De waarheid is...

[steggy]

Op 18 juli 2000, de dag van mijn vertrek, met dank aan oop.

.... ik ben een beetje frustie. Ik hoop dat ik het zo goed naar voren
breng. Ja, ja, ik weet het, voor dit euvel moet ik in sne zijn, maar
behoudens een grap of zoiets kom ik daar niet graag. En ik vrees
trouwens ook, dat ze mij daar niet kunnen genezen.

Omdat ik frustie ben, disfunctioneer ik! En dat is vervelend. Voor mij,
niet voor u allen, want als ik mijzelfe zo even uit mag drukken, het
komt mij voor dat ik thans klare taal bezig, begrijpelijk voor een
ieder. En dat valt voor mij niet mee. Ik bedoel, het staat er allemaal
zo netjes, gerangschikt, naar aard en soort. Het klamme zweet breekt mij
thans uit, zou ik dan werkelijk een weinig 'normaal' aan het worden
zijn? Ik moet er niet aan denken.

Want, en dit is heel belangrijk, stelt u zich allen toch eens voor dat
een uwer mijn zwakke plek zou ontdekken, dat zou gelijk aan een ramp
zijn. Ja, ja, de koffie is lekker, dank u! Het cigaretje smaakt ook,
wederom dank! Gunst, welk een belangstelling, ben ik niet zo gewend. Oh,
u vind mij allen aardig, sjeez, dat is pas lullig! Tsja, daar moet ik
toch geruime tijd over nadenken, het vinden van aardig hangt mij altijd
als een molensteen om de hals, of zoals u wilt, om de nek. Want weet u,
aardig gevonden worden, schept verplichtingen. Zeker, het kan ook
vrijblijvend, maar dat heb ik persoonlijk nog nimmer mee mogen maken,
als ik iemand aardig vond, heb ik er altijd iets voor in moeten leveren.

Steggie! Neen, steggie niet! Dat was vrijblijvend, geheel op non-profit
basis, dat was het mooie ervan. Ik mis hem, nu al en hij is nog niet
eens weg, ik geloof vanavond pas. Dus zit ik hier, radeloos, redeloos,
reddeloos en vooral weerloos te zijn. 'Het is mij wat', zou steggemans
nu opmerken. Ik denk dat ik maar eens wat ga doen, u weet wel, werken.
De gedachten verplaatsen naar een ender punt, naar dweilen, boenen,
kloppen, vegen en stofzuigen, de volgorde doet er niet zo toe. De afwas
heb ik al gedaan, ja, dank u, het viel mee, een paar bordjes, meer
niet....

U hoort nog van mij...

Sati, warhoofd, als altijd...