شبهه عبارت “اهدی” در روایت یمانی
سید احمد الحسن ع | وصی و جانشین امام مهدی ع
بسم الله الرحمن الرحیم
الحمد لله رب العالمین
اللهم صل علی محمد و آل محمد الائمه و المهدیین وسلم تسلیما کثیرا
یکی دیگر از شبهاتی که مخالفین و معاندین دعوت مبارک یمانی (ع) بر آن استدلال می کنند ، از روایت زیر می باشد، که ابتدا روایت را بیان و سپس شبهه را بررسی می کنیم:
عن أبی بصیر، عن أبی جعفر الباقر (ع) قال: خروج السفیانی والیمانی والخراسانی فی سنة واحدة، فی شهر واحد، فی یوم واحد؛ نظام کنظام الخرز یتبع بعضه بعضاً، فیکون البأس من کل وجه، ویل لمن ناواهم، و لیس فی الرابات رایة أهدى من رایة الیمانی، هی رایة هدى، لأنه یدعو الى صاحبکم. فإذا خرج الیمانی حرم بیع السلاح على الناس، وکل مسلم، وإذا خرج الیمانی فانهض إلیه، فإن رایته رایة هدى، ولا یحل لمسلم أن یلتوی علیه، فمن فعل ذلک فهو من أهل النار، لأنه یدعو الى الحق، والى طریق مستقیم).
از ابی بصیر، از ابی جعفر محمد باقر(ع) فرمود: خروج سفیانى، یمانى و خراسانى در یک سال، یک ماه و یک روز و ترتیب آنها همچون رشته مهره ها پشت سر هم خواهد بود. سختى از هر سو پدید آید، واى بر کسى که در مقابل آنها بایستد. در میان پرچم ها، هدایت گرتر از پرچم یمانى وجود نیست، چرا که پرچم حق است و شما را بسوى صاحبتان دعوت کند. وقتى یمانى قیام کند، فروش اسلحه به مردم حرام می شود. پس بسوى او بشتابید که پرچم او پرچم هدایت است، و بر هیچ مسلمانى، جایز نیست از او سرپیچى کند و اگر کسى چنین کند از اهل آتش است، زیرا او مردم را به حق و به راه مستقیم دعوت کند. بشارة الاسلام ص ۹۳ به نقل از غیبت نعمانى . بحار الأنوار ج۵۲٫
می گویند: پرچم یمانی، هدایتگرتر است، و سفیانی و خراسانی هم شاید هدایت داشته باشند.
در حدیث یمانی ذکر شده فی الرایات رایة اهدی من رایة الیمانی.
که آن را با آیات قرآن بیان خواهم نمود ان شاء الله رفع اشکال شود .
(أَفَمَن یَمْشِی مُکِبًّا عَلَى وَجْهِهِ أَهْدَى أَمَّن یَمْشِی سَوِیًّا عَلَى صِرَاطٍ مُّسْتَقِیمٍ).الملک:۲۲
پس آیا کسی که نگونسار بر روی صورت راه می رود هدایت یافته تر است یا کسی که ایستاده و بر صراط مستقیم راه می پیماید.
در این آیه ، با وجود این که صفت تفضیلی “اهدی“ استعمال شده است، اما حتماً خود شما نیز گمان نمی کنید که کسی که نگونسار بر روی صورت راه می رود ، حتی ذره ای هدایت در او باشد. پس در کلام عربی و کلام خدا و اهل بیت (ع)، استفاده از صفت تفضیلی، حتماً به این معنی نیست که هر دو مورد، دارای آن صفت باشند. یعنی یکی کمتر و دیگری بیشتر.
(قُلْ هَلْ مِن شُرَکَآئِکُم مَّن یَهْدِی إِلَى الْحَقِّ قُلِ اللّهُ یَهْدِی لِلْحَقِّ أَفَمَن یَهْدِی إِلَى الْحَقِّ أَحَقُّ أَن یُتَّبَعَ أَمَّن لاَّ یَهِدِّی إِلاَّ أَن یُهْدَى فَمَا لَکُمْ کَیْفَ تَحْکُمُونَ). یونس:۳۵
بگو آیا از شریکان شما کسی هست که به حق هدایت کند؟ بگو خداوند به حق هدایت می کند. پس آیا کسی که به حق هدایت می کند شایسته تر است که تبعیت شود یا کسی که هدایت نمی کند و بلکه خود به هدایت نیازمند است. پس شما را چه شده است و چگونه حکم می کنید.
در این آیه هم از صفت تفضیلی “أحق“ استفاده شده است. در حالی که هیچ حقی در تبعیت از کسی که خود نیازمند هدایت است دیده نمی شود. پس تبعیت همانطور که می دانید فقط از کسی جایز است که خود هدایت کننده است ولا غیر، مانند خداوند و حجج الهی که شایسته است از آنها تبعیت و پیروی کنیم، نه کسی که خود محتاج هدایت است.
و انصار امام مهدی علیه السلام پیروان امام احمد الحسن مکن الله له فی الأرض هم فقط از کسانی تبعیت می کنند، که خودشان هدایت یافته هستند، نه کسانی که خودشان احتیاج به هدایت دارند.
والحمدلله وحده