ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ကုတ္အကႌ် & ဘိုးဘြားမ်ားနွင့္ေတြ႕ဆံုျခင္း & လက္နက္ႏိုင္ငံေတာ္မ႐ွိတဲ့ ဧကရာဇ္ & အတိတ္ေဟာင္းကရန္ကုန္ျမိဳ႕ထဲသြားလည္ရေအာင္ & ပထမဆံုးက်ည္ဆံ

[ဂ်စ္တူး]

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ကုတ္အကႌ် & ဘိုးဘြားမ်ားနွင့္ေတြ႕ဆံုျခင္း & လက္နက္ႏိုင္ငံေတာ္မ႐ွိတဲ့ ဧကရာဇ္ & အတိတ္ေဟာင္းကရန္ကုန္ျမိဳ႕ထဲသြားလည္ရေအာင္ & ပထမဆံုးက်ည္ဆံ
.

To:

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ကုတ္အကႌ်

အမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္ၾကီးဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးအတြက္ေတာင္းဆိုရန္အဂၤလန္သိုသြားခ်ိန္ကျဖစ္သည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႕ခရီးတေထာက္နားမည့္အႏၵိယတြင္အႏိၵယအမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္ၾကီးမစၥတာေနရူးအားေတြ႕ဆုံလိုသျဖင့္အမ်ိဳးသား
ေခါင္းေဆာင္နွစ္ဦးေတြ႕ၾကသည္။
ရင္းရင္းနွီးနွီးေဆြးေႏြးၾကသည္လြတ္လပ္ေရးရေသာအခါနိုင္ငံျခင္းရင္းနွီးေစေရးဖြ႕ံျဖိဳးတိးုတက္ေရးတို႕အတြက္မည္သို႕ေဆာင္ရြက္ၾက
မည္ကိုေဆြးေႏြးၾကသည္။နွစ္ဦးစလံုးအရည္အျခင္းရွိေသာေခါင္းေဆာင္မ်ားျဖစ္သျဖင့္စိတ္တူကိုတူေလေပးေျဖာင့္ေနၾကေလသည္။
ထိုစဥ္မွာပင္မစၥတာေနရူးကေအာင္ဆန္းလန္ဒန္ေရာက္လို႕ေဆြးေႏြးပြဲေတြလုပ္တဲ့အခါဘာ၀တ္ဆံု၀တ္မွာလည္းဟုေမးလိုက္သည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကသူ၏စစ္အက်ႌတစ္ပတ္ႏြမ္းေလးကိုၾကည့္ျပီးျပံဳးေနခဲ့သည္။ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကထိုစစ္အကႌ်တစ္ပတ္ႏြမ္းေလးကိုပင္၀တ္
ဆင္မည္ဟုရည္ရြယ္ထားပံုရေလသည္။(တစ္ကယ္မွာလည္းဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ထိုအခ်ိန္ကအစိုးရအဖြဲ႕၀င္၀န္ၾကီးတစ္ေယာက္ျဖစ္ေသာ္
လည္းတူတူတန္တန္အကႌ်ေလးပင္၀တ္ဖို႕စိတ္ထဲမထားပဲနိုင္ငံ့ေကာင္းစားေရးသာေဆာင္ရြက္ေနခဲ့သည္။)မစၥတာေနရူးက
ဒီလိုေတာ့ဘယ္ျဖစ္မလဲကြလန္ဒန္ျမိဳ႕ေတာ္သားေတြကအေဆာင္အေရာင္ကိုအလြန္နွစ္သက္ၾကတာေနာက္ျပီးမင္းတို႕ဟိုေရာက္ရင္
ေဂ်ာ့ဘုရင္ကသူ႕နန္းေေတာ္ကိုထမင္းေတြဘာေတြဖိတ္ေၾကြးရင္ေၾကြးမွာလိုလိုမယ္မယ္ေဆာင္သြားရမွာေပါ့ကြဆိုျပီးခ်က္ခ်င္းအပ္ခ်ဳပ္
သမားမ်ားကိုေခၚကာသင့္ေလွ်ာ္ေသာအေနာက္တိုင္း၀တ္စံုမ်ားအျမန္ဆံုးခ်ဳပ္လုပ္ေစခဲ့သည္။ထိုေၾကာင့္ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႕အဖြဲ႕၀င္မ်ား
အႏိၵယမွာထြက္ခြာလာေသာအခါစတိုင္က်လွပစြာနွင့္ခရီးဆက္လက္ထြက္ခြာလာနိုင္ခဲ့ေလသည္(ယေန႕ေတြ႕ျမင္ၾကရေသာဗုိလ္ခ်ဳပ္
ေအာင္ဆန္း၏လန္ဒန္ေဆြးေႏြးပြဲမွတ္တမ္းဓါတ္ပံုမ်ားမွကုတ္အကႌ်သည္မစၥတာေနရူးဆင္ေပးလိုက္ေသာကုတ္အက်ႌျဖစ္သည္။
နိုင္ငံံအက်ိဳးကိုေဆာင္ရြက္ရာတြင္အ၀တ္အစားကိုပင္ဂရုမျပဳနိုင္ခဲ့ေပ။သူထံတြင္လည္းအပိုအလွ်ံမရိွ သူရေသာလခေလးကို
ပင္ေ၀မွ်ေၾကြးေမြးေသးသည္ထို႕ေၾကာင့္လန္ဒန္တြင္နိုင္ငံ့အေရးေဆြးေႏြးရာမွာပင္အ၀တ္ေကာင္းေကာင္းမရွိခဲ့ေပ။
ေလးစားအတုယူဖြယ္ပင္ျဖစ္ေတာ့သည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္၀တ္ထားေသာအက်ႌသည္မစၥတာေနရူးဆင္ေပးလိုက္ေသာအက်ႌျဖစ္သည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္၀တ္ဆင္္ေနက်စစ္အက်ႌတစ္ပတ္ႏြမ္းေလး။
ျမန္မာနိုင္ငံ့ရဲ႕အနိုင္းမဲ့သူရဲေကာင္း။

ဘိုးဘြားမ်ားနွင့္ေတြ႕ဆံုျခင္း

ကၽြန္ေတာ္တို႕မမီလိုက္တဲ့ေခတ္ေဟာင္းကဘိုးဘြားေတြရဲ႕ဓါတ္ပံုေလးေတြကိုစုစီးျပီးတင္ျပထားတာပါ။ရသေလာက္ေပါ့။ဗဟုသုတရ
သလိုေလ့လည္းေလ့လာရတာေပါ့ ။သူတို႕ရဲ႕ဟန္ပန္ေတြကိုျပန္ျပီးအမွတ္ရၾကရေအာင္

၁။ေဒါက္တာဘေမာ ္၊သခင္ျမ၊ေဒါက္တာသိန္းေမာင္၊ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္းဆန္းတို႕ဂ်ပန္ဘုရင့္နန္းေတာ္မွာ
ဆုတံဆိပ္ယူစဥ္။

၂။အမ်ိဳးသားပညာ၀န္ဦးဖိုးက်ားပါ။

၃။ဓါတ္ရွင္မင္းသားၾကီးဦးေရႊဘ။

၄။၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ဦးနု။

၅။ကုလသမဂၢအေထြေထြအတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္ဦးသန္႕။

၆။ေဟာလီး၀ုဒမွာသရုတ္ေဆာင္တဲ့မင္္သမီး၀င္းမင္းသန္းပါ။

၇။စစ္အတြင္းကဗံုးဒဏ္ခံခဲ့ရတဲ႕့ရန္ကုန္ဆိပ္ကမ္းပါ။

၈။ဦးသန္႔ရဲ႕သားတင္ေမာင္သန္႔၊သမီးေအးေအးသန္႔ပါ။

၉။ဗမာ့ေသနတ္ကိုင္တပ္ရင္းတစ္ရင္းစုေပါင္းဓါတ္ပံု။

၁၀။ဗိုလ္ေအာင္ဒင္ဇာတ္ကးမွသရုတ္ေဆာင္မ်ားး။အခုပံုေတြကကၽြန္ေတာ္စုထားတာေလးေတြပါ။မျပည့္စံုတာရီွရင္လည္း
ခြင့္လႊတ္ၾကပါ။ေနာက္လည္းပံုေလးေတြတင္ပါအံုးမယ္။သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ

ဘိုးဘြားမ်ားနွင့္ေတြ႔ဆံုျခင္း(၂)

သူငယ္ခ်င္းတို႕ေရအရင္တစ္ခါလိုပဲဘိုးဘြာေတြရဲ႕ပံုေလးေတြပါ။အခုပိုျပီးေရွးၾကတဲ့ပံုေလးတင္ေပးလိုက္ပါတယ္။တစ္ခ်ိဳ႕ပံုေလးေတြ
ကရင္နာဖို႕ေကာင္းတာကိုေတြရပါတယ္။ေအာက္မွာေလ႔လာၾကည့္ရေအာင္။

၁။သီေပါမင္းရဲ႕ကိုယ္ရံေတာ္တပ္ဖြဲ႕လက္နက္မခ်မီ။

၂။စုဖုရားေလး-စုဖုရားလတ္-သီေပါမင္း။

၃။မင္းလွခံတပ္က်ျပီးေနာက္--------

၄။ကုန္းေဘာင္ေခတ္ေနွာင္းနိုင္ငံျခားပညာေတာ္သင္ေတြပါ။

၅။သီေပါမင္းရဲ႕ရတနာဂီရိကစံအိမ္ေတာ္ပါျမန္မာဘုရင္တစ္ပါးအတြက္ေတာ့ေသးလြန္းပါတယ္။

၆။စာေတြပါျပီးသားဆိုေတာ့ဒီတိုင္းပဲတင္လိုက္တယ္။

၇။မင္းတုန္းမင္းရဲ႕သ၀ဏ္လႊာတစ္ေစာင္။

၈။ဖန္ခ်က္၀န္ေထာက္ဦးေရႊအိုးပါ။

၉။အိမ္ေရွ႕ကိုယ္ေတာ္ကေနာင္မင္းသားၾကီး။

၁၀။ျမင္ကြန္းမင္းသား(ကေနာင္မင္းသားၾကီးကိုလုပ္ၾကံသူ)။ကုန္ေဘာင္းေခတ္ေနွာင္းေန၀င္ခ်ိန္ကပံုေတြပါ။ၾကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္ခဲ့တဲ့
ျမန္မာတို႕ရဲပံုရိပ္ေတြကိုသတိရၾကပါ။ မ်ိဳးဂုဏ္သိကၡာကိုေစာင့္ထိမ္းနိုင္ၾကပါေစ။

စူနာမီ လႈိင္း
Shine........
wave....@gmail.com

လက္နက္ႏိုင္ငံေတာ္မ႐ွိတဲ့ ဧကရာဇ္ (ခရစ္ႏွစ္ ၁၅၅၇)ေရးသူ-ေဒါက္တာသန္းထြန္း

႐ွင္းလင္းေျပာျပစရာ အမ်ားႀကီးေနာ္။ အခ်ိန္ကာလတိုတိုမွာ ေနာင္အၾကာႀကီး အက်ိဳး အျပစ္ခံရမယ့္ အေၾကာင္းအရာေတြကေတာ့ အစုလိုက္အျပံဳလိုက္ တိုးေနတယ္။ ျမန္မာအမ်ား က ဗုဒၶသာသနာဟာ အႏွစ္ငါးေထာင္တည္မယ္လို႔ ယံုတယ္။ ဒါေပမယ့္ စဥ္းစားၾကည့္စမ္းပါ။ သာသနာ အဓြန္႔႐ွည္ေအာင္လုပ္ဖို႔ လူအား ေငြအား အမ်ားႀကီးလိုတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာပဲေျပာေျပာ တခုခုကို တကယ္ယံုၾကည္ၿပီး လုပ္ခ်င္ၾကၿပီဆိုရင္ ဟိုလိုတမ်ိဳးလုပ္၊ ဒီလိုတမ်ိဳး လုပ္နဲ႔ ပန္းတိုင္ကို ဆိုက္သြားတာပါပဲ။ အဲဒီအားကို ငါက အသံုးခ်ရမွာလို႔ ငါယူဆၿပီးသား၊ လူစြမ္းေကာင္းဆိုရင္ အေျပာမပိုင္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူက အစြမ္းထက္တဲ့ ဧရာမပုဂိၢဳလ္ႀကီး ျဖစ္လာတတ္ပါတယ္။ ငါ့ကိုယ္ငါ သီရိပရ၀မမဟာရာဇာဓိရာဇ (ဘုန္းက်က္သေရႀကီးတဲ့ တရားေစာင့္တဲ့ မင္းတကာ့မင္း) လို႔ ဆိုတယ္။

အခု ငါ ဘယ္လို မင္းတကာ့မင္း ျဖစ္လာတယ္ ဆိုတာ ေျပာမယ္။ ငါ့ ပတ္လည္မွာ မင္းေသးမင္းေျမႇာင္ေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိေနတယ္။ သူတို႔ကို တဦးခ်င္းခြဲၿပီး ျဖိဳလွဲဖို႔ လြယ္ပါတယ္။ သာသနာ ၂၀၉၄၊ သကၠရာဇ္ ၉၁၂၊ ခရစ္ႏွစ္ ၁၅၅၀ အဲဒီတုန္းက ငါ ေကတုမတီ (ေတာင္ငူ) ကို သြားၿပီးတိုက္တယ္။ ၁၁ ဇန္န၀ါရီ ၁၅၅၁ မွာ ေတာင္ငူကို ငါရတယ္။ ၿမိဳ႔သိမ္းတယ္ဆိုရင္ ဘာေတြျဖစ္မလဲ မင္းတို႔ ေတြးၾကည့္စမ္း။ ငါေျပာပါမယ္ကြာ၊ ဘုရားအို၊ ေက်ာင္းအိုကို ျပင္တယ္ကြာ၊ အသစ္လည္း ထပ္ေဆာက္တယ္၊ ဗုဒၶ႐ွင္ေတာ္ျမတ္ ဘုရားတရားေတာ္ကို ျပန္႔ပြါးေအာင္ ေျပာမယ္ ေဟာမယ္၊ ေဒသအလိုက္ ဘယ္ေရာက္ေရာက္ အဲဒီမွာ သူ႔ေနရာနဲ႔သူ ေခါင္းေဆာင္ဆိုတဲ့ လူေတြ႐ွိတယ္။ ဒီလူေတြက လူပါး လူနပ္ေတြ၊ ငါ့ဆီ၀င္လာၿပီး အသက္မေသ စည္းစိမ္မပ်က္ ဆက္လက္အမႈထမ္းလိုပါ သတဲ့၊ ငါ ဘာလုပ္ရမယ္ဆိုတာ သူတို႔က လာေျပာတာေလ။ ၿမိဳ႔၀န္ကို ၿမိဳ႔၀န္ဆက္ခန္႔၊ ေစာ္ဘြားကို ေစာ္ဘြားပဲ ဆက္ေနပါေစ၊ ငါ့ကို ဘ၀႐ွင္မင္းတရားႀကီးတဲ့၊ ဒါ သူတို႔ ေခၚတာ၊ ကဲ မလြယ္ဘူးလား။ ေနာက္ ျပည္ၿမိဳ႔ကို ၃၀ ၾသဂုတ္ ၁၅၅၁ မွာ ငါတိုက္ယူျပန္တယ္။ ငါ့ နာမည္နဲ႔ အဲဒီၿမိဳ႔မွာ ေကာင္းမႈေတြ အထပ္ထပ္ သူတို႔က လုပ္ေပးၾကတယ္။ ငါကေတာ့ လူအင္အားနဲ႔ လက္နက္အင္အားထပ္ျဖည့္ၿပီး ဟံသာ၀တီ (ဗဂိုး) ကို ၁၂ မတ္ ၁၅၅၂ မွာ သြားတိုက္တယ္။ တဘက္ရန္သူ မင္းဆိုတဲ့လူက ဆင္စီးၿပီး ထြက္လာတယ္။ သူနဲ႔ ဆင္စီးခ်င္း တေယာက္ခ်င္း စစ္ထိုး၀ံ့မလားတဲ့။ ငါ့ဆင္ ဥေပါသထက သူ႔ဆင္ရဲ႔ အစြယ္ေတြကို ခ်ိဳးပစ္ႏိုင္တယ္။ အဲဒါ ၿပီးေတာ့ ပင္လယ္၀မွာ ဒီေရတက္တာ မင္းျမင္ဖူးတယ္ မဟုတ္လား၊ ငါ့ စစ္သားေတြက သူ႔ၿမိဳ႔တြင္းကို ဒီေရတက္သလို ေရာက္သြားၾကပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ဆက္တိုက္ ေကာင္းမႈေတြ အမ်ားႀကီး လုပ္ျဖစ္တယ္။ နန္းမေ႐ွ႔မွာ ေခါင္းေလာင္းဆြဲထားၿပီး နစ္နာခ်က္ တခုခု႐ွိသူတိုင္း အတားအဆီးမ႐ွိ ဒီ ေခါင္းေလာင္း ထိုးခြင့္ေပးထားတယ္။ (ေခါင္းေလာင္းသံၾကားရင္ ဘာဒုကၡ လဲလို႔ ေမးၿပီး မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ ျပႆနာကို ေျဖ႐ွင္းေပးပါတယ္။) တိုက္ေရး ခိုက္ေရးေတြ ေခတၱျဖစ္ျဖစ္ အားလံုးရပ္ခိုင္းလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ မိဖုရားႀကီး လက္ဆြဲၿပီး ၁၂ ဇန္န၀ါရီ ၁၅၅၄ မွာ ငါတို႔ ဘိသိက္ခံတယ္။ ငါလည္း သာသနာ့ဒါယကာႀကီး ျဖစ္ၿပီေပါ့။
ငါ့ကို ေျပာၾကတယ္။ ဗုဒၶကို ယံုၾကည္တဲ့ ေဒသအမ်ားႀကီးမွာ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့မင္းက ဗုဒၶရဲ႔ အဆံုးအမကို မနာယူၾကဘူးတဲ့။ ဒီကိစၥကို ငါ ဘယ္လိုေျဖ႐ွင္းသလဲဆိုေတာ့ ငါ့မွာ ႐ွိသမွ် ေရအား ၾကည္းအား အကုန္စု႐ံုးၿပီး ေျမာက္အရပ္နဲ႔ အေ႐ွ႔ေျမာက္အရပ္ကို ခ်ီတက္ခဲ့တယ္။ အ၀ကို ၂၂ ဇန္န၀ါရီ ၁၅၅၅ မွာ သိမ္းလိုက္ႏိုင္တယ္။ ငါ့ကို ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ၿပီး အသတ္အျဖတ္ပဲ လံု႔လျပဳေနတယ္လို႔ အားလံုးက ထင္ေနၾကၿပီ မဟုတ္လား။ အေသ အေပ်ာက္က နည္းႏိုင္သမွ် နည္းေအာင္ စီစဥ္ခဲ့ပါတယ္။ ငါတို႔ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ ထက္ျမက္ တာကို လူသိမ်ားလာေတာ့ ၿမိဳ႔တၿမိဳ႔ကို ငါတို႔ ခ်ဥ္းကပ္တာနဲ႔ နည္းနည္းေလာက္ ဟန္ေရးျပ တိုက္ခိုက္လိုက္႐ံုနဲ႔ (ဒါမွမဟုတ္) လံုး၀မတိုက္ရဘဲနဲ႔ လက္နက္ခ် အညံ့ခံၾကတယ္။ ႐ွင္း႐ွင္းေျပာေတာ့ ငါတို႔ကလည္း သိပ္ၿပီး ေၾကာက္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ အားႀကီးတယ္၊ အားသာတယ္ မဆိုႏိုင္သလို သူတို႔ကလည္း သိပ္ညံ့့တယ္၊ သိပ္ဖ်င္းတယ္။ တို႔ ေစ့ေစ့ၾကည့္တာကိုပဲ မခံရဲဘူးဆိုတာမ်ိဳး မဟုတ္ပါ။ ငါက စစ္ေခါင္းေဆာင္အေနနဲ႔ ေအာင္ျမင္တယ္ဆိုတဲ့ ဂုဏ္သတင္းေတာ့ ႐ွိပါရဲ႔၊ သတၱိေရာ၊ ဇြဲလံု႔လေရာ မေခဘူးေလ၊ ၿမိဳ႔ေတြ ၀န္းက်င္က စိုက္ခင္းပ်ိဳးခင္းေတြ ဖ်က္တယ္၊ စစ္မၾကာခဏ တိုက္ေနရတဲ့ေပါ့။ စစ္အျမဲတိုက္ ေနၾကရင္ ငတ္သထက္ ငတ္ၾကမယ္၊ ဘယ္ၿမိဳ႔မွ တို႔က အျပင္က အၾကာႀကီး ၀ိုင္းပိတ္ဆို႔ထား တာကို မခံႏိုင္ပါ။ ျမန္ျမန္ စစ္ေအးစကားေျပာၿပီး အသနားခံလိုက္ၾကတယ္။ ေစာေစာက ေျပာသလို ငါ့ကို သခင္အျဖစ္ လက္ခံလိုက္ၾကတယ္။ အရင္က ရတဲ့ ရာထူးဂုဏ္ထူး ဥစၥာစီးပြါး မဆုတ္ယုတ္ရင္ ၿပီးစတမ္းေပါ့။ ငါကလည္း ေပးတဲ့ကတိသစၥာတည္ေအာင္ ထိန္းပါတယ္။ စစ္ေအာင္သူေတြဟာ ေလာဘမသတ္ႏိုင္ဘဲ ရသမွ် နိုင္သမွ် ႏွိပ္စက္လုပ္ၾကတဲ့ အထဲမွာ ငါမပါဘူး။ တခါက သူပုန္ ရာနဲ႔ေထာင္နဲ႔ ႐ွိသမွ်ကို ကပ္နဲ႔ေလွာင္ၿပီး အစာေရစာ မေပးဘဲ မီးတိုက္သတ္ဖို႔ ထားတယ္။ ဆရာေတာ္ သံဃာေတာ္ေတြ ႂကြလာၿပီး သူတို႔ ဒကာေတြကို ေ႐ြးႏႈတ္ၿပီး ေခၚသြားခြင့္လည္းျပဳေရာ တကယ့္အႀကီးအကဲ ထိပ္တန္းေခါင္းေဆာင္ေတြပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ အဲဒီေတာ့ တို႔မွာလည္း သတ္ရတဲ့လူ ေလ်ာ့သြားတာ ေကာင္းတာေပါ့။ အ၀မင္း၊ အမတ္နဲ႔ ေနာက္လိုက္ေတြက ငါတို႔ဆီမွာ သစၥာေရ လာေသာက္ၿပီး ငါတို႔ တပ္သားျဖစ္လာေတာ့ ငါတို႔အဖို႔လည္း ဆက္လက္ နယ္ပယ္သိမ္းသြင္းဖို႔ ခြန္အားျပည့္သြားျပန္ တယ္။ ဒီလိုပဲ ပေဒသရာဇ္တိုင္းႏိုင္ငံေတြမွာ လုပ္ျမဲပါ။ ကုလား (ဥေရာပ) ေၾကးစားတပ္ကို ေတာ့ ဒီလိုမထင္နဲ႔ေလ။ သူတို႔ကိုလည္း သာသနာေျမကလြဲရင္ ႀကိဳက္တာကို ႀကိဳက္သ ေလာက္ယူလို႔ ခြင့္ေပးထားပါတယ္။ ငါကလည္း ေနရာသစ္ကို သိမ္းၿပီးရင္ ေက်ာင္းဘုရား ျပဳျပင္မယ္၊ ေစတီကို ေ႐ြးခ်ယ္လို႔ စီစဥ္ျမဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ တစတစ မြန္ေဒသ ျမန္မာေဒသေတြက ေစတီေတြမွာ ေ႐ႊတ၀င္း၀င္းနဲ႔ ေ႐ႊႏိုင္ငံ ျဖစ္လာပါတယ္။ ရဟန္းေတြ ကလည္း ၀ိနည္းေတာ္ကို ေလးေလးစားစား လိုက္နာက်င့္သံုးတာကို ေတြ႔ရတယ္။ လူေတြကလည္း ဗုဒၶသာသနာ၀င္ေတြလို႔ ဆိုရေလာက္ေအာင္ အေနအထိုင္ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔ လာတယ္။ သူသူငါငါ စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္ခ်မ္းသာ ႐ွိၾကပါတယ္။
သီရိလၤကာမွာ ဗုဒၶသာသနာ ေမွးမွိန္ေနတယ္လို႔ ငါၾကားရေတာ့ ႐ုတ္တရက္ သိပ္စိတ္ထိခိုက္ သြားတယ္။ ပိဋိကတ္တစံုနဲ႔ က်မ္းတတ္ဆရာေတာ္တခ်ိဳ႔ကို ေစလႊတ္ပါတယ္။ ဒီလို က်မ္းတတ္ပုဂၢိဳလ္ေတြအျပင္ လက္သမားဆရာ ပန္းခ်ီဆရာေတြလည္း ထည့္လိုက္ေသး တယ္။ ဟိုမွာ ေက်ာင္းေဆာက္ၿပီး လွပတင့္တယ္ေအာင္ ေဆးေရးေ႐ႊခ် လုပ္ခိုင္းလိုက္ပါတယ္။ လိုသမွ် ပစၥည္းကိရိယာေတြလည္း သယ္ေဆာင္သြားခိုင္းပါတယ္။ တကယ့္ကို ငါက သူတို႔အေပၚမွာ စိတ္ေကာင္း ေစတနာေကာင္းထားကို သိေအာင္၊ သူတို႔ အေျခအေနေကာင္း လာေအာင္ ဆႏၵ႐ွိတာကို ထင္႐ွားေအာင္ ငါ့ဆံေတာ္နဲ႔ မိဖုရားႀကီးဆံေတာ္ကို ျဖတ္ၿပီး တံျမက္လုပ္ၿပီး စြယ္ေတာ္တိုက္မွာ ဖုန္လွည္းဖို႔ ေပးလိုက္ပါတယ္။ ငါေစလႊတ္တဲ့အဖြဲ႔ဟာ ေအာင္ပြဲရလို႔ ျပန္လာၿပီး ဟိုက စြယ္ေတာ္တုတဆူလည္း လက္ေဆာင္ေပးဆက္ လိုက္ပါေသး တယ္။
ေန႔စဥ္ ငါ့ဘာသာ ငါေမးတဲ့ ေမးခြန္းကေတာ့ ငါဘယ္ကိုသြားၿပီး ဗုဒၶသာသနာ ျပဳခြင့္ရမလဲဆိုတဲ့ ေမးခြန္းျဖစ္ပါတယ္။ ႐ွမ္းမ်ားဟာ ဟိုအခါက သာသနာကို ေလးစားရေကာင္း မွန္း မသိေသးတာ အမွန္ပါ။ မိဖုရားႀကီးကိုပါ ေခၚခဲ့ၿပီး ငါတို႔ ေဖာင္ေတာ္နဲ႔ အညာကို ဆန္တယ္။ ခမ္းႀကီးနားႀကီး သြားတာေပါ့။ စစ္အဂၤါခင္းက်င္းၿပီး စစ္တိုက္ဖို႔လည္း ပါတယ္။ အ၀ကို ၂၄ ဒီဇင္ဘာ ၁၅၅၆ မွာ ေရာက္တယ္၊ ၈ ဇန္န၀ါရီ ၁၅၅၇ မွာ ခရီးဆက္တယ္၊ ပတၱျမားေျမျဖစ္တဲ့ မိုးမိတ္နဲ႔ သီေပါက ၁၀ ဇန္န၀ါရီ ၁၅၅၇ မွာ အညံ့ခံတယ္။ မိုးမိတ္ရဲ႔ အေနာက္ေျမာက္မွာ ေစတီတဆူတည္ဖို႔ ၈ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၅၅၇ မွာ ဘုရား အုတ္ျမစ္ခ်တယ္။ ၁၀ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၅၅၇ မွာ ဌာပနာတိုက္ပိတ္တယ္။ လယ္ထြက္စပါး တႏွစ္တင္း ၆၀၀ ကို သာသနာ့အေထာက္ အပ့ံျဖစ္ဖို႔ လွဴတယ္။ ဘုရားတည္တယ္ဆိုတာ ကူဘုရားပါ၊ အထြက္အ၀င္အတြက္ ကူ ေလးမ်က္ႏွာစလံုး အသံုးျပဳလို႔ ရပါတယ္။ ရတနာေစတီလို႔ သမုတ္ပါတယ္။ ေစတီကိုရံၿပီး ဘုန္းေတာ္ႀကီး ေက်ာင္းေလးေက်ာင္း ေဆာက္တယ္။ သီေပါမွာ ေစတီတဆူ ထပ္ေဆာက္ပါတယ္။ ေစာ္ဘြား ႀကီးရဲ႔ ေျမးေတာ္ကို ၁၀ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၅၅၇ မွာ အခမ္းအနားနဲ႔ သီေပါေစာ္ဘြားအသစ္ ခန္႔တယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွာ လိုအပ္သမွ်ကို ၫႊန္ၾကားမွာထားၿပီး ၁၇ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၅၅၇ မွာ မိုးမိတ္က ျပန္ခဲ့တယ္။ ဧရာ၀တီကို ထီးခ်ိဳင့္က ေဖာင္ေတာ္နဲ႔ ၂၀ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၅၅၇ မွာ ကူးပါတယ္။ ၂၈ မတ္ ၁၅၅၇ မွာ ၾကည္းေၾကာင္း ေျမာက္ဘက္ကို ဆက္လက္ခ်ီတက္လို႔ မိုးၫႇင္းက ၂၈ မတ္ ၁၅၅၇ မွာ အညံ့ခံတယ္။ မိုးေကာင္းက ၂၆ မတ္ ၁၅၅၇ မွာ အညံ့ခံပါတယ္။ ပေဒသရာဇ္ေတြနဲ႔ ေတြ႔တဲ့အခါ ငါလုပ္ေနက် ထံုးစံအတိုင္း သူတို႔မူလေနရာ မွာပဲ ေစာ္ဘြားျပန္ခန္႔တယ္။ ဒီေတာ့ မိုးေကာင္းေစာ္ဘြားလည္း ဆက္ၿပီး မိုးေကာင္းေစာ္ဘြား ျဖစ္တယ္။ အဲဒီလိုလုပ္ရတာ စြန္႔လုပ္ရတာ ျဖစ္လို႔ ၾကားရသူတိုင္း အံ့ၾသၾကတယ္။ မိုးေကာင္း၊ မိုးၫႇင္း၊ ကေလး ေစာ္ဘြားေတြကို ဘယ္လိုအုပ္ခ်ဳပ္မွ ေအာင္ျမင္တယ္ဆိုတာကို လမ္းၫႊန္ သင္ၾကားၿပီး ႐ွမ္းနယ္ေတြျဖစ္တဲ့ မိုးေကာင္း၊ မိုးၫႇင္း နဲ႔ မိုးမိတ္၊ သီေပါနယ္ေတြမွာ အႀကီးအကဲ ေသရင္ အ႐ွင္သခင္နဲ႔အတူ ကၽြန္ က်ားမေတြ သတ္ၿပီး သၿဂႋဳဟ္တဲ့ အစဥ္အလာတခုကို တားျမစ္ပိတ္ပင္ခဲ့တယ္။ လံုးလံုးရပ္စဲေစပါတယ္။
အျပန္ခရီးကို ၉ ဧၿပီ ၁၅၅၇ မွာ စတင္ထြက္ခဲ့တယ္။ ပုဂံမွာ ၀င္ၿပီး ေ႐ႊစည္းခံုကို ေ႐ႊခ်တယ္။ အခ်ိန္ပိႆာ ၂၁၀၀၀ (၇၆၆၅၀ ေပါင္) ႐ွိတဲ့ ေၾကးေခါင္းေလာင္းကို ၂၃ ေမ ၁၅၅၇ မွာ သြန္းေလာင္းေစတယ္။ ဧကရာဇ္ပိုင္နက္မရခင္ ဧကရာဇ္ျဖစ္တဲ့ ငါဟာ အခုလို စြမ္းေဆာင္ခဲ့ ပံု ေခါင္းေလာင္းမွာ ေရးသားမွတ္တမ္းတင္ေစတယ္။

အၫႊန္း။ ။ မြန္ဘာသာနဲ႔ ေရးထိုးထားတဲ့ ေ႐ႊစည္းခံုေခါင္းေလာင္းစာ။ (မြန္ေက်ာက္စာၫြန္႔ေပါင္း၊ ခ်စ္သိန္း ၁၉၆၅၊ စာ ၁၀၅-၁၀၈)

{ထီးေပါင္းကားစာအုပ္တိုက္ကထုတ္တဲ့၊ ေဒါက္တာသန္းထြန္းရဲ႔ “ဂံ-ဂိုး-၀” စာအုပ္၊ ၂၀၀၅၊ ဒီဇင္ဘာ၊ ပထမအႀကိမ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။}

အတိတ္ေဟာင္းကရန္ကုန္ျမိဳ႕ထဲသြားလည္ရေအာင္

သူငယ္ခ်င္းတို႕ေရ တို႔ေတြမမီလိုက္တဲ့ ဘယ္ေတာ့မွျပန္မေတြနိုင္ေတာ့တဲ့ေခတ္ေဟာင္းကရန္ကုန္ျမိဳ႕ထဲသြားလည္ၾကရေအာင္ေနာ္
တို႔ ဘိုးဘြားေတြရန္ကုန္ျမိဳ႕မွာဘယ္လိုေနထိုင္ခဲ့တယ္ဆိုတာလည္းေလ႕လာရတာေပါ့။အခုေနရာေတြနဲ႔ဟိုးအရင္ကေနရာေတြကို
နိုင္းရွင္ျပီးစိတ္ေက်နပ္ေစရမယ္လို႕အာမခံတယ္ေနာ္ ကဲသြားၾကရေအာင္ လိုက္မယ္မွတ္လား

လွည္းယာဥ္ေလးနဲ႕သြားမယ္ေနာ္

အရင္ဆံုးေရႊတိဂံုဘုရားကိုသြားဖူးၾကမယ္ေဟ့

အင္း----ဘယ္ဖက္မုခ္ကတက္ရင္ေကာင္းမလဲ

ဘုရားေပၚေရာက္ဖို႕ကအဓိကပဲ

ဘုရားဖူျပီးရင္ေစ်းသြား၀ယ္ၾကမယ္

ေစ်၀ယ္ျပီးရင္ျမိဳ႕ထဲေရွာက္လည္မယ္ေနာ္

ဆိပ္ကမ္းဘက္မွာေလညွင္းခံအံုးမွပဲ

ဆူးေလဘုရာလည္း၀င္ဖူးအံုးမွ ျပီးရင္

အင္းလ်ားကန္မွာနားျပီးျပန္ၾကတာေပါ့ ေနလည္းေစာင္းျပီေလ

ဟိုးေခတ္ကဘိုးဘြားေတြေရွာက္လည္တဲ့အတိုင္းခံစားျပီးေရးထားတာပါဟိုေခတ္ရန္ကုန္ကိုလည္ပတ္ရတာေက်နပ္ၾကမယ္လို႕
ထင္ပါတယ္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုးေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ။

ထူးထူးျခားျခားသူတို႔ ဟန္မ်ား

ဒီတစ္ခါေတာ့ကၽြန္ေတာ္တို႔သိေသာ၊မသိေသာေရွးေခတ္ဘိုးဘြားမ်ားရဲ႕ ဟန္ပန္အမူအရာေတြကိုတင္ျပေပးထားပါတယ္
တစ္ကယ္ဆိုရင္လက္ရွိကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲေနထိုင္မႈဟန္ပန္ေတြကလည္သူတို႔ဆီကေနအဆင့္ဆင့္ေျပာင္းလဲလာၾကတာေလ။
သူတို႔ ဟန္ပန္ေတြရဲ႕ ေလးနက္မႈနဲ႔ ယေန႔ေခတ္ဟန္ပန္ေတြကိုနႈင္းရွင္အကဲျဖတ္ၾကရေအာင္ဗ်ာ့
ဗို္လ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ ဟန္ပန္ေတြနဲ႔ စလိုက္ရေအာင္

ေတြရခဲ့တဲ့ပံုပါပဲတို႔ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ စီးကရက္ေသာက္တဲ့ဟန္ေလ

ဒီဟန္ကလည္းတစ္မ်ိဳးၾကည့္ေကာင္းပါတယ္

ဒါကေတာ့ကင္းဝန္မင္းၾကီးရဲ႕ ခန္႔ခန္႔ျငားျငားဟန္

ဟိုေခတ္ကေဘာလံုးသမားေတြရဲ႕ ဂိုက္ေပးပံုကလည္းတစ္မ်ိဳးဗ်

ဦးေနဝင္းရဲ႕ ပံုကလည္းခမ္ၾကမ္းၾကမ္း

ေရွးျမန္မာအမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးရဲ႕ အလွျပင္ဟန္

ထီဆိုင္အေရာင္းစာေရးရဲ႕ ဟန္ပါ (ဒီေန႔ ေခတ္နဲ႔ တူဘူးေနာ္)

ခုေခတ္လို ဖုန္းေတြ အင္တာနက္ေတြမရွိေတာ့ လူကိုယ္တိုင္လူပိဳလွည့္တဲ့ဟန္

ျပည္သူ႔ခ်ဥ္ဖတ္ဦးေစာရဲ႕ ေစာင့္ၾကြားၾကြားဟန္
ဒီေလာက္ဆိုသူငယ္ခ်င္းတို႔လည္းအကဲျဖတ္လို႕ ရေလာက္ျပီေနာ္ လူဆိုတာသူ႔ ဗီဇနဲ႔ သူပါပဲအခုဟန္ပန္ေတြကိုၾကည့္ရင္သိနိုင္ပါတယ္

ေတြးေတာစရာျမန္မာစကားလံုးေလးမ်ား

ကၽြန္ေတာ္တို႕႔ျမန္မာစကားဟာအလြန္က်ယ္ျပန္႔ပါတယ္။ေျပာတတ္လွ်င္ေျပာတတ္သလို၊စကားလွေအာင္သံုးနႈန္းေျပာဆိုနိုင္ပါတယ္
ကဗ်ာဥာဏ္ကလည္းရွိတဲ့အတြက္ေရွးကတည္းကခုခ်ိန္အထိစကားလွေအာင္ေျပာရာမွာကာရံလိုက္ေအာင္ေျပာေနမႈေလးေတြ
ရွိၾကပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ကာရံသာလွျပီးေတြးရင္ေတြးသလိုအေတြးေပါက္မဲ့စကားလံုးေတြအမ်ားးအျပားလည္းရွိလာပါတယ္
အဲဒီေတာ့စကားလွသည္သို႕ေသာ္ေတြးလို႕ရသည္ေပါ့ဗ်ာ။အခုလက္ရွိလည္းအသံုးျပဳေနၾကပါတယ္။ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း
သံုးနႈန္းေနၾကပါတယ္။ဒါေပမဲ့ေတြးရင္ေတြးလို႕ရတယ္ဆိုတာေလးကိုေရးျခင္တာပါေတြးလည္းေတြးရ ရယ္လည္းရယ္ရတာေပါ့ဗ်ာ
ကဲဥပမာေလးစလိုက္ရေအာင္
၁။ကစားခုန္စား
ဆိုလိုရင္းကအားကစားလုပ္တာပါ ၾကိဳးၾကိဳးစားစားလုပ္တယ္လို႕႔အဓိပၸာယ္သက္ေရာက္ပါတယ္။ကစားခုန္စားလိုက္စားတယ္
မနက္တိုင္းကစားခုန္စားလႈပ္ရွားတယ္ဒီလိုေျပာၾကပါတယ္။ဒါေပမဲ့ေတြးလိုက္ရင္အားကစားလုပ္ရင္းအစားတစ္ခုကို
ခုန္ခုန္ျပီးစားသလိုျဖစ္ေနတယ္လို႕ေတြးလို႕ရေနျပန္တယ္။ေတြးၾကည့္ေပါ့ေနာ္------။
၂။ကူေဖာ္ေလာင္ဖက္
ကူညီေဖာ္ရတာကိုကိုယ္စားျပဳသံုးနႈန္းပါတယ္။ကူေဖာ္ေလာင္ဖတ္ရသည္ကူေဖာ္ေလာင္ဖက္ေပးသည္လို႕သံုးနႈန္းၾကပါတယ္
ေတြးၾကည့္ျပန္ေတာ့ကူညီရင္းပဲမီးထေလာင္လို႕ဖတ္လိုက္သလိုျဖစ္ေနပါတယ္ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ေလာင္ဆိုတဲ့
စကားဟာမီးထေလာင္၊မီးေတာက္ေလာင္စသည္ျဖင့္သံုးလို႕ရတဲ့စကားျဖစ္ေနလို႔ပါ။
၃။ကိုးရုိးကားရား
အခ်ိဳးမက်တာ၊အမ်ားၾကားမွာေဘာင္မ၀င္တာကိုကိုယ္စားျပဳသံုးတဲ့စကားပါ။အမွန္က ကားရားကားရားဆိုလည္းအဓိပၸာယ္
ေကာက္လို႔ရပါတယ္။ဒါေပမဲ့ကိုးရုိးၾကီးထည့္လိုက္ေတာ့တစ္မ်ိဳးၾကီးေပါ့ဒီၾကားထဲစာစီသမားက၀စၥေပါက္က်န္လို႕ကိုရုိးကားရား
ဆိုရင္ေတာ့ကိုရိုးနဲ႔အေတာ္ရွင္းယူရမဲ့ကိစၥျဖစ္သြားနိုင္ပါတယ္။
၄။ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က်
ကိစၥတစ္ခုကိုကိုယ္တိုင္လႈပ္ရွားပါ၀င္တယ္လို႕ဆိုလိုရင္းျဖစ္ပါတယ္။ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က်ၾကီးၾကပ္သည္၊ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က်
လုပ္ေဆာင္သည္ဒီလိုသံုးနႈန္းၾကပါတယ္ဒါလည္းေတြးလို႕႔ရပါတယ္ေရွမွာကိုယ္တိုင္လုပ္ေနလို႕ကိုယ္တိုင္ပဲေအာက္ျပဳတ္က်တယ္
စာေမးပြဲက်တယ္၊က်ျခင္းမ်ိဳးစံုက်တယ္္လို႕ေတြးမယ္ဆိုအေတြးေပါက္နိုင္ပါတယ္။
၅။ေကာက္ကာငင္ကာ
အစီအစဥ္မရွိထလုပ္တာ၊ထလိုက္သြားတာစသည္ျဖင့္သံုးၾကပါတယ္။ေကာက္ကာငင္ကာထလုပ္သည္ေကာက္ကာငင္ကာ
ထလိုက္သြားသည္စသည္ျဖင့္ေပါ့ဗ်ာေတြးမယ္ဆုိရင္ေတာ့ဒီလိုေလခ်က္ျခင္းလိုက္သြားရမဲ့ဟာကိုတငင္ငင္ျဖစ္ေနသလိုလို
လိုက္ဖို႔ေခၚတာကိုပဲအသက္ငင္ေနသလိုျဖစ္ေနျပန္တယ္အျခားလည္းဥာဏ္ကြန္႔ျပီးေတြးလို႕႔ရပါေသးတယ္။
အခုလိုေရးရတာကေတြးလို႔ရတယ္ေနာက္လို႔ရတယ္ဆိုတာကိုပဲေျပာျခင္တာပါျမန္မာေ၀ါဟာရၾကြယ္၀တာကို
ကၽြန္ေတာ္တို႕လိုက္မမီနိုင္ပါဘူး။ေပ်ာ္စရာအေတြးသက္သက္နဲ႔ပဲေရးတယ္ဆိုတာကိုေျပာျခင္ပါတယ္။သူငယ္ခ်င္းအားလံုးကို
ေပ်ာ္ရႊင္ေစခ်င္တဲ့
နတ္သွ်င္ေနာင္

ပထမဆံုးက်ည္ဆံ

လြတ္လပ္ေရးရခါစအခ်ိန္-------
တစ္တိုင္းျပည္လံုးျပည္လံုးၾကြက္ၾကြက္ဆူေနေသာေရေႏြးအိုးၾကီးကဲ့သို႕ ပင္တစ္ခါတစ္ခါ
တရွဴးရွဴးအသံမ်ားပင္ထြက္ေနေသးသည္။
ထုိအခ်ိန္တြငိကြန္ျမဴနစ္မ်ားအစိုးရကိုအတိအလင္းပုန္ကန္ၾကေတာ့သည္။တိုက္ပြဲမ်ားကစေလျပီဘယ္အခ်ိန္ဆံုးမည္မသိေသာ
ျပည္တြင္းစစ္မ်ား----- ကၽြန္ေတာ္ဆက္မေတြးျခင္ေတာ့အေတြးကိုတစ္ပိုင္းတစ္စနွင့္သာရပ္လိုက္သည္။ထု႔ိေနာက္တပ္ရင္းဌာနခ်ဳပ္ရံုးမွအားကစားကြင္း
ဘက္သို႕ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာခဲ့သည္။တပ္အတြင္းလည္းေလ့က်င့္ေရးဆင္းသူမ်ားရံုးတက္သူမ်ားနွင့္ပံုမွန္လႈပ္ရွားေနေသာ္လည္းဘယ္
အခ်ိန္စတိုက္မည္ဆိုသည့္စစ္ပြဲအတြက္အေတြးနွင့္ျပင္ဆင္ေနၾကမည္ျဖစ္သည္။မနက္ခင္းေနေရာင္ျခည္နွင့္ေလနုေအးေလးေၾကာင့္
စိတ္ညစ္စရာအေတြးမ်ားေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္ဟုထင္သည္အနည္းငယ္လန္းဆန္းလာသည္။ထိုစဥ္မွာပင္၊----ဗိုလ္ေလးတပ္ရင္းမွဴး
ေခၚေနတယ္---၊ဘီကုမၸဏီတပ္ခြဲ(၄)မွဆရာေက်ာ္ျမင့္အသံကကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကိုလႈပ္နိုးလိုက္သည္၊---ေကာင္းျပီသြားၾကတာေပါ---၊ဆိုျပီးဌာနခ်ဳပ္ရံုးဘက္သို႔ျပန္လွည့္လာခဲ့သည္။ဌာနခ်ဳပ္ရံုးတြင္တပ္ရင္းမွဴးမွ၊-ကဲဗိုလ္ျမေဆာင္ေရကုန္းျမင့္ရြာဘက္မွာကြန္ျမဴနစ္သတင္းေပၚေနတယ္
မင္းတပ္စုနဲ႔တိုက္ကင္းထြက္ကြာ---၊ဟုတ္ကဲ့တပ္စုကေလ့က်င့္ေရးဆင္းျပီးအဆင္သင့္ျဖစ္ေနပါျပီထြက္ရမဲ့ရက္ကိုေျပာပါခင္ဗ်ာ----၊
----၊---ရရင္ေတာ့ဒီေန႔ေန႔လယ္ထြက္ကြာမင့္တပ္ခြဲမွဴးကိုလည္းေျပာျပီးျပီမင့္တပ္စုကိုသံုးမယ္လို႕႔လုပ္ရင္ကိုင္ရင္လည္း
သတိထားဦးတိုင္းျပည္အေျခအေနကဘာမွန္းသိတာမဟုတ္ဘူး----၊---စိတ္ခ်ပါဗုိလ္မွဴး---၊တပ္မွဴးကိုအေလးျပဳျပီျပန္
ထြက္လာခဲ့သည္။ေၾသာ္တိုက္ရအံုးမွာပါလားလြတ္လပ္ေရးတစ္ေလွ်ာက္းလံုးလည္းတိုက္ခဲ့ျပီးျပီလြတ္လပ္ေရးရေတာ့လည္း
တိုက္ရျပန္ျပီ၊လြတ္လပ္ေရးရျပီးေနာက္ကၽြန္ေတာ္မျဖစ္ျခင္ဆံုးဆႏၵမွာစစ္မတိုက္လိုျခင္းပင္သူရဲေဘာနည္းလို႔မဟုတ္
ဘယ္သူေတြနွင့္တိုက္ရမည္ကိုၾကိဳသိေနေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။မတိုက္လို၊မတိုက္ခ်င္ဒါေပမဲ့တိုက္ရေတာ့မည္။
ကၽြန္ေတာ္တာဝန္က်ေသာအမွတ္(--)ဘားမားရိုင္ဖယ္သည္လြတ္လပ္ေရးမရခင္တည္းကဖြဲ႔စည္းခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္
တပ္ရင္းမွဴးမွာလည္းအေတြ႔အၾကံဳရွိသူတပ္ခြဲမွဴးမ်ားမွာလည္းလြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲဝင္သူရဲေကာင္းမ်ားခ်ဥ္းသာထိုအထဲတြင္
ယခုမွေကာ္မရွင္ရလာေသာကၽြန္ေတာ္လို တစ္ဘားသာရွိေသးေသာဗိုလ္ေလးတစ္ဦးကိုတာဝန္ေပးျခင္းမွာအရည္အခ်င္းကိုစမ္းသပ္ျခင္းျဖစ္မည္ဟုထင္သည္။
သို႔ေသာ္အထင္သာျဖစ္သည္ထိုအခ်ိန္ကတပ္ရင္းတြင္ေပးစရာတပ္မ်ားမ်ားမရွိေၾကာင္းကၽြန္ေတာ္မသိခဲ့ရေသာတပ္ကိုရသလိုပို႔
ေနရျခင္းျဖစ္သည္။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္တိုက္ရမည္သာ ေရွာင္လြဲလို႔မရ။ကၽြန္ေတာ္လည္းတပ္ခြဲရံုးဘက္သို႔ထြက္လာခဲ့သည္။တပ္ခြဲမွဴးကို
ရံုးမွာပင္အဆင္သင့္ေတြရသည္။ ၊---ေဟ့ေမာင္ျမေဆာင္မင့္တပ္စုအသင့္ျပင္ျပီးျပီလားခုနကကိုတင္ေအာင္ ကို႕ကိုယ္ေျပာထားတယ္-----၊(တပ္ခြဲမွဴးသည္(ဗိုလ္မွဴးသည္တပ္ရင္မွဴးဒုဗိုလ္မွဴးၾကီးကို ကုိတင္ေအာင္ဟုရင္းရင္းနွီးနွီးပင္ေခၚသည္
လြတ္လပ္ေရးကာလအတြင္းကသူငယ္ခ်င္းသံေယာဇဥ္ေၾကာင့္ထင္သည္)။ ၊---ဟုတ္ကဲ့ေန႔လယ္ထြက္မွာပါ----၊---၊---ဂရုစိုက္ကြယ္
တို႔ကတပ္ေေတြလည္းထပ္မေပးနိုင္ဘူးေမာင္ရင့္ကိုလြတ္ရတာစိတ္မခ်ေပမဲ့တိုင္းျပည္အေျခအေနအရေတာ့ျဖစ္ေအာင္
လုပ္ရမွာပဲမင့္တပ္စုမွာဆရာေက်ာ္ျမင့္တပ္စိတ္ကိုအင္အားျဖည့္ေပးလိုက္မယ္ေသေသခ်ာခ်ာလုပ္ကြဲ---၊ဟုမွာျပီးတစပ္တည္းမွာပင္ဆရာေက်ာ္ျမင့္ကိုေခၚျပီးကၽြန္ေတာ္နွင့္ထည့္ေပးလိုက္သည္။ကၽြန္ေတာ္လည္းအခ်ိန္ရသမွ်ျပင္ဆင္ရန္
အရာရွိရိပ္သာဘက္သို႔ထြက္ခဲ့သည္။လမ္းတြင္ဆရာေက်ာ္ျမင့္ကို၊----ကဲဆရာတပ္စုကရဲေဘာ္ေတြကိုသံုးရက္စာမီးေပ်ာက္ရိကၡာ
နဲ႔လက္နက္ေတြထုတ္ခိုင္းထားျပီးရင္လူပ်ိဳဘားတိုက္မွာတိုက္ပြဲဝင္ဝတ္စံုနဲ႔အသင့္ျပင္ျပီးေစာင့္ေနကၽြန္ေတာ္လာခဲ့မယ္ေရွးတန္း
ထြက္ရမဲ့အေၾကာင္းကိုလည္းရွင္းျပထား-------၊ဟုမွာခဲ့သည္။ကၽြန္ေတာ္လည္းျပင္ဆင္ရမည္ ပခံုးထက္မွေရႊေရာင္ဘားမ်ား
ကိုျဖဳတ္ျပီး(ေအာ္ပေရးရွင္းဘားေခၚ)ဘားအနက္မ်ားေျပာင္းတက္လိုက္သည္ ။အီေကြ႔မင့္လြယ္ ေျခာက္လံုးျပဴးကိုျပန္စစ္က်ည္ျဖည့္ကာေက်ာပိုးအိတ္လြယ္ျပီးတပ္စိတ္ရွိရာလူပ်ိဳဘားတိုက္သို႔ ထြက္ခဲ့သည္။ဘားတိုက္တြင္ဆရာေက်ာ္ျမင့္တပ္စိတ္ပါေပါင္းလူ၄၀ခန္႔
အသင့္အေနအထားနွင့္ေတြရသည္။ ၊---အေလးျပဳ----၊ဆရာေက်ာ္ျမင့္အသံကအားလံုးကိုသတိေပးလိုက္သည္နွင့္အေလးျပဳကာကၽြန္ေတာ္ဘာေျပာမည္ကိုနားေထာင္ေနၾကသည္။
၊-----ကဲအားလံုးနားေထာင္ေရွ႔တန္းထြက္ရမယ္အေသးစိတ္ကိုေတာ့ဆရာေက်ာ္ျမင့္ေျပာျပီးျပီတို႔တပ္ရင္းရဲ႕ အရည္အခ်င္း
ကိုျပမဲ့ပြဲပဲ မင္းတိုေနာက္မဆုတ္တမ္းတိုက္ရမယ္ ရမယ္မွတ္လား----၊---၊---ရမယ္ဗိုလ္ေလး----၊သူတို႕႔အသံေၾကာင့္
ကၽြန္ေေတာ္လည္းစိတ္ဓာတ္တက္ၾကြလာကာဒီတိုက္ပြဲကို၊ဒီတပ္စုကိုဦးေဆာင္ျပီးနိုင္ေအာင္တိုက္မယ္ဟုဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။
ထို႔ေနာက္တပ္ခြဲမွဴးကိုသတင္းပို႔၊တပ္ရင္းမွဴးကိုသတင္းပို႔ထြက္ခ်ိန္ေတာင္းျပီးစထြက္ခဲ့ေတာ့သည္။ကုန္ျမင့္ရြာသည္တပ္ရင္း
ဌာနခ်ဳပ္မွကားျဖင့္တစ္နာရီခြဲခန္႔ပင္သြားရသည္။ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္းတပ္ရင္မွစီစဥ္ေပးေသာကားျဖင့္ခ်ီတက္ခဲ့သည္။
ရြာေရာက္ရန္၁၅မိနစ္ခန္႔အကြာအေဝးရွီတံတားေလးေပၚတြင္လံုျခံဳေရးအရကားမွဆင္းျပီးေျခလွ်င္ဆက္ထြက္ခဲ့သည္။
၇ြာအဝင္္လယ္ကန္သင္းေဘာင္ေလးတစ္ခုနားတြင္နားျပီးအေျခအေနကိုအကဲခတ္လိုက္သည္။ရြာအတြင္းတိတ္ဆိပ္ေနသည္
တိတ္ဆိပ္ျခင္းကမေကာင္းေသာလဏၡာတနည္းျဖင့္ရန္သူရွိေသာအေနအထား။ထို႔ေၾကာင့္ကၽြန္ေတာ္ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုအျမန္
ခ်ျပီးဆရာေက်ာ္ျမင့္ကိုတပ္စိပ္မွဴးေတြေခၚခိုင္းလိုက္သည္။ကၽြန္ေတာ္တပ္စုတြင္တပ္စိတ္မွဴး၄ေယာက္နွင့္အရာရွိေတာ့
ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္သာ။တပ္စိတ္မွဴးမ်ားေရာက္ေသာအခါ၊----ဆရာေက်ာ္ျမင့္တပ္စိပ္ နဲ႔ဆရာအုန္းေမာင္တို႕တပ္စိပ္နွစ္စိပ္ကရြာကိုဝင္ရွင္းမယ္ကၽြန္ေတာ္က က်န္တပ္စိပ္ေတြနဲ႔အသင့္
ေစာင့္ေနမယ္ရန္သူနဲ႔ထိေတြ႔မႈျဖစ္ရင္အတင္းျဖန္႔တက္ပါရေအာင္တက္ရွင္းပါကၽြန္ေေတာ္လည္းလိုက္လာမယ္ရွင္းတယ္မွတ္လား---၊
၊--ရွင္းပါတယ္---၊-- ၊------ကဲစေတာ့အခ်ိန္မရွိဘူး----၊၊--ဟုတ္ကဲ့ဗိုလ္ေလး----၊
တပ္စိပ္မ်ားထြက္သြားၾကသည္။ဆရာေက်ာ္ျမင့္နွင့္ဆရာအုန္းေမာင္တို႔တပ္စိပ္ေတြတက္သြားရာသို႔စိတ္ပူ
စြာေစာင့္ၾကည့္ေနမိသည္။သိပ္မၾကာလိုက္ရြာဘက္မွရိုင္ဖယ္သံေတြ တဒိုင္းဒိုင္းစၾကားရသည္အသံေတြတျဖည္းျဖည္းစိပ္လာသည္
ဒုတ္ဒုတ္ဒုတ္နွင့္စက္လက္ၾကီးသံပါၾကားလာရသည္။မျဖစ္ေျခေတ့ာရန္သူကရြာထဲတြင္အခိုင္အမာေနရာယူထားျပီးျဖစ္လိပ္မည္။
ဒီအတိုင္းဆိုကၽြန္ေတာ့္တပ္ေတြအတြက္စိတ္ပူရျပီလိုက္မွရမည္။ ၊---ကဲရဲေဘာ္တို႔ျဖန္႔တက္မယ္ရြာနားေရာက္ရင္ဆရာမင္းေမာင္တပ္စိပ္ကပတ္ဝင္မယ္င့ါတပ္စိပ္ကအေရာင္ျပဝင္တိုးမယ္ရွင္းလား--၊
၊----ဟုတ္ကဲ့ဗိုလ္ေလး--၊ ၊--စထြက္ေတာ့--၊ ကၽြန္ေတာ္လည္းေသနတ္အိတ္ထဲမွေျခာက္လံုးျပဴးကိုထုတ္လိုက္ျပီး၊---တက္--၊
ဟုအမိန္႔ေပးကာတိုက္ပြဲဝင္ပံုစံအတိုင္ေျပးတက္ခဲ့ၾကသည္။ဆရာမင္းေမာင္တပ္စိပ္ခြဲထြက္သြားသည္နွင့္ဝစီမႈတ္ျပီး ၊-----တက္ၾကေလကြာ--ဆက္တက္-----ပစ္--၊အတင္းဝင္တိုးလိုက္သည္။ေတြ႔ပါျပီဆရာေက်ာ္ျမင့္တပ္စိပ္ရန္သူ႔ပစ္ကြင္းထဲအလူးအလိမ့္ခံေနရသည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ကိုေတြေတာ့၊---စစ္ကူလာျပီေဟ့---၊
သူတို႔လည္းအားတက္သြားသည္၊တိုက္ပြဲခ်ိန္ခြင္လွ်ာကကၽြန္ေတာ္တို႔ဘက္မွအေလးသာလာျပီျဖစ္သည္။
ထို႔ျပင္ရန္သူ႔ေနာက္ေက်ာမွဆရာမင္းေမာင္တပ္စိပ္၏ပစ္ခတ္သံမ်ားေပၚလာသည္။ရန္သူကိုကၽြန္ေတာ္တို႔ဝိုင္းမိျပီ၊ေျခာက္ျခားေအာင္
လုပ္နိုင္ခဲ့ျပီ။ပစ္ခတ္သံမ်ားတစ္ေျဖးေျဖးတိတ္ဆိတ္လာရာမွလံုးဝေပ်ာက္သြားသည္။တိုက္ပြဲကျပီးေလျပီရန္သူတို႔ဆုတ္သြားၾကျပီ။
နာရီဝက္ခန္႔သာၾကာလိုက္သည္။တပ္စိပ္မ်ားမွလူစစ္သံမ်ားၾကားေနရျပီ။ကၽြန္ေတာ္လည္းေျခာက္လံုးျပဴးကိုအိပ္အတြင္းသို႔
ထည့္လိုက္ျပီ။စီးကလက္တစ္လိပ္ကိုမီးညွိျပီးအနီးရွိရဲေဘာ္မ်ားကိုလည္းတစ္လိပ္စီေဝငွေပးကာအားရပါးရရႈိက္ဖြာလိုက္သည္
၊---ပင္ပန္းသလားရဲေဘာ္---၊--၊ဒီေလာက္ေတာ့မျဖံဳပါဘူးဗိုလ္ေလး---၊ေတာ္လိုက္သည့္ရဲေဘာ္ေတြ
ြ တိုက္ခိုက္ရတာေတာင္အျပံဳးမပ်က္ဒါေတြကိုကၽြန္ေတာ္သေဘာက်သည္။တပ္စိပ္မ်ားအသီးသီးသတင္းလာပို႔ၾကသည္။
ဆရာမင္းေမာင္တပ္စိပ္ဒဏ္ရရသူမရွိ၊ဆရာေမာင္ေထြးတပ္စိပ္မရိွ၊ဆရာအုန္းေမာင္တပ္စိပ္မရွိ၊ဆရာေက်ာ္ျမင့္တပ္စိပ္မွနွစ္ေယာက္
ဒဏ္ရာရသြားသည္။ ၊-----ဗိုလ္ေလးတို႔အတင္းဝင္တိုးလို႔ကၽြန္ေတာ္တို႔သက္သာသြားတာဒီေကာင္ေတြမထင္မွတ္တဲ့ေနရာကအပိုင္ေဆာ္ဖို႔ေစာင့္ေနတာေက်း
ဇူးတင္ပါတယ္ဗိုလ္ေလး---၊
ဆရာေက်ာ္ျမင့္ကလႈိက္လႈိက္လွဲလွဲေျပာရွာသည္။တိုက္ပြဲကေတာ့နိုင္ပါျပီသို႔ေသာ္ရန္သူ႔ဆီမွအေလာင္းလက္နက္ဘာ
မွမရလိုက္၊ဒဏ္ရာရရဲေဘာ္နွစ္ေယာက္ကိုသာေနာက္တန္းျပန္ပို႔လိုက္ရသည္။ကၽြန္ေတာ္တို႔ရလိုက္သည္ကတပ္စုနွင့္ကၽြန္ေတာ့္
အၾကားတစ္ဦးကိုတစ္ဦးယံုၾကည္အားကိုးမႈစိတ္ဓာတ္သာ။တပ္နွင့္ကၽြန္ေတာ္ပထမဆံုးတိုက္ပြဲမွာပင္လမိုင္းကပ္သြားေလျပီ။
အေနာက္ဘက္သို႔ေနမင္းၾကီးသည္လည္းငုတ္ရႈိးသြားေလျပီေနဝင္ဆည္းဆာအလွကိုတပ္ရင္းမွအမိန္႔ကိုေစာင့္ရင္းခံစားေနမိသည္။
ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ေဆးလိပ္မီးခိုးမ်ားကိုေက်နပ္စြာမႈတ္ထုတ္လိုက္ေတာ့သည္----။
လြတ္လပ္ေရးရစျမန္မာနိုင္ငံ၏အေျခအေနကိုခံစားေရးဖြဲပါသည္