சரிப்படுத்தி இறக்கி விட்டு, உன் பின்னே தொடர்ந்தவன். அவை என்னுடைய காலடிச் சுவடுகள், உனதல்ல''   என்றான் கிருஷ்ணன். 

இந்த இன்பத்துக்கு  மற்ற இன்பங்கள் நிகராகுமா?  '' நாராயணனைக் காணாத கண்ணென்ன கண்ணே,  பேசாத பாடாத நாவென்ன நாவே, கேளாத செவியென்ன செவியே'' எல்லாம் இது தான். '' பிபரே  ராம ரசம்'' என்ற பாட்டை அடிக்கடி பாடுவேன். பிடிக்கும். சதா சிவ ப்ரம்மேந்த்ரர்  இயற்றியது. ராமா என்ற நாமத்தில் விளையும் பக்தி ரசத்துக்கு ஈடு எது?    பகவான் பக்தியை நமக்கு ஒரு சாதனமாக காட்டிக் கொடுத்திருக்கிறான். 

பக்தனை  மூன்று வகையாக காணலாம்.   சகாம பக்தன் (ஏதோ ஒரு பயனை அடைய விரும்பி பக்தி செய்பவன்),  நிஷ்காமன் ( எந்த பயனும் நாடாதவன்)  ஞானி என்கிற சம்பூர்ண பக்தன்.

ரெண்டாவதாக சொன்ன நிஷ்காம பக்தனையும் (பயன் கருதாதவன்)   மூன்றாக பிரித்து இருக்கிறார்கள் .  அர்த்தன்  (நெஞ்சம் உருகி கரைபவன்)  காதலாகி கசிந்து கண்ணீர் மல்குபவன், நின் கடன் அடியேனையும் தாங்குதல், என் கடன் பணி செய்து கிடப்பதே,  உன்னை பாடாத நாளெல்லாம் பிறவா நாளே '' என்று  கரையும் பக்தர்கள்.    அடுத்தது  ஜிக்ஞாசு (அறிவை பயன் படுத்தி இறைவனை நாடுபவன், அவனுக்கு எதிலும்  நிரூபணம் வேண்டும். மூன்றாவது அர்த்தார்த்தி 

முதல் வகை பக்தன்  ஏதோ ஒரு பயனுக்காக உடல் வருத்தி பக்தியோடு இறைவனை நாடுபவன்.  அது நல்லதற்கோ கெடுதல் செய்யவோ,  ஆனால் கடுந்தவம் பரிபூரண பக்தி -- சிவன் அநேக பக்தர்களுக்கு இப்படி தான் வரம் அளித்தார்  அதை நிவர்த்திக்க விஷ்ணு அவதாரம் எடுத்த  நிறைய  புராண கதைகள்.  துருவன் ''அப்பா மடியில் உட்கார வேண்டும்''  என்று அழுதான். அவன் அம்மா பாவம் என்ன செய்வாள், நாராயணனை நாடி  தவம் செய் அவன் உன் ஆசையை பூர்த்தி செய்வான்'' என்றாள் ,  உண்மையான தவம் செய்த  அந்த சிறுவன் துருவன் அப்பா மடிமேல் மட்டுமா உட்கார்ந்தான்.  இதோ  நம் தலைக்கு மேலே  ஒவ்வொருநாளும் பளிச்சிடும் நக்ஷத்ரமாக அல்லவோ  நாராயணன் அவனை உட்கார்த்தி வைத்திருக்கிறான். ''நான்  நான் '' என்று  ஆணவத்தில் மயங்கும் பெரிய பெரிய மனிதர்களை விட  ஒரு புழு ஆண்டவனை அணுகினால் அது அவர்களை விட மேலானது.   பக்திக்கு படிப்பு, உயர்குலம், பணம், வயது,  எதுவுமே அவசியம் இல்லை. பரிசுத்த மனம் ஒன்றே தேவை. எவ்வளவு கொடியவனாக தீயவனாக இருந்தும் மனம் பரிசுத்தமாகி பக்தி உள்ளே புகுந்தால் அவன் வால்மீகி, அருணகிரி, கண்ணதாசன்,  என்று தான் நமக்கு தெரியுமே.

பயனைக் கருதாத பக்தன் பற்றி கொஞ்சம். படிக்காத ராமகிருஷ்ண பரம ஹம்சர் ஒரு நல்ல உதாரணம்.  அவர் ஒன்றுமே வேண்டவில்லை பவ தாரிணியிடம். ''உன்னைக் காணவேண்டும் எப்போதும் தாயே.  எனக்கென்று எதுவுமே இல்லை'' சர்வமும் நீயே' .  அவள் அவரை உலகம் புகழும் ஞானி, அருட்புனலாக மாற்றினாள் .

அறிவை உபயோகித்து பக்தியை அலசி இறைவனை நாடுபவன் ஜிஞாசு என்றேன். சரியான ஒருவர் இதற்கு விவேகானந்தர்.மற்றவர் புத்தர்.  வேதங்களின் உட்பொருளை அக்கு வேறு  ஆணி வேறாக அலசி அதை உசிதமானது, இணையற்றது என்று நிரூபித்து இறைவனைக் காட்டினார் விவேகானந்தர். . பயன் எதுவும் நாடவில்லை. பக்தியை எல்லோருக்கும் ஊட்டினவர். அறிவுக் கனல்.    '' எதுவும் வேண்டாம். நீ வரவேண்டும். சொன்ன வாக்கின் படி வரவில்லை யானால் என் உயிர் உடலில் அடுத்த கணம் நிற்காது'' என்றான்  ராம பக்தன் பரதன். 

எல்லோரும்  நன்றாக  இருக்க வேண்டும்  என்ற  பரம்பொருளையே  நாடும் அர்த்தார்த்திகள்  நிறைய பேர் இருந்தாலும் நமக்கு  சமீபத்தில் தெரிந்த ஒருவர்  பரமாச்சார்யார். எண்ணற்ற சைவ வைணவ இதர மத பெரியார்களும்  உண்டு.  எறும்பிலிருந்து சூரியன் வரை எதிலும் இறைவனையே  கண்ட ஞானிகள். சைதன்யர், தத்தாத்ரேயர் மறக்க முடியாதவர்கள்.

மேலே செல்வோம். நிறையவே இருக்கிறது பகிர்ந்து கொள்ள.  கீதைப் பொக்கிஷத்தை அனுபவிப்போம்.

[Sivan Krishnan]

 

                                      102      இரட்டை  லாபம்  

ஸ்ரீமத் பகவத் கீதையில்   பகவான் ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் அர்ஜுனனுக்கு ஞானோபதேசம் செய்யும் 18 அத்யாயங்களில் இன்று  நாம் தொடுவது  ஒன்பதாவது, அதாவது கீதையின் நட்ட நடுவில் உள்ள ராஜவித்யா ராஜ குஹ்ய யோகம் என்ற புனித பெயர் அதற்கு. 

 ஸ்ரீ ஞானதேவர் தனது இறுதி சமாதி நிலையில் இந்த அத்தியாயத்தை ஜபித்தவாரே  பூத உடலை நீத்தார்  என்பார்கள்.  சொல்லில் அடங்காத நேருக்கு நேராக பகவானால் ''ப்ரத்யக்ஷாவக'' என்று சொல்லப் பட்ட அனுபவம் இதில் விளக்கப் படுகிறது.

கீதை வைதிக தர்மத்தின் சாரம். பகவானின் திரு நாமமே வேதங்களின் சாரம்.  வேதங்களை உணர்ந்தவர் மட்டுமே மோக்ஷம் அடைய முடியும் என்ற நிலையிலிருந்து எல்லோருக்குமே அது கிட்ட  உண்டான வழி  தான்  பகவன் நாமாவைச் சொல்வது. 

பகவான் ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் சொல்லும் சுலப வழி '  நீ அன்றாடம் செய்யும் சாதாரண கர்மங்களை  எல்லாம்  கூட  ஒரு யக்ஞம்  செய்வதாக கருதி பகவன் நாமாவோடு  கலந்து செய்யும்போது உனக்கு மோக்ஷம் காத்து நிற்கும்.'' என்பது.     மாடிக்குப்  போகும்போது ஒவ்வொரு படியாக ஏறி உயரே போகிறோமே. எவ்வளவு உயரம் சுலபமாக  செல்கிறோம்.  அது போல் அன்றாட கர்ம யஞங்களால் உயர்ந்து பரம்பொருளை பற்றி விடலாம். ஆண்டவனை  ஆழ் கடலில் அடியிலோ  மேலே உச்சி  வானிலோ தேட வேண்டாம்.  எப்போதும் நம் அனைவரின் எதிரிலும்  எங்கும்  அவன் நின்று கொண்டு தான் இருக்கிறான். அவன் அனைத்துருவிலும் சரா சரங்களாக காட்சி அளிக்கிறானே.  

நேற்று கூட எனக்கு ஓரு  அரிய சந்தர்பம் கிடைத்தது.  குழந்தைகள் மத்தியில் அளப்பரிய மகிழ்ச்சி உற்றேன்.  ஸ்ரீமான் கைங்கரிய சேவை என்று ஒரு ஸ்ரீ ரங்க நிறுவனம் சம்மர் ஸ்பிரிச்சுவல்  கேம்ப்  ஒன்று  நங்கநல்லூரில் நடத்துகிறார்கள்.    ஏழுநாள் மாதா, பிதா, ஆச்சார்யா, அதிதி,   தேவோ பவ   என்ற தலைப்பில் அநேக  விஷயங்களை  குழந்தைகளுக்கு இலவசமாக போதித்தனர்.    அதில் என்னையும் அழைத்து  நான் குழந்தைகளுக்கு   க்ரிஷ்ணனை ராமனை   அறிமுகப் படுத்தப் போனவன் அங்கே அநேக க்ரிஷ்ணர்களை ராமர்களைக்  கண்டு அவர்களோடு சில நேரம்அன்பிலே  உண்மையான  நேசத்திலே ஆழ்ந்து கலந்து எனை மறந்தேன்.  அதை விவரிக்க வார்த்தையே இல்லை. இதில் முக்கியம்  என்னவென்றால்  கிருஷ்ணனின் பால பருவம். அது ஒன்றே கிருஷ்ண பக்தர்களை அதிகமாக  ஈர்த்து  பரவசமடையச் செய்கிறது.  கண்ணன் கழலிணை   அடைய  அதிக படிப்போ, காரியங்களோ வேண்டாம். கள்ளமில்லா உள்ளம் ஒன்றே போதும்.  பெண்கள்  ஆண்களை விட இதில் அதிக மார்க் பெறுகிறார்கள்.  

பாரதத்தில் '' ஜனக சுலபா சம்வாதம்''  என்று ஒன்று.    வியாசமுனிவர்  கர்ம யோகியான  ஜனக மகாராஜனை ஒரு சாதாரண பெண் சுலபாவிடம் அனுப்பி '' பிரம்ம வித்யை ''அவளிடம் கற்றுக்கொண்டு வா''  என்று அனுப்பும் விஷயம். அது.   கர்மம்  தூய பாவனை நிரம்பியதாக சேவை உணர்ச்சி மயமானால் அதுவே யக்ஞம்.   

கீதையின் இந்த ஒன்பதாம் அத்யாயத்தில்  கர்மயோகமும் பக்தியோகமும் இனிமையாக இணைகிறது.   பக்தியோடு பகவானிடம் ஒன்றி விடுதல் பக்தியோகம். ராஜ யோகத்தில்  பக்தியோகம் கர்மயோகம் இரண்டும் கலக்கிறது. கர்மம் செய்யும்போது பலனை தூர எறிந்துவிடு  என்று அர்த்தம் இல்லை. அந்த பலனை எதிர்பார்க்காதே. அதை கிருஷ்ணனுக்கு அர்ப்பணம் செய்து விடு. ''பலனெல்லாம் போகட்டும் கண்ணனுக்கே'' -  சர்வம் கிருஷ்ணார்ப்பணம் - WORK IS  WORSHIP  - செய்யும் தொழிலே தெய்வம்  -- எல்லாமே இது தான். 

ரொம்ப அழகான ஏற்பாடு இது.   பிறருக்கு அன்னம் இடுகையில் அந்த பிராமணருக்கு போஜனம் ஏற்க தகுதி உண்டா என்று யோசிப்பவர்கள்  முதலில்  தாங்களே அந்த அன்னத்தை அன்று புசிக்க தகுதியானவர்களா  என்று  யோசித்து  பார்ப்பதில்லை. வந்தவன் கிருஷ்ணனாகவே கூட இருக்கலாமே. வீட்டுக்கு வந்தவன் அதிதி. அவனுக்கு உபசாரம் பண்ணுவது ஆண்டவனைச் சேரும். பகவானுக்கு அர்ப்பணம் செய்யும்போது தகுதி,  தகுதி இன்மை அனைத்துமே  காணாமல் போய் விடுமே.  நம்முடைய அறிவு என்பதே பகவான் அளித்தது. எந்த காரியமானாலும் அதன் பலன் பகவானுக்கே என்னும்போது   அது  தூய்மைப் படுகிறது.  எச்சில் பழம்  சபரி கொடுத்ததை ராமன் விரும்பி ஏற்று அவளுக்கு மோக்ஷம் தந்தானே. 

பால்யா  என்று ஒரு வேடன். கொலைஞன். அவனது அம்புகள் பார்த்தது  ரெண்டு வகை. ஒன்று  அவனிடமிருந்து தப்பிக்க பயந்து ஓடும் மிருகங்கள். அல்லது அவனை எதிர்க்கும் கோபமான மிருகங்கள்.  அவன்  ஒருமுறை  நாரதரைக் கொல்ல  அம்பு குறி வைத்தான்.  அவர் அசையாமல் அவனை அன்போடு  பார்த்து சிரித்தார். பார்வையில் அளவற்ற அன்பு. பாசம். சாந்தம்.  இது அவனுக்கு புதிது அல்லவா?

''ஏனப்பா வில்லையும் அம்பையும் கீழே போட்டுவிட்டாய்?''

''சுவாமி,   உங்களைப்  பார்த்ததும்  கொல்லவேண்டும்  என்ற எண்ணம் மறைந்து போய்  என்னை என்னவோ செய்து விட்டது. என்னை அறியாமலே கை வில்லையும் அம்பையும்  கீழே போட்டுட்டு   உங்களைக் கும்பிட வைத்து விட்டது''  

இது தூய மனதின் தன்மை.  கொலை வேடன் வால்மீகியாக  ராமாயணம் கூட எழுத முடியும்.  

கண்ணாடி நமது முகத்தை எப்படி வைத்துக் கொள்கிறோமே அப்படியே  தானே  காட்டும். நாம் செய்யும் காரியங்கள் நல்லவை, தூய்மையானவை என்று  மனதில் பட்டால் அது கண்ணாடி செய்தது போல்  அவற்றை நல்லதாகவே ஆனதை காட்டும். பக்தியோடு நாம்  கர்மங்களை செய்யும்போது  நாம மகிமை  எப்படிப் பட்டது தெரியுமா. பல வருஷங்களாக இருளடைந்த ஒரு அறையில் ஒரு கணத்தில்  தீக்குச்சி  வெளிச்சம் அதை போக்கிவிடுவதைப் போல, பல பிறவிகளின் பாபங்களை போக்க வல்லது.

ஒரு பெண்  துவாரகையில் இருந்தாள். எது செய்தாலும் 'கிருஷ்ணார்ப்பணம்.     தினமும் காலையில் சாணி உருண்டையை  எடுத்து  வாசலில் கரைத்து தெளிக்கும்போதும்   ''கிருஷ்ணார்ப்பணம்'' . என்ன  ஆயிற்று?    தினமும்  துவாரகை கிருஷ்ணன் கோவில் அர்ச்சகர்  கிருஷ்ணன் முகத்தில் இருந்த சாணி ஜலத்தை   துடைத்து கழுவி சுத்தம் செய்யும்போது  காரணம் தெரியாமல் தவித்தார்.  ஒருநாள் அவள் அந்திம நேரம் வந்தது  கிருஷ்ணன் வைகுண்டத்தில் இருந்து புஷ்பக விமானம் அனுப்பி அவளை அழைத்து வர சொன்னபோதும்  அந்த விமானத்தை பார்த்து  ''கிருஷ்ணார்ப்பணம்'' என்றாள் . விமானம் கிருஷ்ணன் கோவில் மீது மோதி உடைந்தது. அவள் கிருஷ்ணனை அடைந்து விட்டதால் கிருஷ்ணன் கோவில் அர்ச்சகருக்கு  அவன் முகத்தில் சாணி கழுவும் வேலை அன்றுமுதல் இல்லாமல் போனது. இது தூய பக்தி. 

நமது அன்றாட உறக்கம் கூட ஒரு வகையில் சமாதி நிலை தான். நமது எல்லா போகங்களையும் பகவானுக்கு அர்ப்பணித்து விட்டு தன்னை மறந்து நாம் தூங்குவது நிச்சயம் சமாதி யோகம் தான். 

பக்தியில் எவ்வளவு கொடுத்தாய்,, எவருக்கெல்லாம் கொடுத்தாய் என்பது கணக்கு இல்லை. எந்த பாவனையோடு கொடுத்தாய் என்பது தான் முக்கியம்.   'பத்ரம் புஷ்பம் பலம் தோயம்'' --  ஒரு  சின்ன இலை, ஒரு உத்தரணி ஜலம், ஒரு சிறு பழம், ஒரு சிறு பூ,  இதில் ஏதாவது ஒன்றைக்  கூட  நீ மனதார, உயர்ந்த  சுயநல கலப்படமற்ற,பக்தியோடு கொடுத்தால் போதுமே எனக்கு  என்கிறான் கிருஷ்ணன்.   பேருக்கோ , உருவுக்கோ, பொருளின் விலைக்கோ, அங்கே  மதிப்பு இல்லை.  அர்ப்பண பாவனை ஒன்று தான் பிரதானம். 

பிரபஞ்சத்தில்  எத்தனையோ கல்பங்கள்  தோன்றி மறையும். ஒவ்வொரு கல்பத்தின் முடிவிலும்  எல்லா உயிர்களும்  பகவானை அடைந்து மீண்டும் அடுத்த கல்பத்தின் ஆரம்பத்தில் தோற்றுவிக்கப் படுகிறது. இந்த அத்தியாயத்தில்  முன் சொன்ன  கர்ம பலனை தனதாக்கிக் கொள்ளாதே என்று சொல்லியதன் அடுத்த செயலாக அதை பகவானுக்கே அர்ப்பணம் செய் என்று விலாவாரியாக  விளக்குகிறான் கிருஷ்ணன்.  வீசி எறிவதற்கும்  விதைப்பதற்கும் உண்டான வித்யாசம் இது. வீசி எறிவதை விட  விதையாக விதைத்தால் சிறியதாக இருந்தாலும்  பல விருக்ஷங்களாகி பலன் தரும் அல்லவா?   அது போல் ஆண்டவனுக்கு அர்ப்பணம் செய்தபோது பல மடங்கு புண்யம் சேருகிறது.ஆனந்தம்  தூய்மை அங்கே தங்குகிறது. 

​​

[Sivan Krishnan]

 

                                       105.  பக்தி ஒன்றே  பிரதானம் 

''கிருஷ்ணா,   நீ அறிவுறுத்தியபடியே  மனத்தை அடக்கி  பக்தி மார்கத்தில் உன்னை வழிபடுபவர்கள் வெற்றி  பெறுவார்களா,  அல்லது அழிவற்ற உருவற்ற பரம்பொருளாக  உபாசனை செய்பவர்கள்  வெற்றி பெறுவார்களா.  இதை விளக்க வேண்டும் பிரபோ?'' என்கிறான் அர்ஜுனன்.

''அர்ஜுனா,  இரண்டுமே முடிவில் என்னையே அடையச் செய்யும் வழிகள் தான்.  . உள்ளத்தை எனக்கே அர்பணித்து முழு ஸ்ரத்தையோடு என்னை பூஜித்து உபாசனை செய்பவன்,  யோகத்தில் ஆழ்பவன் பூரண வெற்றி அடைவான். ஆனால் உருவற்ற, வடிவமற்ற  பரம்பொருளை த்யானித்து யோகம் செய்வது   கடினமப்பா.  என்னை த்யானித்து எல்லா கர்மங்களையும் எனக்கே  அர்பணித்து என்னை உபாசிப்பது  சுலபம் தானே. உனக்கு தான் என்னைத் தெரியுமே.  என்னையே  கதி என்று நாடி, சிதையாத மன அடக்கத்தோடு உபாசனை செய்பவனை பிறப்பு இறப்பு என்னும்  சம்சார சாகரத்திலிருந்து விடுவிப்பது தானே  என் கடமை.  இதற்கும் விடா முயற்சி தேவை. உன் மனதை என்னிடம் கொடு. உன் புத்தி என் மீதே பதியட்டும். பிறகென்ன. நீதான் என்னையே அடைந்தாய் விட்டதே. 

ஒருவேளை சித்தத்தை என் பால்  நிலை நிறுத்த இயலாதவன்  பயிற்சி செய்து யோக முறையில் என்னை நாடலாம். சரி, அதுவும் கை கூட வில்லை என்றால், செய்யும் கர்மங்களை எனக்காகவே  செய்வதாக,  விடாமல் தொடர்ந்து செய்து வருவதால்  தானாகவே சித்தி அடைவான்.  ஞானம் அடைய  தியானம் ஒன்றே சிறந்த வழி.  அது கடினம் என்று தோன்றும்போது  கர்மத்தை பயன் கருதாது மனதோடு பூரணமாக  கலந்து எனக்கே அதை அர்பணித்து செய்பவன், அகங்காரம் இன்றி, எவரிடத்தும் எதனிடத்தும் அன்பு பூண்டு சுக துக்கங்களை சமமாக பாவித்து மனம் புத்தி இரண்டையுமே எனதாக்கி விட முடியும். அவன் தான் யோகி ஆகி விட்டானே அப்போது. 

இப்படி அசையாத மனதோடு எவ்வுயிர்க்கும் தீங்கின்றி  ஐம்புலன்கள் அடக்கி  விடுபட்ட நிலையில் இருக்கும் சுதந்திரன் என் அன்பன். ராக த்வேஷம் இன்றி  பற்றற்று என்னிடம் பக்தி பூண்டவன் என் அன்பன்.''

இப்படி அர்ஜுனனுக்கு  ஸ்ரீ  கிருஷ்ணன் உபதேசித்தது தான்  கீதையின்  பன்னிரெண்டாவது அத்யாயம். இதற்கு  பக்தி யோகம் என்று பெயர். 

மேலே சொன்ன விஷயத்தை படித்தவர்கள் அர்ஜுனன் எவ்வாறு ஸ்ரீ கிருஷ்ணனை சங்கடத்தில் ஆழ்த்தினான் என்று  கவனித்தீர்களா?  ஒரு அம்மாவுக்கு ரெண்டு பிள்ளைகள். ஒருவன் அம்மா கோண்டு. அவளை ஒரு கணமும் பிரியாமல் சுற்றி சுற்றி வருபவன்.அவளுடன் அத்தனை அன்பு அவனுக்கு. தூக்கத்திலும் அவளை  விட்டு  அகலாதவன்.  அவ்வளவு பாசம்.  

இன்னொருவன் எங்கோ இருக்கிறான். வேலை செய்கிறான், கடின உழைப்பாளி.  தாய்க்காக  உழைத்து பணம் அனுப்புகிறான். இருபத்தி நாலு மணி நேரமும் தாயின் நினைவு தான் . அனால் தன்வேலையையில் கவனத்தோடு தான் அவளை நினைவிலேயே இருத்தி  பூஜித்து வாழ்பவன்.  

அம்மாவிடம் உனக்கு  இந்த ரெண்டு  பேரில் யாரைப்  பிடிக்கும்?.  நீ  ஒருவனையே  தான் உன்னிடம் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று ராஜா கட்டளையிட்டால் யாரை முதலில் ஆதரிப்பாள்?  அம்மா  யாரை வேண்டாம் அல்லது வேண்டும்  என்று சொல்வாள்?  கொஞ்சம் யோசித்து  விட்டு இந்த சின்னப் பயல் என்னோடு இருக்கட்டும் என்பாள். ஏனென்றால் அவளுக்கு தெரியும்  பெரியவன் என்னை நெருங்காமலே நெருங்கியவன் என்று.  ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் இப்படி   இந்த அம்மா மாதிரி பதில் சொல்லவில்லை. அவன் தான்  ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் ஆயிற்றே. அவனுக்கா பதில் சொல்ல தெரியாது?  

என்னை  சகுணத்தில் உபாசிப்பவனும், நிர்க்குணத்தில் உபாசிப்பவனும் இருவருமே  என்னை அடைவார்கள். இருவருமே என் அன்பர்கள்.  சகுண  உபாசனை கொஞ்சம் சுலபம் என்று  '' நமக்காக, நம்  பக்கம் கொஞ்சம் சாய்கிறார்''.  நிர்க்குண உபாசனை யோகிகளுக்கு தான் சௌகரியம் அல்லவா.? நாம் எல்லாரும் யோகிகள் இல்லையே.  யோகேஷ், யோகீச்வர், யோகேஸ்வரி, யோகாம்பாள், யோகம்   என்று பெயர் வேண்டுமானால் வைத்துக்  கொள்ளலாம். 

சகுண பக்தன் புலன்களை உபயோகித்து உபாசிக்கிறான். நிர்குண உபாசனை செய்யும்  யோகி  மனத்தாலேயே, லோக க்ஷேமார்த்தம்  பக்தி பூர்வமாய் ஆண்டவனை உபாசிக்கிறான்.   இது முன்பே விளக்கின  விஷயம்.  சகுண  உபாசகன் கர்மம் செய்தும் அதை ''செய்யாமலே''  அதாவது அதை சிந்திக்காமல், பலன் எதிர்பாராமல், முழுமனதோடு, ஆண்டவனுக்கு அர்ப்பணித்து  கிருஷ்ணனை அடைகிறான்.   உருவமற்ற (நிர்க்குண) உபாசகன், மனதிலேயே  ஏக்கர சிந்தையோடு, வைராக்யத்தோடு  தனக்கென இன்றி  பிறர்க்கென  தனது சேவையை உபாசனை மேலும் அர்பணித்து,  எதுவும் ''செய்யாமலே செய்பவன்''  புலன்களுக்கு இங்கே வேலையில்லை.  தனிமையில்  எங்கோ  அவனுக்கு மனமும் புத்தியும் மட்டுமே பக்தியில் திளைக்கிறது .''எல்லோரும் இன்புற்றிருக்கவே அன்றி வேறொன்றும் அறியேன் பராபரமே '' ரக  யோகிகள் இப்படிப் பட்ட நிர்க்குண உபாசிகள்.  

 எனவே   நிர்க்குண  உபாசனைக்கு  நிறைய  பயிற்சி வேண்டும்,    சகுணத்தை  ஆதாரமாக  கொண்டு தான், முதல் படியாக கொண்டு தான்   உயர வேண்டும். பிறகே  நிர்க்குண  உபாசனை  சாத்தியமாகும்.  அது உயர்ந்த நிலை என்பதில்  சந்தேகமில்லை.  ஆனால் எளிதல்ல.

கங்கை  ஆகாயத்திலிருந்து  கீழே  படு வேகமாக இறங்கினாள்.  பகீரதன் தவத்தை மெச்சி பரம சிவன் ஜடாமுடியில் இறங்குவதோடு முடியவில்லையே.  சிவனுக்கு  கங்காதரன்  என்ற பெயர் வாங்கிக் கொடுக்க மட்டுமில்லையே. அதன் பிறகு  கீழே  பூமியில் இறங்கி எண்ணற்ற  உயிர்களுக்கு இன்றும் ஜீவாதாரமாக நிலைக்கவே அல்லவா?.  சகுண  உபாசனை இவ்வாறு  கடைசியில் நிர்குண உபாசனையில் சங்கமிக்கும். அது அப்படி தான் பூரணத்வம் அடையும்.

ஒரு அருமையான உதாரணம் சொல்கிறேன்.  ராமாயணத்தில்  லக்ஷ்மணன் 14 வருஷம் ராமனோடு காட்டில் இருந்தான். அவனை யாரும் போகச் சொல்லவில்லை. அந்த பதினாலு வருஷமும் தானும் மரவுரி தரித்து  இரவு பகலாக அன்ன ஆகாரம், தூக்கம் இனி ராம சேவைக்கு தன்னை அர்ப்பணித்து கொண்டு அதே அவனது கர்மமாக இருந்தது சகுண பக்தி.  ராமனை விட்டு கணமும் பிரியவில்லை அவன்.    பரதனோ ராமனே  அவனை  அருகே அழைத்து  ''இனி நீயே   இந்த அயோத்தியை ஆள்வாய்'  என்றதும்  அந்த  ஆணையை தலைமேல் ராமனது பாதுகையை தலைவனாகக் கொண்டு  தாங்கி,  அவனும் மரவுரி தரித்து   அயோத்தியை விட்டு அகன்று நந்திக் கிராமத்தில் அந்த  14 வருஷமும்  ராம சிந்தனையோடு ராமன் வரவுக்காக  காத்து நின்றான். ராமன் அருகே அவன் இல்லை. ஆனால் ராமன் அவனில் இருந்தான்.   இது நிர்க்குண உபாசனை. ராமனை விட பரதன் உயர்ந்தவன் என்று சொல்லும் அளவுக்கு  பக்தன்  ஆனான்.

எனவே தான்  இந்த  பக்தி யோகம் என்ற  அத்யாயத்தில்  பகவான் ஸ்ரீ கிருஷ்ணன்  சகுணமோ  நிர்க்குணமோ எந்த உபாசனையிலும்  ஆதாரமானது சிறந்த பக்தி ஒன்றே என்பதை,  ஒரு ஸ்தித ப்ரஞன் எவ்வாறு பக்தி புரியவேண்டும் என்பதை விளக்குகிறார். புரிகிறதல்லவா?

.

    

[Sivan Krishnan]

                                                      109.     தேவாசுர  சம்பத்  விபாக யோகம்.

மேலே சொன்ன பெரிய பெயர்  பகவத் கீதையில் ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் அர்ஜுனனுக்கு சொன்ன   16வது அத்யாயமாக உள்ளது.  இதற்கு என்ன அர்த்தம்?  ஸ்ரீ கிருஷ்ணனே சொல்லட்டும். 

'' அர்ஜுனா, உலகில் பிறவிகளை ரெண்டு வகையாக பிரிக்கலாம்.  தெய்விக  பிறவி, அசுரப் பிறவி.  இந்த பிறவிகளுக்கேற்ப  குணங்கள் மாறும் .  நல்ல தெய்வீக குணம் எது என்று சொல்கிறேன்..

பயம் இன்மை, உள்ளத்தில் தூய்மை, த்யானம், புலனடக்கம், ஸ்வதர்மத்தில் விடாது ஈடுபாடு, நீதி ஞாய  நேர்மை கடைபிடிப்பு, ஞானம். தயை, கருணை. பக்தி.அஹிம்சை. இவை எல்லாம்  மனிதன் தெய்வீகம் அடைய உதவும் சாதனங்கள், சம்பத்து, என்று சொல்கிறார் கிருஷ்ணன்.

இவற்றை விட்டு,  வறட்டு கவுரவம், டாம்பிகம், தற்பெருமை, பொய், பார பக்ஷம், காம, குரோதம், லோபம், அஞ்ஞானம், பக்தியின்மை,  சோம்பல், ஹிம்சை,ஆசை, போகம், அஹங்காரம்,   போன்ற குணங்கள்  அசுரத்தனமானவை. இப்படி  அசுர இயல்பு வேண்டாமே  என்கிறார்.

அசுர சம்பத்துகள் மேலே சொன்னவை உள்ளவர்கள்  மீண்டும் மீண்டும் பிறவி எடுக்கவேண்டும்.  கோரமான நரகத்திலே உழல்வார்கள். என்னை அடையும் தகுதியை இழப்பார்கள். 

என்னை அடைய  காமம், குரோதம், பேராசையை விட்டு விட வேண்டும்.  மனம் சீராக வேண்டும். பகவத் சிந்தனையில் ஈடுபட வேண்டும். மேலே  சொன்ன தெய்வீக குணங்களை  பற்றற்று,  சாஸ்த்ரத்தில் சொல்லியிருக்கிறபடி  கடைப்பிடிக்கவேண்டும்.. எது செய்யவேண்டும், எது கூடாது என்று வேதம் சாஸ்த்ரம் விவரமாக சொல்கிறது. அதைச் சான்றாக மதித்து நடக்கவேண்டும்.                                          

ஒரு விஷயத்தை நினைவு கூற வேண்டும்.  இந்த மகா பாரத யுத்தமே  நல்லவர்க்கும் தீயவருக்கும்  உண்டான போர், நேர்மை, நியாயம், தர்மத்துக்கும் அதர்மத்துக்கும் அநீதிக்கும் உண்டான  யுத்தம் என்றெல்லாம் சொல்வோம். அதை  ஞாபகப் படுத்த  தான்  ஸ்ரீ கிருஷ்ணன்  தெய்வ சம்பத்  அசுர சம்பத் என்று பாண்டவ  கௌரவ  சேனையின் குணங்களை காட்டுகிறாரோ?

.  

[Sivan Krishnan]

               
                                                111. நின்னை சரணடை ந்தேன்

சன்யாசியை தியாகி என்றும் சொல்லலாம். துறந்தவன் துறவி, சந்நியாசி, அது போல் தியாகம் செய்பவன் தியாகி. இரண்டும் ஒன்றுதானே. துறந்தால் என்ன தியாகம் செய்தால் என்ன? கொஞ்சம் வித்யாசம். பற்றுகளை அறவே துறந்தவன் சந்நியாசி. நித்ய நைமித்திக கர்ம பலனை துறப்பவன் தியாகி.

நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு காரியத்துக்கும் காரணம் அந்த ஈஸ்வரன். நாமே எல்லாம் செய்கிறோம் என நினைப்பவன் மூடன்.

''கண்ணனின் கீதோபதேசம் அர்ஜுனனுக்கு தெளிவைத் தந்தது மகாராஜா, அர்ஜுனன் இப்போது போர் புரியத் தயாராகிறான்'' என்று சஞ்சயன் திருதராஷ்டிரனிடம் கூறினான்.

''கிருஷ்ணா, எனக்கு சன்யாசம் தியாகம் இரண்டின் இயல்பை கூறு'' என்று அர்ஜுனன் கேட்க ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் விளக்குவதை தான் இந்த கீதோபதேச கடைசி அத்யாயமான ''மோக்ஷ சன்யாச யோக''த்தில் பார்க்கப் போகிறோம்.

'' நீ கேட்டால் நான் சொல்லாமல் இருப்பேனா அர்ஜுனா, சொல்கிறேன் கேள்:

எந்த கருமமாயிருதாலும் பயனைத் துறத்தல் இன்றியமையாதது என்று புரிந்ததா? அதாவது செய்யவேண்டியவதை பயன் பலன் எதிர்பார்க்காமல் செய்தல். ரெண்டாவது ராஜச, தமோ கர்மங்களின் பயன் வேண்டத்தகாதது அவற்றை துறத்தல் எளிது, அவை தாமே விலகுபவை.
இவ்வாறு பலனைத் துறக்கும் தியாகம் செய்தாலும் நான் தியாகம் செய்தேன் என்ற உணர்வு, கர்வம் இன்றி துறத்தல் .

காரியங்களை குறைத்துக் கொள்வதால் ஆன்மா குறுகுகிறது. ஆன்மா செய்யும் கர்மங்களுக்கு ஒரு சாட்சியாக இருக்கிறதே, கர்மா குறுகும்போது அதுவும் குறுகுகிறது. தியாகம் விவேகத்தோடு பொருந்தி இருக்கவேண்டும். ஏனென்றால் ஒரு சிறிய தியாகம் செய்தாலும் பெரிய போகம் ஒன்று
பலனாக வந்து சேர்கிறது. அதை உணர்ந்தால், விரும்பினால்,ஏற்றால் தியாகம் பொய்யாகிவிடுமே.

சித்த சுத்தி வளர வளர செய்யும் காரியத்தின் தீவிரம் குறையும். ஒரு சின்ன உதாரணம். சில பேர் சத்தம் போட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்கள். போலீஸ்கார
ன் ஒருவன் உரக்க கத்தியோ, விசில் ஊதியோ ''சத்தம் போடாதீர்கள் '' என்று சொல்கிறான். அவன் கஷ்டப்பட்டு இதை செய்ய வேண்டி இருக்கிறது. இது தீவிர கர்மம்.

இதேபோல் சந்தர்ப்பத்தில் ஒரு மனிதன் வருகிறான். சத்தம் போடும் கூட்டத்தைப் பார்த்து தனது கைகளை மட்டும் ஆட்டி அமைதி என்று சைகை செய்கிறான். கூட்டம் அமைதியாகிறது. இது கர்மம் சூக்ஷ்மமாவதை காட்டுகிறது.

இதேபோல் சந்தர்ப்பத்தில் கூச்சல் இருக்கும்போது அங்கே ஒருவர் வருகிறார். எல்லோரும் அவரைப் பார்த்த அடுத்த கணமே அமைதி அடைகிறார்கள். அவர் அமைதி ஏற்பட எந்த காரியமும் செய்யவில்லை. அவர் வரவே அதை தந்தது. இது காரியம் சூனியமாவதை காட்டுகிறது.

இந்த மூன்றும் எதை உணர்த்துகிறது?. காரியம் தீவிரத்திலிருந்து அடக்கத்திற்கும், ரெண்டாவதில் அடக்கத்தில் இருந்து சூக்ஷ்மத்திற்கும், மூன்றாவது சம்பவத்தில் சூக்ஷ்மத்திலி ருந்து சூனியத்திற்கு நகர்வதை .

ஞானி கை கால் அசைக்காமல் ஒன்றும் செய்யாமல் இருந்தாலும் கர்மம் செய்பவனே. காரியம் சூட்சுமம் ஆக ஆக கர்மம் பெருகும். எனவே புறச்செயல்கள் இல்லை என்றால் கர்மம் விலகிவிடும் என்பதில்லை. இதையெல்லாம் மனதில் கொண்டு பயனைப் பற்றிய எந்த எண்ணமும் இன்றி கர்மம் புரியவேண்டும்.

ஒவ்வொருவனுக்கும் ஒரு விசேஷ அம்சம் இருக்கிறது. நீ ''நீயாகவே'' இரு என்று அதனால் தான் சொல்கிறோம். செய்யும் கர்ம பயனைத் துறக்க துறக்க
சித்தம் சுத்தி அடைந்து கொண்டே வரும். அதன் விளைவாக, செய்யும் கர்மம் தீவிரத்திலிருந்து சூக்ஷ்மமாகும், கடைசியில் சூக்ஷ்மத்திலிருந்து சூனிய நிலை அடையும். ஒவ்வொருவனிடம் அவனுடைய ஆஸ்ரம தர்மம் வேண்டுமானால் மாறலாம், சுதர்மம் எக்காலத்திலும் மாறாது. அதில் ஆசை கூடாது.

திருமூலர் சொல்வது காதில் விழுகிறதா. ''ஆசை அறுமின்கள் ஆசை அறுமின்கள், ஈசனோடாயினும் ஆசை அறுமின்கள், ஆசை படப் பட ஆய் வரும் துன்பம், ஆசை விட விட ஆனந்தமாமே' , ' இந்திர லோகமாளும் அச்சுவை பெறினும் வேண்டேன் என்றார் ஆழ்வார். பக்தியில் முழுமனதோடு பகவானை சரணடைந்து செய்யும் செயல் அவனுக்காக, அவனுடையது. அதன் பலன் அவனுக்கே. எனவே தான் கிருஷ்ணன் சுருக்கமாக ''என்னை அடைந்தவனுக்கு மோக்ஷம் தருவேன் அது என் வேலை'' என்கிறார். '' நீ ஆட்டுவித்தால் யாரொருவர் ஆடாதாரே கண்ணா ''

இப்படி பதினெட்டு அத்தியாயங்களில் ஒவ்வொன்ரிலும் மனித வாழ்விற்கு தேவையான நீதி நெறிகளை, அழகாக புட்டு புட்டு வைத்து உதாரணங்களோடு எடுத்துச் சொன்னபின் கிருஷ்ணன்

''இதோபார் அர்ஜுனா, ஏதோ நான் உனக்கு சொன்னேன். அதையெல்லாம் நீயும் கவனமாக கேட்டாய். சரியப்பா நீ நன்றாக யோசி, யோசித்த பின் எது சரி என்று தோன்றுகிறதோ அவ்வாறே செய்'' என்கிறார். என்ன சாமர்த்தியம்? அடுத்த கணமே அவன் முடிவு என்னவாக இருக்கவேண்டும் என்பதை ''உன் விருப்பம் சாதனை அனைத்தையும் துறந்து என்னை சரணடைவாய்.'' என்று அவனுக்கு வழியும காட்டுகிறார்.

''அர்ஜுனா, என்னிலே உன் மனத்தை வை. பக்தியோடு வழிபடு, நீ என்னையே அடைவாய். உறுதியாக சொல்கிறேன். எனக்கு இனியவன் அல்லவா நீ. எல்லா தர்மங்களையும் கவலையே இல்லாமல் தள்ளு. என்னை சரண் அடை . உன் பாபங்கள் அனைத்திலிருந்தும் உன்னை மீட்பது என் வேலை.

இந்த பதினெட்டு அத்யாயங்களிலும் ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் அர்ஜுனனோடு சம்பாஷித்ததை ஓதுபவன், அதாவது கீதையை படிப்பவன், பாராயணம் செய்பவன், ஞான யாகம், வேள்வி நடத்தி என்னை ஆராதித்தவன் ஆகிறான். இது என் ஆணை. ஸ்ரத்தையோடு இதை கேட்டவனும் புண்யசாலி என்று அடித்து சொல்கிறார் ஸ்ரீ கிருஷ்ணன்.

''என்ன அர்ஜுனா உன் மயக்கம் தீர்ந்ததா?

''கிருஷ்ணா, உன் அருளால் என் மயக்கம் தீர்ந்தது. நினைவு திரும்பியது சந்தேகம் எதுவும் இல்லை. நீ சொல்லியபடியே செய்வேன். '' என்கிறான் அர்ஜுனன்.

திருதராஷ்டிரா, மேற்கண்ட வாசுதேவன்-அர்ஜுனன் சம்வாதம் கேட்டு நான் புளகாங்கிதம் அடைந்தேன்.வியாசர் அருளால் யோகேஸ்வரனான கிருஷ்ணன் வாயால் இந்த உபதேசம் கேட்டேன். ஸ்ரீ கிருஷ்ணன், நாராயண, ன் அனைத்துமாய் நிறைந்த விஸ்வரூபத்தையும் தரிசித்து வியப்பும் களிப்பும், அடைந்தேன்.

யோகேஸ்வரன் கிருஷ்ணனும், வில்லைத் தாங்கிய அர்ஜுனனும் நின்ற இடமெல்லாம் திருவும் விஜயமும் மேன்மையும் நிலையான நீதியும் சத்தியமும் நிலவும். இது உறுதி உறுதி உறுதி'' என்கிறான் சஞ்சயன்.

ஸ்ரீ கிருஷ்ணா, என்னே உன் கருணை. மகா பாரதக் கதை குழந்தைகளுக்கு எழுதப் போன என்னை, பல ஆதாரங்களோடு உன் உபதேசமான கீதையை, படித்து புரிந்து கொண்டு எடுத்து சொல்லவும் வைத்த நீ அர்ஜுனனுக்கு மட்டுமல்ல என்னைப் போன்ற நிரக்ஷரக் குக்ஷிகள் மேலும் கருணை கொண்டவன், காப்பவன் என்று நிரூபித்து விட்டாய். உன் திருவடிகளில் சரணடைகிறேன்.