Aslında başından beri hissettiğim; ama zamanla kelimelere de yansıtabildiğim duyguların, benden bağımsızlaşarak görücüyle buluşması ve yerel/evrensel akrabalığın içinde yer alması en temel amacım elbette. “Dokuz” adlı sergiden sonra ikinci kişisel buluşmamız olan “Kadın”’da da, duygularımın bir kısmını yine figuratif ifade ederken, bazılarını da soyutlaştırarak izleyiciyle buluşturmayı, karşılıklı emeği önemsemeye devam ediyorum.