BARTHRUHARI

[Sivan Krishnan]

சில  சுபாஷிதங்கள்  -   நங்கநல்லூர்  J K  SIVAN

ஸம்ஸ்க்ரிதம் ஒரு அருமையான  அர்த்தமுள்ள   பாஷை. விஷயம் நிறைந்தது. பொக்கிஷம்.  சதக த்ரயம்  என்றால் சமஸ்க்ரிதத்தில் மூன்று நூறு. ஆம். ராஜா  பர்த்ருஹரி எழுதிய  முன்னூறு  சுபாஷிதங்கள்,  நூறு  நீதி சதகம், நூறு   ஸ்ரீங்கார சதகம், நூறு  வைராக்ய சதகமாக, பிரிக்கப்பட்டு நான் அதைப் பற்றி  முன்பே உங்களுக்குத்  தமிழில்  நிறைய எழுதி இருக்கிறேன்.

சுபாஷிதங்கள்  என்பவை  மனதுக்கு இதமான, வாழ்க்கைக்கு சுகம் தரும், நல் வழி காட்டும்  சொற்கள்.  நேர்மை, நீதி நியாயம்,  புகட்டுபவை.  

ஆரியன்  என்றால் எங்கிருந்தோ இங்கு வந்து குடியேறியவன் என்று அர்த்தமில்லை.  யோகவாசிஷ்டம் என்ன சொல்கிறது தெரியுமா?  யார் பொறுப்பை  உணர்ந்து தனக்கிடப்பட்ட   கடமையை,   நல்ல காரியங்களை தன்னலமின்றி புரிகிறானோ அவனே  ஆர்யன் என்கிறது.  யோகம்  தவறாமல் புரிபவன் அஞ்ஞானத்திலிருந்து  விடுபடுகிறான்.

பாலைக் காய்ச்சும் பாத்திரம் சுத்தமாக இருக்கவேண்டும். அதுபோல மனம் தீய எண்ணங்களின்றி இருந்தால் தான் யோகம் சாதகமாகும், தியானம் கைகூடும்.  'ஒழுக்கம்  விழுப்பம் தரலால்  ஒழுக்கம் உயிரினும் ஓம்பப்படும்.'' வள்ளுவரே,    என்ன அற்புதமான அறிவுச் சொற்களை தந்தீர்கள். உங்களுக்கு நமஸ்காரம். நல்ல  சீலமான ஒழுக்கம் தவறாதவன் பெருமை அடைவான்.பிறரால் மதிக்கப்படுவான்.

சில சுபாஷிதங்களை  தமிழில் மட்டும்  விளக்குகிறேன். படித்து ரசிப்பதோடு இல்லாமல் முடிந்தவற்றை பின்பற்றுங்கள்.

நெருப்பு,  கடன், எதிரி, இவற்றை  ஆரம்பத்திலேயே அழிக்காவிட்டால்  சீக்கிரம் பெருகும்.  பெரும் சேதம் விளையும்.  உடம்பில் எங்காவது கான்ஸர் எனும் புற்று நோய் இருப்பதாக  கொஞ்சம் சந்தேகம் இருந்தாலும் உடனே அதை பொசுக்கி அழிக் கிறோம் அல்லவா? அது போல் ,இதைச்  செய்யாவிட்டால் பின்பு துன்பம்  நிறைய அனுபவிக்க வேண்டும்.

உலகில் மூன்று தான் ஐயா, விலை  யுயர்ந்த செல்வம்.  தண்ணீர்,  பசிக்கு உணவு, உபதேசம்.  முட்டாள்கள் இதை விட்டு  எங்கோ பூமிக்கடியில் கிடைக்கும் கற்களைச் செல்வம் என்று எண்ணித் தேடி  தவிக்கிறார்கள். போட்டி பொறாமை, பேராசையி ஒருவரை ஒருவர் கொன்று எல்லோருமே மாள்கிறார்கள்.

யாராவது  காட்டில் சிங்கத்தை பிடித்து ஒரு ஆசனத்தில் அமர்த்தி தலையில் கிரீடம் சுமத்தி அதை ராஜாவாக்குகி றார்களா?. இல்லையே. அது தன்னுடைய ஸ்வபாவத்தால், கம்பீரத்தால், குணத்தால், நடத்தையால்  எல்லா மிருகங்களாலும் ராஜாவாக ஏற்கப்படுகிறது. அது  போல் மனிதன் தனது சுய ஒழுக்கத்தால், கட்டுப்பாட்டால் ம்ருதுபாஷையால், அன்பால்,  எல்லோரா லும் தலைவனாக ஏற்றுக் கொள்ளப்படுவான்.

காட்டில்  மரங்கள் உராய்ந்து  காட்டுத் தீ நேரிட்டால், காற்று அதன் நண்பனாக, அதோடு கலந்து உறவாடி தீயை  பெருக்குகிறது. வளர்க்கிறது. அதிகரிக்கிறது. அதே காற்று சிறு தீபம் எரியும்போது அணைத்து விடுகிறது... இது தான் வாழ்க்கை. அதிகாரம் செல்வாக்கு பலம் இருந்தால் நண்பர்கள் சேருவார்கள்.  எளிமையாக அமைதியாக இருப்பவர்களிடம்  சேர்ந்து உறவாடமாட்டார்கள்.  ஒரு கட்சி அதிகாரத்தில் இருந்தால் அதோடு சேர்ந்து கொள்ள, ஆதரவு அளிக்க,  ஓடி வருபவர்கள்   அது பலமிழந்தால் நழுவி விடுவதை நாம்  அன்றாடம் பார்க்கிறோமே.

தீயவர்கள்  வாக்கு வலிமையைக்  காட்ட  விதண்டா வாதங்களில் ஈடுபடுகிறார்கள். தப்பு என்று தெரிந்தும் அதை செய்ய எத்தனையோ  சப்பைக் கட்டு கட்ட  வானளாவிய பொய்  சொல்வார்கள். தற்பெருமை, அகம்பாவம் இப்படி செய்ய வைக்கிறது.  தனது சக்தியை அதிகாரத்தை துஷ்ப்ரயோகம் செயது எளியவரை வாட்ட  தயங்குவதில்லை.   நல்லவன், ஞானி, சாது, தனது அறிவை நல்  வழியில் எல்லோரும் செல்வதற்கு இரவும் பகலும்  பாடுபட்டு பேசுகிறான், பாடுகிறான், எழுதுகிறான். தன்னாலான தேக ,நிதி, உதவி செய்ய தயங்குவதில்லை.

பலமற்றவர்களால்  தான்  தலைவன்,  அரசன்,  உருவாகிறான். மற்றவர்களை காப்பாற்ற நியமிக்கப்படுகிறான்.   அழுத பிள்ளை தான் பால் குடிக்கும்.  தனது உரிமையைக்  கோறாத , அதற்கு குரல் கொடுக்காமல் பயப்படும் கோழை தான் கொடுங் கோலனின் பலம். பொய் தான் திருடனுக்கு பலம்.  ஒவ்வொருவருக்கும் எது சக்தி, பலம் தருகிறது என்று ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டும்.

பலமான  யானையோ, சிங்கமோ, புலியோ, கரடியோ, குதிரையோ  காவு, பலி , கொடுக்கப்படுவதில்லை, பாவம் எதிர்க்கும் சக்தியற்ற, ஆடு, கோழி தான் உயிரை விடுகிறது.  இது தான் பலஹீனத்தால் கிடைக்கும்  பலன்.தைரியம்  புருஷ லக்ஷணம் என்பதை மறக்க கூடாது.

யாதும் ஊரே  யாவரும் கேளிர்  என்ற  பரந்த மனப்பான்மை அன்பை வளர்க்கும்,  ஒற்றுமை சுபிக்ஷத்தை எப்போதும்  தரும்.

ஒவ்வொரு  நிமிஷமும் எதையாவது அறிந்து கொள்வது தான் ஞானம். அறிவு.  ஒவ்வொரு துரும்பையும் வீணாக்காமல் ஏதாவது உருப்படியாக அதை உபயோகித்துக் கொள்வது தான் செல்வம்.

வேகம் குதிரைக்கு சொத்து, கம்பீரமான நடை யானைக்கு சொத்து.  சமயோசிதம் பெண்ணுக்கு சொத்து. ஏதாவது ஒரு வேலை செய்து கொண்டே இருப்பது ஆணுக்கு சொத்து. கௌரவம், பெருமை.

பசி, தாகம், ஆசை  மூன்று தான்  மனிதனின் மனைவிகள். அவனை கடைசி வரை விடாதவர்கள். பசியும் தாகமுமாவது அவனை  விட்டு விட்டுதுன்புறுத்தும், பிடித்துக் கொள்ளும். ஆனால்  ஆசை ஒரு நொடியும் அவனை சும்மா  விடாது.

உன் விருப்பத்தை குடும்ப நலனுக்காக  தியாகம் செய்.  குடும்ப நலனை கிராம முன்னேற்றத்துக்காக தியாகம் செய்.  கிராம நலனை  தேச நலனுக்காக  தியாகம் செய்.  ஆத்மாவை அறிய,  பிரம்மத்தை அறிய எல்லாவற்றையும் தியாகம் செய்.

எல்லா அக்ஷரங்களும்  ஏதாவது ஒரு 'மந்திரம்' 'பீஜம்' ஆகும்.  எல்லா தாவரங்களின் வேர்களும் ஏதாவது ஒரு மூலிகை. மருந்து.  அது போல் உலகில் பிறந்த எந்த மனிதனும் வீணானவன் அல்ல. அவனாலும் ஏதாவது ஒரு பயனுண்டு.  எதை, எவனை, எப்படி உபயோகிக்கவேண்டும், பயன்படுத்திக் கொள்ளவேண்டும், என்று  அறிந்தவன் தான் ராஜா, தலைவன்.

தின்பது, தூங்குவது, பயம், இனப்பெருக்கம்  இது மனிதன், மிருகம்,பறவை,  எல்லாவற்றுக்கும் பொதுவான குணம்.செயல். ஆனால் சிந்தித்து உண்மையை அறிவது மனித இனத்துக்கு மட்டுமே கிடைத்த  பாக்யம். அதை ஏன் உபயோகிக்கவில்லை?

பெற்ற பிள்ளைகள், பெண்கள்,  பெற்றோரை, முதியோரை  மதித்து தெய்வமாக போற்றி தமது நலனுக்காக உழைத்த  தியாகிகளான அவர்களுக்கு  நன்றி உணர்வுடன்  வயோதிகத்தில் தக்க ஆதரவும் அன்பும் அவர்களுக்கு அளித்தால், உலகில் எப்படி, முதியோர் இல்லங்கள்,  அனாதை இல்லங்கள், உருவாகும் வளர்ந்து கொண்டே போகும்?, கோவிந்தா கொள்ளி  எதனால் ,ஏன் நடைபெற வேண்டும்?

''லக்ஷ்மணா, ராவணனைக்   கொன்று லங்கையை  வென்று  கைப்பற்றியாகிவிட்டது. இருந்தும் இந்த  தங்க மாளிகைகள் நிறைந்த வைபோக அரண்மனைகளில் வாழ, இதை அரசனாக ஆள  எனக்கு துளியும் விருப்பமில்லை. என் தாய் நாடு, என் அயோத்தி மக்கள், அது ஒன்றே என் மனதில் நிறைந்திருக்கிறது. 'வா,  விபீஷணனே  இதை ஆளவைத்துவிட்டு  நாம் திரும்பி போகலாம்''.  இது ராமனின் குணம்.  தேசப்பற்று.

புத்திசாலி,  நேரம் கிடைத்தால்,  கலைகள், விஞ்ஞானம், தத்துவம்  சங்கீதம் இதிலெல்லாம் காலம் கழிப்பான். முட்டாள் தூக்கம், கேளிக்கை, தகராறுகள், தீய செயல்கள் இதில் நேரம் போக்குகிறான்.

ஒரு புத்தகம் படிப்பவனிடம் கெஞ்சியது, ''ஐயா  என்னைப்  படிப்பவரே, என் முனைகள், கசங்காமல், சுருங்காமல், மடிக்கப் படாமல் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். தண்ணீர், எண்ணெய், நெருப்பு இதனிடம் என்னை அணுக விடாதீர்கள். புத்தகம் பக்கங்கள் வெளியே வராமல் ஜாக்கிரதையாக பைண்டிங் இருக்கும்படியாக  என்னை மடக்காமல் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். இதெல்லாம் செய்த பிறகு  ஒரு முக்கியமான வேண்டுகோள்;  '' தயவு செய்து என்னை ஒரு  ,முட்டாளிடம், அறிவிலியிடம், மட்டும் எப்போதும் தந்து விடாதீர்கள்''  

செவிக்கழகு நல்ல விஷயங்களைக்  கேட்பது.  கடுக்கன்,  தோடு, கம்மல் இல்லை.  தர்மம் செய்வது உதவுவது  கரங்களுக்கு  அழகு.   தங்க வளையல், கங்கணம், விலையுயர்ந்த கடிகாரம் கட்டிக்கொள்வதல்ல..  இந்த உடம்புக்கு அழகு பிறருக்கு உழைத்தல், சேவை செய்தல். சந்தனம் , ஜவ்வாது, சென்ட் பூசிக்கொண்டு பட்டு சட்டை வேட்டி  கட்டிக்கொள்வதல்ல .

உஜ்ஜயினி  ராஜா  பர்த்ருஹரி  ஒரு வேதாந்தி.  விக்ரமாதித்யனின்  அண்ணா.  அவன் தான் பிற்காலத்தில் தெற்கே வந்து பட்டினத்தாரின் சிஷ்யனாகி பத்திரகிரியார்  என்று பேர் பெற்று  பத்திரகிரி யார் புலம்பல் இயற்றினான். அற்புதமான  வாழ்க்கை தத்வ பாடல்களைக்  கொண்டது. நிறைய எழுதி இருக்கிறேனே. மறந்து போய்விட்டதா?  மீண்டும் எழுதட்டுமா?

பர்த்ருஹரி வடக்கே உஜ்ஜயினியில் ராஜாவாக இருந்தபோது ஒருநாள் ஒரு முனிவர் அவன் அரண்மனைக்கு வந்தார்.  வாயில் காப்போன் உள்ளே  ஓடிச்சென்று  ராஜாவின் முன் கைகட்டி நின்றான்.
''என்ன விஷயம், சொல் ?''
''யாரோ ஒரு முனிவர் வந்திருக்கிறார்  உங்களை நேரில் பார்க்கவேண்டுமாம்?''
''அழைத்துக் கொண்டு வா''
முனிவரின் காலில் விழுந்து வணங்கி அவரை  ஆசனத்தில்  அமர வைத்து  உபசாரங்கள் செய்துவிட்டு  கை கட்டிக்கொண்டு  அருகே  நின்றான் ராஜா பர்த்ருஹரி.
அவனது  உபசரிப்பில் மகிழ்ந்த  முனிவர்  தனது தோள் பையில் இருந்து ஒரு பழத்தை எடுத்து அவனிடம்
கொடுத்து ''அரசே,   இந்தா  இது  ஒரு  தேவலோக  கனி.  இதை உண்டால்  அமரத்வம், மன  அமைதி கிட்டும்''
ராஜாவிற்கு  ஒரு இளம் மனைவி.  அவள் மீது அளவு கடந்த ஆசை.   அவனுடைய உலகமே  அவள் தான்.  
''இந்த  அமரத்துவம் தரும் பழம் இவளுக்கு தான்  பொருத்தமானது'' என்றும்  என்னை மகிழ்விப்பவள்'' என்று அவளிடம் கொடுத்தான்.    அந்த இளம்  ராணி  விதி வசத்தால்  ராஜாவின் மனைவியானவள். அவளுக்கு உண்மையிலேயே ராஜாவின் தேரோட்டி மீது கண்மூடித்தனமான காதல்.  ஆகவே  மெதுவாக  அந்த பழத்தை எடுத்துக் கொண்டு யாரும் பார்க்காத நேரம் அவனிடம் கொடுத்து சாப்பிட சொன்னாள்.  தேரோட்டிக்கு
 அவன்  வீட்டுக்கு அருகே ஒரு  வேசியின் மேல்  ஆசை. ஆகவே  அந்த  வேசியிடம் ரிஷி கொடுத்த பழம்  போயிற்று. அவளுக்கு அமரத்வம்!!  விதி எப்படியெல்லாம் வேலை செய்கிறது!

அந்த வேசி  தொழிலால் பிழைப்புக்கு  வேசியே  தவிர  ராஜா பர்த்ருஹரி மேல் அளவற்ற பக்தி. மதிப்பு, விஸ்வாசம்.
''இந்த நல்ல ராஜா நீண்ட நாள் வாழவேண்டும் அவன் வாழ்ந்தால் எல்லோருக்கும் நல்ல வாழ்க்கை  நிச்சயமாக  கிடைக்கும்.  ஆகவே அவனே  இதை உண்டு  அரணாக  வாழ  தகுதி வாய்ந்தவன் என்று ராஜாவை நேரில் கண்டு அந்த கனியை பற்றி விவரம் சொல்லி  பர்த்ருஹரி கையில் அதை கொடுத்தாள் .

பர்த்ருஹரிக்கு தலை சுற்றியது. அதிர்ச்சியும்  ஆச்சர்யமும்,  ஆத்திரமும்  ஒன்று சேர்ந்து அவளிடம்
விசாரணை நடத்தியதில்  தேரோட்டி,  தனது ஆசை மனைவி எல்லோரும்  செய்த காரியம்  தெரிந்தது.
 பர்த்ருஹரி  தனிமையில் சிந்தித்தான்.  அவன் சகோதரன் அவனுக்கு ஏற்கனவே  ராணியைப் பற்றி  ''கிசு கிசு'  கள்  நிறைய  சொல்லி   இவள்  இந்த சாம்ராஜ்யத்தில்  உன் ராணியாக இருப்பது  உனக்கு  அவமானம்.  என்ன செய்யவேண்டுமோ செய்''  என்று  சொன்னபோது பர்த்ருஹரிக்கு  சகோதரன்  மேல் கோபம் தான்  வந்தது.   சகோதரன் சொன்னது எவ்வளவு உண்மை இன்று இப்போது லேட்டாக புரிந்தது.
பாவம்  சகோதரன் இதை சொன்னபோது பர்த்ருஹரி என்ன செய்தான்?  நேரே ஆசை மனைவியிடம்  சென்றான்.
 ''உனக்கும் தேரோட்டிக்கும் தொடர்பு உண்டா?"'  என  கேட்டபோது அவள்  அழுதது  அவன் மனத்தை வாட்டியது.  சில சாட்சியங்களை அழைத்து வந்து  ராஜாவின் தம்பி  தன் மேல் அபாண்டமாக  அவதூறு சொல்கிறான் என்று கதறினாள்.அதை நம்பி   பர்த்ருஹரி  தனது சகோதரனை நாட்டை  விட்டு வெளியேற்றியது  எல்லாம்  கண் முன் காட்சியானது.

 இப்போது அவனே  கண்டுபிடித்த  அவன் மனைவியின் துரோகம் அதை நிரூபித்தது.  பாவம்  என் மேல்  அக்கறையாக எனக்கு  அறிவுரை தந்த  சகோதரனை நாடு கடத்தியது எவ்வளவு பெரிய  துரோகம்  தான் செய்தது என்று அவனை வருத்தியது.

நண்பனோ, மனைவியோ, உடன்பிறப்போ,   (இது ஏதோ கட்சி சம்பந்தப்பட்ட  வார்த்தை இல்லை) யாரும்  யாருக்கும்  உண்மையாக இருப்பதில்லை, நேர்மை நியாயம் நன்றி இல்லாத உலகம் என்று பர்த்ருஹரியின் மனது வெறுத்து வைராக்கியம் நெஞ்சில் வளர்ந்தது. உலகை வெறுத்தான்.

ஒரு சிலநாளில்  திடீரென்று  மனைவி குழந்தைகள், நாடு  எல்லாவற்றையும் விட்டு  தனியனாக காட்டுக்கு சென்றுவிட்டான். பல வருஷங்கள்  சந்நியாசியாக  வாழ்ந்தான்.  தியானம்  அவன் மனக்கண்ணை திறந்தது.
நமக்கு  பர்த்ருஹரி   ''வைராக்கிய சதகம்'' எனும் அற்புத நூல் கிடைத்தது. 100 ஸ்லோகங்கள்.  மற்ற  இருநூறில்  நூறு  ''நீதி சதகம்'' .  மீதி இருக்கும்  நூறு   ''சிருங்கார சதகம்''.    இந்த முந்நூறும் ''சுபாஷித  த்ரிசதி''  காலத்தால் அழியாத காவியங்கள். இனி வைராக்கிய சதகம்  100   மட்டும் அறிவோம்.

चूडोत्तंसितचन्द्रचारुकलिकाचञ्चच्छिखाभास्वरो  लीलादग्धविलोलकामशलभः श्रेयोदशाग्रे स्फुरन् ।
अन्तःस्फूर्जदपारमोहतिमिरप्राग्भारमुच्चाटयन्ः   चेतःसद्मनि योगिनां विजयते ज्ञानप्रदीपो हरः ॥ १॥

Choodothamsita-chandrachaarukalikaa-chanchachchhikhaabhaaswaro Leelaadagdha-vilola-kaamashalabhah shreyo dishaagre sphuran
Antahsphoorjad-apaara-mohatimira-praagbhaaram-uchchaatayan Chetah sadmani yoginaam vijayate jnaanapradeepo harah    

பரமேஸ்வரனின் சிரத்தில்  அழகிய கங்கையை தடுத்து  நிறுத்திய  ஜடாமுடி.  அந்த கருநிற விரித்த செஞ்சடை மேல்  பால் நிலவு  போன்ற பிறைச்  சந்திரன்.  தீயை உமிழும் நெற்றிக்கண்.  மன்மதனையே, திரு  புரங்களையே,  எரித்து சாம்பலாக்கிய சக்திவாய்ந்த நெற்றிக்கண்.  பரமனின்  சர்வ சக்தி   மூவுலகும் அறிந்தது. அப்படிப்பட்ட சர்வ சக்தி  வாய்ந்த காலகாலன் ,யோகிகள், பக்தர்கள் மனத்தில் கோயில் கொண்டவன். அவனை வணங்கி உய்வோம்  என்ற காப்புச்  செய்யுளுடன் பர்த்ருஹரி வைராக்கிய சதகம் துவங்குகிறார்.

உஜ்ஜயினிக்கு  பழைய  பெயர்  அவந்திகா.  மால்வா  ராஜ்ஜிய தலைநகரம். செல்வ  செழிப்புள்ளது.  அதன் ராஜா விக்ரமாதித்தன்.  நமது சரித்திரத்தில்  விக்ரமாதித்தன் என்ற பெயரில் ரெண்டு ஆசாமிகள். ஒருவர் சகாப்தமாக பெயர் பெற்றவர்.  பிரபல கெட்டிக்கார ராஜா.  '' தன் முயற்சியில் சற்றும் தளராத விக்கிரமன் மரத்தில் ஏறி....  என்று ஆரம்பித்து  ஒவ்வொரு அருமையான சமயோசித கதையின் முடிவிலும் விக்ரமாதித்தன்  சரியான விடையை சொன்னதும்.........  '' விக்கிரமனது சரியான பதிலினால் அவன் மௌனம் கலையவே, தான் தங்கியிருந்த உடலுடன் பறந்து சென்று மீண்டும் முருங்கை மரத்தில் ஏறிக் கொள்ளுமே  அந்த ''வேதாளம்'' சம்பந்தப்பட்டவர்.   முடிந்தபோது விக்ரமாதித்தன் கதைகளும்  தொடர்கிறேன்.

இன்னொருவர்  ரெண்டாம் சந்திரகுப்தர் விக்கிரமாதித்தன்.  அவருக்கு சகோதரராக இருந்தவர் தான்  ராஜா பர்த்ருஹரி. பல மனைவிகள். அவர்களில் ஒருவள்  அழகி பிங்களா. ராஜா பர்த்ருஹரி சமஸ்க்ரிதத்தில் மஹா பண்டிதன். அவன் எழுதிய  300 ஸ்லோகங்கள் த்ரிசதி. சுபாஷிதம், எனப்படும்.  நூறு  நீதி சதகம். நூறு வைராக்கிய சதகம்.  இன்னும் நூறு  ஸ்ருங்கார  சதகம்.    முதலில்  வைராக்ய சதகத்தை  ரசிப்போம் .

பர்த்ருஹரி நீதிமான்.  அவன் அழகிய மனைவி  அரண்மனை தேரோட்டி மீது காதல் கொண்டவள் என்று அறிந்து நாட்டை அரச போகத்தை எல்லாம் வெறுத்து துறந்து   ராஜா  பர்த்ருஹரி சன்யாசியாகிறான் என்று  முந்தைய பதிவில் அறிந்தோம். பல  வருஷம் காட்டில் தவம் புரிந்து  சந்நியாசியாக  ஊர் எல்லாம் சுற்றியவன் பர்த்ருஹரி.  முதலில் கோரக்நாத் யோகியின் சிஷ்யன்.
 
2, भ्रान्तं देशमनेकदुर्गविषमं प्राप्तं न किञ्चित्फलं त्यक्त्वा जातिकुलाभिमानमखिलं सेवा कृता निष्फला । भुक्तं मानविवर्जितं परगृहेष्वाशंकया काकवत् तृष्णे जृंभसि पापकर्मनिरते नाद्यापि संतुष्यसि॥

Bhraantam desamanekadurgavishamam praaptam na kinchitphalam Tyaktwaa jaatikulaabhimaanamakhilam seva kritaa nishphalaa
Bhuktam maanavivarjitam paragriheshwaashankaya kaakavat Trishne jrimbhasi paapakarmanirate naadyaapi santushyasi  

''நான் சுற்றாத இடம் கிடையாது.  எங்கெல்லாமோ அலைந்தேன். கல், முள்,  பள்ளம்,  மேடு, காடு,  நாடு  ஒன்று பாக்கி இல்லை.  என்னத்தைக்  கண்டேன்? என்ன பிரயோஜனம்?   என்ன சொன்னாலும் தட்டாமல்  இரவு பகல் பார்க்காமல்  வீடு,  மானம் மரியாதை எதுவும் பார்க்காமல் அடிமையாக  ராஜாவுக்கு சேவை, முதலாளி, எஜமானன்,  பணக்காரர்களுக்கு எல்லாம் ஸலாம் போட்டுக்கொண்டு  உழைத்தேன்,  சே,  இதனால்  என்ன பலன் அடைந்தேன்?  தன்னை யாராவது ஏதாவது செய்து  விடுவார்களோ என்ற பயத்தோடு காக்கை  அங்கும் இங்கும் பார்த்துக்கொண்டு பயந்து கொண்டு  சாப்பிடுவது போல் சோற்றை உண்டேன்.  ''ஏ  பேராசையே , என்னுள் இருந்து கொண்டு என்னை இப்படியெல்லாம் பணம் சம்பாதிக்க   ஆட்டுவிக்கிறாய்.  தப்பு தப்பாக ஒவ்வொன்றையும் செய்ய வைக்கிறாய். இன்னுமா உனக்கு திருப்தி இல்லை?''

3. उत्खातं निधिशङ्कया क्षितितलं ध्माता गिरेर्धातवो निस्तीर्णस्सरितांपतिर्नृपतयो यत्नेन संभाविताः ।
मन्त्राराधनतत्परेण मनसा नीताः श्मशाने निशाः प्राप्तः काणवराटकोऽपि न मया तृष्णेऽधुना मुञ्च माम् ॥

Utkhaatam nidhishankayaa kshititalam dhmaataa girerdhaatavo Nisteernah saritampatirnripatayo yatnena santoshitaah
Mantraaraadhanatatparena manasaa neetaah shmashaane nishaah Praaptah kaanavaraatako’pi na mayaa trishne ‘dhunaa muncha maam

''ஆசை  எவனை விட்டது?  பூமியை முதுகு ஓடிய  ஆழமாகத்  தோண்டுகிறான். மலையைக்  குடைகிறான். எதற்கு? அதற்குள் இருக்கும் விலையுயர்ந்த கனிம பொருள், வைரம், தங்கம் கிடைக்காதா? என்று தானே. அதையெல்லாம் எடுத்து அலசி, உருக்கி பாடுபடுகிறான் . கடல் கடந்து வெளிநாடுகளில் போய்  ஆதாயம் தேடுகிறான்.  ராஜாக்களை வாழ்த்தி புகழ்ந்து  ஆதரவு நாடுகிறான்.  இரவெல்லாம் ஸ்மசானத்தில்  அமர்ந்து பூஜைகள் புரிந்து மந்திரங்கள் ஜெபித்து  துர் தேவதைகள் உதவியையும்  நாடுகிறான். தகரத்தைத் தங்கமாக்கும் வித்தை தெரிந்து கொள்ள  துடிக்கிறான். நானும்  இதெல்லாம் செய்தவன் தான். இதனால் என்ன பயன் பெற்றேன். செல்லாக்காசும் பெறவில்லை. வேண்டவே வேண்டாம்.  பேராசையே என்னைவிட்டு ஓடு.''  

4. खलालापाः सोढाः कथमपि तदाराधनपरैः   निगृह्यान्तर्बाष्पं हसितमपि शून्येन मनसा । कृतो वित्तस्तम्भप्रतिहतधियामञ्जलिरपि
      त्वमाशे मोघाशे किमपरमतो नर्तयसि माम् ॥ ४॥
ENGLISH

மோசமான, தப்பான எஜமானனுக்கு  சேவகம் செய்யும்போது அவர்களுடைய கேவலமான குணத்தையும், நடவடிக்கையையும் பொறுத்துக் கொண்டு தானே  அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கொண்டு  பணி  புரிகிறோம் , உள்ளூர அழுகை வந்தாலும் வெளியே காட்டிக்கொள்ளாமல் சிரிக்கிறோம். எல்லாம் பணம் செய்யும் மாயை.  அதன் மேல் நமக்குண்டான ஆசை. வெறுத்து ஒதுக்கும்  வைராக்யம் எங்கே போயிற்று.?

5. अमीषां प्राणानां तुलितबिसिनीपत्रपयसां कृते किं नास्माभिर्विगलितविवेकैर्व्यवसितम् । यदाढ्यानामग्रे द्रविणमदनिःसंज्ञमनसां
कृतं वीतव्रीडैर्निजगुणकथापातकमपि ॥ ५॥
ENGLISH

நம்முடைய  பலம்,  சக்தி  வானளாவியது என்று மூட நம்பிக்கை  தான் நமக்கு முதல் எதிரி.  அடேய்,  அது  தாமரை இலைத் தண்ணீரடா .  எந்த கணமும்  உன்னை விட்டு ஓடிவிடும்.  ஒட்டாத,  என்று புரியவில்லையே!  யோசிக்காமல், ஆற அமர்ந்து சிந்திக்காமல்  கண்டதே காட்சி கொண்டதே  கோலம் என்று இருந்து செத்து மடியுமிந்த  விட்டில் பூச்சி  வாழ்க்கையை  யாரும் புரிந்து கொள்ளவில்லையே.  ஏதோ கொஞ்சம் பணம் சொத்து இருக்கிறதென்ற  கர்வத்தில், மமதையில், அதுவே  என்றும் நிலைக்கும் என்ற தவறான எண்ணத்தில், மற்றவன் என்னை புகழ் பாட, நான்   தான்  ஏகாதிபத்திய சக்ரவர்த்தி,  சர்வ சக்தி, இந்திரன் சந்திரன் என்று பகல் கனவில் காலம் கழித்து விட்டேனே.

ராஜா பர்த்ருஹரி  சொந்த  வாழ்க்கையில் பேரிடி போல் துரோகம், ஏமாற்றங்களை சந்தித்து  வெறுத்து, ராஜ்ஜியம், சொந்தம் பந்தம் எலாம் துறந்து சந்நியாசியாக  ஊர்  சுற்றி தெற்கே பட்டினத்தாரை குருவாக ஏற்று, தமிழில் பத்திரகிரியாராக  வாழ்ந்தவன். அவனது ஸ்லோகங்கள் அர்த்த புஷ்டியானவை. கொஞ்சம்  பார்ப்போம்.

भिक्षाशनं तदपि नीरसमेकवारं शय्या च भू: परिजनो निजदेहमात्रं ।
वस्त्रं विशीर्णशतखण्डमयी च कन्था हा हा तथापि विषया न परित्यजन्ति ॥

Bhikshaashanam tadapi neerasamekavaaram Shayyaa cha bhooh parijano nijadehamaatram
Vastram visheernashatakhandamayee cha kanthaa Ha ha tathaapi vishayaa na parityajanti  [18]

ஆசையும்  பாசமும்  யாரை விட்டது. அதோ பாருங்கள் தெரிகிறதா அவனை?   அவனுக்கு அடுத்த வேளை  உணவு உண்டா, அது எது, எங்கே , எப்போது யாரிடம்.. கிடைக்கும்? ..ஹுஹும்  ஒன்றுமே அது பற்றி  தெரியாதவன். கிடைத்தாலும் அது அவனுக்கு பிடித்த ருசியாகவா இருக்கும்? தினமும் பகல்  ஒரு வேளை மட்டுமே  பிக்ஷை தேடுபவன். பூமியே பாய், வானமே போர்வை என்று தரையில் படுப்பவன், இருக்கும் இடுப்பு வஸ்த்ரத்தில் இனி புதிதாக கிழிய இடமே இல்லை.  இப்படிப்பட்ட நிலையிலும்  அவன் மனத்தில் எத்தனை எதிர்பார்ப்புகள்  ஆசைகள், கனவுகள், ஐம்புலன்கள் எப்படியெல்லாம் எல்லோரையுமே வாட்டி வதைக்கிறது.  பரிதாபம் இதைவிட வேறு உண்டா?

अजानन्दाहात्म्यं पततु शलभो दीपदहने स मीनोऽप्यज्ञानात् बडिशयुतमश्नातु पिशितं ।
विजानन्तोऽप्येते वयमिह विपज्जालजटिलान् न मुञ्चामः कामानहह गहनो मोहमहिमा ॥

Ajaanan daahaatmyam patatu shalabho deepadahane Sa meeno’pyajnaanaat badishayutamashnaatu pishitam
Vijaananto’pyete vayamiha vipajjaalajatilaan Na munchaamah kaamaanahaha gahano mohamahimaa [20]

அந்த காலத்தில்  எம்.கே. தியாகராஜ பாகவதரின் குரல் உச்சாணிக்கிளையில் நின்று பாடும். ''விளக்கில்  வீழும் பழமென மயங்கி விட்டிலாகாதே ...'' என்று.  விட்டில் பூச்சிக்குத்  தெரியுமா அது  உண்ண ஆசைப்பட்டது அதன் மரணத்தை என்று? சுலபமாக விருந்து கிடைத்ததே என்று தூண்டிலில் மாட்டியிருந்த மாமிசத்துண்டை ஆகராமாக்கிக்கொள்ள ஆசையாக விழுங்கி அதுவே கடைசியில்  ஒருவனுக்கு ஆகாரமான மீன் போல, நாம் உலக மாயை காட்டும் இன்பங்களை ஆசைப்பட்டு  அளவிலா துன்பங்களை காசு  கொடுக்காமல் வாங்குகிறோம். அடாடா!   மாயை  எப்படியெல்லாம் மனிதனை ஆட்டி படைக்கிறது!

मृत्पिण्डो जलरेखया वलयितः सर्वोप्ययं नन्वणु भागीकृत्य स एव संयुगशतैः राज्ञां गणैर्भुज्यते
ते दद्युः ददतोऽथवा किमपरं क्षुद्रा दरिद्रा भृशं धिक् धिक् तान् पुरुषाधमान् धनकणान् वाञ्छन्ति तेभ्योऽपि ये

Mritpindo jalarekhayaa valayitah sarvopyayam nanvanu  Bhaageekritya sa eva samyugashataih raajnaam ganairbhujyate
Te dadyuh dadato’thavaa kimaparam kshudraa daridraa bhrisham Dhikdhik taanpurushaadhamaan dhanakanaan vaanchchhanti tebhyo’pi ye [25]

யோசித்துப்பாருங்கள்.  இந்த அகண்ட உலகை நீரும் நிலமுமாக நாம் எல்லோரும் வாழ பகவான் படைத்தான். ஆனால்  இந்த அரசர்கள்  சில பல ஆட்களை படையாக வைத்துக்கொண்டு ஒருவரோடு ஒருவர் மோதி சண்டையிட்டு  அதைத் துண்டாக்கி,  பிரித்து கூறாக்கி, தனித்தனியே ஒரு அளவு வைத்துக்கொண்டு தங்களது ராஜ்யம் என்று மேலும் அடைய ஆசைப்படுகிறார்கள்.  இப்படிப்பட்ட பிச்சைக்காரர்கள் நிலத்தை பிரித்துக்கொண்டு  நாயாக  சண்டை போடும் ஈனர்கள்  மற்றவர்க்கு என்ன கொடுக்கப்போகிறார்கள்?.  அவர்களிடம்   ஒருவன் சென்று உன்னைப்போல் இந்திரன் சந்திரன் இல்லை என்று பொய் கூறி மதித்து கையேந்தி சில  பொருள்களை பெறுகிறானே அவனை என்ன சொல்வது?

पुरा विद्वत्तासीदुपशमवतां क्लेशहतये गता कालेनासौ विषयसुखसिद्ध्यै विषयिणां ।
इदानीम् संप्रेक्ष्य क्षितितलभुजः शास्त्रविमुखा नहो कष्टं साऽपि प्रतिदिनमधोधः प्रविशति ॥

Puraa vidwattaaseedupashamavataam kleshahataye Gataa kaalenaasau vishayasukhasiddhyai vishayinaam
Idaaneem samprekshya kshititalabhujah shaastravimukhaa- naho kashtam saa’pi pratidinamadhodhah pravishati  [27]

கல்வி கற்பது ஆரம்பத்தில்  உண்மையில் ஞானம் தேடுபவரால்  மட்டுமே நாடப்பட்டது.  அவர்கள் உலக இன்பம் துறந்தவர்களாக குருவிடம் பயின்றவர்கள். புலன்களிடம் அடிமையாகாதவர்கள். மனதை உறுதியாக சிறந்த முறையில் ஞானம் பெற, துயரம் துன்பத்தை விரட்ட  தக்கதாக வைத்திருந்தவர்கள்.  ஆனால்  போகப்போக என்ன ஆயிற்று? உலகமாயையில் சிக்கி இன்பம் தேடுபவர்களும்  பொழுது போக்காக  சாஸ்திரங்களை கற்கத்  தொடங்கினார்கள்.  இதனால் என்ன விளைவு,  பிரபுக்கள் ராஜாக்களுக்கு  எல்லாம்,   உண்மையான  சாஸ்திரங்களையும் அதை முறையாக கற்பவர்களையும் அடையாளம் காண முடியாமல் போகி விட்டது. பாண்டித்யம், கல்வி எல்லாமே  கீழ் நோக்கி போக ஆரம்பித்தாகி விட்டதே என்று அப்போதே  பர்த்ருஹரி  அழுகிறார், இப்போதைய நிலையை வந்து பார்த்தால் என்ன சொல்வாரோ??

माने म्लायिनि खण्डिते च वसुनि व्यर्थं प्रयातेऽर्थिनि क्षीणे बन्धुजने गते परिजने नष्टे शनैर्यौवने ।
युक्तं केवलमेतदेव सुधियां यज्जह्नुकन्यापयः पूतग्रावगिरीन्द्रकन्दरदरीकुञ्जे निवासः क्वचित्॥

Maane mlaayini khandite cha vasuni vyartham prayaate’rthini Ksheene bandhujane gate parijane nashte shanairyauvane
Yuktam kevalametadeva sudhiyaam yajjanhukanyaapayah Poota-graava-gireendra-kandara-daree-kunje nivaasah kwachit  [30]

ஒவ்வொரு மனிதனின் வாழ்க்கையிலும் வெற்றி, தோல்வி, மேடு  பள்ளம் இருக்கும்.  அவன் பெருமை மங்கும், மரியாதை குலையும். செல்வம் குறையும், இல்லை தொலையும் . அவனிடம்  யாசிப்பவர்கள்  ஏமாற்றத்துடன் திரும்புவார்கள்.  சொந்த பந்தம்  நைசாக விலகிவிடும். வேலைக்காரன்   வேறே எஜமானனை தேடிச்செல்வான்.  முதுமை, வியாதி உபாதைகள் அதிகரிக்கும். அப்போ என்ன செய்வது?  போ  கங்கைக்கரைக்கு. எங்காவது  சிங்கம்  புலி கரடி  இல்லாத  மலைக்குகையை தேடி  உட்கார்ந்து தியானம் செய்.

 சில பழங்கதைகளை சொல்லும்போது  ஏற்கனவே சொன்ன விஷயம் நடு  நடுவே  வரத்தான் செய்கிறது.
அதை வெட்டி விட்டு தொடரலாமென்றால் கதை ஜோடனையின் அழகு, கோர்வை பின்னமாகிவிடுகிறது. மனதுக்கு வருத்தமாகிறது. சரி, இருந்து விட்டு போகட்டும்   என்பதால், பழசை  சுருக்கமாக சொல்லி கதையை மேலே ஓட்டிக்கொண்டு போக வேண்டிய  நிலை அமைகிறது.

தேவலோகத்து அமராவதிப்‌ பட்டணத்துக்கு ஓப்பான ஐஸ்வர்ய நகரம் கன்யாபுரி யின் ராஜா பர்த்ருஹரி. பராக்ரமசாலி. பல ராஜாக்களை சிறைப்பிடித்து வைத்திருந்ததால் பல ராணிகள் பர்த்ருஹரியிடம் வந்து காலில் விழுந்து ராஜாக்களுக்கு உயிர் பிச்சை வேண்டினார்கள்‌. அவன் தம்பி விக்ரமாதித்தன். பலே கெட்டிக்காரன். பர்த்ருஹரி  கலைஞன். அழகை ரசிப்பவன். முன்னூற்று அறுபது அழகிகளை கல்யாணம் பண்ணிக்கொண்டவன்.  அவனது அந்தப்புரம்  ஒரு பெரிய கலைக்கூடம். இருந்தும் அப்பாவுக்கு  மரண காலத்தில் கொடுத்த  சத்ய வாக்குப்படி  அவனுக்கு பிள்ளைகள்‌ இல்லை. அவன் மனைவிகளில் அதி அழகி ஒருவள். அனங்கசேனை. எல்லோரையும் விட அவள் மேல் அவனுக்கு பிரேமை.  
அந்த ஊரில்  சகல சாஸ்திரங்களையும் கற்றுணர்ந்த ஒரு பிராமணன். முதுமை வறுமை ரெண்டும் அவனை வாட்டியது. பூமிதேவியை நோக்கி வரமிருந்தான்.
ஹே பிராமணா! உன்‌ தவத்தினால்‌ மிக்க மகிழ்ச்சிஅடைந்தேன்‌. உனக்கு வேண்டியதைக்‌ கேள்‌; தருகிறேன்'' என்றாள்‌ பூமிதேவி.
"தேவி! என்மீது உனக்குக்‌ கருணை பிறந்திருப்பது பாக்கியமே! வறுமையிலும் முதுமையிலும் இருந்து எனக்கு விடுதலை கொடு ''
''இந்தா ஒரு தேவலோக மாதுளம்‌ பழம்‌. இதைச் சாப்பிடு, நீ என்றும் இளமையுடன்‌ இருப்பாய்‌!”பூமி தேவி மறைந்தாள்.
சந்தோஷமாக வீடு திரும்பிய கிழ பிராமணன் வீட்டில் யோசித்தான். "நானோ பரம ஏழை. அடுத்த வேளைச்‌ சாப்பாடு எங்கு கிடைக்கும்‌ என்று காத்துக்‌ கொண்டிருக்கிறேன்‌. சாகாமலும்‌ யெளவனமாகவும்‌ இருப்பதால் எனக்கு என்ன பலன்‌? சுகத்தை அனுபவிக்கத்‌ திரவியம்‌ இல்லை ? யாருக்கும் நான் உதவவும் முடியாது. சிறிது
காலமாவது பிறருக்கு உதவியாயிருப்பவன்‌ எவ்வளவோ மேலானவன். உயர்ந்த குணங்களை உடையவன்‌ சிறிது காலம்‌ ஜீவித்திருந்தாலும்‌ அவன்‌ வாழ்வு புரணமானதாகிறது. பரந்த அறிவு. ஆண்மை,உயர்பதவி, நேர்மை போன்ற குணங்களுடையவன்‌, கொஞ்ச காலம்‌ வாழ்ந்திருந்தாலும்‌, அவன்‌ வாழ்வு மற்றவர்களுக்கு நல்ல பலன் தரும். மற்றவர்களின்‌ சந்தோஷமே தன்‌ சந்தோஷமாகக்‌ கொண்டவன்‌ நேர்மையாளன்‌.
தலைவன்‌.  ஒருவன்  தன்னுடைய குலம்‌, நடத்தை, குணம்‌ ஆகியவற்றால்‌ பலனைக்‌ கொடுக்காவிட்டால்‌, அவன்‌ பிறப்பு ப்ரயோஜனமில்லாதது.''  இப்படி நினைத்த பிராமணன்  பழத்தைச்‌ சாப்பி\டாமல்  ராஜா பர்த்ருஹரி தான் சிறந்தவன் அவனிடம் கொடுப்போம் என்றும் இளமையோடு அந்த நல்ல ராஜா ஆளட்டும். எல்லோருக்கும் நல்லது என்று  ராஜாவிடம் சென்றான்.

“மஹாராஜா,  பாம்புகளை ஆபரணமாக அணிந்து பரமசிவனும்‌, பிதாம்பரத்தைத்‌ தரிக்கும்‌ மகாவிஷ்ணு
தங்களுக்குச்‌ சர்வ மங்களங்களையும்‌ அளிப்பார்களாக!. இந்தாருங்கள் இந்த தெய்வீக பழத்தை சாப்பிடுங் கள்''
"இந்தப்‌ பழம்‌ உனக்கு எப்படிக்‌  கிடைத்தது? பூமியில் இது போன்ற ஒளிமயமான சிவந்த மாதுளையை பார்த்ததே இல்லையே. '' - பர்த்ருஹரி.
பூமி தேவி வரப்பிரசாதமாக இதை கொடுத்து   'மரணமும் கிழத்தன்மையும் அண்டாது சாப்பிடு'' என தந்தாள். நீண்ட ஆயுளோடு. நெறி தவறாமல்‌ ஆட்சி புரியும்‌ அரசனே நாட்டுக்குத்‌ தேவை. ஆகவே தங்களிடம்‌ கொண்டு வந்தேன்‌.அழியாத இளமையையும்‌ நீண்ட  ஆயுளையும்‌ பெறுவீர்களாக!” என்றான்‌ கிழ பிராமணன். அந்தணன்‌ ராஜா கொடுத்த பரிசுகளோடு சென்றான்.

பர்த்ருஹரிக்கு ஒரு யோசனை.  “இந்தப்‌ பழத்தைச்‌ சாப்பிட்டு அமரத்தன்மை நான் அடைவதை விட என் அழகி  அநங்கசேனை சாப்பிட்டால் என்றும் எனக்கு இளம் அழகிய மனைவியாகவே இருப்பாளே''
நான் வெகுகாலம் இருந்து அதற்குள் அவள் இறப்பதை நான் எப்படி சகிப்பேன்.
 
''இந்தா அநங்கசேனை, என் ப்ரியே, இந்த அபூர்வ சக்திவாய்ந்த மாதுளம்‌ பழம். இதை நீ சாப்பிட்டால்  ,மரணமின்றி என்றும் இளமையாக வாழலாமாம்‌! இதைச்‌ சாப்பிடு!" என்று அவளிடம் பர்த்ருஹரி பழத்தை கொடுத்தான்.

அந்நகசேனைக்கு  ஒரு கள்ளக்  காதலன் ஒருவன்‌ இருந்தான்‌. அரண்மனை குதிரை லாயத்திலிருந்த குதிரைப்‌ பாகனிடம்‌ அவளுக்கு மோகம்‌! அவன் கிழவனாகி விட்டால் எனக்கு சுகம் எப்படி? அவனே என்றும் மரணமின்றி இளமையோடு இருக்கட்டும் என்று அவனிடம் கொடுத்துவிட்டாள்  அந்த கள்ளி.

அந்த  குதிரைப்‌ பாகனுக்கு அரண்மனை பணிப்பெண் ஒருத்தி மேல் காதல். மோகம், காதல் என்பது
விசித்திரமானது. சாட்டையில்லாப்‌ பம்பரம்போல்‌ அலாதியாக ஆடக்கூடியது ஆசைப்‌ பொம்மலாட்டம்‌! கலா ரசிகையான ராஜபத்தினியின்‌ உயர்தரமான பண்பாடுகளும்‌, மென்மையான அன்பு மொழிகளும்‌ முரடனான குதிரைப்‌ பாகனின்‌ ஆசைக்குப்‌ போதவில்லை! அவனைப்போல்‌ கீழ்த்தரமான கொச்சை வார்த்தைகள்‌ பேசக்கூடிய பணிப்பெண் மேலே தான் அவனுக்கு கவர்ச்சி.  அவளிடம் அந்த  பழத்தை கொடுத்து, “என்‌ அன்பே! இந்தப்‌ பழத்தைச்‌ சாப்பிட்டால்‌ நீண்ட  நாட்கள்‌ உடல்‌ கட்டுத்‌ தளராமல்‌ வாலிபத்துடன் இருப்பாயாம் இதை சாப்பிடு'' என்று  சொல்ல மாதுளம்‌ பழத்தை வாங்கிக்கொண்ட  அந்த பணிப்பெண் தன்‌ ஆசை நாயகனான   மாட்டுக்‌ கொட்டிலில்‌ சாணம்‌ முதலிய கழிவுப்‌ பொருள்களைக்‌ கூட்டி எறியும்‌ ஒருவனிடம்  தன்‌
கொடுக்க அவன் தன்னோடு வேலை செய்யும் ஒரு சாணி யை எடுத்து சுத்தம் செய்யும் ஒரு வேலைக்கார பெண்ணிடம் கொடுத்துவிட்டான்.  
அந்த வேலைக்காரி பாலத்தை ஒரு சாணிக் கூடை மேல் வைத்துவிட்டு ஞாபகமறதியாக வீட்டுக்கு சென்று விட்டாள் .
வேட்டைக்கு புறப்பட்டுக்கொண்டிருந்த பர்த்ருஹரி  குதிரை லாயம் பக்கம் வந்ததுபோது  ஓரமாக ஒரு சாணிக்கூடை மேல் தான்  அநங்கசேனைக்கு கொடுத்த ஒளிவீசும் சிவந்த தெய்வீக மாதுளை இருப்பதை கவனித்தான். திடுக்கிட்டான்.  ''எப்படி எனக்கு பிராமணன் கொடுத்தது போலவே இன்னொரு  மாதுளை இங்கே கிடக்கிறது?  அவனுக்கு பரம சந்தோஷம். ''ஆஹா ஒரு பழத்தை அநங்க சேனை சாப்பிட்டு இன்னொன்றை நானும் சாப்பிட்டால் இருவருமே என்றும் சந்தோஷமாக இருப்போமே '' என்று  அந்த சாணிக்கூடை பெண் யார் என்று கேட்டு அழைத்தான்.
''இந்த பழத்தை எனக்கு கொடு உனக்கு பரிசுகள் தருகிறேன்'' என்றான் பர்த்ருஹரி. பரிசுகள் கொடுத்து விட்டு அந்த பழத்தோடு அரண்மனை திரும்பிய பர்த்ருஹரி தனக்கு பழம் கொடுத்த பிராமணனை வரவழைத்தான்.
 
''ப்ராமணா, உண்மையை சொல். நீ பூமி தேவிக்கு தவம் இருந்து கிடைத்த ஒரே ஒரு தெய்வீக மாதுளை என்று சொன்னாயே  அது போல எப்படி இன்னொன்று இருக்க முடியும்?''
''இல்லவே இல்லை மஹாராஜா, பூமியில் எங்கு தேடினாலும் அதுபோல் வேறு ஒரு பழம் கிடைக்கவே கிடைக்காது.   பூமி தேவி கடாக்ஷத்தால் எனக்கு கிடைத்தது ஒன்றே ஒன்று தான். அரசன் தெய்வம். அவனிடம் பொய் சொல்லக்கூடாது.''

''இல்லை பிராமணா , நீ கொடுத்தது போல் அதே பழம் இன்னொன்று எனக்கு கிடைத்தது''
''ராஜா, நான் கொடுத்த பழத்தை நீங்கள் சாப்பீட்டீர்களா?அதை என்ன செய்தீர்கள்‌?”
“என்‌ உயிருக்குயிரான அனங்கசேனையிடம்‌ கொடுத்துச்‌ சாப்பிடச்‌ சொன்னேன்‌.”
''ராணி அதை சாப்பிட்டார்களா என்று  விசாரித்தீர்களா?''
அங்கசேனையை வரவழைத்த பர்த்ருஹரி ''நீ  நான் கொடுத்த பழத்தை சாப்பிட்டாயா. உண்மையை சொல்''
 ''நான்‌ சாப்பிடவில்லை, பிரபோ!”தயங்கி தயங்கி உண்மையை சொன்னாள்  அநங்கசேனை .
ராஜா குதிரைக்காரனை அழைத்து விசாரிக்கவே, அவன்‌ பழத்தை பணிப்பெண்ணுக்கு கொடுத்ததும்‌, அவள்‌ இடையனிடம்‌ கொடுத்ததும்‌, அந்த  இடையன்‌ சாணிக்காரியிடம்‌ கொடுத்ததுமான இரகசியங்கள்‌ எல்லாம்
வெளிப்பட்டன.
மனம் உடைந்து போன பர்த்ருஹரிக்கு  "மனதைக்‌ கவரும்‌ உருவம்‌. யெளாவனம்‌ ஆகிய இரண்டிலும்‌
ஆடவன்‌ கொள்ளும்‌ அபிமானம்‌ வீண்தான்‌. வில்போன்ற புருவங்களுடைய பெண்கள்‌ உள்ளத்தில்‌ மன்மதன்‌ தான்‌  விரும்பியதையே செய்வான்‌. பெண்களின்‌ எண்ணங்களையும்‌  செயல்களையும்‌ ஒருவராலும்‌ அறியமுடியாது.  பெண்களின்‌ சித்தம்‌, மனிதனுடைய பாக்கியம்‌, அதிக மழை,  மழையின்மை - ஆகிய இவைகளை தெய்வத்தாலேயே தடுக்க  முடியாது என்பார்கள்‌. அவ்விதமிருக்க கேவலம்‌ சாதாரண மனிதனால்‌ என்ன செய்யமுடியும்‌? மேலும்‌, பெண்களின்‌ சஞ்சலம்‌  நிறைந்த உள்ளத்தைக்‌ கவருவதைவி ட, ஒருவன்‌ காட்டிலே புலி யைப்‌ பிடித்து விடலாம்‌; ஆகாயத்தில்‌ பறக்கும்‌ பறவையைப் பிடித்து விடலாம்‌; தண்ணீரின்‌ நடுவே நீந்தும்‌ மீனைக்‌ கூட  அவன்‌ சுலபத்தில்‌ பிடித்து விடலாம்‌ என்பார்கள்‌.
தத்துவஞானியை,  சுகம்‌, துக்கம்‌, வெற்றி, தோல்வி, வாழ்வு, மணம்‌. ஆகியவற்றை நன்கு பிரித்துக்‌ காட்டக்‌
கூடியவனுமான அறிவாளியையே பெண்களின்‌ நடத்தைகள்‌ கெடுத்து விடும். கெளரவம்‌, உயர்பதவி, போற்றக்கூடிய தன்மை வாய்த்த  குணங்களை உடையவர்களாயிருந்தும்‌, பெண்கள்‌ ஒரு காரணமுமின்றி தாங்களாகவே ஆசைப்பேோதையின்‌  காரணமாகத்‌ துரோகத்தின்‌ சேற்றிலே இறங்குகிறார்கள்‌ .

துறவறத்தைவிட அதிகப்‌ பாக்கியம்‌ அளிப்பது வேறு  எதுவுமில்லை: அறிவைவிடப்‌ பேரின்பம்‌ எதுவும்‌ கிடையாது:  திருமாலைத்‌ தவிர காப்பாற்றுவோரும்‌ இல்லை. சம்சாரத்தைக்‌  காட்டிலும்‌ பெரும்‌ எதிரி வேறு கிடையாது.”

ராஜாபர்த்ருஹரி உலகபந்தங்களின்‌ மீது  வெறுப்பு அடைந்தான்‌. அந்நகசேனையைத்  தண்டனைக்கு
உள்ளாக்குவதால்‌ தனக்கு ஒன்றும்‌ பிரயோஜனமில்லை என்பதை அறிந்தான். தம்பி  விக்கிரமாதித்தனிடம்‌
ராஜ்ய பாரத்தை ஓப்புவித்துவிட்டான்‌. கடைசியாக அவன்‌ துறவியாகித்‌ தவம்‌ செய்யக்‌ காட்டிற்குச்‌ சென்றான்‌.
ராஜா  பர்த்ருஹரி 300 அற்புத ஸ்லோகங்களை எழுதி இருக்கிறான் அதில் வைராக்கிய சதகம் 100, நீதி சாரம் 100  சிருங்கார சதகம் 100.  சிலவற்றை உங்களுக்கு அற்புதமான சமஸ்க்ரித ஸ்லோகங்கள்  உங்களுக்கு ஏற்கனவே பல  ஸ்லோகங்களை அறிமுகப்படுத்தி இருக்கிறேன். மீண்டும்  பதிவிடுகிறேன்.. இன்னொரு சுவாரஸ்யமான விஷயம். ராஜா பர்த்ருஹரி தான் பட்டினத்தாரின் சிஷ்யன் பத்திரகிரியார்.  பத்திரகிரியார் புலம்பல் அற்புதமான பெரிய  ரெண்டு வரி பாடல்கள் அதையும்  வெளியிட்டிருந்தாலும் மீண்டும் பதிவிடுகிறேன்.  சரி ஒரு முக்கியமான கேள்வி? அந்த பழம் கடைசியில் என்னாச்சு? யார் சாப்பிட்டா? யாருமே சாப்பிடலையா? அப்படீன்னா எங்கே போச்சு? தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன். கிடைத்தால் சொல்கிறேன்.

13, ब्रह्मज्ञानविवेकनिर्मलधियः कुर्वन्त्यहो दुष्करं  यन्मुञ्चन्त्युपभोगभाञ्ज्यपि धनान्येकान्ततो निःस्पृहाः । सम्प्राप्तान्न पुरा न सम्प्रति न च प्राप्तौ दृढप्रत्ययान्
 वाञ्छामात्रपरिग्रहानपि परं त्यक्तुं न शक्ता वयम् ॥ १३॥

13. brahma-gnaana-viveeka-nirmala-dhiyaha kurvanti aho dushkaram yan muncanti upabhoga-bhaangi api dhanaani eekaantato nisprihaa|  sampraataan na puraa na samprati na ca praaptau drid`ha-pratyayoo vaamchaa-maatra-parigrahaan api param tyaktum na s`aktaa vayam

குளித்து,பட்டையாக  விபூதி  தரித்து, பஞ்சகச்சம் கட்டி கழுத்தில் ருத்ராக்ஷமணிந்து,  ஒரு இடத்தில் கண்மூடி உட்கார்ந்தால்  ஞானம் வந்துவிடாது.  உடலின் விருப்பங்களை, வென்று, உள்ளத்தை ஒருமுகமாக்கி  இறைவனைத் தேடினால் கிடைப்பதை எளிதில் பெற இயலாது.  ஞானம் என்பதே எது தேவை, எது வேண்டாம் என்று பகுத்து உணர்வது. அதற்கு தான் புத்தியை பகவான் கொடுத்திருக்கிறான். அது விடா முயற்சி, கடினமான பயிற்சி வேண்டும்.  ஆசைகளை தியாகம் செய்வது  சுலபமல்ல.  பழைய நினைவுகள் வாசனைகள் மனதை அதன் பக்கம்  இழுக்கும்.  அதை ஓரம்கட்டி, ஒரேயடியாக வீட்டில் கரப்பாம்பூச்சியை ஒழிப்பதுபோல் இரக்கமின்றி அழிக்கவேண்டும். திருமூலர் அனுபவித்து தானே   ஆசை அறுமின்கள், அசைபட்டால் துன்பம் தான் மிஞ்சும்  ஆனந்தம் வேண்டுமானால்  ஆசையை விட்டால் தான் கிடைக்கும் என்று  பாடினார்.

14.  धन्यानां गिरिकन्दरेषु वसतां ज्योतिः परं ध्यायतां आनन्दाश्रुकणान्पिबन्ति शकुना निःशङ्कमङ्केशयाः । अस्माकं तु मनोरथोपरचितप्रासादवापीतट- क्रीडाकाननकेलिकौतुकजुषामायुः परं क्षीयते ॥ १४॥

14. dhanyaanam giri-kandareeshu vasatam jyotihi param dhyaayataam aanandaas`ru-jalam pibanti s`akunaa niss`amkam amkees`ayaha| asmaakam tu manoorathoparacita-praasaada-vaapii-tat`a- kriid`aa-kaanana-keeli-kautuka-jushaam aayuhu param kshiiyatee

இந்த   உலக சங்காத்தமே, சகவாசமே,  வேண்டாம்  என்று தானே  உலக வாழ்க்கையிலிருந்து  தனித்து  எங்கோ மலைக் குகை, காடுகளில் போய் தனியாக உட்கார்ந்து கொண்டார்கள் பழையகாலத்தில் நிறைய  ரிஷிகள்.  தியானத்துக்கு இடம் ஒரு முக்கிய அம்சம்.    புத்தர்  லும்பினி வனத்தில்  இரவுபகல் அன்னாகாரமின்றி  ஞான ஒளியைத் தேடி பிடித்தார்.

புலி பாம்பு, பறவைகள் எல்லாம் மேலே வந்து  தைரியமாக உட்காரும். இவன் நம்மை துன்புறுத்தும் சாதாரண மனிதன் இல்லை என்று அவை நன்றாக தெரிந்தவை.  எத்தனை போட்டோக்களில் ரமணரைச்  சுற்றி மிருகங்கள், பறவைகள் பார்த்தோம்.  எவ்வளவு சந்தோஷம் அவற்றின் முகத்தில்.   அரண்மனையில்  அந்தப்புரத்தில்,  நந்தவனங்களில், தடாக கரைகளில்  கிடைத்தவையை விட எத்தனையோ மடங்கு  ஆனந்தம் தரும் அனுபவம் ஞானம் பெற்றால்  கிடைக்கிறதே.

15.  भिक्षाशनं तदपि नीरसमेकवारं  शय्या च भूः परिजनो निजदेहमात्रम् । वस्त्रं विशीर्णशतखण्डमयी च कन्था हा हा तथापि विषया न परित्यजन्ति ॥

 Bhikshaashanam tadapi neerasamekavaaram  Shayyaa cha bhooh parijano nijadehamaatram Vastram visheernashata khandamayee cha kanthaa Ha ha tathaapi vishayaa na parityajanti  

உணவு எதற்கய்யா?  உடலை வாடாமல்,உயிரை பாதுகாக்க  பெட்டகமாக உழைக்க மட்டும் தான்?  உடலை விட உள்ளே இருக்கும்  ஆத்மா தான் முக்கியம். அதற்கு உதவும் உபகரணம் இந்த உடல். இதற்கு தீனி போடு வதில்  எதற்கு ருசி?  கிடைப்பதே  பிக்ஷை, பிச்சை எடுத்தது  அடுத்த  வேளை  வரை அதை பாதுகாக்க, அதில் எங்கே வந்தது ருசி?  கட்டாந்தரை தான்  பெரிய  சுகமான  படுக்கை, பதினாயிரம் ஒட்டு போட்ட கந்தல் தான் போர்வை.  ஒரு வேடிக்கை என்ன தெரியுமா, இவ்வளவு கட்டுப்பாட்டிலும்   ஐம்புலன்கள் ஒடுங்கவில்லை, அவ்வப்போது தலை தூக்கி என்னை திருப்தி படுத்து என்று பிடுங்குகிறதே!

 ஆசையும் பாசமும் யாரை விட்டது. அதோ பாருங்கள் தெரிகிறதா அவனை? அவனுக்கு அடுத்த வேளை உணவு உண்டா, அது எது, எங்கே , எப்போது யாரிடம்.. கிடைக்கும்? .ஹுஹும் ஒன்றுமே அது பற்றி தெரியாதவன். கிடைத்தாலும் அது அவனுக்கு பிடித்த ருசியாகவா இருக்கும்? தினமும் பகல் ஒரு வேளை மட்டுமே பிக்ஷை தேடுபவன். பூமியே பாய், வானமே போர்வை என்று தரையில் படுப்பவன், இருக்கும் இடுப்பு வஸ்த்ரத்தில் இனி புதிதாக கிழிய இடமே இல்லை. இப்படிப்பட்ட நிலையிலும் அவன் மனத்தில் எத்தனை எதிர்பார்ப்புகள் ஆசைகள், கனவுகள், ஐம்புலன்கள் எப்படியெல்லாம் எல்லோரையுமே வாட்டி வதைக்கிறது. பரிதாபம் இதைவிட வேறு உண்டா?

16. स्तनौ मांसग्रन्थी कनककलशावित्युपमितौ    मुखं श्लेष्मागारं तदपि च शशाङ्केन तुलितम् । वन्मूत्रक्लीन्नं करिवरशिरस्पर्धि जघनं
 मुहुर्निन्द्यं रूपं कविजनविशेषैर्गुरु कृतम् ॥ १६॥

16. stanau maamsa-granthii kanaka-kalas`aav iti upamitii mukham s`leeshmaagaaram tad api ca s`as`aamkeena tulitam |
sravan-muutra-klinnaa kari-vara-s`ira-spardhi jaghanaa muhur nindyaa ruupaa kavi-jana-vis`eeshair guru-kritam

 ஸ்தநௌ மாம்ஸக்³ரந்தீ² கநககலஶாவித்யுபமிதௌ முக²ம் ஶ்லேஷ்மாகா³ரம் தத³பி ச ஶஶாங்கேந துலிதம் । ஸ்ரவந்மூத்ரக்லீந்நம் கரிவரஶிரஸ்பர்தி⁴ ஜக⁴நம் முஹுர்நிந்த்³யம் ரூபம் கவிஜநவிஶேஷைர்கு³ரு க்ரு’தம் ॥

6The poets give such metaphors as golden vessels to the breasts which are but two lumps of flesh; the mouth, seat of phlegm and mucus, are compared to the moon; the loins, outlet for wet urine, are likened to the forehead of an elephant; thus glorifying the human form that is always contemptible

ப்ரம்மா  எவ்வளவு சிறந்த  கருணை உள்ளம்  கொண்டவன்!  ஒவ்வொன்றையும் பார்த்து பார்த்து அல்லவா படைத்திருக்கிறான்.  பாம்புக்கு  வெறும் காற்று போதும் அது தான் ஆகாரம்.  அதற்கு எந்த பிரயாசையும் படவேண்டாம். சுத்தமாக நிறைய தந்திருக்கிறான்.  எங்கு பார்த்தாலும் பச்சைப் புல், செடிகள்.  ஆடு மாடுகள் சுகமாக  உண்டு ஜீவிக்க,   அதன் மேல் படுக்கையாக  உறங்குவதற்கு தந்தான்.  காசு கொடுக்கவேண்டாம்.  நமக்கு புத்தியை கொடுத்தான். சம்சார சாகரம் தாண்ட  வழி எல்லாம் வைத்தான். அதற்கான குணமும் உள்ளே திணித்தான். யார் அதைப் பற்றி கவலைப்படுகிறோம்?   அதென்னய்யா  பெண்ணின் உடல் வசீகரம்? பெண் யார்?  ஆணைப்போல் தான் ஒரு மாம்சம் நிறைந்த உடல். அதில் என்ன காமம்? இயற்கை சிலரை வேறு மாதிரி யாக படைத்திருக்கிறது என்பது அதற்கு தேவையான காரணத்தினால் தான். நீ குழந்தையாக இருக்கும்போது உனக்கு சாம்பார்சாதமா கொடுக்க முடியும்?  பால் எங்கிருந்து உனக்கு வரும்? பசுவுக்கு எங்கே போவாய்? அதனால் தான் பகவான் பெண் என்று ஒரு ஜீவனைப் படைத்து அதற்கு மார்பகம் என்ற பகுதியை வைத்து அதில் குழந்தையாக நீ இருக்கும்போது தேவைப்பட்ட காலத்துக்கு பால் என்ற ஜீவாதார உணவை உள்ளே நிரப்பியிருக்கிறான்? அதை காம இச்சையாக பார்க்க வெட்கப்படவேண்டாமா?  பெண்ணை, தாயென்று வணங்க வேண்டாமா, தாய் தெய்வமல்லவா?

ராஜா பர்த்ருஹரி  சொந்த  வாழ்க்கையில் பேரிடி போல் துரோகம், ஏமாற்றங்களை சந்தித்து  வெறுத்து, ராஜ்ஜியம், சொந்தம் பந்தம் எலாம் துறந்து சந்நியாசியாக  ஊர்  சுற்றி தெற்கே பட்டினத்தாரை குருவாக ஏற்று, தமிழில் பத்திரகிரியாராக  வாழ்ந்தவன். அவனது ஸ்லோகங்கள் அர்த்த புஷ்டியானவை. கொஞ்சம்  பார்ப்போம்.

भिक्षाशनं तदपि नीरसमेकवारं शय्या च भू: परिजनो निजदेहमात्रं ।
वस्त्रं विशीर्णशतखण्डमयी च कन्था हा हा तथापि विषया न परित्यजन्ति ॥

Bhikshaashanam tadapi neerasamekavaaram Shayyaa cha bhooh parijano nijadehamaatram
Vastram visheernashatakhandamayee cha kanthaa Ha ha tathaapi vishayaa na parityajanti  [18]

ஆசையும்  பாசமும்  யாரை விட்டது. அதோ பாருங்கள் தெரிகிறதா அவனை?   அவனுக்கு அடுத்த வேளை  உணவு உண்டா, அது எது, எங்கே , எப்போது யாரிடம்.. கிடைக்கும்? ..ஹுஹும்  ஒன்றுமே அது பற்றி  தெரியாதவன். கிடைத்தாலும் அது அவனுக்கு பிடித்த ருசியாகவா இருக்கும்? தினமும் பகல்  ஒரு வேளை மட்டுமே  பிக்ஷை தேடுபவன். பூமியே பாய், வானமே போர்வை என்று தரையில் படுப்பவன், இருக்கும் இடுப்பு வஸ்த்ரத்தில் இனி புதிதாக கிழிய இடமே இல்லை.  இப்படிப்பட்ட நிலையிலும்  அவன் மனத்தில் எத்தனை எதிர்பார்ப்புகள்  ஆசைகள், கனவுகள், ஐம்புலன்கள் எப்படியெல்லாம் எல்லோரையுமே வாட்டி வதைக்கிறது.  பரிதாபம் இதைவிட வேறு உண்டா?

अजानन्दाहात्म्यं पततु शलभो दीपदहने स मीनोऽप्यज्ञानात् बडिशयुतमश्नातु पिशितं ।
विजानन्तोऽप्येते वयमिह विपज्जालजटिलान् न मुञ्चामः कामानहह गहनो मोहमहिमा ॥

Ajaanan daahaatmyam patatu shalabho deepadahane Sa meeno’pyajnaanaat badishayutamashnaatu pishitam
Vijaananto’pyete vayamiha vipajjaalajatilaan Na munchaamah kaamaanahaha gahano mohamahimaa [20]

அந்த காலத்தில்  எம்.கே. தியாகராஜ பாகவதரின் குரல் உச்சாணிக்கிளையில் நின்று பாடும். ''விளக்கில்  வீழும் பழமென மயங்கி விட்டிலாகாதே ...'' என்று.  விட்டில் பூச்சிக்குத்  தெரியுமா அது  உண்ண ஆசைப்பட்டது அதன் மரணத்தை என்று? சுலபமாக விருந்து கிடைத்ததே என்று தூண்டிலில் மாட்டியிருந்த மாமிசத்துண்டை ஆகராமாக்கிக்கொள்ள ஆசையாக விழுங்கி அதுவே கடைசியில்  ஒருவனுக்கு ஆகாரமான மீன் போல, நாம் உலக மாயை காட்டும் இன்பங்களை ஆசைப்பட்டு  அளவிலா துன்பங்களை காசு  கொடுக்காமல் வாங்குகிறோம். அடாடா!   மாயை  எப்படியெல்லாம் மனிதனை ஆட்டி படைக்கிறது!

मृत्पिण्डो जलरेखया वलयितः सर्वोप्ययं नन्वणु भागीकृत्य स एव संयुगशतैः राज्ञां गणैर्भुज्यते
ते दद्युः ददतोऽथवा किमपरं क्षुद्रा दरिद्रा भृशं धिक् धिक् तान् पुरुषाधमान् धनकणान् वाञ्छन्ति तेभ्योऽपि ये

Mritpindo jalarekhayaa valayitah sarvopyayam nanvanu  Bhaageekritya sa eva samyugashataih raajnaam ganairbhujyate
Te dadyuh dadato’thavaa kimaparam kshudraa daridraa bhrisham Dhikdhik taanpurushaadhamaan dhanakanaan vaanchchhanti tebhyo’pi ye [25]

யோசித்துப்பாருங்கள்.  இந்த அகண்ட உலகை நீரும் நிலமுமாக நாம் எல்லோரும் வாழ பகவான் படைத்தான். ஆனால்  இந்த அரசர்கள்  சில பல ஆட்களை படையாக வைத்துக்கொண்டு ஒருவரோடு ஒருவர் மோதி சண்டையிட்டு  அதைத் துண்டாக்கி,  பிரித்து கூறாக்கி, தனித்தனியே ஒரு அளவு வைத்துக்கொண்டு தங்களது ராஜ்யம் என்று மேலும் அடைய ஆசைப்படுகிறார்கள்.  இப்படிப்பட்ட பிச்சைக்காரர்கள் நிலத்தை பிரித்துக்கொண்டு  நாயாக  சண்டை போடும் ஈனர்கள்  மற்றவர்க்கு என்ன கொடுக்கப்போகிறார்கள்?.  அவர்களிடம்   ஒருவன் சென்று உன்னைப்போல் இந்திரன் சந்திரன் இல்லை என்று பொய் கூறி மதித்து கையேந்தி சில  பொருள்களை பெறுகிறானே அவனை என்ன சொல்வது?

पुरा विद्वत्तासीदुपशमवतां क्लेशहतये गता कालेनासौ विषयसुखसिद्ध्यै विषयिणां ।
इदानीम् संप्रेक्ष्य क्षितितलभुजः शास्त्रविमुखा नहो कष्टं साऽपि प्रतिदिनमधोधः प्रविशति ॥

Puraa vidwattaaseedupashamavataam kleshahataye Gataa kaalenaasau vishayasukhasiddhyai vishayinaam
Idaaneem samprekshya kshititalabhujah shaastravimukhaa- naho kashtam saa’pi pratidinamadhodhah pravishati  [27]

கல்வி கற்பது ஆரம்பத்தில்  உண்மையில் ஞானம் தேடுபவரால்  மட்டுமே நாடப்பட்டது.  அவர்கள் உலக இன்பம் துறந்தவர்களாக குருவிடம் பயின்றவர்கள். புலன்களிடம் அடிமையாகாதவர்கள். மனதை உறுதியாக சிறந்த முறையில் ஞானம் பெற, துயரம் துன்பத்தை விரட்ட  தக்கதாக வைத்திருந்தவர்கள்.  ஆனால்  போகப்போக என்ன ஆயிற்று? உலகமாயையில் சிக்கி இன்பம் தேடுபவர்களும்  பொழுது போக்காக  சாஸ்திரங்களை கற்கத்  தொடங்கினார்கள்.  இதனால் என்ன விளைவு,  பிரபுக்கள் ராஜாக்களுக்கு  எல்லாம்,   உண்மையான  சாஸ்திரங்களையும் அதை முறையாக கற்பவர்களையும் அடையாளம் காண முடியாமல் போகி விட்டது. பாண்டித்யம், கல்வி எல்லாமே  கீழ் நோக்கி போக ஆரம்பித்தாகி விட்டதே என்று அப்போதே  பர்த்ருஹரி  அழுகிறார், இப்போதைய நிலையை வந்து பார்த்தால் என்ன சொல்வாரோ??

माने म्लायिनि खण्डिते च वसुनि व्यर्थं प्रयातेऽर्थिनि क्षीणे बन्धुजने गते परिजने नष्टे शनैर्यौवने ।
युक्तं केवलमेतदेव सुधियां यज्जह्नुकन्यापयः पूतग्रावगिरीन्द्रकन्दरदरीकुञ्जे निवासः क्वचित्॥

Maane mlaayini khandite cha vasuni vyartham prayaate’rthini Ksheene bandhujane gate parijane nashte shanairyauvane
Yuktam kevalametadeva sudhiyaam yajjanhukanyaapayah Poota-graava-gireendra-kandara-daree-kunje nivaasah kwachit  [30]

ஒவ்வொரு மனிதனின் வாழ்க்கையிலும் வெற்றி, தோல்வி, மேடு  பள்ளம் இருக்கும்.  அவன் பெருமை மங்கும், மரியாதை குலையும். செல்வம் குறையும், இல்லை தொலையும் . அவனிடம்  யாசிப்பவர்கள்  ஏமாற்றத்துடன் திரும்புவார்கள்.  சொந்த பந்தம்  நைசாக விலகிவிடும். வேலைக்காரன்   வேறே எஜமானனை தேடிச்செல்வான்.  முதுமை, வியாதி உபாதைகள் அதிகரிக்கும். அப்போ என்ன செய்வது?  போ  கங்கைக்கரைக்கு. எங்காவது  சிங்கம்  புலி கரடி  இல்லாத  மலைக்குகையை தேடி  உட்கார்ந்து தியானம் செய்.

உஜ்ஜயினிக்கு  பழைய  பெயர்  அவந்திகா.  மால்வா  ராஜ்ஜிய தலைநகரம். செல்வ  செழிப்புள்ளது.  அதன் ராஜா விக்ரமாதித்தன்.  நமது சரித்திரத்தில்  விக்ரமாதித்தன் என்ற பெயரில் ரெண்டு ஆசாமிகள். ஒருவர் சகாப்தமாக பெயர் பெற்றவர்.  பிரபல கெட்டிக்கார ராஜா.  '' தன் முயற்சியில் சற்றும் தளராத விக்கிரமன் மரத்தில் ஏறி....  என்று ஆரம்பித்து  ஒவ்வொரு அருமையான சமயோசித கதையின் முடிவிலும் விக்ரமாதித்தன்  சரியான விடையை சொன்னதும்.........  '' விக்கிரமனது சரியான பதிலினால் அவன் மௌனம் கலையவே, தான் தங்கியிருந்த உடலுடன் பறந்து சென்று மீண்டும் முருங்கை மரத்தில் ஏறிக் கொள்ளுமே  அந்த ''வேதாளம்'' சம்பந்தப்பட்டவர்.   முடிந்தபோது விக்ரமாதித்தன் கதைகளும்  தொடர்கிறேன்.

இன்னொருவர்  ரெண்டாம் சந்திரகுப்தர் விக்கிரமாதித்தன்.  அவருக்கு சகோதரராக இருந்தவர் தான்  ராஜா பர்த்ருஹரி. பல மனைவிகள். அவர்களில் ஒருவள்  அழகி பிங்களா. ராஜா பர்த்ருஹரி சமஸ்க்ரிதத்தில் மஹா பண்டிதன். அவன் எழுதிய  300 ஸ்லோகங்கள் த்ரிசதி. சுபாஷிதம், எனப்படும்.  நூறு  நீதி சதகம். நூறு வைராக்கிய சதகம்.  இன்னும் நூறு  ஸ்ருங்கார  சதகம்.    முதலில்  வைராக்ய சதகத்தை  ரசிப்போம் .

பர்த்ருஹரி நீதிமான்.  அவன் அழகிய மனைவி  அரண்மனை தேரோட்டி மீது காதல் கொண்டவள் என்று அறிந்து நாட்டை அரச போகத்தை எல்லாம் வெறுத்து துறந்து   ராஜா  பர்த்ருஹரி சன்யாசியாகிறான் என்று  முந்தைய பதிவில் அறிந்தோம். பல  வருஷம் காட்டில் தவம் புரிந்து  சந்நியாசியாக  ஊர் எல்லாம் சுற்றியவன் பர்த்ருஹரி.  முதலில் கோரக்நாத் யோகியின் சிஷ்யன்.
 
2, भ्रान्तं देशमनेकदुर्गविषमं प्राप्तं न किञ्चित्फलं त्यक्त्वा जातिकुलाभिमानमखिलं सेवा कृता निष्फला । भुक्तं मानविवर्जितं परगृहेष्वाशंकया काकवत् तृष्णे जृंभसि पापकर्मनिरते नाद्यापि संतुष्यसि॥

Bhraantam desamanekadurgavishamam praaptam na kinchitphalam Tyaktwaa jaatikulaabhimaanamakhilam seva kritaa nishphalaa
Bhuktam maanavivarjitam paragriheshwaashankaya kaakavat Trishne jrimbhasi paapakarmanirate naadyaapi santushyasi  

''நான் சுற்றாத இடம் கிடையாது.  எங்கெல்லாமோ அலைந்தேன். கல், முள்,  பள்ளம்,  மேடு, காடு,  நாடு  ஒன்று பாக்கி இல்லை.  என்னத்தைக்  கண்டேன்? என்ன பிரயோஜனம்?   என்ன சொன்னாலும் தட்டாமல்  இரவு பகல் பார்க்காமல்  வீடு,  மானம் மரியாதை எதுவும் பார்க்காமல் அடிமையாக  ராஜாவுக்கு சேவை, முதலாளி, எஜமானன்,  பணக்காரர்களுக்கு எல்லாம் ஸலாம் போட்டுக்கொண்டு  உழைத்தேன்,  சே,  இதனால்  என்ன பலன் அடைந்தேன்?  தன்னை யாராவது ஏதாவது செய்து  விடுவார்களோ என்ற பயத்தோடு காக்கை  அங்கும் இங்கும் பார்த்துக்கொண்டு பயந்து கொண்டு  சாப்பிடுவது போல் சோற்றை உண்டேன்.  ''ஏ  பேராசையே , என்னுள் இருந்து கொண்டு என்னை இப்படியெல்லாம் பணம் சம்பாதிக்க   ஆட்டுவிக்கிறாய்.  தப்பு தப்பாக ஒவ்வொன்றையும் செய்ய வைக்கிறாய். இன்னுமா உனக்கு திருப்தி இல்லை?''

3. उत्खातं निधिशङ्कया क्षितितलं ध्माता गिरेर्धातवो निस्तीर्णस्सरितांपतिर्नृपतयो यत्नेन संभाविताः ।
मन्त्राराधनतत्परेण मनसा नीताः श्मशाने निशाः प्राप्तः काणवराटकोऽपि न मया तृष्णेऽधुना मुञ्च माम् ॥

Utkhaatam nidhishankayaa kshititalam dhmaataa girerdhaatavo Nisteernah saritampatirnripatayo yatnena santoshitaah
Mantraaraadhanatatparena manasaa neetaah shmashaane nishaah Praaptah kaanavaraatako’pi na mayaa trishne ‘dhunaa muncha maam

உத்கா²தம் நிதி⁴ஶங்கயா க்ஷிதிதலம் த்⁴மாதா கி³ரேர்தா⁴தவோ நிஸ்தீர்ண: ஸரிதாம் பதிர்ந்ருʼபதயோ யத்நேந ஸந்தோஷிதா: ।
மந்த்ராராத⁴நதத்பரேண மநஸா நீதா: ஶ்மஶாநே நிஶா: ப்ராப்த: காணவராடகோঽபி ந மயா த்ருʼஷ்ணே ஸகாமா ப⁴வ ॥ 3 ॥

''ஆசை  எவனை விட்டது?  பூமியை முதுகு ஓடிய  ஆழமாகத்  தோண்டுகிறான். மலையைக்  குடைகிறான். எதற்கு? அதற்குள் இருக்கும் விலையுயர்ந்த கனிம பொருள், வைரம், தங்கம் கிடைக்காதா? என்று தானே. அதையெல்லாம் எடுத்து அலசி, உருக்கி பாடுபடுகிறான் . கடல் கடந்து வெளிநாடுகளில் போய்  ஆதாயம் தேடுகிறான்.  ராஜாக்களை வாழ்த்தி புகழ்ந்து  ஆதரவு நாடுகிறான்.  இரவெல்லாம் ஸ்மசானத்தில்  அமர்ந்து பூஜைகள் புரிந்து மந்திரங்கள் ஜெபித்து  துர் தேவதைகள் உதவியையும்  நாடுகிறான். தகரத்தைத் தங்கமாக்கும் வித்தை தெரிந்து கொள்ள  துடிக்கிறான். நானும்  இதெல்லாம் செய்தவன் தான். இதனால் என்ன பயன் பெற்றேன். செல்லாக்காசும் பெறவில்லை. வேண்டவே வேண்டாம்.  பேராசையே என்னைவிட்டு ஓடு.''  

4. खलालापाः सोढाः कथमपि तदाराधनपरैः   निगृह्यान्तर्बाष्पं हसितमपि शून्येन मनसा । कृतो वित्तस्तम्भप्रतिहतधियामञ्जलिरपि
      त्वमाशे मोघाशे किमपरमतो नर्तयसि माम् ॥ ४॥

 க²லாலாபா: ஸோடா:⁴ கத²மபி ததா³ராத⁴நபரை: நிக்³ரு’ஹ்யாந்தர்பா³ஷ்பம் ஹஸிதமபி ஶூந்யேந மநஸா । க்ரு’தோ வித்தஸ்தம்ப⁴ப்ரதிஹததி⁴யாமஞ்ஜலிரபி த்வமாஶே மோகா⁴ஶே கிமபரமதோ நர்தயஸி மாம் ॥ 4॥

மோசமான, தப்பான எஜமானனுக்கு  சேவகம் செய்யும்போது அவர்களுடைய கேவலமான குணத்தையும், நடவடிக்கையையும் பொறுத்துக் கொண்டு தானே  அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கொண்டு  பணி  புரிகிறோம் , உள்ளூர அழுகை வந்தாலும் வெளியே காட்டிக்கொள்ளாமல் சிரிக்கிறோம். எல்லாம் பணம் செய்யும் மாயை.  அதன் மேல் நமக்குண்டான ஆசை. வெறுத்து ஒதுக்கும்  வைராக்யம் எங்கே போயிற்று.?

5. अमीषां प्राणानां तुलितबिसिनीपत्रपयसां कृते किं नास्माभिर्विगलितविवेकैर्व्यवसितम् । यदाढ्यानामग्रे द्रविणमदनिःसंज्ञमनसां
कृतं वीतव्रीडैर्निजगुणकथापातकमपि ॥ ५॥

அமீஷாம் ப்ராணாநாம் துலிதபி³ஸிநீபத்ரபயஸாம் க்ருʼதே கிம் நாஸ்மாபி⁴ர்விக³லிதவிவேகைர்வ்யவஸிதம்.  யதா³ட்⁴யாநாமக்³ரே த்³ரவிணமத³நி:ஸம்ஜ்ஞமநஸாம் க்ருʼதம்  வீதவ்ரீடை³ர் நிஜகு³ணகதா²பாதகமபி ॥ 5 ॥

நம்முடைய  பலம்,  சக்தி  வானளாவியது என்று மூட நம்பிக்கை  தான் நமக்கு முதல் எதிரி.  அடேய்,  அது  தாமரை இலைத் தண்ணீரடா .  எந்த கணமும்  உன்னை விட்டு ஓடிவிடும்.  ஒட்டாத,  என்று புரியவில்லையே!  யோசிக்காமல், ஆற அமர்ந்து சிந்திக்காமல்  கண்டதே காட்சி கொண்டதே  கோலம் என்று இருந்து செத்து மடியுமிந்த  விட்டில் பூச்சி  வாழ்க்கையை  யாரும் புரிந்து கொள்ளவில்லையே.  ஏதோ கொஞ்சம் பணம் சொத்து இருக்கிறதென்ற  கர்வத்தில், மமதையில், அதுவே  என்றும் நிலைக்கும் என்ற தவறான எண்ணத்தில், மற்றவன் என்னை புகழ் பாட, நான்   தான்  ஏகாதிபத்திய சக்ரவர்த்தி,  சர்வ சக்தி, இந்திரன் சந்திரன் என்று பகல் கனவில் காலம் கழித்து விட்டேனே.

உஜ்ஜயினி  ராஜா  விக்கிரமாதித்தன்   அம்புலிமாமா  மூலம்  எல்லா குழந்தைகளுக்கும்  ஒரு காலத்தில் தெரிந்த சரித்திர  நாயகன்.  அவனைத்தெரியாத  ஹிந்துவே கிடையாது. அவனுடைய சகோதரன் பர்த்ருஹரி.  சிறந்த வேதாந்தி. கவிஞன்.  உலக இன்பம் சுவைத்து  விரும்பி வாழ்ந்த  ராஜ  போகத்தை உதறித்தள்ளி விட்டு சன்யாசியானவன் பர்த்ருஹரி.  முன்னூறு பாடல்கள், அவன் எழுதி நமக்கு ஒரு புதையலாக விட்டுவிட்டு போயிருக்கிறான். அவற்றில் நூறு  தான் இந்த வைராக்ய சதகம்.   காலத்தால்  அழியாத மேன்மை கொண்டது.

உஜ்ஜயினி  ராஜா  விக்கிரமாதித்தன்   அம்புலிமாமா  மூலம்  எல்லா குழந்தைகளுக்கும்  ஒரு காலத்தில் தெரிந்த சரித்திர  நாயகன்.  அவனைத்தெரியாத  ஹிந்துவே கிடையாது. அவனுடைய சகோதரன் பர்த்ருஹரி.  சிறந்த வேதாந்தி. கவிஞன்.  உலக இன்பம் சுவைத்து  விரும்பி வாழ்ந்த  ராஜ  போகத்தை உதறித்தள்ளி விட்டு சன்யாசியானவன் பர்த்ருஹரி.  முன்னூறு பாடல்கள், அவன் எழுதி நமக்கு ஒரு புதையலாக விட்டுவிட்டு போயிருக்கிறான். அவற்றில் நூறு  தான் இந்த வைராக்ய சதகம்.   காலத்தால்  அழியாத மேன்மை கொண்டது.

5.  भोगा न भुक्ताः वयमेव भुक्ता: तपो न तप्तं व्यमेव तप्ताः कालो न यातो वयमेव यातास्तृष्णा न जीर्णा व्यमेव जीर्णाः
Bhogaa na bhuktaa vayameva bhuktaastapo na taptam vayameva taptaah Kalo na yaato vayameva yaataastrishnaa na jeernaa vayameva jeernaah  
என்ன அதிசய உலகமடா இது?   எதை எல்லாம் அனுபவிக்க வேண்டும் என்று எண்ணி அதைத் தேடி அவன் ஓடினான். ஆனால் அவன் இன்பத்தை துய்ப்பதற்கு பதில் அவன் தேடிய அந்த அல்ப ஆனந்தம் தரும் வஸ்து அவனை அனுபவித்து சக்கையாக துப்பி வெளியே தள்ளிவிட்டது.   எதெல்லாம்  உண்டு களிக்க  எண்ணி னானோ அது எல்லாமே அவனை உண்டுவிட்டது. தவம் செய்ய போனவனை  தவம்  சுட்டெரித்து காயப் படுத்தி அனுப்பி விட்டது தான் மிச்சம்.   ஓடும் காலத்தை அவன் அனுபவிக்கிறோம் என்று எண்ணினானே தவிர  காலம் அவனை விழுங்கி விட்டது என்று  அவன் உணரவில்லை.  அவன் பேராசை  பழசாக விலை.அவன் தான் மூப்பு எய்து  இன்னும் அந்த பேராசையின் வசம்  சிக்கிக்கொண்டு தவிக்கிறான். அது அப்படியே இருக்கிறதே. ஆசைகள் அதிகமாகிக் கொண்டே செல்கின்றன. ஆனால் அவைகளை நிறைவேற்றிக் கொள்ளக் கூடிய சக்தியும், காலமும் குறைந்து கொண்டே செல்கின்றது. எனவே நிறைவேறாத ஆசைகள் அதிகமாகிக் கொண்டே செல்கின்றது. வயதான காலத்தில் இந்த ஆசைகளின் பிடியிலிருந்து நம்மால் மீள முடியாது. நம் கவனத்தை வேறு வழியில் செலுத்துவதற்கு தேவையான சக்தியும் நம்மிடம் இருக்காது. நமக்கு உறுதுணையாகவும் யாருமே இருக்க மாட்டார்கள். ஆறுதலாகவும் யாரும் இருக்கமாட்டார்கள். ஆசை,  காலம்  இவைகளின் உடும்புப் பிடியிலிருந்து நாம்  தப்பவேண்டும்.  காலம்  ஓடுவதில்லை. நாம் தான் அதை  விட்டு ஓடுகிறோம். அது என்றும் நிரந்தரமாக இருந்து கொண்டே இருக்கிறது.   ரயிலில்  போகும்போது ஜன்னல் வழியாக பார்த்தால்  மரங்கள் வீடுகள் எல்லாம் ஓடுமே  அது போல..  நாம் தான் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறோம். மறைகிறோம்.

6,  क्षान्तं न क्षमया गृहोचितसुखं त्यक्तं  न संतोषतः  सोढा दुःसहशीतवाततपनक्लेशा न तप्तं तपः । ध्यातं वित्तमहर्निशं नियमितप्राणैर्न शम्भोः पदं
   तत्तत्कर्म कृतं यदेव मुनिभिस्तैस्तैः फलैर्वञ्चिताः ॥ ६॥

 Kshaantam na kshamayaa grihochitasukham tyaktam na santoshatah Soddhaah dussahasheetavaatatapanakleshaah  na taptam tapah Dhyaatam vittamaharnisham niyamitapraanairna shambhoh padam Tattatkarma kritam yadeva munibhistaistaih phalairvanchitaah  

இந்த உலகத்தில்  உழைக்காமல் எவனும் சுகமடையமுடியாது.  தான்  உழைக்க வில்லை யென்றாலும்  அவன் அப்பன் பாட்டன் உழைத்து   சேர்த்து வைத்த  சொத்து   பலனைத் தருவது வழக்கமாகிவிட்டது.  அவர்கள்  அந்த உழைப்பின் பலனைத் தாம்  துய்க்காமல் விட்டுக்கொடுப்பதில் எவ்வளவு கஷ்டங்களை, துன்பங்களை சகித்துக்கொள்ளவேண்டியிருந்தது என்று உழைத்தவர்களுக்கு தான் தெரியும். உலக இன்பங்களில் மட்டும் அல்ல,  ஆத்ம ஞான இன்பத்தை அடையவும் ஒருவன்   ரொம்ப  பிரயாசைப்பட்டால் தான் முடியும்.  இந்த  இரண்டு இன்பங்களில்  ஸ்ரேஷ்டமானது  ஆத்ம  ஞான இன்பம் தான்.  உலக இன்பத்தை அனுபவிப்பதில் திருப்தி கிடையாது. மேலும் மேலும்  தேவைகளை  நாடச் செய்யும்.  

மனதில் ஆசைகளுக்கு  எல்லையோ முடிவோ கிடையாது. எப்போதும் வளர்வது.  அதைத் தேடியே  வாழ்க்கை முடிந்துவிடும்.  ஆசை தான் துன்பத்துக்கு ஆதாரம்.   ஆத்ம ஞான இன்பம் அப்படியல்ல.  அதிருப்தியிலிருந்து திருப்தியான மனநிலைக்கு அழைத்துச்  செல்கிறது.

யாக்ஞவல்கியர் தனது செல்வங்களையெல்லாம் சமமாக இரண்டாக பிரித்து தனது இரண்டு மனைவிகளான மைத்ரேயி, காத்யாயினி கொடுக்கும் போது, இரண்டாவது மனைவி மிகவும் சந்தோஷத்தோடு தனது பங்கை பெற்றுக் கொண்டு சென்று விட்டாள். ஆனால் முதல் மனைவியான மைத்ரேயி அதை வாங்குவதற்கு முன் ஒரு கேள்வி கேட்டாள்.
''இந்த செல்வம் எனக்கு முழுமனதிருப்தியை கொடுக்குமா?
''இல்லை மைத்ரேயி,  கொடுக்காது. மேலும் உலகத்திலுள்ள அனைத்தும் உடலுக்குத்தான் சுகத்தைக் கொடுக்கும், மனதுக்கு சுகத்தை கொடுக்கும் சக்தி கிடையாது. மனதை நிறைக்கும் சக்தி அவைகளுக்கு கிடையாது''
''குருநாதா,  மனநிறைவை கொடுக்கும் சக்தியற்ற இந்த செல்வங்களை யார் நாடுவார். எனக்கு மன நிறைவை கொடுக்கின்ற செல்வம்தான் வேண்டும். எனவே நீங்கள் குருவாக இருந்து மனநிறைவை கொடுக்கவல்ல உபாயத்தை உபதேசிக்க வேண்டும்.''  என்றாள்  மைத்ரேயி.
யாக்ஞவல்கியர்  மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைந்தார். தனக்கு ஒரு தகுதியான சிஷ்யை  கிடைத்ததில் மகிழ்ந்தார்.
மனநிறைவை  வெளியிலுள்ள எதைக் கொண்டும் அடைய முடியாது. ஜீவனுடைய இயல்பே எப்பொழுதும் மனநிறைவுடன் இருப்பது.

5.  भोगा न भुक्ताः वयमेव भुक्ता: तपो न तप्तं व्यमेव तप्ताः कालो न यातो वयमेव यातास्तृष्णा न जीर्णा व्यमेव जीर्णाः
Bhogaa na bhuktaa vayameva bhuktaastapo na taptam vayameva taptaah Kalo na yaato vayameva yaataastrishnaa na jeernaa vayameva jeernaah  
என்ன அதிசய உலகமடா இது?   எதை எல்லாம் அனுபவிக்க வேண்டும் என்று எண்ணி அதைத் தேடி அவன் ஓடினான். ஆனால் அவன் இன்பத்தை துய்ப்பதற்கு பதில் அவன் தேடிய அந்த அல்ப ஆனந்தம் தரும் வஸ்து அவனை அனுபவித்து சக்கையாக துப்பி வெளியே தள்ளிவிட்டது.   எதெல்லாம்  உண்டு களிக்க  எண்ணி னானோ அது எல்லாமே அவனை உண்டுவிட்டது. தவம் செய்ய போனவனை  தவம்  சுட்டெரித்து காயப் படுத்தி அனுப்பி விட்டது தான் மிச்சம்.   ஓடும் காலத்தை அவன் அனுபவிக்கிறோம் என்று எண்ணினானே தவிர  காலம் அவனை விழுங்கி விட்டது என்று  அவன் உணரவில்லை.  அவன் பேராசை  பழசாக விலை.அவன் தான் மூப்பு எய்து  இன்னும் அந்த பேராசையின் வசம்  சிக்கிக்கொண்டு தவிக்கிறான். அது அப்படியே இருக்கிறதே. ஆசைகள் அதிகமாகிக் கொண்டே செல்கின்றன. ஆனால் அவைகளை நிறைவேற்றிக் கொள்ளக் கூடிய சக்தியும், காலமும் குறைந்து கொண்டே செல்கின்றது. எனவே நிறைவேறாத ஆசைகள் அதிகமாகிக் கொண்டே செல்கின்றது. வயதான காலத்தில் இந்த ஆசைகளின் பிடியிலிருந்து நம்மால் மீள முடியாது. நம் கவனத்தை வேறு வழியில் செலுத்துவதற்கு தேவையான சக்தியும் நம்மிடம் இருக்காது. நமக்கு உறுதுணையாகவும் யாருமே இருக்க மாட்டார்கள். ஆறுதலாகவும் யாரும் இருக்கமாட்டார்கள். ஆசை,  காலம்  இவைகளின் உடும்புப் பிடியிலிருந்து நாம்  தப்பவேண்டும்.  காலம்  ஓடுவதில்லை. நாம் தான் அதை  விட்டு ஓடுகிறோம். அது என்றும் நிரந்தரமாக இருந்து கொண்டே இருக்கிறது.   ரயிலில்  போகும்போது ஜன்னல் வழியாக பார்த்தால்  மரங்கள் வீடுகள் எல்லாம் ஓடுமே  அது போல..  நாம் தான் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறோம். மறைகிறோம்.

6,  क्षान्तं न क्षमया गृहोचितसुखं त्यक्तं  न संतोषतः  सोढा दुःसहशीतवाततपनक्लेशा न तप्तं तपः । ध्यातं वित्तमहर्निशं नियमितप्राणैर्न शम्भोः पदं
   तत्तत्कर्म कृतं यदेव मुनिभिस्तैस्तैः फलैर्वञ्चिताः ॥ ६॥

 Kshaantam na kshamayaa grihochitasukham tyaktam na santoshatah Soddhaah dussahasheetavaatatapanakleshaah  na taptam tapah Dhyaatam vittamaharnisham niyamitapraanairna shambhoh padam Tattatkarma kritam yadeva munibhistaistaih phalairvanchitaah  

இந்த உலகத்தில்  உழைக்காமல் எவனும் சுகமடையமுடியாது.  தான்  உழைக்க வில்லை யென்றாலும்  அவன் அப்பன் பாட்டன் உழைத்து   சேர்த்து வைத்த  சொத்து   பலனைத் தருவது வழக்கமாகிவிட்டது.  அவர்கள்  அந்த உழைப்பின் பலனைத் தாம்  துய்க்காமல் விட்டுக்கொடுப்பதில் எவ்வளவு கஷ்டங்களை, துன்பங்களை சகித்துக்கொள்ளவேண்டியிருந்தது என்று உழைத்தவர்களுக்கு தான் தெரியும். உலக இன்பங்களில் மட்டும் அல்ல,  ஆத்ம ஞான இன்பத்தை அடையவும் ஒருவன்   ரொம்ப  பிரயாசைப்பட்டால் தான் முடியும்.  இந்த  இரண்டு இன்பங்களில்  ஸ்ரேஷ்டமானது  ஆத்ம  ஞான இன்பம் தான்.  உலக இன்பத்தை அனுபவிப்பதில் திருப்தி கிடையாது. மேலும் மேலும்  தேவைகளை  நாடச் செய்யும்.  

மனதில் ஆசைகளுக்கு  எல்லையோ முடிவோ கிடையாது. எப்போதும் வளர்வது.  அதைத் தேடியே  வாழ்க்கை முடிந்துவிடும்.  ஆசை தான் துன்பத்துக்கு ஆதாரம்.   ஆத்ம ஞான இன்பம் அப்படியல்ல.  அதிருப்தியிலிருந்து திருப்தியான மனநிலைக்கு அழைத்துச்  செல்கிறது.

யாக்ஞவல்கியர் தனது செல்வங்களையெல்லாம் சமமாக இரண்டாக பிரித்து தனது இரண்டு மனைவிகளான மைத்ரேயி, காத்யாயினி கொடுக்கும் போது, இரண்டாவது மனைவி மிகவும் சந்தோஷத்தோடு தனது பங்கை பெற்றுக் கொண்டு சென்று விட்டாள். ஆனால் முதல் மனைவியான மைத்ரேயி அதை வாங்குவதற்கு முன் ஒரு கேள்வி கேட்டாள்.
''இந்த செல்வம் எனக்கு முழுமனதிருப்தியை கொடுக்குமா?
''இல்லை மைத்ரேயி,  கொடுக்காது. மேலும் உலகத்திலுள்ள அனைத்தும் உடலுக்குத்தான் சுகத்தைக் கொடுக்கும், மனதுக்கு சுகத்தை கொடுக்கும் சக்தி கிடையாது. மனதை நிறைக்கும் சக்தி அவைகளுக்கு கிடையாது''
''குருநாதா,  மனநிறைவை கொடுக்கும் சக்தியற்ற இந்த செல்வங்களை யார் நாடுவார். எனக்கு மன நிறைவை கொடுக்கின்ற செல்வம்தான் வேண்டும். எனவே நீங்கள் குருவாக இருந்து மனநிறைவை கொடுக்கவல்ல உபாயத்தை உபதேசிக்க வேண்டும்.''  என்றாள்  மைத்ரேயி.
யாக்ஞவல்கியர்  மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைந்தார். தனக்கு ஒரு தகுதியான சிஷ்யை  கிடைத்ததில் மகிழ்ந்தார்.
மனநிறைவை  வெளியிலுள்ள எதைக் கொண்டும் அடைய முடியாது. ஜீவனுடைய இயல்பே எப்பொழுதும் மனநிறைவுடன் இருப்பது.

7 आदित्यस्य गतागतैरहरहस्संक्षीयते जीवितं व्यापारैर्बहुकार्यभारगुरुभि: कालोऽपि न ज्ञायते। दृष्ट्वा जन्मजराविपत्तिमरणं त्रासश्च नोत्पद्यते पीत्वा मोहमयीं प्रमादमदिरां उन्मत्तभूतं जगत् ॥

Aadityasya gataagatairaharahah samksheeyate jeevitam Vyaapaarairbahukaaryabhaaragurubhih kaalo’pi na jnaayate
Drishtwaa janma jaraavipattimaranam traasashcha notpadyate Peetwaa mohamayeem pramaadamadiraam unmattabhootam jagat [7]

ஆதித்யஸ்ய கதாகதைரஹரஹா  சம்க்ஷீயதே ஜீவிதம் வ்யாபாரைர் பஹு கார்யபாரகுருர் காலோ பின  ஜிநாயதே  த்ரிஷ்ட்வா ஜென்ம ஜராவிபத்தி மரணம்  த்ராசஷ்ச  நோத்பத்யதே பீத்வா மோஹமயீம்  பிரமாதமதிராம் உன்மத்தபூதம்  ஜகத்.''
 
ஒவ்வொரு  நாளும்  அதிகாலை சூரியன் எழுகிறான், சாயந்திரம் மறைகிறான். அது மாதிரியே ஒவ்வொரு
வர் வாழ்விலும்  எழுச்சி,  வீழ்ச்சி.   காலம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவர்களை மரணத்தை நோக்கி நகர்த்தி செல்கிறது.  மக்கள்  எல்லோருமே உலக வாழ்க்கையில்  எதிலெல்லாமோ செயலில் ஈடுபட்டு,  குடும்ப  பார  சுமையில்  மூழ்கி, பொன்னான நேரம்  பாழாவதை,  தேவையில்லாததை தேடுவதில்  வீணாவதை.உணர
வில்லையே. நம் கண்ணெதிரிலேயே  எத்தனை பிறப்புகள், இறப்புகள் , முதுமை, வியாதி யின் துயரங்கள், வலிகள்  அத்தனையும் பார்த்தும் இன்னும்  கொஞ்சம் கூட, ''ஐயோ இப்படி  வாழ்க்கை நிலையாமையை இன்னும்  உணராமல் இருக்கிறோமே'' என்ற பயம், அதிர்ச்சி துளியும் மனதில் உறைக்கவில்லையே  இந்த மாதிரி அலட்சியம்,  உண்மையை உணராமை, ஏதோ குடிவெறியில் புத்தி இழந்து தடுமாறும் குடிகாரனாக அல்லவா  நம்மை  மாற்றிவிட்டது?. காலம்  அழிவதில்லை,  அது அதன் போக்கில் ஒரே சீராக போய்க்கொண்டிருக்கிறது. நாம் தான் அழிகிறோம்.

8,  वलीभिर्मुखमाक्रान्तं पलितेनाङ्कितं शिरः । गात्राणि शिथिलायन्ते तृष्णैका तरुणायते ॥ ८॥
 balibhir mukham aakraantam paliteenaamkitaa s`irau |gaatraan`i s`ithilaayantee trishn`aikaa tarun`aayatee 8
வலீபி4ர்முக2மாக்ராந்தம் பலீதேனாங்கிதம் ஶிர: | கா3த்ராணி ஶிதி2லாயந்தே த்ருஷ்ணௌகா தருணாயதே.
 
"ஒன்றே ஒன்றுதான்  நம்முடைய கண்ட்ரோல் ஆதிக்கம், விருப்பு, வெறுப்பு ஒன்றுமில்லாமல் தானாகவே நம்முடைய தேகத்தில், மனதில்  வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறது, அதுதான் ஆசை, மற்றதெல்லாம் சக்தியிழந்து கொண்டேயிருக்கும். முகம், உடல் இவைகளில் தோல் சுருக்கம் வரும், தலைமுடி நரைக்கத் தொடங்கும்.  ''என்னடா  சிவா,  இப்படி மாறிட்டே?   தலை  தும்பைப்பூவா நரைச்சு,  பஞ்சு மூட்டையா போய்டுத்தே உன்  பல்லெல்லாம் உன்னையும்   காணோம். கசங்கிப்போன  நியூஸ்பேப்பர்  மாதிரி சுருக்கமா இருக்கு முகம். முதுகு  வளைஞ்சுடுத்து. கூன் பாண்டியனாயிட்டியே?  நான்   ஒண்ணு  கேட்டால் நீ  ஒண்ணு  பதில் சொல்றே.  காது டமாரம்'' என்பார்கள்  பார்ப்பவர்கள்.  இது தான்  வாழ்க்கை. உலகம்.

வயதான காலத்தில் இந்த அறிவுடன் இருந்துவிட்டால் மிகவும் மகிழ்ச்சியோடு இருக்கலாம்  இந்தக் காலத்தில் தான் நிதித்யாஸன தியானத்தை யாருடைய தொந்தரவு இல்லாமல் நன்றாக செய்யமுடியும். ஆனால் அறிவில்லா தவர்கள், மற்றவர்கள் தன்னுடன் பேசாமல் இருந்துவிட்டால் தன்னை ஒதுக்குகிறார்கள், அவமதிக்கிறார்கள் என்ற வருத்தப்பட்டுக் கொண்டிருப்பார்களேயானால்  காலத்தை  நன்றாக உபயோகிக்க தெரியாதவர்கள்  ஆவார்கள்.

இந்த உலகத்தில்  உழைக்காமல் எவனும் சுகமடையமுடியாது.  தான்  உழைக்க வில்லை யென்றாலும்  அவன் அப்பன் பாட்டன் உழைத்து   சேர்த்து வைத்த  சொத்து   பலனைத் தருவது வழக்கமாகிவிட்டது.  அவர்கள் அந்த உழைப்பின் பலனைத் தாம்  துய்க்காமல் விட்டுக்கொடுப்பதில் எவ்வளவு கஷ்டங்களை, துன்பங்களை சகித்துக்கொள்ளவேண்டியிருந்தது என்று உழைத்தவர்களுக்கு தான் தெரியும். உலக இன்பங்களில் மட்டும் அல்ல,  ஆத்ம ஞான இன்பத்தை அடையவும் ஒருவன்   ரொம்ப  பிரயாசைப்பட்டால் தான் முடியும்.  இந்த இரண்டு இன்பங்களில்  ஸ்ரேஷ்டமானது  ஆத்ம  ஞான இன்பம் தான்.  உலக இன்பத்தை அனுபவிப்பதில் திருப்தி கிடையாது. மேலும் மேலும்  தேவைகளை  நாடச் செய்யும்.  

ராஜா பர்த்ருஹரி சொந்த வாழ்க்கையில் பேரிடி போல் துரோகம், ஏமாற்றங்களை சந்தித்து வெறுத்து, ராஜ்ஜியம், சொந்தம் பந்தம் எல்லாம் துறந்து சந்நியாசியாக ஊர் சுற்றி தெற்கே வந்தவன் அங்கே பட்டினத்தாரை குருவாக ஏற்று, தமிழில் பத்திரகிரியாராக வாழ்ந்தவன்.    பர்த்ருஹரியாக  அவன் இயற்றிய  ஸ்லோகங்களில்  வைராக்கிய சதகம் எனும் நூறு ஸ்லோகங்களை நாம் ரசித்து வருகிறோம். இதுவரை அர்த்த புஷ்டியான அந்த  8 ஸ்லோகங்கள் அறிந்தோம்.

9.  निवृत्ता भोगेच्छा पुरुषबहुमानोऽपि गलितः  समानाः स्वर्याताः सपदि सुहृदो जीवितसमाः ।
शनैर्यष्ट्युत्थानं घनतिमिररुद्धे च नयने  अहो मूढः कायस्तदपि मरणापायचकितः ॥ ९॥

nivrittaa bhogeecchaa purusha-bahu-maano'pi galita samaanausvar-yaatau sapadi suhrido jiivita-samaha|
s`anair yasht`y utthaanaa ghana-timira-ruddhee ca nayanee aho muud`haha kaayas tad api maran`aapaaya-cakitaha. 9

இந்த உலக இன்பங்களை அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற என்னமோ, ஆசையோ வெறுத்து விட்டது. அலுத்து விட்டது.சலித்து விட்டது.  என் அகம்பாவம் என்னை விட்டொழிந்தது.  என் சுய கௌரவம்,  தலைக்கனம்  இப்போது காணோம். என்னுடைய  நண்பர்கள் எங்கோ போய்விட்டார்கள். குச்சி,கம்பு ஊன்றாமல் எழுந்திருக்க முடியாதவன் நான். கண் பார்வை மங்கல். எதிரே எருமை மாடு நிற்பது   புகைமண்டலமாக தெரிகிறது. கண்ணில் நீர் கோர்த்துக் கொள்கிறது. அப்படியும் மரணம் என்றால் எனோ இந்த தேகத்துக்கு ஒரு பயம்.  ஆச்சர்யம்...

10,  आशा नाम नदी मनोरथजला तृष्णातरङ्गाकुला   रागग्राहवती वितर्कविहगा धैर्यद्रुमध्वंसिनी ।  मोहावर्तसुदुस्तरातिगहना प्रोत्तुङ्गचिन्तातटी
  तस्याः पारगता विशुद्धमनसो नन्दन्ति योगीश्वराः

Aaasa  naama nadii manoratha-jalaa trishn`aa-taramgaakulaa raaga-graahavatii vitarka-vihagaa dhairya-druma-dhvaasinii |
mohaavarta-sudustaraatigahanaa prottumga-cintaa-tat`ii tasyaupara-gataa vis`uddham alaso nandanti yogiis`varau 10

ஆஶா நாம நதீ³ மநோரத²ஜலா த்ரு’ஷ்ணாதரங்கா³குலா ராக³க்³ராஹவதீ விதர்கவிஹகா³ தை⁴ர்யத்³ருமத்⁴வம்ஸிநீ । மோஹாவர்தஸுது³ஸ்தராதிக³ஹநா ப்ரோத்துங்க³சிந்தாதடீ தஸ்யா: பாரக³தா விஶுத்³த⁴மநஸோ நந்த³ந்தி யோகீ³ஶ்வரா: ॥ 10॥

என் எதிர்பார்ப்பு ஒரு நீளமான நதி. அதில் என் கற்பனை எண்ணங்கள் தான் ஜலம் .ஆசைகள் தான் அலைகள்.  'ஆசையே அலைபோல.''
 எதெல்லாம் கண்ணில் படுகிறதோ அதன்மேல் எல்லாம் ஆசை.  அதை உடனே  துய்க்கவேண்டும் என்ற பசிக்கு  ஆகாரம்  தேடுகிறேன்.  என்  எண்ணமலைகளைப்   பார்த்தாயா? அதெல்லாம் பேராசையால் சேர்ந்தவை.  அறியாமையில் மூழ்கி இருப்பவன் நான்.   ஆழமான  சம்சார சாகரத்தை கடக்க முடியாதவன். உயரமான ஏறவே முடியாத  கரைச்சுவர்கள். அவை தான் என் தாபங்கள். நான் யோகியாக இருந்தால் பற்றற்றவனாக   இருந்தால் எப்போதோ இதெல்லாம் கடந்திருக்க முடியும். அதற்கு பகவான் அனுக்கிரஹம் வேண்டுமே நான் எங்கே போவேன்?  அது இருந்தால் என் மனத்தை அடக்கி இருப்பேனே.

11   न संसारोत्पन्नं चरितमनुपश्यामि कुशलं    विपाकः पुण्यानां जनयति भयं मे विमृशतः ।
महद्भिः पुण्यौघैश्चिरपरिगृहीताश्च विषया   महान्तो जायन्ते व्यसनमिव दातुं विषयिणाम् ॥ ११॥

இதுவரை எத்தனை பிறவிகள் கடந்துவிட்டதோ?. ஒவ்வொன்றிலும்  பெற்ற  கர்மபலன் புண்யம் ஒன்றும்  எனக்கு சேரப்போவதில்லை.  நான்  செய்த பாபம் தான் கூடுமோ என்ற பயம் மன வியாகூலம்  அகலவில்லை. இதனால்  உலக இன்பங்கள்,சுக  துக்கங்களிலேயே ஈடுபட்டு உழன்று ஈடுபட்டு மேலும் மேலும்  துன்பம் தான் அதிகரிக்கிறது. சம்சார சுழலிலிருந்து தப்ப  மனம் வைராக்கியம் பெறவேண்டும்.பற்று ஈர்ப்பு விடுபட வேண்டும்

12.   अवश्यं यातारश्चिरतरमुषित्वापि विषयाः वियोगे कोभेदस्त्यजति न मनो यत्स्वयममून् ।व्रजन्तः स्वातन्त्र्यादतुलपरितापाय मनसः स्वयं त्यक्त्वाह्येते शमसुखमनन्तं विदधति॥

Avashyam yaataarah chirataramushitwaapi vishayaah Viyoge ko bhedastyajati na mano yatswayamamoon
Vrajantah swaatantryaadatulaparitaapaaya manasah Swayam tyaktwaa hyete shamasukhamanantam vidadhati

இந்த  புலன் இன்பம்  என்றோ ஒருநாள் என்னை விட்டு போகத்தான் போகிறது. அது தானாக போகும் வரை துன்பம் தான் மிச்சம். அதற்குள்  எண்ணற்ற துன்பங்களை நான் அனுபவிக்க வேண்டும்.  ஏன் நானாகவே அதை சீக்கிரமாகவே விலக்கக்கூடாது? மனம் என் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தால் தான் அது சாத்தியம். சுய கட்டுப்பாட்டுக்கு  நான் எங்கே போவேன்? நான் தான் புலன்களின் அடிமையாயிற்றே. ஸ்வதந்திரமாக செயல் படும் திட மனம்,  ஞானம்  கிட்டவில்லையே. ஒன்றா இரண்டா, எத்தனை வருஷங்களாக  இந்த இந்திரிய  சுகங்களை அடிமையாக இருந்தேன்!.  உலகமே இது தான் என்று மயங்கிக் கிடந்தேன்.  இந்த ஐம்புலன்கள் தந்த,  அதன் மூலம் நான்  அனுபவித்த சுகம் இன்பம் எல்லாம் சாஸ்வதமாக, நிரந்தரமாக  இல்லையே.  பஞ்சாக பறந்து விட்டதே! போகும்போது  கை நிறைய, பை நிறைய துன்பம் துயரத்தை தான்  ''இந்தா  என் பரிசு''  என்று  தந்துவிட்டு போகும்  என்று தெரியாமல் போய்விட்டதே.   கொஞ்சம் கெட்டிக்காரத்தனமாக  நாமாகவே ''இதெல்லாம் எனக்கு  வேண்டாம்'' என அதை தவிர்த்தால்  ஆஹா  அதன் சுகமே தனி  என்பது புரியாமல் போனதே.

இதில் என்ன கஷ்டம் என்றால் இந்த குரங்கு  மனம் நம்மை அப்படி போக  விடாதே. திரும்ப திரும்ப புலனின்பத்தை அல்லவோ தேடுகிறது.  அந்த சுகம் கிடைக்காவிட்டால் மனம் படும் பாடு, துன்பம், ஏக்கம் இருக்கிறதே. அப்பப்பா  சொல்லில் எழுத்தில் அடங்காது.  சீ சீ,  நீ வேண்டாம் போ என்று நாமாக உதறிவிட்டால் அப்போது விளையும் நிரந்தர சுகம், மன அமைதிக்கு ஈடு இணை உண்டா?

ராஜா பர்த்ருஹரி சொந்த வாழ்க்கையில் பேரிடி போல் துரோகம், ஏமாற்றங்களை சந்தித்து வெறுத்து, ராஜ்ஜியம், சொந்தம் பந்தம் எல்லாம் துறந்து சந்நியாசியாக ஊர் சுற்றி தெற்கே வந்தவன் அங்கே பட்டினத்தாரை குருவாக ஏற்று, தமிழில் பத்திரகிரியாராக வாழ்ந்தவன்.    பர்த்ருஹரியாக  அவன் இயற்றிய  ஸ்லோகங்களில்  வைராக்கிய சதகம் எனும் நூறு ஸ்லோகங்களை நாம் ரசித்து வருகிறோம். இதுவரை அர்த்த புஷ்டியான அந்த  8 ஸ்லோகங்கள் அறிந்தோம்.

9.  निवृत्ता भोगेच्छा पुरुषबहुमानोऽपि गलितः  समानाः स्वर्याताः सपदि सुहृदो जीवितसमाः ।
शनैर्यष्ट्युत्थानं घनतिमिररुद्धे च नयने  अहो मूढः कायस्तदपि मरणापायचकितः ॥ ९॥

nivrittaa bhogeecchaa purusha-bahu-maano'pi galita samaanausvar-yaatau sapadi suhrido jiivita-samaha|
s`anair yasht`y utthaanaa ghana-timira-ruddhee ca nayanee aho muud`haha kaayas tad api maran`aapaaya-cakitaha. 9

இந்த உலக இன்பங்களை அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற என்னமோ, ஆசையோ வெறுத்து விட்டது. அலுத்து விட்டது.சலித்து விட்டது.  என் அகம்பாவம் என்னை விட்டொழிந்தது.  என் சுய கௌரவம்,  தலைக்கனம்  இப்போது காணோம். என்னுடைய  நண்பர்கள் எங்கோ போய்விட்டார்கள். குச்சி,கம்பு ஊன்றாமல் எழுந்திருக்க முடியாதவன் நான். கண் பார்வை மங்கல். எதிரே எருமை மாடு நிற்பது   புகைமண்டலமாக தெரிகிறது. கண்ணில் நீர் கோர்த்துக் கொள்கிறது. அப்படியும் மரணம் என்றால் எனோ இந்த தேகத்துக்கு ஒரு பயம்.  ஆச்சர்யம்...

10,  आशा नाम नदी मनोरथजला तृष्णातरङ्गाकुला   रागग्राहवती वितर्कविहगा धैर्यद्रुमध्वंसिनी ।  मोहावर्तसुदुस्तरातिगहना प्रोत्तुङ्गचिन्तातटी
  तस्याः पारगता विशुद्धमनसो नन्दन्ति योगीश्वराः

Aaasa  naama nadii manoratha-jalaa trishn`aa-taramgaakulaa raaga-graahavatii vitarka-vihagaa dhairya-druma-dhvaasinii |
mohaavarta-sudustaraatigahanaa prottumga-cintaa-tat`ii tasyaupara-gataa vis`uddham alaso nandanti yogiis`varau 10

என் எதிர்பார்ப்பு ஒரு நீளமான நதி. அதில் என் கற்பனை எண்ணங்கள் தான் ஜலம் .ஆசைகள் தான் அலைகள்.  'ஆசையே அலைபோல.''
 எதெல்லாம் கண்ணில் படுகிறதோ அதன்மேல் எல்லாம் ஆசை.  அதை உடனே  துய்க்கவேண்டும் என்ற பசிக்கு  ஆகாரம்  தேடுகிறேன்.  என்  எண்ணமலைகளைப்   பார்த்தாயா? அதெல்லாம் பேராசையால் சேர்ந்தவை.  அறியாமையில் மூழ்கி இருப்பவன் நான்.   ஆழமான  சம்சார சாகரத்தை கடக்க முடியாதவன். உயரமான ஏறவே முடியாத  கரைச்சுவர்கள். அவை தான் என் தாபங்கள். நான் யோகியாக இருந்தால் பற்றற்றவனாக   இருந்தால் எப்போதோ இதெல்லாம் கடந்திருக்க முடியும். அதற்கு பகவான் அனுக்கிரஹம் வேண்டுமே நான் எங்கே போவேன்?  அது இருந்தால் என் மனத்தை அடக்கி இருப்பேனே.

11   न संसारोत्पन्नं चरितमनुपश्यामि कुशलं    विपाकः पुण्यानां जनयति भयं मे विमृशतः ।
महद्भिः पुण्यौघैश्चिरपरिगृहीताश्च विषया   महान्तो जायन्ते व्यसनमिव दातुं विषयिणाम् ॥ ११॥

இதுவரை எத்தனை பிறவிகள் கடந்துவிட்டதோ?. ஒவ்வொன்றிலும்  பெற்ற  கர்மபலன் புண்யம் ஒன்றும்  எனக்கு சேரப்போவதில்லை.  நான்  செய்த பாபம் தான் கூடுமோ என்ற பயம் மன வியாகூலம்  அகலவில்லை. இதனால்  உலக இன்பங்கள்,சுக  துக்கங்களிலேயே ஈடுபட்டு உழன்று ஈடுபட்டு மேலும் மேலும்  துன்பம் தான் அதிகரிக்கிறது. சம்சார சுழலிலிருந்து தப்ப  மனம் வைராக்கியம் பெறவேண்டும்.பற்று ஈர்ப்பு விடுபட வேண்டும்

12.   अवश्यं यातारश्चिरतरमुषित्वापि विषयाः वियोगे कोभेदस्त्यजति न मनो यत्स्वयममून् ।व्रजन्तः स्वातन्त्र्यादतुलपरितापाय मनसः स्वयं त्यक्त्वाह्येते शमसुखमनन्तं विदधति॥

Avashyam yaataarah chirataramushitwaapi vishayaah Viyoge ko bhedastyajati na mano yatswayamamoon
Vrajantah swaatantryaadatulaparitaapaaya manasah Swayam tyaktwaa hyete shamasukhamanantam vidadhati

இந்த  புலன் இன்பம்  என்றோ ஒருநாள் என்னை விட்டு போகத்தான் போகிறது. அது தானாக போகும் வரை துன்பம் தான் மிச்சம். அதற்குள்  எண்ணற்ற துன்பங்களை நான் அனுபவிக்க வேண்டும்.  ஏன் நானாகவே அதை சீக்கிரமாகவே விலக்கக்கூடாது? மனம் என் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தால் தான் அது சாத்தியம். சுய கட்டுப்பாட்டுக்கு  நான் எங்கே போவேன்? நான் தான் புலன்களின் அடிமையாயிற்றே. ஸ்வதந்திரமாக  செயல் படும் திட மனம்,  ஞானம்  கிட்டவில்லையே. ஒன்றா இரண்டா, எத்தனை வருஷங்களாக  இந்த இந்திரிய  சுகங்களை அடிமையாக இருந்தேன்!.  உலகமே இது தான் என்று மயங்கிக் கிடந்தேன்.  இந்த ஐம்புலன்கள் தந்த,  அதன் மூலம் நான்  அனுபவித்த சுகம் இன்பம் எல்லாம் சாஸ்வதமாக, நிரந்தரமாக  இல்லையே.  பஞ்சாக பறந்து விட்டதே! போகும்போது  கை நிறைய, பை நிறைய துன்பம் துயரத்தை தான்  ''இந்தா  என் பரிசு''  என்று  தந்துவிட்டு போகும்  என்று தெரியாமல் போய்விட்டதே.   கொஞ்சம் கெட்டிக்காரத்தனமாக  நாமாகவே ''இதெல்லாம் எனக்கு  வேண்டாம்'' என அதை தவிர்த்தால்  ஆஹா  அதன் சுகமே தனி  என்பது புரியாமல் போனதே.

இதில் என்ன கஷ்டம் என்றால் இந்த குரங்கு  மனம் நம்மை அப்படி போக  விடாதே. திரும்ப திரும்ப புலனின்பத்தை அல்லவோ தேடுகிறது.  அந்த சுகம் கிடைக்காவிட்டால் மனம் படும் பாடு, துன்பம், ஏக்கம் இருக்கிறதே. அப்பப்பா  சொல்லில் எழுத்தில் அடங்காது.  சீ சீ,  நீ வேண்டாம் போ என்று நாமாக உதறிவிட்டால் அப்போது விளையும் நிரந்தர சுகம், மன அமைதிக்கு ஈடு இணை உண்டா?

17. एको रागिषु राजते प्रियतमादेहार्धहारी हरो   नीरागेषु जनो विमुक्तललनासङ्गो न यस्मात्परः । दुर्वारस्मरबाणपन्नग विषव्याविद्धमुग्धो जनः   शेषः कामविडम्बितान्न विषयान्भोक्तुं न मोक्तुं क्षमः

Yeko raagishu raajatee priyatamaa-deehaardha-haarii haro niiraageeshu jano vimukta-lalanaasamgo na yasmaat parau |
durvaara-smara-baan`a-pannaga-visha-vyaabiddha-mugdho janau  s`eeshau kaama-vid`ambitaan na vishayaan bhoktum na moktum kshamaha. 

சிவன், பரமேஸ்வரன், வைராக்கியம் கொண்ட  ஞானி என்றாலும்  உமையொருபாகன். பெண்மையை, அவள்  அழகை மெச்சுபவன்.சக்தியை உணர்ந்தவன்,  மதிப்பவன், பெண்மையின் சக்தி ஸ்வரூபத்தை அறிந்தவன்.. அதே சமயம்  காமத்தை அணுகவொட்டாதவன்.  காமன்  அவனை எதிர்கொள்ள வந்தபோது  அவனை எரித்தவன், என்றாலும்  பெண்ணான  சக்தியை  தன்னோடு  இணைத்துக் கொண்டவன்.  நாம்  சிவனாக முடியாது.   புலன்களின்  ஆளுமையில் நம்மை இழந்தவர்கள். காமம்  மோகம்  இவற்றின் கைப்பாவையாக  நாம்  அடிமையுற்று எண்ணற்ற துன்பங்களை  அனுபவிக்கிறோம்.  அனுபவித்தாலும் திருப்தியில்லை, விடவும் முடியவில்லை என்று இருதலைக் கொள்ளி  அவஸ்தையில்  வாடுகிறோம்.  

18.  तुङ्गं वेश्म सुताः सतामभिमताः संख्यातिगाः सम्पदः       कल्याणी दयिता वयश्च नवमित्यज्ञानमूढो जनः । मत्वा विश्वमनश्वरं निविशते संसारकारागृहे
      संदृश्य क्षणभंगुरं तदखिलं धन्यस्तु संन्यस्यति ॥

அண்ணாந்து பார்த்தால்  கழுத்தை வலிக்கும் உயர மாளிகைகள், கூட கோபுரங்கள் சொந்தமாக இருக்கும்  சுகம்.  தன் பிள்ளைகளை  எல்லோரும், முக்கியமாக பண்டிதர்கள், கவிஞர்கள், ஆஹா  ஓஹோ என்று  எல்லோரும் புகழ்வதைக்  காண்பதும்,   அவர்கள் செல்வத்திலும்  கல்வியிலும்  சிறந்தவர்களாக இருப்பதில் பெருமை, ம்.  ராஜாவுக்கு  தர்ம தானங்கள்  தளராமல் புரியும்  அழகிய ராணி மனைவியாக இருப்பது...--   இதெல்லாம்  சாஸ்வதம் என்று எந்த மடையன் சொன்னது? மறுபடியும்  உள்ளேயும் வெளியேயுமாக  வாசம் செய்யும்  உலக சிறைச்சாலையில் பிடிபட்டு, மீண்டும் மீண்டும்   பிறப்பு இறப்பு மாறி மாறி  வரும்   வாழ்க்கையிலிருந்து   விடிவு எப்போது?   புத்திசாலி, ஞானி  இதைத் தெரிந்து கொண்டவன்  என்பதால் மாயையில், அதன் ஈர்ப்பில் சிக்காதவன், விடுபட்டவன்.   உலக மாயா  ஈர்ப்புக்கு மசியாதவன். வைராக்யன் அவன் தான்.

19. तृषा शुष्यत्यास्ये पिबति सलिलं शीतमधुरं   क्षुधार्तः शाल्यान्नं कवलयति मांसादिकलितम् । प्रदीप्ते कामाग्नौ सुदृढतरमालिङ्गति वधूं
प्रतीकारं व्याधेः सुखमिति विपर्यस्यति जनः ॥ १९॥

வெயிலில் அலைந்ததால் தாகம்  தொண்டை வறண்டுவிட்டது.  உதடுகள் காய்ந்து வெடிக்கிறது.  அந்த நேரத்தில் சுனை ஒன்று தென்பட்டு அதி குளிர்ந்த  தேன்  சுவை தண்ணீர் பருகினால்?? அல்லது  ஒரு பெட்டிக்கடை கண்ணில் பட்டு சில்லென்று ஒரு பன்னீர் சோடா  வாங்கி குடித்தால்.....!!  எவ்வளவு சுகம், இன்பம். பசி காதை அடைக்க, கண் பஞ்சடையும்  நேரம் '' இந்தா  வா. உட்கார், சாப்பிடு என்று ஒரு பெரிய வாழை இலை நிறைய  சாப்பாடு, அழகான  மனைவி அருகில் இருந்தால் கால் பிடித்து விட்டால்.  வெற்றிலை மடித்துக் கொடுத்தால்.... பசி தாகம்  ஆசை  எல்லாவற்றிற்கும்  சந்தோஷம்,  திருப்தி,  தான்  லக்ஷியம்.   ஆஹா  இந்த திருப்தியை சந்தோஷத்தை அடையும்போது  அதன் பின்னே  அடுக்கடுக்காக எத்தனை  துன்பங்களை  சந்திக்க வேண்டியிருக்கிறது.  அதில் ஏன் புத்தி போகமாட்டேன் என்கிறது?

20. अजानन्दाहात्म्यं पततु शलभो दीपदहने  स मीनोऽप्यज्ञानात् बडिशयुतमश्नातु पिशितं । विजानन्तोऽप्येते वयमिह विपज्जालजटिलान्
न मुञ्चामः कामानहह गहनो मोहमहिमा ॥

Ajaanan daahaatmyam patatu shalabho deepadahane Sa meeno’pyajnaanaat badishayutamashnaatu pishitam
Vijaananto’pyete vayamiha vipajjaalajatilaan Na munchaamah kaamaanahaha gahano mohamahimaa [20]

ஆசை, யாரை விட்டது. விட்டிலுக்கு தான்  நெருங்குவது பழமல்ல, நெருப்பு என்று தெரியாமலேயே  அதன் கவர்ச்சியில்  அடிமையாகி  மாள்கிறது.   தூண்டில் முள்ளில்  துடிக்கும் புழுவை  உண்ண  ஆசைப்பட்டு  மீன் புழுவை விழுங்கி அதனுள் உள்ள கொக்கி அதன் நெஞ்சில் மாட்டிக்  கொண்டு,  பிடிபட்டு  உயிரை விடுகிறது. நமக்கு பகவான்  அறிவு புத்தி  கொடுத்தும் அதை பயன்படுத்தாது, புலன்களில் ஈர்ப்பில் மயங்கி அடிமையாகி, ஆசையில் மோசம் போகிறோம். துன்பக்கடலில் மூழ்குகிறோம். மாயையின் வசப்பட்டு மாள்கிறோம்.   மாயையின் சக்தியை புலன்களின்  வேட்கையை  எவராலும் வெல்லமுடியவில்லையே.  இதை மீறி வென்று என்று  ஞானம் பெறுவது?
                         
அந்த காலத்தில் எம்.கே. தியாகராஜ பாகவதரின் குரல் உச்சாணிக்கிளையில் நின்று பாடும். ''மனமே, நீ...என்று கம்பீரமாக ஆரம்பித்து   ......''விளக்கில் வீழும் பழமென மயங்கி விட்டிலாகாதே ...'' என்று மேலே சொன்ன உண்மையை அறிவுறுத்துவார்.. பாபநாசம் சிவன் பாடல்.  இன்றும் அதை கேட்டு மயங்குகிறேன்.  விட்டில் பூச்சிக்குத் தெரியுமா அது உண்ண ஆசைப்பட்டது அதன் மரணத்தை என்று? சுலபமாக விருந்து கிடைத்ததே என்று தூண்டிலில் மாட்டியிருந்த மாமிசத்துண்டை ஆகராமாக்கிக்கொள்ள ஆசையாக விழுங்கி அதுவே கடைசியில் ஒருவனுக்கு ஆகாரமான மீன் போல, நாம் உலக மாயை காட்டும் இன்பங்களை ஆசைப்பட்டு அளவிலா துன்பங்களை காசு கொடுக்காமல் வாங்குகிறோம். அடாடா! மாயை எப்படியெல்லாம் மனிதனை ஆட்டி படைக்கிறது!

21.  दीना दीनमुखैः सदैव शिशुकैराकृष्टजीर्णाम्बरा  क्रोशद्भिः क्षुधितैर्निरन्नविधुरा दृश्या न चेद्गेहिनी । याञ्चाभङ्गभयेन गद्गदगलत्त्रुट्यद्विलीनाक्षरं  को देहीति वदेत्स्वदग्धजठरस्यार्थे मनस्वी पुमान् ॥ २१॥

 Dīnā dīnamukhaiḥ sadaiva śiśukairākr̥ṣṭajīrṇāmbarā krōśadbhiḥ kṣudhitairnirannavidhurā dr̥ṣyā na cēdgēhinī । yāñcābhaṅgabhayēna gadgadagalattruṭyadvilīnākṣaraṁ kō dēhīti vadētsvadagdhajaṭharasyārthē manasvī pumān ॥

பர்த்ருஹரி  காட்டும்  ஒரு  காட்சி. கண்களில் நீரை பெருக்குகிறது.  பாவம் யார் இந்த ஏழைத்தாய்?  வறுமையின்  அவதாரம், துன்பம்,  சோகம்  முகத்தின் ஒவ்வொரு கோட்டிலும் மஹா பாரதமாக தெரிகிறது. பலநாள்  பட்டினி அவள். கிழிந்த புடவை, எதை மறைக்கவேண்டுமோ அதை மறைக்க முடியாத ஆடைகளுடன்  தவிக்கிறாள்.அவளைச்சுற்றி, அந்த  கிழிசல் புடவையைப் பிடித்துக்கொண்டு தொங்கியவாறு சில  அழும்  ஒன்றிரண்டு  குழந்தைகள்,  தலை எண்ணெயைக் கண்டதேயில்லை. பசி, முக மெல்லாம்   அழுதழுது கண்ணீர்க்  கரை, வாசலில் நிற்கிறாள்.     ''அம்மா பசிக்குது. சோறு போடுங்க''   அவள் குரல்  தீனமாக சக்தியின்றி  கேட்கிறது. அவள்  வியாதி கணவன் அருகே நின்று பார்க்கிறான். அவனுக்கு குரல் எழுப்ப சக்தியோ த்ராணியோ இல்லை. கையில் கம்பு ஊன்றி  அருகே நிற்கிறான்.  ஒருவேளை  அந்த வீட்டு அன்னபூரணி   இவளுக்கு  உணவு தரா விட்டால்..??. '' போ போ''  ஒண்ணுமில்லை''  .....அவளுக்கு  தானம் தர்மம் செய்யாவிட்டால்.....அவள் கதி....?? அவளிடமும்  ''எனக்கு கொடு''என்று யாசிப்பவன் எப்படிப்பட்டவன்?? சே.. என்ன உலகமடா இது?

22.  अभिमतमहामानग्रन्थिप्रभेदपटीयसी गुरुतरगुणग्रामाम्भोजस्फुटोज्ज्वलचन्द्रिका । विपुलविलसल्लज्जावल्लीवितानकुठारिका
जठरपिठरी दुष्पूरेयं करोति विडम्बनम् ॥ २२॥

Abhimatamahāmānagranthiprabhēdapaṭīyasīgurutaraguṇagrāmāmbhōjasphutōjjvalacandrikā। vipulavilasallajjāvallīvitānakuṭhārikā jaṭharapiṭharī duṣpūrēyaṁ karōti viḍambanam ॥ 22    

சுய கெளரவம், மரியாதை , சமூக அந்தஸ்து, இந்த  முடிச்சுகளை  அவிழ்க்க  தெரிந்த கெட்டிக்காரன் தான் வைராக்யன். .  நற்குணங்கள் எனும் தாமரை மலர்களின் மொட்டுகளை அவிழ்க்கும்  சந்திரன் தான். ஆம்  சந்தேகமே இல்லை.  கூரான அரிவாள் எப்படி புதர்கள், கொடிகள், செடிகளை வெட்டிக் கழிக்குமோ அது போல் என் வயிறு என்கிற  புற்று இருக்கிறதே  அது  எதை வேண்டுமானாலும்  வாங்கி உண்டு அழிக்கிறது.  அடேயப்பா அதை திருப்திசெய்ய அலைவதற்கே வாழ்நாள் போதாது. முடிவில்லாத  பசி.... பசி தாகம். இவை தீர வேண்டும்..  ஆமாம். மனிதர்களே,  தேவைகள் ஆசைகள்  இவற்றை எல்லாம் அழித்தவன், வென்றவன்தான்  பரிசுத்தன். புனிதன்.
 
23. पुण्ये ग्रामे वने वा महति सितपटच्छन्नपालिं कपालिं ह्यादाय न्या  यगर्भद्विजहुतहुतभुग्धूमधूम्रोपकण्ठे । द्वारं द्वारं प्रविष्टो वरमुदरदरीपूरणाय क्षुधार्तो
मानी प्राणैः सनाथो न पुनरनुदिनं तुल्यकुल्येषु दीनः ॥ २३॥

Puṇyē grāmē vanē vā mahati sitapaṭacchannapāliṁ kapāliṁ hyādāya nyāyagarbhadvijahutahutabhugdhūmadhūmrōpakaṇṭhē । dvāraṁ dvāraṁ praviṣṭō varamudaradarīpūraṇāya kṣudhārtō mānī prāṇaiḥ sanāthō na punaranudinaṁ tulyakulyēṣu dīnaḥ ॥ 23॥
 
நானும் ஒரு பிச்சாண்டி தான்.  பிக்ஷாடனன். பிக்ஷைக்கு  எனக்கு  மூன்று வழிகள் உண்டு.ஒன்று  என் உறவினர்களிடம், மற்றும்  சுற்றத்தாரிடம்... இன்னொரு வழி காட்டுக்கு சென்று அங்கே ஆரண்யத்தில் இருப்பவர்களிடம் இருப்பதை கேட்டு வாங்கி யாசித்து  உண்பது.  மூன்றாவது வெண்மையான வஸ்திரம் தரித்து,  யாக யஞங்கள்  பண்ணி  ஹோமப்புகை சூழ்ந்த  சிறந்த மனிதர்கள் வீட்டு  வாசலில் நின்று அம்மா தாயே என்று  யாசிப்பது .மூன்றாவது வழி சிறந்தது என்கிறார்  பர்த்ருஹரி.எங்கும் ரிஷிகளின் ஹோம புகை  கருப்பு சாயம்  பூசி இருக்கிறதே, அந்த பக்கம்.      கையில்  ஒரு திருவோடு.  இடையில்  எக்காலத்திலோ  வெண்மையைப் பார்த்த  கோவண வஸ்திரம்.  இந்த திருவோடு நிறைந்தால் என் வயிறு நிறையும் என்ற நிலையோ?  பசிக்குப் புசிக்கிறவன் தான் ஞானி. எதையும்  உண்ண வேண்டும்  என  ருசி  தேடுபவன் அல்ல வைராக்யன் .

24. गङ्गातरङ्गकणशीकरशीतलानि विद्याधराध्युषितचारुशिलातलानि ।  स्थानानि किं हिमवतः प्रलयं गतानि यत्सावमानपरपिण्डरता मनुष्याः ॥ २४॥

Gaṅgātaraṅgakaṇaśīkaraśītalānividyādharādhyuṣitacāruśilātalāni। sthānāni kiṁ himavataḥ pralayaṁ gatāni yatsāvamānaparapiṇḍaratā manuṣyāḥ ॥ 24॥  

எதையும் தன் மடியில் இருந்து  அள்ளித்தரும்  ஹிமாசல  மலைகள், கங்கையின் ப்ரவாஹ அலைகள் உறைந்து போய்  பனியாக படர்ந்து பசி தாகம் எல்லாம் மறக்கச்செய்யும்  அற்புத  அமைதி நிறைந்த  சூழ்நிலை,   வளமையான இந்த  மலைச்சரிவு   பள்ளத்தாக்கில் தான் எத்தனை  மஹநீயர்கள்  தேவர்கள்,  கந்தர்வ கானம் பொழிந்துள்ளனர்.   அவை எல்லாம் மறைந்து போய் விட்டதா? உறைந்து போனதா?    ஒன்றுமில்லாத  மனிதர்களின் தயவிலா  இனி  அடுத்த  வேளை  உணவிற்கு  கையேந்தி நின்று வாழவேண்டும்?  

25. किं कन्दाः कन्दरेभ्यः प्रलयमुपगता निर्झरा वा गिरिभ्यः   प्रध्वस्ता वा तरुभ्यः सरसफलभृतो वल्कलिन्यश्च शाखाः ।वीक्ष्यन्ते यन्मुखानि  प्रसभमपग
तप्रश्रयाणां खलानां    दुःखाप्तस्वल्पवित्तस्मयपवनवशान्नर्तितभ्रूलतानि ॥ २५॥

 kiṁ kandāḥ kandarēbhyaḥ pralayamupagatā nirjharā vā giribhyaḥ pradhvastā vā tarubhyaḥ sarasaphalabhr̥tō valkalinyaśca śākhāḥ । vīkṣyantē yanmukhāni prasabhamapagatapraśrayāṇāṁ khalānāṁ duḥkhāptasvalpa vittasmayapavana vaśānnartitabhrūlatāni ॥ 25॥  

ஹே   மூலிகை வேர்களே, கொடிகளே , யாரும் நெருங்கவொண்ணா உயர்ந்த மலைக்குகையில் இத்தனை காலமாக இருந்தவர்களே, இப்போது காணோமே  எங்கே மறைந்தீர்கள்?   மலையுச்சியிலிருந்து  மேகத்தி லிருந்து இறங்கிய நீராக வீழ்ந்து ஆறாக  ஓடும் நதிகளே, எங்கே  உங்களைக்  காணோம்?   சூரிய ஒளி கூட புக முடியாத  அடர்ந்த கனி குலுங்கும் மரங்களே, எங்கே  வேரோடு சாய்ந்து அழிந்தீர்கள்?  இனி நல்லதெல்லாம் மறைந்து விடுமோ?  கொடியவர்கள் தீமைகள் மட்டுமே எங்கும்  நிறையுமா?  இனிமேல் இது தான் நிலையா? இது தான் கலியா?   அற்பர்களிடம்,   சன்யாசிகள் கூட  கையேந்தி தான் வாழ வேண்டுமா. இயற்கையை நம்பிய காலம் மலையேறிவிட்டதா? இப்படி ஒரு  வாழ்க்கை அவசியமா?

26. पुण्यैर्मूलफलैस्तथा प्रणयिनीं वृत्तिं कुरुष्वाधुना   भूशय्यां नवपल्लवैरकृपणैरुत्तिष्ठ यावो वनम् ।क्षुद्राणामविवेकमूढमनसां यत्रेश्वराणां सदा
वित्तव्याधिविकारविह्वलगिरां नामापि न श्रूयते ॥

puNyairmuulaphalaistathaa praNayinii.n vR^itti.n kurushhvaadhunaa bhuushayyaa.n navapallavairakR^ipaNairuttishhTha yaavo vanam.h . xudraaNaamavivekamuuDha manasaa.n yatreshvaraaNaa.n sadaa vittavyaadhivikaaravivhalagiraa.n naamaapi na shruuyate

வைராக்கியம் தேடுபவன், வைராக்கியம் கொண்டவன், வனத்தை  தேடி செல்கிறான். அவனது ஆகாரம்  காய் கிழங்கு, வேர்கள், பச்சிலைகள் . அவன் படுக்கை மரங்களின் இலைகளை மெத்து மெத்துவென்று பரப்பி அதா மேல் ஒரு மரக்கட்டையை தலைகாணியாக வைத்து படுப்பது. மனதில் உலக சிந்தனையோ, பணமோ, பணக்காரனோ, அவனுடைய  சில்லறை புத்தியோ எதுவும் தோன்றவில்லை. அறிவற்ற, தெளிவற்ற அவர்கள் பெயரோ, நினைப்போ எதற்கு?

27. फलं स्वेच्छालभ्यं प्रतिवनमखेदं क्षितिरुहां  पयः स्थाने स्थाने शिशिरमधुरं पुण्यसरिताम् ।मृदुस्पर्शा शय्या सुललितलतापल्लवमयी      सहन्ते सन्तापं तदपि धनिनां द्वारि कृपणाः ॥ २७॥

phalam svecchalabhyam prativanamakhedam ksitiruham payah sthane sthane sisiramadhuram punyasaritam ।
mrdusparsa sayya sulalitalatapallavamayi sahante santapam tadapi dhaninam dvari krpanah ॥ 27 ॥

வனம்  என்றாலே  அடர்ந்த மரங்கள், அதில்  கனி தரும் வகைகள் அதிகம். ஆகவே  வைராக்கியம் தேடுபவனுக்கு அளவில்லாமல்  காய்கள்,கனிகள் விதவிதமாக ஆகாரமாக கிடைக்குமே. குளிர்ந்த சுத்தமான நீர் அருவிகளிலும் சுனைகளிலும் நீரோடைகளிலும் கிடைக்கும். வேறென்ன வேண்டும். ஏன், எதற்கு கால் கடுக்க பணத்தைத் தேடி, யாசிக்க,  முட்டாள்கள் வீட்டு வாசலில் காத்திருக்க வேண்டும்?   வைராக்கியவானுக்கு இது அவசியமே இல்லை.

28 . ये वर्तन्ते धनपतिपुरः प्रार्थनादुःखभाजो  ये चाल्पत्वं दधति विषयाक्षेपपर्याप्तबुद्धेः । तेषामन्तःस्फुरितहसितं वासराणि स्मरेयं  ध्यानच्छेदे शिखरिकुहरग्रावशय्यानिषण्णः ॥ २८॥

ye vartantee dhanapati purau praarthanaa duhkha bhaajo yee ca alpatvaa dadhati vishayaaksheepa paryaapta buddheehe
teeshaam antah sphurita hasitam vaasaraan`i smareeyam dhyaana ccheedee s`ikhari kuhara graava s`ayyaa nishan`n`aha.28

காட்டில் வழக்கமான  வைராகியவான்வீடு மலையில் உள்ள குகை.  அவன்  அமரும் சிம்மாசனம் எது தெரியுமா?  வழுவழுப்பான ஒரு அகலமான பாறை, அதில் அமர்ந்து தான் தியானம் புரிவான். சில சமயம் அதுவே படுக்க  கட்டில்.    இடையிடையே, அவன் மனதில் நகரத்தில் உள்ள பணக்காரர்கள் வீட்டு வாசலில் யாசகமெடுக்கும் மக்களை பற்றிய  ஞாபகம் வரும். சிரிப்பும் வரும்.

29. ये सन्तोषनिरन्तरप्रमुदितास्तेषां न भिन्ना मुदो  ये त्वन्ये धनलुब्धसंकुलधियस्तेषां न तृष्णा हता ।इत्थं कस्य कृते कृतः स विधिना कीदृक्पदं सम्पदां
स्वात्मन्येव समाप्तहेममहिमा मेरुर्न मे रोचते ॥ २९॥

எதிலும் பற்றற்ற ஞானி, வைராக்கியவான் ஆனந்தமாக திருப்தியோடு இருக்கிறான் . பணத்தைதேடுபவனோ, பேராசைக்காரனோ,நிம்மதி இழந்து, பயத்தில் வாடி, ஒவ்வொரு நிமிஷமும் வாழ்க்கையில்  துன்பமடைகிறான். எதற்காக  மனிதனுக்கு இப்படி மலையளவு பணத்தின் மேல் ஆசை கடவுள் வைத்தான்?

30. भिक्षाहारमदैन्यमप्रतिसुखं भीतिच्छिदं सर्वतो  दुर्मात्सर्यमदाभिमानमथनं दुःखौघविध्वंसनम् । सर्वत्रान्वहमप्रयत्नसुलभं साधुप्रियं पावनं   शम्भोः सत्रमवार्यमक्षयनिधिं शंसन्ति योगीश्वराः ॥

 bhikshaahaaram adainyam apratisukhaa bhiiti cchidam sarvataha durmaatsarya madaabhimaana mathanam duhkhaugha vidhvamsanam sarvatraan vaham aprayatna sulabham saadhu priyam paavanam s`ambhooho satram avaaryam akshaya nidhim s`amsanti yogiis`varaaha.30

சகலமும்  துறந்த யோகி, எப்படி சுகமாக வாழ்கிறான் பார்.  ஒருவேளை பிக்ஷை கிடைத்தால் போதும். அடுத்தவேளைக்கு சேமிக்க தேவையில்லை. கிடைத்ததை  உண்பான். இல்லையேல் இருக்கவே இருக்கிறது காற்றும் நீரும்.  யாரிடமும் எதையும் எதிர்பார்க்க தேவையில்லை. எவரிடமும் எதனிடமும் பயமில்லை. யாருக்கும் எதற்கும் அடிமையில்லை.

31. भोगे रोगभयं कुले च्युतिभयं वित्ते नृपालाद्भयं   माने दैन्यभयं बले रिपुभयं रूपे जराया भयम् ।शास्त्रे वादिभयं गुणे खलभयं काये कृतान्ताद्भय    सर्वं वस्तु भयान्वितं भुवि नृणां वैराग्यमेवाभयम् ॥

Bhoge rogabhaya.n kule chyutibhaya.n vitta nR^ipaalaadbhayaM  maane dainyabhayaM bale ripubhaya.n ruupe jaraayaa bhayam.h . shaastre vaadibhaya.n guNe khalabhaya.n kaaye kR^itaantaadbhaya.n sarva.n vastu bhayaanvitaM bhuvi nR^iNaa.n vairaagyamevaabhayam.

புலன்களை உபயோகித்து மகிழும் நமக்கு வியாதி பற்றிய பயம் நீங்குவதில்லை. ராஜாக்களுக்கு  எங்கே  வாரிசு நின்று விடுமோ என்று பரம்பரை பற்றிய பயம் உண்டு. பணக்காரனுக்கு தனது சொத்து வேறு யார் கைக்காவது போய்விடுமோ என்ற பயம் தூக்கமில்லாமல் பண்ணிவிடும்.  அரசியல், ஆளுமை இதில் எதிரிகள் பற்றிய பயம் நடுங்க வைக்கும்.  மக்கள் செல்வாக்கு குறைந்து விடுமோ என்ற பயம் நடுக்கம் தரும். அழகு குலைந்து வருகிறதோ,வ  வயதாகிறது, எப்படி சுருக்கத்தை, நரையை மறைப்பது என்ற கவலை பலருக்கு முக்யம்ங்க நடிகர் நடிகைக்கு  உண்டு. அழகு நிரந்தரம் என்று யார் சொன்னது?  கல்வியில் பெருமை, பேருக்கு போட்டி  நிம்மதியை குலைக்கும்..ஒவ்வொரு நிலையிலும் மனித வாழ்க்கையி பயம் ஏதாவது இருந்து கொண்டே இருக்கிறது. காரணம் போகமும்  ரோகமும் தான்  புத்தியில் கிளர்ச்சியை தருகிறது.

61. परेषां चेतांसि प्रतिदिवसमाराध्य बहुधा  प्रसादं किं नेतुं विशसि हृदय क्लेशकलितम् । प्रसन्ने त्वय्यन्तः स्वयमुदितचिन्तामणिगणो विविक्तः संकल्पः किमभिलषितं पुष्यति न ते ॥

'ஹே  மனமே, எப்போதும்  எப்படியாவது மற்றவர்களை திருப்திப்படுத்தி அதன் மூலம் பெருமை அடையவேண்டும் என்று பிரயாசைப் படுகிறாயே , எதற்கு இந்த வெட்டி வேலை?  ஒரு கணமாவது, உன் சந்தோஷத்தை உன்னிடமிருந்து பெற முயலவில்லையே.  உன்னுள்ளே   புதையலாக சந்தோஷம் உள்ளதே.  உன் எண்ணம் உள் நோக்கி சென்றால்,  அற்புதமான சர்வ சக்தி பொருந்திய சிந்தாமணி எனும் உன் சிந்தைக்குள்ளேயே இருக்கும் ஆத்மா எனும்  மாணிக்கம் உனக்கு ஆனந்தம் அளிக்குமே. உன் கவலைகள் எல்லாம் தீருமே.   உன் ஹ்ருதயத்தில்  ஆத்மா குடிபுகுந்தால் அதன் ஆனந்தத்தை நீ உணர்ந்தால்  உன்னைப்போல்  பாக்கியசாலி எவன்?  அது உன்னை அழகாக  நன்றாக வழி நடத்துமே .

62.  परिभ्रमसि किं मुधा क्वचन चित्त विश्राम्यतां  स्वयं भवति यद्यथा भवति तत्तथा नान्यथा ।  अतीतमननुस्मरन्नपि च भाव्यसंकल्पयन् नतर्कितसमागमाननुभवामि भोगानहम् ॥

பர்த்ருஹரி  இந்த ஸ்லோகத்தில் மனதுக்கு புத்திமதி சொல்கிறார்.   ஹே  மனமே, எதற்கு வீணாக, வியர்த்தமாக அங்குமிங்கும்  அலைகிறாய்? ஓரிடத்தில் நிலையாக நில்.  எது நடக்கவேண்டுமோ அதை  எவரும், எதனாலும் நிறுத்த முடியாது.  உனக்கு அப்பாற்ப்பட்ட ஒரு சக்தி உன்னுள்ளேயே இருக்கிறதே அது நடத்தும் வேலை அது. உன் செயல்பாட்டில் எதுவும் இல்லை. அதெல்லாம் முன்கூட்டியே  திட்டமிடப்பட்டவை. ஆத்மாவை உணர்ந்து  அமைதியாக இரு.  உன் திட்டம் எதுவும்  நடக்காது.  வருவதை ஏற்றுக்கொள்ள தயாராக இரு. பதட்டம் வேண்டாம். பயம் வேண்டாம். உணர்ச்சிகளுக்கு அங்கே இடமில்லை.  நடந்ததோ, நடப்பதோ, நடக்கப்போவதோ எதுவும் உன் கையில் இல்லை.

63. एतस्माद्विरमेन्द्रियार्थगहनादायासकादाश्रय  श्रेयोमार्गमशेषदुःखशमनव्यापारदक्षं क्षणात् ।  स्वात्मीभावमुपैहि संत्यज निजां कल्लोललोलां गतिं  मा भूयो भज भङ्गुरां भवरतिं चेतः प्रसीदाधुना ॥ ६३॥

 ētasmādviramēndriyārthagahanādāyāsakādāśraya śrēyōmārgamaśēṣaduḥkhaśamanavyāpāradakṣaṁ kṣaṇāt । svātmībhāvamupaihi saṁtyaja nijāṁ kallōlalōlāṁ gatiṁ mā bhūyō bhaja bhaṅgurāṁ bhavaratiṁ cētaḥ prasīdādhunā

என்  மனமே, ஹ்ருதயமே , உங்கள் ஆரோக்யம எதில்  இருக்கிறது தெரியுமா?  இந்த   அடர்ந்த காடு போன்ற உலகத்தின் மாயா ஜாலங்களில் மயங்காமல்  ஜாக்கிரதையாக  அதிலிருந்து விலகி இருப்பதில் தான்.  இந்த அடர்ந்த காட்டில் நீ புகுந்து கடந்து தான் போகவேண்டும். ஆகவே  உன் பாதையை  ஒளிமயமாக்கிக் கொள் . துன்பம் தவிர். அதற்கான ஞானம் உன்ன்னுள்ளே பெறு . வைராக்கிய சித்தத்தோடு  நட . அப்போது உன்னை எந்த  இடர்ப்பாடும் நெருங்காது.  புலன்களை அடக்கி ஆள்.  அதன் வழி போகாதே.

64. . मोहं मार्जय तामुपार्जय रतिं चन्द्रार्धचूडामणौ  चेतः स्वर्गतरङ्गिणीतटभुवामासङ्गमङ्गीकुरु । को वा वीचिषु बुद्बुदेषु च तडिल्लेखासु च श्रीषु च ज्वालाग्रेषु च पन्नगेषु च सुहृद्वर्गेषु च प्रत्ययः ॥ ६४॥

 mōhaṁ mārjaya tāmupārjaya ratiṁ candrārdhacūḍāmaṇau cētaḥ svargataraṅgiṇītaṭabhuvāmāsaṅgamaṅgīkuru । kō vā vīciṣu budbudēṣu ca taḍillēkhāsu ca śrīṣu ca jvālāgrēṣu ca pannagēṣu ca suhr̥dvargēṣu ca pratyayaḥ

அடாடா,  இந்த புலன்கள் எவ்வளவு தீய சக்தி கொண்டவை !  எப்படி புத்தியை, மனத்தை, கலக்குகிறது. தவறான வழியில் வலுக்கட்டாயமாக இழுத்துச்செல்கிறது. அதை எதிர்த்து தடுத்து, அப்புறப்படுத்த மனதை கல்லாக்கிக் கொள் . உறுதியாக இரு.  அதற்கு அந்த கங்கையும் பிறையும்  சூடிக்கொண்டு  இருக்கிறானே பரமேஸ்வரன் அவனை துணைக்கோள்.  கங்கை நதி உனக்கு அருகிலேயே இருக்கிறாளே, அங்கே  முழுகி  கரையோரம் அமர்ந்து தியானம் செய்.
யை நினைத்தாலே உன்னை புனிதமடையச் செய்வாள்.  ஜாக்கிரதை. நீர்க்குமிழி மேல் அமர்ந்து நீ கடலில் பிரயாணம் பண்ண முடியாது.  யோசித்துப்  பார். இந்த நிரந்தரமில்லாத உலகத்தில் எதை நீ அடைய முடியும், எது உன்னோடு என்றும் இருக்கும்?  மயங்காதே  மனமே, மாய உலகு உன்னை மயக்க முயற்சிக்கும். இடம் கொடுக்காதே.

65. चेतश्चिन्तय मा रमां सकृदिमामस्थायिनीमास्थया   भूपालभ्रुकुटीकुटीविहरणव्यापारपण्याङ्गनाम् । कन्थाकञ्चुकिनः प्रविश्य भवनद्वाराणि वाराणसी      रथ्यापङ्क्तिषु पाणिपात्रपतितां भिक्षामपेक्षामहे ॥ ६५॥

cētaścintaya mā ramāṁ sakr̥dimāmasthāyinīmāsthayā bhūpālabhrukuṭīkuṭīviharaṇavyāpārapaṇyāṅganām । kanthākañcukinaḥ praviśya bhavanadvārāṇi vārāṇasīḥ athyāpaṅktiṣu pāṇipātrapatitāṁ bhikṣāmapēkṣāmahē

செல்வத்தை நாடாதே. ஓரிடத்தில் நிற்காத வாஸ்து அதை நீ எப்படி உனதாக்கிக் கொள்ள முடியும்?  நிழலைப் பிடிக்க லையாதே. ரமா எனும் அந்த லக்ஷ்மி  அடிக்கடி இடம்  மாறுபவள்.  அவளை ஸாஸ்வதம்  என நினைத்து ஏமாறாதே. பேராசை பல பெரிய சாம்ராஜ்யங்களையே  அழித்திருப்பதை ஞாபகத்தில் வை.

66.अग्रे गीतं सरसकवयः पार्श्वयोर्दाक्षिणात्याःपश्चाल्लीलावलयरणितं चामरग्राहिणीनाम् । यद्यस्त्वेवं कुरु भवरसास्वादने लम्पटत्वं नो चेच्चेतः प्रविश सहसा निर्विकल्पे समाधौ ॥ ६६॥
 agrē gītaṁ sarasakavayaḥ pārśvayōrdākṣiṇātyāḥ paścāllīlāvalayaraṇitaṁ cāmaragrāhiṇīnām । yadyastvēvaṁ kuru bhavarasāsvādanē lampaṭatvaṁ nō cēccētaḥ praviśa sahasā nirvikalpē samādhau ॥ 66
 
ஹே , மனமே, உனக்கு  ரெண்டு  வித வாய்ப்பு.  அங்கே பார்  உன் எதிரே  ஒரு நாட்டிய மேடையில்    வாத்ய இசையோடு, கை வளையல்கள், கங்கணங்கள்  ஒலிக்க  ஒரு பெண்   வனப்போடு அழகாக நடமாடுகிறாள். அது உன்னை  ஈர்க்க வேண்டுமா, அல்லது திரும்பி உட்கார்ந்து மனதை  ஒரு நிலையில் ஈடுபடுத்தி ஆத்ம விசாரத்தில் செலுத்தி, கண்ணும் கருத்தும் உள்நோக்கி தேடலில் தியானத்தில்  ஈடுபடுத்த போகிறாயா?  எதை நீ விரும்புகிறாய் என்பதை பொறுத்து உன் நிம்மதி ஆனந்தம்  காத்திருக்கிறது. புத்திசாலி மனதை  த்யானத்தில் தான் ஈடுபடுத்தி பயனடைவான்.

67. प्राप्ताः श्रियः सकलकामदुघास्ततः किं    न्यस्तं पदं शिरसि विद्विषतां ततः किम् । सम्पादिताः प्रणयिनो विभवैस्ततः किं       कल्पस्थितास्तनुभृतां तनवस्ततः किम् ॥ ६७॥

prāptāḥ śriyaḥ sakalakāmadudhāstataḥ kiṁ nyastaṁ padaṁ śirasi vidviṣatāṁ tataḥ kiṁ । sampāditāḥ praṇayinō vibhavaistataḥ kiṁ kalpasthitāstanubhr̥tāṁ tanavastataḥ kim ॥ 67

ஹே , மனமே  உன்னிடம்  நறுக்கென்று நாலு கேள்விகள் கேட்கிறேன்.  1.  உன்னிடம்  உலகத்தின் அத்தனை செல்வம் இருந்தால்   ஒன்று பாக்கியில்லாமல் உனது அத்தனை ஆசைகளும் பூர்த்தியடைந்துவிடுமா?  அதனால்  உன்னையே  நன்றியோடு நினைக்கும் நண்பர்கள் உறவினர்கள்  கிடைப்பார்களா? 2  உன் தேகம் உலகம் உள்ளவரை சாஸ்வதமாக இருந்துவிடுமா?   3.எந்த வஸ்துவால் உன் புலன்களின் ஆசைகள் விருப்பங்கள் மனோரதங்கள் எல்லாம் முழுதுமாக நிறைவேறிவிடும்?  எந்த வஸ்துவால் உன் சகல எதிரிகளும் உன்னை சரணடைவார்கள்?4.  எந்த பட்டம், விருது உன்னை அமரனாக்கிவிடும்? அதற்கப்புறம் எந்த கவலையும் இல்லாமல் வைக்குமா? எதுவும் வேண்டாம் போதும் என்று சொல்ல வைக்குமா?

68. भक्तिर्भवे मरणजन्मभयं हृदिस्थं  स्नेहो न बन्धुषु न मन्मथजा विकाराः । संसर्गदोषरहिता विजना वनान्ता    वैराग्यमस्ति किमितः परमर्थनीयम् ॥ ६८

bhaktirbhavē maraṇajanmabhayaṁ hr̥disthaṁ snēhō na bandhuṣu na manmathajā vikārāḥ । saṁsargadōṣarahitā vijanā vanāntā vairāgyamasti kimitaḥ paramarthanīyam

மனதில்  ஜனனம் மரணம் திரும்ப திரும்ப நேருவதைப் பற்றியும், அதனால் விளையும் சம்சார சாகர தூரம், துன்பம் பற்றிய  பயம் இருந்தால்  அதிலிருந்து மீள ஒரே வழி பரமேஸ்வரனை மனதில் நினைப்பது ஒன்றே. சொந்த பந்தம் நட்பு எல்லாம் உலக சம்பந்தங்கள் தான்.  உலக சம்பந்தப்பட்ட எதுவுமே  மாறிக்கொண்டே தான் இருப்பது, அழியப்போவது. அமைதியான வனத்திற்கு சென்று  தனியாக  தியானம் செய். உலகத்தின் பிடியிலிருந்து உன்னை  விடுவித்துக் கொள்  என்கிறார் பர்த்ருஹரி.  பற்றற்று இப்படி பரமனைப் பிடித்தவனுக்கு நிகர்  எவனும் இல்லை.

69. तस्मादनन्तमजरं परमं विकासि  तद्ब्रह्म चिन्तय किमेभिरसद्विकल्पैः ।  यस्यानुषङ्गिण इमे भुवनाधिपत्य- भोगादयः कृपणलोकमता भवन्ति ॥ ६९॥

tasmādanantamajaraṁ paramaṁ vikāsi tadbrahma cintaya kimēbhirasadvikalpaiḥ । yasyānuṣaṅgiṇa imē bhuvanādhipatya - bhōgādayaḥ kr̥paṇalōkamatā bhavanti ॥ 69

உன் மனது எதை நாட வேண்டும் தெரியுமா? என்றும் சாஸ்வதமான, காலத்தை வென்ற, மிக உன்னதமான, ஞான  ஒளி மிக்க, ஸத்யத்தை , பிரம்மத்தை, ஆத்மாவை.  அதைவிட்டு எதற்கு இந்த  தற்காலிக சுக நாட்டம்?  குப்பை குப்பையாக உலக ஈர்ப்பு எண்ணங்கள்,   வெறும் கற்பனையான அற்ப சுகங்கள் மீது ஆர்வம்? ஞானி இதை அறிந்து  ப்ரம்ம ஆனந்தத்தை தேடி அடைகிறான்.

70.  .पातालमाविशसि यासि नभो विलङ्घ्य   दिङ्मण्डलं भ्रमसि मानस चापलेन । भ्रान्त्यापि जातु विमलं कथमात्मनीनं    न ब्रह्म संस्मरसि निर्वृतिमेषि येन ॥ ७०॥

 pātalamāviśasi yāsi nabhō vilaṅghya diṅmaṇḍalaṁ bhramasi mānasa cāpalēna । bhrāntyāpi jātu vimalaṁ kathamātmanīnaṁ na brahma saṁsmarasi nirvr̥timēśi yēna

மனமே  உன் கதியைப்  பார்த்தாயா? எவ்வளவு துர்பாக்கியம் உனக்கு?   ஒரு நிலையில்லாமல்,  அலைமோதி, தடுமாறி, ஆசை வயப்பட்டு  நீ  பூமியிலிருந்து பாதாளத்தை நோக்கி தலை குப்புற விழுகிறாயே ,   மேலே எழும்புகிறாய், காற்றாடி போல் திசை தெரியாமல் அலைகிறாய்.  தள்ளாடும் மனிதனால் நேர்வது இதெல்லாம்.   செல்வத்தை நாடாதே, உலக பற்று  ஈர்க்கும் ஆசா பாசங்களுக்கு  ஆளாகாதே.   சாஸ்வதமான பிரம்மத்தை நாடு, பற்றை அறு . நிம்மதி பெறு .பேரானந்தம் உனக்காக காத்திருக்கிறதே. எங்கும் அதை தேடி  ஓட வேண்டாம். உனக்குள்ளேயே அது  உள்ளதே.

ஸம்ஸ்க்ரிதம் ஒரு அருமையான  அர்த்தமுள்ள   பாஷை. விஷயம் நிறைந்தது. பொக்கிஷம்.  சதக த்ரயம்  என்றால் சமஸ்க்ரிதத்தில் மூன்று நூறு. ஆம். ராஜா  பர்த்ருஹரி எழுதிய  முன்னூறு  சுபாஷிதங்கள்  நூறு  நீதி சதகம், நூறு   ஸ்ரீங்கார சதகம்  நூறு  வைராக்ய சதகமாக பிரிக்கப்பட்டு நான் அதைப் பற்றி  முன்பே உங்களுக்குத்  தமிழில்  நிறைய எழுதி இருக்கிறேன்.

சுபாஷிதங்கள்  என்பவடி மனதுக்கு இதமான, சுகம் தரும், வழி காட்டுன்  சொற்கள்.  நேர்மை நீதி நியாயம் புகட்டுபவை.  ஆரியன்  என்றால் எங்கிருந்தோ இங்கு வந்து குடியேறியவன் என்று அர்த்தமில்லை.  யோகவாசிஷ்டம் என்ன சொல்கிறது தெரியுமா?  யார் பொறுப்பை  உணர்ந்து தனக்கிடப்பட்ட   கடமையை,   நல்ல காரியங்களை தன்னலமின்றி புரிகிறானோ அவனே  ஆர்யன் என்கிறது.  யோகம்  தவறாமல் புரிபவன் அஞ்ஞானத்திலிருந்து  விடுபடுகிறான்.

பாலைக் காய்ச்சும் பாத்திரம் சுத்தமாக இருக்கவேண்டும். அதுபோல மனம் தீய எண்ணங்களின்றி இருந்தால் தான் யோகம் சாதகமாகும், தியானம் கைகூடும்.  'ஒழுக்கம்  விழுப்பம் தரலால்  ஒழுக்கம் உயிரினும் ஓம்பப்படும்.'' வள்ளுவரே   என்ன அற்புதமான அறிவுச் சொற்களை தந்தீர்கள். உங்களுக்கு நமஸ்காரம். நல்ல  சீலமான ஒழுக்கம் தவறாதவன் பெருமை அடைவான்.பிறரால் மதிக்கப்படுவான்.

சில சுபாஷிதங்களை  தமிழில் மட்டும்  விளக்குகிறேன். படித்து ரசிப்பதோடு இல்லாமல் முடிந்தவற்றை பின்பற்றுங்கள்.

நெருப்பு,  கடன், எதிரி, இவற்றை  ஆரம்பத்திலேயே அழிக்காவிட்டால்  சீக்கிரம் பெருகும்.  பெரும் சேதம் விளையும்.  உடம்பில் எங்காவது கான்ஸர் எனும் புற்று நோய் இருப்பதாக  கொஞ்சம் சந்தேகம் இருந்தாலும் உடனே அதை பொசுக்கி அழிக்கிறோம் அல்லவா? அது போல் இதை செய்யாவிட்டால் பின்பு துன்பம் அனுபவிக்க வேண்டும்.

உலகில் மூன்று தான் ஐயா, விலை  யுயர்ந்த செல்வம்.  தண்ணீர்,  பசிக்கு உணவு, உபதேசம்.  முட்டாள்கள் இதை விட்டு  எங்கோ பூமிக்கடியில் கிடைக்கும் கற்களை செல்வம் என்று எண்ணித் தேடி  தவிக்கிறார்கள்.

யாராவது  காட்டில் சிங்கத்தை பிடித்து ஒரு ஆசனத்தில் அமர்த்தி தலையில் கிரீடம் சுமத்தி அதை ராஜாவாக்குகி றார்களா?. இல்லையே. அது தன்னுடைய ஸ்வபாவத்தால், கம்பீரத்தால், குணத்தால், நடத்தையால்  எல்லா மிருகங் களாலும் ராஜாவாக ஏற்கப்படுகிறது. அது  போல் மனிதன் தனது சுய ஒழுக்கத்தால், கட்டுப்பாட்டால் ம்ருதுபாஷையால், அன்பால்,  எல்லோராலும் தலைவனாக ஏற்றுக் கொள்ளப்படுவான்.

காட்டில்  மரங்கள் உராய்ந்து  காட்டுத் தீ நேரிட்டால், காற்று அதன் நண்பனாக, அதோடு கலந்து உறவாடி தீயை  பெருக்குகிறது. வளர்க்கிறது. அதிகரிக்கிறது. அதே காற்று சிறு தீபம் எரியும்போது அணைத்து விடுகிறது... இது தான் வாழ்க்கை. அதிகாரம் செல்வாக்கு பலம் இருந்தால் நண்பர்கள் சேருவார்கள்.  எளிமையாக அமைதியாக இருப்பவர்களிடம்  சேர்ந்து உறவாடமாட்டார்கள்.  ஒரு கட்சி அதிகாரத்தில் இருந்தால் அதோடு சேர்ந்து கொள்ள, ஆதரவு அளிக்க,  ஓடிவருபவர்கள்   அது பலமிழந்தால் நழுவி விடுவதைப் பார்க்கிறோமே.

தீயவர்கள்  வாக்கு வலிமையைக்  காட்ட  விதண்டா வாதங்களில் ஈடுபடுகிறார்கள். தப்பு என்று தெரிந்தும் அதை சப்பைக் கட்டு கட்ட  வானளாவிய பொய்  சொல்வார்கள். தற்பெருமை, அகம்பாவம் இப்படி செய்ய வைக்கிறது.  தனது சக்தியை அதிகாரத்தை துஷ்ப்ரயோகம் செயது எளியவரை வாட்ட  தயங்குவதில்லை.   நல்லவன், ஞானி, சாது, தனது அறிவை நல்  வழியில் எல்லோரும் செல்வதற்கு இரவும் பகலும்  பாடுபட்டு பேசுகிறான், பாடுகிறான், எழுதுகிறான். தன்னாலான தேக ,நிதி, உதவி செய்ய தயங்குவதில்லை.

பலமற்றவர்களால்  தான்  தலைவன்,  அரசன்,  உருவாகிறான். மற்றவர்களை காப்பாற்ற நியமிக்கப்படுகிறான்.   அழுத பிள்ளை தான் பால் குடிக்கும்.  தனது உரிமையைக்  கோறாத , அதற்கு குரல் கொடுக்காமல் பயப்படும் கோழை தான் கொடுங்கோலனின் பலம். பொய் தான் திருடனுக்கு பலம்.  ஒவ்வொருவருக்கும் எது சக்தி, பலம் தருகிறது என்று ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டும்.

பலமான  யானையோ, சிங்கமோ, புலியோ, கரடியோ, குதிரையோ  காவு, பலி , கொடுக்கப்படுவதில்லை, பாவம் எதிர்க்கும் சக்தியற்ற, ஆடு, கோழி தான் உயிரை விடுகிறது.  இது தான் பலஹீனத்தால் கிடைக்கும்  பலன்.
தைரியம்  புருஷ லக்ஷணம் என்பதை மறக்க கூடாது.

யாதும் ஊரே  யாவரும் கேளிர்  என்ற  பரந்த மனப்பான்மை அன்பை வளர்க்கும்,ஒற்றுமை சுபிக்ஷத்தை எப்போதும்  தரும்.

ஒவ்வொரு  நிமிஷமும் எதையாவது அறிந்து கொள்வது தான் ஞானம். அறிவு.  ஒவ்வொரு துரும்பையும் வீணாக்காமல் ஏதாவது உருப்படியாக அதை உபயோகித்துக் கொள்வது தான் செல்வம்.

வேகம் குதிரைக்கு சொத்து, கம்பீரமான நடை யானைக்கு சொத்து.  சமயோசிதம் பெண்ணுக்கு சொத்து. ஏதாவது ஒரு வேலை செய்து கொண்டே இருப்பது ஆணுக்கு சொத்து. கௌரவம், பெருமை.

பசி, தாகம், ஆசை  மூன்று தான்  மனிதனின் மனைவிகள். அவனை கடைசி வரை விடாதவர்கள். பசியும் தாகமுமாவது அவனை  விட்டு விட்டுதுன்புறுத்தும், பிடித்துக் கொள்ளும். ஆனால்  ஆசை ஒரு நொடியும் அவனை சும்மா  விடாது.

உன் விருப்பத்தை குடும்ப நலனுக்காக  தியாகம் செய்.  குடும்ப நலனை கிராம முன்னேற்றத்துக்காக தியாகம் செய்.  கிராம நலனை  தேச நலனுக்காக  தியாகம் செய்.  ஆத்மாவை அறிய,  பிரம்மத்தை அறிய எல்லாவற்றையும் தியாகம் செய்.

எல்லா அக்ஷரங்களும்  ஏதாவது ஒரு 'மந்திரம்' 'பீஜம்' .  எல்லா தாவரங்களின் வேர்களும் ஏதாவது ஒரு மூலிகை. மருந்து.  அது போல் உலகில் பிறந்த எந்த மனிதனும் வீணானவன் அல்ல. அவனாலும் ஏதாவது ஒரு பயனுண்டு.  எதை எப்படி உபயோகிக்கவேண்டும், பயன்படுத்திக் கொள்ளவேண்டும், என்று  அறிந்தவன் தான் ராஜா, தலைவன்.

தின்பது, தூங்குவது, பயம், இனப்பெருக்கம்  இது மனிதன்  மிருகம் பறவை எல்லாவற்றுக்கும் பொதுவான குணம்.செயல். ஆனால் சிந்தித்து உண்மையை அறிவது மனித இனத்துக்கு மட்டுமே கிடைத்த  பாக்யம். அதை ஏன் உபயோகிக்கவில்லை?

பெற்ற பிள்ளைகள், பெண்கள்,  பெற்றோரை, முதியோரை  மதித்து தெய்வமாக போற்றி தமது நலனுக்காக உழைத்த  தியாகிகளான அவர்களுக்கு  நன்றி உணர்வுடன்  வயோதிகத்தில் தக்க ஆதரவும் அன்பும் அவர்களுக்கு அளித்தால், உலகில் எப்படி, முதியோர் இல்லங்கள்,  அனாதை இல்லங்கள், உருவாகும் வளர்ந்து கொண்டே போகும்?, கோவிந்தா கொள்ளி  எதனால் ,ஏன் நடைபெற வேண்டும்.?
''லக்ஷ்மணா, ராவணனைக்   கொன்று லங்கையை  வென்று  கைப்பற்றியாகிவிட்டது. இருந்தும் இந்த  தங்க மாளிகைகள் நிறைந்த வைபோக அரண்மனைகளில் வாழ, இதை அரசனாக ஆள  எனக்கு துளியும் விருப்பமில்லை. என் தாய் நாடு, என் அயோத்தி மக்கள், அது ஒன்றே என் மனதில் நிறைந்திருக்கிறது. வா,  விபீஷணனே  இதை ஆளவைத்துவிட்டு  நாம் திரும்பி போகலாம்''.  இது ராமனின் குணம்.  தேசப்பற்று.

புத்திசாலி,  நேரம் கிடைத்தால்,  கலைகள், விஞ்ஞானம், தத்துவம்  சங்கீதம் இதிலெல்லாம் காலம் கழிப்பான். முட்டாள் தூக்கம், கேளிக்கை, தகராறுகள், தீய செயல்கள் இதில் நேரம் போக்குகிறான்.

ஒரு புத்தகம் படிப்பவனிடம் கெஞ்சியது, ''ஐயா  என்னைப்  படிப்பவரே, என் முனைகள், கசங்காமல், சுருங்காமல், மடிக்கப்படாமல் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். தண்ணீர், எண்ணெய், நெருப்பு இதனிடம் என்னை அணுக விடாதீர்கள். புத்தகம் பக்கங்கள் வெளியே வராமல் ஜாக்கிரதையாக பைண்டிங் இருக்கும்படியாக  என்னை மடக்காமல் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். இதெல்லாம் செய்த பிறகு  ஒரு முக்கியமான வேண்டுகோள்;  '' தயவு செய்து என்னை ஒரு  ,முட்டாளிடம், அறிவிலியிடம்,  தந்து விடாதீர்கள்''  

செவிக்கழகு நல்ல விஷயங்களைக்  கேட்பது.  கடுக்கன்,  தோடு, கம்மல் இல்லை.  தர்மம் செய்வது உதவுவது  கரங்க ளுக்கு  அழகு,  தங்க வளையல், கங்கணம், விலையுயர்ந்த கடிகாரம் கட்டிக்கொள்வதல்ல..  இந்த உடம்புக்கு அழகு பிறருக்கு உழைத்தல், சேவை செய்தல். சந்தனம் , ஜவ்வாது, சென்ட் பூசிக்கொண்டு பட்டு சட்டை வேட்டி  கட்டிக்கொள்ள அல்ல.

31. भोगे रोगभयं कुले च्युतिभयं वित्ते नृपालाद्भयं   माने दैन्यभयं बले रिपुभयं रूपे जराया भयम् ।शास्त्रे वादिभयं गुणे खलभयं काये कृतान्ताद्भय    सर्वं वस्तु भयान्वितं भुवि नृणां वैराग्यमेवाभयम् ॥

Bhoge rogabhaya.n kule chyutibhaya.n vitta nR^ipaalaadbhayaM  maane dainyabhayaM bale ripubhaya.n ruupe jaraayaa bhayam.h . shaastre vaadibhaya.n guNe khalabhaya.n kaaye kR^itaantaadbhaya.n sarva.n vastu bhayaanvitaM bhuvi nR^iNaa.n vairaagyamevaabhayam.

புலன்களை உபயோகித்து மகிழும் நமக்கு வியாதி பற்றிய பயம் நீங்குவதில்லை. ராஜாக்களுக்கும் பிரபுக்களுக்கும்  எங்கே  தமது வாரிசு நின்று விடுமோ என்று பரம்பரை பற்றிய பயம் உண்டு. பணக்காரனுக்கு தனது சொத்து வேறு யார் கைக்காவது போய்விடுமோ என்ற பயம் தூக்கமில்லாமல் பண்ணிவிடும்.  அரசியல், ஆளுமை இதில் எதிரிகள் பற்றிய பயம் நடுங்க வைக்கும்.  மக்கள் செல்வாக்கு குறைந்து விடுமோ என்ற பயம் நடுக்கம் தரும். அழகு குலைந்து வருகிறதோ,  வயதாகிறதே எப்படி சுருக்கத்தை, நரையை மறைப்பது என்ற கவலை பலருக்கு , அதிலும் முக்யமாக  நடிகர் நடிகைக்கு  உண்டு. அழகு நிரந்தரம் என்று யார் சொன்னது?  கல்வியில் பெருமை, பேருக்கு போட்டி - அரைகுறைகளுக்கு  இது  நிம்மதியை குலைக்கும்..ஒவ்வொரு நிலையிலும் மனித வாழ்க்கையில்  பயம் ஏதாவது இருந்து கொண்டே இருக்கிறது. காரணம் போகமும்  ரோகமும் தான்  புத்தியில் கிளர்ச்சியை தருகிறது.  உலகப்பற்றில்லாதவனுக்கு எந்த  கவலையும் இல்லை.

32.  आक्रान्तं मरणेन जन्म जरसा चात्युज्ज्वलं यौवनं  सन्तोषो धनलिप्सया शमसुखं प्रौढाङ्गनाविभ्रमैः । लोकैर्मत्सरिभिर्गुणा वनभुवो व्यालैर्नृपा दुर्जनैः अस्थैर्येण विभूतयोऽप्युपहता ग्रस्तं न किं केन वा ॥ ३२॥
ENGLISH
 ஜனனம் என்றாலே  அதை தொடர்ந்து உடனே  மரணம் மெதுவாக அதை விழுங்க வருகிறது.  கவரும்  யௌவனம் என்றால் அதன் நிழலாக தொடர்ந்து வருவது  முதுமை.  இருப்பதில் கொண்டாடி மகிழும்  திருப்தியை தின்பதற்கு  வருவது  பேராசை  அமைதியான மனம் என்றால் அதை சலனப்படுத்த்த  பெண்ணாசை. வனத்தில் சென்று இருப்போம் என்றால்  அங்கே  நம்மை அடித்து உண்பதற்கு காத்திருக்கும்   கொடிய வன விலங்குகள்  பற்றிய  பயம். நேர்மையான  நீதி மான் கள்  ராஜாக்களுக்கும்  ஒரு வித பயம். அவர்களின்  கொடிய மனம் கொண்ட  மந்திரிகள். எவர் எப்போது . எப்படி துரோகம் செய்து கவிழ்ப்பாரோ?  அதிகாரம்,  பணம்  எல்லாமே நிரந்தரம் தான்.எப்போது  இந்த உலகத்தில் பயமோ  அநித்யமோ  விலகப்போகிறது?

33. आधिव्याधिशतैर्जनस्य विविधैरारोग्यमुन्मूल्यते   लक्ष्मीर्यत्र पतन्ति तत्र विवृतद्वारा इव व्यापदः । जातं जातमवश्यमाशु विवशं मृत्युः करोत्यात्मसात्
तत्किं तेन निरङ्कुशेन विधिना यन्निर्मितं सुस्थिरम् ॥ ३३॥

ENGLISH
மனித உடம்பை  நூற்றுக்கணக்கான  வியாதிகள் சூழ்ந்து கொள்கிறது.  அவனது ஆரோக்யத்தை  பாழாக்குகிறது., மஹா லக்ஷ்மி எனும் செல்வம் தரும்  தெய்வம் நம்மிடம் வராமல் எத்தனையோ  தீய சக்திகள்  தாக்குகிறது. சாஸ்வதமான, மனிதனின் இயல்பான  ஆனந்தத்தை  துய்க்க விடாமல்  மரணம் எனும் பயத்தையம்,  புலன்களால் உருவாகும்  உணர்வுகளையும்  நிரப்பி மனதை கெடுக்கிறது.     பகவான் நமக்கு அருளிய  சதானந்தத்தை அனுபவிக்க முடியாமல் நாம்  திண்டாடுகிறோம். இது தான் சம்சார சாகர அவஸ்தை.

34  भोगास्तुङ्गतरङ्गभङ्गतरलाः प्राणाः क्षणध्वंसिनः स्तोकान्येव दिनानि यौवनसुखस्फूर्तिः प्रियासु स्थिता । तत्संसारमसारमेव निखिलं बुद्ध्वा बुधा बोधकाः लोकानुग्रहपेशलेन मनसा यत्नः समाधीयताम् ॥ ३४॥

 bhōgāstuṅgataraṅgabhaṅgataralāḥ prāṇāḥ kṣaṇadhvaṁsinaḥ stōkānyēva dināni yauvanasukhasphūrtiḥ priyāsu sthitā । tatsaṁsāramasāramēva nikhilaṁ buddhvā budhā bōdhakā lōkānugrahapēśalēna manasā yatnaḥ samādhīyatām ॥

கடலில் ஹோ  வென்று  உயர எழும்பி  மோதி தாக்கும்  அலைகள்  நிலையானவை இல்லை. அது போல்  தான் வாழ்வில்  நம்மை  தாக்கும்  எண்ண அலைகளும். சாஸ்வதமாக நிரந்தரமாக இருப்பவை போல தோன்றினாலும்  அவை அழிவன . புலன்கள் துய்க்கும்  இன்பம் அப்படிப்பட்டது தான். வாழ்வு எந்நேரமும்  முடிவுக்கு வந்துவிடும். யௌவனம், கவர்ச்சி, அற்ப  சுக போகங்கள் சந்தோஷங்கள் எல்லாமே  கொஞ்ச காலம் தான்.  ஞானிகள், கற்றவர்கள், ஆச்சார்யர்கள்  நமக்கு இதெல்லாம் எடுத்துச் சொல்பவர்கள். அதெல்லாம் கேட்டு  பயனுற  யாருமே  தயாராக இல்லையே  என்ன செய்வது?

35. भोगा मेघवितानमध्यविलसत्सौदामिनीचञ्चला आयुर्वायुविघट्टिताब्जपटलीलीनाम्बुवद्भङ्गुरम् । लोला यौवनलालसास्तनुभृतामित्याकलय्य द्रुतं
योगे धैर्यसमाधिसिद्धसुलभे बुद्धिं विधध्वं बुधाः ॥ ३५

 bhōgā mēghavitānamadhyavilasatsaudāminīcañcalā āyurvāyuvighaṭṭitābjapaṭalīlīnāmbuvadbhaṅguram । lōlā yauvanalālasāstanubhr̥tāmityākalayya drutaṁ yōgē dhairyasamādhisiddhasulabhē buddhiṁ vidhadhvaṁ budhāḥ ॥ 35॥

புலன்களால் நாம்  துய்க்கும்  சுகம்  இன்பம் என்பது க்ஷண கால நேரத்துக்கு தான்.  மின்னல் மின்னும்  நேரம் கூட  இல்லை. தாமரை இலை மேல்  அழகாக  உருளும்  நீர்  உருண்டை  எந்நேரமும்  கீழே  விழலாம் மறையலாம். அது போல்  தான் மின்னல்  போலாகும் இந்த  மானுட வாழ்க்கை.  யௌவனம், ஆசை  எல்லாமே  அப்படிதான். அதனால் தான் ஞானிகள், பெரியோர்கள்  கற்றுணர்ந்த ஆச்சார்யர்கள் நமக்கு அடிக்கடி  மனதை  சாஸ்வதமான  ஆத்மாவை அறிந்து கொள்வதில்  ஈடுபடுத்து  என்று உணர்த்துகிறார்கள்.  அப்போது மனதில் பயம் விலகும் , தைர்யம் கூடும், உண்மை புலப்படும்.

36.  आयुः कल्लोललोलं कतिपयदिवसस्थायिनी यौवनश्रीः अर्थाः संकल्पकल्पा घनसमयतडिद्विभ्रमा भोगपूगाः । कण्ठाश्लेषोपगूढं तदपि च न चिरं यत्प्रियाभिः प्रणीतं ब्रह्मण्यासक्तचित्ता भवत भवभयाम्बोधिपारं तरीतुम् ॥ ३६॥

 āyuḥ kallōlalōlaṁ katipayadivasasthāyinī yauvanaśrīḥ arthāḥ saṁkalpakalpā ghanasamayataḍidvibhramā bhōgapūgāḥ । kaṇṭhāślēṣōpagūḍhaṁ tadapi ca na ciraṁ yatpriyābhiḥ praṇītaṁ brahmaṇyāsaktacittā bhavata bhavabhayāmbōdhipāraṁ tarītum

ஆசையே  அலைபோல்,  நாமெல்லாம் அதன் மேலே. வாழ்க்கையே நீர் மேல் மிதக்கும்   நீர்க் குமிழி . ஓரிடத்தில் நிலைத்து நில்லாமல்  உருண்டோடுவது தான் செல்வம்.  யௌவனம் அழகு கவர்ச்சி அப்படித்தான். எண்ணங்கள் போல  தோன்றி மறைவது.  கீழ்வான மின்னல் தான் வாழ்க்கை.  சொந்த பந்தம், ஆசை பாசம் எல்லாம் நிரந்தரம் அல்ல. ஜனன மரணசுழலில்  சிக்காமல்  என்றும் சாஸ்வதமான பிரம்மத்தின் மேல் மனதை ஈடுபடுத்தவேண்டும்.  கஷ்டம் ஒன்றுமில்லை. மனதை விடாமல் அதையே சிந்திக்க வைத்தால்  அதுவே பழக்கமாகிவிடுமே.

37. कृच्छ्रेणामेध्यमध्ये नियमिततनुभिः स्थीयते गर्भवासे  कान्ताविश्लेषदुःखव्यतिकरविषमो यौवने चोपभोगः ।वामाक्षीणामवज्ञावि हसितवसतिर्वृद्धभावोऽप्यसाधुः  संसारे रे मनुष्या वदत यदि सुखं स्वल्पमप्यस्ति किंचित् ॥ ३७॥

 kr̥cchrēṇāmēdhyamadhyē niyamitatanubhiḥ sthīyatē garbhavāsē kāntāviślēṣaduḥkhavyatikaraviṣamō yauvanē cōpabhōgaḥ । vāmākṣīṇāmavajñāvihasitavasativr̥ddhabhāvō'pyasādhuḥsaṁsārē rē manuṣyā vadata yadi sukhaṁ svalpamapyasti kiṁcit ॥ 37॥  

நம் வீட்டில் ஒரு  குழந்தை பிறக்கப்போகிறது  என்றால்,  மனைவியோ,  மகளோ,  மறுமகளோ கர்ப்பம் தரித்தால்  எத்தனை சந்தோஷம் நமக்கு. எவ்வளவு பெருமைப் படுகிறோம். ஆனால்  கர்ப்பவாசம் அனுபவித்த ஒவ்வொருவருக்கும் அதன் துன்பம் நினைவிருக்கிறதா?  சதா இருட்டு, குறுகிய நெரிசலான இடம், நகர இடமில்லை, ஒரே மாதிரிதான் அசையாமல் கைகால்களை மடக்கிக்கொண்டு விடுதலைக்கு ,வெளிச்சத்துக்கு  காத்திருக்க  உட்கார்ந்திருக்க வேண்டும். சுற்றிலும்  மலம் மூத்திரம் அதற்கு நடுவே இந்த கர்ப்பவாசம். சரி பிறந்து விட்டோம், வளர்ந்தோம்,யௌவன பருவம். அதில் எத்தனை  சோகம், மோகம், ஏமாற்றம், காதல், பிரிவு  வருத்தம், அலுப்பு, வெறுப்பு..... வயதாகி விட்டது கிழம் ஒரு மூலையில் படுத்திருக்கிறது. யாரும் அதை லக்ஷியம் பண்ணுவதில்லை. சீக்கிரம் போய்த் தொலைய மாட்டேன் என்று இழுத்துக்கொண்டு இருக்கிறதே  என்ற  அவமதிப்பு.   சொல்லுடா எப்போது நாம்  உலகில் சந்தோஷமாக இருந்தோம்??

38. व्याघ्रीव तिष्ठति जरा परितर्जयन्ती  रोगाश्च शत्रव इव प्रहरन्ति देहम् । आयुः परिस्रवति भिन्नघटादिवाम्भो  लोकस्तथाप्यहितमाचरतीति चित्रम् ॥ ३८॥
 vyāghrīva tiṣṭhati jarā paritarjayanti rōgāśca śatrava iva praharanti dēham । āyuḥ parisravati bhinnaghaṭādivāmbhō lōkastathāpyahitamācaratīti citram
யாரையாவது கேட்டுப்பாருங்கள், உனக்கு முதுமை  வேண்டுமா? பிடிக்குமா? என்று. யாரிடமாவது ஒரு மாமியிடம்  '' ஆஹா இந்த  வயதிலும் நீங்கள் எவ்வளவு இளமையாக இருக்கிறீர்கள்?  மனைவியிடம்  உனக்கு  இவ்வளவு வயாகியது தெரியவில்லையே  என்று  நாலு பேர் எதிரில் சொல்லிப்பார். புரியும்.  யாருக்குமே  வயோதிகம், முதுமை ஒரு வேண்டாத  விஷயம். ஆனால் அதை தவிர்க்க முடியாது. புலி வருகிறது என்றால் தோன்றும்   பயம்  போல  தான்  முதுமை வருவதும். எதிரிகள்  போல் நிற்பதாக்ஷண்யமாக நோய்கள் வியாதிகள் நம் உடலை தாக்கும். ஓட்டைப்பாத்திரத்தில்  எத்தனை நேரம் தண்ணீர்  தங்கும்? இந்த உடலில் உயிர் அப்படி தான். பிறந்தது முதலே  மனிதன் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஒவ்வொரு நாளும்  மரணத்தை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டே இருக்கிறான்.

39 भोगास्तुङ्गतरङ्गभङ्गतरलाः प्राणाः क्षणध्वंसिनः  स्तोकान्येव दिनानि यौवनसुखस्फूर्तिः प्रियासु स्थिता । तत्संसारमसारमेव निखिलं बुद्ध्वा बुधा बोधकाः लोकानुग्रहपेशलेन मनसा यत्नः समाधीयताम् ॥ ३४॥

 bhōgā bhaṅguravr̥ttayō bahuvidhāstairēva cāyaṁ bhavaḥ tatkasyēha kr̥tē paribhramata rē lōkāḥ kr̥taṁ cēṣṭitaiḥ । āśāpāśaśatōpaśāntiviśadaṁ cētaḥ samādhīyatāṁ kāmōtpattivaśātsvadhāmani yadi śraddhēyamasmadvacaḥ ॥

உற்றார் ஊரார் சதமல்ல, வாழ்க்கை நிலையில்லை,  நீரின் மேல்  ஜ்வலிக்கும் நீர்க்குமிழி .இளமை, அழகு, எல்லாமே  மாயை.  கற்றோர் பெரியோர், ஆச்சார்யர்கள், குரு  உதவியோடு  ஆத்ம விசாரம் செயது எது நிரந்தரம் என்று அறிந்து அதை பின்பற்ற  இந்த வாழ்க்கை காலம் போதுமானது.   வாழ்க்கை தரும்  அற்ப  சுகங்களில் போகத்தில் மதி இழந்து சிக்கி திண்டாடுபவன் மீண்டும் பிறவி எடுத்து அதே மாதிரி  வாழ்வையே தொடர்கிறான்.

40. ब्रह्मेन्द्रादिमरुद्गणांस्तृणकणान्यत्र स्थितो मन्यते  यत्स्वादाद्विरसा भवन्ति विभवास्त्रैलोक्यराज्यादयः । भोगः कोऽपि स एक एव परमो नित्योदितो जृम्भते  भो साधो क्षणभंगुरे तदितरे भोगे रतिं मा कृथाः ॥ ४०॥
 
brahmēndrādimarudgaṇāṁstr̥ṇakaṇānyatra sthitō manyatē yatsvādādvirasā bhavanti vibhavāstrailōkyarājyādayaḥ । bhōgaḥ kō'pi sa ēka ēva paramō nityōditō jr̥mbhatē bhō sādhō kṣaṇabhaṁgurē taditarē bhōgē ratiṁ mā kr̥thāḥ

 ஹே  வைராக்ய சித்தனே, உன் மனம்  சித்தம்  எல்லாமே  பிரம்மத்தை  தேடுவதில் அதில் திளைப்பதில் ஈடுபடும்போது உனக்கு என்ன புரியும் தெரியுமா?  பிரம்மா,  இந்திரன் முதலான தேவாதி தேவர்கள் எல்லோருமே  வெறும்  புல்  மாதிரி,  மூன்று  உலக சாம்ராஜ்ய சக்ரவர்த்தி  பதவியும் வெறும் குப்பை  என்றும்  பிரம்மானந்தம் ஒன்றே  என்றும் நிலையான  சதானந்தம் என்றும்  அறிவாய்.  உன் சித்தத்தை அதிலிருந்து  ஒரு கணமும் விலகாமல் வைராக்யத்தோடு இருப்பாய்.

31. भोगे रोगभयं कुले च्युतिभयं वित्ते नृपालाद्भयं   माने दैन्यभयं बले रिपुभयं रूपे जराया भयम् ।शास्त्रे वादिभयं गुणे खलभयं काये कृतान्ताद्भय    सर्वं वस्तु भयान्वितं भुवि नृणां वैराग्यमेवाभयम् ॥

Bhoge rogabhaya.n kule chyutibhaya.n vitta nR^ipaalaadbhayaM  maane dainyabhayaM bale ripubhaya.n ruupe jaraayaa bhayam.h . shaastre vaadibhaya.n guNe khalabhaya.n kaaye kR^itaantaadbhaya.n sarva.n vastu bhayaanvitaM bhuvi nR^iNaa.n vairaagyamevaabhayam.

புலன்களை உபயோகித்து மகிழும் நமக்கு வியாதி பற்றிய பயம் நீங்குவதில்லை. ராஜாக்களுக்கும் பிரபுக்களுக்கும்  எங்கே  தமது வாரிசு நின்று விடுமோ என்று பரம்பரை பற்றிய பயம் உண்டு. பணக்காரனுக்கு தனது சொத்து வேறு யார் கைக்காவது போய்விடுமோ என்ற பயம் தூக்கமில்லாமல் பண்ணிவிடும்.  அரசியல், ஆளுமை இதில் எதிரிகள் பற்றிய பயம் நடுங்க வைக்கும்.  மக்கள் செல்வாக்கு குறைந்து விடுமோ என்ற பயம் நடுக்கம் தரும். அழகு குலைந்து வருகிறதோ,  வயதாகிறதே எப்படி சுருக்கத்தை, நரையை மறைப்பது என்ற கவலை பலருக்கு , அதிலும் முக்யமாக  நடிகர் நடிகைக்கு  உண்டு. அழகு நிரந்தரம் என்று யார் சொன்னது?  கல்வியில் பெருமை, பேருக்கு போட்டி - அரைகுறைகளுக்கு  இது  நிம்மதியை குலைக்கும்..ஒவ்வொரு நிலையிலும் மனித வாழ்க்கையில்  பயம் ஏதாவது இருந்து கொண்டே இருக்கிறது. காரணம் போகமும்  ரோகமும் தான்  புத்தியில் கிளர்ச்சியை தருகிறது.  உலகப்பற்றில்லாதவனுக்கு எந்த  கவலையும் இல்லை.

32.  आक्रान्तं मरणेन जन्म जरसा चात्युज्ज्वलं यौवनं  सन्तोषो धनलिप्सया शमसुखं प्रौढाङ्गनाविभ्रमैः । लोकैर्मत्सरिभिर्गुणा वनभुवो व्यालैर्नृपा दुर्जनैः अस्थैर्येण विभूतयोऽप्युपहता ग्रस्तं न किं केन वा ॥ ३२॥
ENGLISH
 ஜனனம் என்றாலே  அதை தொடர்ந்து உடனே  மரணம் மெதுவாக அதை விழுங்க வருகிறது.  கவரும்  யௌவனம் என்றால் அதன் நிழலாக தொடர்ந்து வருவது  முதுமை.  இருப்பதில் கொண்டாடி மகிழும்  திருப்தியை தின்பதற்கு  வருவது  பேராசை  அமைதியான மனம் என்றால் அதை சலனப்படுத்த்த  பெண்ணாசை. வனத்தில் சென்று இருப்போம் என்றால்  அங்கே  நம்மை அடித்து உண்பதற்கு காத்திருக்கும்   கொடிய வன விலங்குகள்  பற்றிய  பயம். நேர்மையான  நீதி மான் கள்  ராஜாக்களுக்கும்  ஒரு வித பயம். அவர்களின்  கொடிய மனம் கொண்ட  மந்திரிகள். எவர் எப்போது . எப்படி துரோகம் செய்து கவிழ்ப்பாரோ?  அதிகாரம்,  பணம்  எல்லாமே நிரந்தரம் தான்.எப்போது  இந்த உலகத்தில் பயமோ  அநித்யமோ  விலகப்போகிறது?

33   . आधिव्याधिशतैर्जनस्य विविधैरारोग्यमुन्मूल्यते   लक्ष्मीर्यत्र पतन्ति तत्र विवृतद्वारा इव व्यापदः । जातं जातमवश्यमाशु विवशं मृत्युः करोत्यात्मसात्
तत्किं तेन निरङ्कुशेन विधिना यन्निर्मितं सुस्थिरम् ॥ ३३॥

 ādhivyādhiśatairjanasya vividhairārōgyamunmūlyatē lakṣmīryatra patanti tatra vivr̥tadvārā iva vyāpadaḥ । jātaṁ jātamavaśyamāśu vivaśaṁ mr̥tyuḥ karōtyātmasāt tatkiṁ tēna niraṅkuśēna vidhinā yannirmitaṁ susthiram ॥ 33॥

மனித உடம்பை  நூற்றுக்கணக்கான  வியாதிகள் சூழ்ந்து கொள்கிறது.  அவனது ஆரோக்யத்தை  பாழாக்குகிறது., மஹா லக்ஷ்மி எனும் செல்வம் தரும்  தெய்வம் நம்மிடம் வராமல் எத்தனையோ  தீய சக்திகள்  தாக்குகிறது. சாஸ்வதமான, மனிதனின் இயல்பான  ஆனந்தத்தை  துய்க்க விடாமல்  மரணம் எனும் பயத்தையம்,  புலன்களால் உருவாகும்  உணர்வுகளையும்  நிரப்பி மனதை கெடுக்கிறது.     பகவான் நமக்கு அருளிய  சதானந்தத்தை அனுபவிக்க முடியாமல் நாம்  திண்டாடுகிறோம். இது தான் சம்சார சாகர அவஸ்தை.

34  भोगास्तुङ्गतरङ्गभङ्गतरलाः प्राणाः क्षणध्वंसिनः स्तोकान्येव दिनानि यौवनसुखस्फूर्तिः प्रियासु स्थिता । तत्संसारमसारमेव निखिलं बुद्ध्वा बुधा बोधकाः लोकानुग्रहपेशलेन मनसा यत्नः समाधीयताम् ॥ ३४॥

 bhōgāstuṅgataraṅgabhaṅgataralāḥ prāṇāḥ kṣaṇadhvaṁsinaḥ stōkānyēva dināni yauvanasukhasphūrtiḥ priyāsu sthitā । tatsaṁsāramasāramēva nikhilaṁ buddhvā budhā bōdhakā lōkānugrahapēśalēna manasā yatnaḥ samādhīyatām ॥

கடலில் ஹோ  வென்று  உயர எழும்பி  மோதி தாக்கும்  அலைகள்  நிலையானவை இல்லை. அது போல்  தான் வாழ்வில்  நம்மை  தாக்கும்  எண்ண அலைகளும். சாஸ்வதமாக நிரந்தரமாக இருப்பவை போல தோன்றினாலும்  அவை அழிவன . புலன்கள் துய்க்கும்  இன்பம் அப்படிப்பட்டது தான். வாழ்வு எந்நேரமும்  முடிவுக்கு வந்துவிடும். யௌவனம், கவர்ச்சி, அற்ப  சுக போகங்கள் சந்தோஷங்கள் எல்லாமே  கொஞ்ச காலம் தான்.  ஞானிகள், கற்றவர்கள், ஆச்சார்யர்கள்  நமக்கு இதெல்லாம் எடுத்துச் சொல்பவர்கள். அதெல்லாம் கேட்டு  பயனுற  யாருமே  தயாராக இல்லையே  என்ன செய்வது?

35. भोगा मेघवितानमध्यविलसत्सौदामिनीचञ्चला आयुर्वायुविघट्टिताब्जपटलीलीनाम्बुवद्भङ्गुरम् । लोला यौवनलालसास्तनुभृतामित्याकलय्य द्रुतं
योगे धैर्यसमाधिसिद्धसुलभे बुद्धिं विधध्वं बुधाः ॥ ३५

 bhōgā mēghavitānamadhyavilasatsaudāminīcañcalā āyurvāyuvighaṭṭitābjapaṭalīlīnāmbuvadbhaṅguram । lōlā yauvanalālasāstanubhr̥tāmityākalayya drutaṁ yōgē dhairyasamādhisiddhasulabhē buddhiṁ vidhadhvaṁ budhāḥ ॥ 35॥

போ⁴கா³ மேக⁴விதாநமத்⁴யவிலஸத்ஸௌதா³மிநீசஞ்சலா ஆயுர்வாயுவிக⁴ட்டிதாப்
³ஜபடலீலீநாம்பு³வத்³ப⁴ங்கு³ரம் । லோலா யௌவநலாலஸாஸ்தநுப்⁴ருʼதாமித்யாகலய்ய த்³ருதம் யோகே³ தை⁴ர்யஸமாதி⁴ஸித்³த⁴ஸுலபே⁴ பு³த்³தி⁴ம் வித⁴த்⁴வம் பு³தா:⁴ ॥ 35 ॥

புலன்களால் நாம்  துய்க்கும்  சுகம்  இன்பம் என்பது க்ஷண கால நேரத்துக்கு தான்.  மின்னல் மின்னும்  நேரம் கூட  இல்லை. தாமரை இலை மேல்  அழகாக  உருளும்  நீர்  உருண்டை  எந்நேரமும்  கீழே  விழலாம் மறையலாம். அது போல்  தான் மின்னல்  போலாகும் இந்த  மானுட வாழ்க்கை.  யௌவனம், ஆசை  எல்லாமே  அப்படிதான். அதனால் தான் ஞானிகள், பெரியோர்கள்  கற்றுணர்ந்த ஆச்சார்யர்கள் நமக்கு அடிக்கடி  மனதை  சாஸ்வதமான  ஆத்மாவை அறிந்து கொள்வதில்  ஈடுபடுத்து  என்று உணர்த்துகிறார்கள்.  அப்போது மனதில் பயம் விலகும் , தைர்யம் கூடும், உண்மை புலப்படும்.

36.  आयुः कल्लोललोलं कतिपयदिवसस्थायिनी यौवनश्रीः अर्थाः संकल्पकल्पा घनसमयतडिद्विभ्रमा भोगपूगाः । कण्ठाश्लेषोपगूढं तदपि च न चिरं यत्प्रियाभिः प्रणीतं ब्रह्मण्यासक्तचित्ता भवत भवभयाम्बोधिपारं तरीतुम् ॥ ३६॥

 āyuḥ kallōlalōlaṁ katipayadivasasthāyinī yauvanaśrīḥ arthāḥ saṁkalpakalpā ghanasamayataḍidvibhramā bhōgapūgāḥ । kaṇṭhāślēṣōpagūḍhaṁ tadapi ca na ciraṁ yatpriyābhiḥ praṇītaṁ brahmaṇyāsaktacittā bhavata bhavabhayāmbōdhipāraṁ tarītum

ஆசையே  அலைபோல்,  நாமெல்லாம் அதன் மேலே. வாழ்க்கையே நீர் மேல் மிதக்கும்   நீர்க் குமிழி . ஓரிடத்தில் நிலைத்து நில்லாமல்  உருண்டோடுவது தான் செல்வம்.  யௌவனம் அழகு கவர்ச்சி அப்படித்தான். எண்ணங்கள் போல  தோன்றி மறைவது.  கீழ்வான மின்னல் தான் வாழ்க்கை.  சொந்த பந்தம், ஆசை பாசம் எல்லாம் நிரந்தரம் அல்ல. ஜனன மரணசுழலில்  சிக்காமல்  என்றும் சாஸ்வதமான பிரம்மத்தின் மேல் மனதை ஈடுபடுத்தவேண்டும்.  கஷ்டம் ஒன்றுமில்லை. மனதை விடாமல் அதையே சிந்திக்க வைத்தால்  அதுவே பழக்கமாகிவிடுமே.

37. कृच्छ्रेणामेध्यमध्ये नियमिततनुभिः स्थीयते गर्भवासे  कान्ताविश्लेषदुःखव्यतिकरविषमो यौवने चोपभोगः ।वामाक्षीणामवज्ञावि हसितवसतिर्वृद्धभावोऽप्यसाधुः  संसारे रे मनुष्या वदत यदि सुखं स्वल्पमप्यस्ति किंचित् ॥ ३७॥

 kr̥cchrēṇāmēdhyamadhyē niyamitatanubhiḥ sthīyatē garbhavāsē kāntāviślēṣaduḥkhavyatikaraviṣamō yauvanē cōpabhōgaḥ । vāmākṣīṇāmavajñāvihasitavasativr̥ddhabhāvō'pyasādhuḥsaṁsārē rē manuṣyā vadata yadi sukhaṁ svalpamapyasti kiṁcit ॥ 37॥  

நம் வீட்டில் ஒரு  குழந்தை பிறக்கப்போகிறது  என்றால்,  மனைவியோ,  மகளோ,  மறுமகளோ கர்ப்பம் தரித்தால்  எத்தனை சந்தோஷம் நமக்கு. எவ்வளவு பெருமைப் படுகிறோம். ஆனால்  கர்ப்பவாசம் அனுபவித்த ஒவ்வொருவருக்கும் அதன் துன்பம் நினைவிருக்கிறதா?  சதா இருட்டு, குறுகிய நெரிசலான இடம், நகர இடமில்லை, ஒரே மாதிரிதான் அசையாமல் கைகால்களை மடக்கிக்கொண்டு விடுதலைக்கு ,வெளிச்சத்துக்கு  காத்திருக்க  உட்கார்ந்திருக்க வேண்டும். சுற்றிலும்  மலம் மூத்திரம் அதற்கு நடுவே இந்த கர்ப்பவாசம். சரி பிறந்து விட்டோம், வளர்ந்தோம்,யௌவன பருவம். அதில் எத்தனை  சோகம், மோகம், ஏமாற்றம், காதல், பிரிவு  வருத்தம், அலுப்பு, வெறுப்பு..... வயதாகி விட்டது கிழம் ஒரு மூலையில் படுத்திருக்கிறது. யாரும் அதை லக்ஷியம் பண்ணுவதில்லை. சீக்கிரம் போய்த் தொலைய மாட்டேன் என்று இழுத்துக்கொண்டு இருக்கிறதே  என்ற  அவமதிப்பு.   சொல்லுடா எப்போது நாம்  உலகில் சந்தோஷமாக இருந்தோம்??

37. मृत्पिण्डो जलरेखया वलयितः सर्वोप्ययं नन्वणु   भागीकृत्य स एव संयुगशतैः राज्ञां गणैर्भुज्यते ते दद्युः ददतोऽथवा किमपरं क्षुद्रा दरिद्रा भृशं  धिक् धिक् तान् पुरुषाधमान् धनकणान् वाञ्छन्ति तेभ्योऽपि ये

Mritpindo jalarekhayaa valayitah sarvopyayam nanvanu Bhaageekritya sa eva samyugashataih raajnaam ganairbhujyate
Te dadyuh dadato’thavaa kimaparam kshudraa daridraa bhrisham Dhikdhik taanpurushaadhamaan dhanakanaan vaanchchhanti tebhyo’pi ye

ம்ருʼத்பிண்டோ³ ஜலரேக²யா வலயித: ஸர்வோঽப்ய the doயம் நந்வணு ஸ்வாம்ஶீக்ருʼத்ய தமேவ ஸங்க³ரஶதை                            ராஜ்ஞாம் க³ணா பு⁴ஞ்ஜதே ।  தே த³த்³யுர்த³த³தோঽத²வா கிமபரம்  க்ஷுத்³ரா த³ரித்³ரா ப்⁴ருʼஶம்    தி⁴க்³தி⁴க்தாந்புருஷாத          ⁴மாந்த⁴நகணாந்வாஞ்ச²ந்தி தேப்⁴யோঽபி யே ॥ 59 ॥

யோசித்துப்பாருங்கள்.  இந்த அகண்ட உலகை நீரும் நிலமுமாக நாம் எல்லோரும் வாழ பகவான் படைத்தான். ஆனால்  இந்த  ராஜாக்கள் சும்மா இருக்கிறார்களா?   சில பல ஆட்களை படையாக  சேர்த்துக் கொண்டு ஒருவரோடு ஒருவர் மோதி சண்டையிட்டு  அதை பிரித்து கூறாக்கி, தனித்தனியே ஒரு அளவு வைத்துக் கொண்டு தங்களது ராஜ்ஜியம் என்று மேலும் அடைய ஆசைப்படுகிறார்கள்.  இப்படிப்பட்ட பிச்சைக்காரர்கள் நிலத்தை பிரித்துக்கொண்டு  நாயாக  சண்டை போடும் ஈனர்கள்  மற்றவர்க்கு என்ன கொடுக்கப் போகிறார் கள்?.  அவர்களிடம்   ஒருவன் சென்று உன்னைப்போல் இந்திரன் சந்திரன்  கிடையாது என்று பொய் கூறி அவனை மதித்து கையேந்தி சில  பொருள்களை பெறுகிறானே  அவன் எவ்வளவு ஈனமானவன்!  அவனை என்ன  என்று சொல்வது?


38, पुरा विद्वत्तासीदुपशमवतां क्लेशहतये गता कालेनासौ विषयसुखसिद्ध्यै विषयिणां ।इदानीम् संप्रेक्ष्य क्षितितलभुजः शास्त्रविमुखा नहो कष्टं साऽपि प्रतिदिनमधोधः प्रविशति ॥

Puraa vidwattaaseedupashamavataam kleshahataye Gataa kaalenaasau vishayasukhasiddhyai vishayinaam Idaaneem samprekshya kshititalabhujah shaastravimukhaa- naho kashtam saa’pi pratidinamadhodhah pravishati .

புரா வித்வத்தாஸிதூப ஷமவதாம் க்லேச ஹதயே கதா  காலெனாசெள  விஷயசுகாஸி த்யை விஷயீனாம்
இதனீம் சம்ப்ரேக்ஷ்ய  க்ஷிதிதலபுஜா ஸாஸ்திர விமுகா - நஹோகஷ்டம் ஸாபி  ப்ரதி தினமதோதா ப்ரவிஷதி  

கல்வி கற்பது ஆரம்பத்தில்  உண்மையில் ஞானம் தேடுபவரால்  மட்டுமே நாடப்பட்டது.  அவர்கள் உலக இன்பம் துறந்தவர்களாக குருவிடம் பயின்றவர்கள். புலன்களிடம் அடிமையாகாதவர்கள். மனதை உறுதியாக சிறந்த முறையில் ஞானம் பெற, துயரம் துன்பத்தை விரட்ட  தக்கதாக வைத்திருந்தவர்கள்.  ஆனால்  போகப் போக என்ன ஆயிற்று? உலக மாயையில் சிக்கி இன்பம் தேடுபவர்களும்  பொழுது போக்காக  சாஸ்திரங்களை கற்கத்  தொடங்கினார்கள்.  இதனால் என்ன விளைவு?  பிரபுக்கள் ராஜாக்களுக்கு  உண்மையான சாஸ்திரங்களையும் அதை முறையாக கற்பவர்களையும் அடையாளம் காண முடியாமல் போய் விட்டது. பாண்டித்யம், கல்வி ,எல்லாமே  கீழ் நோக்கி போக ஆரம்பித்து விட்டதே என்று அப்போதே  பர்த்ருஹரி  அழுகிறார், இப்போதைய நிலையை வந்து பார்த்தால் என்ன சொல்வாரோ??

39.  कृच्छ्रेणामेध्यमध्ये नियमिततनुभिः स्थीयते गर्भवासे  कान्ताविश्लेषदुःखव्यतिकरविषमो यौवने चोपभोगः ।वामाक्षीणामवज्ञावि हसितवसतिर्वृद्धभावोऽप्यसाधुः  संसारे रे मनुष्या वदत यदि सुखं स्वल्पमप्यस्ति किंचित् ॥ ३७॥

 kr̥cchrēṇāmēdhyamadhyē niyamitatanubhiḥ sthīyatē garbhavāsē kāntāviślēṣaduḥkhavyatikaraviṣamō yauvanē cōpabhōgaḥ । vāmākṣīṇāmavajñāvihasitavasativr̥ddhabhāvō'pyasādhuḥsaṁsārē rē manuṣyā vadata yadi sukhaṁ svalpamapyasti kiṁcit ॥ 37॥  

க்ரு’ச்ச்²ரேணாமேத்⁴யமத்⁴யே நியமிததநுபி:⁴ ஸ்தீ²யதே க³ர்ப⁴வாஸே காந்தாவிஶ்லேஷது:³க²வ்யதிகரவிஷமோ யௌவநே சோபபோ⁴க:³ । வாமாக்ஷீணாமவஜ்ஞாவிஹஸிதவஸதிர்வ்ரு’த்³த⁴பா⁴வோऽப்யஸாது:⁴ ஸம்ஸாரே ரே மநுஷ்யா வத³த யதி³ ஸுக²ம் ஸ்வல்பமப்யஸ்தி கிஞ்சித் ॥ 37॥

நம் வீட்டில் ஒரு  குழந்தை பிறக்கப்போகிறது  என்றால்,  மனைவியோ,  மகளோ,  மறுமகளோ கர்ப்பம் தரித்தால்  எத்தனை சந்தோஷம் நமக்கு. எவ்வளவு பெருமைப் படுகிறோம். ஆனால்  கர்ப்பவாசம் அனுபவித்த ஒவ்வொருவருக்கும் அதன் துன்பம் நினைவிருக்கிறதா?  சதா இருட்டு, குறுகிய நெரிசலான இடம், நகர இடமில்லை, ஒரே மாதிரிதான் அசையாமல் கைகால்களை மடக்கிக்கொண்டு விடுதலைக்கு ,வெளிச்சத்துக்கு  காத்திருக்க  உட்கார்ந்திருக்க வேண்டும். சுற்றிலும்  மலம் மூத்திரம் அதற்கு நடுவே இந்த கர்ப்பவாசம். சரி பிறந்து விட்டோம், வளர்ந்தோம்,யௌவன பருவம். அதில் எத்தனை  சோகம், மோகம், ஏமாற்றம், காதல், பிரிவு  வருத்தம், அலுப்பு, வெறுப்பு..... வயதாகி விட்டது கிழம் ஒரு மூலையில் படுத்திருக்கிறது. யாரும் அதை லக்ஷியம் பண்ணுவதில்லை. சீக்கிரம் போய்த்தொலைய மாட்டேன் என்று இழுத்துக்கொண்டு இருக்கிறதே  என்ற  அவமதிப்பு.   சொல்லுடா எப்போது நாம்  உலகில் சந்தோஷமாக இருந்தோம்??

38. व्याघ्रीव तिष्ठति जरा परितर्जयन्ती  रोगाश्च शत्रव इव प्रहरन्ति देहम् । आयुः परिस्रवति भिन्नघटादिवाम्भो  लोकस्तथाप्यहितमाचरतीति चित्रम् ॥ ३८॥

(38) vyāghrīva tiṣṭhati jarā paritarjayanti rōgāśca śatrava iva praharanti dēham । āyuḥ parisravati bhinnaghaṭādivāmbhō lōkastathāpyahitamācaratīti citram

யாரையாவது கேட்டுப்பாருங்கள், உனக்கு முதுமை  வேண்டுமா? பிடிக்குமா? என்று. யாரிடமாவது ஒரு மாமியிடம்  '' ஆஹா இந்த  வயதிலும் நீங்கள் எவ்வளவு இளமையாக இருக்கிறீர்கள்?  மனைவியிடம்  உனக்கு  இவ்வளவு வயாகியது தெரியவில்லையே  என்று  நாலு பேர் எதிரில் சொல்லிப்பார். புரியும்.  யாருக்குமே  வயோதிகம், முதுமை ஒரு வேண்டாத  விஷயம். ஆனால் அதை தவிர்க்க முடியாது. புலி வருகிறது என்றால் தோன்றும்   பயம்  போல  தான்  முதுமை வருவதும். எதிரிகள்  போல் நிற்பதாக்ஷண்யமாக நோய்கள் வியாதிகள் நம் உடலை தாக்கும். ஓட்டைப்பாத்திரத்தில்  எத்தனை நேரம் தண்ணீர்  தங்கும்? இந்த உடலில் உயிர் அப்படி தான். பிறந்தது முதலே  மனிதன் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஒவ்வொரு நாளும்  மரணத்தை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டே இருக்கிறான்.
 
39 भोगास्तुङ्गतरङ्गभङ्गतरलाः प्राणाः क्षणध्वंसिनः  स्तोकान्येव दिनानि यौवनसुखस्फूर्तिः प्रियासु स्थिता । तत्संसारमसारमेव निखिलं बुद्ध्वा बुधा बोधकाः लोकानुग्रहपेशलेन मनसा यत्नः समाधीयताम् ॥ ३४॥

 bhōgā bhaṅguravr̥ttayō bahuvidhāstairēva cāyaṁ bhavaḥ tatkasyēha kr̥tē paribhramata rē lōkāḥ kr̥taṁ cēṣṭitaiḥ । āśāpāśaśatōpaśāntiviśadaṁ cētaḥ samādhīyatāṁ kāmōtpattivaśātsvadhāmani yadi śraddhēyamasmadvacaḥ ॥

உற்றார் ஊரார் சதமல்ல, வாழ்க்கை நிலையில்லை,  நீரின் மேல்  ஜ்வலிக்கும் நீர்க்குமிழி .இளமை, அழகு, எல்லாமே  மாயை.  கற்றோர் பெரியோர், ஆச்சார்யர்கள், குரு  உதவியோடு  ஆத்ம விசாரம் செயது எது நிரந்தரம் என்று அறிந்து அதை பின்பற்ற  இந்த வாழ்க்கை காலம் போதுமானது.   வாழ்க்கை தரும்  அற்ப  சுகங்களில் போகத்தில் மதி இழந்து சிக்கி திண்டாடுபவன் மீண்டும் பிறவி எடுத்து அதே மாதிரி  வாழ்வையே தொடர்கிறான்.

40. ब्रह्मेन्द्रादिमरुद्गणांस्तृणकणान्यत्र स्थितो मन्यते  यत्स्वादाद्विरसा भवन्ति विभवास्त्रैलोक्यराज्यादयः । भोगः कोऽपि स एक एव परमो नित्योदितो जृम्भते  भो साधो क्षणभंगुरे तदितरे भोगे रतिं मा कृथाः ॥ ४०॥
 
brahmēndrādimarudgaṇāṁstr̥ṇakaṇānyatra sthitō manyatē yatsvādādvirasā bhavanti vibhavāstrailōkyarājyādayaḥ । bhōgaḥ kō'pi sa ēka ēva paramō nityōditō jr̥mbhatē bhō sādhō kṣaṇabhaṁgurē taditarē bhōgē ratiṁ mā kr̥thāḥ

ஹே  வைராக்ய சித்தனே, உன் மனம்  சித்தம்  எல்லாமே  பிரம்மத்தை  தேடுவதில் அதில் திளைப்பதில் ஈடுபடும்போது உனக்கு என்ன புரியும் தெரியுமா?  பிரம்மா,  இந்திரன் முதலான தேவாதி தேவர்கள் எல்லோருமே  வெறும்  புல்  மாதிரி, மூன்று  உலக சாம்ராஜ்ய சக்ரவர்த்தி  பதவியும் வெறும் குப்பை  என்றும்  பிரம்மானந்தம் ஒன்றே  என்றும் நிலையான  சதானந்தம் என்றும்  அறிவாய்.  உன் சித்தத்தை அதிலிருந்து  ஒரு கணமும் விலகாமல் வைராக்யத்தோடு இருப்பாய்.

40. आयुः कल्लोललोलं कतिपयदिवसस्थायिनी यौवनश्रीः  अर्थाः संकल्पकल्पा घनसमयतडिद्विभ्रमा भोगपूगाः ।
कण्ठाश्लेषोपगूढं तदपि च न चिरं यत्प्रियाभिः प्रणीतं   ब्रह्मण्यासक्तचित्ता भवत भवभयाम्बोधिपारं तरीतुम् ॥

āyuḥ kallōlalōlaṁ katipayadivasasthāyinī yauvanaśrīḥ arthāḥ saṁkalpakalpā ghanasamayataḍidvibhramā bhōgapūgāḥ । kaṇṭhāślēṣōpagūḍhaṁ tadapi ca na ciraṁ yatpriyābhiḥ praṇītaṁ brahmaṇyāsaktacittā bhavata bhavabhayāmbōdhipāraṁ tarītum

நமது ஆயுட்காலம்  குறுகியது.   நிச்சயமில்லாத ஒன்று. இருக்கும் சிறிது காலத்தில்  சாஸ்வதமான பிரம்மத்தை தேடி பிடித்துக் கொள்ளவேண்டும். உலகமோ அதன் சுகங்களோ அநித்யமானவை. அதை தேடும்போது தான் வாழ்க்கையில் புயல் வீசுவது தெரிகிறது.   இளமை சீக்கிரம் மறைவது.  செல்வம் வெறும் காகிதம், சில உலோகத்துண்டு. அதை நம்பி ஏமாந்து போகிறோம்.உடலை கபம், வாதம் பித்தம்  சூழ்ந்து அவதிக்குள்ளாகிறோம்.  சொந்த பந்தம் சொத்துக்கள்   எல்லாமே  மேக கூட்டம்.  எதை சுகமென நாடினோமோ அதுவே துன்பமாகிறது. எண்ணங்கள், மின்னல்கள், மாதிரி தோன்றி தோன்றி மறைவது.  முதுமை, வியாதி,  எதிரிகள், மரணம் பற்றிய பயம்  அதிகரிக்கிறது.  அனுபவிக்கும்  அற்ப சுகத்தையும் தொலைத்து விடுகிறது.  

41. व्याघ्रीव तिष्ठति जरा परितर्जयन्ती रोगाश्च शत्रव इव प्रहरन्ति देहम् । आयुः परिस्रवति भिन्नघटादिवाम्भो  लोकस्तथाप्यहितमाचरतीति चित्रम् ॥
 vyāghrīva tiṣṭhati jarā paritarjayanti rōgāśca śatrava iva praharanti dēham । āyuḥ parisravati bhinnaghaṭādivāmbhō lōkastathāpyahitamācaratīti citram ॥
முதுமை, என்பது  புலி மாதிரி பயத்தை தருவது. எதிரிகள் மறைந்து திடீரென்று தாக்குவது போல வியாதிகள் நம்மை எப்போது அணுகி வாட்டும் என்று சொல்லவோ,நினைக்கவோ முடியவில்லை.  ஓட்டைப் பாத்திரத்தில் வைத்த தண்ணீர்  சொட்டு  சொட்டாக  கொட்டி  எல்லா நீரும் காலியாவது போல அன்றாடம்  வாழ்க்கை நேரம் குறைந்து கொண்டே வருகிறது. இதை உணராமல் தேவையில்லாமல் சண்டை சச்சரவுகளில் ஈடுபடுகிறோமே .

42 भोगा भङ्गुरवृत्तयो बहुविधास्तैरेव चायं भवः   तत्कस्येह कृते परिभ्रमत रे लोकाः कृतं चेष्टितैः । आशापाशशतोपशान्तिविशदं चेतः समाधीयतां  कामोत्पत्तिवशात्स्वधामनि यदि श्रद्धेयमस्मद्वचः

bhōgā bhaṅguravr̥ttayō bahuvidhāstairēva cāyaṁ bhavaḥ tatkasyēha kr̥tē paribhramata rē lōkāḥ kr̥taṁ cēṣṭitaiḥ । āśāpāśaśatōpaśāntiviśadaṁ cētaḥ samādhīyatāṁ kāmōtpattivaśātsvadhāmani yadi śraddhēyamasmadvacaḥ

இந்த வாழ்வில்  நமக்கு  எத்தனையோ விதமான  மாறிக்கொண்டே  வரும்  சுக துக்க அனுபவங்கள். எதுவுமே நாம் கேட்டு  பெறுவதில்லை.  எதற்கு இப்படி  அலட்டிக்கொள்கிறோம்? ஆசைப்  படப்பட ஆய்வரும்  துன்பங்கள் என்பது தான் தெரியுமே.  ஒவ்வொரு ஆசைக்கும்  பின்னால் எத்தனையோ கொக்கிகள் மறைந்து கொண்டு நம்மை ப்  பிடித்து  மாட்டிவிடுபவை.  பரந்த மனம் இருந்தால் போதும். பகவான் மேல் நம்பிக்கை இருந்தால் போதும் எல்லாம் நல்லபடியாகவே அமையும்.

43.   ब्रह्मेन्द्रादिमरुद्गणांस्तृणकणान्यत्र स्थितो मन्यते   यत्स्वादाद्विरसा भवन्ति विभवास्त्रैलोक्यराज्यादयः । भोगः कोऽपि स एक एव परमो नित्योदितो जृम्भतेभो साधो क्षणभंगुरे तदितरे भोगे रतिं मा कृथाः ॥

brahmēndrādimarudgaṇāṁstr̥ṇakaṇānyatra sthitō manyatē yatsvādādvirasā bhavanti vibhavāstrailōkyarājyādayaḥ । bhōgaḥ kō'pi sa ēka ēva paramō nityōditō jr̥mbhatē bhō sādhō kṣaṇabhaṁgurē taditarē bhōgē ratiṁ mā kr̥thāḥ.

 ஆத்மாவை உணர்ந்தவனுக்கு தான் இது தெரியும்.  ப்ரம்மா,  இந்திரன்,போன்ற  விண்ணுலக  தெய்வங்கள் எல்லாமே  புல்லுக்கு சமமாக  அவனுக்கு  தோன்றுவார்கள்.  மூன்று உலகங்களுக்கும் நீ தான்  ராஜா  என்று பதவி அளித்தாலும் அது  அவனுக்கு மரத்தடியில் உட்கார்ந்திருப்பதற்கு ஈடாகாது.  ப்ரம்மத்தில்  திளைத்திருப்பவனுக்கு இது தான் இன்பம்.  அற்ப சுகத்துக்கும்  அநித்யத்துக்கும்  ஆசைப்படாதவன் அவன்.


41.सा रम्या नगरी महान्स नृपतिः सामन्तचक्रं च तत्  पार्श्वे तस्य च सा विदग्धपरिषत्ताश्चन्द्रबिम्बाननाः । उद्वृत्तः स च राजपुत्रनिवहस्ते बन्दिनस्ताः कथाः
 सर्वं यस्य वशादगात्स्मृतिपथं कालाय तस्मै नमः ॥ ४१॥
ENGLISH

புகழ்பெற்ற பேரரசர்களின் வரலாற்றை நினைத்துப் பார்க்கும்போது அவர்கள் வாழ்ந்த காலத்தில் மிகவும் போற்றப்பட்டவர்களாக, புகழ்பெற்றவர்களாக, அதிகசக்தி, செல்வம்  உடையவர்களாக இருந்திருப்பார்கள் ஆனால் காலம் சென்றதும் அவர்களுடைய புகழ், பெருமை வரலாற்று புத்தகத்தில் சில பக்கங்களாக சுருங்கிவிடுகிறது. அவர்களுடைய வாழ்ந்த காலத்தின் பெருமையானது இப்படி சுருங்கி இருக்கும்போது சாதாரண மக்களின் நிலைமையை பற்றி சொல்லவே வேண்டாம்.   எங்கேடா காணோம் அவர்களை?  ஹர்ஷன், அக்பர், சந்திரகுப்தன், ராஜராஜன்.... எல்லாம் மண்ணுக்குள். வந்த இடத்துக்கே போயாச்சு. அழகிய நகரங்களை ஆண்ட  சக்ரவர்த்திகள். எல்லாம்  கருப்பும் வெள்ளையுமா  அச்சிட்ட புத்தகங்களில் பெயர்களை மட்டும்  தான்  சின்ன எழுத்தில்  பார்க்கமுடிகிறது. ராஜாக்கள் மட்டும் இல்லை. வித்வான்கள், பிரபுக்கள், கலையரசிகள், கவிஞர்கள்,  கலைஞர்கள் ,அழகிகள்....  யாரும் இவரக்ளை பற்றி நினைப்பது கூட இல்லை.இவர்கள் கதியே இப்படி என்றால் நம்மைப்போன்ற  அல்ப  புழுக்களின்  நிலையை ஒரு வினாடி நினைத்துப் பாருங்கள். யார் இதெல்லாம் இப்படி மாற்றுவது தெரியுமா....  கால தேவன் ஒருவனே..  காலமே  உனக்கு    எல்லோரும் சமம்.

42. यत्रानेकः क्वचिदपि गृहे तत्र तिष्ठत्यथैको  यत्राप्येकस्तदनु बहवस्तत्र नैकोऽपि चान्ते । इत्थं नेयौ रजनिदिवसौ लोलयन्द्वाविवाक्षौ
कालः कल्यो भुवनफलके क्रीडति प्राणिशारैः ॥ ४२॥
ENGLISH

நமக்கே  இப்போது  நிதர்சனமாக தெரிகிறதே.  ஒருகாலத்தில் கூட்டுக்  குடும்பமாக  கலகலவென்று இருந்த  வீடுகள் இப்போது களையிழந்து ஒருவரோ இருவரோ மட்டும் இருக்கும்  நிசப்த குடில்களாக காணப்படுகிறது.  ஒவ்வொருவராக  இல்லங்களிலிருந்து தனித்து சென்று விட்டார்கள்.  கடைசியில்  ஒருவருமில்லாத பாழ் மனையாகிவிடும்.  எல்லாம் காலத்தின் கோலம் தான்.  வெகு அழகாக  கால தேவன்  வாழ்வில் உலகில்  இந்த சொக்கட்டான் விளையாட்டை விளையாடி ஜெயிக்கிறான். மனிதன் தோற்கிறான். பகடைக்காய்கள் இதில்  நாம் தான். உலக வாழ்க்கை ஒரு  பரமபத படம். சத்தியமான விளையாட்டு.   அதில்  ஜீவன்கள் தான் நகரும் காய்கள். மேலும் கீழும்  அசைந்து செல்வன. இரவும் பகலும் தான்  ரெண்டு  தாயக்  கட்டை.  அது காட்டும் எண்  தான் அந்தந்த ஜீவனின் கர்மவினை. அதில் மேலே  ஏற்றிபெருமை கொடுக்கும்  ஏணிகளும் உண்டு.  எங்கிருந்தபோதிலும்  கீழே அழுத்திதள்ள  பெரும்  பாம்புகளும்  உண்டு. எல்லாம்  எண்கள்  சொல்லும் வித்தை.  எத்தனையோ வீடுகளில் ஆளே    இல்லை.ஒருவர் இருந்த இடத்தில்  பலர், பலர் இருந்த இடத்தில் ஒருவருமே இல்லாத நிலையும் மாறி மாறி வரும்.  முடிவில் காலமே  எல்லாவற்றையும் தீர்மானிக்கும்.

43. आदित्यस्य गतागतैरहरहः संक्षीयते जीवितं  व्यापारैर्बहुकार्यभारगुरुभिः कालोऽपि न ज्ञायते । दृष्ट्वा जन्मजराविपत्तिमरणं त्रासश्च नोत्पद्यते
पीत्वा मोहमयीं प्रमादमदिरामुन्मत्तभूतं जगत् ॥ ४३॥

ENGLISH

ஒவ்வொருநாளும் குறித்த நேரத்தில் சூரியன் உதிக்கிறான். நாள்  துவங்குகிறது. அவன் அஸ்தமனத்தோடு நாள் முடிகிறது. நமது வாழ்க்கை  காலத்துக்குள் அடங்குவது.  எத்தனை  பிறப்புகள் எத்தனை இறப்புகள் நாள் தோறும். வியாதி, அவஸ்தை, வலி, துன்பம். நமது  பேராசையில்  மோகத்தில் நமது  இன்ப துன்பங்கள் வளர்கின்றன, வீழ்கின்றன. திரும்ப திரும்ப இதே  வாடிக்கையாக அல்லவோ போய் விட்டது.

44 रात्रिः सैव पुनः स एव दिवसो मत्वा मुधा जन्तवो   धावन्त्युद्यमिनस्तथैव निभृतप्रारब्धतत्तत्क्रियाः । व्यापारैः पुनरुक्तभूत विषयैरित्थंविधेनामुना   संसारेण कदर्थिता वयमहो मोहान्न लज्जामहे ॥ ४४॥

ராத்ரி: ஸைவ புந: ஸ ஏவ தி³வஸோ மத்வா முதா⁴ ஜந்தவோ தா⁴வந்த்யுத்³யமிநஸ்ததை²வ நிப்⁴ருʼதப்ராரப்³த⁴தத்தத்க்ரியா: ।
வ்யாபாரை: புநருக்தபூ⁴த விஷயைரித்த²ம்விதே⁴நாமுநா ஸம்ஸாரேண கத³ர்தி²தா வயமஹோ மோஹாந்ந லஜ்ஜாமஹே ॥

ஒவ்வொருநாளும்  பகலும்  தொடர்ந்து இரவும்  விடாமல்  மாறி மாறி வருவதைப் பார்க்கிறோம்.  இந்த நேரத்தில் உயிர்கள் அனைத்தும் ஓடி ஆடி சுறுசுறுப்பாக தான் விரும்புபவைகளைத் தேடி அலைகிறது. எல்லாம் ஆசையின் காரணத்தால், சிரருக்கு  பேராசை காரணம். துளியும்  இப்படி அலைவதில் நமக்கு வெட்கமே இல்லை.   ஒரு ஜென்மம் முடிந்து இன்னொன்று ஆரம்பித்தாலும் நமது  அலைச்சல், வேட்கை, தீரவில்லையே.  மரணம் ஆசையை மறக்கச் செய்யவில்லை.  

45.  न ध्यातं पदमीश्वरस्य विधिवत्संसारविच्छित्तये  स्वर्गद्वारकवाटपाटनपटुर्धर्मोऽपि नोपार्जितः । नारी पीनपयोधरोरुयुगलं स्वप्नेऽपि नालिङ्गितं
मातुः केवलमेव यौवनवनच्छेदे कुठारा वयम् ॥ ४५॥\

ந த்⁴யாதம் பத³மீஶ்வரஸ்ய விதி⁴வத்ஸம்ஸாரவிச்சி²த்தயே ஸ்வர்க³த்³வாரகவாடபாடநபடுர்த⁴ர்மோঽபி நோபார்ஜித: ।
நாரீ பீநபயோத⁴ரோருயுக³ளம் ஸ்வப்நேঽபி நாலிங்கி³தம் மாது: கேவலமேவ யௌவநவநச்சே²தே³ குடா²ரா வயம் ॥ 45 ॥

நமக்கு தெரியும், எத்தனையோ முறை பல பல வேதாந்த புத்தகங்களில் படித்தும், பிரசங்கங்கள் கேட்டும், இந்த உலக பந்தத்திலிருந்து விடுதலை பெற,  பகவானின் திருவடிகளை நினைப்பதில்லை,ஆத்மாவை ப்ரம்மம் என்று உணர முடியவில்லை,  ஆத்மா என்பது என்ன என்று விசாரம் செய்ய முயற்சிக்க வில்லை.  உலக ஈர்ப்புகள் கனவுகளிலும் நம்மை  ஆக்கிரமித்து  அடிமையாக்குகிறது. ஆசை நாளுக்கு நாள் அதிகமாகிறதே தவிர  குறைவதாக இல்லை.  இப்படி  மாறி மாறி வரும் துன்பக்கடலிலிருந்து விடுபட என்றாவது நாம்  இறைவன் திருவடியை  நினைத்து  தியானம் செய் கிறோமா?  ஸ்வரகத்தின் கதவுகளை திறக்கும்  வழி காட்டம் மந்த்ரங்கள், ஜெபங்களையாவது, யாகம் ஹோமம் ஏதாவது ஒன்றிலாவது ஈடுபடுகிறோமா ? ஆனால் கனவிலும் நினைவிலும்  பெண்ணாசை, மண்ணாசை, பொன்னாசை மூன்றும் தாம் நம்மை படுகுழியில் தள்ளுகிறது.

46. नाभ्यस्ता प्रतिवादिवृन्ददमनी विद्या विनीतोचिता   खड्गाग्रैः करिकुम्भपीठदलनैर्नाकं न नीतं यशः ।कान्ताकोमलपल्लवाधररसः पीतो न चन्द्रोदयेतारुण्यं गतमेव निष्फलमहो शून्यालये दीपवत् ॥

ENGLISH

சிறந்த கல்வியறிவு   இருந்தால் பெருமை வாய்ந்த  பண்டிதர்களை வாதத்தில் வெல்லலாம்.  அறிவு, ஞானம் இல்லையே.  வானளாவும்  பேரும் புகழும் இல்லை.  தேக பலத்தால்  ஒரு  வாள் வீச்சால்  யானையின் தலையைக் கூட  துண்டிக்கும் சக்தி யும் கிடையாது.  பெண்கள் என் மேல்  மோகம் கொள்ளும் அழகோ, அந்தஸ்தோ எதுவும் இல்லை.  பின் எதற்காக  இந்த இளமை. அதனால் என்ன பிரயோஜனம்?  யாருமில்லாத  கைவிடப்பட்ட  வீட்டில் ஒரு தீபம்  மாதிரி.

47.  विद्या नाधिगता कलङ्करहिता वित्तं च नोपार्जितं  शुश्रूषापि समाहितेन मनसा पित्रोर्न सम्पादिता ।  आलोलायतलोचनाः प्रियतमाः स्वप्नेऽपि नालिङ्गिताः कालोऽयं परपिण्डलोलुपतया काकैरिव प्रेर्यते ॥ ४७॥
ENGLISH
குறையில்லாத  அறிவும், ஞானம் எதுவும் பெறவில்லை. தனமும் சேமிக்கவில்லை,  சரஸ்வதி லட்சுமி இருவரின் கடாக்ஷம் எப்போதும் கிடையாது.  பெற்றோரை தெய்வமாக மதித்து வணங்கி ஆசி பெறாத ஜென்மம்.  எப்போதும் உலகத்தில், எதையோ தேடி, அலுத்து, ஏமாந்து, களைத்து  விழுந்து கிடைக்கும்ஆசைகள் நிறைவேறாத மூடனாக தான் வாழ்கிறேன். என் முழு  வாழ்க்கையும்  வ்யர்த்தம்.

48. वयं येभ्यो जाताश्चिरपरिचिता एव खलु ते   समं यैः संवृद्धाः स्मृतिविषयतां तेऽपि गमिताः । इदानीमेते स्मः प्रतिदिवसमासन्नपतना   गतास्तुल्यावस्थां सिकतिलनदीतीरतरुभिः ॥ ४८॥
english

என் நிலையை ஒரு க்ஷணம் யோசித்து பார்க்கிறேன். என்னைப்  பெற்ற  அருமைத்தாய், தந்தை இந்த மண்ணை மறந்து காணாமல் போய் எத்தனை வருஷம் ஆகிவிட்டதே. பகவான் திருவடியில் என்னை மறந்து ஆனந்தமாக இருக்கிறார்களோ? என்னோடு உடன் பிறந்த ஜீவன்களும் எங்கே போய்விட்டார்கள்?  வெறும் எண்ணத்தில், மனத்திரையில் சித்திரமாக தோன்றி மறைபவர்களாகி விட்டார்கள். நான்? இப்போது  வ்ருத்தாப்யன். சக்தி இழந்தவன்.  முடிவை நோக்கி நகர்ந்துகொண்டிருப்பவன்.  என் நிலை என்ன தெரியுமா? ஆற்றங்கரை மண்ணில் வேர்ப் பதித்து நிற்கும் மரம். எப்போது ஆற்றில் வெள்ளம் வருமோ?  வெள்ள நீர்  பலமாக  என்னை வேரோடு கிளப்பி அடித்துக் கொண்டு போகுமோ?

49,  आयुर्वर्षशतं नृणां परिमितं रात्रौ तदर्धं गतं    तस्यार्धस्य परस्य चार्धमपरं बालत्ववृद्धत्वयोः । शेषं व्याधिवियोगदुःखसहितं सेवादिभिर्नीयते    जीवे वारितरङ्गचञ्चलतरे सौख्यं कुतः प्राणिनाम् ॥ ४९॥

ayurvarsasatam nrnam parimitam ratrau tadardham gatam tasyardhasya parasya cardhamaparam balatvavrddhatvayoh sesam
vyadhiviyoga  duhkhasahitam sevadibhirniyate jive varitaraṅgacancalatare saukhyam kutah praninam ॥ 49


இந்த கலிகாலத்தில் ஒருவரை வாழ்த்தும்போது  ''சதமானம் பவதி. .. சதாயுஸ் '  நூறு வயது வாழ்வீராக என்று சொல்கிறோம். நூறு வயது ரொம்ப பெரிய வயதாகிவிட்டது இப்போது.  நூறு வயது இருந்தாலும்  அதில் பாதி ஐம்பது வருஷம் இரவில் தூக்கத்தில் போய்விடுகிறது.  இருக்கும் ஐம்பது வருஷத்தில் பால்யம், விருத்தாப்பியம் என்று  பயன்படாமல் பாதி வயசு போய்விடுகிறது.  மீதி இருக்கும் வருஷங்களில் இறைவனை சிந்திக்காமல் தடுக்க இருக்கவே இருக்கிறது வியாதி, துக்கம், பொழுது போக்கு. சந்தோஷம்.  ஆகவே  நீர்மேல் குமிழி வாழ்க்கை தான் வாழ்கிறோம். சொச்சம் இருக்கும் வருஷங்களிலாவது சில நேரங்கள் ஆத்மாவை அறிகிறோமா?

44. सा रम्या नगरी महान्स नृपतिः सामन्तचक्रं च तत् पार्श्वे तस्य च सा विदग्धपरिषत्ताश्चन्द्रबिम्बाननाः ।  उद्वृत्तः स च राजपुत्रनिवहस्ते बन्दिनस्ताः कथाः
सर्वं यस्य वशादगात्स्मृतिपथं कालाय तस्मै नमः ॥

Saa ramyaa nagaree mahaan sa nripatih saamantachakram cha tat Paarshwe tasya sa vidagdhaparishat taashchandrabimbaananaah
Udriktah sa cha raajaputranivahah  te bandinastaah kathaah  Sarvam yasya vashaadagaat smritipatham kaalaaya tasmai namah [34]

புகழ்பெற்ற பேரரசர்களின் வரலாற்றை நினைத்துப் பார்க்கும்போது அவர்கள் வாழ்ந்த காலத்தில் மிகவும் போற்றப்பட்டவர்களாக, புகழ்பெற்றவர்களாக, அதிகசக்தி, செல்வம்  உடையவர்களாக இருந்திருப்பார்கள் ஆனால் காலம் சென்றதும் அவர்களுடைய புகழ், பெருமை வரலாற்று புத்தகத்தில் சில பக்கங்களாக சுருங்கிவிடுகிறது. அவர்களுடைய வாழ்ந்த காலத்தின் பெருமையானது இப்படி சுருங்கி இருக்கும்போது சாதாரண மக்களின் நிலைமையை பற்றி சொல்லவே வேண்டாம்.   எங்கேடா காணோம் அவர்களை?  ஹர்ஷன், அக்பர், சந்திரகுப்தன், ராஜராஜன்.... எல்லாம் மண்ணுக்குள். வந்த இடத்துக்கே போயாச்சு. அழகிய நகரங்களை ஆண்ட  சக்ரவர்த்திகள். எல்லாம்  கருப்பும் வெள்ளையுமா  அச்சிட்ட புத்தகங்களில் பெயர்களை மட்டும்  தான்  சின்ன எழுத்தில்  பார்க்கமுடிகிறது. ராஜாக்கள் மட்டும் இல்லை. வித்வான்கள், பிரபுக்கள், கலையரசிகள், கவிஞர்கள்,  கலைஞர்கள் ,அழகிகள்....  யாரும் இவரக்ளை பற்றி நினைப்பது கூட இல்லை.இவர்கள் கதியே இப்படி என்றால் நம்மைப்போன்ற  அல்ப  புழுக்களின்  நிலையை ஒரு வினாடி நினைத்துப் பாருங்கள். யார் இதெல்லாம் இப்படி மாற்றுவது தெரியுமா....  கால தேவன் ஒருவனே..  காலமே  உனக்கு    எல்லோரும் சமம்.

45  यत्रानेकः क्वचिदपि गृहे तत्र तिष्ठत्यथैको यत्राप्येकस्तदनु बहवस्तत्र नैकोऽपि चान्ते ।  इत्थं नेयौ रजनिदिवसौ लोलयन्द्वाविवाक्षौ
कालः कल्यो भुवनफलके क्रीडति प्राणिशारैः ॥

yatranekah kvacidapi grhe tatra tisthatyathaiko yatrapyekastadanu bahavastatra naiko’pi cante । ittham neyau rajanidivasau lolayandvavivaksau
kalah kalyo bhuvanaphalake kridati pranisaraih ॥ 42 ॥

நமக்கே  இப்போது  நிதர்சனமாக தெரிகிறதே.  ஒருகாலத்தில் கூட்டுக்  குடும்பமாக  கலகலவென்று இருந்த  வீடுகள் இப்போது களையிழந்து ஒருவரோ இருவரோ மட்டும் இருக்கும்  நிசப்த குடில்களாக காணப்படுகிறது.  ஒவ்வொருவராக  இல்லங்களிலிருந்து தனித்து சென்று விட்டார்கள்.  கடைசியில்  ஒருவருமில்லாத பாழ் மனையாகிவிடும்.  எல்லாம் காலத்தின் கோலம் தான்.  வெகு அழகாக  கால தேவன்  வாழ்வில் உலகில்  இந்த சொக்கட்டான் விளையாட்டை விளையாடி ஜெயிக்கிறான். மனிதன் தோற்கிறான். பகடைக்காய்கள் இதில்  நாம் தான்.

46.  रात्रिः सैव पुनः स एव दिवसो मत्वा मुधा जन्तवो   धावन्त्युद्यमिनस्तथैव निभृतप्रारब्धतत्तत्क्रियाः । व्यापारैः पुनरुक्तभूत विषयैरित्थंविधेनामुना  संसारेण कदर्थिता वयमहो मोहान्न लज्जामहे ॥ ४४॥

Ratrih saiva punah sa eva divaso matva mudha jantavo dhavantyudyaminastathaiva nibhrtaprarabdhatattatkriyah । vyaparaih punaruktabhuta visayairitthamvidhenamuna samsarena kadarthita vayamaho mohanna lajjamahe ॥ 44 ॥\

ஒவ்வொருநாளும்  பகலும்  தொடர்ந்து இரவும்  விடாமல்  மாறி மாறி வருவதைப் பார்க்கிறோம்.  இந்த நேரத்தில் உயிர்கள் அனைத்தும் ஓடி ஆடி சுறுசுறுப்பாக தான் விரும்புபவைகளைத் தேடி அலைகிறது. எல்லாம் ஆசையின் காரணத்தால், சிரருக்கு  பேராசை காரணம். துளியும்  இப்படி அலைவதில் நமக்கு வெட்கமே இல்லை.   ஒரு ஜென்மம் முடிந்து இன்னொன்று ஆரம்பித்தாலும் நமது  அலைச்சல், வேட்கை, தீரவில்லையே.  மரணம் ஆசையை மறக்கச் செய்யவில்லை.  

47. , आदित्यस्य गतागतैरहरहः संक्षीयते जीवितं  व्यापारैर्बहुकार्यभारगुरुभिः कालोऽपि न ज्ञायते ।  दृष्ट्वा जन्मजराविपत्तिमरणं त्रासश्च नोत्पद्यते
पीत्वा मोहमयीं प्रमादमदिरामुन्मत्तभूतं जगत् ॥ ४३॥

adityasya gatagatairaharahah samksiyate jivitam  vyaparairbahukaryabharagurubhih kalo’pi na jnayate । drstva janmajaravipattimaranam trasasca notpadyate  pitva mohamayim pramadamadiramunmattabhutam jagat ॥ 43 ॥ ॥ 42॥

நமது வயசு ஒவ்வொரு நாளாக  கூடி, அதிக மாகிக்கொண்டே வருகிறது.இந்த நாள்  என்பது சூர்ய  உதயத்தாலும் அஸ்தமனத்தாலும் தான் கணக்கிடப்படுகிறது.   வயசு ஒவ்வொரு நாளும் கூடக்  கூட   நமக்கும் மரணத்துக்கும் இடையே உள்ள இடைவெளி ஒவ்வொருநாளாக குறைந்து கொண்டே வருகிறது என்று தானே அர்த்தம்?  நமது எத்தனையோ வேலைகளுக்கு நடுவே இந்த உண்மையும்  மறைந்து இருக்கிறது. எத்தனையோ மனக்கோட்டைகள் நாம் கட்டுகிறோம் . வந்து விடுமோ என்று மரணத்தைப் பார்த்து அல்ல, நினைத்தே  பயம் நம்மை கொல்கிறது .

48.  न ध्यातं पदमीश्वरस्य विधिवत्संसारविच्छित्तये  स्वर्गद्वारकवाटपाटनपटुर्धर्मोऽपि नोपार्जितः । नारी पीनपयोधरोरुयुगलं स्वप्नेऽपि नालिङ्गितं मातुः केवलमेव यौवनवनच्छेदे कुठारा वयम् ॥ ४५॥
english

நமக்கு தெரியும், எத்தனையோ முறை பல பல வேதாந்த புத்தகங்களில் படித்தும், பிரசங்கங்கள் கேட்டும், இந்த உலக பந்தத்திலிருந்து விடுதலை பெற,  பகவானின் திருவடிகளை நினைப்பதில்லை,ஆத்மாவை ப்ரம்மம் என்று உணர முடியவில்லை,  ஆத்மா என்பது என்ன என்று விசாரம் செய்ய முயற்சிக்க வில்லை.  உலக ஈர்ப்புகள் கனவுகளிலும் நம்மை  ஆக்கிரமித்து  அடிமையாக்குகிறது. ஆசை நாளுக்கு நாள் அதிகமாகிறதே தவிர  குறைவதாக இல்லை.

49. नाभ्यस्ता प्रतिवादिवृन्ददमनी विद्या विनीतोचिता खड्गाग्रैः करिकुम्भपीठदलनैर्नाकं न नीतं यशः ।  कान्ताकोमलपल्लवाधररसः पीतो न चन्द्रोदये तारुण्यं गतमेव निष्फलमहो शून्यालये दीपवत् ॥ ४६॥
english
அதிகம் கற்கவில்லை. வாதத்தில் தர்க்கத்தில் எவரையும் வெல்லும் ஞானம் எதுவும் கிடையாது. பேரோ புகழோ இல்லாத  பாமர பிரஜை.  உடலிலும் பலமில்லை,  உள்ளத்திலும் ஆசையும்,  பயமும் தான் அதிகம். ஒருவருக்கும் உபயோகமில்லாத  ஒரு ஜீவன்.

50. विद्या नाधिगता कलङ्करहिता वित्तं च नोपार्जितं  शुश्रूषापि समाहितेन मनसा पित्रोर्न सम्पादिता ।  आलोलायतलोचनाः प्रियतमाः स्वप्नेऽपि नालिङ्गिताः कालोऽयं परपिण्डलोलुपतया काकैरिव प्रेर्यते ॥ ४७॥
 english
குறையில்லாத  அறிவும், ஞானம் எதுவும் பெறவில்லை. தனமும் சேமிக்கவில்லை,  சரஸ்வதி லட்சுமி இருவரின் கடாக்ஷம் எப்போதும் கிடையாது.  பெற்றோரை தெய்வமாக மதித்து வணங்கி ஆசி பெறாத ஜென்மம்.  எப்போதும் உலகத்தில், எதையோ தேடி, அலுத்து, ஏமாந்து, களைத்து  விழுந்து கிடைக்கும்ஆசைகள் நிறைவேறாத மூடனாக தான் வாழ்கிறேன்.

51.वयं येभ्यो जाताश्चिरपरिचिता एव खलु ते   समं यैः संवृद्धाः स्मृतिविषयतां तेऽपि गमिताः ।  इदानीमेते स्मः प्रतिदिवसमासन्नपतना    गतास्तुल्यावस्थां सिकतिलनदीतीरतरुभिः ॥ ४८॥

  வயம் யேப்⁴யோ ஜாதாஶ்சிரபரிசிதா ஏவ க²லு தே ஸமம் யை: ஸம்வ்ரு’த்³தா:⁴ ஸ்ம்ரு’திவிஷயதாம் தேऽபி க³மிதா: । இதா³நீமேதே ஸ்ம: ப்ரதிதி³வஸமாஸந்நபதநா க³தாஸ்துல்யாவஸ்தா²ம் ஸிகதிலநதீ³தீரதருபி:⁴ ॥ 48॥

என் நிலையை ஒரு க்ஷணம் யோசித்து பார்க்கிறேன். என்னைப்  பெற்ற  அருமைத்தாய், தந்தை இந்த மண்ணை மறந்து காணாமல் போய் எத்தனை வருஷம் ஆகிவிட்டதே. பகவான் திருவடியில் என்னை மறந்து ஆனந்தமாக இருக்கிறார்களோ? என்னோடு உடன் பிறந்த ஜீவன்களும் எங்கே போய்விட்டார்கள்?  வெறும் எண்ணத்தில், மனத்திரையில் சித்திரமாக தோன்றி மறைபவர்களாகி விட்டார்கள். நான்? இப்போது  வ்ருத்தாப்யன். சக்தி இழந்தவன்.  முடிவை நோக்கி நகர்ந்துகொண்டிருப்பவன்.  என் நிலை என்ன தெரியுமா? ஆற்றங்கரை மண்ணில் வேர்ப் பதித்து நிற்கும் மரம். எப்போது ஆற்றில் வெள்ளம் வருமோ?  வெள்ள நீர்  பலமாக  என்னை வேரோடு கிளப்பி அடித்துக் கொண்டு போகுமோ?

50. .क्षणं बालो भूत्वा क्षणमपि युवा कामरसिकः  क्षणं वित्तैर्हीनः क्षणमपि च सम्पूर्णविभवः । जराजीर्णैरङ्गैर्नट इव वलीमण्डिततनुः  नरः संसारान्ते विशति यमधानीयवनिकाम् ॥

ksanam balo bhutva ksanamapi yuva kamarasikah ksanam vittairhinah ksanamapi ca sampurnavibhavah । jarajirnairaṅgairnata iva valimanditatanuh narah samsarante visati yamadhaniyavanikam ॥ 50 ॥

வாழ்க்கையில் என்னென்ன  வேஷம் போடுகிறோம்.  குழந்தையாக சில வருஷங்கள், அப்புறம்  யௌவன வாலிபனாக, சில வறுஷங்கள்  வருமானம் போதாமல் பணத்தை தேடி அலைந்து பிச்சைக்காரனாக,  சில வருஷங்கள் பணம் சேர்ந்த பணக்காரனாக திமிரோடு,  உடல் குறுகி, நோய்வாய்ப்பட்டு சக்தி இழந்து, சருமம் சுருங்கி, கூன் விழுந்து செவிடாகி, மரண பயத்தில் நடுங்கி சாகாமல் சாகிறோம்.  அதுவரையில் ஒவ்வொரு  கால கட்டத்திலும் மனிதன் சிறந்த  நாடக நடிகன்.

52. आयुर्वर्षशतं नृणां परिमितं रात्रौ तदर्धं गतं   तस्यार्धस्य परस्य चार्धमपरं बालत्ववृद्धत्वयोः । शेषं व्याधिवियोगदुःखसहितं सेवादिभिर्नीयते  जीवे वारितरङ्गचञ्चलतरे सौख्यं कुतः प्राणिनाम् ॥ ४९॥
ayurvarsasatam nrnam parimitam ratrau tadardham gatam tasyardhasya parasya cardhamaparam balatvavrddhatvayoh sesam
vyadhiviyoga  duhkhasahitam sevadibhirniyate jive varitaraṅgacancalatare saukhyam kutah praninam ॥ 49

இந்த கலிகாலத்தில் ஒருவரை வாழ்த்தும்போது நூறு வயது வாழ்வீராக என்று சொல்கிறோம். நூறு வயது ரொம்ப பெரிய வயதாகிவிட்டது இப்போது.நூறு வயது இருந்தாலும்  அதில் பாதி ஐம்பது வருஷம் இரவில் தூக்கத்தில் போய்விடுகிறது.  இருக்கும் ஐம்பது வருஷத்தில் பால்யம், விருத்தாப்பியம் என்று  பயன்படாமல் பாதி வயசு போய்விடுகிறது.  மீதி இருக்கும் வருஷங்களில் இறைவனை சிந்திக்காமல் தடுக்க இருக்கவே இருக்கிறது வியாதி, துக்கம், பொழுது போக்கு. சந்தோஷம்.  ஆகவே  நீர்மேல் குமிழி வாழ்க்கை தான் வாழ்கிறோம். சொச்சம் இருக்கும் வருஷங்களிலாவது சில நேரங்கள் ஆத்மாவை அறிகிறோமா?

53.क्षणं बालो भूत्वा क्षणमपि युवा कामरसिकः  क्षणं वित्तैर्हीनः क्षणमपि च सम्पूर्णविभवः । जराजीर्णैरङ्गैर्नट इव वलीमण्डिततनुः  नरः संसारान्ते विशति यमधानीयवनिकाम् ॥

ksanam balo bhutva ksanamapi yuva kamarasikah ksanam vittairhinah ksanamapi ca sampurnavibhavah । jarajirnairaṅgairnata iva valimanditatanuh narah samsarante visati yamadhaniyavanikam ॥ 50 ॥
 
வாழ்க்கையில் என்னென்ன  வேஷம் போடுகிறோம்.  குழந்தையாக சில வருஷங்கள், அப்புறம்  யௌவன வாலிபனாக, சில வறுஷங்கள்  வருமானம் போதாமல் பணத்தை தேடி அலைந்து பிச்சைக்காரனாக,  சில வருஷங்கள் பணம் சேர்ந்த பணக்காரனாக திமிரோடு,  உடல் குறுகி, நோய்வாய்ப்பட்டு சக்தி இழந்து, சருமம் சுருங்கி, கூன் விழுந்து செவிடாகி, மரண பயத்தில் நடுங்கி சாகாமல் சாகிறோம்.  அதுவரையில் நாடக நடிகன்.

54.  त्वं राजा वयमप्युपासितगुरुप्रज्ञाभिमानोन्नताः  ख्यातस्त्वं विभवैर्यशांसि कवयो दिक्षु प्रतन्वन्ति नः । इत्थं मानधनातिदूरमुभयोरप्यावयोरन्तरं  यद्यस्मासु पराङ्मुखोऽसि वयमप्येकान्ततो निःस्पृहाः ॥ ५१॥

tvam raja vayamapyupasitaguruprajnabhimanonnatah khyatastvam vibhavairyasamsi kavayo diksu pratanvanti nah । ittham manadhanatiduramubhayorapyavayorantaram yadyasmasu paraṅmukho’si vayamapyekantato nihsprhah ॥ 51 ॥

ஒரு துறவி அரசனைக் கேட்கிறான். நீ செல்வத்தில் மிதக்கும் ராஜா? பரம்பரை தகுதி உடையவன்.  சகல சாஸ்திரம் கற்ற பண்டிதன் சந்நியாசி சரஸ்வதி கடாக்ஷம் பொருந்திய ராஜா.   கற்றவர்க்கு சென்ற இடமெல்லாம் சிறப்பு.  ராஜா வுக்கு அவன் ராஜ்யத்தில் மட்டும் தான் சிறப்பு.

55.  अर्थानामीशिषे त्वं वयमपि च गिरामीश्महे यावदर्थं शूरस्त्वं वादिदर्पव्युपशमनविधावक्षयं पाटवं नः । वन्ते त्वां धनाढ्या मतिमलहतये मामपि श्रोतुकामा   मय्यप्यास्था न ते चेत्त्वयि मम नितरामेव राजन्ननास्था ॥ ५२॥

arthanamisise tvam vayamapi ca giramismahe yavadarthamsurastvam vadidarpavyupasamanavidhavaksayam patavam nah ।
sevante tvam dhanadhya matimalahataye mamapi srotukamamayyapyastha na te cettvayi mama nitarameva rajannanastha ॥ 52 ॥

நீ  ராஜா. செல்வத்துக்கு அதிபதி.  இங்கே  கற்றவன் வார்த்தைகளுக்கு  அதிபதி. அங்கே லக்ஷ்மி கடாக்ஷம். இங்கே  ஸரஸ்வதி கடாக்ஷம். ஒருவருக்கு ஒருவர் சளைத்தவர், இளைத்தவர்  இல்லை.  ராஜா மஹா வீரன். அவனுடைய  ஆயுத பலத்தை நம்பி இருப்பவன். பண்டிதன் தைர்யவான். அவனது கல்வியை ஞானத்தை நம்பி  இருப்பவன். ராஜாவை  பணக்காரர்கள் அடிவருடி வணங்குவார்கள்.  பண்டிதனை அவனது மாணவர்கள், அவனால் அறிவு பெற்றவர் எங்கும் சூழ்ந்து உபசரிப்பார்.  பிறர் போற்றுதலை எதிர்பாராதவர்கள் கற்றவர்கள்

61. परेषां चेतांसि प्रतिदिवसमाराध्य बहुधा  प्रसादं किं नेतुं विशसि हृदय क्लेशकलितम् । प्रसन्ने त्वय्यन्तः स्वयमुदितचिन्तामणिगणो विविक्तः संकल्पः किमभिलषितं पुष्यति न ते ॥
english
'ஹே  மனமே, எப்போதும்  எப்படியாவது மற்றவர்களை திருப்திப்படுத்தி அதன் மூலம் பெருமை அடையவேண்டும் என்று பிரயாசைப் படுகிறாயே , எதற்கு இந்த வெட்டி வேலை?  ஒரு கணமாவது, உன் சந்தோஷத்தை உன்னிடமிருந்து பெற முயலவில்லையே.  உன்னுள்ளே   புதையலாக சந்தோஷம் உள்ளதே.  உன் எண்ணம் உள் நோக்கி சென்றால்,  அற்புதமான சர்வ சக்தி பொருந்திய சிந்தாமணி எனும் உன் சிந்தைக்குள்ளேயே இருக்கும் ஆத்மா எனும்  மாணிக்கம் உனக்கு ஆனந்தம் அளிக்குமே. உன் கவலைகள் எல்லாம் தீருமே.   உன் ஹ்ருதயத்தில்  ஆத்மா குடிபுகுந்தால் அதன் ஆனந்தத்தை நீ உணர்ந்தால்  உன்னைப்போல்  பாக்கியசாலி எவன்?  அது உன்னை அழகாக  நன்றாக வழி நடத்துமே .

62.  परिभ्रमसि किं मुधा क्वचन चित्त विश्राम्यतां  स्वयं भवति यद्यथा भवति तत्तथा नान्यथा ।  अतीतमननुस्मरन्नपि च भाव्यसंकल्पयन् नतर्कितसमागमाननुभवामि भोगानहम् ॥
english
பர்த்ருஹரி  இந்த ஸ்லோகத்தில் மனதுக்கு புத்திமதி சொல்கிறார்.   ஹே  மனமே, எதற்கு வீணாக, வியர்த்தமாக அங்குமிங்கும்  அலைகிறாய்? ஓரிடத்தில் நிலையாக நில்.  எது நடக்கவேண்டுமோ அதை  எவரும், எதனாலும் நிறுத்த முடியாது.  உனக்கு அப்பாற்ப்பட்ட ஒரு சக்தி உன்னுள்ளேயே இருக்கிறதே அது நடத்தும் வேலை அது. உன் செயல்பாட்டில் எதுவும் இல்லை. அதெல்லாம் முன்கூட்டியே  திட்டமிடப்பட்டவை. ஆத்மாவை உணர்ந்து  அமைதியாக இரு.  உன் திட்டம் எதுவும்  நடக்காது.  வருவதை ஏற்றுக்கொள்ள தயாராக இரு. பதட்டம் வேண்டாம். பயம் வேண்டாம். உணர்ச்சிகளுக்கு அங்கே இடமில்லை.  நடந்ததோ, நடப்பதோ, நடக்கப்போவதோ எதுவும் உன் கையில் இல்லை.

63. एतस्माद्विरमेन्द्रियार्थगहनादायासकादाश्रय  श्रेयोमार्गमशेषदुःखशमनव्यापारदक्षं क्षणात् ।  स्वात्मीभावमुपैहि संत्यज निजां कल्लोललोलां गतिं  मा भूयो भज भङ्गुरां भवरतिं चेतः प्रसीदाधुना ॥ ६३॥

 ētasmādviramēndriyārthagahanādāyāsakādāśraya śrēyōmārgamaśēṣaduḥkhaśamanavyāpāradakṣaṁ kṣaṇāt । svātmībhāvamupaihi saṁtyaja nijāṁ kallōlalōlāṁ gatiṁ mā bhūyō bhaja bhaṅgurāṁ bhavaratiṁ cētaḥ prasīdādhunā

என்  மனமே, ஹ்ருதயமே , உங்கள் ஆரோக்யம எதில்  இருக்கிறது தெரியுமா?  இந்த   அடர்ந்த காடு போன்ற உலகத்தின் மாயா ஜாலங்களில் மயங்காமல்  ஜாக்கிரதையாக  அதிலிருந்து விலகி இருப்பதில் தான்.  இந்த அடர்ந்த காட்டில் நீ புகுந்து கடந்து தான் போகவேண்டும். ஆகவே  உன் பாதையை  ஒளிமயமாக்கிக் கொள் . துன்பம் தவிர். அதற்கான ஞானம் உன்ன்னுள்ளே பெறு . வைராக்கிய சித்தத்தோடு  நட . அப்போது உன்னை எந்த  இடர்ப்பாடும் நெருங்காது.  புலன்களை அடக்கி ஆள்.  அதன் வழி போகாதே.

64. . मोहं मार्जय तामुपार्जय रतिं चन्द्रार्धचूडामणौ  चेतः स्वर्गतरङ्गिणीतटभुवामासङ्गमङ्गीकुरु । को वा वीचिषु बुद्बुदेषु च तडिल्लेखासु च श्रीषु च ज्वालाग्रेषु च पन्नगेषु च सुहृद्वर्गेषु च प्रत्ययः ॥ ६४॥

 mōhaṁ mārjaya tāmupārjaya ratiṁ candrārdhacūḍāmaṇau cētaḥ svargataraṅgiṇītaṭabhuvāmāsaṅgamaṅgīkuru । kō vā vīciṣu budbudēṣu ca taḍillēkhāsu ca śrīṣu ca jvālāgrēṣu ca pannagēṣu ca suhr̥dvargēṣu ca pratyayaḥ

அடாடா,  இந்த புலன்கள் எவ்வளவு தீய சக்தி கொண்டவை !  எப்படி புத்தியை, மனத்தை, கலக்குகிறது. தவறான வழியில் வலுக்கட்டாயமாக இழுத்துச்செல்கிறது. அதை எதிர்த்து தடுத்து, அப்புறப்படுத்த மனதை கல்லாக்கிக் கொள் . உறுதியாக இரு.  அதற்கு அந்த கங்கையும் பிறையும்  சூடிக்கொண்டு  இருக்கிறானே பரமேஸ்வரன் அவனை துணைக்கோள்.  கங்கை நதி உனக்கு அருகிலேயே இருக்கிறாளே, அங்கே  முழுகி  கரையோரம் அமர்ந்து தியானம் செய்.
யை நினைத்தாலே உன்னை புனிதமடையச் செய்வாள்.  ஜாக்கிரதை. நீர்க்குமிழி மேல் அமர்ந்து நீ கடலில் பிரயாணம் பண்ண முடியாது.  யோசித்துப்  பார். இந்த நிரந்தரமில்லாத உலகத்தில் எதை நீ அடைய முடியும், எது உன்னோடு என்றும் இருக்கும்?  மயங்காதே  மனமே, மாய உலகு உன்னை மயக்க முயற்சிக்கும். இடம் கொடுக்காதே.

65. चेतश्चिन्तय मा रमां सकृदिमामस्थायिनीमास्थया   भूपालभ्रुकुटीकुटीविहरणव्यापारपण्याङ्गनाम् । कन्थाकञ्चुकिनः प्रविश्य भवनद्वाराणि वाराणसी      रथ्यापङ्क्तिषु पाणिपात्रपतितां भिक्षामपेक्षामहे ॥ ६५॥

cētaścintaya mā ramāṁ sakr̥dimāmasthāyinīmāsthayā bhūpālabhrukuṭīkuṭīviharaṇavyāpārapaṇyāṅganām । kanthākañcukinaḥ praviśya bhavanadvārāṇi vārāṇasīḥ athyāpaṅktiṣu pāṇipātrapatitāṁ bhikṣāmapēkṣāmahē

செல்வத்தை நாடாதே. ஓரிடத்தில் நிற்காத வாஸ்து அதை நீ எப்படி உனதாக்கிக் கொள்ள முடியும்?  நிழலைப் பிடிக்க லையாதே. ரமா எனும் அந்த லக்ஷ்மி  அடிக்கடி இடம்  மாறுபவள்.  அவளை ஸாஸ்வதம்  என நினைத்து ஏமாறாதே. பேராசை பல பெரிய சாம்ராஜ்யங்களையே  அழித்திருப்பதை ஞாபகத்தில் வை.

66.अग्रे गीतं सरसकवयः पार्श्वयोर्दाक्षिणात्याःपश्चाल्लीलावलयरणितं चामरग्राहिणीनाम् । यद्यस्त्वेवं कुरु भवरसास्वादने लम्पटत्वं नो चेच्चेतः प्रविश सहसा निर्विकल्पे समाधौ ॥ ६६॥
 agrē gītaṁ sarasakavayaḥ pārśvayōrdākṣiṇātyāḥ paścāllīlāvalayaraṇitaṁ cāmaragrāhiṇīnām । yadyastvēvaṁ kuru bhavarasāsvādanē lampaṭatvaṁ nō cēccētaḥ praviśa sahasā nirvikalpē samādhau ॥ 66
 
ஹே , மனமே, உனக்கு  ரெண்டு  வித வாய்ப்பு.  அங்கே பார்  உன் எதிரே  ஒரு நாட்டிய மேடையில்    வாத்ய இசையோடு, கை வளையல்கள், கங்கணங்கள்  ஒலிக்க  ஒரு பெண்   வனப்போடு அழகாக நடமாடுகிறாள். அது உன்னை  ஈர்க்க வேண்டுமா, அல்லது திரும்பி உட்கார்ந்து மனதை  ஒரு நிலையில் ஈடுபடுத்தி ஆத்ம விசாரத்தில் செலுத்தி, கண்ணும் கருத்தும் உள்நோக்கி தேடலில் தியானத்தில்  ஈடுபடுத்த போகிறாயா?  எதை நீ விரும்புகிறாய் என்பதை பொறுத்து உன் நிம்மதி ஆனந்தம்  காத்திருக்கிறது. புத்திசாலி மனதை  த்யானத்தில் தான் ஈடுபடுத்தி பயனடைவான்.

67. प्राप्ताः श्रियः सकलकामदुघास्ततः किं    न्यस्तं पदं शिरसि विद्विषतां ततः किम् । सम्पादिताः प्रणयिनो विभवैस्ततः किं   कल्पस्थितास्तनुभृतां तनवस्ततः किम् ॥ ६७॥

prāptāḥ śriyaḥ sakalakāmadudhāstataḥ kiṁ nyastaṁ padaṁ śirasi vidviṣatāṁ tataḥ kiṁ । sampāditāḥ praṇayinō vibhavaistataḥ kiṁ kalpasthitāstanubhr̥tāṁ tanavastataḥ kim ॥ 67
ஹே , மனமே  உன்னிடம்  நறுக்கென்று நாலு கேள்விகள் கேட்கிறேன்.  1.  உன்னிடம்  உலகத்தின் அத்தனை செல்வம் இருந்தால்   ஒன்று பாக்கியில்லாமல் உனது அத்தனை ஆசைகளும் பூர்த்தியடைந்துவிடுமா?  அதனால்  உன்னையே  நன்றியோடு நினைக்கும் நண்பர்கள் உறவினர்கள்  கிடைப்பார்களா? 2  உன் தேகம் உலகம் உள்ளவரை சாஸ்வதமாக இருந்துவிடுமா?   3.எந்த வஸ்துவால் உன் புலன்களின் ஆசைகள் விருப்பங்கள் மனோரதங்கள் எல்லாம் முழுதுமாக நிறைவேறிவிடும்?  எந்த வஸ்துவால் உன் சகல எதிரிகளும் உன்னை சரணடைவார்கள்?4.  எந்த பட்டம், விருது உன்னை அமரனாக்கிவிடும்? அதற்கப்புறம் எந்த கவலையும் இல்லாமல் வைக்குமா? எதுவும் வேண்டாம் போதும் என்று சொல்ல வைக்குமா?

68. भक्तिर्भवे मरणजन्मभयं हृदिस्थं  स्नेहो न बन्धुषु न मन्मथजा विकाराः । संसर्गदोषरहिता विजना वनान्ता    वैराग्यमस्ति किमितः परमर्थनीयम् ॥ ६८

bhaktirbhavē maraṇajanmabhayaṁ hr̥disthaṁ snēhō na bandhuṣu na manmathajā vikārāḥ । saṁsargadōṣarahitā vijanā vanāntā vairāgyamasti kimitaḥ paramarthanīyam

மனதில்  ஜனனம் மரணம் திரும்ப திரும்ப நேருவதைப் பற்றியும், அதனால் விளையும் சம்சார சாகர தூரம், துன்பம் பற்றிய  பயம் இருந்தால்  அதிலிருந்து மீள ஒரே வழி பரமேஸ்வரனை மனதில் நினைப்பது ஒன்றே. சொந்த பந்தம் நட்பு எல்லாம் உலக சம்பந்தங்கள் தான்.  உலக சம்பந்தப்பட்ட எதுவுமே  மாறிக்கொண்டே தான் இருப்பது, அழியப்போவது. அமைதியான வனத்திற்கு சென்று  தனியாக  தியானம் செய். உலகத்தின் பிடியிலிருந்து உன்னை  விடுவித்துக் கொள்  என்கிறார் பர்த்ருஹரி.  பற்றற்று இப்படி பரமனைப் பிடித்தவனுக்கு நிகர்  எவனும் இல்லை.

69. तस्मादनन्तमजरं परमं विकासि  तद्ब्रह्म चिन्तय किमेभिरसद्विकल्पैः ।  यस्यानुषङ्गिण इमे भुवनाधिपत्य- भोगादयः कृपणलोकमता भवन्ति ॥ ६९॥

tasmādanantamajaraṁ paramaṁ vikāsi tadbrahma cintaya kimēbhirasadvikalpaiḥ । yasyānuṣaṅgiṇa imē bhuvanādhipatya - bhōgādayaḥ kr̥paṇalōkamatā bhavanti ॥ 69

உன் மனது எதை நாட வேண்டும் தெரியுமா? என்றும் சாஸ்வதமான, காலத்தை வென்ற, மிக உன்னதமான, ஞான  ஒளி மிக்க, ஸத்யத்தை , பிரம்மத்தை, ஆத்மாவை.  அதைவிட்டு எதற்கு இந்த  தற்காலிக சுக நாட்டம்?  குப்பை குப்பையாக உலக ஈர்ப்பு எண்ணங்கள்,   வெறும் கற்பனையான அற்ப சுகங்கள் மீது ஆர்வம்? ஞானி இதை அறிந்து  ப்ரம்ம ஆனந்தத்தை தேடி அடைகிறான்.

70.  .पातालमाविशसि यासि नभो विलङ्घ्य   दिङ्मण्डलं भ्रमसि मानस चापलेन । भ्रान्त्यापि जातु विमलं कथमात्मनीनं    न ब्रह्म संस्मरसि निर्वृतिमेषि येन ॥ ७०॥

 pātalamāviśasi yāsi nabhō vilaṅghya diṅmaṇḍalaṁ bhramasi mānasa cāpalēna । bhrāntyāpi jātu vimalaṁ kathamātmanīnaṁ na brahma saṁsmarasi nirvr̥timēśi yēna

மனமே  உன் கதியைப்  பார்த்தாயா? எவ்வளவு துர்பாக்கியம் உனக்கு?   ஒரு நிலையில்லாமல்,  அலைமோதி, தடுமாறி, ஆசை வயப்பட்டு  நீ  பூமியிலிருந்து பாதாளத்தை நோக்கி தலை குப்புற விழுகிறாயே ,   மேலே எழும்புகிறாய், காற்றாடி போல் திசை தெரியாமல் அலைகிறாய்.  தள்ளாடும் மனிதனால் நேர்வது இதெல்லாம்.   செல்வத்தை நாடாதே, உலக பற்று  ஈர்க்கும் ஆசா பாசங்களுக்கு  ஆளாகாதே.   சாஸ்வதமான பிரம்மத்தை நாடு, பற்றை அறு . நிம்மதி பெறு .பேரானந்தம் உனக்காக காத்திருக்கிறதே. எங்கும் அதை தேடி  ஓட வேண்டாம். உனக்குள்ளேயே அது  உள்ளதே.