DUA ZAMANIDIR

[Habip Hamza Erdem]

DUA ZAMANIDIR
Alaca Karanlık Partisinin Anayasa Mahkemesince kapatılmaması üzerine
șu saptamayı yapmıștım:
“Recep Erdoğan’a gelince; kapatma ile kurtulacak ve belki bir kahraman
olacaktı.
Onun için iyi olmadı.
Bildiği ve anlayabileceği dil ile söylenirse, bu karar bir sarı
karttır.
Kararın hemen ardından yinelediği gibi, bildiği ‘yola devam’ ederse
kırmızı kartı görecektir bu bir.
O’nun bu yaștan sonra değișmesinin olanağı olmadığı gibi, istese de
değișemez; değiștirtmezler bu da iki.
Devam edegeldiği yolun sonu Türkiye Cumhuriyet’ini bitirmektir,
bitirttirmezler bu da üç.
Demek ki o da yok yoluna gidecektir.
O yolda giderken, o yola birlikte girdikleri ‘Abdullah kardeșini’
yarı yolda bırakması düșünülemez.
Sonuçta, Abdullah ve Recep kardeșler için ‘yumușak iniș’in özdeksel
temeli tükenmiș bulunmaktadır.
Hașim Kılıç onlara iyilik yapayım derken gerçekten kötülük yapmıș
oldu.”
O gün bugündür bir halk deyimiyle ‘iflah’ olmadılar.
Sanki belli bir izlenceyi sindirte sindirte uygulamakta idiler ve
mahkeme kararından sonra uygulamakta bocaladılar.
Her beceriksizliği yeni bir șantajla örtbas; her dolanı yeni bir
yalanla kapama ve her musibeti yeni bir nasihatla geçiștirmeye
çalıștılar.
Ve yine aynı günlerde, Haziran 2008’de, șu saptamayı yapmıșım;
“Pekiyi ama, Türkiye’de bugün darbeyi isteyenler kimler olabilir ?
Alaca Karanlık Partisi yöneticileri ve yandașları.
Yani bașta Abdullah Gül ve Recep Erdoğan, sonra Bülent Ersoy (Arınç
diyecektim) ve Fehmi Koru, sonra Taha Akyol ve Hasan Camel vb.
Nedeni açık; son seçimden bu yana geçen bir yıl boyunca ertelenmiș
ekonomik ve toplumsal sorunlar daha bir artmıș ve yöneticiler bu
sorunları çözmek yeterliliğinden uzak olduklarını kendileri de
yașayarak görmüslerdir.
Onlar için tek çözüm yolu bulundukları konumu yitirmeksizin sorunları
bașkalarına devredebilmektir.
Askere, olmazsa polise… o da olmazsa yabancı askere…
Son tümcede abartı yok. Gül ve Erdoğan koltukları için Türkiye’nin
yabancı askerlerce ișgalini hoșgörecek denli ‘hoșgörü’ sahibidirler.
Ne var ki Türkiye bugün ne 1980’lerin, ne 90’ların ve ne de 2000’li
yılların Türkiyesidir. Ve ne de 2010’ların dünyası onların
düșledikleri dünyadır.
ABD batakta, AB çatlaktadır.
TSK görevinin bașında ve iç hizmet yasasını gereğince uygulayabilecek
yeterliktedir.
TSK darbeye karșı da bağıșıklık kazanmıș durumdadır.
TSK yaparsa devrim yapar ya da devrim yapanların yanında olur, o
kadar.”
Haziran 2008’den 2009 sonuna değin yukarıda söylenenleri doğrulayıcı
gelișmelere tanıklık ettik.
Önümüzdeki günlerde bu gelișmeler daha bir ivme kazanacaktır.
Bütün bunlar kolaylıkla görülebilecek șeylerdir.
Bunları görebilmek için gözü olmak yetmez, bakmayı bilmek
gerekmektedir.
Durmak yok yola devam diyorlardı ve yolun sonu göründü.
Șimdi duaları anımsama zamanıdır.
Geri sayım bașlamıștır çünkü, bugün ikibinon’a bir.
Ve yeni bir sav olsun, içine girilmiș bulunulan ortamda sözde-seçim
yapma olanakları da tüketilecektir.
Bunlar ülkeyi tam da oraya götürmek karar ve azmindedirler.
Habip Hamza Erdem