به مناسبت روز مولوی-اثر استاد شهریار در خانقاه شمس تبریزی-قسمت آخر

[maryam jabbari]

............................................

................................

....................

............

اینک آمد از در ، آن  دریای نور/ موسی ای  ، گویی فرود آید ز طور

زیر یک بازو ، گرفته  بوسعید/ بازوی  دیگر ، جنید  و   بایزید 

طلعتی، آیینه ی دریای نور/ قامتی ، هیکل نمای  کوه طور

گیسوانی ، هاله ی صبح ازل/ حلقه ی خورشید حسن لم یزل

چون توانم نقش آن زیبا کشید؟/ چشم من حیران شد و  او را ندید

کس نداند فاش کرد اسرار او/ هرکسی از ظن خود شد یار او

شمس،کتفش بوسه داد و پیش راند/ بردش آن بالا و بر مسند نشاند

می رسند از در ، صفاکیشان او/ پادشاهانند ، درویشان او

گوش تا گوش فضای خانقاه/ پر شد از پروانگان مهر و ماه

شمس حق،خود خرقه بازی می کند/ شاه را مهمان نوازی  می کند

مثنوی خوانان ، حکایت می کنند/ وز جداییها شکایت می کنند

بر در و دیوار می رقصد شعاع/ صوفیان در شور  رقصند و سماع

شرح شورانگیز عشق شهریار/ در غزل می پیچد و سیم سه تار

پیش در ، شیخ بهایی یک طرف/ دست بر سینه ، سنایی یک طرف

ابن سینا ، می برد قلیان شاه/ فخر رازی ،انفیه گردان شاه

شاعر توس آب بسته کشته را/ هم غزالی پنبه کرده رشته را

رودکی گهگاه رودی  می زند/ خوش سمرقندی سرودی  می زند

"بوی جوی مولیان آید همی/ یاد یار مهربان آید همی"

سعدی ، آن گوشه  قیامت می کند/ وصف آن رخسار و قامت می کند

شیخ عطار ، آن میان با مشک و  دود/ چشم بد را می کند اسفند،دود

نظم مجلس با نظامی داده اند/ جام پیمودن به جامی داده اند

می کشد خیام، خم ّ می به دوش/ بر شود فریاد فردوسی که نوش

مستی ما از شراب معنوی ست/ نقل ما ، نای و نوای مثنوی ست

هدیه ی ما ، اشک ما و عشق ما/ عشوه ی ابروی او سرمشق ما

چشم از این رویای خوش ، وا می کنیم/ عشق را، با عقل سودا می کنیم

شاهنامه ،طبل  ما  و کوس ماست/ مثنوی ،چنگ و نی و ناقوس ماست

یارب ! این نی زن ، چه دلکش می زند/ نی زدن گفتند،آتش می زند

"آتش است این بانگ نای و نیست باد/ هرکه این آتش ندارد ،نیست باد"

چون کتاب خلقت است این مثنوی/ کهنگی دردم ، در او یابد نوی

هر ورق صد صحنه سازی می کند/ هر سخن ، صد نقش  بازی می کند

هر سخن هم مبتدا شد هم خبر/ یک جهان مفهوم می گیرد به بر

هم به آن قرآن که او را پاره ، سی است/ مثنوی، قرآن شعر پارسی است

شاهد اندیشه ها شیدای او/ مغزها مستغرق دریای او

مولوی ،خاطر به عشق شمس باخت/ وین همه دیوان به نام شمس ساخت

نی همین بر طبع ملا ،آفرین/ آفرین ! بر شمس ملا آفرین

شمس ما کز بی زبانی شکوه کرد/ در  زبان شعر ملا  جلوه کرد

دل به دردش کامد از داغ زبان/ حق بدو داد این زبان جاودان

جاودان باد این کتاب مثنوی/ جاودان باش ! ای روان مولوی

جشن قرن هفتم ملای روم/ گرچه برپا گشته در هر مرز و بوم

لیک ملا ، شمس را جویا بود/ هرکجا شمس است ،آنجا می رود

شمس چون تبریزی و از آن ماست/ روح ملا هم یقین ،مهمان ماست

شهریارا!طبع دلکش داشتی/ وقت مهمانان خود خوش داشتی

انتخاب:مریم جباری