Silvia Millecam overleden.
Kees Reijman
http://www.ad.nl/998299927190.html
Hilversum - Actrice Sylvia Millecam is zondagmiddag op 45-jarige
leeftijd in het UMC Sint Radboud in Nijmegen overleden. Zij was al
geruime tijd ziek.
Millecam overleed vermoedelijk aan kanker. Geruime tijd dacht ze dat
ze een bacteriėle infectie had. Daarvoor onderging zij de afgelopen
anderhalf jaar diverse therapieėn. Pas onlangs bleek dat ze aan kanker
leed.
Millecam speelde onder andere bij Toneelgroep Amsterdam, Globe en het
Publiekstheater. Sinds 1989 was zij een van de vaste presentatoren bij
het tv-programma Ook dat nog. Afgelopen seizoen moest ze daar al
worden vervangen. De KRO koos voor wisselende presentatoren, hetgeen
de omroep komend seizoen ook zal doen.
Millecam werd op 23 februari 1956 geboren. Ze doorliep de toneelschool
in Maastricht. Ondanks haar geslaagde inspanningen op de planken,
dankte ze haar grootste bekendheid aan de televisie, waar ze destijds
door Aart Staartjes voor werd uitgenodigd. Hij ontdekte haar talent
voor typetjes.
In een twaalfdelige serie kreeg ze voor het eerst de kans haar
komische talenten voor de camera's ten toon te spreiden. In 1991 en
1992 werd ze zelfs tot populairste tv-persoonlijkheid gekozen. Het
eerste jaar werd ze ook nog de populairste vrouw van Nederland,
koningin Beatrix achter zich latend.
Ze speelde ze in de VARA-serie Transport, deed alle vrouwenrollen in
de VPRO-serie Geef je ouders maar weer de schuld en was ze te zien in
het NOS-jeugdprogramma Klokhuis.
Bij de Tros werkte ze ook mee aan de serie Binnenlandse Zaken, waarin
ze net als in Ook dat het neerzetten van typetjes uitbuitte. Twee
seizoenen speelde ze samen met Huub Stapel in de Tros-comedy Sjans.
Verder presenteerde ze, met Marnix Kappers, voor Teleac Knoop in je
zakdoek, voor en met verstandelijk gehandicapten. In 1994 begon ze op
RTL4 met haar eigen Sylvia Millecam Show.
Haar komische talent en haar beroemde typetjes waren meer dan dat. Er
zat meer achter: ,,Met humor kan ik meer zeggen dan wanneer ik serieus
ben''. En: ,,Ik denk dat ik bepaalde vrouwen zo goed kan spelen, omdat
ik woest op ze ben. Ik wil mijn gram halen. Omhooggevallen vrouwen die
bekakt praten, omdat hun man veel geld verdient, maken me furieus. Wie
het diepere spreken in me hoort, komt agressie tegen'', zei ze in een
interview.
Ondanks haar grote komische talent was Millecam in feite een vrouw met
spirituele diepgang, aldus haar Ook dat nog-collega Alfred van den
Heuvel maandagmiddag in het NOS-journaal. Hij zei te betwijfelen of de
actrice is gestorven aan kanker.
Diepgang bleek ook uit een interview met Elsevier, een aantal jaren
geleden. ,,Dit kruisje draag ik altijd. Het staat heus ergens voor.
Leven vanuit een groot religieus gevoel'', zei ze.
Millecam was de dochter van een kok uit Den Haag. In haar tienertijd
verhuisde het gezin naar Boxmeer in Brabant, omdat vader daar een
mooie baan had gekregen. Millecam vond het een gruwel en verklaarde
haar keuze weleens uit haar gedwongen gang naar Brabant, waar volgens
haar weinig te doen was. ,,Boxmeer heeft wel een klein schouwburgje,
maar ąls er wat te doen was, zat ik daar. En dan zag ik Jasperina de
Jong, Neerlands Hoop en Mary Dresselhuys en dan dacht ik: dąt wil ik
ook.''
Bij de KRO, voor wie Millecam dankzij Ook dat nog een van de grote
sterren was, heerste maandag enorme verslagenheid. ,,Het is een grote
slag, we wisten wel dat het niet goed ging, maar dit is als een bom
neergekomen. Ze hoorde echt bij ons. Ze was altijd enthousiast en
hartelijk, niet alleen voor het programma maar ook voor alle mensen
met wie ze werkte. Haar instelling bleek natuurlijk ook wel uit haar
medewerking aan Knoop in je zakdoek, daar bleek toch wel uit dat haar
hart bij de zwakkeren lag'', aldus een woordvoerder.
De uitvaart heeft vermoedelijk donderdag plaats.
------------------------------------------------------
Sylvia Millecam
Sylvia Millecam bij TVBabes
http://www.tvbabes.com/sylvia.html
Een korte levensbeschrijving van Sylvia Millecam is te lezen op de
website van de TVBabes
(Nederlands)
........................link
------------------------------------------------------
Millecam bij TeeVeevrouwen
http://www.teeveevrouwen.50megs.com/presentatie/sylviam1/
Op de site van TeeVeevrouwen staat een serie foto's van Sylvia
Millecam in diverse rollen.
(Nederlands)
........................link
-----------------------------------------------------
Foto's Sylvia Millecam
http://picbot.com/sylvia_millecam/
Op het eerste gezicht lijtk het alsof hier alleen wat zwart-wit
tekeningetjes staan. Mar wie erop klikt krijgt grote foto's te zien
van Sylvia Millecam.
(Nederlands)
Big Trouble
tml
Sylvia bleef geloven in een wonder
AMSTERDAM - Gisternacht omstreeks twee uur overleed Sylvia Millecam in haar
kamer in het Radboudziekenhuis in Nijmegen, waar zij de vrijdag daarvoor
plotseling was opgenomen.
Haar vriend Nol was aan haar zijde.
De zondagmiddag voor haar dood had Sylvia nog enkele goede vrienden aan haar
ziekbed ontvangen. De zo geliefde comédienne en actrice wist toen al dat zij
spoedig zou sterven. Vrijdag jl., kort na haar opname, vertelden de artsen
die haar onderzochten: "U heeft nog maar een paar weken te leven. Wij kunnen
helaas niets meer voor u doen."
Bij onderzoek was gebleken dat Sylvia borstkanker met ernstige uitzaaiingen
had. Ook haar longen waren aangetast. "Eén long functioneert niet meer en de
andere nog maar voor veertig procent", vertelde men haar. "Het was", zei men
haar, "nog een wonder dat zij nog leefde."
Sylvia hoorde het vonnis kalm aan. Ze toonde een grote innerlijke kracht.
Haar vriend Nol had het er moeilijker mee dan Sylvia, die nu ergens
misschien ook eindelijk kon berusten in dit oordeel. Ze aanvaardde de
waarheid. Er was, daar was ze nu ook van overtuigd, geen andere oplossing of
uitweg meer. Ze zou sterven.
Nol bleef bij haar in het ziekenhuis het weekeinde en sprak nog lang met
haar. Maar Sylvia's conditie ging ineens snel achteruit. Ze kreeg het steeds
benauwder. Zondagmiddag toen vrienden op bezoek kwamen, sluimerde zij
langzaam weg, was zij al, zo leek het, op weg naar die andere wereld waar
zij als goed katholiek heilig in geloofde.
Het vonnis dat de artsen over haar velden dit weekeinde moet voor SYLVIA een
schok zijn geweest. WANT TWEE JAAR LANG HEEFT ZIJ NIET WILLEN GELOVEN DAT
ZIJ KANKER HAD, zoals artsen haar hadden gezegd.
Voor het eerst had zij dit afgelopen weekeinde in het Radboudziekenhuis de
waarheid over haar slechte gezondheid echt onder ogen willen zien. Tot nu
toe wilde zij niet aanvaarden dat zij ernstig ziek was en haar einde
misschien nabij kon zijn. Ze weigerde ook zich te laten opnemen in
ziekenhuizen, terwijl artsen haar dit eerder hadden aangeraden. Haye van der
Heyden die na hun relatie, die in 1993 na zes jaar beëindigd was, goed met
haar bevriend bleef, zei me gistermiddag: "Sylvia ontdekte na de zomer van
1999 een knobbeltje in een van haar borsten. Ze dacht echter dat dit wel
weer weg zou gaan. Toen dit niet het geval was, zocht zij haar heil bij
homeopathische artsen, in wie zij altijd geloofd heeft. Men vertelde haar
dat het om een bacteriële infectie ging. Zij volgde allerlei alternatieve
therapieën."
"Het knobbeltje bleef echter groeien. Ik heb haar in die tijd enige malen
aangeraden zich door reguliere artsen te laten onderzoeken. Uiteindelijk
deed ze dit ook. De diagnose kwam heel hard aan voor haar. Men vertelde dat
ze borstkanker had en dat het het beste voor haar zou zijn om chemotherapie
te ondergaan."
"Ik weet nog dat ze me huilend opbelde toen men haar dit nieuws verteld had,
maar ze weigerde zich te laten opnemen. Ondanks adviezen van artsen van het
Anthonie van Leeuwenhoekziekenhuis bleef zij geloven dat het slechts om een
bacterie ging. En als artsen tegen haar zeiden dat een borstamputatie haar
zou kunnen redden, wees zij dit voorstel af."
Ze zei me in die tijd: "Ik ga liever dood dan dat ik dit moet ondergaan. Als
je chemo krijgt, ga je toch ook van binnen dood." Haye zegt: "Het was haar
keuze om te kiezen voor de alternatieve geneeswijze. Ze liet zich door
verschillende artsen, die eigen therapieën hadden, behandelen. Men stelde
haar vaak gerust door te zeggen dat men wel iets had om die bacterie te
bestrijden."
Vorig jaar zomer liet zij zich nog opnemen in een kliniek in Zwitserland,
met de hoop daar te kunnen genezen. Maar in het najaar van 2000 bleek haar
toestand alleen maar te verslechteren. Eind vorig jaar belde ze me echter
ineens heel blij en opgelucht op: 'Ik heb nu een arts gevonden die een kuur
heeft waardoor die bacterie zal verdwijnen. In zes weken ben ik er voor
altijd vanaf', had hij gezegd. Ze klonk zo gelukkig."
"Ik twijfelde toen echter al aan haar woorden. Zij wilde gewoon geloven dat
het waar was. Alternatieve geneeswijzen hebben haar altijd al geïnteresseerd
en het is niet zo vreemd dat zij daarvoor koos en dit prefereerde boven de
reguliere geneeskunde."
"Ze had daar ook wel enige redenen toe. Voor haar vader een paar jaar
geleden overleed, bezocht zij hem bijna dagelijks in het ziekenhuis. Daar
kwam zij in contact met de ouders van een twaalfjarig meisje dat er lag. Men
noemde haar toestand kritiek. Het meisje had vlekken op de longen. Men gaf
haar niet veel hoop. Sylvia kende toen een homeopathische arts, waar zij
goede ervaringen mee had gehad. Ze besprak de toestand van het meisje en zei
toen tegen de ouders: 'Ik weet iemand die haar kan genezen'. Ze bracht de
ouders in contact met de arts. En een wonder of niet een paar weken later
had hij met een eigen medicijn het meisje genezen. Nog altijd kreeg Sylvia
op haar verjaardag bloemen van dit meisje en haar ouders."
"Ze had dus zelf ervaren dat een diagnose niet altijd onherroepelijk is.
Terwijl zij verzwakte, bleef zij haar artsen zoeken die haar hoop konden
geven, die niet zo realistisch (lees in haar visie pessimistisch) waren over
haar toestand."
Waarom wilde zij de 'waarheid' niet accepteren, weigerde ze de chemotherapie
of een amputatie? Natuurlijk was Sylvia, zoals elke jonge vrouw, erg bezig
met haar uiterlijk. Ze had er altijd plezier in weer een nieuwe haardracht
uit te proberen. Lang was zij helemaal weg van rood haar en na een
fotosessie, waar Robert van Duyn in de Amsterdamse Jordaan de juiste kleur
bij haar wist aan te brengen, bleef zij die kleur trouw. Ze verscheen op
premières graag in uitdagende creaties. Ze zei: "Als ik ga, wil ik er voor
mijzelf en voor iedereen een feestje van maken."
Ze genoot van de aandacht die zij kreeg. Ze maakte nooit problemen over de
media, die haar tijdens zo'n avond filmden of fotografeerden. Dat hoorde bij
het vak, wist ze en ze was gevleid met al die attentie.
Ze had er lol in een sekssymbool te 'spelen' zo'n avond, door spraakmakende
creaties te dragen, de koningin van het bal te zijn. Maar ze deed het op
zo'n manier en zelfs met zo'n zelfspot soms en altijd met stijl dat je er
alleen maar om kon glimlachen. Zij leefde het leven en genoot intens. Dat
straalde zij zeker de laatste jaren met haar Nol uit. Zelf voelde zij zich
door al het succes dat haar was overkomen ook een geluksvogel, een
'zondagskind', zoals ze vaak zei.
En zou dit zelfbeeld nu op zo'n wrede wijze vernietigd moeten worden door
borstkanker? Zou er nu op zo'n drastische wijze een rode streep worden gezet
door dit geluk en succes, dat haar was overkomen?
In het geheim had zij enkele jaren daarvoor een borstvergroting ondergaan.
Ze vond dat leuk, zoals zij alles deed om er zo goed mogelijk uit te zien.
Ze was trots op haar goede figuur. Ze poseerde voor PLAYBOY, kortom:
uiterlijk speelde een belangrijke rol in haar leven. En een verminking als
een amputatie paste niet in haar wereld, net als chemo. Ze zou op eigen
kracht en met krachten van de natuur, genezen! Ze geloofde in een innerlijke
kracht, in spiritualiteit en bleef de realiteit op die manier ontwijken.
"Maar kan men haar dit kwalijk nemen", aldus ALFRED VAN DEN HEUVEL, haar
vriend en collega van OOK DAT NOG. "Ze had het nog altijd over die
bacteriële infectie en wij als vrienden steunden haar in die gedachte,
terwijl we soms wel twijfelden. Maar deze gedachte hield haar op de been. En
dit was haar leven en haar keuze, die moest je respecteren, vond ik. En ik
had al gemerkt dat als ik mijn twijfel eens uitte over al die alternatieve
geneeswijzen en haar zei dat het misschien toch beter was als..., zij ineens
zweeg. Dan was er niet meer met haar te praten en sloot zij zich gewoon van
je af. Dat was echter het laatste dat ik wilde."
Twee weken geleden had Alfred van den Heuvel nog contact met haar. "Ze wilde
een arts bezoeken, die een therapie had waar ze in geloofde. Ik haalde haar
met de auto op. Ze genoot van die rit. Ze kwam de laatste tijd niet meer
buiten. Ze wilde niemand meer zien."
"Ik had nog een stretcher voor haar gekocht tegen het 'doorliggen'. Daar was
ze heel blij mee. Ze genoot van deze dag. We hebben ook nog gelachen samen.
En ik dacht: ik moet haar eens ophalen van thuis, heerlijk naar buiten met
haar... Maar dat is er niet van gekomen."
Alfred van den Heuvel heeft, zegt hij, veel respect voor Sylvia. Niet alleen
vanwege haar talent, maar vanwege haar sterke geest, haar
doorzettingsvermogen en haar wil om te blijven zoeken naar een geneeswijze.
"Ze wilde blijven vechten. Dat deed ze ook vorig jaar bij de eerste tien
opnamen, die zij nog maakte met OOK DAT NOG. Je zag dat zij pijn had in haar
borst. Bij een lezing zag je haar gezicht soms vertrekken. Maar als er dan
opname was, schitterde zij met al die sprankelende levenslust die je van
haar kent en waar zij het publiek mee raakte."
"Voor de opname was zij echter vaak doodmoe en was er die pijn. Dan trok zij
zich terug in haar kleedkamer en kwam zij er alleen uit voor het programma.
Na afloop was ze doodmoe, ging ze als een ziek vogeltje naar huis. Maar dat
zij in die omstandigheden nog zo goed kon acteren, zo raak een typetje kon
neerzetten, daar had ik zo'n bewondering voor, net als iedereen van ons
team..."
Na tien afleveringen moest SYLVIA vorig jaar met het programma stoppen. Haar
manager JOHN BUKMAN zei me gistermiddag: "We hebben toen naar buiten
gebracht dat zij een bacteriële infectie had. Dat geloofde zij en hoewel we
toen al onze gedachten hierover hadden, bleven wij haar in deze theorie
steunen. Het was haar eigen wens. Zelfs toen wij dus onze bange vermoedens
hadden, dat haar ziekte ernstig zou kunnen zijn, brachten wij ook kort
geleden nog haar versie naar buiten."
Sylvia Millecam had al wel eens aan John laten merken dat ook zij natuurlijk
soms haar angsten en twijfels had en dat zij het niet zou redden. Ze zei me
toen: "Ik ben ervan overtuigd dat het alleen om zo'n bacterie gaat en ik zal
genezen, maar ik kan me natuurlijk ook vergissen. Als ik me vergis",
vervolgde ze dan, "het zij zo!"
Ze was heel spiritueel, voelde dat er na dit leven nog iets was. Ze was zeer
gelovig. Elke avond bad zij. Ze droeg ook een crucifix.
Het geloof gaf haar in deze dagen veel steun. ALFRED VAN DEN HEUVEL zegt:
"Ik schrok toen ik haar twee weken geleden zag. Ze was zo mager en je merkte
dat de pijnen heviger werden. En natuurlijk had zij het met die uiterlijke
aftakeling moeilijk."
Dat was ook de reden dat zij behalve Nol bijna niemand meer wilde zien in
haar woning aan de Leidsekade in Amsterdam. Ze lag de laatste tijd bijna
hele dagen in bed. De pijnen werden steeds erger. John Bukman zegt: "Toen ik
haar vorige week nog aan de telefoon had, merkte ik dat zij zo'n vreemd
kuchje had. Ik maakte me toen grote zorgen."
Bukman had gelijk. Sylvia kreeg het steeds benauwder. Vrijdag jongstleden
werd zij met ernstige ademhalingsproblemen opgenomen in het
Radboudziekenhuis in Nijmegen. Aanvankelijk zou het om een onderzoek gaan.
Maar men vond het nodig dat zij bleef.
Haye van der Heyden zegt: "Ze had ook al enige tijd een enorme lage
bloeddruk, een onderdruk van 45." Haye spreekt zijn bewondering uit voor
Sylvia's vriend Nol, die dag en nacht twee jaar lag zo'n enorme steun voor
haar geweest ik. "Hij pepte haar zoveel mogelijk op, stond achter haar en
samen streden zij die strijd, waarbij Sylvia ondanks alles toch telkens met
haar positiviteit bleef geloven in een herstel en bleef zoeken naar
therapieën naar dat 'wonder'."
"Hoop doet leven, zegt men. Misschien heeft die hoop Sylviade kracht gegeven
haar dood nog uit te stellen tot dit weekeinde. Ze wilde geen geknakt
vogeltje worden, ze wilde leven. En ze heeft geleefd en veel lol gemaakt",
zegt Haye van der Heyden.
"Ik herinner me dat toen we samenwoonden in de buurt van de Albert Cuyp we
met een steekkarretje flessen wijn gingen halen in een winkel. En 's avonds
ging de ene fles na de andere leeg. Ze hield van plezier, maakte van haar
leven naast al dat harde werken een groot feest."
"Ze was echter ook altijd een dappere dodo. Dat begon al in haar jeugd. Ze
groeide op in Boxmeer. Een toekomst voor een meisje is daar misschien de
kassa van een supermarkt. Maar op haar kittige hoge hakjes meldde Sylvia,
die helemaal niet uit een artistiek milieu kwam, zich bij de Toneelschool in
Maastricht. Daar werd zij met haar gedrevenheid en haar talent aangenomen en
vormde zij de basis voor haar latere carrière. Eerst speelde zij bij het
serieuze toneel. Daar raakte zij bevriend met de regisseur Gijs de Langer,
met wie zij haar eerste duurzame relatie had. Ze speelde ook bij Glove."
"In de Smoeshaan, een artiestencafé in Amsterdam, leerde ik Sylvia in 1987
kennen. Gijs stelde haar aan me voor. 'Haye (ik was net klaar met Purper)
heeft allerlei ideeën. Daar kan je misschien leuk mee samenwerken. Dat is
goed voor je."
Haye zegt: "Het werd meer dan samenwerken. We werden verliefd."
Zes jaar bleven zij bij elkaar. "Ik hield van haar eerlijkheid en haar
puurheid", zegt hij. "Ze deed me denken aan Doris Day. En ze wilde andere
mensen echt blij maken."
Haye herinnert zich dat SYLVIA, met wie hij ook na hun relatie altijd een
goede band had, op 29 juni 1999 nog met Nol te gast was bij hem thuis op de
verjaardag van zijn vrouw Veronique. "We hadden een mooi tuinfeest en Sylvia
deed er tot in de nacht allerlei acts, waar we zo onbedaarlijk om hebben
gelachen. Daar hield ze van, ze was blij als ze anderen plezier kon
geven..."
Kort na dit mooie zomeravondfeest ontdekte Sylvia op een dag dat knobbeltje
in een van haar borsten, dat haar nu fataal is geworden.
Er wordt nu ook nog geopperd, dat de borstvergroting de siliconen een rol
zouden hebben gespeeld bij haar ziekte.
Haye van der Heyden weigert dat te geloven, vindt het nu ook te 'pijnlijk'
daarover te praten. Liever spreekt hij over haar levenslust, haar geweldige
talent als actrice en comédienne, haar perfecte gevoel voor timing en haar
liefde voor het vak. Natuurlijk, zegt hij, heeft hij haar keer op keer
getracht te overreden die chemokuur te doen en die borstamputatie als zij
wilde overleven.
Hij zegt nu zacht: "Maar ze wilde haar eigen weg gaan. Dat heeft ze altijd
gedaan. Ik denk dat ze zelf, zeker begin dit jaar, wel wist dat ze haar kop
in het zand stak, maar dat wilde ze niet weten. Ze hield zich telkens vast
aan weer een nieuwe therapie. En dat is haar goed recht natuurlijk, maar het
is jammer dat zij de laatste tijd niemand meer wilde zien. Ze wilde deze
fase alleen doormaken, zei ze... ergens ook, denk ik, omdat ze wist dat haar
vrienden haar toch telkens op andere gedachten wilden brengen door haar te
adviseren de adviezen van de reguliere artsen te volgen."
ALFRED VAN DEN HEUVEL zegt: "Kan je het haar kwalijk nemen dat ze dit niet
wilde? Nee natuurlijk! Het is haar beslissing en ik denk, dat ik als ik in
haar plaats had gestaan, misschien hetzelfde had gedaan. Het is haar leven
en zo wilde zij het."
Sylvia, die al zoveel dromen heeft kunnen waarmaken, wilde geloven in de
droom dat zij zou herstellen. Een droom die dit weekeinde in het
Radboudziekenhuis zo wreed werd verstoord.
Big Trouble
'Sylvia was onbeschaamd, iemand die alles durfde'
Door Antoinnette Scheulderman
Nijmegen - Ze poseerde twee keer voor Playboy, droeg naar een
premièrefeestje een zó'n gewaagde, weinig verhullende jurk dat ze prompt
werd gebombardeerd tot Sylvia 'Billecam'. Maar tegelijkertijd was de actrice
en comédienne Sylvia Millecam, die zondag op 45-jarige leeftijd aan
borstkanker overleed, een echte huismus, zo vindt tekstschrijver Haye van
der Heyden, met wie zij 6,5 jaar haar leven deelde.
Hij karakteriseert haar als 'een meisje dat was voorbestemd achter de kassa
van de supermarkt terecht te komen', maar op eigen kracht haar verwachte
levensloop een totaal andere richting gaf. Geboren in Den Haag, op haar 12de
verhuisd naar het Brabantse Boxmeer, toog Millecam naar Maastricht om zich
daar aan te melden voor de toneelschool.
Ze maakte carrière op de planken, maar dankt haar bekendheid voornamelijk
aan televisieprogramma's als Ook dat nog!, Knoop in je zakdoek en de Sylvia
Millecam Show. In 1991 en '92 werd ze verkozen tot populairste
tv-persoonlijkheid van Nederland.
Aad van den Heuvel, die tien jaar met haar samenwerkte in het satirische
consumentenprogramma Ook dat nog! noemt Millecam 'één van Nederlands
grootste comédiennes'. Ook Hans Böhm roemt haar professionaliteit en
perfectionisme: ,,Een prachtige vakvrouw.''
Aart Staartjes, door Millecam zelf bestempeld als haar 'ontdekker',
herinnert zich haar behalve als talentvol actrice als een 'voorbeeld van de
moderne vrouw': ,,Sylvia was onbeschaamd, iemand die alles durfde. Als er in
een scène stond dat de actrice schaars gekleed moest zijn, had zij zich bij
wijze van spreken al uitgekleed.''
Volgens Staartjes leefde de actrice de laatste twee jaar een verborgen
leven. Ook Haye van der Heyden zegt dat Sylvia niet kon en wilde accepteren
dat zij ziek was. Zij vestigde haar hoop op het alternatieve circuit. Hoop,
die zij verloor toen afgelopen vrijdag tóch de diagnose kanker werd gesteld.
Twee dagen later overleed zij.
Haar wens om actrice te worden ontstond toen enig kind Sylvia Millecam,
katholiek opgevoed, in Boxmeer een nonnenschool bezocht. In Nieuwe Revu
vertelde zij in 1990: ,,Toen wij van Den Haag naar Boxmeer moesten verhuizen
omdat mijn vader daar als chef-kok een betere baan kon krijgen, vond ik dat
vreselijk. Op mijn nieuwe school werd ik aanvankelijk gepest met mijn harde
g. Binnen de kortse keren had ik dat Brabantse accent aangeleerd en werd de
gangmaakster van de klas. Mijn vriendinnen vonden dat ik toen maar actrice
moest worden.''
Na de Toneelschool speelde Millecam bij Het Nieuw Amsterdams Volkstoneel,
Globe en het Publiekstheater en in diverse speelfilms. Naast tien jaar Ook
dat nog! speelde ze met Thom Hoffman in de VARA-serie Transport, deed alle
vrouwenrollen in de VPRO-serie Geef je ouders maar weer de schuld en was te
zien in het jeugdprogramma Klokhuis.
Bij de TROS werkte ze mee aan de serie Binnenlandse Zaken, waarin ze net als
in Ook dat nog! één van haar grootste talenten uitbuitte: het neerzetten van
typetjes. Twee seizoenen speelde ze samen met Huub Stapel in de TROS-comedy
Sjans. Verder presenteerde ze, met Marnix Kappers, Knoop in je zakdoek, het
Teleac-programma voor en met verstandelijk gehandicapten.
In 1994 begon ze op RTL 4 met haar eigen Sylvia Millecam Show, later gevolgd
door Miss Millecam. Nog boven de koningin werd ze uitgeroepen tot
populairste vrouw van het land.
Met haar goede vriendin Margot Keunen stond ze op de planken in het stuk
Playmates, dat haar toenmalige vriend Haye van der Heyden schreef en
baseerde op de vriendschap tussen de twee vrouwen. Millecam maakte grappen
over de handicap van Keunen, die door toedoen van een herseninfarct in een
rolstoel belandde. 'Sinds ze niet meer kan lopen, heeft ze 'het' nooit meer
gedaan', lachte ze.
Over haar eigen ziekte kon Millecam geen grappen maken, zegt Van der Heyden.
De comédienne was er tot afgelopen vrijdag heilig van overtuigd dat ze géén
kanker had. Haar hoop vestigde ze op een arts die haar vertelde dat zij
mogelijk was geveld door een virus, opgelopen bij haar borstvergroting.
Van der Heyden: ,,Sylvia had een rotsvast vertrouwen in het homeopathisch
circuit. Enkele maanden geleden vond ze een homeopathische arts, die haar
binnen zes weken beter zou maken. In de tussentijd hield ze zich voor
iedereen verborgen, behalve voor haar vriend Nol, die als een zwarte engel
aan haar zijde heeft gewaakt.''
Haar geloof in alternatieve geneeswijzen moet Millecam hebben overgehouden
aan het wonderbaarlijke herstel van een jong meisje, al opgegeven door de
artsen. In het Algemeen Dagblad van november '99 schrijft Millecam in haar
'dagboek': 'Ik leerde Nicole tien jaar geleden kennen; ze lag bij te komen
van een narcose, op de kamer waar ook mijn vader net een zware operatie
achter de rug had. Ze was ongeneeslijk ziek, vertelden even later haar
ontroostbare ouders in de kantine. Ik zei: 'ik wil jullie geen valse hoop
geven, maar mochten jullie een second opinion willen van een door mij zeer
gewaardeerde homeopaat-arts, bel me dan'.''
Zes weken later wordt Nicole door het ziekenhuis volledig genezen verklaard.
Dat scenario was Millecam niet gegeven. Pas toen zij afgelopen vrijdag
alsnog met spoed werd opgenomen in het Nijmeegse Radboudziekenhuis en de
diagnose kanker werd gesteld, zag zij de realiteit onder ogen. De artsen
gaven haar nog enkele weken, maar Millecam overleed amper twee dagen later,
45 jaar jong.
Ook Hans Böhm herinnert zich haar scepsis over de reguliere geneeskunde:
,,Sylvia wilde niet geloven dat het kanker was. Wilde zich niet open laten
snijden. Ze heeft me eens verteld dat haar vader door foute bestralingen
enorm heeft moeten lijden. Daarom wilde zij niet door de moderne geneeskunde
geholpen worden. Maar ze was enorm strijdbaar. Ze zou het met de
homeopathische middelen wel redden, zei ze me, en dan zou ze een boekje
opendoen, ook over hoe haar vader er door de moderne geneeskunde aan toe
was.''
Ondanks haar frivole, 'voor mannen een buitengewoon aantrekkelijke', kant,
roemt Aad van den Heuvel haar vooral als een vakvrouw: ,,Ze was zeer
getalenteerd. Zonder Sylvia zou het programma nooit zo beroemd zijn
geworden'', vindt hij.
,,Ze was een ontzettend levenslustige en actieve persoonlijkheid, vol
talent. En ook: een totaal krankzinnig mens. Typisch was de betrokkenheid
die ze voelde bij mensen die het moeilijk hebben. Niet alleen in Knoop in je
zakdoek, ook in Ook dat nog! trok ze zich het lot van iedereen aan. Ik
herinner me een onderwerp met een oude, gehandicapte vrouw die geen woning
kon krijgen. Ineens bleek dat Sylvia, buiten de redactie om, persoonlijk
contact met de vrouw had gezocht. Werken met Sylvia was als een klein feest.
Ik voel me kwaad, omdat het beste van haar nog moest komen.''
Kijkend naar het jeugdprogramma Klokhuis herkende Teleac-eindredacteur John
van den Boogert 11 jaar geleden in Sylvia Millecam de geschikte
presentatrice voor Knoop in je zakdoek. ,,Ik viel vooral voor haar
expressiviteit en spontaniteit. Zelf twijfelde Sylvia of ze een programma
met verstandelijk gehandicapten wel zou kunnen presenteren, maar al snel
raakte ze eraan verslingerd. Knoop in je zakdoek is geen werk, Knoop is
plezier, zei ze altijd. Verstandelijk gehandicapten zijn heel direct. Dat
paste heel erg bij haar, want zo was zij ook: recht voor z'n raap.''
Het was Aart Staartjes die de jonge Millecam, toen nog vooral aan het toneel
werkzaam, een rol gaf in de tv-serie Geef je ouders maar weer de schuld.
Staartjes: ,,Ze kon zo prachtig toneelspelen, maar dat heeft ze te weinig
uitgebuit. Ze neigde naar entertainment waarmee ze uiteindelijk ook haar
roem en rijkdom vergaarde.''
In de 12 jaar dat hij met de actrice werkte, diende hij haar met regelmaat
van advies, ook op het gebied van dingen die 'ze beter kon laten': ,,Ze had
altijd het idee dat ze goed kon zingen, maar dat was niet zo. Ze maakte dus
toch een plaatje en zei me: Ach, kan mij het schelen, ik kan het toch gewoon
proberen?''
Toen Staartjes in 1985 met haar ging werken, zocht hij 'een vrij type':
,,Sylvia durfde alles. Ze kende totaal geen gêne, dat vond ik een heel
bijzondere eigenschap. Het poseren voor Playboy was echt iets voor haar. Ze
was vrijgevochten, een dolle meid. Koketteerde heel erg. Bovendien was ze
gek op mannen - en mannen op haar.''
Tegenover haar exhibitionistische kant staat de rustige, huiselijke
Millecam. Haye van der Heyden: ,,Ze werd vaak afgeschilderd als een
feestbeest, maar ze leefde absoluut niet voor de buitenkant. Ze was juist
graag thuis, op de bank, en erg op haar partner gericht. Leven met haar was
een prachtige tijd. Ze wilde het voornamelijk leuk hebben, want geld was
voor haar niet belangrijk. Echt dag en nacht werken heeft ze dan ook nooit
gedaan. Daarvoor had het leven haar te veel te bieden.''
Big Trouble
Comédienne met ambitie
21 augustus 2001
Het accent lag op typetjes en komedie, maar als begenadigd actrice kon
Sylvia Millecam ook ernstige rollen spelen. Op tv werd ze een
kijkcijferkanon, maar niet iedereen was verguld met haar 'onderbroekenlol'.
De tv-critici bijvoorbeeld.
A
AD van den Heuvel haalde de zondagnacht overleden Sylvia Millecam in 1989
als medepresentator naar het satirische KRO-consumentenprogramma Ook dat
nog. Tot zijn vertrek in 1999 werkte hij met haar samen. Hij zegt: 'Toen ik
van haar overlijden hoorde, vond ik het natuurlijk gruwelijk, maar er was
ook iets van woede. Ik vond en vind namelijk dat zij de beste comédienne van
Nederland was. En het beste van haar moest nog komen. Die typetjes die ze
deed, dat zat helemaal in het sjabloon van Ook dat nog. Maar ze kon nog
zoveel meer.'
Voor haar collega's was Millecam niet alleen comédienne, maar gold ze ook
als een begenadigd actrice die wel degelijk serieuze rollen kon spelen. Ze
acteerde bij Toneelgroep Amsterdam, Globe en het Publiekstheater en vervulde
ook rollen in dramaproducties op tv, waaronder de VARA-serie Transport. Maar
het accent lag op de komedie. Zo speelde ze samen met Huub Stapel twee
seizoenen lang in de TROS-comedy Sjans en werkte ze mee aan het satirische
TROS-programma Binnenlandse Zaken in een rol die haar ook later het beste
leek te liggen: die van de typetjes.
Millecam was populair bij een breed publiek dat plat ging voor tv-sterren
als Hennie Huisman en André van Duin. Volgens Aad van den Heuvel was ze daar
'buitengewoon tevreden mee'.
Maar John Bukman, sinds 1999 haar manager, zegt dat haar ambities hoger
waren gespannen: 'Ze wilde wel een keer van die typetjes af en op een hoger
plan gaan werken.'
Veel tv-critici waren niet dol op haar. Ze werd verguisd om haar 'domme
grappen' en 'onderbroekenlol'. Haar komisch bedoelde serie Miss Millecam bij
RTL 4 werd afgedaan als een uiting van dedain ten opzichte van het publiek.
Haar Sylvia Millecam Show bij dezelfde commerciėle zender, een John de
Mol-variant op de beroemde Mary Tyler Moore Show, werd tot de grond toe
afgekraakt ('Minder dan een flop'). Maar het grote publiek vond het
prachtig. De show werd in 1994 koploper van de Nederlandse situation
comedies en ontsteeg in termen van kijkcijfers zelfs het razend populaire
Vrienden voor het leven.
Millecam werd een kijkcijferkanon dat er soms alleen maar hoefde te zijn.
Dat ervoer bijvoorbeeld Koos Postema toen hij in 1991 met zijn programma
Klasgenoten voor het eerst in de toptien van best bekeken tv-programma's
terechtkwam nadat Millecam er als hoofdpersoon in had opgetreden.
Volgens Van den Heuvel was Millecam zeer betrokken bij wat ze deed. Daarin
ging ze ver, zegt hij. Bij het programma Ook dat nog zocht ze zelfs
consumenten/slachtoffers thuis op om met hen over hun zaak te praten. 'Ik
vond dat niet goed', zegt Van den Heuvel. 'Maar ze deed het toch.'
Wim Wirtz
Big Trouble
n.html
Sylvia wilde trouwen
AMSTERDAM - Vreugde en verdriet liggen soms heel dicht bij elkaar. In hun
sfeervolle huis aan de Leidsekade, waar hij negen jaar zo gelukkig was met
Sylvia Millecam, bereidt haar levenspartner, de 40-jarige NOL WILLEMSEN, nu
haar begrafenis van komende zaterdag voor.
"Het moet een grote happening worden", zegt hij. "Dat verdient zij en het
past bij Sylvia. Ze hield van mensen en de aandacht die zij van hen kreeg."
Sylvia Millecam en Nol Willemsen.
Het is wrang en intriest dat hij deze dinsdagochtend, als hij nog alleen met
Sylvia's moeder Lenie in huis is, de begrafenis moet regelen van de grote
liefde van zijn leven. Want eigenlijk zouden Sylvia en hij dat was het plan
precies een maand geleden, in het huwelijk zijn getreden en had hij dus nog
in de roes moeten leven van hun kersverse huwelijk en huwelijksreis.
Hij zegt zacht: "Op 21 juli zouden wij trouwen. Dat hadden we vorig jaar
besloten. We zeiden toen tegen elkaar: 'Het moet nu maar eens gebeuren. We
gaan een datum prikken voor ons huwelijk'. Voor het nieuwe tv-seizoen begon
zou Sylvia m'n zomerbruid worden."
Nol zegt: "Ze wilde, zoals zij nu een grote begrafenis krijgt, ook een
groots huwelijksfeest met veel gasten. Daar hield zij van, ze wilde zoveel
mogelijk mensen laten delen in ons geluk en er een unieke dag van maken."
Nol en Sylvia hadden al aangetekend voor hun huwelijk. De papieren waren in
orde en het huwelijk zou in hun eigen Amsterdam worden voltrokken. NOL zei:
"Maar we hebben het af moeten zeggen. Sylvia's conditie ging ineens heel
snel achteruit. Zo'n huwelijk met alle drukte kon zij niet meer aan." Maar
zoals Sylvia het me wel eens zei, ze waren al man en vrouw. En zo voelt Nol
dit vandaag, twee dagen nadat Sylvia stierf, ook.
Hij heeft er, zo kort na haar dood, geen moeite mee over haar te praten. Het
lijkt hem zelfs goed te doen. "De echte klap moet voor mij nog komen", zegt
hij. "Het is ook allemaal zo snel gegaan ineens." Het waren vooral de
laatste twee maanden dat Sylvia meer en meer verzwakte en de pijnen
toenamen. Zij verbleef deze periode in het huis van een arts-homeopaat in
Millingen. "Ze had veel vertrouwen in deze man, die contact met haar had
opgenomen. Ze kreeg er dagelijks behandelingen met elektromagnetische
golven. Hij had daar een speciaal apparaat voor laten ontwerpen. Het was te
vermoeiend voor haar om elke dag heen en weer te rijden tussen Amsterdam en
Millingen. De arts bood haar toen onderdak in zijn huis."
"Sylvia was daar blij mee. Daar had zij immers alle faciliteiten en stond
zij onder medisch toezicht. Naast de elektromagnetische golven kreeg zij
homeopatische medicijnen. Ze kon moeilijk slikken en nuttigde
astronautenvoedsel. Maar ze verzwakte zo erg, dat de arts haar adviseerde
zich te laten opnemen in het nabij gelegen Radboudziekenhuis in Nijmegen,
waar men haar de medische verzorging zou kunnen geven die zij nu nodig had."
Nol vertelt dat Sylvia niet alleen gekweld werd door pijn. "Het was ook
vreselijk dat ze eigenlijk helemaal niet meer kon slapen. Als ze rechtop in
bed lag, had ze pijn aan haar stuitje, als ze normaal ging liggen, voelde
zij haar geïnfecteerde borst en kreeg zij het vreselijk benauwd, omdat ook
haar longen, zoals dit weekend bleek, waren aangetast. Dat slaapgebrek putte
haar uit. Daarbij kon zij ook heel moeilijk lopen, omdat zij te veel vocht
vasthield in haar benen."
"Het was zo triest haar met de dag meer achteruit te zien gaan. Drie tot
vier keer in de week reed Nol, die als vliegtuigtanker op Schiphol werkt,
naar Millingen om bij Sylvia te zijn. Hij was er ook afgelopen vrijdag toen
de behandelend arts-homeopaat Sylvia doorverwees naar het Radboudziekenhuis
in Nijmegen. Samen reden zij er naartoe. Vrijdagochtend werd Sylvia er
onderzocht. Die middag hoorde zij de uitslag van het onderzoek. De professor
kwam haar kamer binnen en zei: 'Ik heb het slechtste nieuws dat er voor u
kan zijn'. Sylvia wist meteen wat dit betekende. Voor hij nog iets kon
zeggen, vroeg ze hem: 'Hoe lang heb ik nog?' 'Een paar weken', antwoordde de
professor. Op dat moment brak ik", zegt Nol.
Hij schiet vol. "Sylvia had het heel gelaten aangehoord. Ze heeft een
geestelijke kracht, waar ik me al eerder over verbaasd heb en dat uitte zich
nu ook. Ze wist nu dat het einde nabij was. Maar ze bleef daarbij zo dapper
overeind!"
"Het is jammer dat ik niet echt meer de gelegenheid heb gehad echt met haar
te praten, afscheid van haar te nemen. Die vrijdag waren wij daar niet aan
toegekomen en we hielden ons vast aan de gedachte dat 'ze nog een paar
weken' had. Je wilt niet denken aan 'afscheid'."
"Zondagavond kon ik al niet meer met haar praten. Men heeft haar toen tegen
de pijn een morfine-injectie gegeven en 's nachts om twee uur is zij in alle
rust ingeslapen. Ik was bij haar. Haar moeder, die met andere familieleden
in het gastenverblijf van het ziekenhuis verbleef, was een kwartier nadat ze
was ingeslapen, bij haar. Gelukkig heeft Sylvia", zegt Nol, "nog een zachte
dood gehad, is het geen lange lijdensweg geworden in het ziekenhuis."
Nol wil als ik hem dat vraag, vandaag graag zelf opheldering geven over het
beeld dat is ontstaan rond Sylvia's ziekteproces. Een beeld, waarbij zij
reguliere medische behandeling totaal afwees.
Nol zegt: "Dat klopt niet helemaal. Sylvia heeft zich ook in het
VU-ziekenhuis laten onderzoeken. Daar stelde men vorig jaar mei de diagnose
dat zij borstkanker had. Men stelde haar toen chemotherapie voor. De tumor
in een van haar borsten was namelijk te groot geworden om te opereren en de
borst weg te halen. Men zei haar dat als de tumor door chemotherapie kleiner
zou worden, een borstamputatie de volgende stap zou kunnen zijn. Sylvia had
op zichzelf niets tegen borstamputatie. 'Al moeten mijn twee borsten eraf,
dat moet dan maar, als ik maar genees', zei ze. Maar de chemotherapie, daar
wilde zij niets van weten. Die wees zij definitief af."
Heb je niet geprobeerd haar over te halen naar de artsen in het VU te
luisteren en zich toch te laten bestralen?
Nol zegt: "Natuurlijk heb ik haar gezegd: zou je toch geen chemokuur doen?
Maar ze bleef op haar standpunt staan. Ze geloofde al heel lang in
alternatieve geneeswijzen. Daar had ze in het verleden enige malen goede
ervaringen mee gehad. Die prefereerde ze boven een chemokuur."
Wat waren haar bezwaren?
Nol zegt: "Ze wilde geen gif in haar lichaam, zei ze. Bovendien was ze ervan
overtuigd dat een chemokuur je zieker kon maken dan je al bent. Hij zou
bovendien een negatieve invloed hebben betreffende de menopauze, ze zou
opvliegers krijgen, kortom ze wilde zich van binnen niet laten beschadigen.
Het was een principezaak voor haar geworden, waarbij zij toch de natuurlijke
weg wilde volgen met alternatieve geneeswijzen. 'Ik sterf liever aan de
ziekte zelf dan aan de behandeling', zei ze mij."
Het is opmerkelijk dat zij een borstamputatie niet had geweigerd als dat
toen mogelijk was geweest. Uiterlijk is toch altijd heel belangrijk voor
haar geweest, gezien haar borstvergroting, haar talrijke verschillende
kapsels en outfits, zeg ik.
Nol zegt: "Ja, ze hield van uiterlijk vertoon. Ze genoot ervan op premières
op te vallen met haar kleding en haar hele verschijning. Maar ze kon de
oppervlakkigheid daarvan wel heel goed scheiden van dingen waar het echt om
gaat in het leven. En ze begreep heel goed dat een borstamputatie mogelijk
een goede oplossing zou zijn geweest voor haar. Daar had ze ook mee kunnen
leven. Dat was de buitenkant. Maar chemo zou haar innerlijk kapot maken,
vreesde ze. En dat wilde ze niet, dat kon ze niet accepteren."
Die weigering heeft haar wel het leven gekost.
Nol zegt: "Dat kan men nu wel zeggen, maar het is haar keuze geweest die ik
respecteer. Ze geloofde echt dat het misschien toch geen kanker was, maar
een bacterie die haar velde. Alternatieve genezers overtuigden haar ervan
dat er misschien hoop was, dat zij de moed niet moest opgeven. Bovendien",
aldus Nol, "had Sylvia een goede reden te kiezen voor de natuurgeneeswijze."
"Tien jaar geleden stelden artsen bij Sylvia's vader de diagnose dat hij
longkanker had. Hij was toen al hart- en suikerpatiënt. Men opereerde hem.
Dat was heel ingrijpend. Maar erger was dat de operatie totaal onnodig was
geweest. Sylvia's vader had zo bleek na de ingreep geen longkanker. Het was
een bacteriële infectie. Woedend was Sylvia dat men haar vader, die toch al
een slechte gezondheid had, zomaar voor niets had opengesneden."
"Dat zou haar nooit gebeuren! En eigenlijk herhaalde dezelfde geschiedenis
zich in haar visie nu bij haar. Men had borstkanker geconstateerd, maar had
men het wel bij het rechte eind? Was het ook geen bacterie waar genezing
voor te vinden was? Dat had zij in haar hoofd en niemand kon haar op andere
gedachten brengen. Nee, ook ik niet."
"Ik stond ook achter haar. Samen hebben wij die strijd gevoerd, waarbij zij
inderdaad vaak terugdacht aan het ziekbed van haar vader, die tenslotte vier
jaar geleden aan een herseninfarct stierf."
Achttien uur hebben Sylvia en Nol toen samen in het ziekenhuis aan zijn
sterfbed gezeten. "Sylvia geloofde dat zijn dood nog altijd het gevolg was
van die onnodige ingreep, zes jaar daarvoor. En nu zij zelf ziek was, wilde
zij haar eigen weg gaan. Ze koos voor de homeopathie."
Heb je niet het idee dat men in haar in die kringen valse hoop heeft gegeven
door te zeggen dat zij geen kanker had.
Nol: "Met nadruk wil ik erop wijzen, dat was ook Sylvia's mening, dat de
alternatieve artsen waar wij naartoe zijn gegaan en die haar behandelden,
dit echt met de beste bedoelingen hebben gedaan. Het waren integere mensen
die op hun wijze hun uiterste best hebben gedaan Sylvia te helpen. Sylvia
had er ook geen spijt van dat zij deze weg gekozen heeft. Ze wilde op
natuurlijke wijze haar kracht terugkrijgen."
Nol zegt: "Natuurlijk zijn er ook periodes geweest het afgelopen half jaar
waarin zij onzeker was en bang. Zij hield zo van het leven. We hadden nog
zoveel plannen samen, zoals ons huwelijk. Ze wilde nog heel lang gelukkig
met mij zijn in dit huis op de Leidsekade. Maar ze was gehecht aan het leven
zelf, aan mensen. Daarom wilde zij ook niet zoals collega's in een grote
villa wonen in het Gooi of elders. Ze wilde midden in dit leven staan, op de
hoek van het Leidseplein bij het American, waar ze vaak zakelijke afspraken
had. Dit was haar wereld. En ze hield ervan en ze genoot."
Nol zegt hoe belangrijk zij ook vrijheid vond in het leven. De vrijheid,
zegt hij, te doen wat zij zelf wilde, of dat nu om haar carrière of, zoals
nu, om haar gezondheid ging. Wat dat betreft is er een levensvisie die
typerend is voor Sylvia en die als kop stond boven haar horoscoop in deze
krant (ze is een vis): 'Ik wil mij door niets en niemand laten beïnvloeden'.
Dat uitte zich nu in haar opstelling jegens haar behandeling, maar ook wist
zij precies wat zij wilde in haar werk.
Nol: "Men heeft haar eens een contract voor vijf jaar bij Endemol
aangeboden, dat haar meteen miljonair zou maken. Maar dat wilde ze niet. Ze
wilde zich niet voor lange tijd vastleggen. 'Ik zal zo'n contract nooit
tekenen', ze ze. 'Ik wil gewoon in mijn werk en leven kunnen doen en laten
wat ik wil'."
Ondanks die opstelling bereikte Sylvia niettemin de top, waarbij zij tot
tweemaal tot populairste vrouw van Nederland werd gekozen (in 1991 en 1992).
Nol glimlacht: "Ze vond dat prachtig, maar was aan de andere kant heel
nuchter daarover. Ze zei na twee jaar: 'Nu mag een ander het wel worden. Het
is mooi genoeg zo'."
Financieel ging het Sylvia, die dus voor alles niet contractueel lang
gebonden wilde zijn, voor de wind. "Ze heeft heel goed verdiend", aldus Nol,
die daarmee een einde wil maken aan berichten dat zij financieel in de
problemen zou zijn gekomen door haar ziekte. "Onzin", zegt hij. "Ze kon doen
wat zij wilde."
Nol leerde Sylvia negen jaar geleden kennen op sportschool SPLASH in
Amsterdam, waar de actrice trouw haar fitnessoefeningen deed. Nol zegt:
"Mijn oog viel meteen op haar. Ik was natuurlijk geraakt door haar
uiterlijk, haar prachtige haar, maar ook door haar spontaniteit, haar
uitstraling. Ik was toen 31, vijf jaar jonger dan Sylvia. Het klikte tussen
ons. Een maand later wisten we dat wij voor elkaar bestemd waren."
Nol maakte door zijn relatie met Sylvia kennis met de wereld die hij
daarvoor helemaal niet kende. Maar de knappe macho en de beeldschone tv-ster
werden een mooi paar. "Ik genoot natuurlijk, net als Sylvia, van die
aandacht die zij kreeg als we naar een première gingen. Nee, ik heb er nooit
een probleem mee gehad dat zij bekend was. Ik was trots op haar en vond het
geweldig dat zij er zo van genoot."
Nol leerde al gauw dat er naast die Sylvia die graag schitterde in mooie
jurken op premières, ook een andere vrouw achter haar schuil ging. "Als we
samen thuis waren, was zij een vrouw die innerlijk veel voor mij betekend
heeft, die mij op een hoger niveau heeft gebracht qua denkwijzen. Een
voorbeeld? Vroeger had ik al heel snel mijn oordeel klaar over mensen en
gebeurtenissen. Sylvia had een genuanceerdere mening en wat dat betreft heb
ik veel van haar geleerd. Ze heeft mij geestelijk enorm verrijkt."
NOL mag dan vorige maand niet met haar getrouwd zijn, omdat zij te ziek was,
ze is toch zijn bruid die hij zaterdag zal begraven. En dat gevoel kan zelfs
de dood hem niet afnemen!